Tango, futbol, Maradona ve enfes steakleriyle ünlü Arjantin'deyim. Not: Eğer bu gezim için paylaştığım ön yazıyı okumadıysanız öncelikle ona göz atmanızı öneririm. 60 günlük rotamı, yanıma aldığım eşyaları ve gezinin toplam maliyetini görmeniz açısından faydalı olabilir. 2017 yılında gelen düzeltme: Arjantin'e 3 yıl sonra tekrar geldim ve 3 yıl içinde bir ülke nasıl bu kadar pahalılaşır inanmak mümkün değil. Eğer düşük bütçelerle gezen biriyseniz; Arjantin'i kesinlikle gezi planınızdan çıkartın. Şili'den buraya gelişim yaklaşık 6 saat sürdü. Artık günlerim azaldığı için Mendoza'da kalmayı planlamıyorum. Sadece gün içinde şehri gezip gece otobüsüyle Cordoba'ya geçeceğim. Son zamanlarda yabancılar için Arjantin'de yaşanan en büyük sorunu bende yaşıyorum. Döviz bozdurma sorunu. Şöyle ki; dövizi bankadan ya da döviz bürosundan bozdurursanız 1 USD = 7,5 peso, eğer sokaktan bozdurursanız 1 USD = 10 peso. Yani güvenli bir iş yapmak isterseniz %25 zarardasınız. Güvenli diyorum çünkü sokaktan bozdurmaya çalışınca sahte para verme ihtimalleri varmış ve bazen de illegal bir iş olduğu için polisle sıkıntı yaşanabilirmiş. Bu durum bana biraz şehir efsanesi gibi geldi. Gözüme kestirdiğim bilet satışı yapan düzgün birine nasıl zarar etmeden usd bozdurabilirim dedim. O da ileride ayakta bekleyen birin göstererek, ona git yardımcı olur dedi. Adamın yanına gidip 100 USD verip 970 peso alıp yoluma devam ettim. Aynı problem eğer kredi kartı kullanarak alış-veriş yaparsanız da yaşanıyor. Yani bankanız çok kötü kurdan hesap yapıyor. Arjantin'e gelme planınız var ise muhakkak ve muhakkak yanınızda nakit USD ile gelin. Diğer Güney Amerika ülkelerinde bankamatikten bile komisyonsuz ve güzel kurdan para çekebiliyorsunuz ama Arjantin'de durum çok farklı. Bunu dikkate alın, boş yere zarar etmeyin derim. Terminalden yürüyerek şehir merkezine gidiliyor. Yine bir Pazar gününe denk geldiğim için şehir baya boş. Ama caddeleri düzgün, parkları çok, yeşilliği bol yaşanılası bir yer gibi duruyor. Ana meydanda seyyar satıcılar Pazar günü olduğu için tezgah açmışlar ve el sanatı işlerini satıyorlar. İlginizi çekecek şeyler bulabilirsiniz. Tabi tatil günü olduğu için herkes bu meydan etrafında toplanmış. Karnımı doyurduktan sonra parkta oturup, gençlerin çalıp, söylemsini dinliyorum. Her kesin kafasına göre takıldığı, aşırı relax bir yer. Kimi banka oturmuş tek başına saksafon çalıyor, kimisi grup halinde şarkı söyleyip eğleniyor. Bu tip şeyleri kendi ülkemde göremediğim için biraz kıskanarak buradan ayrılıyorum. Mendoza bende iyi bir etki bıraktı ama sanki biraz sakin bir şehir gibi. Sadece Pazar gününü gördüğüm için kesin bir yorum yapamıyorum. Gelmeden önce yolda karşılaştığım sırt çantalılar Mendoza için sakin bir yer, hareketli şehir istiyorsan sıkılırsın demişti. Gitmeyi düşünürseniz planınızı bu doğrultuda yapın derim. Terminale döndükten sonra Cordoba otobüsünü beklemeye başladım. Otobüs bileti 435 peso(45 USD) yol 11 saat sürüyor. Evet maalesef Arjantin'de şehirler arası ulaşım biraz pahalı. Sabah terminale iniyorum ve hostele yürümem sadece 10 dakika sürüyor. Şanslıyım ki terminal şehrin merkezinde. 6 kişilik odada gecelik yatak fiyatı 12 TL. Biraz dinlenip dışarı çıkıyorum. Tabi elimde yine hostelden aldığım şehir haritasıyla. Daha önce bura hakkında üniversite şehri, sadece gençler var gibi şeyler duymuştum. Gerçekten de öyle çıktı. Dışarıda yaşlı bir insan görmek neredeyse zor. Şehirde çok sayıda üniversite var. Hatta bir tanesi Arjantin'in ilk üniversitesi ve 400 yıl önce eğitim vermeye başlamış. Bu kadar üniversite ve yüksek eğitimle doğru orantılı olarak şehir baya düzgün ve insanları saygılı. Yine kime ne sorduysam her kes işini gücünü bırakıp yardımcı olmaya çalıştı. Eğitim ve kültür şehri olduğu için gezilecek çok fazla müze ve sergi salonu var. Giriş ücretleri zaten çok düşük ama olur ya Çarşamba gününe denk getirirseniz tüm müzelere giriş ücretsiz. Şimdi gelelim Arjantin'in en sevdiğim yanlarından biri olan yemek konusuna. Güney Amerika insanı genellikle et yemekleri ve barbeküyü