3,5 saatlik otobüs yolculuğundan sonra San Diego'dayım. Otobüs merkeze kadar geldiği için yürüyerek hostele gittim. Gelmeden önce rezervasyon yapmıştım. Burada pek fazla hostel olmadığı için sizde gelmeden önce rezervasyonunuzu yapın derim. Hostele iki gece için kahvaltı dahil 52 usd ödedim. Şehrin merkezinde, işlek caddelere yakın güzel bir konumda. Daha önce kaldığım hostellere göre sıradan bir yer diyebilirim. San Diego için Amerika'da yaşanacak en ideal yerlerden ya da emeklilerin yerleşmek istediği şehirlerden olduğu söylenir. Sebebi de iklimi o kadar iyiymiş ki komple bir yılı sadece t-shirt ve şort giyerek geçirebilirmişsiniz. Benim gittiğimde de hava gayet iyiydi, tam gezmelik. Buradaki hayat gördüğüm kadarıyla Los Angeles ile aynı pahalılıkta ya da bir tık daha fazladır. O sebeple gezip, eğlenmek ve konaklamak için pek hesaplı bir yer değil. Hostele yerleştikten sonra o gün merkezi gezip aylak aylak dolandım. Akşam ise yine merkez bölge diye adlandırabileceğim Gaselamb Quarter bölgesinde takıldım. Burada da Los Angeles gibi gece 2 de alkol satan bar ve mekanlar kapanıyor. Ama 2 ye kadar her yer çok hareketli. Canlı müzik yapan bir, iki mekanı dolaştım gayet düzgün ve kaliteli yerler var. Fiyatlar ise sıradan bir içecek 4-5 usd den başlayıp yukarıya doğru gidiyor. Ertesi gün hostelden bir arkadaş bulup San Diego'da gezilecek yerleri biraz dolandık. Bunların başında Balboa park geliyor. Bu parkta birkaç müze, hayvanat bahçesi, süs havuzları, sokak sanatçıları ve botanik parklar var. O gün ücretsiz olan bir, iki müzesine girdik ama etkileyici bir şey gördüğümü söyleyemem. Park girişinde infodan oranın haritasını alıp gitmek istediğiniz yeri bulabilirsiniz. Ben rastgele gezerim demeyin bayağı büyük yer boş yere yorulursunuz. Daha sonra Old Town denilen bölgeye gittik. Burada eski binalar, eski sokaklar, tarihi yapılar beklerken tam tersini gördüm. Her şey eski görünümü verilerek yapay olarak yeni inşa edilmiş. Zaten şehrinde pek bir tarihi olmadığı için adamlar old town bölgesini bildiğin kasaba gibi inşa etmişler. Neyse burada hediyelik dükkanlar, farklı mutfaklardan restoranlar mevcut. Ne zamandır çorba içmediğim için burada bir tavuk çorbası, soft içecek ve pilavlı, etli bir yemek tercih ettim. Menü fiyatı 15 usd. Ama menü bayağı büyük hepsini yemek bile zor diyebilirim. Söylemeden geçmeyeyim bu fiyat sürekli gezen birisi için biraz yüksek. Dönüşte ise merkez bölgeye deniz kenarından yürüyerek geldik. Burada savaşta kullanılmış bir uçak gemisi var. Biz gittiğimizde akşam olduğu için girişe kapalıydı. Gerçi açık olsa bile 20 usd verip içeri girmeyi tercih etmezdim diye düşünüyorum. Yine buraya gelmeden önce karayip korsanlarının çekildiği filmde kullanılan korsan gemisi de vardı. Ama ziyarete açık olduğunu görmedim. Dışarıdan fotoğraf çekip yola devam ettik. Uçak gemisinin yanında ise açık alanda kocaman bir heykel var. Meşhur savaşa gitmeden önce erkekle kızın öpüşme sahnesini canlandırmışlar. Alttaki videoda var, izleyince hatırlarsınız. Merkeze yaklaştığımızda Little Italy sokağını gördük. Dedim burayı herhalde İtalya konsepti gibi yapmışlardır ama restoranlar haricinde burada da pek bir şey yok. San Diego genel itibariyle bundan ibaret. Tarihi yok, şurayı kesin görün diyebileceğim bir yeri yok. İklimi güzel, insanları saygılı ve kibar, hani yaşamak istenecek bir yer. Belki balık tutmaya ilgisi olanlar vardır diye ekleyeyim dedim. San Diego ile Los Angeles arasında bir iki kasabada hem surf yapılacak yerler hem de tekne turuna katılıp kocaman kocaman balık tutulabilen alternatifler de var. Böyle şeylerle pek ilgilenmediğim için gezi planıma bunları dahil etmemiştim. Geziye başlamadan önce San Diego'ya gelir herhalde buradan geri dönerim diyordum. Aklımda Meksika'ya geçmek vardı ama sağdan soldan okuduklarım yüzünden güvensiz bir yer, sıkıntı yaşamayayım demiştim. Ama sonra düşündüm, daha önce başka ülkeler için de benzer yazılar okuyup aslında yalan yanlış bilgiler olduğunu tecrübe etmiştim. Dedim bu seferde aynısı olur, buralara kadar gelmişken Meksika'ya da geçeyim. Tramvay ile Meksika sınırına gittim. Orada büyük bir outleet olduğunu biliyordum ve uğramadan geçmedim. Amerika'daki alışveriş tecrübelerime bu yazıdan devam edebilirsiniz. Amerika-Meksika sınırı bana göre dünyanın en saçma sınırlarından biri. Meksika Tijuana'ya geçişte bırakın kontrolü, kimse size pasaportunuz var mı diye bile sormuyor. Meksika'ya geçip 4-5 gün kalıp, aynı sınırdan geri döndüğüm halde pasaportumda Meksika ile ilgili tek bir iz, tek bir damga bile yok. Neyse videoyu izleyin sonra Meksika'dan devam edelim. San Diego yazısında ve oradaki videoda gördüğünüz gibi sınırı geçmek çok kolay. Anladığım kadarıyla Amerika şöyle düşünüyor; ülkede başı belaya giren biri varsa Meksika sınırından çıksın gitsin kimseyle uğraşmayayım. Eğer geri gelmek isterse zaten didik didik arıyorum istediğimi yakalarım gibi. Tabi bu sadece benim yorumum. Sınırı geçtikten sonra taksi durakları ve merkeze giden otobüsler var. Biraz sağı solu kolaçan ettim belki bir sırtçantalı görürüm, taksiyi bölüşürüz diye ama maalesef kimseyi göremedim. Bir taksiciyle 3 usd ye anlaşarak merkeze gittim. Zaten yol çok kısa 3-4 km ancadır. Burada hostel hiç görmedim. Önceki gün internetten araştırarak hesaplı bir otel buldum ve adresini alarak direkt oraya gittim. Gecelik 375 peso istiyordu. Dışarı çıkıp biraz dolandım ve başka otellere de bakayım dedim. 10 dakika sonra hem konumu hem de konforu daha güzel başka bir otel buldum ve gecelik 300 pesoya anlaştım. Yaklaşık 23 USD ye denk geliyor. Oda bayağı büyük. İster bir kişi kal ister iki kişi kal fiyat değişmiyor. Biraz dinlendikten sonra resepsiyona gittim. Resepsiyon deyince aklınızda öyle büyük otellerdeki resepsiyonlar gelmesin. Hafif dökük, iki sandalye bir masadan ibaret bir yer. Her yabancı ülkeye gittiğimde yaptığım gibi adama burada ne yapılır ne yapılmaz, neresi tehlikelidir, nerede ne yenir tüm detayları sordum. Adamın dediği şu; ana caddede sabaha kadar gez takıl, sorun yaşamazsın ama 500 metre ileride, asma köprünün oradan sol yapıp sınıra doğru gidersen başına her şey gelebilir. Orayı kafamda iyice netleştirdim. Gün içinde burası nedir ne değildir çözeyim diye ana caddeyi komple gezdim, biraz ara sokaklara daldım. Gördüğüm şey dükkanların yarısından çoğu kapalı, terk edilmiş yıkık yerler. Meksika kültürü ile ilgili pek bir şey yok, tamamen arada kalmış pek esprisi olmayan bir şehir. Yani buraya geldiniz diye Meksika'yı gördüm demeyin çünkü gerçek Meksika'nın böyle bir yer olduğunu zannetmiyorum. Akşam olunca bu ana caddedeki restoran tarzı yerler bara dönüşüyor ve hareketlilik başlıyor. Yeme içme ve eğlence burada çok ucuz. Amerikalılar bile buraya akşam eğlenmeye gelip ertesi sabah geri dönüyorlar. Hele hafta sonu burada olursanız akşamları her yerde Amerikalıları görmek mümkün. Bazı gece kulüplerine girişler ücretli. Ücretli ama 3-4 usd bir şey. Anladığım kadarıyla onun sebebi de parasız pulsuz Meksikalılar içeri girmesin diye. Meksika müziklerini görmek için ilk gece daha çok lokal insanların takıldığı bir yere gittim. Gece kulübünün 3 farklı bölümü var ve her birinde farklı tarzda müzikler çalışıyor. Biraz takıldım ama anladım ki bu tarz Meksika müziği pek bana göre değil. Öyle klasik gitarı alıp çalıp söylemiyorlar. Bildiğin orkestra eşliğinde kulakları tırmalayan bir müzik. Alttaki videoda biraz buna yer verdim, izleyince ne dediğimi anlayabilirsiniz. Ertesi gün merkezden biraz sıyrılıp başka yerlere gitmek istedim. Otobüs, dolmuş benzeri bir şeye binip şehrin dışındaki avm tarzı bir yere gittim. Burada otobüsler çok ucuz. 1 usd bile değil. Ve otobüsler acayip eğlenceli. Her birinde ayrı müzikler, farklı dekorasyon, afilli jantlar vs vs. Yine alttaki videoda onları da bulabilirsiniz. Buralarda insanlar, merkezdekine göre daha sıcakkanlı, daha bir ilgili ama bir problem var o da çoğunluğun İngilizce bilmemesi. Amerika'ya sınırı olup da nasıl ingilizce bilmiyorlar demeyin. Çünkü San Diego başta olmak üzere Amerika'nın birçok batı yakasında İspanyolca ikinci dil olarak konuşuluyor. Tüm toplu taşıma araçlarında İspanyolca yazılar ve anonslar yapılıyor. Anladığım kadarıyla İngilizce öğrenmeye gerek duymamışlar. Biraz takılıp vakit geçirdikten sonra başka bir dolmuş ya da otobüsle geri dönüyorum. Bu seferki durak merkezde bulunan büyük bir avm ve yanındaki kültür merkezi. Bu açık alandaki avm de bayağı bilindik markaları bulabilir, sinemaya gidebilir ve karnınızı doyurabilirsiniz. Kalabalık bir yere oturun ve Tijuana halkının nasıl yaşadığını, neler giydiğini ve kabaca nasıl yaşadığını izleyin derim. Bu avm nin yanında kültür merkezi ve İçinde bir de müze var. Burayı komple gezdim ama dikkatimi çeken pek bir şey olmadı. Çıktıktan sonra dışarıda büyük top şeklinde bir yapı var. Burası Imax'in özel sinema salonu. Top şeklinde olmasının sebebi perdenin tamamen tavan olmasından kaynaklanıyor. Bilmiyorum tam anlatabildim mi ama kendinizi yarım bir kürenin içinde düşünün ve gördüğünüz her yer sinema perdesi. Resmen izlediğiniz filmin içindeymiş gibi hissediyorsunuz. Bu tecrübeyi anlatmak biraz zor, Tijuana'ya giderseniz buraya muhakkak uğrayın. Giriş ücreti 4 usd. Birazda yemeklerden bahsedeyim. Meksika yemeklerini o meşhur tacolarını acayip sevdiğim için burada her gün ziyafet çektim diyebilirim. Birde fiyatlar ucuz olunca değmeyin keyfime :) Ana caddelerdeki restoranlarda bile güzel bir Meksika menüsünü 6-7 usd ye yiyebilirsiniz. Yok, daha da ucuz olsun derseniz aralardaki lokantalarda 4-5 usd ye kadar fiyatlar düşer. Gerçekçi olmak gerekirse bir iki yerde yediğim yemekler çok da güzel değildi. Ama sonradan dışarıdan bakılınca kalabalık olan yerlere gittim ve güzel yemekleri buldum. Siz de öyle yapın derim. Akşam gezmeleri için yine ana caddede takılıyorum ama şeytan alttan alttan dürtüyor şu tehlikeli bölgeye bir git bak diye. Resepsiyondaki adamın bahsettiği yere doğru gittim. Zaten yaklaştıkça sokaklar kararmaya ve sağda solda kötü ablaları görmeye başladım :) Biraz daha gidince varoş meyhaneler ve pek de tekin olmayan insanlar çoğaldı. Dedim daha fazla maceraya girme geri dön. Güvenli bölge olan ana caddeye geri geldim. O mekan senin bu mekan benim gir çık gezdim durdum. Buralar bildiğiniz Avrupai tarzı mekanlar ve içeride her şey hesaplı. Müzikler de iyi olunca eğlenceli vakit geçirmek kolay oluyor. 4 gecemi Tijuana'da geçirdikten sonra buradan Las Vegas'a gideyim dedim. Tabi öyle direkt gidilmiyor, önce San Diego'ya geri dönmeli oradan da otobüsle devam etmeliydim. Tijuana'da hava alanı var ama ucuz bilet bulamadığım için mecburen karayolunu tercih ettim. San Diego'dan Las Vegas'a otobüs ücreti 50 usd. Yol ise 8-9 saat sürüyor. San Diego'ya geri döneceğim ama bu seferki sınır geçişi gelişteki gibi kolay değil. Bazı Meksikalılar her gün Amerika tarafına gidip, orada gün içinde çalışıp akşam olunca da ülkelerine geri döndükleri için sınır acayip kalabalık. Ortalama bekleme süresi 3 saat. Durum böyle olunca sabah 5 de yola koyuldum. Bu saatlerde sınırın boş olduğunu internetten araştırmıştım. Ve öyle de oldu hiç sıra beklemedim. Sınırı geçtim ama sınırda sadece Amerika tarafının kontrolü var. Yani 4 gece Meksika'da kaldım ama pasaportumda Meksika ile ilgili hiçbir şey yok. Bu kadar yazdık çizdik, özeti videodan izleyin Las Vegas'a doğru devam edelim. Sınırı pasaportsuz geçme konusundaki teoriniz doğru olabilir. Ancak sanırım Amerika'nın genel politikası bu. Aynı şey ülkeyi uçakla terkederken de yaşanıyor. Benim pasaportumda sadece giriş kaşesi var, çıkış görünmüyor. Dış hatlara da pasaport kontrolü yapılmadan direk geçtik. Meksikada 4 yilim gecti baskentte ve hemen her yerini gezdim. tijuana dediginiz gibi arada kalmis bir yer tam Meksika gibi degil. Firsatiniz olursa baskenti gorun derim manyak bir sehir ama cok dikkatli olun gelirseniz. Meksikaya seyahat planim var. 4 yil orada yasadim dediniz. size sormak istediklerim var? Umarim mesajimi girursunuz.


