Schengen vizemin çıkmasıyla ufak bir Avrupa turu yapayım dedim ve Alttaki rotayı planlayıp sırt çantamla beraber yola koyuldum. Tabi öyle hemen yola çıkılmıyor. Önce ara uçuşlar için bir kaç gün araştırma yapıp en uygun biletler hangi günlerde varsa rotamı ve genel olarak konaklama planımı bu doğrultuda yaptım. Böylece gezi harcamalarım daha makul seviyelere indi. Ara uçuşlar için bir kere Ryanair ve bir kere de Vueling havayollarını kullandım. Diğer ulaşım araçlarım ise iki otobüs ve beş kere de tren yolculuğuydu. Gezi yazılarımda restoran adresi, tarihi bilgiler ya da o şehir hakkında nette onlarca defa yazılmış şeyleri yazmadan, gezgin birinin gözünden gezi süresince gördüklerimi, düşüncelerimi ve elimden geldiğince tüm harcamaları da yazarak gidecek olanlara yardımcı olmaya çalışıyorum. Öğlen 12 gibi şehre indim. Konaklamayı düşünmediğim İçin merkez bölgesini gezip genel bir İtalyan kültürünü görmek istedim. Havaalanından çıktığınızda mc cafe nin önünden şehir merkezine giden otobüsler var. Direk oraya gidebilirsiniz. Bileti otobüsten alırsanız 4 euro ama havaalanı içindeki tobacco shoptan alırsanız 3 euro. O yüzden simdi havaalanına geri donup 3 euroluk biletten alın ve otobüse geri gelin ( : Bu bilet ile 90 dakika içinde toplu taşıma araçlarını kullanabiliyorsunuz. Otobüse ya da metroya binerken bileti, makineye okutmanız yeterli. Direk merkez bölge olan toledo tarafına geçtim. Bu cadde ve çevresinin genel görünümü bildiğiniz bizim eminönü ve istiklal caddesi karışımı bir yer. Hatta araya tarlabaşını da serpiştirmişler tam olmuş. Şehre gelmeden önce okuduğum gezi yorumlarına genel anlamda katılsam da güvenlik olayını diğer arkadaşların biraz abarttığını düşünüyorum. Tamam zenciler her tarafta var, tuhaf İtalyan tipler sürekli size bir şeyler satmaya çalışıyor ama kafa sallayıp geçiyorsun. Gece yarısı arka sokaklara pek bulaşılmadığı surece güvenlik sıkıntısı yaşanacağını sanmıyorum. Şehrin genel görünümü klasik itayla şehirleri gibi eski yapılardan oluşuyor. (Bu kanıya İtalya'nin 5-6 şehrini gezdikten sonra vardım). Adamlara helal olsun tarihi her yerde korumayı bilmişler. Roma ve Floransa'da fazlasıyla müze ve benzeri yerleri gezeceğim için Napoli'de bu tip atraksiyonlara girmedim. Hem buradakilerin diğer şehirlere göre sönük kalacağını düşündüğüm hem de ekstra para harcamak istemediğim için. Maalesef İtalya gezginlere göre pek hesaplı bir Ülke değil. O sebeple harcamaları dikkatli yapıp bütçeyi sarsmamak gerek. Alışveriş için toledo bölgesinde butik gibi yerler ve mağazalar mevcut. Markalı ve tarz ürünler makul fiyatlara alınabiliyor. Yalnız sadece makul fiyatlar var geberik rakamlar yok. Tabi unutmayın gün içinde İtalya'daki mağazalar genelde kapalı. Akşama doğru dükkanlar açık oluyor ve yine aynı rahatlıkla akşam erkenden de kapanıyor. Ben tarz birisiyim, bu tip alışverişleri severim derseniz Napoli sizi alışveriş olayıyla etkileyebilir. Zaten başka da bir şeyiyle etkileyeceğini sanmıyorum. Gelinip görülmese de kaybedeceğiniz bir şey yok diyebilirim. Neyse aksam 7 gibi cagliari tren istasyonuna gelerek roma biletimi aldım ve yarım saat sonra tren hareket etti. Bilet regional olan en uygun biletti. 11 euro. Yol 3,5 saat sürüyor. Gar civarında beklerken bir pizza yiyeyim dedim. Baya lezzetli orta boy pizza ve yanında kolaya 8 euro verdim. Eğer ana caddeden sıyrılıp biraz ara sokaklara girerseniz 7-8 euroya bu tarz menülü ve lezzetli pizza yapan şirin lokantalar bulabilirsiniz. Aldığım tren bileti en ucuz sınıftan olduğu halde koltuklar ve vagon içleri beklediğimden daha iyiydi. 2. Sınıf diye hor görmeden direk regional biletlere yönelin derim. Trene binmeden biletinizi sarı cihazlara okutmayı unutmayın. Aklımda Napoli ile ilgili önemli hiç bir şey kalmadan Roma'ya geçtim. Akşam 22:00 gibi Roma'ya indim. Ayarladığım Hostel Termini tren garına çok yakın olduğu için 5 dakika yürüdükten sonra hosteldeydim. Gecelik 18 euro vererek 6 kişilik oda da kaldım. Konaklamanızı Termini tren istasyonuna yakın seçerseniz hemen hemen Roma'da gezilecek her yere yürüyerek gidebilirsiniz. Roma'nın en sevdiğim yanlarından biri de buydu zaten. Ertesi gün Collesium'u gezerek güne başladım. Yürüyerek gittiğim için çevreyi tanımak daha kolay oldu. Collesium'a giriş ücreti 12 euro. Kapıda uzun kuyruk var gibi görünse de 15-20 dakika sonra içerideydim. Burası filmlerde gördüğüm kadar heybetli çıkmadı ya da beni o kadar etkilemedi diyebilirim. İçeride ayrı bir müze daha var ve buraya giriş ekstra 5-6 euro. Tabi oraya girmedim. Gezilecek her yerini 1,5 saatte bitirdikten sonra dışarıdaydım. Girişte aldığınız bilet ile Foro Romano ve Paletino'ya da girebiliyorsunuz. Buralarda eski şehirden kalma yapı ve kalıntılarla dolu bir yer. Bizdeki efes tadında diyebilirim. Yaklaşık 1,5 saat içinde buraları da gezdikten sonra bu bölgeyi bitirdim. Yollarda ve gezme yerlerinde genelde çeşmeler mevcut. Yanınıza pet şişe alırsanız suyu buralardan doldurabilirsiniz. Tadı çok güzel olmasa da susuzluğu gideriyor. Yol üstünden su alırım derseniz ufak su 1 euro. Yani gereksiz pahalı. Merkeze doğru dönerken pizzacı arayışına girdim. Cadde üstünde pizza + içecek fiyatları minimum 10 euro. Yine ara sokaklara dalarak şirin bir esnaf lokantası buldum. Pizzayı elektrikli değil taş fırında yapıyorlar. Birkaç çeşit peynirli ve domatesli pizzaya içecekle beraber 7 euro verdim. İtalya için hesaplı bir rakam diyebilirim. Ama pizzaları gerçekten çok çok iyi. Orada yedikten sonra bizdeki pizzaların; üzerine transparan sucuk koyulmuş ekmek hamuru olduğunu anlıyorsunuz. Aşk çeşmesi her zaman kalabalık olan bir yer. Önünde oturup milleti seyretmek bile insana zevk veriyor. Yaklaşık 1 saat burada durup hem dinlenip hem de birkaç kişiyle sohbet ettikten sonra geze geze hostele doğru dönüyorum. Gece dışarı çıkıyorum ama Roma'da gece hayatı yok. Araştırdığım kadarıyla bir tane gece klubü var ama gece hayatı demek gece klübü demek değil. Vakit geçirecek pek bir yer bulamadıktan sonra hostele geri dönüp odadakilerle takılmaya devam ediyorum. Eğer kaldığınız odada ya da ortak alanlarda birileriyle tanışma fırsatı var ise hiç çekinmeyin. Hostel sakinleri muhabbete açık olur. Böylece farklı kültürlerden gelmiş insanlarla tanışıp, kaynaşma fırsatını yakalamış olursunuz. Öyle ki bazı zamanlar hostel ortamının güzel olması sebebiyle konaklamamı 1-2 gün uzattığım bile oluyor. Ertesi gün tam günümü Vatikan ve Vatikan müzesine ayırıyorum. Bazı yazılarda buraların yarım günde gezileceğini okuyabilirsiniz ama bence kalkıp Roma'ya gitmişken sadece Vatikan için bir tam gününüzü ayırıp doyasıya, dinlene dinlene gezin derim. Çünkü Roma'da hatta belki de İtalya'da beni en çok etkileyen yer Vatikan'dı diyebilirim. Burayı sindire sindire gezmek gerek. Vatikan'a giriş ücretsiz ama girişte ciddi bir kuyruk var. Ben nasıl oldu anlamadan kendimi 5-6 Japon turistin arasında buldum. Asyalıları hep sevdiğim için bunlar bir şey biliyordur diye peşlerine takıldım. Meğersem onlar turist grubuymuş ve öncelikli giriş hakları varmış. Nasıl olduysa Japonlarla beraber bende x-ray cihazından geçerek 5 dakikada Vatikan'ın içine girdim. Bunu isteyerek yapmadım ama en az bir saat vakit kazanmış oldum. Direk Vatikan kilisesinin kulesine çıktım. Merdivenle çıkarsanız 5, asansörle çıkarsanız 7 euro. Tabi ki her gezginin yapacağı gibi 5 euroluk bileti tercih ettim. Önceki yazılarda yürüyerek çıkmanın çok zor olduğunu okumuştum ama ben yürümeye alıştım mı nedir bilmiyorum bana hiç zor gelmedi. Birazcık terliyorsunuz o kadar. Eğer kapalı alan korkunuz var ise tepeye çıkmanızı önermem çünkü merdivenlerin bazı yerleri iki kişinin bile geçemeyeceği genişlikte. İlk çıkış noktanızdan yani kubbeden, kilisenin içine üstten bakıyorsunuz. Çok ciddi bir yükseklik ve alttaki insanların karınca gibi görünmesi insanı baya etkiliyor. Alttaki videoda bunu rahatlıkla görebilirsiniz. Sonra kuleye doğru tekrar tırmanıyorsunuz. Buradan Roma manzarası çok iyi. Hem Vatikan'ın meşhur bahçelerini görebilir hem de şehre kuşbakışı bakabilirsiniz. Daha sonra aşağıya doğru inişe geçip yukarıdan baktığım kilisenin içine giriyorum. Kilise çok büyük. Şimdiye kadar gördüğüm en iyi kilise Ayasofya derken bu düşüncem artık değişiyor. Vatikan kilisesindeki eserler, duvar süslemeleri, ortamdaki ahenk beni çok etkiliyor. Yaklaşık 1,5 saatimi içeriyi gezerek ve dinlenerek geçiriyorum. Duvarlardaki resimler inanılmaz iyi. Aynı şekilde heykellerde öyle. Girişte sağdaki Mikelanjelo'nun şimdiye kadar imzaladığı tek eseri olduğu söylenen Meryem Ana ve kucağında İsa heykeli gerçekten etkileyici. Meydana doğru geçip biraz oturarak çevreyi seyrediyorum. Dinlendikten sonra Vatikan müzesi girişindeyim. Şaşılacak şekilde burada kuyruk yok. Giriş ücreti 16 euro. İçeriye girip yavaş yavaş odaları gezmeye başlıyorum. Müze genel olarak 6-7 bölgeden oluşuyor. Pek müzeci biri olmasam da eserleri görmek çok etkileyici. Hele ki tavana yapılan resimler inanılmaz derecede iyi. Duvarlara yapılan heykel resimlerinde ışık ve gölgeler öyle bir kullanılmış ki bunlar heykel mi yoksa resim mi ayırt edilemiyor. En son yer olan Sistine Şapeline geldiğinizde zaten yuh, bu kadar da değil diyorsunuz. Mikelanjelo'nun bilindik eserlerini orijinal olarak görmek insana ayrı bir zevk veriyor. Bu müze için başka bir şey yaz mayacağım. Çünkü burası ne yazarak nede fotoğraf ve videolarla idrak edilecek bir yer değil. Eğer Roma'ya gelirseniz muhakkak buraya uğrayın. Vakit probleminiz varsa boş verin Collesium'u direk buraya gelin derim. Müze'den çıktıktan sonra artık hangi müze beni bu kadar etkileyebilir ki diyorsunuz. Ve öyle de oluyor. Floransa'da uffizi müzesini de geziyorum ama Vatikan Müzesi gibi etkili olmuyor. Gece hayatı olmadığı için hostelde takılıp kaynaşmaya devam. Merkez bölgedeki kilise, meydan, çeşme ve gezilecek yerlere hiç değinmiyorum. Zaten araştırsanız da araştırmasanız da hepsinin önünden bir şekilde geçiyorsunuz. Kiliselere giriş zaten ücretsiz. Alın elinize bir Roma haritası, salın kendinizi sokaklara her yere yürüyerek geze geze gidersiniz, metroya bile gerek yok. Roma için iyi planlanmış 2 gece 3 gün yeterli olur ama baya yorulursunuz. Benim tavsiyem 3 gece kalıp rahat rahat gezilmesi olur. Daha sonra Floransa'ya doğru devam ediyorum. Yine en ucuz bileti veren Regional vagondan biletimi alıyorum. 