seviyor. Peru'da, Şili'de ve Bolivya'da bu tarz yemekleri çok yedim ama Arjantin'dekilerin yeri bir ayrı. Etinde mi bir şey var yoksa adamlar gerçekten farklı bir şekilde mi pişiriyor ne yapıyorlar anlamadım. Belki bu kadar sevmemin sebebi meşhur angus cinsi ineklerden kaynaklanıyor olabilir, bilemiyorum. Tabi fiyatlarda makul olunca benim gibi sırt çantalılar için bulunmaz nimet oluyor. Arjantin'de telefon hattına ihtiyacım olacağı için ilk gün telefon mağazasından bir sim kart aldım. Sim kart ücreti sadece 20 peso(2 USD). Ve bu 20 peso hattın içinde duruyor. Günlük 2 pesoya sınırsız internet kullanabiliyorsunuz. Evet çok ucuz ama şöyle bir sorun var. Mobil internet burada yok gibi bir şey. Yani var ama çalışmıyor. Yoğun yerlere girdiğinizde internet kullanmak imkansız. Sakin yerlerdeyseniz çok yavaş olsa da internet çalışıyor. Ben watsapp için almıştım ve işimi fazlasıyla gördü. Farkındaysanız şurayı gidin, burayı görün diye pek yazmak istemedim. Zaten gidilebilecek her yer yürüme mesafesinde. Alın bir şehir haritası iki günde her yerini gezip bitirirsiniz. Gerçekten eğlenceli olan bu şehirde zaman olsaydı 2 gün daha kalmayı isterdim ama 3 gün kaldıktan sonra gece otobüsüyle Buenos Aires'e gidiyorum. Yol 10 saat sürüyor, bilet fiyatı 110 TL. Sabah terminale iniyorum. Bu sefer hostele değil arkadaşım Leo'nun evine gideceğim. Leo ile Rio'da hostelde tanışmıştık. Buraya gelene kadar gezi videolarımı facebook üzerinden paylaşmıştım. O da videoları görünce Buenos Aires'e yaklaştığımı görmüş. Sağ olsun mesaj attı gel bende kal diye, şimdi onun evine gideceğim. Evin olduğu bölgeye gitmem pek kolay olmadı ama sonuçta buldum ve Leo'da beni iyi karşıladı. Yazıyı baştan beri okuyanlar artık hostelde kalmanın ne derece güzel bir şey olduğunu daha iyi anlamıştır diye düşünüyorum. Evde biraz dinlendikten sonra Leo ve arkadaşlarının yanına gittim. 5-6 kişi beraber bir ev kiralamışlar. Odaları paylaşıp hepsini ayrı birer hobi odası yapmışlar. Leo'nun hobisi ise bisiklet yapmak. İlk duyduğumda çok şaşırmıştım ama meğersem bu Arjantin'de baya yaygınmış. Bisikletin parçalarını ayrı ayrı alıyorsun ve sonra hepsini birleştiriyorsun. İlk başta kolay gibi görünse de iş balans ayarına gelince durum zorlaşıyormuş. Onların yanında biraz takıldıktan sonra şehri gezmeye çıkıyorum. Buenos Aires'in en güzel yanı şehirde hiç yokuş yok her yer dümdüz. Bu yüzden bisiklet kullanımına çok uygun bir yer. Leo her gün 7-8 km lik yolu bisikletle gidip geliyor. Aslında Fox tv de video editorü olarak çalışıyor, istese araba alır ama tercihi bisikletten yana. Konu arabadan açılmışken 3-4 gün burada kaldıktan sonra Leo'ya soruyorum neden hiç lüks araba ya da spor araba görmedim? Verdiği cevap; eğer yolda bir ferrari ya da benzeri araba görseler manyağa bak o kadar para verip gitmiş araba almış diye millet dalga geçer diyor. Ve bu düşünce, adamların genel hayatlarına da yansımış. Ellerinde lüks cep telefonları ya da üzerlerinde markalı kıyafetler görmek inanın çok zor. Kendilerini kapitalist düzene pek kaptırmamış gibiler. Darısı başımıza. Şehri haritasız gezmek olmaz. Merkezde yürürken yine bir hostel görüp içeri giriyorum. Buradan aldığım harita ile gidilecek yerleri işaretleyip gün gün geziyorum. Özellikle gittiğim fotoğraf sergisini çok beğendim. Ünlülerin bulunduğu fotoğrafların sergisiydi. E birazda işimle ilgili olunca sadece burada 3-4 saat geçirdim. Yine benzeri şekilde birçok müze ve sergi salonu da var. Artık ilginize göre seçip hangisine gideceğinize karar verirsiniz. Genelde uğradığım çoğu yerde olduğu gibi Buenos Aires'te de şehir merkezinde yer alan bir sürü park var. Ve bu parklarda işlerini çok iyi yapan sokak sanatçıları da var. Kimisi almış gitarı şarkı söylüyor, kimisi çocuklara tiyatro gösterisi yapıyor, kimisi grup halinde bildiğin televizyonluk şovlar sergiliyor. İnsanlar ise çayır, çimene yatıp uzanmış hangisiyle ilgiliyse onu izleyip keyif alıyor. Şehir içindeki ulaşımı hep belediye otobüsü ile yapıp, metroyu hiç kullanmadım. Çünkü çok büyük yer ve nere gidersem gideyim göre göre gitmek istedim. Bazen