San Diago'dan buraya gelişim yaklaşık 9 saat sürdü. Bileti Greyhound firmasından almıştım ama kesinlikle önermiyorum, başka firma bulursanız onu tercih edin. Arada bir şehirde durduk ve otobüsün değişeceğini söylediler. Tabi aldığınız bilette herhangi bir koltuk numarası yazmadığı için yeni otobüse ilk kim geliyorsa o biniyor. Otobüsün de yarısından çoğu doluydu ve ben bu otobüse binemeyip sonraki geleni bekledim. Çok saçma bir sistem. Amerika'da toplu taşıma ile kara yolu ulaşımının kötü olduğunu duymuştum ama bu kadar da beklemiyordum. Neyse Las Vegas'a indim ve ayarladığım hostel'e doğru gidiyorum. Hostel gecelik 17 usd ve kahvaltı dahil. Buraya gelip de hostelde kalınır mı demeyin çünkü tekim ve hostelde yanıma bir arkadaş bulabilirim. Not: Las Vegas'da kredi kartı kullanımına dikkat edin. Gezimi bitirip, Türkiye'ye döndükten 2 ay sonra kartımdan 1.200 USD lik bir harcama yapıldı. Bankaya itiraz ederek bu parayı ödemekten kurtuldum. Bu olayın detayları ve yurt dışında kredi kartı kullanımı için linki inceleyin derim. Otelde kalmak isteyenler için biraz bilgi vereyim. Otel bulma sitelerinden Las Vegas için gecelik 15-20 usd ye güzel oteller görebilirsiniz. Ama bu 20 usd lik otele muhtemelen 15-20 usd şehir vergisi ve aynı tutarlarda hizmet ücreti eklenebilir. Yani 15-20 usd diye gördüğünüz otel birden 50-60 usd olabilir. Rezervasyon yaparken bu detayı atlamayın derim. Hostelde biraz dinlendikten sonra odaya çantasıyla benim gibi tek gezen Fransız bir kız girdi. Muhabbet iyi gidince çıkıp Las Vegas'ı beraber gezmeye başladık. Vegas'ın en önemli yerlerinden biri The Strip denilen Bulvar diğeri ise Fermont Street. Biz önce Fermont Street'e gidiyoruz. Benim gibi arabasızsanız belediye otobüslerini kullanabilirsiniz. 24 saat geçerli otobüs kartı 15 usd. İstediğiniz kadar binebiliyorsunuz ama rakam bence gereksiz yüksek. Aynı kartın 3 gün için olanıysa 40 usd. Bizim kaldığımız hostel bu iki önemli bölgenin tam ortasında olduğu için 45 dakikalık yürümeyle her ikisine de gidilebiliyor. O sebeple belediye otobüsü için bilet almadık. Ama hava sıcak olursa yürümeniz pek mümkün değil çünkü bahsettiğim sıcak, bildiğiniz çöl sıcağıdır. Ben oradayken aşırı sıcak olmasa da öğlen saatlerinde güneşte yürümek pek eğlenceli değildi. Fermont Street yaklaşık 500 mt lik bir cadde. Her köşede farklı bir sokak sanatçısı ya da konser verilen bir yer görmeniz mümkün. Neredeyse çırılçıplak kız ya da erkekleri de görebilirsiniz. Kızlar hemşire ya da rahibe kılığında erkekler ise kimi tarzan kimisi sadece önünde bir yaprakla giyinmiş durumdalar. Gidip fotoğraf çekinirseniz 1-2 usd veriyorsunuz, onların da geçim kaynağı bu. Yine bu cadde üstünde ufak konser verilen yerler de var. Anladığım kadarıyla her akşam bu böyle. Ve tabi hepsi ücretsiz. Caddenin bir diğer özelliği de her tarafın Led, LCD, lamba, lazer ve benzeri ışık veren kaynaklarla cıvıl cıvıl olması. O kadar çok ışık var ki gece olduğu halde her yer gündüz gibi görünüyor. Ama eğlenceli bir yer. Farklı gün ve akşamlarda tekrar gelinebilir. O gün yoldan geldiğimiz için yorgunduk ve gece fazla takılmadan hostele gittik. Yol üstündeki bir hamburgercide 7 usd ye kişi başı birer menü alıp karnımızı da doyurduk. Ertesi gün hostelin yanındaki büyük otelin havuzunu kullanmaya gittik. Çünkü hostel ile anlaşmalı ve bize ücretsiz. Otelin 8. Katında ve açık havada olması da ayrı bir güzel. Orada vakit geçirip eğlendikten sonra meşhur The Strip caddesine doğru yola koyulduk. Yanlış hatırlamıyorsam bizim hostele 4 km mesafede ama sohbet ede ede yol bitiyor. Bu cadde üstünde sağlı sollu bir sürü otel mevcut. Kimisinin içinde, kimisinin önünde eğlenceli atraksiyonlar var. Hiç şu otele gidin, aman bunu da görmeden gelmeyin gibi şeyler yazmayacağım. Buraya en az bir tam gün ya da duruma göre iki gün ayırıp rahat rahat gezin derim. Sevdiğiniz ya da illa ki gitmek istediğiniz bir otel var ise otellerin bulunduğu haritaya buradan ulaşabilirsiniz. Eğer gitmek istediğiniz ücretli bir gösteri ya da şov varsa yine bu cadde üstünde indirimli bilet satan kişi yada ufak kiosklar var. Bazı durumlarda normal biletten %70 daha ucuza bilet bulabilirsiniz. O da şundan kaynaklanıyor; mesela gösteri için arka taraftaki koltuklar boş kaldı ve şovun başlamasına da yarım saat var. Bu gibi durumlarda koltuklar boşa gitmesin diye çok ucuza bilet bulunabiliyor. Amerika zaten umduğumdan pahalı bir yer çıktığı için bu tarz gösterilere ekstra para harcamak istemedim ve bir otelin içindeyken elimize tutuşturulan ücretsiz giriş kuponlarıyla oradaki gece kulübüne gittik. Sonra orası senin burası benim nerede ücretsiz giriş bulduysak daldık içeri. Eğer Las Vegas'a gelmek ve TV'lerde gördüğünüz o havuz partilerine katılmak istiyorsanız genel itibariyle bu tip şeyler hafta sonları oluyor. Planlamanızı ona göre yapın derim. Tabi unutmayın bu seferde hafta sonları oteller daha pahalı olacaktır. Burada tanıştığım bir, iki lokal insan Vegas'ın Amerika'daki en ucuz yerlerden biri olduğunu söyledi. Çok düşük rakamlara ev alınabiliyormuş. Ama gördüğüm kadarıyla şehirde kumar ve eğlence dışında pek de iş yapılacak bir dal yok. Ve çölün ortasında bir yer olunca insan gelip burada ne yapar ki diye düşünmeden kendini alamıyor. Birde şu meşhur laf vardır "günahlar şehri" Las Vegas diye. Bence bunu diyen Bangkok'a gitmemiştir. Bangkok'dan büyük günah şehri henüz görmedim. Vegas'ın tek farkı kumarhanelere sahip olmasıdır. Vegas çevresinde birkaç tane büyük outlet mağazaları var ama bende araç olmadığı için oralara gidemedim. İşin aslı alışveriş tarafını biraz da New York'a bırakmak istedim. Amerika'da alışveriş hakkında yazdığım yazıya buradan ulaşabilirsiniz. Kumarhanelerin kalbine gelip bir black jack oynamadan olmazdı. Ama her yerde minimum pul bedeli 5 usd den başlıyor. 1 usd lik oynatan yerler çok çok az. Tabi bahsettiğim black jack bildiğin gerçek, calı canlı masa oyunu, bilgisayar ya da kollu makine değil. The Strip caddesinin başında ve solda kalan bir otelin girişinde 1 usd ye black jack oynayabiliyorsunuz. Ama talep çok olduğu için boş masa bulmak zor. Filmlerde gördüğünüz o kumar oynama heyecanını ufakta olsa yaşamak isterseniz deneyin derim. Ben 10 usd lik pul aldım. Yavaş yavaş onu 45 usd ye kadar çıkarttım. Yaklaşık 2 saat oynadıktan sonra para hiç artmadığı için oyun çok sıkıcı olmaya başladı. Sonra tek seferde hepsini yatırdım ve kaybettim :) Ama oyun oynarken ne içerseniz için ücretsiz. Hatta tost vs söyleyenlerde oluyor. Yani 10 usd verip hem oyun keyfini alabilir hem de istediğinizi içebilirsiniz. Eğlenceli. Sabah Büyük Kanyon'a gideceğim. Dün internet üzerinden on-line olarak bir tur satın aldım. Vegas merkezden sabah saat 6 da alıp akşam geri getiriyor. Önce Hoover Dam köprüsünde kısa bir mola veriyor sonra Büyük Kanyon South Rim tarafına gidiyor. Bir de West Rim tarafı var ama South tarafının daha güzel olduğunu duyduğum için orayı tercih ettim. Ücret ise her şey dahil 80 USD. Sorunsuz bir turdu ve benim bulabildiğim en hesaplısıydı. Böyle bir tur almak isterseniz buradan on-line olarak benim gibi rezervasyon yaptırabilirsiniz. Kanyonun o heybetini görünce harbiden büyükmüş diyorsunuz. 5-6 tane farklı izleme noktası var ve hepsini gezmek lazım. Ama turla gidildiği için öyle 2-3 saat geçiremiyorsunuz. Yanlış hatırlamıyorsam burası için sadece 1 saat süreniz vardı. Tura tek katılmıştım. Fotoğraf çekinirken Karen'le tanıştım. O da arabasıyla tek başına gelmiş. Muhabbet iyi gidince turdan ayrılıp Karen'le yola devam ettim. İyi ki de öyle yapmışım çünkü altta gördüğünüz fotoğrafın çekildiği yere beni o götürdü. Turla devam etseydim muhtemelen oraya gidecek vaktim olmazdı. Las Vegas'a ya da yakınlarına yolunuz düşerse Büyük Kanyon'a gelmeye çalışın derim. Belki en az bir gününüz gidecek ama bence değer. Alttaki videoda baya yer verdim. Görüp kendiniz karar verin. Diğer bir sürpriz ise normalde Vegas'dan San Francisco'ya otobüs ile geçecektim. O sırada Seattle'a 140 usd ye uçak bileti bulunca ertesi sabah için hiç düşünmeden direk bileti aldım. Orayı da görür sonra karayoluyla San Francisco'ya kadar bir şekilde inerim dedim. Ama en ufak bir araştırma bile yapmadım :) Neyse uçak biletini aldım ama Seattle'da bir tane bile hostel yokmuş. İnternetten ne kadar aradıysam da bir şey bulamadım. Otel fiyatları ise benim için çok yüksekti. Gecelik minimum 100 usd civarı. Yana yakıla Couchsurfingden beni misafir edecek birilerini bulmaya çalıştım. Son anda birini buldum, gel ben de kalırsın dedi ama adresi alamadan Seattle uçağına bindim. Videoyu izleyin sonra linkten devam edelim. Uçaktan indim ama nerede kalacağım henüz belli değil. Çünkü Seattle'da hostel bulamadım, muhtemelen de yok. Otellerde çok pahalı olduğu için rezervasyon yapmadım. Son anda couchsurfing'den birini buldum, abi gel bende kal dedi ama adresi alamadan uçağa binmiştim. Allah'tan havaalanından çıkmadan bulduğum arkadaş Abdullah, adresini sms attı şimdi oraya gidiyorum. Ev nasıl çıktı, kim var kim yoktu videodan devam edelim. Abdullah sağ olsun geldi beni metro durağından aldı ve evine geçtik. Evde kız arkadaşı ve Suudi Arabistanlı Moaiad vardı. Hepsi birbirinden güzel insanlar. Seattle'da geçirdiğim o güzel 5 günü, Abdullah'ın misafirperverliğini nasıl anlatırım bilemiyorum. Eve yerleştikten sonra beraber bir yemek yedik ve tek başıma dışarıyı gezmeye çıktım. Ev zaten tam merkezde olduğu için neredeyse yürüyerek her yere gidiliyor. Burası Los Angeles'a göre daha bir hareketli, sokakları daha bir insan dolu ve anladığım kadarıyla bir tık daha kaliteli gibi. Ama tabi pahalılık konusunda her şey aynı devam ediyor. Sağda solda ne var ne yok, nasıl bir yer biraz kavradıktan sonra eve geri döndüm. Buradan çıktığınızda hemen 50 mt solunda dünyada açılan ilk Starbucks dükkanını görebilirsiniz. Logosu ve iç dizaynı tamamen eskisi gibi bırakılmış. İşin gerçeği ilk dükkan 1971 de bir blok ötede açılmış ama sonra buraya taşınmış. Bir kahve alayım derseniz çok fazla beklemeniz gerekiyor. Yine burası da çok ün saldığı için her daim kuyruk var. Daha sonra Seattle'ın simgesini haline gelmiş ve altta fotosunu gördüğünüz kulenin oraya gittik. Çevresindeki park, bahçe ne varsa gezdik. Düzgün, güzel, nezih, yeşilliği, ağacı bol güzel yerler. Daha sonra yine bu altta gördüğünüz manzara için Kerry Park'a geçtik. Buraya da vakit ayırıp gelin derim. Dingin sakin bir yer ve güzel bir şehir manzarası var. Ertesi gün Abdullah ve Angelica'yla biraz yüzmek için göl kenarına gittik. Dalından böğürtlen koparıp ufak bir piknik havasında geçti. Taa Amerika'lara gelip Seattle'da böyle bir ortam yaşayacağım hiç aklıma gelmezdi. Hayat bu işte ne göstereceği belli olmuyor. Daha sonra Fermont Troll denilen köprü altındaki heykele gittik. Baya enteresan yerler. Adamların sanata bakışları gerçekten bir başka. Zaman zaman bu heykelin önünde etkinlikler düzenleniyor, kafalarına göre heykeli boyuyorlarmış. Seattle'a gelip de buraya uğramamak olmaz derim. Genel itibariyle gündüzlerimi böyle şehri gezerek geçirdim. Bazen Abdullah'la beraber bazen onun arkadaşlarıyla gezdik, eğlendik durduk. Akşamları ise Seattle baya hareketli bir yer. Tabi yine gece 02:00 oldu mu her yer kapanıyor. Kapandıktan sonra da yine dışarıda takılmaya devam ediyorlar. Gece hayatının döndüğü yerler Pine ve Pike Street civarları. Mekanlar genel itibariyle Los Angeles gibi bir sırtçantalıya pahalı gelecek yerler. Özellikle hafta sonları çoğu mekana giriş ücretli ve ortalama 10-20 usd arası. Genç popülasyon hayli fazla ve insanlar mekanlarda olduğu kadar sokak ve caddelerde de eğleniyor. Ayak üstü takılıp sağı solu izleseniz, gelip geçen tuhaf arabalara baksanız bile eğlenceli vakit geçirirsiniz. Abdullah buralara hakim olduğu için akşamları nereye gideceğimi düşünmeden onun sayesinde gezdik, eğlendik. Seattle'ın diğer dikkatimi çeken bir yanı da şehirde baya eşcinsel var. Hani yani az buz değil. Ama her kes kendi halinde. Bu tip konuları fazlasıyla aştıkları için kimsenin kimseye karıştığı ya da tuhaf baktığı bile yok. Yani en azından benim gördüğüm öyleydi. Son olarak eğer Jimi Hendrix hayranıysanız merkezde Pine street üstünde adamın sağlam bir heykelini dikmişler. Oraya da bir uğrayabilir sonrada buraya çok yakın ve enteresan ismiyle kafalara kazınacak olan Dick's Burger'de güzel bir hamburger yiyebilirsiniz. Seattle'da süper ötesi bir 5 gün geçirdikten sonra San Francisco'ya otobüs ile geçeceğim. Bilet 125 USD. Evet çok pahalı. Böyle rotasız, plansız gezince maalesef son dakika biletleri çok pahalıya kaçabiliyor. Uçak biletleri ise minimum 250 usd olduğu için mecburen otobüsü seçtim. Normal şartlarda yol 22 saat sürmesi gerekirken aksaklıklar yüzünden 27 saate gidebildim. Neyse linkten devam edelim. Rica ederim. Kanyon civari da karavanla takilanlar vardi. Ama hic sormadim nasil yapilir, kac liradir diye. Mehmet'in izni ile Kanyon ile ilgili bilgiyi biz paylasalim istedik. Buyuk Kanyon'da bazi yuruyus yollari ve o yol uzerinde kamp yapmak ayrica rafting yapmak icin izin gerekiyor. Hangi yuruyus yolu, hangi bolgeden rafting yapabileceginizi web sayfalarindan aciklamislar. Biz de Buyuk Kanyon yazimizda bu linklere yer verdik... Yazinin en alt bolumune dogru rafting ve kamping ile ilgili izin alinacak bilgilerin oldugu web sayfalarini bulabilirsiniz.