20 euro. Tren biletlerinde koltuk numarası olmuyor. Kafanıza göre bir yere oturuyorsunuz. Binmeden önce sarı cihazlara biletiniz okutun. Arada yapılan kontrollere denk gelirseniz boş yere ceza ödemek zorunda kalmayın. İstasyondan hostele yürümem 15 dakika sürüyor. Bu sırada Floransa'yı da tanımaya çalışıyorum. İlk izlenimim; Floransa Roma'ya göre daha ağır ve eskiyi hatırlatıyor. Sonraki günlerde bu düşüncem daha da pekişiyor. Normalde Floransa'da 1 gece 2 gün kalmayı planlarken Hostelin ve ortamın güzelliği sayesinde konaklamamı 2 gece 3 güne çıkarıyorum. Hostelin geceliği 3 kişilik odada 1 kişi 35 euro ve kahvaltı dahil. Biliyorum bir gece için bu para çok ama hostelin sunduğu imkanları görseniz 5 yıldızlı otele değişmezsiniz. Bir akşam canlı jazz müzik yapılması ve ertesi akşamda tiyatro gösterisinin olması sanırım bu ücret için fazlasıyla yeterli. Videoyu izleyince ne demek istediğimi daha iyi anlayacaksanız. Gezmeye Mikelanjelo tepesine çıkarak başlıyorum. Galiba Floransa'yı yukarıdan görebileceğiniz en iyi yer burası. Bir tane bile yeni bir yapının ya da manzarayı bozacak hiçbir binanın olmaması insanı şaşırtıyor. Ülkemize göre her şeyin pahalı olduğu İtalya'da bu tepeye çıkmanın ücretsiz olması ise ayrı bir güzellik. Sonra yine yürüyerek meşhur Ponte Vechio köprüsüne doğru gidebilirsiniz. Ara sokaklarda antika, mücevher ve hediyelik eşya satan yerler var. Aynı şekilde köprü içinde de ufak dükkanlar mevcut. Merkezde biraz daha dolanıp gördüğüm meydan ve Kilisleri geziyorum. Yorulduktan sonra yine arada derede bir şirin pizza dükkanı bulup orta boy bir pizza ve içeceğe 6 euro veriyorum. Bahsettiğim pizza bir kişiye fazlasıyla yetiyor. Eğer yine ana caddelerde yiyeyim derseniz bir kişi 10-12 eurodan aşağıya çıkamazsınız. Gece hayatı burada da pek hareketli olmadığı için hostelde takılmaya devam. Zaten Hostel'deki etkinliklere dışarıdan İtalyan'larda ücret ödeyerek katılabiliyor. Ve içerisi full İtalyan'larla dolu oluyor. Yani gece gezmesi sizin ayağınıza geliyor. Canlı jazz müziği dinleyip ortamdakilerle kaynaşıyoruz. Ertesi güne uffizi müzesini gezerek başlıyorum. Buraya giriş 11 euro. Eğer bileti on-line alırsanız sıra beklemeden girebiliyorsunuz ama o zaman fiyat 15 euro oluyor. Tabi ki her gezginin yapacağı gibi bende 1 saat sırada bekleyip 11 euroluk bileti tercih ediyorum. Müzeyi hiç anlatmayacağım. Floransa'ya giderseniz muhakkak bu müzeye girin derim. Sadece medusa eserleri için bile girmeye değer. İtayla gezim boyunca para vererek girdiğim son yer burasıydı. Artık bu kadar kilise, tarihi eser, müze, heykel vs yeterliydi. Floransa sokaklarında dolaşmak zaten açık hava müzesi gibi bir şey, bu bile insana yeterli gelebiliyor. Akşam İtalyan konuklar ve Hostel sakinleriyle beraber sahne şovunu izleyerek geceyi bitiriyorum. Sabah kalkıp meşhur Pisa kulesine doğru yola koyuluyorum. Tren bileti 8 euro. Floransa'dan ciddi şekilde etkilenerek ayrılıyorum. Eğer tarihe ve sanata ilgiliyseniz Floransa size büyüleyici bir yer gelebilir ve bana yeten 2 gece 3 gün size kesinlikle yetmez. Pisa'da indiğiniz istasyonun hemen önünden belediye otobüsüne binerek direk pisa kulesine gidebiliyorsunuz. Yanlış hatırlamıyorsam bilet 1 euroydu. Eğer biletinizi durağın oradaki bilet makinesinden değil de otobüs şoföründen alırsanız biraz daha fazla para veriyorsunuz. O sebeple bilet makinesinden almaya devam. Eğer Pisa kulesi gezinizi 90 dakika içinde bitirebilirseniz ki bence bitirirsiniz aynı bileti istasyona geri dönerken de kullanabilirsiniz. Otobüse binince biletinizi içerdeki makineye okutmayı unutmayın. Meşhur Pisa kulesi harbiden baya yamukmuş (: Önünde, kuleyi tutuyormuş gibi fotoğraf çektirmeye çalışanları izlemek çok keyfili. Ben normal bir şekilde fotoğraf çektirerek kulenin etrafını dolanıyorum. Yanda bir tane müze var ama içeride kayda değer bir şey olmadığını okuduğum ve artık müze tarzı yerlerden sıkıldığım için hiç girmeden burayı es geçiyorum. Yaklaşık yarım saat vakit geçirdikten sonra tren istasyonuna geri dönüyorum. Şimdiki yolculuk Cenova. Tren bileti 19 euro. Burada şöyle bir şeyi keşfettim. Tren bileti satışı yapan 3 tane firma/vagon ismi var ve en ucuzu regional olan. Hepsinin biletini aynı makineden alıp hareket ve fiyat detaylarını görebiliyorsunuz. Bu sefer bir de lüks trene bakayım derken "ekonomi promo" diye bir seçenek gördüm. Onu seçtiğimde bilet ücreti regional olanla aynı fiyattı. Tabi direk onu aldım. Hem daha hızlı gidiyor hem daha konforlu. Bu olayı İtalya'daki son duraklarımda keşfetmem pek iyi olmadı ama sizin aklınızda bulunsun bilet alırken üst kategoriye bakıp, "ekonomi promo" bileti var mı diye bir yoklayın. Tren istasyonundan hostele doğru yürümeye başladım. Daha önce ara sokakların labirent gibi olduğunu okumuştum ama insan, sokakların içinde kaybolmadan bunu idrak edemiyormuş onu anladım. Elimde harita olduğu halde sokakların arasında kaybolup, peyniri arayan fare gibi dolandım durdum. O sırada nasıl bir sokağa girdiysem (Sokak dediğime bakmayın 2 kişi yan yana zor yürür) siyahi ablalar yanaşıp gündüz vakti iş peşinde olduklarını gösterdiler. Sırtta çanta, bir yardan yağmur yağıyor, bir yandan etraf hiç tekin değil. O sırada kafamdan aşağıya bir kova su yedim. Yukarı baktım ama kimin attığını anlamadım. Gerçi anlasan ne olacak zaten her köşe başında tuhaf tipler var ve hiç iyi bakmıyorlar. Kimisi gelip uyuşturucu madde satma peşinde kimisi ise kadın. Bu ara sokaklarda dolanmak pek mantıklı değil diyerek kendimi en yakın ana caddeye attım. Gördüğüm genç birine gitmek istediğim bölgeyi sorup ne tarafta olduğunu öğrenerek yola devam ettim. Bu sefer hostel değil de bir guesthouse yerleşmiştim. Gecelik ücret 28 euro, özel oda, kahvaltı dahil ve en merkezi konumda. Burada da hostelde kalmayı tercih ederdim ama güzel olan hostellerde maalesef yer yoktu. Rezervasyonu son güne bırakmamak gerekiyormuş bunu bir kez daha anladım. Cenova gezdiğim diğer İtalyan şehirlerine göre çok daha şirin bir yer. Her ne kadar ilk yaşadıklarım pek iç açıcı olmasa da şehir kendini sevdiriyor. Burada 1 gece kaldığıma pişman oldum. Cenova'nın hakkı bence minimum 2 gecedir. Şehri, sokakları gezerek başladım. Yine arada derede gördüğüm şirin bir pizzacıda 6 euroya pizza + içecekle karnımı doyurdum. Her gün pizza yemiş olsam da adamlar o kadar iyi yapıyor ki hiç bıkmıyorsun her gün her gün yine yeniyor. Cenova'yı sadece Nice'e geçiş olarak kullandığım için burada pek gezme, şehri tanıma fırsatım olmadı. Zaten akşam 10 dan sonra sokaklarda ne insan ne de bir hareket göremiyorsunuz. İstanbul'un kalabalıklığına alışmış biri olarak bu durum bana halen tuhaf geliyor. Sabah kalkıp Nice'e geçmek için yola koyuldum. Cenova'dan direk Nice'e tek trenle geçilmiyor. O sebeple İtalya-Fransa arasındaki sınır bölgesi olan Ventimiglia'ya 9 euro ödeyerek tren biletimi aldım. Yolculuk kısa sürüyor. İndikten sonra Nice'e gitmek için 7 euro ödeyerek yeni tren biletimi alıyorum. Trene biniyorum ve artık Fransa'dayım. Şehir değiştirir gibi ülke değiştirmek ve hiçbir pasaport kontrolü olmaması büyük kolaylık. Gezdiğim yerlerin ortak noktası; eski şehrin ve tarihin hep korunmuş olmasıydı. Sokaklarda gezmek bile insana ayrı bir zevk veriyor. Bizim alışık olmadığımız bir kültürleri var. Neredeyse sürekli elinde köpekle ya da köpeklerle dolaşan birilerini görüyorsunuz. Bu evcillerle markete ve mağazalara girmek serbest. Yani hayvan dostu bir ülke diyebilirim. Ufak araba ve bisiklet kullanımı çok yaygın. Neredeyse her yol kenarında özel bisiklet yolu var. Yayalar her zaman öncelikli. Bunlara imrenmemek elde değil. Çok çok iyi pizza yapıyorlar. Şimdiye kadar yediğiniz pizzaları unutun derim. Tabi İtalya'da her şey güllük gülistanlık değil. Biraz da olumsuz yönlerinden bahsetmek gerek. Öncelikle gündüz vakti en işlek caddedeki mağazalar bile kapalı olabiliyor. Bazen fark ediyorum turistler alış-veriş yapmak istiyor ama mağazalar kapalı. Yemek yiyecek olsanız bile açık restoran bulmakta zorlanıyorsunuz. Düşünün istiklal caddesinde mağazanız var ama saat 14:00 gibi kapalı. Buna anlam vermek çok güç. Akşam üzeri açılan mağazalarda tekrar 20:00 gibi kapanıyor. Hatırı sayılır ülke gezmiş olsam da bu kadar rahat çalışan bir millet daha görmedim. Diğer yandan ülkede evsiz sayısı da çok fazla. İnsanlar sokaklarda yaşıyor. Bundan mıdır bilemiyorum ama ara sokaklar afedersiniz tuvalet kokuyor. Gittiğim yerlerde özellikle yürüyerek tüm sokakları gezmeye çalıştığım için bunu her şehirde gördüm. Hatta Cenova'da bir temizlik görevlisinin pis koku gitsin diye binanın dış köşelerini özel bir suyla ilaçladığına da şahit oldum. Ve yine Cenova'da gördüğüm şu olayı anlatmasam olmaz. Bildiğiniz geniş, işlek bir sokakta yürürken adamın biri, eşinin kolundan ayrılarak duvar dibine gidip küçük tuvaletini yaptı, sonra geri eşinin koluna girip yoluna devam etti. Güpegündüz, etraf insan kaynıyorken bu kadar rahat davranmaları, sokağa tuvaletini yapmaları bize göre baya bir ters. Başkası anlatsa inanmam ama insan görünce daha da bir şaşırıyor. Başka bir olumsuz yanı da ülke bize göre baya pahalı. Adamlar 1 euroyu 1 TL gibi kullanıyor. Aslında bu durumdan konuştuğum tüm İtalyanlarda şikayetçi. Her şey onlara da pahalı geliyor. Tanıştığım gençler üniversite bitirince direk başka ülkeye gitme peşindeler. Burada iş yok, iş olsa bile maaşlar çok düşük diyorlar. Yani İtalya, gezmek için güzel ama anladığım kadarıyla çalışıp orada yaşamak için pek çekici bir yere benzemiyor. Büyük ihtimal İtalya'da bulunduğum şehirlere tekrar gelmem diyerek Nice'e devam ediyorum.


+ İsviçreliyim. Üniversiteye bu yıl başlayacağım. 18 Yaşındayım. + Geneli Kosta Rika'da geçti. Çünkü 4 hafta bir ailenin yanında ispanyolca kursu aldım. 4 Hafta da yağmur ormanlarında bir otelde gönüllü olarak çalıştım. Buradan sonra kısa bir Nikaragua gezisi yapacağım, sonra da İsviçre'ye dönüş. + Bazen sokakta laf atıyorlar, onun haricinde kötü birşey yaşamadım. + Latin Amerika'da gezecek kadar öğrendim. Seneye bu bölgeye tekrar geleceğim. Neyse, sadede gelelim. En çok aldığım mesajlardan biri de "kadın başına gezmeye cesaret edemiyoruz" du. Yolda tanıştığım tek başına gezenlerin en az yarısı kadın gezginlerdi. Bence bu tip şeyler söyleyerek hem kendinizi hem de hemcinslerinizi küçük görmeyin. Kaciriyorlar da zaten. Basiniza gelmemiş meseleleri basit veya yok sayamayiz. Dolmuşa tek başına bindiği için vahşice öldüren Özgecan Aslan'ı gördü bu ülke. Dolayısı ile korkmak için yeterli neden var. Korkmadan, yaşayabilenler aslında olağanüstü bir çabanın içindeler aynı Türkiye'de insanca yaşamaya çalışan kadınlar gibi. Sizin gibi ve eklediğiniz örnekler gibi gezginler çoğaldıkça, kadın-erkek ayrımı yapmadan 'yurtdışında uzun gezilere çıkmak' zaman içinde daha olağan karşılanacaktır. 47 yaşındayım, emekliyim, 3,5 ay oldu, yalnız geziyorum, Meksikadan başladım, Nikaragua/ Omatepe'deyim. Yazılarından çok faydalanıyorum öncelikle çok tesşekkür ederim. Umarım yolda bir yerde sizi yakalar, bir yemek ısmarlar borcumu öderim. Ben yola çıktıktan sonra Türkiye'de onlarca kadın öldürüldü, Ankaranın göbeğinde canlı bombalar patladı, uçaklar düşürüldü, Suriyeli göçmen meselesine girmiyorum bile. Ailem benim için değil ben onlar için endişeleniyorum. Tehlike insan için var, bunun kadını erkeği yok, öncelikle bunu ortaya koymak lazım. Ve ne yazık ki bizim ülkemiz en tehlikeliler listesinde üst sıralarda. Bu durumu düzeltmek de önce devletin sonra bizlerin sorumluluğu. Buralarda gezerken gördüğüm bir nokta var, turizmi çok önemsiyorlar ve bunun için benim güvenliğimi benden çok düşünüyorlar. Hostelden çıkarken çantanı vücuduna sabitle diye uyarıyorlar ya da yolda polis ben kamerayı sallaya sallaya gezerken gelip koluma bağlıyor. Çünkü bir kötü olayın binlerce iyiyi bir anda götüreceğinin farkındalar. Bu bilincin bizde de oluşacağı günlerin umudunu taşıyorum. Son söz olarak da; yola çıktığım için çok mutluyum ama keşke daha gençken param ve zamanım olaymış diye de hayıflanıyorum. Bizim sadece kadınlarımız değil gençlerimiz de yok yollarda. En çok avrupanın, amerikanın gençlerini güle oynaya gezerken görünce ülkemin gençleri adına kıskanıyorum. Umarım bir gün bizim gençlerimiz de bu yolların tozunu attırırlar. O zaman ülkemizde de bir çok şeyin daha iyiye gittiğini görüp, şaşırırız. Kendimi tanımladığım konuya parmak basmışsınız. Rotasız Seyyah kimdir bölümünde şu yazıyor; zengin olmadan hatta dosdoğru parası da olmadan gençken dünyayı gezmeye çalışan biri. Bakalım becerebileceğim inşallah.