gözüme hoş gelen yerde otobüsten inip o bölgeyi gezdim, sonra tekrar kaldığım yerden devam ettim. Ücretler ise tek biniş 50-60 kuruş civarı. Otobüslere nakit para verebiliyorsunuz ama sadece bozukluk olması gerekiyor. Ve o kadar bozukluğu cebinizde taşımanız çok sıkıntı. Hatta bozukluk bulamıyorsunuz bile. Bizdeki İstanbul kart gibi toplu taşıma kartlarından alırsanız çok rahat edersiniz. Ben Leo'daki fazla kartı alıp hep onu kullandım, büyük kolaylık oluyor. La boca ve San telmo bölgelerini de çok sevdim. Özellikle San telmodaki el sanatı işleri satan yerler çok iyi. Biraz turistik bir bölge olsa da eğlenceli yer. Güzel cafeler ve yemek yerleri var. Fiyatlar İstanbul'dan bir tık daha hesaplı. Şehirdeki gece hayatı ise haftanın 7 günü full tempo devam ediyor. Bu kadar çok eğlence mekanı başka hangi ülkenin şehrinde vardır bilemiyorum. Ama bir liste yapılsa muhtemelen Buenos Aires ilk üçe girer. Palermo bölgesi gece eğlencesi için bence en ideal yer. Ama burada gece hayatı çok geç başlıyor. Öyle gece 12 de gitseniz pek bir şey göremezsiniz. Millet gece 2 de mekanları doldurmaya başlıyor. Bazı akşamlar Leo ve arkadaşlarıyla bazı akşamlarda tek takıldım. Arjantin insanı yabancıları seviyor. Benim gibi tek olsanız bile birilerini bulup vakit geçirirsiniz, canınız sıkılmaz. Yine merkezde bulunan recoleta mezarlığına uğrayın derim. Çünkü burası Bueson Aires için en önemli turistik yerlerden biri. İçeride onlarca önemli kişinin mezarlığı var. Ama mezarlık dediğime bakmayın pek bizdekiler gibi değil hepsi birer sanat eseri gibi. Alttaki videodan detaylıca görebilirsiniz. Buenos Aires'e yakın olarak bir de Tigre'ye gidebilirsiniz. Otobüs ya da tren ile yaklaşık 1,5 saate gidiliyor. Ufak bir kasaba ama olayı tamamen turistik bir kasabaya çevirdikleri için yabancıdan başka birini görmek zor. Burada da ağırlıklı olarak hediyelik eşyalar satan yerler var. Niyeyse bu bölgeyi pek sevmedim. Vaktiniz bolsa gelin, yoksa uğramayın derim. Ailesinin bu kadar sıcakkanlı olacağını ve beni sanki bizim anadoluda bir köy evine gitmişim gibi güler yüzle ve bir o kadar da sevecen karşılayacaklarını inanın tahmin etmemiştim. Aslen Tayvanlı olan babası ben geleceğim diye adam her çeşit etten barbekü yapmış, bir de gelmeme yakın hepsinin pişirmiş. Aynı bizim büyüklerimiz gibi yedikçe olmaz bir tabak daha ye, olmaz bunu da dene dediler. Videonun sonunda da dediğim gibi bu kadar iyi ve güzel insanlarla tekrar tanışabilir miyim bilmiyorum. 5 Günde Buenos Aireste kaldıktan sonra artık gezinin sonlarına geliyorum. Sadece 3 günüm kaldı. Ya burada kalacaktım ya da hızlı bir Uruguay gezisi yapacaktım. Ben de buraya 5 gün yeter diyerek Uruguay Colonia'ya devam etme kararı aldım. 3 gün Uruguay'da geçirip tekrar Buenos Aires'e dönerek direk havaalanına gittim. Buradaki havaalanına gidecek olanlara şöyle bir tavsiyem olsun. Havaalanı merkezden çok uzakta. Taksi ile gitseniz 100 TL yi buluyor. Hadi 2-3 kişiyseniz sorun yok ama benim gibi tekseniz gereksiz bir maliyet. O sebeple pek kimsenin bilmediği hatta internette bile düzgün bir bilginin olmadı 8 numaralı belediye otobüsü ile havaalanına gidebilirsiniz. Otobüs merkezden kalkıyor. Nereden geçtiğine buradan bakabilirsiniz. Bilet ücreti 11 peso yani yaklaşık 2 TL. Ama muhakkak bozuk para olması gerekiyor yoksa sıkıntı yaşarsınız. Diğer bir detayda yol 2,5 saat sürüyor ona göre plan yapın derim. Dostum artık Anadolu'da dengeler değişti kapitalizm kana karıştı, insanlar birbirlerinin kuyusunu kazar oldu, mesela şu aile yanında kalma olayı burda işlemez. Hani söylenile gelen bir laf vardır; it mi? kopuk mu?. Mesela ben anadoluluyum, Brezilya'dan bir kız gelmişti İstanbul'a onunla tanışıyorduk, bizimkiler razı olmadı evde kalmasına hele o yobaz babam az daha cinayet işliyordu. Yani bu ülkede insan onuru yok maalesef. Sağcısı solcusu hepsi bir köpek gibi insan onuruna saldırıyorlar. Ama artık benim de evim olacak hem de İstanbul'da bu yargıyı değiştireceğim inşallah. Çok tesekkur ediyorum ve bu yazılarınız sayesınde Arjantinde iyi ve rahat vakit geçireceğimi biliyorum artık.