Seattle'dan başladığım yolculuk maalesef 27 saat sürdü ve hayatımın en saçma yolculuklarından biriydi. Paraguay'dan Bolivya'ya yaptığım 29 saatlik yolculuktan bile daha berbattı diyebilirim. Kısaca anlatayım ne olduğunu. Otobüs biletleri pahalı olduğu için Seattle'dan San Francisco'ya uçak bileti bakayım dedim ama plansız, programsız ve rotasız gezdiğim için son dakika fiyatları çok yüksekti. Mecburen yine Greyhound denilen berbat bir otobüs firmasına kaldım. Bilet azda değil 125 usd. Öncekiler gibi bilette herhangi bir koltuk numarası yok, ilk gelen otobüse biniyor. Eğer otobüs dolduysa binemiyor ve bir sonrakine kalıyorsunuz. Tabi bir sonraki artık ne zaman gelirse. Neyse Portland terminaline geldik ve burada otobüs değişeceğini söylediler. İndik ve diğer otobüsü bekliyoruz. 5 dakika geçmeden diğer otobüsün 3 saat sonra kalkacağı anonsu yapıldı. Gece yarısı Portland'ın alakasız bir yerinde bulunan terminalde 3 saat bekledik. Diğer otobüs geldiğinde elimi hızlı tutup hemen bindim. Binemeyenler sonraki otobüse kaldı. 5-6 saat gittikten sonra bu sefer başka bir şehirde terminale gittik ve tekrar otobüs değişeceği söylenildi. İndik ve diğer otobüs için en az 2 saatte orada bekledik. Terminal küçük ama içi insan doluydu. Tabi yeni gelen otobüse önce binmek için kapıda herkes yerini aldı. Ben de son koltuklardan birine geçebildim. Yine binemeyenler sonraki otobüse kaldı. Böyle saçma 27 saat süren yolculuk sonunda San Francisco'ya varabildik. Herhalde Greyhound firmasından sakın bilet almayın desem yanlış olmaz. Seattle'da olduğu gibi burada da konaklama çok pahalı olduğu için couchsurfing üzerinden bulduğum Hintli bir arkadaşın evine gidiyorum. Gidiyorum ama otobüs rötar yaptığı için saat olmuş gece 12. Adamla daha önce hiç görüşmedim, sadece bir iki kere mesajlaştık ve adresi aldım o kadar. Neyse şimdi eve gidiyorum. Yazdıklarımın bir özetini videodan izleyip devam edelim. Gördüğünüz gibi Balu beni çok sıcak karşıladı. Adam hangi yemeği sevdiğimi bilmediği için 3 çeşit yemek hazırlamış. Biri vejetaryen, biri domuz etli diğeri de tavuk etli. Yani ne diyeceğimi şaşırdım. Gelmeden önce Hintli olduğunu biliyordum. Şu an ise onun hakkındaki düşündüklerim ve ön yargılarımdan dolayı kendimden utanıyorum. Bunu laf olsun diye söylemiyorum gerçekten benim için iyi bir hayat dersi oldu. Tabi adamın evi de acayip güzeldi. Manzarası, konumu, temizliği benim gibi gezen biri için rüya gibi bir ev. Yedek anahtarları verip sen yarın kafana göre takılırsın dedi. Çünkü sabah 8 de işe gidecek. 3 gece bu süper evde kalıp San Francisco'yu baya bir gezdim. Sabah kahvaltı yaptıktan sonra attım kendimi dışarı. Yürüyerek gezmeyi seven birisi olduğum için ilk gördüğüm kahve dükkanından bir kahve alıp yavaş yavaş San Francisco sokaklarında yürümeye başladım. Ara ara mola vererek Golden Bridge'e kadar yaklaşık 3 saat yürüdüm. Sanırım burası San Francisco'nun en meşhur yeri. Bir fotoğrafını da paylaşıyorum. Sonra buradan belediye otobüsüyle merkeze doğru gittim. Tek yön bilet 2 usd ve şoföre ödeme yapabiliyorsunuz. Amerika'da en çok siyahi insanı San Francisco'da gördüm. Din, dil, ırk ayrımı yapmak tabiatımda yok. Hatta dünyanın her yerinde ezildikleri için siyahilere hep sıcak bakmışımdır. Nerede görsem muhabbet etmeye çalışırım. Ama sanki buradakiler biraz kaba ya da ne bileyim bir tık soğuk gibi geldiler bana. Yani belki yanlış insanlarla karşılaştım bilemiyorum ama kaldığım 6 gün sonundaki izlenimim böyleydi. Sokak sanatını sevdiğim için merkez bölgede sayılabilecek Clarion Alley sokağına gittim. Burasının özelliği sağlı sollu her duvarda grafitiler var. Ve bu grafitiler sürekli değişiyormuş. Benim gittiğimde de enteresan eserler vardı. Altta bir kaçını paylaşıyorum. Bu küçük sokağı da gezdikten sonra ana caddelerde dolandım. Sağlı sollu dükkanlar, mağazalar var ama kayda değer pek bir şey görmedim. Şimdi ise diğer bir turistik bölge Fisherman'sdeyiz. Burası sürekli turist kaynıyor. Çünkü yapılacak baya bir atraksiyon var. Önce In-N-Out Burger'da animal style bir menü alıp karnımı doyurdum. Menü fiyatı 10 usd ama yediğiniz hamburger çok çok iyi. Los Angeles ve ya San Francisco'ya gelirseniz muhakkak deneyin derim. New York ya da birçok başka eyalette şubesi yok. Fisherman's bölgesi çok turistik olduğu için hediyelik dükkanlar ve benzeri mağazalardan bir hayli var. Ama tahmin edersiniz ki fiyatlar yüksek. Biraz dolanıp eski atari salonunun olduğu bölgeye gittim. Burası çok eğlenceli bir yer. Her şey 80-90 lardan kalma atari konsollarıyla dolu. Ve 1 usd karşılığı sevdiğiniz konsolda oynayabiliyorsunuz. Nostalji yapmak için birebir. Bu bölgede bir sürü pier var ve bazılarının kendine has özellikleri de var. Mesela pier 39 hep denizaslanları ile dolu. Şehrin içinde bu kadar çok denizaslanını görmek tuhaf geliyor ama onları izlemek de ayrı bir keyif. Nasıl oluyor da denizaslanları burada her gün böyle güneşleniyor derseniz hikayesi şöyle; 1989 yılında pier inşa edilirken çalışmalara biraz ara verilmiş. O sırada denizaslanları burayı keşfederek güneşlenmeye başlamışlar. İnsanlar da bakmış hayvanlar burayı sevdi kimse onlara karışmamış. O gün bugün sürekli iskeleye çıkıp güneşleniyorlar. Tabi Amerikalıların hayvanlara verdiği bu değeri görüp de saygı duymamak imkansız. Darısı bizlere deyip devam ediyorum. Bir akşam Balu'yla baya sohbet ettik. Kendisi yazılımcı ve büyük bir firmada çalışıyor. Ama onun istediği şey Avrupa'ya gelip yaşamak. Sebebi ise Amerika'daki çalışma şartlarının ona ağır gelmesi. Ve yıllık izinlerinin az olduğundan yakınıyor. Almanya ya da Fransa'nın bizim iki katımız kadar yıllık izin ve resmi tatillerinin olduğunu söylüyor. Oturduğu evi almış ve 2 yıl içinde borcunun bitmesini bekliyor. Sonra uzun bir dünya gezisine çıkmak gibi planları var. Amerika gezim boyunca tanıştığım kişiler de benzer şeyleri söyledi. Amerika'da hayat standartları yüksek, ev araba alabiliyorsun ama herkes fazla tatil olmamasından yakınıyor. Bunu da dipnot olarak geçeyim dedim. Şehrin tam merkezinde bir hostel ayarladım. Fiyatlar çok yüksek olduğu için bulabildiğim en düşük fiyatlısı buydu. 8 kişilik odada yatak ücreti kahvaltı dahil 55 usd. Yani bir hayli fazla. Gelelim gezilebilecek bir başka bölge Golden Gate Park'a. Bu kadar pahalı bir şehrin tam göbeğinde bu kadar büyük bir park nasıl oluyor idrak etmek, anlamak biraz zor. Hele benim gibi bir Türk vatandaşı için daha da zor. Burayı biraz New York'taki Central Park'a benzetiyorum. İçeride göller, botanik parklar, uçsuz bucaksız yeşillikler, müzeler, tenis kortları, stadyum, spor yapılacak alanlar yani bir dünya şey var. Hangi birini anlatayım bilemiyorum. En iyisi mi buradaki park haritasından siz bakın. Hangisine ilgi duyuyorsanız orayı gezin derim. Vaktiniz varsa burada bir tam gün geçirilir o derece büyük. Evde yatak olamaması çok önemli değildi çünkü uyku tulumum var. Yere sermek için matı da Brain'dan aldım. Evde ne kadar eşya olmasa da videoda göreceğiniz gibi baya güzel. Özellikle bu kadar pahalı bir şehirde böyle bir evde yaşamak çok kolay değil. Biraz da bu pahalılıktan bahsedeyim. Balu ve Brain ile bu konuyu konuştum ve ikisinin de dedikleri aynı. Meşhur silikon vadisi San Francisco'ya yapıldıktan sonra büyük firmalar ofislerini hatta şirket binalarını buraya taşımışlar. Günden güne firmalar ve çalışanlar çoğaldıkça bunlarla doğru orantılı olarak ev kiraları, ev fiyatları, otopark ücretleri, yeme-içme yani aklınıza ne gelirse yavaş yavaş artmaya başlamış. Balu aldığı eve 500 bin USD vermiş. Brain'in oturduğu evin aylık kirası ise 3.000 usd ise. Artık gerisini siz düşünün. Hele merkezde bir yerde gördüğüm otopark ücreti dudak uçuklatan cinstendi. Merak edenler buradan bakabilir. Bugün 90 metreyi bulan ağaçlarıyla ünlü Muir WoodS'a gideceğim. Normalde günlük turlara katılıp 40-50 usdye gidebilirsiniz ama ben belediye otobüslerini kullanarak gidiş-gelişi 9 usd ye çıkardım. Vaktiniz varsa sizde toplu taşımayı kullanın derim. Bu doğal parka giriş ise 7 usd. Burası gerçek bir doğal park çünkü içeride bildiğiniz ceylanları doğal ortamlarında görebiliyorsunuz. Parkın içi farklı parkurlardan oluşuyor. Yürüyüşü seviyorsanız gözünüzün kestiği parkurdan girip, doğayla baş başa kalabilirsiniz. Ben kısa kulvarlardan birini seçerek yaklaşık 2 saat içeride vakit geçirdim. Hayatım boyunca gördüğüm en uzun ağaçlar buradaydı. Neredeyse bir futbol sahası kadar uzunlukta olanları bile var. Aslında benzer ağaçlar için Redwoods denilen yer daha güzel ama oraya gitmek hem çok zaman alıyor hem de araba şart. O sebeple Muir Woods ile idare ettim. Ama vakit ve imkanınız varsa burayı es geçip Redwoodsa gidin derim. Zaten googledan fotoğraflara bakınca niye öyle dediğimi anlayacaksınız. Alışveriş konusunu merak ediyorsanız daha önce ki yazılarımda da belirttiğim gibi Amerika'da Alışveriş yazıma bakmanızı öneririm. Gelelim birazda gece hayatına. San Francisco beklide Amerika gezim boyunca en hareketli gecelere sahip yerdi. Özellikle siyahilerin ağırlıkta olduğu gece kulüplerini daha da çok sevdim. Yalnız mekanlara giriş genelde ücretli. O mekan senin bu mekan benim gezeyim derseniz bütçeyi zorlarsınız. Zaten gece 2 olunca her yer kapanıyor onun için düzgün bir yer belirleyin ve direk oraya gidin, gece bitene kadar da takılın derim. 3-4 katlı ya da farklı sahneleri olan yerleri seçerseniz sıkılmadan eğlenceli vakit geçirirsiniz. İçeride de fiyatlar benim gibi gezen birisi için maalesef yüksek. Ama Amerika'nın her yerinde olduğu gibi burada da insanlarla iletişim kurmak gayet kolay. Çekinmeyin, tanışın. 2 gece Brain'in evinde misafir olduktan sonra toplamda 6 gün kaldığım San Francisco'dan ayrılıyorum. Burayı gerçekten sevdim. Batı yakasına tekrar geleceğimi sanmıyorum ama olur ya gelirsem ilk uğrayacağım yer burasıdır. Şimdi Los Angeles'a otobüs ile geçeceğim. Bu seferki bileti Greyhound'dan değil Boltbus'dan aldım. Gayet konforluydu, tavsiye ederim. Fiyat 40 usd. Los Angeles'da 2 gün kalıp oradan New York'a geçiyorum. Abi Greyhound'a epey giydirmişsin :) Bozeman/Montana'dan New York'a 55 saatte anca götürebilmişti bizi. Yolda yaşlanmıştım resmen..