Ülkeye hava yoluyla giriş yapacaksanız e-vize almanız işlemleri hızlandırabilir ama kara yoluyla girecekseniz bence e-vize gereksiz. Çünkü sorgu sual yok, iki dakikada veriyorlar vizeyi. Duruma göre damga parası adı altında 1-2 usd rüşvet talep ederler onu da verir geçersiniz. E-vize alacaksanız bu adrese girip formu doldurun, ödemeyi yapın, iki iş günü sonra vizeniz mailinizde. Sonra onu print edip yanınıza alın o kadar. Öyle güvensiz ülke laflarına bakıp hiç gözünüzü korkutmayın. Tek başıma 2 haftamı geçirdim. Tüm yolculuklarımı kara yoluyla yaptığım halde en ufak bir güvenlik problemi yaşamadım. İngilizce bilme oranı bir hayli yüksek. O yüzden dil ile ilgili bir problem yaşamazsınız. Gezimi 2013 eylül ayında yaptım. Türkiye'den Kamboçya'ya direk uçak bileti olmadığı için Qatar Hava Yolları ile Bangkok gidiş dönüş biletimi alarak geziye başladım. Sadece bir iki kez yağmura yakalandım. Çok şiddetli yağsa da en fazla 5-10 dakika sürüyor sonrasında ortalık güllük gülastanlık. Hava yağmurlu olur, kötü olur gibi düşüncelere kapılıp tatil planınızı değiştirmeyin derim. Muhtemelen Tayland'dan kara yoluyla ülkeye gireceksiniz. Bangkok'tan Siem Reap'e gelirseniz otobüs biletleri ortalama 12 usd. Eğer Pattayadan Koh Hong'a girerseniz bilet fiyatları yine aynı 12 usd civarlarında. Kamboçya sınırından sonra diğer aracı beklerken muhtemelen otobüsün gelmesine 2-3 saat var, isterseniz taxiyle 3-4 kişi birleşip gidebilirsiniz diyen birileri çıkar. Kişi başı 3 usd ye taxiyle diğer aktarma yerine gidebilirsiniz. Ama yine orada da otobüsün gelmesini bekleyeceksiniz. Kara yolu biraz çetrefilli olsa da maceralı geçeceği kesin. Genel itibariyle ülkenin kara yolu maalesef berbat. Haritada 150-200 km gördüğünüz yolu otobüs ile 6-7 saatte gitmeniz muhtemel. Bazı yollar asfalt bile değil, otobüsün altı vuruyor o derece fena. Ülke'ye girdikten sonra sim kart alabilirsiniz. Kart bedeli 2 usd civarı. 2 usd lik de kontör yükleyerek ortalama 1-2 hafta interneti kullanabilirsiniz. Genel itibariyle telefon her yerde çekiyor ve çok ucuz. Gördüğüm çoğu otel ve restoranda wi-fi var. İnternet konusunda şaşılacak kadar iyiler. Kamboçya sınırından sonra ilk durak yerim burasıydı. Sihanoukville ülkenin denize kıyısı olan tek turistik bölgesi. Eğer ben kafa dinleyeyim derseniz Ochheuteal Beach deki bungolovları tercih edin. Denize sıfır olanları gecelik 10 usd civarına bulabilirsiniz. Tuk tuk ile 10-15 dakikaya merkez tarafına gitmek mümkün. Duruma göre 1-2 usd motorcuya verirsiniz. Ama yok ben merkezde kalayım derseniz denize yakın hostel ya da guesthouse gibi yerlerde 12-13 usd ye gecelik kalabilirsiniz. Konaklama için illa rezervasyon yapıp gitmenize gerek yok, çok fazla otel ve bungolav olduğu için rahatlıkla kesenize göre bir yer bulursunuz. 15 gün boyunca hiç rezervasyon yapmadan gittiğim yerlerde otel ya da hostel bulmak için hiç sıkıntı yaşamadım. Sahildeki restoranlarda karnınızı doyurmak isterseniz 3-5 usd ye deniz manzarası eşliğinde yemeğinizi yersiniz. Yok ben para harcamayayım sokaktan ya da ara sokaklardaki mekanlardan yerim derseniz 1-3 usd ye tıka basa doyarsınız. Deniz ve kumu güzeldir. Gece hayatı sahil tarafında hareketli geçer. Sabaha kadar müzik durmaz. Mekanlarda bira 0,5 usd, mojito 1-2 usd dir. Rakamları hep dolar olarak yazıyorum çünkü kendi paralarından çok usd yi kullanıyorlar. Restoran, otel, müze ve alış-veriş yapılacak her yerde fiyatlar usd dir. Çarşı pazar sevenler için hem gündüz pazarları hem night marketler yeterince mevcut. Pazarlık tabi ki olmazsa olmaz. 10 usd dediği şeyi 4-5 usd ye ya da duruma göre 2-3 usd ye bile alabilirsiniz. Ülkede genelde her şeyi uygun fiyata almanız mümkün. Masaj salonları hem iyi hem de hesaplıdır. 1 saat ayak masajı ya da body masajını 4-5 usd ye yaptırabilirsiniz. Ayak masajını muhtemelen yaptırırsınız, sonraki gün de Japon masajını tavsiye ederim. Sert ama etkilidir. Sihanoukvilleden minivan/minibüs ile Phnom Penh'e yani başkente geçtik. Geçtik diyorum çünkü sınırda tanıştığım bir arkadaşla beraber geziye 7-8 gün beraber devam ettik. Klimalı minivan için 10 usd bilet parası verdim. 6-7 saat süren yolculuk otobüse göre daha konforluydu. Daha önce konum olarak belirlediğim merkezi bir bölgeye tuk tukla geçtik. Geceliği 14 usd ye temiz bir guesthouseda oda tuttum. Başkentin en bilindik yerleri killing fields yani ölüm tarlaları ve soykırım müzesidir. Aslında her ikisine de gitmeyin, gidip de insanlığımızdan utanmayın, o iskeletleri, işkence aletlerini görmeyin diyeceğim ama maalesef başkentte gidilip görülecek başka alternatif yok. Otel önünden ayarladığımız tuk tuk ile ölüm tarlalarına, soykırım müzesine ve bir iki budist tapınağa gitmek için toplam 5 usd ye anlaştık. Kraliyet sarayı gibi bir yer daha vardı, orası da gezilebilir ama benim gittiğimde giriş saati geçmişti. Bu ölüm tarlalarında ve müzede neler olduğunu uzun uzun yazmayacağım, google da fazlasıyla bilgi var. Kısaca 1975 yılında iktidara gelen Pol Pot sayesinde kızıl khremler ülkede soykırım yapıyor. Yaklaşık 2 milyon insan katlediliyor. Ama katletme şekilleri inanılır gibi değil. Yeryüzünde bundan daha canavarca, vahşet içeren planlı, programlı bir öldürme şekli var mıdır bilemiyorum. Buraları gezdikten sonra gördükleriniz 1-2 gün aklınızdan çıkmayacak, hazırlıklı olup gidin. Şehir merkezinde İzmir'in kordon boyu gibi bir ana caddesi var. Restoran, cafe ve gece kulüpleri genellikle bu caddenin çevresinde yer alıyor. Burada lüks restoran ve cafeleri bulmak mümkün. Fiyatlar Kamboçya standartlarına göre bir hayli yüksek. Yemek fiyatları kişi başı 7-10 usd civarlarında. Tabi ufak bir arayışla ara sokaklara dalarak daha uygun alternatifler bulabilirsiniz. Yazının başında ülkede güvenlik sorunu yaşamadım demiştim. Şimdi bahsettiğim bu ana caddede yani iskele yolunda güzel güzel restoranlar ve gece kulüpleri mevcut. Buralarda istediğiniz gibi takılabilirsiniz. Ama geç saatlerde ben birde şu arka sokaklara gideyim derseniz işte o zaman iyi yapmazsınız. Arka sokaklarda pek aydınlatma yok. Ana caddeden iki dakika yürüyerek bu kadar güvensiz yere nasıl düştüm diye şaşırırsınız. O taraflara pek bulaşmayın. Fakirliğin zirve yaptığı bir ülkede yine de tedbiri elden bırakmayıp ana caddelerden şaşmamak gerek. Ama gündüz problem yok, rahat rahat gezebilirsiniz. Normalde başkentte 3 gün kalmayı planlıyordum ama şehri gördükten sonra bir günün yeterli olacağını düşünerek ertesi sabaha Siem Reap'e gitmek için 12 usd ye otobüs biletlerimizi aldık. Eğer zaman sıkıntınız varsa başkent için iyi planlanan bir 24 saat yeterli olacaktır. Başkentten buraya yolculuğumuz 5-6 saat sürdü. Yol tek şerit olsa da en azından hep asfalttı. Siem Reap'e ulaştıktan sonra yine daha önce belirlediğim merkezi bir konuma tuk tuk kiralayarak geldik. 12 USD ye güzel bir guesthouseda klimalı, ferah bir oda tuttum. Biraz dinlendikten sonra bir tuk tuk şoförü ile bizi gün boyunca tapınaklara götürmesi karşılığında anlaştık. Verdiğimiz para yanlış hatırlamıyorsam 7-8 usd civarıydı. Tapınaklar bölgesinde 12-13 tane tapınak var. Ve tapınaklar arasını yürüyerek gezmeniz mümkün değil. Ayaklarına güvenen bisiklet kiralayıp da gezebilir. Tuk tuk şoförlerinin elinde tapınaklarla ilgili harita ve bilgiler mevcut. Hangilerine gitmek istediğinizi söyleyip ona göre pazarlık yapıyorsunuz. Tapınaklar bölgesine giriş günlük 20 usd, 3 günlük alırsanız 40 USD. Biz günlük alıp Angkor Wat'a doğru yolumuza devam ettik. Buraya yaklaşık 2 saat ayırmıştık. Ama tapınaklar o kadar büyük ki hepsini gezeyim göreyim, detaylı inceleyim derseniz haftalık bilet alıp buraya her gün gelmeniz lazım. 6-7 günde anca bitirirsiniz. Tarihsel detaylara girmeden çok otantik ve büyüleyici yerler olduğunu söyleyebilirim. Tapınaklardaki işçilik ve görsellik inanılmaz güzel. O tarihte bu kadar devasa şeyler nasıl yapılmış şaşırmamak elde değil. Daha sonra Tomb Raider filminin de çekildiği yüksekliği 65 metreyi bulan ağaçların olduğu tapınağa geçtik. Burası hayatımda gördüğüm en otantik yerdi. Ağaçların oluşumu, köklerinin tapınak duvarlarının üstünden sarkması, bir yandan kuş sesleri, ruhani bir ortam. İnsana bir aydınlanma gelecekse sanırım gelme yeri burasıdır. Siem Reap'in merkez bölgesinde restoran ve cafeler, barlar sokağı, masaj salonları, night marketler ne ararsan var. Fiyatlar yine genel itibariyle uygun. Cadde üstünde güzel bir meksika restoranında 7-8 usd ye çok iyi bir akşam yemeği yiyebilirsiniz. Ara sokaklarda ya da yerel restoranlarda bu rakamlar daha da aşağıya iniyor. Kamboçya kendi üretimi biberleriyle de meşhurdur. Baharat sevenler için ideal bir yer. Çantanızda yer varsa muhakkak kırmızı ve karabiber almadan dönmeyin derim. Daha sonra Bangkok'a gitmek için night bus biletimi satın aldım(12 USD). Yolculuk 4 saat sürüyor ve yol öncekilere göre daha iyi. Kamboçya sınırı sabah 7 de açıldığı ve otobüs de sabah 6 da sınıra geldiği için yaklaşık 1 saat sınır görevlilerinin gelmesini bekledik. Ülkeye giriş-çıkış geceden sabah kadar kapalı. Tuhaf bir durum. Bangkok tarafına geçince sanki Paris'e gelmiş gibi oluyorsunuz. Pasaport kontrolünde beklediğiniz yer klimalı, kapalı ortam. Kamboçya tarafındaki ise bırakın klimayı kapalı ortam bile değil. Oranın nemi sıcağında dışarıda beklemek biraz can sıkıcı oluyor. Ufak tefek olumsuzluklar olsa da Kamboç'ya efsane bir yer. Ülke bozulmadan, daha fazla turistlik bir yer haline gelmeden muhakkak gidilip görülmeli. Çok güzel ve bilgilendirici bir gezi yazısı olmuş, elinize sağlık. Rica ederim. Şimdiden yolunuz açık olsun. Balayini gecirmek istediğim bir yer Kamboçya.. verdiğiniz bilgiler şahane.. seneye planladigimiz gezi simdiden aydinlandik.. Kamboçya ya Türkiye den ilk gidişte nereden, nasil ve hangi fiyatlarla gittiginizi de aciklarsaniz cok sevinirim. Teşekkürler.. Balayı için özellikle Sihanoukville çok iyi bir yer. Denizi ve plajları çok güzel. Tabi bir de fiyatlar çok uygun. Ben Bangkok'a inip ondan sonra kara yoluyla devam etmiştim. Türkiye'den aktarmasız Bangkok'a bir tek THY gidiyor. Eğer önceden bilet alırsanız 1.600 TL civarına bulma şansınız var. Qatar Airways'de bazen güzel kampanyalar yapıyor, onu da es geçmeyin derim. Yok milyoner çocukları değildir de herkesin bir yazma tarzı var. Bir gezi yazısında neyi görmek istiyorsam o şekilde yazıyorum.