Pascal'la Honduras'ın Utila adasında tanışıp, 2-3 gün beraber gezdik. Hayat hikayesini duyunca daha detaylı konuşup, dünya turuna nasıl çıktığını ve daha önce neler yaptığını anlattı. + 1 Yıl, 2 hafta önce başladım. Muhtemelen 1 yıl daha sürer. + Yok. Eğer ne yaptığımı paylaşırsam kendimi özgür hissedemem. Ama bir kitap yazıyorum, yarısını bitirdim. + İsviçre'de bir evim var. Onu kiraya verdim ve gelen parayla geziyorum. + Hayır değilim. Daha önce Çin'de çalıştım ve kazandığım parayla ev aldım. Çin'de Nasıl çalıştın? Ne yaptın? Anlatsana biraz. + İsviçre'deyken çalışıp, para biriktirdim. Biriken paraylada 2010 yılında 1 yıllık bi' geziye çıktım. İlk gittiğim yer Çin'di. Amacım 1 yıl boyunca hiç durmadan gezmekti ama orayı görünce çinceyi öğrenmek istedim ve Beijing'de ev kiralayıp, 6 aylık bir okula yazıldım. 3-4 ay sonra İsviçre'den annem ziyaretime geldi. Takıları sevdiği için inci almak istiyordu ve bende çevredeki arkadaşlarıma sorarak nereden güzel ve uygun alabilirim diye araştırdım. Daha sonra uygun yeri bulup annemin istediği inci kolyeyi aldık. Annem İsviçre'ye döndükten sonra kolyeyi görenler de çok beğenmiş ve onlar da istemiş. Annem telefon açarak aynı inci kolyeden 3-4 tane daha alıp göndersene, hem de üzerine biraz para koyup kar yapar, harçlığını çıkartırsın dedi. 4 Tane kolye alıp gönderdim. Daha sonra onları görenler de istemeye başladı. Talep artınca işler ufaktan ufaktan büyüdü. Onun arkadaşı, eşi dostu derken bir şekilde inci takı ticareti yapmaya başladım. Evden yürütebileceğim şekilde Beijing'de bir şirket açtım. Tüm işleri resmiyete dökerek Çin'den takı incileri İsviçre'ye gönderdim. O sırada doğru zamanda doğru insanları bulup Dior'a bile inci satmışlığım var. Bu şekilde Çin'de 3 yıl çalıştım. Çok güzel para kazandım. Daha sonra İsviçre'ye dönüp bir ev aldım. Onu kiraya verip şuanki gezime çıktım. + Zengin olmak mutluluk vermiyor ki. Bir tane evim var, o da dünyayı gezmeme yetiyor ve mutluyum. Fazlasını istemiyorum. Biz bak burada ne güzel oturup, senle muhabbet ediyoruz. Buradaki 30-40 kişiyle de hiç tanışmıyor olsak bile gidip konuşup, eğlenebiliriz. Zengin olsan bunu yapamazsın. Çok zengin olsan hiç yapamazsın. O kadar paramız olsaydı muhtemelen şu karşıya özel botumuzla gelip zengin 3-4 arkadaşımızla eğleniyor olacaktık. Yanımızdaki eşimiz, kız arkadaşımız muhtemelen senin, benim için değil para için bizle olacaktı. Yani yaşamak için elbet para lazım ama mutluluğu parayla alamazsın. + Almanca biliyorum. İngilizceyi okulda, çinceyi Çin'de öğrendim. Şimdi gezerken de ispanyolcayı öğrenmeye çalışıyorum. Sürekli üniversite mezunu, hatta yüksek lisans yapmış, ingilizcesinin çok iyi olduğunu söyleyen takipçilerden bile "ilk defa yurtdışına çıkacağım, tek başına cesaretim yok, ne yapmalıyım?" gibi sorular geliyor. Olmayan dünyayı gezme kültürümüzü geliştirmek için elimden geldiğince herkese yardımcı olmaya çalışıyorum. Çalışıyorum ama şunu da görmezden gelemiyorum; bir yanda üniversite mezunu, yıllarca okumuş, eğitim almış hatta dil öğrenmiş kişilerin hayata bakışı ve vizyonu diğer yanda üniversiteye gitmemiş, bahçıvanlık yapan Pascal'ın dünyaya bakışı ve vizyonu. Her zamanki gibi, yine etkileyici ve ilham verici bir yazı olmuş. Sayenizde nurtopu gibi bir Güney Amerika merakım oldu :) Teşekkürler. Yanlız Türkçe'de " Ney ?" diye soru kelimesi yok.. " Yalnız " yazacağım yerde " Yanlız" yaşmışım.. Benim izlenimim ; genelde Orta Anadolu Halk azı ile, Ne ? soru kelimesi "Ney ? diye telafuz ediliyor.. Hatay taraflarında da "Ekşi " ye " Eşki" demeleri gibi.. :) ar. Neyse, emeğiniz yüreğinize sağlık, bize başka dünyaları izletiğiniz için.. isvicre de daha kindergarten da "ben" ogretiliyor biz de ise "digerleri" ogretiliyor. bence bunun universite egitimiyle bi alakasi yok. ozgur dusunmekle beni yogurmakla alakasi var. Bekarım ve şükür istediğim hayatı yaşıyorum. abi motosikletle dünya turu yapmak hayalim.. hatta paylaştığım fotoğrafta ki motosiklet URAL marka tam hayalimdeki moto.. bahçıvan abimiz benim hayalimi yaşıyor kısaca keşke biraz daha uzun olsaydı yazın. yine de beni gaza getirdiğin teşekkür ederim:) bi gün gezerken buluşuruz umarım bi çay içeriz.. herhalde senin gezme maliyetinin iki katı paraya gezcez, harika bir hikaye yazıların gezilerin süper belkide 10 dan fazla gezgin takip ediyorum ama senden başkası ilgimi çekmiyor gezilerinin yazılarının kısacası başarılarının devamını dilerim. Ney ? kelimesini birazda latife olsun diye eleştirdim. Kullanan çok, genelde Orta Anadolu halkağzı, konuşma dili ile. Ahmet : Sanırım yaş hiç bir zaman engel değil, hikayeyi daha öncesinde okumuştum fakat yazma fırsatım olmamıştı. Böyle insanları gördükçe gezi moduna girmemek, her şeyi bir kenara atıp yollara düşmeyi düşünmemek elde değil.


Ülke geneli siyahilerden oluşuyor. İngilizceyi biraz değiştirerek kendilerine has bir dil yapmış olsalar da genelde konuşulan dil ingilizce. 1 ABD doları yaklaşık 2 Belize doları yapıyor. Her yerde ABD dolarını kullanabilirsiniz. Ülkenin en meşhur yeri Caye Caulker adası. Aslında adanın çok aman aman bir esprisi yok. Tek olayı dünyanın en büyük 2. Blue Holeuna sahip olması. Yani buraya dalış için gelecekseniz güzel ama tek dalış için 300-400 usd yi gözden çıkarmalısınız. Orta Amerika'ya göre pahalı bir yer. Belize City ülkenin en büyük şehri ve burası şimdiye kadar gördüğüm en güvensiz yerlerin başında geliyor. 150 usd ye adam öldürülüyor gibi şehir efsanelerini duyabilirsiniz. Gündüz bile ara sokaklar, pek girilmeyecek şekilde sıkıntılı gibi ama bura haricinde bulunduğum her yer gayet güvenliydi. Genelde gezginler bu şehri geçiş için kullanıp yollarına devam ediyor. Her ne kadar pahalı dediysem de aynı zamanda 1 tl ye 2-3 kilo süper lezzetli muz alabilirsiniz. Ayrıca tavuk yemeye de bayılırlar. Genel itibariyle oteller Bangladeşlilerin, marketler isi asyalıların elinde. Şehirler arası toplu taşıma süper berbat. Diğer yandan Belize dünyanın en kolay ada satan ülkesiymiş. Yani ada almayı düşünüyorsanız burası sizin için cazip olabilir. Dünyayı gezmek gibi bir düşünceniz yoksa buraya gelip zaman ve paranızı boşa harcamayın. Kızların 16-17 yaşında hamile kalması normal karşılanabilir. Kadınlara verilen değeri ise şöyle anlatayım; nüfus cüzdanlarında baba adı yazmıyor. Sebebi anaerkil toplum oldukları için sadece anne ismi yazıyormuş. Evli olmasanız, sadece sevgili olsanız bile kız arkadaşınız polise gidip erkek arkadaşım bana tokat attı dediğinde polis gelip sizi sorgusuz sualsiz alıyor, bir gece nezarette kalıp ertesi gün hakim karşısına çıkarılıyorsunuz. Biri öldüğünde, evinin önüne çadır kuruluyor ve gün boyu içki içip, ölen hakkında konuşuyorlar. Eğer ev yol kenarındaysa bu çadır yolun üstüne kuruluyor. İsterse ana yol olsun, o gün orada trafik işlemiyor. Nerdeyse her mahallede ayin yapmak için kilise tarzında evler var. Ayinleri ise bildiğiniz canlı müzik yapmak. Ama öyle böyle canlı müzik