Ve nihayet en güzeli sona sakladığım şehirdeyim. Gelmeden önce her ne kadar evinde kalacak birilerini aradıysam da maalesef bulamadım. Ve burası öyle bir yer ki hosteller bile 60 usd den başlıyor. Son çare Çin mahallesinde otel diyemeyeceğim bir misafirhanede oda tuttum. 2 gece için 95 usd ödedim. Kahvaltı vs hiçbir şey yok. Ve oda 4 m2 bile değil. Kaldığım bu yer için her şey olumsuz ama tek iyi yanı bulunduğu bölge çok iyi. Nerdeyse Manhattan'da gezilecek her yere yürüyerek gidilecek mesafede. 2-3 saatlik uykudan sonra kalkıp dışarıyı gezmeye başladım. Yakın olduğu için direk 11 eylül saldırısının yapıldığı ve o büyük binaların olduğu yere gittim. Saldırıya uğrayan iki kulenin yerine anıt yapılmış ve hemen yanında bununla ilgili bir müze de var. Ama müze girişi ücretli olduğu için girmedim. Burada dikkat çeken başka bir şey daha var. O saldırıda her yer harabeye dönerken ufacık bir ağaç sapasağlam kalmayı başarmış. Daha sonra ağacın etrafını çevirmişler ve önünde de detaylı bir açıklama var. Burayı es geçmeyin derim. Yüksek bina görmekten bıktığım için buralar bana pek cazip gelmedi. Ama bu tip yapılara ilginiz var ve mimari fotoğraf çekmek istiyorsanız bu bölgeyi seveceğiniz kesin. Yine buralara yakın olan o meşhur boğa heykelini görebilir, Wall Street'e de uğrayabilirsiniz. New York borsa binasının önü sürekli demir bariyerler ile çevrili ve etrafta polisler var ama fotoğraf çekmek serbest. Buralarda sokaklar dar ve binalar çok yüksek olduğu için gökyüzünü zor görüyorsunuz. Yine fotoğraf çekmeyi sevenler için güzel yerler. Gelelim meşhur özgürlük anıtına. Buradaki deniz kenarından görülebilse de biraz uzak kaçıyor. İsterseniz ücretli turlardan satın alıp heykelin yanına hatta içine de girebilirsiniz. Benim içeri girmek gibi bir merakım olmadı için ücretsiz olan yöntemi tercih ettim. O da karşı tarafta kalan Staten Island'a giden feribota binerek, özgürlük heykelinin önünden geçmek. Bu feribot niyeyse çift tarafa da ücretsiz çalışıyor. Ne iş anlamadım. Zaten içi full turist dolu. Bu feribot nereden kalkıyor, nasıl bulacağım demeyin kalabalığı takip edin herkes oraya gidiyor :) Gidiş, gelişte de özgürlük heykelini doya doya görüp fotoğrafını çekebilirsiniz. Eğer tekne turu satın alsanız da neredeyse bunun gibi bir şey oluyor diyebilirim. Tabi tercih size kalmış. Özgürlük heykeli sinemalarda ya da tv lerde gördüğünüz gibi büyük bir heykel değil. Hatta görünce bumuymuş diyebilirsiniz. Hollywood bize yıllarca nasıl bu heykeli heybetli göstermiş şaşıracaksınız. Diğer enteresan bir konu da New York'taki mazgallardan hep filmlerdeki gibi buharlar yükseliyor. Yazın orada olduğum halde durum böyleydi. Kışları ise bu daha da belirgin oluyormuş. Sıcak oluyor diye evsizler, kışın bu mazgalların üzerini severlermiş. Yalnız bu olayı görmedim, duyduğumu yazıyorum. Gelelim bir diğer Hollywood malzemesi Brooklyn köprüsüne. Köprü yayalara serbest, yürüyerek ya da bisikletinizle karşıya geçebilirsiniz. Ortasına doğru geldiğinizde Manhattan'ın o güzel manzarasını görebilirsiniz. Birçok filme sahne olmuş bu köprüyü de gördükten sonra bu yazdıklarımı özetleyen şu videoyu izleyin devam edelim. Yazının başında dediğim gibi kaldığım yer berbat olduğu için bir yandan da sürekli couchsurfing üzerinden evinde kalacağım birilerini arıyorum. Nihayet bir arkadaş buldum. Aslında evinde benim gibi başka bir gezgin daha var ama yine de gel kalabilirsin dedi. 2 gece kaldığım ve dosdoğru hiç uyuyamadığım bu otelden ayrılıp arkadaşın verdiği adrese doğru gidiyorum. Evin nasıl olduğunu, nasıl buluştuğumuzu alttaki videodan görebilirsiniz. Ev biraz ufak, bir oda bir salon ve evde yaşayan 3 tane de köpek var. Diğer surfer ise Çinli ve dünyayı gezmeye yeni başlamış. Beni takip edenler iyi kötü bilir, gezdiğim ya da kaldığım yerleri övme çabasına hiç girmem. Sevdiysem sevdim, berbatsa berbat derim. Diğer otel, böcekli diye bu eve geldim ama yağmurdan kaçarken doluya tutulduk. Bu evdeki böcek popülasyonunu anlatmam pek mümkün değil. Banyoda başka tür, mutfakta başka tür, yattığım yatağın içinden ise bambaşka türler yaşıyor. Bir ev nasıl bu kadar böcekli olur anlayamadım. Hamam böcekleri duvara tırmanıp tavanda geziyor. Hamamböceği dediğin yerde olur, bunlar bildiğin evrim geçirmiş. New York'a gelmeden önce Los Angeles'da evinde kaldığım arkadaşlar, New York böcekleri ile de meşhurdur dikkat et demişti ama ne yalan söyleyeyim hiç ciddiye almamıştım. Eğer böceklere tahammülünüz yoksa konaklayacağınız yeri iyi seçin, rezervasyon yaparken otel hakkındaki yorumların hepsini iyi okuyun derim. Şimdi çıkıp gezmeye devam edelim. Bu sefer meşhur 5. Caddeden devam ediyoruz. Sağlı sollu bir sürü mağaza ve alışveriş yapılacak yerler var. Bu konu için Amerika'da Alışveriş yazıma bakabilirsiniz. Aslında sadece 5. değil bu cadde çevresindeki 6 ve 7. caddelerde de gezilip görülecek yerler var. Hatta ona dikey gelen diğer caddeler de gezilir. Alın elinize kahvenizi sağı solu seyrede seyrede, her milletten tuhaf tuhaf insanları görerek gezin derim. Yalnız buralara öyle bir gün yetmez, gelirseniz biraz daha fazla zaman ayırın ve hakkını vererek gezin. Yorulduğunuzda gördüğünüz bir park ya da meydana oturup sokak sanatçılarını izleyin, başkalarıyla tanışın, hiçbir şey yapmazsanız gelen geçini seyredin o bile keyif verecektir. Akşama kadar böyle vakit geçirdikten sonra geldim Times Meydanına. Burası tv lerde gördüğümüz gibi hep cıvıl cıvıl. O kadar çok Led ekran var ki ortalık neredeyse gündüz gibi. Aynı Las Vegas'da olduğu gibi burada da çok fazla sokak eğlencesi bulabilirsiniz. Farklı akşamlarda buraya iki defa geldim, ikisinde de hiç sıkılmadan vakit geçirdim. Eğlenceli bir yer. Aşırı turistik olsa da güzel. Sonraki günümün büyük kısmını Central Park'a ayırdım. 5 saatimi burada geçirdiğim halde parkın ancak %25 ini görebilmişimdir. Burayı sadece park zannederken bildiğin şehir çıktı. İçinde neredeyse her türlü sporu yapabilecek yerler, uçsuz bucaksız yeşillikler, paten kayabileceğiniz özel alanlar, göller, havuzlar devasa büyük bir yer. Ve bu yerin yanı gökdelenler ile dolu. Ve bu yer New York'un göbeğinde. Ve bu yer kesin ve net medeniyetin göstergesi. Yeşilliğin, ağacın, parkın ne denli önemli ve güzel olduğunu görmek için buradan daha iyi bir yer var mıdır bilemiyorum. New York için 4 gün iyi kötü yeter herhalde diyordum ama yetmiyor. İmkan varsa buraya 1 hafta ayırıp sindire sindire gezmek en güzeli. Vakit kaybetmeyeyim diye hiçbir müzeye gitmedim. Ama biliyorum ki buraya tekrar gelip o seferde müzeleri ziyaret edeceğim. Gece hayatı içinse New York'ta alternatifler çok. Her keseye uygun gideceğiniz yer bulursunuz. Evinde kaldığım arkadaş East Village bölgesini tavsiye etti ve akşamlarımı orada geçirdim, bazen de beraber geçirdik. Anladığım kadarıyla burası en hesaplı gece eğlencesinin olduğu bölgelerden biri. Her taraf gençlerle dolu, onlarca bar ve club var. Tabi yine diğerlerinde olduğu gibi burada da girişler genelde ücretli. O gün hangi mekanda nasıl bir atraksiyon var googledan bakın elbet tarzınıza göre bir şeyler bulursunuz. Ben bir akşam 80 ler partisine gittim, süper eğlenceliydi. Birde hiç bahsetmediğim ulaşım konusuna değineyim. Her yere metro ve otobüsü kullanarak gittim. Zaten metro ağını anlatmama gerek yok, şehri komple sarmış durumda. Metro ve ya otobüs için tek yön ücreti 1,5 usd. Aldığınız bilet ile 2 saat içinde başka bir hatta ücretsiz aktarma yapabilirsiniz. Metronun akşamları güvensiz olduğunu birçok Türkçe forumda okumuşsunuzdur. Güvenlik takıntılı bir ülke olduğumuz için bu tip şeylere çok hassasız! Her gece metroyu kullandığım halde en ufak bir problem dahi hissetmedim. Herkes kendi halinde takılıyor. Elbet delinin biri çıkıp problem yapabilir ama bu tarz bir olay hemen hemen dünyanın her yerinde olabilir. Ulaşım için günlük, haftalık ya da aylık kartlar da mevcut. Kendi gezimde o kadar çok in bin yapmayacağım için bu kartlardan almadım. New York'ta o kadar çok yoğun gezdim ki anlatmadığım, atladığım yeler muhakkak vardır. Empire State binasına çıkmadım, isterseniz notlarınız arasına alın. Little Itlay'e gidebilirsiniz ama bence pek bir esprisi yok. Çin yemeklerine ilginiz varsa China Town'u seversiniz. New York halk kütüphanesine gidebilirsiniz. Ve kilise gezmeyi seviyorsanız gökdelenlerin arasında kalan ama adlarını unuttuğum birkaç tanesine uğrayabilirsiniz. Bugün itibariyle 32 günlük Amerika gezimi bitirdim. Şimdi dönüş yolundayım. İlk söyleyeceğim şey Amerika yaşamak için on numara memleket ama gezmek için pahalı. Hele benim gibi düşük bütçeli geziler yapıyorsan buraya gelmek yerine Güney Amerika'ya git, çok daha fazla yer görürsün. Bulunduğum çoğu yerde herhangi bir tarih gör medim, öyle bir beklentin olmasın. İnsanları çok kibar. Sabah evden çıktığında günaydın demeden geçmiyorlar. Yolda durdurup t-shirtün çok güzelmiş diyenler çıkabilir. Bir iki tanesi değil onlarcası diyebilir. Belediye otobüsüne biniyorsun şoför merhaba ya da günaydın diyor. Pasaport kontrolüne giriyorsun polisler kibar. Her yerde park, bahçe var. Yeşile çok önem veriyorlar. Kanunları çok net ve bu yüzden genel itibariyle herkes kurallara uyuyor. Düzgün bir işin varsa, ev ve araba almak kolay. Spor arabaya binmek bizdeki gibi zenginlik göstergesi değil. Yani araban statünü belirlemiyor. Çok fazla evsiz var ama genel itibariyle zararsızlar. Amerika'nın en büyük problemi petrol, Suriye ya da İran değil bence obezite. Bu kadar çok aşırı kilolu insan göreceğimi tahmin etmemiştim. İnsanların siyasetle pek ilgisi yok. Ben belediye başkanını seçtim gerisini bilmem modundalar. Uçsuz bucaksız sahilleri var. Türkiye denince "sizde kadınlar başı açık gezebiliyor mu?" sorusunu duyman mümkün. İnsanlarla iletişim kolay, tanışıp kaynaşıyorsun ama bir kademe ilerisi zor. TV yi çok seviyorlar. Alışveriş, evet bize göre ucuz ama çok da abartılacak kadar değil. Eğer outletlerde indirim zamanı bedenine uygun bir şeyler bulursan o zaman size hak veriyorum çok ucuz. Mesai saatlerinde dışarıda işsiz adam görmek zor. New York hariç diğer bulunduğum yerlerde herkes, her yere arabayla gidiyor, sokaklarda insan görmek zor. Fast foodu seviyorlar. Amerikan dizilerindeki gibi benzer hayat yaşıyorlar. Yemeği dışarıdan alıp evde yiyorlar. Otur orada ye, niye eve getiriyorsun anlamış değilim. Çok fazla kitapçı ve plak dükkanı var. Okumayı seviyorlar. Gezmeyi seviyorlar. Evsizlere yardım yapmayı seviyorlar. Bir şey sorduğunda yardım ediyorlar. 200 dolara yeni iphone satmıyorlar, inanmayın. Sokak sanatçıları çok iyi. Belki de birçoğu bizdeki sözde sanatçılardan daha iyidir. Restoranda yemek yersen, istesen de istemesen de bahşişi alıyorlar. Çok fazla ikinci el ürün satan dükkan var. E-bay boş yere buradan çıkmamış. Spor yapıyorlar. Evet obezite ile ters ama öyle. Sağlık hizmetleri pahalı. Orada yaşayacaksan sigorta şart. Hem sen hem evcilin için. Kahveyi seviyorlar. Kahveyi çok seviyorlar. Büyük arabayı seviyorlar. Evcilleri seviyorlar. Hayvanları seviyorlar. İş çıkışı bir bara gidip takılma olayları hep var. Metroda elinde bir ipod yada benzeri aletle sesli bir şekilde müzik dinleyen siyahiyi hep görebilirsin. Aynı metroda 3 tane deliye rastlayabilirsin. İnip otobüse binersin, bir 3 tane deliye de orada rastlarsın. Daha önce hiç bir ülkede bu kadar çok deli görmemiştim. New York bam başka bir şehir, hem korkutuyor, hemde kendini sevdiriyor. Böcekler haricinde korkulacak bir yanına rastlamadım:) ama sevilmeyecek yer değil. NYC'de konaklamayı hallettiyseniz gerisi kolay. Miami ya da Cancun'a henüz gitmediğim için bir şey diyemiyorum. Ama NYC için ortalama 1 hafta ayırırsanız güzel olur. Devamında ucuz bilete göre başka yerlere de gidersiniz. Hiç olmadı Boston'a geçilir. Las Vegas'a ucuz bilet muhakkak bulunur. Bakarsınız duruma göre. Alışveriş için ise ben biraz gerçekçi yazmayı seviyorum. Şansınız varsa indirimdeki ürünlerden, bedeninize uygunu bulursanız gerçekten ucuza alırsınız ama bulmak çok kolay değil. Dediğiniz Amerikan markaları ucuz olabiliyor ama bazı ürünleri de çok kalitesiz, bizim buraya gelenler gibi değil. Woodbury'e gitmedim. Toplu taşıma ile gidilmiyordu yanlış hatırlamıyorsam. Alisverisini New Jersey den yapabilirsin. Outletlerde vergi yok. Jersey Garden bunlardan birisi. Secaucus bolgesinde Calvin Klein, Tommy, Gucci gibi markalarin outletleri var. cogu kisi bilmez. Century21 magazalarinda da seri sonu markalar yakalarsin. Woodburry e ille de gitmek istiyorsan, Otobus ile gidersin. sanirim kisi basi $45 olmasi lazim. Ama donuste otobusu yakalaman lazim birde 3-5 kisi olmuyor otobus bekleyen. Bazi taksi limousine sirketleriyle anlasabilirsin. Eger bu secenegi dusunursen de, nyc dan yapma. NJ tarafina gec. kopru ucreti odemek zorunda kalma. faturaya ekleniyor cunku. bircok turk taksici mevcut. http://www. elitetaxinj. com sayfadan contact formuyla irtibata gecebilirsin. en kisa surede donus yapacaktir. ayrica ny da alisverisin tek seferde $100 ve uzeri olursa ekstra vergi oduyorsun.