Kogui Yerlileri Colombia'nın kuzeyindeki Sierra Nevada dağlık bölgesinde yaşıyorlar. Bu bölgelere izinsiz ve rehbersiz girmek pek mümkün değil. Köyleri ziyaret ettiğinizde de öncelikle köy liderinden izin almalısınız. Köyde yabancıların kalmasına pek sıcak bakmasalar da yine liderle konuşup, icabında köye maddi yardım yaparsanız bir şansınız olabilir. Seyviaka köyünde bir gece kalmam için 15.000 Peso(5 usd) vermiştim. 13 Yıl önce kurulan bu köyde şimdiye kadar benden başka yabancı hiç kalmamış. Ayrıca köylere girişte de yine yardım maksatlı 4-5 usd vermeniz gerekebilir. Bu Sierra Nevada bölgesi yaklaşık 40 km uzunluğundaki bir dağlık alan. En yüksek noktası 5.000 metreye kadar uzansa da zirvede herhangi bir köy yok. Genelde Dağın etekleri ve orta bölgelerinde yaşıyorlar. Bazı köylere gitmek için 2-3 gün yürümek gerekebiliyor. Ayrıca bu bölgelerde sadece Kogui değil Arsarios, Arhuacos ve Kankuamos yerlileri de yaşıyor. Buralarda ilk yerleşim, İspanyolların işgalinden sonra başlamış. Kimisi 300 yıl, kimisi 400 yıl önceydi diyor. O sebebledir ki; bazı yerlilerin isimleri ispanyolcadan gelme, bazılarının ise Kogui dilinden. Kogui yerlileri için diğer önemli bir bölge de Park Tayrona. Bu park deniz kıyısında ve Sierra Nevada'nın da hemen yanında yer alıyor. Her yıl bir ay süreyle bu park turistlere kapatılıyor. Sebebi bir ay boyunca yerlilerin orada ayin yapması. Köy liderlerine "mamo" deniliyor ve onu anlamak için şapkasını görmeniz yeterli. Çünkü fotoğraf ve videolarda gördüğünüz mamonun şapkasını başka bir yerli takamıyor. O şapka sadece mamolar için. Civardaki her köyün de bir tane mamosu var. Bir de büyük mamo var ki işte o adam tüm köy liderlerinden sorumlu. Büyük mamo tavuk ve balık dahil hiçbir şekilde et yemiyor ve tek başına yaşıyor. Bu mamolar şaman olmasa da onlara göre daha kuvvetli hisleri ve güçleri olduğu söyleniyor. Mamolar henüz küçük yaştayken ileride mamo olacakları anlaşılırmış. Ve çocukken yıllarca hiç dışarı çıkmadan mağarada yaşarlarmış. Kimisi bu süre için 7 yıl kimisi ise birkaç yıl diyor. Şamanlar gibi demiştim ya büyük mamo için çok enteresan şeyler de söyleniyor. Önünde yanan ateşi tek el hareketiyle söndürebilir, bir kova içindeki suyu elini kovanın yarım metre üzerine götürüp, suyu kovadan çıkartıp, havada gezdirebilir gibi doğa üstü güçlerinin olduğundan da bahsediliyor. Bazı ayinlerini çıplak yapar ve boyut değiştirip leopar, kaplan ya da başka bir hayvan görünümünde 2-3 gün gezer, sonra geri gelir gibi inanması güç şeyler de söyleniyor. Bu konuyu biraz daha derinlemesine araştırdığımda Japonya'dan Afrika'ya, Çin'den Avrupa'ya kadar konusunda uzman kişilerin her yıl ayin yapmak için bu Sierra Nevada bölgesine geldiklerini öğrendim. Sebebini sorduğumda ise, burasının mistik güçler anlamında dünyanın merkezi olduğunu söylediler. Aynı zamanda bu Sierra Nevada bölgesinde 70-80 yıl öncesine kadar yerliler topraktan altın çıkartıp takı ya da biblo tarzında şeyler yaparmış. Bu bölgede halen altın olduğu söylense de bulması eskisi kadar kolay değil diyorlar. Sierra Nevada'nın başka bir özelliği de çok geniş bir hayvan çeşitliliğine ev sahipliği yapması. Birçok vahşi hayvanın yanısıra kaplan bile yaşıyormuş. Kaplanın orada ne işi var diyenler "Tigre Colombiano" diye araştırabilir. Bu hayvanlara değinmemin sebebi biraz da şuna dayanıyor; Bu bölgede yaşayan yerlilerin bizim bildiğimiz gibi bir dini inançları yok. Doğaya inanıyorlar. Havaya, suya, toprağa, güneşe ve ormana. Hayvanlarla araları çok iyi ve onlara da saygılılar. Evinde kaldığım Seyviaka Köyü'nün mamosu Alfonso zamanında bir kaplan öldürmüş. Niye öldürdüğünü sorduğumda hayvanlarımı yiyordu, o sebeple öldürdüm dedi. Peşine de ekledi; kaplanı sadece bir mamo öldürebilir, diğer yerlilerin öldürmeye izni ya da hakkı yoktur. Yukarıda bahsetmiştim ya Park Tayrona'da her yıl bir ay boyunca ayin yapıyorlar diye. O bir aylık sürede ayin yaparken park bölgesinden kaçan hayvanları tekrar bu parka getirirlermiş. Tabi kuyruğundan tutup getirme değil de, bir şekilde hayvanlarla iletişim kurup bölgeye geri gelmeleri sağlanıyormuş. Hayvanların kaçma sebebiyse park Tayrona'nın artık turistik bir yer olmasından dolayı ürktükleri için diyorlar. Yine bu bir aylık ayin sırasında denizde normal zamanlarda görülmeyecek kadar büyük dalgalar da görülürmüş. Yani bahsedilen bu bir ay içinde bölgede pek normal şeylerin olmadığı kesin. Seyviaka köyünde 2 günümü geçirmiştim. Ve genelde köyün mamosu Alfonso bana eşlik etmişti. Arasıra tek başıma dolanırken mamo ne yapıyor diye uzaktan gözetliyordum. Her bir, iki saatte bir köyün meydanına gelip, güneşin doğduğu yöne dönüyor ve birşeyler söylüyordu. Bu ritüeli 2-3 dakika süresince yapıyordu. Kendi kendine konuştuğunu düşünsem de sonradan anladım ki adam aslında doğayla konuşuyor. Tabi her zaman da sen böyle ne yapıyorsun diye soramıyorsun ama yukarıda da yazdığım gibi bu mamoların sıradan insanlardan biraz farklı olduğunu düşünüyorum. Kogui yerlilerinin erkekleri saçlarını kestirmiyor. Sebebini sorduğumda geleneksel deseler de daha sonra şamanların da aynı şekilde saçlarını uzun bıraktıklarını öğrendim. Saçlar kesilirse bazı özel hisler de kaybedilir diye söyleyenler oldu. Anlayamadığım şey ise şuydu; bazı erkekler hiç saçlarını kestirmediğini söylüyor ama bakıyorum saçları ancak beline kadar geliyor. 30 Yaşındaki biri saçını hiç kestirmezse yere kadar uzaması lazım. Bu olay nasıl oluyor çözemedim. Diğer bir detay, fotoğraflarda gördüğünüz gibi yerlilerin saçları da çok sağlıklı görünüyor. Bunun için avokado kullandıklarını duysam da tam emin olamadım. Konuyu daha detaylıca öğrenip, buradan tekrar paylaşacağım. Mamoların yerlilerle toplantı yaptığı bir ev var. O ev biraz özel gibi ve oraya kesinlikle kadın giremiyor. Seyviaka köyünde kaldığım sürece 3-4 kere mamonun diğer yerlilere oraya girip, birşeyler konuştuğuna şahit oldum. Tabi o sırada evin içinde durman pek mümkün değil. Görüşme yapacağız diyorlar ve mecburen dışarı çıkıyorsun. Diğer bir detay da kadın-erkek evli olmadan aynı ev içinde de kesinlikle beraber uyuyamıyor. Çok eşlilik yaygın olmasa da arada bazı erkeklerin iki tane eşi olduğunu söyleyenler de vardı. Kogui yerlilerinde kadınlar ikinci planda kalıyor. Mesela bazı evlerde bir tane hamak var ve o hamakta sadece erkek yatabilir. Zaten bizim bildiğimiz gibi bir yatak kültürleri de yok. Kadınlar ise yerde, toprağın üstünde uyuyor. Çocuklara bakmak, yemek yapmak gibi şeylerin yanında erkekler gibi yine bağ, bahçede de çalışıyorlar. Yaşam şartları şehirde yaşayan biri için çok zor olsa da tuhaftır ki, iki yerli kadına "hayattan istediğiniz bir şey var mı?" diye sorduğumda "yok, ailemizle burada böyle yaşayalım yeterli" dediler. Yani şartları ne kadar zor olsa da en ufak bir şikayetleri de yok. Kıyafetler ise herkeste aynı, sıradan, düz beyaz bir kumaş parçasından yapılma. Beyaz haricinde hiçbir renk kullanmıyorlar. Tamam beyaz giyiyorlar ama buna ters orantılı olarak da temiz olduklarını söyleyemem. Evlerde zaten su yok. Su işini dereden çözüyorlar. Sürekli dışarıda oldukları için de kıyafetler artık beyaz değil, gri ya da kahverengi olmuş durumda. Vücut temizliklerine de pek önem verdiklerini söyleyemem. Tuvalet kültürleri de pek yok. Dışarıda rastgele biryerlere ihtiyaçlarını yapıyorlar. Köylerde geçirdiğim 3 gün süresince onlar ne yerse ben de onu yedim. Pilav tabi olmazsa olmaz ama her kaşıkta ağzımda çat, çat bir iki toprak parçası kırılıyordu. Su veriyorlardı ama tasın içi bildiğin toprak dolu. Yediklerim arasında en temiz olan kızarmış muzdu o kadar. Tabi bir de meyveleri unutmayayım. Köyler tamamen ormanlık alan içinde olduğu için bir çok meyve ağacı var ve tatları da çok iyiydi. Gittiğim iki köyün birinde 20 kadar ev varken diğerinde 50'ye yakın ev vardı. Ama köyler biraz boştu. Sebebi, çoğu aile dağlara ya da tarlalara çalışmaya gitmişti. Ve 3 haftadan erken dönmez dediler. Öyle çok profesyonel olarak tarım işiyle uğraştıklarını görmesem de kendilerine yetecek kadar ekip, biçtiklerini söyleyebilirim. Hayvancılık olaraksa tavuktan hindiye, inekten domuza kadar neredeyse hepsi var. Hepsi var ama köydeki bebeklerin belki de çoğunda yetersiz beslenmeden dolayı vücut bozuklukları gördüm. Kol ve bacaklar aşırı zayıf, karınları ise aşırı şiş. Bu kadar doğal ortamda yaşayıp, ellerinde de bu kadar imkan varken nasıl yetersiz besleniyorlar pek anlam veremedim. Ayrıca bu yiyecek, içecek konusunda Kolombiya hükümetinin de köylere yardımı oluyormuş. Erkekler zaten pek yemek yemiyor. Bunun en büyük sebebi videolarda da göreceğiniz gibi ellerinden hiç düşürmedikleri poporo denilen şey. Poporonun dış kabuğu bir meyveden yapılıyor. İçinde ise deniz salyangoz/kabuğunun kurutulmuş ve un ufak edilmiş hali var. Ellerindeki bir çubukla sürekli bu poporoyla oynayıp, un ufak edilmiş deniz kabuğunu yavaş yavaş yiyorlar. O sırada ağızlarında yine sürekli tuttukları koka yaprakları da var. Bu ikisi gün boyu onlara enerji verip, açlık hissini de gideriyormuş. Kadınlar bu poporoyu kullanamsa da her erkek, yetişkin olduktan sonra kullanabiliyor. Erkeklerin diğer bir belirgin özelliğiyse omuzlarında her daim bir çanta var. Bizim postacı çantaları gibi, çaprazdan asıyorlar ve içi boş olsa dahi her zaman o çantayı taşıyorlar. Boş çantayı niye taşıyorsunuz diye sorduğumda geleneksel, o yüzden taşıyoruz diyorlar. Şehire yakın birkaç köyde okul olsa da çoğu köyde yok. Bu okullarda ise solar enerji sistemleri var ve elektrik işini öyle çözüyorlar. Evlerde ise kesinlikle elektrik yok. Zaten elektrikle çalışacak herhangi bir eşyaları da yok. Ama pille çalışan fenerleri var ve bulunduğum köylerde kullandıklarını gördüm. Akşam 7-8 gibi yatıp sabah da 4-5 gibi kalkıyorlar. Merkeze yakın köylerde yaşayan bazı gençlerin elinde cep telefonu bile gördüm. Gördüm ama telefon sinyali olmadığı halde ne yaptıklarına pek anlam veremedim. Kadınlar ve çocuklar çanta yapıp merkezdeki mağazalara satıyorlar. Onların haricinde herhangi bir el işi ürün yapıp, sattıklarını görmedim. Genel anlamda parayla, pulla pek işlerinin olmadığını söyleyebilirim. Fotoğraflarını çekerken ya da çektikten sonra yardım maksatlı 4-5 bin peso (1-2 usd) veriyordum. Yanımdaki rehberde parayla ekmek alırlar, verirsen iyi olur diyordu. Yani her ne kadar şehirden, teknolojiden uzak, kendi hallerinde yaşıyor olasalar da öyle çok da dünyadan uzakta biryerde yaşadıklarını düşünmeyin. En uzak köye 3 gün yürüyerek gidebiliyorsunuz ve o köydekiler merkezde ne olup bittiğinin farkında. Bu Sierra Nevada bölgesine Kolombiya hükümeti pek karış mıyor. Yerliler ya da köy liderleri ne derse o geçerli. Konuştuğum herkes bu yerliler için zararsız, sen onlara birşey yapmazsan onlar da sana kesinlikle birşey yapmaz diyordu. En ufak bir hayvana bile zarar vermekten çekinirlermiş. Zaten onlarla geçirdiğim 3 gün süresince belki 20-30 kişiyle tanışmışımdır, bir tanesiyle bile kötü bir anım yok. İlk başta biraz çekingen olsalar da konuştukça açılıyorlar. Bu arada yerliler kendi Kogui dilini kullanıyorlar ama bir çoğu İspanyolcayı da biliyor. Sadece gördüğüm bazı yaşlı kişiler İspanyolca bilmiyordu o kadar. Köylerde ortalama ölüm yaşı 60-65 civarı. Seyviaka köyünün mamosu Alfonso'ya bu köylerde en yaşlı kim varmış diye sordum. Ben hiç görmedim ama dedem anlatırdı diyor. Önceden bu köylerde 150 yaşına kadar yaşayanalar varmış. Ama o yaşlarda artık gözleri görmüyormuş diye de ekliyor. Yine Alfonso'dan başka şeyler de öğrendim. Ciddi sağlık problemleri olursa merkeze hastaneye gitseler de doğal yöntemlerle şifa buldukları da oluyormuş. Kinakina, marambo, kalabala, duandualda ve romero bitkileri bir çok hastalığa iyi gelir diyor. Romero bitkisi ise en güçlüsüymüş. Zor bulunur ama her hastalık için şifa verir diyor. Diğer bir konuysa, hristiyanlığa geçenler hariç diğer tüm Kogui yerlilerinin bileklerinde ip ya da ipler var. Bu bileklikler köyün mamosu ya da büyük mamo tarafından çocuk doğar doğmaz bileklerine takılıyor. Onu kötü şeylerden koruması ve böcek, sürüngen gibi şeylerin de sokmaması içinmiş. Bunu öğrendikten sonra kime sorduysam hiçbirini ne bir böcek ne de başka bir sürüngen ısırmamış, sokmamış. Kadın ve çocuklar sürekli toprak üstünde yattıkları halde hiç böyle bir durumla karşılaşmamaları hem tuhaf hem de güzel. Köylerine gitmek için orman içinde toplamda 6 saat yürürken 15-16 tane keneyi bacaklarımdan çıkarmıştım. Üstümde pantolon, ayağımda da ayakkabı varken. Bu yerlileri ise o orman içinde yalınayak geziyorlar ve hiç bu tip problemleri olmuyor. Yukarıdaki köylerden sonra Uldezhaxa ve Duanmanak köylerini de ziyaret ettim. Tabi o sırada hem köylerden hem şehirden Kogui yerlileri ile ilgili öğrendiklerimin doğruluğunu da araştırdım. Yukarıda da yazdığım gibi önceden bir tane büyük mamo varmış ve bütün köylerin mamosundan o sorumluymuş. Ama sonradan köyler birbirine uzak olduğu için, iletişim kopukluğu ve hatta bazı köylerin kültürlerini bozması, kimisinin hristiyanlığa geçmesi gibi sebeplerden dolayı Kogui'lerin yaşadığı alan 3'e bölünmüş ve her bölgenin bir tane büyük mamosu olmuş. Yani şuan toplamda 3 tane büyük mamo var. Diğer bir detay; mamo ya da büyük mamo olacak kişiler küçükken belli oluyor ve çocuk yaşta birkaç yıl mağarada yaşadıklarını yazmıştım. Bu olay kesinlikle doğru. Kimi yerlerde çocuk bir yıl kimi yerlerde ise birkaç yıl hiç mağaradan çıkmadan yaşıyormuş. Sebebi ise hislerin gelişmesi ve daha da kuvvetlenmesi içinmiş. O hisleri ileride ayin yapmak ya da bir hastayı iyileştirmek için kullanıyorlarmış. Mamolar aynı zamanda köylerdeki hastaları da bir doktor gibi iyileştirmelerinin yanı sıra doğum yapacak kadınlara da ebelik yapabiliyorlar. Mamoların hepsi olmasa da %80-90'ında bu yetenekler varmış. Özellikle büyük mamolar için söylenen doğa üstü güçlerinin olması konusundaysa hem şehirde hem de köylerde kimle konuştuysam "doğru, bazı doğa üstü güçlere sahipler" denildi. Sadece Uldezhaxa köyündeki bir okul öğretmeni bunun gerçek olmadığını söyledi. Bu arada Uldezhaxa köyü tamamen eski kültürlerini bırakıp hristiyanlığa geçmiş ve diğer yerlilere göre biraz daha modern yaşıyorlar. Bahsettiğim öğretmen de bir Kogui yerlisi. Kogui'ler hakkında bildiğim herşeyi sorup, doğruluğunu ondan da teyit etmeye ve yeni şeyler öğrenmeye çalıştım. Büyük Mamo/lar için öyle, suyu havada gezdirmesi gibi şeylerin gerçek olmadığını ama hislerinin çok kuvvetli olduğunu söyledi. Bir hastayı iyileştirebilir, bitkileri iyi tanır, bitkilerden ilaç yapabilir ve senden benden biraz farklıdır dedi. Ve yine biraz da bazı mamolarda büyü yapabilme yeteneğinin olduğunu da söyledi. Diğer bir konu ise köyün mamosu ölürse aileden başka biri mamoluğa geçiyor. Ya oğlu ya da kardeşi gibi. Erkeklerin saçını hiç kesmemesi konusunda ise bazı bölgelerde 10 yaşına kadar kesilebiliyor, sonrasındaysa hiç kesilmiyormuş. Takipçilerimden birçok kişi saç bakımı için ne kullanıyorlar diye sormuştu. Bazı erkekler avokado meyvesinden kür yapıp kullanıyor bazıları ise sadece dere suyuyla yıkıyor. Kadınlar içinse çeşit çeşit meyve kullandıklarını söylediler. Bu insanların saçları bizim bildiğimiz türden değil. Mesala 50 yaşındaki kişi saçını hiç kesmemiş ama saçları ancak beline kadar geliyor. Genelde bu yerlilerde durum böyleymiş. Bir yerden sonra saçın uzaması duruyor diyorlar. Ama kimi erkeklerde saçların biraz daha uzun olduğunu söyleyebilirim. Araştırdım. Romero, bizdeki adıyla biberiye bitkisiymiş. Harika bir yazı olmuş Teşekkürler. Rica ederim. Evet biberiyeyi birkaç kişi daha söyledi. Köylerde dağlık alanlarda bulunabiliyormuş. ismi bile olmayan, başka bir köyden getirilen küçük anne, gerçekten çok etkilendim.