değil baya baya baterili, elektro gitarlı rock grubu gibi. Ayin sonunda hüngür hüngür ağlayanları da görebilirsiniz. Öyle bir geleneksel dansları varki izlerken yuh, bu geleneksel dans mı diyorsunuz. Bu bildiğiniz kucak dansı. Gece rastgele bir eğlence mekanına girdiğinizde şimdiye kadar görmediğiniz tuhaf dans şekillerini görebilirsiniz. Genci, yaşlısı, çoluk çocuk herkes kucak dansı yapıyor. Ülkeye Meksika'nın Chetumal sınırından geçerek kara yoluyla girdim. Meksika tarafından bindiğiniz otobüsle direk Belize City'e kadar gidebilirsiniz. Ücret 10 USD. Meksika tarafından deniz yoluyla da direk Caye Caulker ve San Pedor adasına da gidebilirsiniz ama fiyat pahalı. Ayrıca tüm Belize'de usd kullanabilirsiniz. Boş yere Belize doları yaparak al-sat tan zarar etmeyin. Ülkenin en kalabalık şehri burası. Meksika'dan bindiğim otobüs şehir merkezindeki otogara kadar geldi. Otobüste tanıştığım biriyle anlaşarak adalara giden botlara gitmek için bir taksiye bindik. Şehirde neredeyse önemli her yer merkeze yakın olduğu için ulaşım kısa sürüyor. Genelde her saat başı bir bot var. Çantamı bilet aldığım yere bırakıp şehri biraz gezeyim dedim. Aynı şekilde adadan dönerken de yine yarım gün şehri gezdim. Ortalıkta boş boş dolaşan bir sürü insan görüyorsunuz. Sokaklar temiz değil ve gördüğüm üzere hiç tekin de değil. Ara sokakları gezmeyi, fotoğraf çekmeyi seven birisiyim ama turist olduğum direk anlaşıldığı için pek iç tarafları zorlamadım. Yolda gördüğüm bir kaç kişiye fotoğrafını çekebilir miyim dedim, 10 usd istediler. 1-2 usd verdim kabul etmediler. Sokaklarıdaki atmosfer aynı Amerikan filmlerindeki zenci mahalleleri gibi. Kolay kolay bir yere güvensiz demem ama galiba Belize City şimdiye kadar bulunduğum en tehlikeli yerlerin başında geliyor. Ülkeye gitmek istiyorsanız güvenlik problemi var diye planınızı bozmayın. Sonuçta ana caddelerde kalır, geceleri de pek dışarıda takılmazsanız sorun olmaz. Zaten bu güvenlik problemini bir tek Belize City'de gördüm. Diğer kaldığım Belize şehirlerinde en ufak bir güvenlik problemi yoktu. Şehirde aman aman gezilecek pek bir yer yok. Alışveriş deseniz o da yok. Yani var da çok saçma şeyler. Bizde 20 yıl önce satılan hediyelik eşyaları, giysileri düşünün. Her taraf bu şekilde. Şehirde en sevdiğim şey; ana caddelerde el oyması ağaç figürleri satan amcalar. Harbi harbi ağaçtan çok sağlam figürler yapıp satıyorlar. Fiyatları da 10-15 usd arası bir şey. Hiç zannetmiyorum ama olur ya tekrar Belize City'e gidecek olsam ilk yapacağım şey bu figürleri satan amcaların tezgahlarını tek tek gezmek olur. Buradan direk Caye Caulker adasına botla geçtim. Bllet 15 usd. İsterseniz diğer turistik ada San Pedro'ya da direk geçebilirsiniz ama daha önce onlarca güzel adada bulunduğum için sadece Caye Caulker adasına gitmekle yetindim. Adada bulabildiğim en ucuz hostel, 12 kişilik odada gecelik yatak ücreti 25 Belize dolarıydı. Bu fiyat Orta Amerika için biraz pahalı olsada başka alternatif maalesef yok. Yani işin özü Belize pek hesaplı bir ülke değil. Adayı komple boydan boya 1 saatte yürürsünüz. Öyle aman aman bembeyaz kum, berrak bir denizi yok. Ada civarında yapılacak bir çok atraksiyon var. 30 usd ye günübirlik şnorkel tur alıp, köpek balıkları ve kocaman vatoz balıklarıyla beraber yüzebilirsiniz. Köpek balığı dediklerine bakmayın hepsi gayet zararsız, köpek balığı görünümündeki balıklar. Teknenin çevresine gelsinler diye balık ya da yengeç parçaları atıyorlar, sonra