Bildiğim kadarıyla bizler için alınabilen en zor vize İngiltere ve Amerika vizesi. İlk başta bu gözümü biraz korkutsa da sonrasında Amerika vizesine başvurmaya karar verdim. Ülkeye ne zaman ve nasıl gideceğim belli değildi ama vizeyi alalım elbet gideriz düşüncesiyle işlemlere başladım. Başvurduğum vize "göçmen olmayan vize" yani turist vizesi. Öncelikle alttaki linke giderek DS-160 formunu doldurmanız gerekiyor. Linke tıkladıktan sonra Türkiye/İstanbul ya da Ankara'yı seçip devam ediyorsunuz. Bu DS-160 formu bir hayli uzun ve onlarca soru var. Bu arada form Türkçe değil İngilizce. Ama sorular cevap verilemeyecek türden değil. Ben bile yarım yamalak İngilizcemle doldurabildiysem sizde sıkıntısız doldurursunuz o yüzden rahat olun. Kendi tecrübeme ve daha önce eşin, dostun aldığı vizelerdeki bilgilerime dayanarak formu doldururken tavsiye edebileceğim birkaç nokta var. Formu doldururken dijital olarak vize fotoğrafını yüklemenizi öneririm. Bu fotoğraf olmadan da devam edip başvuruya gidince fotoğraf teslim edebilirsiniz ama bir daha uğraşmaktansa 5cm'e 5cm Amerika Vize standartlarında çekilmiş fotoğrafınızı forma yükleyin. Eğer fotoğrafınız standartlara uyuyorsa başvuruda sizden ekstra fotoğraf talep etmeyip verilecek vizede bu fotoğrafı kullanacaklar. Tabi yine de başvuruya giderken siz bir fotoğraf götürün ne olur olmaz. Ayrıca fotoğrafın son 6 ay içinde çekilmiş olması gerekiyor. Bunu anlamak içinde götürdüğünüz fotoğrafın pasaport fotoğrafıyla aynı olup olmadığına bakıyorlar. Eğer aynı ise yenisini çektirip gelin diyorlar. ABD vize fotoğrafı için arka fon beyaz ve alttaki standartta olmalı. Formda diğer bir kısım ise Amerika'ya kimin yanına gideceğiniz bölümü. Burada "ben tek başıma gideceğim, orada tanıdık kimsem yok" diye bir seçenek maalesef mevcut değil. Ya Amerika'da ikamet eden birinin isim, adres ve telefon bilgilerini gireceksiniz ya da orada ziyaret edeceğiniz bir firma bilgisi girmek zorundasınız. Daha önce edindiğim bilgilere göre eğer Amerika'da bir tanıdık gösterirseniz yetkililer, oraya gidip geri dönmeme ihtimalinizi daha yüksek bulabiliyormuş. Bu sebeple Amerika'da akrabam olduğu halde onu belirtmedim ve firma bilgisi kısmına New York'ta bir hostel adresi girerek o bölümü geçtim. Formda yine birçok kişinin sorduğu şey "aylık gelire ne yazdın?". Resmi olarak sigortam asgari ücret üzerinden ödendiği halde aylık gelirime 1.500-2.000 USD işaretledim. Son olarak gitme amacınız turistik amaçlıysa vize kategorisini B2 seçmeniz gerekiyor. B2 kategorisi hem sağlık/tedavi için hem de turistik amaçlı gitmek isteyenleri kapsıyor. Diğer bir detay ise forma başlarken sistem size bir numara veriyor. O numarayı bir kenara not edin ve form çok uzun olduğu için bilgileri girerken ara ara formu kaydetmeyi unutmayın. Çünkü 3-4 dakika hiçbir şey yapmadan bekleyince sistemden bir şekilde atılıyorsunuz. Sonrasında ilk başta size verilen form numarası ve güvenlik sorusunu cevaplayarak kaldığınız yerden devam edebilirsiniz. İsterseniz bu kayıt işlemini formu bilgisayarınıza yükleyerek de yapabilirsiniz, tercih size kalmış. Onaydan sonra size bir barkod numarası veriliyor. Bu barkod numarası sizin vize başvuru biletiniz gibi bir şey. Formda her şey bittikten sonra aynı konser bileti gibi pasaport bilgilerinizi ekranda görüyorsunuz ve randevuya giderken bu bileti yanınızda götürmeniz gerekiyor. DS-160 formunu götürmüyorsunuz. Ayrıca bahsettiğim bilet örneği forma girdiğiniz e-mail adresinize de gönderiliyor. Buraya kadar olan kısmı hallettiyseniz artık form tarafıyla bir işiniz kalmıyor. Sıra randevu almaya geldi. Alttaki linke tıklayarak Amerikan Konsolosluğunun Türkiye resmi sitesine gidiyorsunuz. Üstten "hesap oluştur" sekmesine tıklıyorsunuz. Yeni hesap oluşturmak için gerekli bilgileri giriyorsunuz. Sisteme giriş yaptıktan sonra sıra randevu almaya geldi. Ben randevuyu alırken 3-4 gün sonrasına yer olmadığı için yaklaşık 20 gün sonrası, sabah 10:45'i seçmiştim. Eğer gitmek istediğiniz günde boş yer yoksa site üzerinden konuyu açıklayıcı bir mail atarsanız randevu günüyle ilgili yardımcı oluyorlarmış. Ama bunlarla uğraşmak yerine başvurunuzu erkenden yapıp kafanıza göre bir randevu günü seçmek yerinde olacaktır. Saat seçerken öğleden sonrası için seçim yapılamıyordu. Anladığım kadarıyla randevular sadece öğleden önce yapılıyor. DS-160 formunu doldurdunuz, ödemeyi yaptınız ve randevuyu aldınız. Artık geriye bu yukarıdaki evraklardan hazırlayabildiğiniz kadarını yanınıza alıp görüşmeye gitmek kalıyor. Ben İstanbul'daki konsolosluğa gitmiştim. Evrakların bazılarını hazırlayıp yola çıktım. Daha önce vize almaya gidenlerle konuştuğum kadarıyla herkes çok heyecanlı oluyormuş. Bu heyecan yüzünden mülakatta rahat konuşamıyor ve dolayısıyla vizeyi almak güçleniyor diye duymuştum. Genelde rahat bir tavrım olduğu için bu konuda heyecan yapmadım. Ne olsa gezmeye gideceğim verirlerse verir, vermezlerse vermezler modundaydım. Size tavsiyem bu vize işini gözünüzde büyütüp heyecan yapmayın. Çünkü görüşmeyi beklerken gördüğüm insanlar beni acayip şaşırtmıştı. Birazdan gördüklerimi anlatacağım. 10:45 de olan randevum için saat 9:30 gibi konsolosluğa vardım. Kapıda ufak bir aramadan sonra bina içine geçmek için kuyruğa girdim. 10 dakika kadar bekledikten sonra içeriye aldılar. Burada havaalanı girişindeki gibi bir aramaya tabi tutuluyorsunuz. Eğer yanınızda cep telefonu ya da ipad ve benzeri bir cihaz varsa içeri almıyorlar ve orada emanet yeri de yok. O sebeple benim yaptığım gibi üzerinize elektronik hiçbir şey almayın derim. Ama şehir dışından gelecek olanlar bu tip elektronik cihazları konsolosluğun karşısındaki cafelere 5 TL karşılığında bırakabilir. Ayrıca randevu saatinden erken gidenler olursa, kahvaltı ve çay içmek için de cafeler mevcut. Güvenlik kontrolünden sonra başka bir görevli yanınızda getirdiğiniz Visa Comfirmation'unuza, fotoğraf ve pasaportunuza bakıp bir eksik yoksa sizi randevu görüşme bölümüne gönderiyor. Asansöre binip odaya giriyorsunuz. Girişte bankodaki görevli pasaportunuzu ve Visa Comfirmation belgenizi alıp kontrol ettikten sonra damga basıyor ve birbirlerine lastikleyip, bir sıra numarasıyla beraber size geri veriyor. Buradaki ortam; bildiğiniz banka girişi gibi 8-9 gişeden oluşan bir salona benziyor. Daha yerinize oturmadan sizin sıra numaranız yanıyor ve gişeye gidiyorsunuz. Pasaport ve Visa Comfirmation'unuzu veriyorsunuz. Gişe görevlisi bunları alıp yerinize oturmanızı söylüyor. 5 dakika sonra başka bir gişede sizin numaranız tekrar yanıyor. Orada da parmak izinizi alıyorlar. Artık son aşamaya geldiniz. Yerinize tekrar oturup mülakata çağırılmak için bekliyorsunuz. Beklerken sırası gelen insanların mülakatlarını duyabilirsiniz. Çünkü her şey 2 metre önünüzde oluyor. Görevli ne soruyor, karşıdaki ne cevap veriyor hepsini duyuyorsunuz. Eğer biraz heyecanlı bir yapınız varsa bunları duymak sizi olumsuz etkileyebilir. Şöyle ki; yanımda oturan kişi kendi kendine sesli bir şekilde sorulan sorulara cevap veriyordu, bir İngilizce bir Türkçe konuşuyordu. Adam heyecandan kendini ortamdan soyutlamış, omzuna bir dokunsan ruhunu teslim edecek gibiydi. O arkadaş ne yaptı, alabildi mi vizeyi bilmiyorum. Diğer bekleyenler arasında sakin tavırlı bir tane kişi görmedim desem yalan olmaz. Adam liseyi Amerika'da okumuş, yanında eşi var, beraber gitmek istiyorlar, şirket sahibi. Yani %99 vizeyi alacak ama mülakatta saçma saçma cevaplar veriyor. Görevli bir soruyorsa o on cevap veriyor. Saçmaladıkça görevli daha da üstüne gidiyor, evrak istiyor vs vs. Yani benim anladığım siz ne kadar rahat olursanız vizeyi almanızda o kadar kolay olabilir. Yine beklerken diğer mülakat yapanlardan duyduğum kadarıyla görevliler kiminden evrak isterken kiminden hiç evrak istemeyip bir iki şey sorarak vizeniz onaylandı diyor. Diğer gişede tek başına gitmek isteyen birine ise "evliymişsiniz, bu ziyaretinizde eşiniz neden sizle gelmiyor" gibi sorular sorabiliyor. Gelebilecek bu tip sorulara hazırlıklı olmanızda fayda var. Eğer cevap verirken teklerseniz görevli üstünüze gelmeye başlıyor. Vizeniz onaylandı yazılı beyaz bir kağıt verip sizi gönderiyor. Gördüğünüz gibi ne banka hesaplarıma baktı ne de evrak sordu. Amerika vizesi için genelde bankada yüksek meblağlar olması gerektiği gibi bir şehir efsanesi dolanıyor. Buna pek inanmıyorum. Hem kendimden bildiğim hem de banka hesabında 6 sıfırlı para gösterdiği halde şirket sahibi birinin vize alamadığını bildiğim için inanmıyorum. Şahsi görüşüm vizenin verilmesinde DS-160 formu %50, mülakattaki tavrınız %50 etkili. Artık yapmanız gereken pasaportunuzun, formu doldururken belirlediğiniz PTT şubesine gelmesini beklemek. Benimki 2 iş günü sonra gelmişti, içinde 10 yıllık Amerika vizesiyle beraber. Vize alma sürecimi elimden geldiğince sizlere aktarmaya, belki de yardımcı olmaya çalıştım. Tahmin edersiniz ki tavsiyelerimin kesin bir geçerliliği yoktur, sadece kendi düşüncelerimi sizlerle paylaştım. Amerika vizeyi verdi mi 10 yıllık veriyor. Ama bu orada gidip 10 yıl kalabileceğiniz anlamına gelmesin. Girişten sonra en fazla kalabileceğiniz süre 6 aydır. Bu süre ülkeye giriş yaparken görüşeceğiniz görevlinin insiyatifine kalmış. Pasaportunuzda herhangi bir damga vs. olmuyor. Her şey elektronik ortamda hallediliyor. Önceden ülkeye girerken size bir kağıt veriliyor ve o kağıtta ne kadar kalabileceğiniz yazıyormuş. Şimdi ise öyle bir şey yok. İllaki ne kadar izin verildiğini öğrenmek isterseniz on-line olarak bakılabilen bir site varmış ama hangisi olduğunu bilmiyorum. Eğer çok önemliyse görüştüğünüz görevliye sorabilirsiniz. Sıcak, cana yakın tiplerdi rahatça sorabilirsiniz dert etmeyin. Verilen 10 yıllık vize tek girişlik değildir. Bu 10 yıl içinde defalarca girip, çıkabilirsiniz. Vizeyi aldıktan sonra yaklaşık 35 günlük bir Amerika gezisi yaptım. Batı yakasını komple bitirdim. Onlara ek olarak Meksika Tijuana, Las Vegas ve New York'a da gittim. Amerika gezmek için güzel yer ama aşırı pahalı. Ne kadar harcadığıma, ülkeye nasıl girdiğime, Amerika gezi notları ve videolarıma linkten bakabilirsiniz. Anadolu yakasından gelecek olanlar Beşiktaş üzerinden gelebilir. 40T yada 22 nolu otobüse binip "kaplıcalar" durağında inebilirler. Durak konsolosluğa 200 metre mesafede. Yolcululuk 20-25 dakika sürüyor. 40T ye binip "kaplıcalar" durağında ineceksiniz. 29Ş ye binip "kaplıcalar" durağında ineceksiniz. Hem 29Ş ye hem de minibüslere binip "kaplıcalar" durağında inebilirsiniz. Havalimanından metro ile "şirinevler" durağında inip, metrobüse geçerek mecidiyeköy durağında inin. Sonra 29Ş otobüsüne binip "kaplıcalar" durağında inebilirsiniz. E10 ya da E11 ile kadıköye gidip vapurla beşiktaşa geçebilirsiniz. Sonra Beşiktaş için yukarıda yazdığım kısma bakarak devam edin. Ya da E3 ile 4. Levente gidip 29Ş ye de binerek "kaplıcalar" durağında inebilirsiniz. Not-1: ABD vizesi için bana mail göndermeyiniz. Sorularınızı yorum kısmına yazabilirsiniz. ved a a favorite, I like your site! Noktalama işaretlerini kullanmadığınız için tam olarak ne demek istediğinizi anlamadım. Babanız illegal bir işe bulaşmadıysa sorun olacağını sanmıyorum. yani şimdik formda amerikada yaşayan akrabanız varmı olan bolüme hayır diyecem yani sizce gözükmez diyosunuz deyilmi. Eyer öyleyse size teşekkür ederim o kadar site gezdim yeni yorumlar ve bilgileriniz çok güzel hayatta başarılarınızın devamını dilerim. Öncelikle faydalı bilgiler verdiğin için teşekkür ederim. Nüf usunuzda babaniz hakkinda bilgi var, yalan söyleseniz bilgisayardan ögrenmis olacaklarindan hayatiniz boyunca America ya giremezsiniz. Asla yalan söylemeyin.. Eski pasaportunuz varsa var deyin. Eski pasaportunuz varsa yanınızda götürün. İşin normali budur. Oncellikle cevapladığınız için teşekkür ederim. Açıkçası şöyle bir durum var; ben 2000 yılında amerikaya öğrenci vizesiyle gitmistim ve yaklaşık yıl yasal olmadan orda kaldım,2006 yılında geri döndüm. Şimdi turist vizesine başvuru yapmak istiyorum ama eski pasaportumdaki giriş çıkış tarihleri başvurumun olumsuz sonuçlanmasına etki edermi. Endişem bu olduğu icin acaba eski pasaportu hiç gostermesemmi diyorum. Erhan adamlar salak değil, tabiki database te varsın. Bence Daha önce pasaportunun olduğunu ama şu anda sahip olmadığını söyle. İllegal kaldığını söylerse bir aşk için kaldığını söyle. Hamile kalmıştı evlenecektik, olmadı de mesela. Evet kardeşim öyle bi sistem ve daha ilerisi askerde ne iş yaptıgına kadar sorgulayan xspervin veri tabanı var.