Gece gündüz farketmeksizin sokakta yürürken her an bir yerlerden marijuana kokusu alabilirsin. Eğlenceye aşırı düşkündürler. Türk dizileri TV'lerinde çok yaygındır. Kızları güzeldir. Ülkenin farklı bölgelerinde halen yerli grupları vardır ve çoğu da kültürlerini devam ettirir. Anlamsız bir şekilde başkent Bogota ile diğer büyük şehir Medellin arasında hep bi' birbirini sevmemezlik, kötüleme durumu vardır. Sokaklarında evsiz insanları çok görürsün. En çok da Medellin şehrinde. Yoksullar genelde Pablo Escobar'ı sevse de ülkenin en az %50'si Escobar'dan nefret eder. Ülkenin geneli hristiyandır. Öğrencilik hayatı zordur. Kızları güzeldir. Üniversite öğrencilerinin tahminen %70'i hem okuyup, hem çalışır. Kimisi aynı anda iki farklı işte birden çalışır. Üniversitelerin neredeyse hepsi paralıdır. İnsanı çok sıcakkanlı ve misafirperverdir. Sokakta birşey sorsan herkes yardımcı olmaya çalışır. Ülkede gezilip görülecek çok yer varken uyuşturucuyla dünyada ün yaptığı ve Hollywood'un da bıraktığı kötü imaj sayesinde hakettiği değeri alamamıştır. Düzelmeye başlamış ve tahminen böyle devam ederse 10-15 yıl sonra Latina Amerika'nın gözde turistik yerlerinden biri olabilir. Türklerden vize istemez. Kızları güzeldir. Genel itibariyle tehlikeli sokaklara girip çıkmaz ve ben turistim, gelin beni soyun gibi gezmezsen kolay kolay başına iş açmazsın. Bazı şehirlerinde "tolerans alanı" denilen parklar vardır ve buralarda neredeyse her türlü uyuşturucuyu kullanmak serbesttir. Önünden polis geçerken bile uyuşturucu kullanabilirsin, kimse sana birşey demez. Yemekleri güzeldir. Bol et yerler. Hem yaşamak hem turistik gezi için Türkiye'ye göre ucuzdur. Eğlence ucuzdur. Deniz tatili yapılacak yerleri ise kısmen diğer bölgelere göre pahalı ve aşırı kalabalıktır. O sebeple deniz tatili için tercih edilecek bir yer değildir. Kızları güzeldir. Çetin kış şartları yoktur. Satranç oynamayı severler. En işlek yaya caddesinde bile yolun ortasına satranç masaları kurulduğunu görebilirsin. Alkol ucuz, kitap pahalıdır. Taksi ucuz, internet pahalıdır. Bazı site ya da evlerin etrafı güvenlik gerekçesiyle elektrikli tellerle çevrilidir ve bu Kolombiya için normaldir. Medellin şehri başta olmak üzere ülke kadınlarında estetik ameliyat çılgınlığı vardır. Bu çılgınlık öyle bir boyut almıştır ki 15 yaşındaki kızların operasyonla göğüslerini büyüttüklerini duyarsın. Hem de 18 yaşından küçük olduğu için ebeveynlerin izniyle. Bu olaya anlam veremezsin ama kızların daha zengin koca bulmak için yaptığı söylentisi yaygındır. Yine hayatım boyunca hiçbir yerde görmediğim kadar kızların diş teli kullandığını gördüm. Türkiye'de diş teli kullanan birisini ayda yılda bir görürken, Kolombiya'da her gün 10-15 kişide görebilirsin. Latin Amerika'da neredeyse her ülkeye yer edinip, market işleten Çinliler bu ülkede yoktur. İnsanı rahattır. Pazar günleri bazı AVM'leri kapalı görebilirsin. 1.600'lerden kalma çok iyi korunmuş antik köyleri vardır. Acılı yemekleri ve sosları severler. Hayvan dostudurlar. Toplu taşıma araçlarından tutta, marketlere bile evcil hayvanla girildiğini görürsün. Bisiklet aşığı ve bisiklet kullananlara inanılmaz saygılıdırlar. Pazar günleri başkentteki en işlek caddelerin tek tarafı sadece bisikletlilere ve yayalara açık, araç trafiğine kapalıdır. Her 3 sokakta bir kumarhane ya da tombala tarzı oyun oynatan yerler vardır. Erkek, kadın farketmeksizin dans etmeye bayılırlar. Normal bir cafede bile hoşlarına giden müzik çalarsa sıradan bir çiftin kalkıp dans ettiğini görebilirsin. 60 Yaşındaki amcalar bile dans eder. Kahve tarlaları deniz seviyesinden ideal yükseklikte olduğu için çok iyi kahve üretirler. Bizde çay neyse onlarda da kahve odur. Sokak başlarında sürekli ellerinde termosla sıcak filtre kahve satanları görürsün. Ülke çok yeşildir. Heryerde park vardır ve buralar insanlarla dolup taşar. Ve bu parklar özellikle haftasonları sokak sanatçılarının şovlarıyla adeta açık hava tiyatrosuna dönüşür. Parklarda alkol serbesttir ama içip de sapıtan birini hiç görmedim. Sokak sanatçılığı için ideal bir yerdir. Sadece Kolombiya için Türkiye'den kalkıp gitmek biraz lüks kaçabilir ama yanına bir, iki ülke daha eklenirse tadından yenmez. Sevişkendirler. Parkta, otobüste, AVM'de, sokakta kısacası heryerde çiftleri öpüşürken görürsün. Kimse dönüp bakmaz. Ortalama 50 Milyon nüfuslu ülkenin ana dili İspanyolca olsa da yerlilerin kullandığı dillerle beraber 60'ın üzerinde etnik dil vardır. TV ve gazetelerinde sürekli gasp, hırsızlık ve reytinge yönelik haberleri görürsünüz. Ve yine TV kanalları yetenek sizsiniz tarzı yarışmalarla doludur. Kızları güzeldir. Kolombiya'nın 3 dakikalık özet videosunu alttan izleyebilir, daha sonra Kolombiya Gezi Notları -2- 'den devam edebilirsiniz. Kizlari cok guzeldir. Kahveyide cok icerler ancak kizlari cok guzel. Daglari yuksektir ama kizlari guzel. Yazılarda paragraf olsa ne güzel olur. Kolombiyali arkadaslarimin demesine gore gidilmemesi gereken 2 sehrine gitmissiniz. Onlarin uyarisi Cali, Riseralda/pereira bolgesi gorulmesi gereken guzel kismi. hatta ulkede lubnan asilli kisilere rastlamak da mumkun oldugunu soylemislerdi. Guney amerika ulkeleri eglenceli ama cok dikkatli olmakta fayda var. iyi eglenceler. Diğer partları (2-3) okumadan yazayım, hazırladığınız video yazı sonrası şahane gitti ancak mobilde yarım görüntüleniyor, bilginize! Uyuşturucu konusunda bu kadar esnek yasaları olmamalı. Kolombiya'nın yemekleri hariç hemen her şeyi güzeldir. Yemeklerse hayal kırıklığıdır maalesef. kızların güzel olup olmadığı konusuna hiç değinmemiş. Kızların diş teli kullandığını gördüm ama kızlar güzeldir. Ön araştırma için yazınıza denk geldim umarım korona veya benzeri bir hastalık kapmadan döneriz.


Kolombiya'nın Amazon bölgesi için linkteki yazıdan devam edebilirsiniz. Kolombiya'ya Panama'nın başkenti Panama City'den uçakla geçmiştim. Ülkeye nereden girmeye çalışırsanız çalışın size dönüş için uçak biletinizi soruluyor. Eğer gösteremezseniz ülkeye giriş yaptırmıyorlar. Yani anlayacağınız gibi dönüş biletiniz muhakkak yanınızda olacak. Eğer biletiniz yoksa büyük havayolu firmalarının internet sitesine girip sadece rezervasyon yaptırın ve onun çıktısını alın, o da iş görür. Benim zamanımda Panama'dan Kolombiya'ya olan feribot seferleri kaldırılmıştı o sebeple uçakla geçtim. Ama duyduğum kadarıyla şimdi feribot seferleri tekrar başlamış. Plan yaparken bunu da değerlendirebilirsiniz. Kolombiya bizden vize istemiyor ve 3 ay ülkede kalabiliyorsunuz. Eğer daha sonra benim gibi vizeyi uzatmak isterseniz şehir merkezlerindeki göçmenlik bürolarına gidip vizenizi 3 ay daha uzatabilirsiniz. Ücreti yaklaşık 27 USD'dir. Bu arada ülkenin para birimi Kolombiya Pesosu. 2016 Başında 1 USD = 33 Peso idi. Hem turistik, hem ekonomi hem de şehirdeki eğitim kalitesiyle Kolombiya'nın en önemli şehirlerinden biridir. Hatta Medellin'de yaşayanlar aslında başkentin Bogota değil burası olması gerektiğini söylerler. Medellin'i hem önemli yapan hem de dünyada duyulmasına sebep olan bir başka şeyse Pablo Escobar'ın burada yaşamış olması. Escobar hayranları için ya da bu adam kim ki diyenler varsa alttaki linkten tecrübelerimi detaylıca okuyabilirsiniz. Bu adamın polisten kaçarken silahını emanet ettiği kadınla bile görüşüp, onun hakkında bilgiler almaya çalışmıştım ve almıştım da. O sebeple yazı ilginizi çekebilir. Medellin çok büyük bir şehir olduğu için konaklama alternatifleri de çok geniş. Turistik yer ve gece hayatının çok hareketli olduğu Poblado bölgesindeki park lleras civarında konaklarsanız hosteller 8-10 USD'den başlar. Birkaç gün buralarda kaldıktan sonra güvensiz dedikleri şehir merkezine geçtim. Sebebi oradaki otellerin çok daha hesaplı olmasıydı. 9 USD'ye kocaman, size özel otel odasında konaklayabilirsiniz. Şehir merkezi denildiği gibi güvensiz bir yer değil. Defalarca gece yarısı dışarıda dolandım en ufak bir sıkıntı yaşamadım. Yeterki karanlıkta arka sokaklara girmeyin. Zaten 7/24 polisler var ve turiste karşı çok yardımseverler. O sebeple rahat olabilirsiniz. Ayrıca yerel insanlarla tanışıp, kaynaşmak için de ideal bir yerdir. Medellin Kolombiya'nın en iyi toplu taşıma sistemine sahip şehridir. İlk indiğiniz gün bir metro kartı alırsanız neredeyse her yere metroyla gidebilirsiniz. Taksi de çok hesaplıdır. Eğer 2-3 kişiyseniz toplu taşımaya hiç gerek kalmaz taksiyi kullanın derim. Metro kartınızla şehirdeki teleferiği de kullanabilirsiniz. Vaktiniz varsa plana ekleyin. Dışı boyasız, tuğla rengi binlerce evi tepeden görmek farklı gelebilir. Ayrıca teleferiğin devamında ziyaret edilebilecek büyük bir doğal park alanı da var. Çok aman aman bir yer değil ama vakit varsa gidilebilir. Bir de neredeyse tüm Kolombiya'da alttaki gibi şişman heykeller, figürler ya da resimler görebilirsiniz. Kolombiyalı bir sanatçının eserleridir ve çok meşhurdur. Beni pek etkilediğini söyleyemem. Müze gezmeyi seviyorsanız şehirde fazlasıyla müze var. Hostel ya da otelden edineceğiniz bir turist haritası ile hem müze hem de diğer gezilecek yerleri görebilirsiniz. Ayrıca şehirde "walking tour" denilen aktiviteler de çok yaygındır. Bu turlara katılıp gün içinde kabaca şehir merkezini rehber eşliğinde gezebilirsiniz. Tabi diğer yabancı gezgin/turistlerle beraber. Bu şehire gelmişken yakın civarda gidilecek en önemli yer Guatape'dir. Burasını uzun uzun anlatmayayım, alttaki fotoğraflar herşeyi özetliyor. Yani fantastik bir yer. Buraya Medellin şehir merkezindeki otobüs terminalden saat başı kalkan otobüslerle 4 USD'ye gidebilirsiniz. Dönüşü de aynı şekilde yapıp, hiç tura katılmadan kendiniz gezmiş olursunuz. Tepeye çıkış bileti ise 5 USD'dir. Sabah gidip, akşam dönülebilir. Hatta yarım gün bile yeterlidir. Çevrede hostel olsa da ben kalmamış, günübirlik gidip gelmiştim. Turlara katılmak isterseniz şehrin farklı yerlerindeki graffiti turları değerlendirebilir. Bu turlar genelde ücretsizdir, bahşiş usulü çalışırlar. Benim vaktim geniş olduğu için bu tip turlara katılmayıp, şehri kendim gezdim. Zaten bir sürü yerel arkadaş edindiğim için sağ olsunlar bana eşlik eden ya da gezdiren de olmuştu. Elektronik alışveriş için Monterrey Plazayı tavsiye ederim. Yine ihtiyacınız varsa şehirde birçok yerde büyük ve lüks AVM'leri de bulabilirsiniz. Park lleras: Poblado bölgesinde şehrin en turistik, en merkezi yerindedir. Onlarca bar, disko ve restoran bulabilirsiniz. Fiyatlar diğer bölgelere göre bir tık yüksek olsa da Türkiye'yle kıyaslarsanız hesaplıdır. Bu bölgede her zevke uygun müzik çalan yerleri bulabilirsiniz. Salsa'dan, teknoya, R&B'den jazza kadar hepsi vardır. Güven konusunda korkunuz olmasın burası şehrin en güvenli yeridir. İlla ki kapalı mekana girmenize gerek yok, park civarında takılıp yerel insanlarla da tanışıp, kaynaşabilirsiniz. Bu bölgede sürekli birileri gelip size marijuana ya da kokain satmaya çalışabilir. Normaldir. Park Periodista: Sevdiğim yerlerden biri de bu park ve civarıydı. Çünkü bu civarlarda turist görmeniz imkansıza yakındır. Restoranlar, barlar yereldir ve kısmen ucuzdur. Bu parkın diğer bir özelliği "Tolerans bölgesi" diye geçer. Park içinde marijuanadan tutunda bir çok uyuşturucuyu kullanmak serbesttir. İlk duyduğumda kesin tekin biryer değildir diyerek korka korka gitmiştim ama hiç öyle düşünmeyin, gayet güvenli ve eğlence bir yer. Hafta sonları park önündeki barlar müziği dışarı veriyor ve insanlar ortamı açık hava diskosuna çeviriyor. Civarda salsa barlarını bulmak da mümkündür. Velhasıl güzel ve eğlenceli yerdir. Uyuşturucu kullanmıyorsunuz diye eğlenceli olmayacağını düşünmeyin. Değerlendirin. 