tüm balıklar çevrenizde toplanıyor. Eğlenceli bir atraksiyon, giderseniz muhakkak yapın. Adayı ünlü yapan şey; denizinde dünyanın en büyük 2. blue holeun olması. Eğer dalışla ilgiliyseniz burası muhtemelen top üçe girecek bir yer. Ama gel görki bu blue hole dalış yapmak öyle pek ucuz değil ve yoğunluğa göre günlerce öncesinden rezervasyon yaptırmanız gerekiyor. Her ne kadar suyu, tüple dalışı sevsem de tek bir dalış fiyatı 300-400 usd olduğu için bu aktiviteye hiç yönelmedim. Adada üç günümü geçirip tekrar Belize City'e oradan da Guatemala sınırına yakın olan San Ignacio şehrine geçtim. Belize City'den San Ignacio şehrine otobüsle gidiş 4 usd. Olur ya burada kalırsanız yapacak pek bir şey yok. Hafta sonları geceleri hareketli. Mekanlara gidip yukarıda bahsettiğim o geleneksel danslarını izleyebilirsiniz. Şehir çevresinde trekking yapılacak turlar var ama fiyatlar aşırı pahalı. Buradan benim yaptığım gibi Guatemala'nın Flores şehrine direk geçebilirsiniz. Sınırdan sonra Flores'e ufak minibüslerle gitmek çok kolay. Bu arada Belize'den çıkarken 37,5 Belize doları çıkış vergisi alınıyor, unutmayın. Param yok, vermesem olmaz mı gibi bir seçenek yok. Velhasıl eğer tüplü dalışla ilgilenmiyorsanız ve de dünyadaki her ülkeyi göreceğim gibi bir düşünceniz yoksa bu ülkeyi direk pas geçin.


Ekvadorun Otavalo şehrinde hosteldeyim. Hostelde çalışan 29-30 yaşlarında temizlikçi bir kadın var. Adı Rosa ve gelip geçerken de selamlaşıyoruz. Sonra öğrendim ki Rosa kichwa dilini konuşan Otavalo yerlilerinden biri. Dedim ben yerlileri ziyaret etmek istiyorum, nasıl yaparız? İstersen ailemi ziyaret edebilirsin, birkaç ev yan yana, yaşlı insanlar da var dedi. Tamam deyip anlaştık. O çalıştığı için hostelden ayrılamıyor ama 11 yaşındaki oğlu Alan okul çıkışı bana rehberlik yapacak. İki gün sonra Alan öğle saatlerinde hostele geldi ve otobüs terminaline doğru gidiyoruz. Okuldan da yeni çıkmış, üstünde önlük var. Dedim muhtemelen karnı açtır. -Aç mısın? -Açsan yiyelim şurada, sorun değil. Ben ödeyeceğim. -Ne yemek istiyorsun? İlk gördüğümüz büyük bir pastaneye girdik. İçerisi şatafatlı, yaş pastalar, çikolatalar, sandviçler, her şey var. -Ne istiyorsan yiyebilirsin. Kasaya gitti bir poğaça ve yoğurt benzeri ufak bişe aldı. Toplam hepsi 35 cent (1 TL) tutuyor. Başka birşeyler de al diyorum, yok almıyor. Al, önemli değil, sen benim rehberimsin diyorum. Yok diyor, bu bana yeter. O zaman bir poğaça daha al diyorum. Almıyor çocuk. Daha fazla uzatmayıp terminale gittik ve ilk otobüse bindik. Yol yaklaşık yarım saat sürdü. Sonra da 15-20 dakika eve kadar yürüdük. Önünde ufak bir avlusu olan, tek katlı, beyaz boyası dökülmüş bir ev. Eve girdiğimde ilk dedesini gördüm. Selamlaştık, tanıştık. Kafada siyah bir beresi olan, 60-70 yaşlarında, kısa boylu, sakalsız, bıyıksız bir amca. Alan'a soruyorum anneannen nerede diye, içeride hasta dedi. O sırada da harbiden içeriden hasta inlemesi geliyor. Odaya girdim. 74 Yaşındaki Maria Sesilla yatakta ölü gibi yatıyor. Kadın ispanyolca bilmediği için Alan konuşmamıza yadımcı oluyor. Durumunu sordum. 