15 Şubat 2017 yılında 11 günlük Antarktika seferimi yaptım. 7 yıldır dünyayı gezmeye çalıştığım için onlarca farklı ülke ve ekstrem yerlerde bulunmuştum. Ama, Antarktika'nın yeri bende hep ayrı olacaktır. Belki çok klişe gelecek ama orası adeta başka bir dünyaymış. Antarktika'ya birçok farklı alternatifleri olan gemi seferleri ile gidebilirsiniz. Hatta bölge şartlarına uygun uçaklarla da gidip, sonrasında orada sizi bekleyen gemiyle seferinizi tamamlayabilirsiniz. Ben önce kendi yaptığım seferi anlatayım, sonra Antarktika ile ilgili bildiğim tüm bilgileri paylaşacağım. Sefere başlamadan bir yıl önce Antarktika'ya sefer düzenleyen tüm firmalar ile iletişime geçip kendimi tanıtan bir mail gönderdim. Sosyal medya hesaplarımla beraber profesyonel fotoğrafçı olduğumu da belirterek; ücretsiz katılıp, katalamayacığımı sordum. Hiçbirinden olumlu cevap gelmedi ama içlerinden bir iki tanesi "sana güzel bir indirim yapabiliriz" dedi. Elde başka alternatif olmadığı için o iki firmayla iletişime devam ettim. Bir tanesi daha sonra yaptığı indirimin çok olduğunu söyleyerek, indirimi geri çekmişti. Doğal olarak orası artık benim için cazibesini yitirmişti. Son olarak One Ocean Expeditions ile görüşmeye başladık. İstediğim 11 günlük(10 gecelik) sefer için en düşük fiyatları 7.500-8.000 dolardı. Beni medya kategorisinden gösterip bu rakam üzerinden güzel bir indirim yaptılar. Ben de sosyal medya paylaşımlarımda ve internet sitemdeki Antarktika yazımda onlardan bahsedecektim. Tabii bana güzel bir indirim yaptılar ama yine de ucuz bir rakam değildi. Sağolsunlar burada devreye Antarktika gezim için bana sponsor olmak isteyen Noya Bilgisayar, İnterbus ve Krutzo Soğutma'dan Kıymet Müjdeci Hanım girdi. Ve artık neredeyse Antarktika seferim için paranın tamamını toplamıştım. Arjantin'in en güneyinde bulunan Ushuaia şehrine gidip sefer gününü bekledim. Sefer günü sabah, merkezdeki büyük bir otelin lobisinde buluşduk ve oradan hep beraber gemiye geçtik. Geminin yolcu kapasitesi daha çok olabilecekken One Ocean Expeditions bunu 96 yolcu ile sınırlandırmıştı. Çünkü Antarktika'da karaya bir gemiden aynı anda en fazla 100 kişi ayak basabiliyordu. Yani sizin katılacağınız sefer 120 kişilik ise mecburen iki gruba ayrılıyordunuz ve bir grup karaya inerken diğer grup gemide bekliyordu. Yani en az 7-8 bin dolar para verip Antarktika'ya gidiyordunuz ama günün yarısını gemide geçirme ihtimaliniz vardı. Gerçi bu gibi büyük gemilerde değişik alternatifler üretildiğini duymuştum. Yani bir grup karaya ayak basarken bir grup deniz üzerinde zodiaclarla gezdiriliyordu. Ama yine de eğer Antarktika'ya gideceksem; kesinlikle yüz kişinin altında yolcusu olan bir sefere katılmayı tercih ederdim. Bu gemiyle sefere başladık. Gemideki kamaralar aynı otel odaları gibi farklı türdeydi. Kimisi üç kişilik, kimisi iki kişilik kimisi ise tek kişilikti. Tabii kral kamarası da vardı. Bu tamamen verdiğiniz parayla doğru orantılıydı. Sağ olsun firmayla irtibatta olduğum kişi beni iki kişilik güzel ve konforlu bir kamaraya yerleştirmişti. Kamarada buzdolabı, çalışma masası, banyo, tuvalet ve gardrop, çay ve kahve yapmak için su ısıtıcısı gibi genel ihtiyaçları karşılayacak her şey vardı. Hatta ilk gördüğümde "iyi ya ben burada tatil gibi 11 gün geçiririm" bile demiştim. Kaldığım kamara burasıydı. Oda arkadaşım ise Kanadalı bir iş adamıydı. 11 gün boyunca hiç sorun yaşamadan günlerimizi geçirdik. Gemiye ilk girdiğimizde herkes kamarasına yerleşti ve sonra da geminin restoran bölümünde toplandık. Burası en az yüz yirmi kişilik bir restorandı. Masalara oturduk, yiyecek ve içecekler eşliğinde sefer moderatörü, gemi ve seferimiz hakkında detaylı bilgiler vermeye başladı. Ve tabii hiç kimse birbirini tanımadığı için ilk tanışma fastı da burada gerçekleşti. Bu Rus gemisindeki ekip kabaca üçe ayrılıyordu. Rus teknik personel, rus restoran ve temizlik işlerini yapan personel ve son olarak One Ocean Expedition'ın yaklaşık yirmi kişilik kendi personeli. Sefere katılanlar çoğunlukla One Ecean Expedition personeliyle iletişim kuruyordu. Ama şunu çok açık yüreklilikle söyleyebilirim; ben bu kadar profesyonel bir ekip hayatım boyunca görmemiştim. Benim gibi her koşula alışkan olan bir gezgin için bu ekip ve sefer adeta yedi yıldızlı otelde tatil yapmak gibiydi. Sefer süresince tüm öğünler ver aradaki atıştırmalıklar ücretsizdi. Çay, kahve ve su gibi içecekler de ücretsizdi. Eğer alkol ya da kola gibi içecekleri isterseniz ücret ödemek zorundaydınız. Gemide kütüphane, bar, restoran, spor salonu, bilgisayar odası gibi yolcuların hizmetine açık yerler de vardı. Yani sefer süresince canınızın sıkılması pek mümkün değildi. Ayrıca istediğiniz zaman geminin ana kumanda bölümü olana 'köprüüstü' ne çıkıp, orada da ne olup bittiğini görebilirdiniz. Antarktika seferim süresince gemide her gün, bir sonraki gün ne yapılacağı ile ilgili sunum ve brifingler verildi. Yine gün içlerinde Antarktika'daki hayatla ilgili eğitici bilgiler de veriliyordu. Yani böyle bir sefere katıldığınızda sadece penguenleri görüp geri geleceğinizi düşünmeyin. Ekip çok profesyonel demiştim ya; hepsi alanında uzman kişiler olduğu için kimi penguen ve türleri hakkında, kimi oradaki kuş popülasyonu hakkında kimi ise balinalarla ilgili çok güzel sunumlar yaptı. O anlamda da sadece gezip, görmenin yanında eğitici bir sefer oldu diyebilirim. İlk iki gün dünyadaki en tehlikeli boğaz geçişi olarak bilinen "Drake Boğazını" geçtik. Bu boğazda fırtına zamanı yirmi metre yüksekliğindeki dalgalarla bile karşılaşabilirdiniz. Ama dert etmeyin; teknik ekip sürekli hava koşullarını kontrol edilip, fırtına durumuna göre gemiyi yavaşlatıyor ya da hızlandırarak fırtınaya yakalanmamaya çalışıyordu. Sonuçta burası deniz. Ne zaman ne olacağı belli olmaz ama ekip tecrübeli olduğu için sizi en az sarsıntıyla bu boğazı geçirtmeye çalışıyor. Tabii yine de iki gün boyunca sarsılmanız kaçınılmazdı. Eğer gemi tutması probleminiz varsa muhakkak bunun emniyetini önceden alın. Benim gördüğüm en etkili yöntem; kulak arkasına bir bant yapıştırılıyor. Ve o bant sizi iki gün boyunca mide bulantısından kurtarıyor. En büyük yan etkisi uykunuzu getirebilir. Ama olur ya böyle bir sefere katılırsanız hem gidiş hem de geliş için muhakkak bu banttan edinin. Ya da gemideki doktordan da alabilirsiniz. Bu arada gemide doktor hizmeti de var ama ücretli. Antarktika kıtasına yeni girdiğimizde çektiğim bir fotoğraf. İstediğiniz zaman geminin güvertesine, sağına soluna gidebilirsiniz. Sadece motor ve mekanik odalarına girmek yasak. Ama ekiple birlikte oraya da gezi düzenleniyor. Merak edenler oraları da görebiliyor. Antarktika'ya genelde Kasım ve Mart ayları arasında seferler düzenleniyor. Çünkü en ideal zamanlar bu aylar. Gideceğiniz aya göre göreceğiniz hayvan çeşitliliği de değişiyor. Mesela kasım ayında gittiğinizde bebek penguen göremezsiniz. Çünkü bebek penguenler için en ideal zaman Ocak ayı ve bu ayın biraz öncesi ile sonrasıdır. Balinaları görmek isterseniz Şubat ve Mart ayları idealdır. Sorular kısmında bu konuya daha detaylı değineceğim. Ben şanslıydım ki; hem yetişkin ve bebek penguenleri hem de büyük balinaları görebilmiştim. Şubat ayı; balinalar ve bebek penguenlerin dönemi için tam arada bir ay olduğundan hepsini gördük. Ama yalan yok, o el kadar olan bebek penguenlerden sadece dört beş tane görüp, fotoğraflayabilmiştim. O da zaten benim için yeterliydi. Şubat ayının sonlarına doğru bebek penguenler neredeyse annelerinin boylarına yetişiyorlar. Daha sonra üzerlerindeki tüyleri döküp yetişkin bir penguen halini alıyorlar. Bunların hepsine canlı canlı şahit olmak elbet ki unutulmaz deneyimlerdi. Kıtaya vardıktan sonra gemimiz her gün başka bir yere demir attı. Biz de zodiaclarla bazı günler karaya çıktık, bazı günler balinaları izlemeyi gittik. Aynı anda gemideki 96 kişiyi de zodiacla gezdirecek ekipman ve personel vardı. O sebeple yazının başında da dediğim gibi yüz kişinin altındaki bir seferi tercih etmek her anlamda yolcular için daha avantajlıydı. Penguenlere 5 metreden fazla yaklaşamazsınız. Ama onlar size gelirse sorun yok. Balinalara yanlış hatırlamıyorsam 250 metreden fazla yaklaşamazsınız. Ama bazı meraklı balinalar zodiacınızın altına kadar gelebiliyor. Şansınıza kalmış. Antarktika'da drone uçuramazsınız. Sadece bilimsel araştırmalar için izin veriliyor. Gemi dışında hiçbir yere tuvaletinizi yapamazsınız. Kar üzerine adınızı yazmak dahi yasak. Hatıra olsun diye Antarktika'dan hiçbir şeyi alamazsınız. Ölü hayvan, taş ya da kemik dahil hepsi yasak. Antarktika'ya sefer yapıldığında oradaki hayvanlara zarar verildiğini düşünmeyin. Oradaki yaşantıya dokunmamak için sefer yapan firmaların bu durumun bilincinde olduğunu bilin. Hatta seferimiz sonunda Antarktika'daki yaşantının korunabilmesi, balinaların öldürülmemesi için açık arttırma usulü bağış toplandı. Maddi olarak büyük değeri olmayan eşyalar, Antarktika'daki hayatı korumak için yirmi bin dolar gibi bir rakama alıcılarını bulmuştu. Penguenler evet dünyanın en şebek hayvanları. Yetişkini ayrı tatlı, yavrusu ayrı tatlı. Bazıları sizi merak edip yanınıza kadar gelebiliyor. Dokunmak için can atıyorsunuz ama dokunmak yasak. Yine de onlara böylesine yaklaşabilmek kesinlikle unutulmayacak anlardı. Alttaki videodan yavrularını artık beslemekten bıkan annelerin, onlardan nasıl kaçtığını görebilirsiniz. Ayrıca bu video tüm Antarktika seferimi de kapsıyor. Videoda gördüğünüz yavru penguenler neredeyse annelerinin boyunda. Ama doymak nedir bilmiyorlar. Birkaç hafta sonra bu büyük yavrular annelerinden ayrılıp, tüy dökme dönemine geçecekler. Tüy dökerken aynı ergenlik dönemindeki gençler gibi bunalım haline giriyorlar. Çevresiyle hiç irtibat kurmayıp, kendi hallerinde takılıyorlar. Tıpkı altta fotoğrafını paylaştığım ergen penguen gibi. Bu ve bunun gibi ergen penguenler günlerce böyle takılarak tüylerinin tamamen dökülmesini bekliyorlar. Sonra da yetişkin bir penguen olarak hayatlarına devam ediyorlar. Antarktika seferim boyunca chinstrap, adelie ve gentoo olmak üzere üç tür penguen gördüm. O en büyük penguen türü olan imparator penguenlerini göremedim. Çünkü onlar başka bir adada yaşıyor ve o adaya da gitmek için 18 günlük sefere katılmak gerekiyordu. O kadar fazla para veremeyeciğim için İmparator penguenleriyle tanışamadım. Ama gördüğüm penguenler de fazlasıyla sevimli ve ilgi çekiciydi. Yanlarına ilk gittiğinizde o pis koku sizi fazlasıyla rahatsız etse de sonrasında alışıyorsunuz. Kayaların üstündeki penguen dışkılarını görebilirsiniz :) Ayrıca Antarktika