70. Cadde: Kaliteli restoran ve barları olan aynı zamanda üniversiteye de yakın olduğu için öğrenci mekanlarıyla dolu bir yer. Hafta sonları zaten hareketli olsa da hafta içi bile mekanlar dolu olabilir. Aryıca ilginiz varsa bir sürü salsa barını da buralarda bulabilirsiniz. 49. Sokak: Burayı nasıl tarif edeyim bilmiyorum ama hem pek parası olmayanların hem de sadece Kolombiyalıların olduğu bir yer. Haritadan bulup gidersiniz. 49. Sokak Colombia Cooperative Universitad'ın yanında. 5-6 Tane bar, disko arası mekanlar var. Ucuz güzel restoranları da var. Yukarıda bahsettiğim park periodistadan yürüme yarım saate gidiliyor. Ama öyle büyük beklentileriniz olmasın. Sonraki durağımız Salento. Otobüs bileti 14 USD. Burası Kolombiya'nın hem kahve tarlaları hem de dünyanın en uzun palmiyeleriyle meşhur bir şehridir. Biraz yüksekte olduğu için Medelline göre soğuktur. Şehir dedim ama aslında arnavut kaldırımları ve antik binalarıyla adeta eski bir köy havasındadır. Kolombiya'da sevdiğim yerlerden biri de kesinlikle burasıydı. Civarda doğa yürüyüşü yapılacak çok fazla parkur var. Zaten o palmiyeleri görmek için mecburen yürümeniz gerekiyor. Yanınıza sandviçlerinizi ve içeçeklerinizi alıp bir gününüzü buraya ayırın. Palmiyeler 65 metreye kadar uzandığı için dünyanın en uzun palmiyeleriymiş. Fantastik denilecek yerlerden biridir. Civarda yine kahve tarlaları için turlar da düzenleniyor. Ben katılmadım ama aslında eğlenceli olabilirdi. Tur fiyatları ucuzdur. 5-6 USD'ye yapabilirsiniz. Şehirde güzel el sanatı ürünleri satan ufak mağazalar da var. Ve tabi ki çok iyi kahve dükkanları da. Burada 2 gece kalmıştım ama imkan varsa 3-4 gece kalıp, kafa dinlenebilir. Şehirde otel ve hostel alternatifleri çok. Yanımdaki iki arkadaşla beraber özel bir otel odasında kalmıştık ve kişi başı 7 USD verdik. Olur ya yolda başka bir gezinle tanışıp, aynı yere gidiyorsanız bu şekilde otel alternatiflerini de değerlendirin derin. Hem hostelden daha konforlu olur hem de daha ucuz. Buradan Başkent Bogota'ya gitmek için önce Armenia'ya 1 USD'lik dolmuşla geçiyorum. Oradan da otobüsle Bogota yaklaşık 11 USD. Yalnız bu Bogota'ya gidiş yolu çok virajlı. Eğer mideniz hassassa hazırlıklı olun. heykeltraş olarak botero nun adını yazmayıp sadece kolombiyalı bir sanatcı diye geçmeniz olmamış. dünyaca ünlü bir ressam ve heykeltraş. heykeller ilginizi çekmese de adını yazmanız güzel olur.


Genel olarak konaklayacağınız iki bölgesi vardır. Biri en turistik ve eski tarihi şehir merkezi diye adlandırılan La Candelaria diğeri ise genelde şehrin zengin kesiminin yaşadığı Chapinero bölgesidir. Ben Chapinero bölgesini tercih edip kahvaltı dahil 7 USD'lik bir hostelde kalmıştım. Oda 6 kişilikti. Bahsettiğim her iki bölgede de fazlasıyla otel ve hostel alternatifleri var. Kesenize uygun bir çok yer bulabilirsiniz. Medellin'in toplu taşıma sistemi iyi demiştim ya aslında Bogota'nınki de iyi ama biraz karışık. Bizdeki metrobüs olayının aynısı onlarda da var. Ama duraklar çok karışık. Sistemi bir çözerseniz ulaşım sıkıntınız olmaz ama çözmek çok kolay değil. Yine bir metro kartı alırsanız otobüs ve metrobüslerde sıra beklemeden geçebilirsiniz. Çünkü bazı metrobüs durakları İstanbul'dakileri aratmaz. Ayrıca otobüslerde para geçerli değil o sebeple bu metro kartından muhakkak edinin. Diğer şehirlerde olduğu gibi taxi burada da hesaplıdır. Kullanmaktan çekinmeyin ve taksimetreyi açtırın. Güvenlik konusunda Bogota'nın bazı bölgeleri biraz sıkıntılı. Şöyle ki; La Candelaria bölgesinde iki Kolombiyalı kızla görüşmüş ve beni geleneksel bir restorana götürmüşlerdi. Akşam 9-10 gibi restorandan çıktığımızda kızlar cep telefonlarını giydikleri kot pantolonun içine kadar sokuyorlardı. Apış aralarına kadar. Bu kadar tehlikeli mi dediğimde akşamları problem olabilir dediler. Ve her ikisi de daha önce cep telefonlarını gaspa uğrayarak çaldırmışlar. Bunları duyduktan sonra tabi bende biraz tedirgin olarak o bölgelerde gezdim ama hiç onların anlattığı gibi bir tehlike sezmedim. Zaten genel kanı şöyle; önceden evet buralar tehlikeliydi ama artık günden güne daha güvenli hale geliyor. İşte geliyor ama sütten ağızları yandığı için yoğurdu da üfleyerek yiyorlar. La Candelaria'da çok arka sokaklara girmediğiniz sürece gündüzleri zaten güvenli yerdir. Akşamları ise tetikte olmak da fayda var. Bogota'da asıl tehlikeli olan başka mahalleler var. Gidersen direk soyulursun denilen. Ama oralarda zaten bir yabancıyı ilgilendirecek hiçbir şey yok. O sebeple çok dert etmeyin. Belki San Andresito denilen alışveriş plazalarına gitmek isteyebilirsiniz. Bu yerler kısmen ucuz alışverişin olduğu yerlerdir ama civarları pek tekin değildir. Ben en büyüğüne gündüz tek başıma gidip, heryerini gezmiştim. Kaliteli alınabilecek pek birşey olmasa da fiyatlar ucuzdu. Vakit varsa gidip, görülebilir. Yine Bogota için en önemli müzeler de bu La Candelari bölgesindedir. Ve ne tuhaftır ki bazıları ücretsizdir. Hem de içinde Leonarda Da Vinci'nin eserlerini bile sergiliyor olabilirler. Yani enteresan bir durum. Ayrıca ücretli olanların biletleri de 1 USD ancadır. Buradan sonra bir, kaç haftamı geçirdiğim Chapinero bölgesini anlatayım. Yeme-içme için hem elit restoranlar hem de yerel ve hesaplı restoranlar vardır. Civardaki birçok AVM'ye yürüyerek gidebilirsiniz. Elektronik ihtiyacınız varsa Unilago ve Centro Alta Tecnologia plazalarını öneririm. Zaten ikisi de yan yanadır. Kullandığım macbook proyu buradan almıştım. Hem uluslararası garantili hem de ABD'deki fiyattan bile daha hesaplıydı. Hafta sonu Usaquen bölgesine gidebilirsiniz. Çünkü iyi diyebileceğim bir sokak pazarı kuruluyor. Yanlış hatırlamıyorsam sadece pazar günleriydi. El sanatı ürünlerden tutun da, çantaya, antika ürünlere varana kadar birçok şeyi bulmak mümkün. La Candelari: Bizim istiklalin ara sokakları gibi irili, ufaklı bir sürü bar ve restoran görebilirsiniz. Turist çoktur. Aynı zamanda geleneksel yemeklerini bulabileceğiniz restoranlar da buradadır. Gece ara sokaklara pek girmeyin derim. Chapinero: Çok iyi gece kulüpleri, restoranlar ve barları vardır. Fiyatlar biraz yüksek olsa da Türkiye'yle kıyaslandığında yine de hesaplıdır. Güvenli yerdir. Çok geç saatler olmadığı sürece sokaklarda yürüyebilirsiniz, sorun olmaz. İşin aslı Bogota öyle çok aşırı turistik bir yer değildir. Ama şehir gezmeyi sevenler için eğlenceli olabilir. Diğer yandan Latin Amerika'da konuşulan en iyi ispanyolca Bogota'da denir. Gerçekten de Latin Amerika'da o kadar yer gezdikten sonra ben de aynı şeyi söyleyebilirim. Nasıl ki bizde İstanbul ağızı varsa Bogota'da aynı öyle. İnsanlar çok tane tane ve net konuşuyor. Kolayca anlaşabiliyorsunuz. Kolombiya insanının diğer sevdiğim bir yanı da altta gördüğünüz gibi heryerde satranç oynamaları. Kaldırım, yol ortası ya da cafe hiç farketmez. Birçok şehrinde çoluk çocuk, genç yaşlı böyle satranç oynayanları gördüm. Aynı Medellin'deki gibi burada da walking turlar vardır. Ben hiçbirine katılmadım ama böyle turları seviyorsanız değerlendirilebilir. Yine özellikle graffiti turları çok popülerdir. Bir de bisikletle şehiri gezdiren turlar da var. İlginizi çekebilir. Bogotadan sonra hemen 1-1,5 saat mesafedeki Zipaquira şehrine geçtim. Otobüs 1,5 USD. Burayı özel kılan şey eski bir maden ocağındaki tuz katedralidir. Yani öyle çok aman aman bir esprisi olmasa da buralara kadar gelmişken gidilebilir. Ben pek koştur koştur gezmeyi sevmediğim için bir hostel bulup iki gecemi burada geçirmiştim. Genelde gezginler sabah uğrayıp, akşam yola devam ediyorlar. O sebeple hostel alternatifi pek yok. Neyse gecelik 7 USD'ye kalmıştım. Tuz madenindeki kiliseye giriş ise 8 USD. Yaklaşık 2-3 saatte rahatlıkla heryerini gezebilirsiniz. Onun haricinde bu bölgede bir de çok çok iyi kuzu çevirme et yapan yerler var. Hem fiyatları çok makuldür hem de lezzetlidir. Muhakkak bunu atlamayın ve deneyin. Zipaquira'ya gitmeyecekseniz Bogota'dan direkt otobüs var onu kullanın derim. Burası Kolombiya'nın 400 yaşındaki en eski kasabası. Taş binaları ve yolları aynen korunmuş. 400 Yıllık yapıları görmek şaşırtıcı olabiliyor. Güzel restoranları, butik otelleri, el sanatı ürünleri ve hediyelik eşya dükkanlarıyla göz dolduran bir yer. Ufak bir aile otelinin özel odasında gecelik 14 USD'ye kalmıştım. 2 Gece burası için idealdir. Burada herşey dört dörtlük de beni hayal kırıklığına uğratan tek şey şuydu; tüm yapılar ve yollar 400 yıl öncesinden gibi ama insanlar yeni. Yani arkadaş insan bir tane geleneksel kıyafetli kimseyi göremez mi? Yok işte. Oraya has herhangi bir farklı kültür de yok. O yüzden kasaba bana çok ruhsuz gelmişti. Ama tabi dediğim gibi yinede kesinlikle gidilip görülmeyi hakeden bir yer. Zipaquira'da olduğu gibi burada da kuzu çevirme tarzı restoranlar çok meşhur. Hem fiyatlar hesaplı hem de çok leziz. Adamlar eti ekmeksiz löp löp yiyorlar. O sebeple porsiyonları da büyüktür. Bu kasabaya 2-3 km mesafede Kolombiyalı mimar Mendoza Morales'in yaptığı enteresan bir toprak ev de var. Evin yapımında çimento ve demir kullanılmamış. Mimarın amacı heryere topraktan bu tarz evler yapılabileceğini göstermek olsa da bir yandan işe sanatsal yönüyle dokunmadan da edememiş. Evi 14 yıl önce planlamış ama halen bitmedi, ziyaretçilerin yorumlarıyla daha de şekillenecek diyor. Eve giriş 2 USD. Birkaç saat ayırarak gidilebilir. Buradan San Gil'e geçiyorum. Geçiyorum ama yine bir sürü araç değiştirerek. Paylaşımlı odada 8 USD'ye bir hostelde bir gece kaldım. Bu şehirde yapacak çok şey yok ama çevresinde gidilecek güzel yerler var. Eğer doğa sporları ile ilgiliyseniz hostellerdeki turlardan birine katılıp çevredeki dağ, tepe gibi yerlere gidebilir, yamaç paraşütü dahil birçok ekstrem sporları çok hesaplı fiyatlara yapabilirsiniz. Benim ilgimi çeken yüksek adrenalinli birşey olmadığı için bunları es geçerek Barichara köyüne gittim. Terminalden yarım saatte bir kalkan otobüslerle köye gidiş 1,5 USD. Burası da Villa de Leyva gibi çok çok eski bir köy. Ama daha ufak daha bi' şirin. Günübirlik gidilip, dönülse de buraya gelmişken en az bir gece kalın derim. Benim gittiğim zaman yılbaşına yakın olduğu için otel fiyatları yüksekti. Küçük bir aile otelinde gecelik 18 USD'ye kalmıştım. Restoranları, eski bina ve birkaç kilisesiyle gezilip, görülmeyi hakediyor. Özellikle eski evlerin kapıları tam fotoğraflıktır. Buradan yine yarım saat uzaklıktaki Guana köyüne de gidebilirsiniz ama bence hiç gitmeyin derim. Köy sanki biraz daha eski gibi ama ne görecek güzel bir yapı var ne de ilgi çekecek birşey. O sebeple boş yere vakit kaybetmeyin derim. Barichara'dan önce San Gil'e dönüp, oradan da otobüsle Bucaramanga'ya geçtim. Otobüs bileti 4 USD. İşin özü bu şehirde yapacak hiç birşey yok. Yol üstü gideyim, dinlenirim diye uğradım. Yine yılbaşı zamanı olduğu için neredeyse tüm hosteller doluydu. İlk gece 8 USD'lik bir hostele yerleştim ama şehir o kadar sıcaktı ki klimasız odada 8 kişiyle beraber uyumak adeta işkenceye döndü. Ertesi gün 20 USD verip klimalı bir otel odasına geçtim. Büyük bir şehir olsa da gezilip, görülecek biryeri olmadığı için hostel alternatifi fazla yok. Eğer benim gibi Karayipler tarafına geçme niyetiniz varsa bu şehire hiç uğramayın, direkt pas geçin derim. Ama şunu da söylemeden geçmeyeyim; Galiba Kolombiya'daki en güzel kızlar bu şehirdeydi. Buradan Santa Marta'ya otobüsle geçtim ama tatil sezonu olduğu için maalesef ulaşım aşırı pahalıydı. Bilete 32 USD verdim. Aklınızda olsun, normalde Kolombiya'da uzun yol otobüs bileti alırken, gişeye gidip her zaman pazarlık yapabilirsiniz ve indirim de yaparlar. Ama bu gibi tatil sezonlarında değil indirim, bilet fiyatlarını arttırıyorlar bile.