sadece buzullardan oluşuyor zannetmeyin. Orada da baya kayalıklar hatta sahil alanları da var. Antarktika'da bazı ülkelerin askeri üsleri ve araştırma merkezleri de var. Biz Ukrayna'nın araştırma merkezini ziyaret ettik. Yanılmıyorsam yirmi kadar kişi sabit olarak hep orada duruyorlardı. Kimisi biyologdu ve bilimsel araştırmalar için buraya gelmişti. Ayrıca yakın zamanda Türkiye'nin de Antarktika'da bir bilim üssü kuracağını duymuştum. Penguenlerin haricinde beni etkileyen hayvanlar kambur balinalar olmuştu. Zodiaclarla onları görmeye gittiğimizde iki tanesi inanılmaz bir şekilde burnumuzun dibine kadar geldi. Hatta kimisi başını suyun üstüne çıkarıp zodiacdakilere bile baktı. Bu balinalar ortalama 15 metre uzunluğunda. En ufak bir kuyruk hareketiyle zodiacdakileri suyun içine atabilirdi. Ama çok arkadaşça oldukları için bizimle sadece göz göze gelmek istemişlerdi. O gün altta fotoğrafını gördüğünüz balinalarla yaklaşık bir saat böyle vakit geçirmiştik. Penguenlerden sonra deniz aslanları da fazlasıyla sevimliydi. Genelde hep yatar vaziyette onları görüyor olsak da ara ara birbirleriyle kavga ettikleri de oluyordu. Bazen birbirleriyle oyun da oynuyorlardı. Antarktika'daki fantastik buzul şekillerini de atlayamam. Buzullar adeta şiir gibi şekil almış, fotoğrafımı çek diye bekliyorlardı. Antarktika seferimdeki en önemli anlardan biri belki de kara üstünde, penguenlerle birlikte bir geceyi geçirmemdi. Çadır kurmadan, uyku tulumu gibi özel bir ekipman sayesinde kar üstünde bir gece kamp yaptık. Bu kampa sadece isteyen yolcular katılıyordu. Ve sanırım 96 yolcudan sadece 30 tanesi bize katılmıştı. Aynı alana bir de tuvalet çadırı yapıldı. Gece tuvaletiniz gelirse gidip, oraya yapıyordunuz. Yani yine Antarktika'ya hiçbir şeyinizi bırakmıyordunuz. Şubat ayında hava sıcaklığı yerine göre değişse de benim bulunduğum yerlerde en fazla -10'a iniyor gün içinde ise +5 civarı oluyordu. O sebeple geceyi üşümeden geçirdik. Zaten hava şartları uygun değilse ekip, bu kamp olayını iptal ediyordu. Biraz şansınıza kalmış bir durum. Ama bu karada bir gece geçirmeyi diğer sefer yapan gemiler ekstra ücretli yapıyordu. Benim katıldığım seferde ise pakete dahildi ve ekstra bir ücret ödemedik. Yaklaşık 6 gün böyle rotamızdaki yerleri gezerek dönüş yoluna geçtik. Yine drake geçidi fazlasıyla bunaltıcıydı. Kulak arkasına yapıştırılan bantlardan kullanarak mide bulantısı çekmeden yolculuğu bitirdim. Şimdi gelelim Antarktika hakkındaki olası sorulara. Sağlık problemi olmayan herkes gidebilir. Benim katıldığım seferde 90 yaşlarında olan yolcular bile vardı. Yüksek sezon denilen, kabaca gidilmesi en iyi zamana denk gelen Aralık, Ocak ve Şubat aylarında gitmek isterseniz; 9-10 günlük turlar için en az 6 bin doları gözden çıkarmalısınız. Ben gideceğim zaman bir Türk takipçimle tanışmıştım. Adamın cebinde Antarktika seferi için 6.500 dolar para vardı ama Şubat ayı içinde hiçbir sefer bulamadı. En düşük rakamlar 7.000 dolardan başlıyordu. O sebeple kesinlikle kulaktan dolma bilgilere itibar etmeyin. Antarktika seferleri yıldan yıla pahalılaşıyor. Önceden, söylediğim bu turlar 4.000 4.500 dolara bulunabilirken şimdi aynı turlar 7.000 dolara zor bulunuyor. Ayrıca yazıda bahsettiğim gibi 100 yolcu kapasitesinin altındaki bir seferi seçerseniz 6.000 dolara bulmanız bile çok zordur. Bunlara ek olarak Türkiye'den Arjantin ya da Şili'ye uçak maliyetini de hesaba katmalısınız. Antarktika seferlerinin hemen hemen hepsi Arjantin'in Ushuaia şehrinden kalkar. Çok az bir kısmı Şili'ni Punta Arenas şehrinden sefere başlıyor. Yani Türkiye'den gitmek isteyen biri için kabaca bir hesap yapacak olursak uçak bileti, sefer ücreti, oteli, vesairesi kişi başı 9 bin doları bulur. Not: Eğer en az 6-8 bin dolar vermeyi göze aldıysanız ve Antarktika'ya gitmeyi kesin düşünüyorsanız ve ciddiyseniz! iletişim kısmından bana ulaşın. One Ocean Expedition'la sizin için özel görüşüp, ekstra indirim almaya çalışırım. Bu işten hiçbir çıkarım yok. Olası tüm mail yazışmalarımı gidecek olan kişilerle de paylaşırım. Bu tam bir şehir efsanesi. Kesinlikle bu ihtimale güvenip Arjantin'in Ushuaia şehrine gitmeyin. Orada muhattap bile bulamazsınız. Çünkü bu seferleri yapan firmalar ABD, Kanada ve Avustralya merkezli firmalardır. Bu firmaların Ushuai'da ofisleri yok. Böyle bir niyetiniz varsa aylar öncesinden firmalara mail gönderip, derdinizi anlatın. Yeteneklerinizi belirtin. Öyle ben garsonluk yaparım, bulaşık yıkarım diyorsanız bu hayalinizi unutun. Gönüllü olarak çalışarak gitmek isterseniz; benim gördüğüm, mutfakta şef olanlar avantajlıdır. Onun haricinde bir ihtimal, benim gibi sosyal medyada aktifseniz indirim alabilirsiniz. Yani yapılacak seferde kendinizin bir farkındalık yaratabileceğini düşünüyorsanız, öyle bir yeteneğiniz ya da güzel bir projeniz varsa firmalara mail gönderip şansınızı deneyin. Onun haricinde ücretsiz gitmek imkansıza yakındır. Not: Gönüllü iş bulup gitmek için lütfen bana ulaşmayınız. Yukarıdı yazdıklarımı yapınız. Bu da çok zor bir ihtimal. Benim gördüğüm eğer iki ya da üç kişiyseniz o zaman indirim almanız daha kolay olabilir. Ama yüksek sezonda 4-5 bin dolarlara bir sefer bulunabileceğine ihtimal vermiyorum.(100 kişinin altındaki gemiler için). Çünkü benim katıldığım seferde birçok kişiyle konuştum. Hepsi aylar öncesinden satın alma işlemini yapmıştı. Olur ya içlerinden biri son dakikada vazgeçerse işte o zaman size fırsat doğabilir. Ama dediğim gibi bu yine öyle çok büyük indirimler olmayacaktır. Kano alternatifini sunan bazı seferler var. Benim katıldığım seferde de vardı. Ama bu kano olayı ekstra oluyor. Ve ortalama 750-1.000 dolar civarı ücreti var. Sefer süresince 4-8 kere suya inerek kano yapıyorsunuz. Benim pek ilgimi çekmediği için kano işine girmemiştim. Büyük buzulları görmek isterseniz Kasım- Ocak arası. Deniz fillerinin üremesini görmek için Kasım ve Aralık ayları. Burada önünüzde geniş bir yelpaze olsa da eğer 100 yolcu kapasitesinin altındakilere bakarsanız çember baya daralıyor. Antarktika'ya giden hiçbir firmanın acemi olacağını ve yolcularını üzeceğini düşünmüyorum. Eğer çok spesifik bir tur tercihiniz yoksa fiyatlar da üç aşağı beş yukarı birbirine zaten yakın. Ben One Ocean Expedition 'dan fazlasıyla memnun kaldım. Bana indirim yaptılar diye söylemiyorum, sunulan hizmetin kalitesi beni şaşırttı. Personel adeta size bebek gibi bakıyor. Bu firma ile Antarktika'ya giden birisinin pişman olacağına ihtimal vermiyorum. Mesela yolcu kapasitesi 150-200 kişilik olan bir gemiyi seçerseniz onun da avantajı gemi büyük olduğu için drake geçidinde sizi fazla sarsmamasıdır. Ama o kadar para verip Antarktika'ya gidecekseniz kesinlikle 100 yolcu kapasitesinin altındaki seferlere odaklanın. Linkteki fotoğrafta göreceğiniz gibi gidilecek çok fazla alternatif var. Bazı turlar 8 günlükken bazıları bir aylık. Tamamen ne görmek istediğinize ve bütçenize bağlı bir durum. Benim katıldığım sefer Antarctic Peninsula diye geçiyor. Eğer o büyük penguenleri koloniler halinde görmek isterseniz Falkland ve South Georgia Adasına giden bir sefere katılmalısınız. Ama o adalara giden seferler de 18 günlük olduğu için rakamlar çok yüksek kaçıyor. Yok o büyük penguenleri görmesem de olur derseniz benim katıldığım sefer gayet idealdir. Antarctic Circle adındaki seferleri tercih etmeniz gerekir. Diğer seferlere göre pek bir fiyat farkı yoktur. Kutup noktasına gitmedikten sonra kutup dairesini geçmek bana pek cazip gelmediği için o seferlerle pek ilgilenmedim. Güney kutup noktasına özel uçakla gidilebiliyor. Kişi başı maliyeti ortalama 25.000 dolar. Antarktika kocaman bir kıta. Normal sefer ile gidebileceğiniz yerlere bu haritadan bakabilirsiniz. Kasım ve Mart ayarları arasında normal seferle gidilecek yerler için abartı soğuk olmadığını söyleyebilirim. En çok -5 ya da -10'ları görürsünüz o kadar. Ama kutup noktasına giderseniz o zaman işin şekli değişiyor. Oralar çok daha soğuk. Geminin otel konforunda olduğunu söylemiştim. Restoranda üç öğün farklı alternatifli mönüler çıkıyor. İster vejeteryan ol ister sadece et yiyen ol :) herkese hitap eden yemekler sunuluyor. Benim katıldığım seferde alkol ve meşrubatlar hariç herşey ücretsizdi. Gördüğüm kadarıyla diğer seferlerde de benzer durum söz konusu. Her gemide doktor var. Ama daha da acil bir durum olursa hava yoluyla bulunduğunuz yerden alınabiliyorsunuz. Burada tüm dünyayı kapsayan sigortanızı yaptırmış olmanız gerekiyor. Zaten sigortanız olmadan sefere katılamıyorsunuz. Antarktika kıtası çok büyük. Bir tarafta hava aydınlıkken diğer tarafta karanlık olabilir. Benim bulunduğum zaman hava akşam 9 da kararıyor sabah 4-5 gibi aydınlanıyordu. Tam kutup noktasında durumun nasıl olduğunu bilmiyorum. Gemide ücretli internet hizmeti sunuluyor. Ama oradaki internetle sadece yazı içerikli mailler gönderebilirsiniz. Sosyal medya hesaplarına girmek ya da internette sörf yapmak mümkün değil. Antarktika'da kutup ayıları yok. Kutup ayıları Kuzey Kutbunda yaşar. Bu konuda alternatif sunan seferlere yönelmeniz gerekir. Her seferin böyle bir hizmeti yok. Ama bırakın tüple dalış yapmayı şnorkelle dalış yapmanın bile pahalı olduğunu söyleyebilirim. İngilizce bilseniz elbet ki işiniz daha kolay olur ama bilmeden de sefere katılabilirsiniz. Benim katıldığım gemide çinli bir kadın vardı. Yes ve no haricinde hiç İngilizce bilmiyordu. Gayet de keyif alarak seferini tamamladı. Yani eğer imkanınız var ama dil yüzünden Antarktika'ya gitmekten çekiniyorsanız, çekinmeyin derim. Antarktika resmi bir zaman dilimine dahil değildir. Yani Türkiye'de saat 15:00 iken orada "saat şudur" diyemezsiniz. Son olarak Antarktika bana göre yer yüzündeki alternatifi olmayan nadir yerlerden biridir. İmkanınız varsa kesinlikle gidip o dünyayı görün. Harika. Okurken ben bile heyecanlandim antartikaya sivil olarak gidilebilinecegini hic duymamistim!! Keşif Dolu Çok Güzel Bir Gezi Olmuş. Anlatımınız gitmeden orayı yaşamak gibi gerçekçi ve serüven dolu. Keyifli yazılarınızın devamını bekliyoruz. Yazını soluksuz okudum. Süper. İmparator penguenler Antartika dışında sanırım birde capetown da var. Bende gidip onları görmüştüm. Ama onlar biraz agresifti. Yaklaşanları ısırıyorlardı. Harika ya cok guzel Bilgiler edindim hatta uzerine Birde Kafamda canlandirdim acaba oraya gidebilir miyim diye. Bol gezmeler, hakediyorsun. Muhteşem fotoğraflar. Her seyahatinizi takip ediyorum ama özellikle Antartika ve Afganistan beni benden aldı. Umarım Türkiye genelinde sponsorlar nezdinde de hakkınızı buluyorsunuzdur. Tebrikler. Teşekkürler.