Burası hem Kolombiyalı hem de yabancı turistleri görebileceğiniz bir sahil şehridir. Bunun en büyük sebebi Karayiplere kıyısı olduğu için deniz tatili yapmak isteyenler genelde bu bölgelere geliyor. Hele Kolombiya'daki tatil günlerine denk gelirseniz bilin ki şehir insan kaynayacak, sahillerde yer bulamayacaksınız. Tıpkı altta paylaştığım fotoğrafdaki gibi. Şehirdeki Rodadero bölgesi aşırı turistik biryerdir. Konaklamayı burada yaparsanız kısmen biraz pahalı gelebilir. O sebeple şehir merkezini tavsiye ederim. Ya da benim gibi otobüs terminalinin karşısındaki otellerde geceliği 10 USD'ye de kalabilirsiniz. Heryere dolmuşla ulaşım mümkün ve ayrıca taksi de ucuz olduğu için buradaki otelleri tercih etmiştim. Şehir merkezi de yine sahili, restoran ve barları olan idare eder diyebileceğim biryerdir. Gündüzleri Rodadero'ya gidip normal bir deniz keyfi sürebilirsiniz. Ya da oradan botlarla çevredeki diğer sahillere de günübirlik geçilebilir. Yalnız o sahiller, size fotoğraflarda gösterecekleri tarzda kristal su, beyaz kum gibi değildir. Bence çok da esprisi olmayan, sıradan sahiller. Yani öyle büyük beklentileriniz olmasın. Akşamları Rodadero sahili pek hareketlidir. Hem sokak satıcıları hem de sokak sanatçılarıyla dolup taşar. Santa Marta'da illaki denize gitmek isterseniz Taganga tarafını öneririm. Denizi kısmen bana daha güzel gelmişti. Yine akşamları buradaki sahilde pek hareketlidir. Gelelim burayı önemli kılan diğer bir bölge Park Tayrona'ya. Bu park hem sahilleri, doğal güzellikleriyle ünlü hem de Kogui yerlileriyle. Yerliler her yıl bir ay süreyle bu parkı turistlere kapatıp, geleneksel ayinlerini yapıyor. Yine civardaki Sierra Nevada dağlık bölgesi de önemli yerlerden biridir. Bu dağlık bölge Kogui, Arhuaco ve Wiwa yerlilerine ev sahipliği yapıyor. Asıl ilgi alanım yerliler olduğu için bu bölgelerde neredeyse 2 ayımı geçirdim. Özellikle Sierra Nevada beni çok etkileyen yerlerden biriydi. Park Tayrona benzeri doğa güzelliklerini daha önce çok gördüğüm ve oradaki yerlilerde pek doğal hallerinde olmadığı için buraya gitmeyi tercih etmedim. Onun yerine tüm enerjimi Sierra Nevada'ya ayırdım. Buradan Cartagena'ya otobüsle geçtim. Bilet 9 USD. O kadar çok yabancı turist görüyorsunuz ki galiba Kolombiya'nın en turistik yeri burası diyebilirsiniz. E tabi durum böyle olunca fiyatlar da maalesef diğer Kolombiya şehirlerine göre pahalı oluyor. Çok da lüks olmayan bir hostel odasında 6 kişiyle beraber gecelik 13 USD'ye kalmıştım. Genelde tüm yabancıların kaldığı tarihi şehir merkezinden turistik heryeri yürüyerek gezebiliyorsunuz. Tarihi dokusu ve renkli binalarıyla göz kamaştıran bir yer. Bir sürü güzel restoran ve kafeleri var. 2-3 Gün buraya ayırabilirsiniz ama bu kadar turistik olmasından rahatsız olursanız pek umduğunuzu da bulamayabilirsiniz. Gece eğlencesi için onlarca bar ve gece kulübü var. Yani gecesi de çok hareketli diyebilirim. Bu yukarıda gördüğünüz tembel hayvan eski şehir merkezi dediğim yerdeki Centenario parkında yaşıyor. Hem de yanındaki 3-4 tane tembel hayvanla daha beraber. Başka ülkelerde bu hayvanı böylesine yakından görmek için bir dünya para isterlerken bu parkta ona dokunacak kadar yakın olmak biraz enteresandı. Çevredeki bir, iki kişiye bunları kim getirdi, nasıl gelmişler diye sordum ama kimse bilmiyor. Neyse, madem hazır Cartagena'ya geldiniz, bu hayvanları da ziyaret edin derim. Başka yerde böylesine yakından görmeniz pek mümkün olmayabilir. Cartagena civarında gidilebilecek bir, iki adadan bahsettiler ama benim ilgimi çekmediği için gitmedim. Eğer illa deniz, sahil, ada tatili isterseniz civarda böyle alternatifler olduğunu da bilin. Sırada Barranquilla var. Otobüsle geçiyorum ve bilet 4 USD. Bu şehiri ünlü yapan tek şey Latin Amerika'nın en büyük ikinci festivaline ev sahipliği yapması. Birincisi zaten bildiğiniz gibi Rio karnavalı. Şansıma tam da karnaval zamanı bu civardayım diye bu şehire de uğrayayım dedim. En büyük 2. karnaval dedikleri için ne yalan söyleyeyim beklentim biraz büyüktü. Maalesef hüsrana uğradım. Organizasyon çok kötü. Şehirde ciddi bir güvenlik sorunu var. Zaten aşırı tehlikeli bir yer. Bazı mahallelerine girersen, geri çıkamazsın diyorlar. Neyse sabah geldiğim bu şehirden akşam olmadan ayrıldım. Eğer beğenseydim kalacaktım ama bence büyük zaman kaybı. Es geçin derim. Buradan tekrar Santa Marta'ya, oradan da otobüsle Palomino'ya geçtim. Bilet 5 USD. Tam bir yazlık sahil kasabası. Eğer yerlilerle ilgilenmiyorsanız deniz haricinde yapılacak hiç birşey yok. Denizi de öyle kristal su, beyaz kum gibi değil, gayet sıradandır. Bölgede birçok hostel alternatifi var ve genelde de genç gezginlerle dolu. Yaşlı birini görmek çok zor. Ayrıca buralarda lüks otel arayışınız olmasın çünkü yok. Yerlileri ziyaret etmek isterseniz yakın çevrede birkaç köy var. Oralara gidebilirsiniz. Ama kendi başınıza gitmeye pek kalkmayın çünkü köylere girişte köy liderinin izni olmalı. Kafanıza göre girip çıkamazsınız. O sebeple ya bir tur acentesine gidin yada kaldığınız hostele danışın derim. Bu bölgedeki yerli ziyaretlerimi de yaptıktan sonra yine otobüsle Riohacha'ya geçtim. Bilet 3 USD. Merkezdeki PuraGuajira Hostel'inde kaldım. Kolay kolay hostel önermem ve gidin orada kalın demem ama burası için diyorum. Biri Kolombiyalı diğeri İtalyan olan yeni evli çiftin yeni açtığı bir hostel. Heryer tertemiz ve ferah. Ayrıca Cabo De La Vela ve Punta Gallinas bölgelerine gitmek için hesaplı tur organizasyonları da var. Hostel o kadar rahattı ki, 1 gece kalacakken 6 gece kaldım. O derece yani :) Bu arada hostelin klimalı odadaki gecelik fiyatı 10 USD. Buradan Urubia'ya 5 USD'ye dolmuşla geçiyorum. Burası için Wayuu yerlilerinin şehir hayatında yaşadığı kasaba diyebilirim. Yabancının ilgisini çekecek pek birşey yok. Ancak benim gibi Cabo De La Vella ve Punta Gallinas bölgesine kendi başınıza gidecekseniz mecburen uğramanız gereken bir yer. Buralarda hostel olmadığı için berbat bir otelde geceliği 16 USD'ye kaldım. Berbat diyorum çünkü Urubia'daki otellerde pek su yok. Bölge çöl iklimi gibi demiştim ya işte zor şartlar böylece başlıyor. Neyse bir gece kalıp ertesi gün Cabo De La Vela'ya geçtim. Kamyonet arkasında yerel insanlarla beraber yine berbat bir yolculuktu. Ücreti 5 USD. Çöl iklimini sonuna kadar hissettiğiniz ve yaşadığınız bir yer. Gündüzleri aşırı sıcak geceleri ise serin. Duş almak için tatlı su bulmanız çok zor. 5 USD'ye yine berbat bir odada kaldım. Çevrede gidebileceğiniz bir iki deniz feneri olsa da benim ilgimi sadece yerliler çekmişti ve onlarla ilgilenmiştim. Ertesi gün Punta Gallinas'a ciple geçtim. Buradan sonra öyle otobüs ya da minibüs alternatifi yok, sadece ciple gidiliyor. Bölgedeki birkaç cip sahibi benim gibi gelenleri toplayıp götürüyor. Kişibaşı ücret yaklaşık 17 USD. Aynı Cabo De La Vela gibi çöl iklimini yaşıyorsunuz. Gidilecek birkaç yer olsa da ben yine sadece yerlilerle ilgilendim. Konaklama alternatifiniz pek yok çünkü sadece bir tane hostel gibi bir yer var o kadar. Gecelik 8 USD vermiştim. İşte tüm buralara gelmemdeki asıl sebep Wayuu yerlilerinin merkezi olarak bilinen Nazareth köyüne gitmek içindi. Buradan sonra maalesef cip de yok. Yani var da sana özel tur istersen var. Çünkü kimse kalkıp da o köye gitmek istemiyor. Neyse zar zor 25 USD'ye beni oraya motorsikletle götürecek birini buldum. 3 Saat motor üstünde çölü geçtik. Yerli ziyaretimi bitirdikten sonra Maicao'ya giden bir cip buldum ve onlarla beraber sabah yola çıktım. Yaklaşık 7 saat berbat bir yolculuk yaptıktan sonra Maicao'ya geldim. Yol ücreti kişi başı 20 USD. Kolombiya'dayken hep Cali'ye gidip salsa kursuna başlayacağım diyordum ama olmadı. Çünkü 4 ay Kolombiya'da geçirdikten sonra ülkeden sıkılmaya başladım ve dans öğrenme hevesimde kaçmıştı. Dans diyorum çünkü Cali salsa dansıyla ünlü bir yer. Neredeyse her hostelde salsa kursları için aktiviteler var. Eğer dansla ilgiliyseniz bu şehre bayılacağınız kesin. Eğer dansla ilginiz yoksa işte o zaman Cali size çok sıkıcı gelebilir. Çünkü şehirde yapılabilecek pek birşey yok. Ayrıca pek tekin bir şehir de değil. Şöyle söyleyeyim; kaldığım hostel en güvenli denilen San Antonio bölgesindeydi. Ama bu bölgedeki çoğu restoranın kapıları gündüz bile demir parmaklıklarla kapalı ve kilitli. Restorana girecekseniz kapıyı sizin için açıyorlar ve girdikten sonra da tekrar kapatıyorlar. Yani tuhaf bir durum. Geceleri San Antonio bölgesinden çıkıp bir yere giderseniz de muhakkak taksi kullanmalısınız. Yürüyeyim demeyin. Bu arada kaldığım hostelin adı King Bird hosteldi. Yeni açılmış, temiz ve ferah bir hostel. Hafta sonları hafif parti havasında hafta içi ise sakin bir hostel. Cali'ye gelirseniz kesinlikle tavsiye ederim. Gecelik fiyat 8 USD. Rivayete göre 18. yüzyılda Maria Mueces kızıyla beraber bir geceyarısı bu kanyondaki mağaraya sığınıyor. Sığınmalarının sebebiyse gecenin aşırı yağmurlu ve fırtınalı olması. Biraz vakit geçtikten sonra kör ve dilsiz kızı birdenbire annesine dönüp "Mestiza beni çağırıyor!" diyor. Maria kızının söylediği tarafa bakıyor ve karşıdaki kaya üstünden Meryem Ana'nın kucağındaki çocuğuyla beraber onları izlediğini görüyor. Birkaç yıl sonra bu olayı öğrenen kör bir meczup köy halkından para toplayıp buraya ufak bir mabet/türbe yaptırıyor. Onun hakkındaki hikaye de en az Maria Mueces'inki kadar enteresan. Yine rivayete göre bu mabetin yapımı biterken meczup son tuğlayı koyuyor ve gözleri artık görmeye başlıyor. 1916 Yılında tekrar bağış toplanarak kilise inşaası başlatılıyor ve bitimi 36 yıl sürüyor. Sonrasında ise bu gördüğünüz gotik yapı hem kilise hem de ufak bir bazilika olarak kullanılmaya başlanıyor. İpiales'de yapılacak başka hiçbir şey yok. Ayrıca geceleri de tekin biryer değil dikkatli olun. Ekvador'a geçmek için terminalden kalkan dolmuşlara biniyorum. Sınır kapısına gidiş ücreti 50 cent. Benim bildiğim kara ile ulaşım yok. 5 yaşında ki kızımla beraber, 2 hafta sonra Küba'ya gideceğim, oradan da medeline gitmeyi düşünüyorum..