Kolombiya'nın Sierra Nevada bölgesindeki Kogui yerlilerini ziyaret ettikten sonra yine bu bölgelerde yaşayan Arhuca yerlilerini de ziyaret edeyim dedim. Aslında bu yerliler önceden Valledupar eyaletinde yaşıyormuş, sonradan Sierra Nevada dağlık bölgesine gelmişler. Valledupar eyaletinde halen yoğun olarak Arhuaco yerlileri yaşıyor olsa da ben buradakilerle yetindim. Kültürleri genel olarak Kogui yerlileri gibi görünse de içlerine girince aradaki farklılıkları anlıyorsunuz. Mesela rehberimle beraber iki gün yürüyerek gittiğimiz Atigumake köyünde evler boştu. Çünkü köy merkezine sadece haftada bir temizlik için ve 15 günde bir de toplantı yapmak için geliyorlar. Onun haricinde herkes dere kenarındaki kendi evinde yaşıyor. Bazı evler köye bir saat bazı evlerse 3-4 saat yürüme mesafesinde. Aynı durum şehir merkezine yakın olan Don Diego köyü için de geçerli. Arhuaco yerlilerinin bizim bildiğimiz gibi bir dini inançları yok. "Yukarıda biri olduğunu biliyoruz, siz ona Allah diyorsunuz biz ise Serenkua diyoruz" diyorlar. Aynı Kogui yerlilerinde olduğu gibi de doğaya inanıyorlar. Köy merkezlerinde çocuklar için okullar var ve öğretmenler de Arhuaco yerlilerinden oluşuyor. Öncelikli eğitim amacı çocuklara ispanyolcayı öğretmek. Çünkü bu yerliler Arhuca dilini kullanıyor ve bazı köylerde ya da evlerde ispanyolca bilen hiç yok. Evleri yakın olan çocuklar okula yürüme gidip geliyor, evleri uzak olan çocuklarsa hafta içi köy merkezindeki evlerde kalıyor. Orada onlara bakan, yemeklerini yapan kadınlar oluyormuş. Yani bir nevi yurt gibi düşünebilirsiniz. Kogui yerlilerinde olduğu gibi Arhuca yerlilerinde de köyün bir mamosu yani lideri var. Bu liderlik babadan oğula devam ediyor. Ama sanmayın ki lider oldunuz mu öyle sadece oturacaksanız. Gördüğüm Arhuaco mamolarının hepsi gün boyu çalışıyor, birşeylerle uğraşıyordu. Hatta Atigumake köyünün mamosu aynı zamanda civardaki iki tane büyük mamodan biriydi. Bölgedeki tüm köylerden bu iki mamo sorumlu. Köye ilk gittiğimde büyük mamo İzmail'le biraz konuştuk. Adam bildiğin köyde temizlik yapıyor, bağ bahçede çalışıyor, kendi işini tamamen kendisi görüyordu. Ve genel itibariyle mamoların çoğu da böyleymiş. Mamolar küçükken 10-12 yaş arasını bir mağarada geçiriyor ve tüm ihtiyaçlarını mamo olan babası karşılıyor. Mağarada kalmalarının amacı hislerinin daha da kuvvetlenmesi ve babasının vereceği eğitimi daha da iyi öğrenmesi içinmiş. Eğer çocuk 1 yılda eğitimini tamamlarsa mağarada sadece 1 yıl, 4 yılda tamamlarsa 4 yıl kalıyormuş. Yani öğrenene kadar mağaradan çık mıyor. 10-12 Yaş konusu ise biraz genel bir durum. Kimisi eğitime daha erken kimisi ise daha geç başlayabiliyormuş. Köylerde biri hastalandığında önce mamoya gidiyor ve durumunu ona söylüyor. Mamo bakıp, eğer doğal yöntemlerle bir çözüm sunabiliyorsa tedaviyi kendisi yapıyor, eğer onu aşan bir durumsa hastaneye gitmesini söylüyor. Doğal yöntem derken bitkilerden yaptıkları ilaçları kastediyorum. Bu arada yerliler, Kolombiya hükümetinin onlara yardım ettiğini de söyledi. Eğer hastaneye giderlerse hiçbir ücret ödemiyorlarmış. Ayrıca bahsettiğim bu Sierra Nevada dağlık bölgesinde kendi evi olan bir doktor da yaşıyor ve hükümet adamın maaşını da ödüyormuş. Acil durumlarda bu doktora ulaştıkları da oluyor. Tabi bazı evlerde yaşayanların bu doktora ulaşması için 4-5 saat yürümesi gerekebiliyor. Hangi kadına sorduysam hepsi çocuklarını evde doğurduğunu söyledi. Yine önce mamo gelip kadına bakıyor, eğer sıkıntılı bir durum yoksa doğum evde oluyormuş. Mamo genelde doğum sırasında olaya karışmasa da ihtiyaç halinde o da ne yapılması gerektiğini biliyor diyorlar. Rehberimin evinde 3 gece kalmıştım. Eşi Elena'ya "3 çocuğunu da evde doğurdun, zor değil miydi?" diye sordum. Yok gayet kolaydı, bir gün öncesine kadar yine normal çalıştım, doğumu yaptım ve ertesi gün yine normal hayatıma geri döndüm dedi. Tabi birkaç gün annesi yine yardım için yanında kalmış. Diğer yerlilerde olduğu gibi Arhuaco yerlilerinde de tuvalet kültürü yok. Yani tuvalet için ayrı bir yer yok. Buldukları herhangi bir ağaç altına tuvaletlerini yapıyorlar. Zaten yerlilerle beraber vakit geçirdiğimde beni en çok zorlayan iki şey var. Biri gece uyuyacak yer sıkıntısı diğeri de bu tuvalet işi. Tüm yerlilerin bileklerinde bir ip var. Bu ip mamo tarafından bağlanıyor ve mamo hangi amaçla bağlıyorsa ipler o işe yarıyor. Kimisi hastalıktan, kimisi ise börtü böcekten korunmak için. Bunların yanısıra daha iyi düşünmeye yönelik, olayları daha iyi gözlemlemek için bağlanan ipler de varmış. Arhuaco yerlileri de Kogui yerlileri gibi sadece beyaz giyiyor. Ama bu konuda Kogui'ler gibi pek gelenekselci değiller. Şehire yakın köylerdeki yerliler beyaz kıyafetlerini bırakmış, normal kot pantolon giyenleri görmek bile mümkün. Kogui'lerde ise kesinlikle böyle birşey yoktu. Ayrıca Kogui'lerde mamo şapkasını sadece mamo takabilirken Arhuaco'larda herkes bu lider şapkasından takabiliyor. Kogui'lere göre şapka şekli ise biraz daha farklı. Paylaştığım fotoğraflardan bunu görebilirsiniz. Sierra Nevada ormanlık bölgesi çok zengin bir bitki örtüsüne sahip ve yerliler meyve ihtiyaçlarını bu ormandan karşılıyor. Pirinç ve mısır gibi ana besin kaynaklarını ise yine orman içindeki tarlalarda yetiştiriyorlar. Evlerinin yanındaysa her tülü hayvanı beslediklerini gördüm. Domuzdan, hindiye, ördekten, keçiye kadar hepsi vardı. Ayrıca dereden balık avladıkları da oluyormuş. Kız çocukları 6 yaşına gelince çanta örmeye başlıyor ve ömür boyu da örmeye devam ediyor. Bir çanta duruma göre 1-3 ay arasında bitiyor. Çantaları merkeze götürüp orada satıyorlar ve ortalama satış fiyatı da 40-50 USD. Bu ömür boyu örüyorlar lafını öylesine söylemedim çünkü gördüğüm her kadın istisnasız çanta örüyordu. Ormanda yol yok, zor yürüyorum ama arkamdan gelen kadın hala çanta örüyordu. Ya da eşek üstünde giderken bile çanta örenini gördüm. O anlamda kadınların çok çalışkan olduğunu söyleyebilirim. Gerçi erkekleri de çok çalışkan, adamlar yorulmak nedir bilmiyor. Çoluk çocuk, genç yaşlı hepsi aynı. Şehirde doğup büyümüş birisinin bu köylerdeki hayatı yaşayabilmesine pek ihtimal vermiyorum. Buradaki hayatlar bize göre o derece zor. Ama hangi yerliyle konuştuysam hepsi hayatından memnundu. Yukarıda bahsettiğim çantaları genelde hayvan tüylerinden ve ya kaktüs gibi büyük, yeşil bir bitkiden ürettikleri iplerden yapıyorlar. Nadir olarak merkezden yün/ip alıp çanta örenlerin olduğunu da gördüm. Bu arada Sierra Nevada bölgesindeki köylerde telefon sinyali ya da elektrik yok. Güneş enerjisi gibi şeyler de yok. O sebeple teknolojik aletleri buralarda görmek pek mümkün değil. Akşam 7-8 de yatıp sabah 4-5 gibi de kalkılıyorlar. Videolarda göreceğiniz gibi genelde hamakta yatıyorlar. Bizim bildiğimiz gibi bir yatak kültürleri de yok. Hamak olmayan evlerdeyse yere çuval gibi birşey serip onun üstünde yatıyorlar. Ziyaret ettiğim evler ve köyler ne kadar şehirden uzaklaşıyorsa yerliler de o derece yabancıya karşı soğuk oluyor. Konuştukça sizi seviyorlar ama fotoğraf ve video çekmek çok çok zor. Fotoğraf çekmeden önce para teklif etmek de pek normal kaçmıyor. Genelde hepsiyle muhabbet edip, sonrasında size yardım yaparım, yiyecek alırsınız gibi şeyler söyleyip fotoğraf ve videolarını öyle çektim. Bu konuda Kuna Yala yerlilerinden sonra beni en çok zorlayanların Arhuca yerlileri olduğunu söyleyebilirim. Gittiğim bazı köy ya da evlerde insanlar pek sıcak değildi. Bu durumu sorduğumda eğer ziyaretimize farklı zamanlarda 4 defa gelirsen bizim arkadaşımız olursun ve o zaman daha farklı karşılanırsın dediler. Yani bizim kültürdeki gibi bir misafir anlayışları pek yok. Gittiğim evlerin %95'inde bir su veren bile olmadı. Yani durum o derece farklı diyebilirim. Evlenmek isteyen çiftler önce durumu mamoya iletiyor. Sonra köy merkezinde herkes toplanıyor ve bu çift tüm köylünün huzurunda evlenmek istediğini tekrar dile getiriyor. Sonra evlenecek çift mamoyla özel olarak tekrar görüşüyor, hani son kararınız mı der gibi. Herkes "tamam" dedikten sonra mamo bu çifti 1 ay boyunca yanına alıyor ve onları hayat için eğitiyor. Evde bir sorun olursa ne yapılır, kim ne iş yapar, çocuklara nasıl davranılır gibi aile hayatı mamo tarafından öğretiliyor. Bu bir ay sonunda çift kendi evlerine gidip yeni hayatlarına devam ediyor. Rehberime "aile içi şiddet var mı?" diye sorduğumda genelde olmaz, çok çok azdır dedi. Öyle bir durumda kadın eşini şikayet ederse mamo, evin erkeğini yanına alıp, onunla bir psikolog gibi konuşuyor ve problemi düzeltmeye çalışıyormuş. Tabi herşeyin bu kadar sistematik gitmediği de başka bir gerçek. Çünkü eğer erkeğin durumu iyiyse, evi rahat geçindirebilecekse ikinci bir eşi de alabilir diyorlar. Öyle bir durumda bu yukarıda yazdıklarımın çoğu zaten geçersiz kalıyor. Arhuaco erkeklerinin saçları da Kogui erkekleri gibi uzun. Kimisi beline kadar uzadıktan sonra uçlarından kesse de kimisi ise hiç kesmiyor. Hiç kesmeden nasıl yere kadar uzamıyor dediğimde "uzamıyor, en fazla bu kadar" diyenler oluyordu. İlk başta pek inanamamıştım, sonuçta saç dediğin şey uzar, nasıl bir yerden sonra durur diye düşünmüştüm ama daha sonra böyle bir şeyin olabileceğini çok kişiden daha duydum. Biyolojik olarak konu hakkında bir bilgim yok ama artık genlerinde ne varsa böyle bir durumları da var. Ayrıca kadın erkek fark etmeksizin herkesin saçı hep simsiyah. 77 Yaşındaki ninenin saçı bile simsiyah, bir tane beyazı yok. Bu durumu sorduğumda da hiç bir zaman beyaz saçlı bir yerli olmadığını söylediler. Ben de yaklaşık 1 ayımı geçirdiğim bu bölgede bir tane bile beyaz saçlı bir yerli görmedim. Onlarcasına saçların için özel bir şey kullanıyor musun diye sordum. Kimisi avokado kullanıyorum dese de geneli sadece dere suyuyla yıkıyor, o kadar. İki nesil öncesine kadar 135 yaşında olan yerlileri görmek bile mümkünmüş. Bugüne gelene kadarsa ortalama ölüm yaşının günden güne düştüğünü söylüyorlar. Genel itibariyle doğal beslendikleri ve sürekli de hareket halinde oldukları için yine de "modern" hayatta yaşayanlara göre daha uzun ömürlü ve sağlıklı olduklarını söyleyebilirim. Başta erkekler ağırlıkta olmak üzere kadın, çoluk çocuk herkes bir ya da iki çanta taşıyor. Çantanın içi boş olsa bile yine de taşıyorlar. Sabah kalktıklarında ilk yaptıkları şey çantalarını omuzlarına atmak. Boş çantayı niye taşıyorsunuz diye sorduğumda "geleneksel" diyorlar. Ama benim anladığım şey şu; çantan senin omuzunda dursun, hayatın onu ne zaman, neyle dolduracağı belli olmaz. Zaten sürekli ormanda dolandıkları için akşam eve gelirken o çantanın boş gelmesi pek mümkün değil. Erkekler popora denilen ve videolarda da göreceğiniz koka yapraklarını, un ufak edilmiş deniz kabuklarıyla karıştırıp sigara niyetine kullanıyorlar. Ağızlarının bir tarafında koka yapraklarını tutuyor, bir çubukla da un gibi olmuş deniz kabuklarını dillerine sürtüyorlar. Ve bunu gün boyu yapıyorlar. Hem açlık hissini bastırıyor hem de enerji veriyormuş. Diğer dedikleri şey de bu bizim en büyük geleneklerimizden biri. Kadınların tek süsü boyunlarına astıkları boncuktan yapılma kolyeler. Büyük küçük herkeste bu kolyeleri görmek mümkün. Kimisi tek renk kullanırken kimisi ise rengarenk olabiliyor. Bunun özel bir anlamı yok tamamen güzel görünmek için yapıyorlar. Yine Kogui yerlileriyle kıyaslayacak olursam, Arhuaco yerlileri modernleşmeye biraz daha açık, Kogui yerlileriyse daha bir mistik ve gizemli diyebilirim. Her iki grupta da şehirden uzaklaştığınızda yabancıya karşı soğuklukta aynı oranda artıyor. Yaklaşık 7 günümü geçirdiğim Arhuaco yerlileriyle olan tecrübelerimi paylaştım. Yazdıklarımın hiçbiri ansiklopedik bilgiler değildir. Aynı şekilde internetten araştırıp yazdığım şeyler de değildir. Yerlilere sordum, ne cevap verdilerse, bu 7 gün süresince ne gördüysem onları yazdım. Bu köylerde çocukların hayatı nasıl geçiyor, ne yapıyoru öğrenmek için linkteki Edvard'ın hayatına bir göz atın derim, ilginizi çekecektir. Not: Bu yazı, fotoğraf ve videolar izinsiz hiçbir internet sitesi ya da yazılı basında kullanılamaz. sevgili kardeşim Mehmet, bi yıldan beri seni izliyorum ve sana özeniyorum, ben Dünyanın bi çok memleketi gezdim, Irak, Gürcistan, Ukrayniya, Rusya, ÇİN, İspanya, Fransa, İtalia. ve Monako. tabi bide Ülkemizin 7 ili hariç gezmediğim şehir yok. ama seini izlediğim kadar heycan duymadım... senin yalun açık olsun, Allah yardımcın olsun, bi Batman'lı olarak seninle gurur duyuyorum.