Alman bir gezginle beraber Meksika'nın Creel bölgesinde otostop çekiyoruz, olmadı yürüyoruz. Yine yürürken bu insan canlısı köpekle karşılaştık. Acayip zayıf. Dayanamadık çantadaki tortillalardan verdik bir tane. Tek yudumda yedi hepsini. Daha fazla vermek istiyoruz ama bizim de pek yiyeceğimiz yok. Şöyle söyleyeyim bir tane tortilla kalmış o kadar. Neyse kurabiye falan vardı onlardan verdik, ne versek canavar gibi yiyor. Yiyeceklerimizin 3'de 1 i ona gitti. O da orman içinde bulduğumuz eve kadar yaklaşık 4-5 km bizimle beraber geldi. Evi bize veren adamdan yiyecek istedik fazla bir şey yok, sadece bana yetecek kadar var dedi. Ama adam harbiden iyi niyetliydi. İşin kötüsü en yakın alışveriş yapılacak yer 4-5 km uzakta. Bulunduğumuz ortam şehirden uzak olduğu için pek yerleşim yeri de yok. Buraya gelmemiz çok plansız olmuştu. O sebeple hazırlıksız yakalandık. Ne yapalım şansımız yok dedik. Bu arada arkadaşlada konuşup, karnımız aç, köpeğe de bir sürü yiyecek verdik deyip gülüyoruz. Bir, iki saat sonra çorba yapmaya başladık. Benim gibi bir karadenizli ekmeksiz doymaz ama yapacak bir şey yok. Sonra dedim şu adamın evine gidip, şansımı tekrar deneyeyim. Gece zifiri karanlıkta adamın evine yürüdüm. Tam o sırada birisi ona yemek getirmiş ve bir sürü tortilla var. Adam 10 tanesini bize verdi. Tabi biz yine köpekle bir, iki tanesini paylaştık. Çorba ve tortillayla karnımız doydu yattık, uyuduk. Sabah oldu kapıyı bir açtım köpek halen kapıda bizi bekliyor. Derken işlerimizi halledip yola çıktık. 4-5 km yürümemiz gerekiyor. Kar o biçim, hava harbiden soğuk ama köpek de bizle beraber geliyor. Sonuna kadar tüm yolu yürüdü, arada bakış attı, oyun oynadık, sevdik. Köpek bildiğin bize yancı oldu. 2 Gün beraber gezip, toplamda 12-13 km beraber yürüdükten sonra adios deyip herkes kendi yoluna ayrıldı. Köpeklerin çok sadakatli olduğunu biliyorum ama bu harbiden bir başkaydı. Neredeyse peşimizden otobüsü takip edecekti. Köpek candır, kapıda bir gece beklemesi gayet normal, çünkü bir parça ekmek verdiğiniz için bir ömür bile bekleyebilirdi.


Yaklaşık 1 ay kaldığım Kosta Rika hakkında tek nefeslik görüşüm. İspanyolca konuşulan ve yaklaşık 4,5 milyon nüfuslu ülkede 1949 yılından beri askeri birlik olmadığı için ülkede asker yok. Kosta Rikalılar yurtdışına gezmeye gittiklerinde asker görünce ilk başta korktuklarını sonra fotoğraf çekildiklerini söylüyorlar. İstihbarat için FBI benzeri bir örgütleri var. Eğitim şartları özellikle üniversite için çok iyi. Devlet okulunda konaklama, yeme içme ve hatta ulaşım giderleri bile karşılanabiliyor. Özel üniversiteye gidecek olursanız en iyi üniversitede yıllık 8.000 usd ye istediğiniz bölümde okuyabilirsiniz. Diğer bir detay Latin Amerika'da okuma bilmeyenlerin oranı en düşük bu ülkede. Ülkede zengin üst tabaka ya da fakir kesim yok denecek kadar az. Bulunduğum süre içinde bir tane bile üst sınıf lüks araç görmedim. Herkes genelde orta karar yaşıyor. O sebeple dünya mutluluk endeksine göre hep en üst sıradalar. İnsanları genel itibariyle sıcakkanlı ve yardımsever. Ülke bize göre aşırı pahalı. Market rafında kutu kola 1,5 usd. Şehirlerarası ulaşım ve konaklama da aynı şekilde pahalı. Genelde fiyatlar Avrupa'daki turistik bir yer gibi. Ülkede ABDli turist çok fazla. Bize göre pahalı olan bu fiyatlar tabi onlara göre pek pahalı gelmiyor. Öğretmen maaşı ortalama 1.500, doktor maaşı ise 6.000 usd. Asgari ücret kategorisine göre değişse de en düşük maaş 550 usd. Doğaya ve hayvana bu kadar değer veren başka bir ülke henüz görmedim. Şehir merkezlerinde bile her yerde parklar var, alabildiğince yeşil. Ülkenin geneline yayılmış bir şekilde çok fazla doğal park var. Bu parkların içi ise adeta jurassic park gibi. Hem doğası enteresan hem içerideki hayvanlar. Ülkedeki tüm hayvanat bahçeleri kapatıldığı için eğer hayvan görmek isterseniz bu doğal parklara gidebilirsiniz. Bu konuda o kadar hassaslar ki eğer ülkeye gelmek isteyen bir sirk, şovunda hayvan oynatıyorsa o sirk kesinlikle ülkeye giriş yapamıyor. Her kağıt paranın üstünde ülkeyle özdeşleşmiş hayvanların resimleri var. Yemekleri iyi, kızları güzeldir. Asker olmadığı gibi ülkede pek polis olduğunu da söyleyemem. İşlek caddelerde genelde turist polisleri var, onun haricinde polis gördüğümü hatırlamıyorum. Şu sıralar Türk dizileri kendi televizyonlarında gösterildiği için Türklere karşı sempatikler. Orta Amerika'da uyuşturucu trafiğini işletenler ellerini kollarını sallayarak giriş, çıkış yapabildikleri için en çok Kosta Rika'yı severlermiş. Yabancılar için güvenli bir ülke. Tatil günlerinde açık yer bulmak zor. Yemek yemek için bile açık restoran bulamayabilirsiniz. Meyveleri lezzetlidir. Yemek kültürü ise klasik Orta Amerika tadındadır. ABD vatandaşları ülkeye yüklü para getirip, bu parayı kreditörlere kullandırtıyor ya da faiz işletip büyük paralar kazanabiliyor. Kazanılan paradan ise ülkeye tek kuruş vergi vermeleri gerekmiyor. Bu sebeple konuyla ilgili ABDli işadamları Kosta Rika'yı çok seviyor. İnşaat sektörü gibi ağır işlerde çalışanlar ya Nikaragua ya da Kolombiya vatandaşları ve çoğu da legal olarak çalışıyor. Futbola çok düşkünler ve ülke tanıtımını en kolay futbol ile yaptıklarını söylüyorlar. Mikro klima iklimine sahip. 50 km mesafe arayla ciddi sıcaklık değişimi var. Bitki örtüsü çok zengin olduğu için ülkeye gezmeye ve eğitime gelen birçok yabancı biyolog gördüm. Ülke vatandaşlarının çoğu Katolik ya da Protestan. Azımsanmayacak kadar çok Çinli vatandaşa ev sahipliği yapıyor. Diğer Latin Amerika ülkelerinde olduğu gibi Çinliler burada da genelde market işletiyor. Başkent başta olmak üzere çok fazla kumarhane var. Banka hesabında 60.000 USD gösterip 3 yıl oturma izni alabiliyorsun. Belediyecilik diğer Orta Amerika ülkelerine göre iyi olsa da bence yeterli seviyede değil. Sokaklarda kapağı olmayan kanalizasyon delikleri görebiliyorsun. 6 Ayı yağmurlu sezon olarak geçen ülkede, kuvvetli bir yağmur yağdığında ana caddelerde bile ufak göletler oluşuyor. O kadar pahalı bir ülke olmasının karşılığını size konforlu bir gezi olarak değil de sadece doğal güzellik olarak verebiliyor. Düşük bütçeli geziler yapıyorsanız size göre bir ülke diyemem ama doğa aşığıysanız bu konuda dünyadaki sayılı ülkelerden biridir. Türkiye'ye göre pahalı. Ülkenin kendi parasını da kullanabilirsiniz.


Kosta Rika'ya gelecekseniz pasaport kontrolünde göstermek için yanınızda bir dönüş bileti olmalı. Yalnız bu bilet illaki Kosta Rika'dan olmak zorunda değil. Atıyorum Panama'dan x bir ülkeye olan bileti de gösterip, geçebilirsiniz. Eğer benim gibi karayoluyla devam edecekseniz herhangi bir havayolu firmasından sadece rezervasyon yapıp onun çıktısını göstermeniz de yeterli olur. Kimse gerçek bilet mi sahte bilet mi ona bakmıyor. Benim yanımda gösterecek herhangi bir biletim yoktu. Pasaportumu geri verip, giremezsin, dönüş biletini göstermen lazım dediler. Kenarda 5-10 dakika bekleyip görevlinin yanına tekrar gidip durumu izah ettim. Dünyayı gezdiğimi, buradan da Panama'ya geçeceğimi söyledim. Pasaportumu inceledi, burun kıvırarak damgayı basıp, iyi geç dedi. Siz işi riske atmayın, muhakkak yanınızda gösterecek bir bilet olsun. Eylül ayımın tamamını Kosta Rika'da geçirdim. Normalde bu ay yağmurlu sezon oluyor. Ve yağmurda ara ara yağıyordu ama o halde bile bir çok yerde sıcaktan uyuyamadığım oldu. Tekrar gelsem muhtemelen yine yağmurlu sezonda gelirdim. Sıcak olmasındansa yağmuru tercih ederim. Turistik yerlerin hepsinde Amerikan doları kullanılsa da ben her daim lokal para kullanmayı seviyorum. Bulunduğum zamanda 1 usd=545 colones yapıyordu. Eğer benim gibi sürekli internet ihtiyacınız varsa telefonunuza sim kart alabilirsiniz. Haftalık internet paketi ortalama 5 usd. Bu şehir genelde Latin Amerika'da güneye ya da kuzeye giden gezginlerin bir günlük uğrak yeri oluyor. Turistik hiçbir şey yok. Gezilip, görülecek bir şeyi de yok ama sosyal medya ve websitem için çalışmam gerekiyordu ve o yüzden 3 gece kaldım. Hostelde yatak fiyatı 4 kişilik odada 10 usd. Merkezdeki pazarda günlük çıkan yemek ve yanında bir içecek fiyatı 5-6 usd. Kosta Rika için hesaplı sayılır. Liberia ülkenin en sıcak şehirlerinden biri. Bulunduğum sezon sözde yağmurlu sezondu ama gece fanı açmadan uyumak imkansızdı. 3 Gün işlerimi hallettikten sonra La Fortuna'ya geçmek için yola koyuldum. Yalnız direk otobüs yok. Var da çok pahalı. O sebeple 3 otobüs değiştirerek gittim. Liberia'dan Canas'a 3 usd, Canas'tan Tilaran'a 1 usd, Tilaran'dan La Fortuna'ya 5 usd verdim. Bu ilçeler arasında otobüs seferleri çok az, günde biri iki sefer var o kadar. Öncesinden otobüs saatlerini muhakkak kontrol edin. Aslına bakarsanız burası köy gibi bir yer. Otellerle dolmuş, turistik bir köy. Her yer ABDli turistlerle dolu ve fiyatlar da onlara göre ayarlanmış. Ölü sezon olduğu için kahvaltı dahil hesaplı bir hostel buldum. 4 kişilik odada yatak fiyatı 10 usd. Normal sezondaki fiyat ise 15 usd. La Fortuna'nn en büyük özelliği Volcan Arenal'ın burada olması. Volkan aktif olduğu için zirveye çıkılmıyor, sadece etrafındaki doğal parkı gezebilirsiniz. Volkan aktif ama lav püskürtmüyor, arada duman çıkıyormuş o kadar. Yerli için giriş 2, yabancı içinse 15 usd. Bu doğal parkta altta fotoğrafını paylaştığım 400 yıllık ağaç dışında aslında hiçbir şey yok. Bence 15 usd değil en fazla 3 usd yi hak eder. Buraya yakın ve ücretsiz girilen termal su kaynakları var. Daha önce benzer yerlere çok gittiğim için bu sefer tercih etmedim. Bu bölgeye yakın en önemli turistik yer Rio De Celeste. Burayı önemli yapan; nehir suyunun turkuaz mavisi gibi bir renkte akması. İçinde ufak bir şelale de var. Ama bu maviliği görmeniz için genelde yaz aylarında gitmeniz gerekiyor. Eğer yağmurlu sezonsa, bir gün önce yağmur yağdığında su maviliğini kaybediyor. Benim bulunduğum zamanda genelde az da olsa her gün yağmur yağdığı için buraya gitmeyi tercih etmedim. Gidenler de o kadar parayı boşa verdiklerini, suyun mavi olmadığını söylediler. Eğer kendi aracınız yoksa buraya gidip, gelmek ve giriş ücreti kişi başı 70-80 usd ye mal oluyor. La Fortuna'da hesaplı yemek yiyecek pek bir yer yok. Ya marketten alıp kendiniz yapacaksınız ya da bir öğünü en az 7-8 usd ye çıkaracaksınız. Bir iki tane fastfood hamburgerci var. Onların kampanyası olursa bir menüyü 5 usd ye alabilirsiniz. 3 Gün burada kaldıktan sonra Monteverde'ye gitmek için yola koyuldum. Önce La Fortuna'dan Tilaran'a 5 usd ye, Tilaran'dan Monteverde'ye 3 usd ye gittim. La Fortuna'ya göre daha çok gezginin olduğu bir yer. Ufak bir merkezi var ve her yere yürüyerek gidebiliyorsun. Kahvaltı dahil idare eder bir hostelde 4 kişilik odada gecelik 10 usd ye kaldım. Buraya yakın 2-3 tane doğal park var ve hepsine giriş ücretli. İçlerinden Santa Elena bulut ormanlarını seçip sadece ona gittim. Öğrenci kartınız varsa giriş 7, yoksa 14 usd. Altta bu parkta çektiğim bir kaç fotoğrafı paylaşıyorum. Parkta farklı kulvarlar var. Benim gibi hepsini yürüyeceğim derseniz 5-6 saatinizi alır. Toplamda 10 km civarı bir parkur. İçeride çeşitli hayvanlar olsa da tavuk benzeri bir kaç kuş ve kelebek haricinde bir şey görmedim. Hayvan görmek istiyorsan rehber alman gerekli diyorlar. Çünkü onlar nerede olduklarını biliyorlarmış. Ama ben kafama göre gezmeyi sevdiğim ve bazı yerlerde fotoğraf çekmek için uzun uzadıya beklediğim için rehber almadım. Buraya gelirken yanınıza su ve atıştırmalık ekmek arası bir şeyler almayı unutmayın. Monteverde'yi en tepeden görebileceğiniz trail amigos diye bir tepesi var. Giriş ücreti yok. Çıkması yaklaşık 2 saat sürüyor. Vaktiniz varsa yapın derim. Monteverde'de içinde uzun köprüleri olan başka bir bulut ormanı daha var. Orman üstünden köprüyle yürüyorsunuz. Muhtemelen güzel bir deneyim olurdu ama giriş ücreti 30 usd olunca eksik kalsın diyerek girmedim. Aynı zamanda bu ormanlarda zip line ya da bungee jumping gibi atraksiyonlar da mevcut. 3 Gece burada kaldıktan sonra başkent San Jose'ye otobüsle geçtim. Bilet 6 usd. Gonulden tebrik ediyorum. basarilariniz daim olsun.