3 Gün önce hastalanmış ve o gün bugün yatakta yatıyor. Ağrıları yüzünden gece de uyuyamıyor. Doktora gittiniz mi diyorum, hayır diyorlar. İlacı var mı diyorum, hayır diyorlar. Parasızlıktan hiçbirini yapamamışlar. Bir de bunun yanında evde dosdoğru yiyecek de yok. "Tamam, Rosa ile görüşüp, bugün yemeklik erzak getireceğim ve ilaçla doktor işine de bakacağım" dedim. Teşekkür ettiler ve sevindiler de. Artık olay yerlileri keşfetmekten çıkıp, başka bir boyut almıştı. Oralara kadar gitmişken yan komşuları olan diğer akrabalarını da ziyaret edeyim dedim. Alan'la beraber yandaki eve geçtik. Bu ev daha da yıkık dökük. Zemini komple toprak, içerisi karanlık, tavandaki tahtalara mısırlar asılmış ve bir, iki de kırık, dökük masası olan harabe gibi bir ev. Kapıda 70 yaşlarındaki Maria Doleres ile tanıştık. Biraz çekingen ama sıcak kanlı olduğu belli. Yüzünde kırışıklıklar olsa de gençken güzel olduğu da anlaşılıyor. Kısa boylu, omuzlarında siyah kalın bir şal, kafasında da yine siyah şal benzeri birşey var. O da ispanyolca bilmiyor ve yine Alan konuşmamıza yardımcı oluyor. Evde Maria'nın kız kardeşi ve erkek kardeşi de var. Nasılsınız, iyi misiniz? diye sorduktan sonra bu evde de bir hasta olduğu anlaşıldı. 83 Yaşındaki Manuel gece uyurken, içeride yanan ateşin üzerine düşüyor ve elinin üst kısmı yanıyor. Para olmadığı için doktora da gidemiyor, ilaç da alamıyor. Tamam dedim, bugün size ilaç getireceğim. Merkeze dönüp Rosa'yı buldum. Önce eczaneye gidip yanık merhemi ve antibiyotik aldık. Annesi için bir ilaç alamadık, ertesi gün sabahtan doktora götüreceğiz. Dışarı çıkıp market gibi bir yere girdik. İki aileye en az 2-3 hafta yetecek kadar mutfak ihtiyaçlarını aldık ve taksiyle köye geri döndük. Erzakları bıraktım. Annesine dedim, yarın hastaneye gideceğiz diye, sevindi kadın. Yan eve geçtik. Rosa durumu biraz daha anlattı. Manuel elini yaktıktan sonra ilaç bulamadığı için yara üstüne diş macunu sürmüş. Artık bu merhemi kullanıp, antibiyotiği de saatinde alacağını söyledik. Getirdiğimiz erzakları da bırakıp, evden ayrıldım. Hostele geri döndüm ve ertesi gün sabah 9'da Rosa ile Maria'yı özel bir doktora götürdük. Muayene sonunda ilaçları aldık ama laboratuvar sonuçları da gerekiyordu. Aç karnına kan vermesi gerektiği için laboratuvar işi ertesi güne kaldı. Neyse, 3 gün her sabah bu şekilde laboratuvar ve doktora gidip geldik. Sonuç olarak akciğerinde iltihap olduğu anlaşıldı. Doktorun verdiği yeni ilaçları da alıp aileyi evlerine gönderdim. İlk günkü ziyaretimden 5 gün geçtikten sonra çat kapı aileyi ziyarete gittim. Evin önüne geldiğimde Maria'yı kapı önünde otururken gördüm. Baktım neşeli, gülümsüyor. 5 Gün önce yatakta ölüyormuşçasına yatan kadın, baya baya dirilmişti. Hem ben sevindim, hem o beni görünce sevindi. Eve hiç girmedim, avluda oturup konuştuk. İlaçlar çok iyi gelmiş. Eşi de sevinçliydi. Yan eve geçtim Manuel'in durumu nasıl diye. Manuel evde yoktu, dışarı dolanmaya çıkmış. Ama onun da durumu iyiymiş, ilaçlar iyi gelmiş. Kardeşi Maria mısır haşlıyordu. Oturup mısır yiyip, biraz sohbet ettikten sonra ilk eve geri döndüm. Dedim şehirden ayrılacağım, görüşmek üzere. Onlar da öyle bir kültür olmasa da ayrılırken Maria'nın elini öpüp, alnıma koydum. O da benim elimi öpmeye çalıştı ama ben öptürmeyince yanağımdan öptü ve vedalaştık. Ayrılırken kadının dudakları titriyor ve gözlerinden de yaş geliyordu. 5 Gün sonra Maria'nın kısmen iyileşmiş hali. Ve 11 yaşındaki alan. Merkeze geri döndüm ve akşam olunca da hostelden bunları yazmaya başladım. Son 5, 6 günüme baktığımda o kadar çok şey görmüşüm ki, bazen bir günde yaşadığım şeyler bana 1 haftalık şeyler gibi geliyor. Senin, benim sıradan bir akşam yemeği parasına denk gelen para, 83 yaşındaki Manuel'de olmadığı için adam bir yanık kremi dahi alamıyor. Maria' ise yine parasızlıktan muayeneye gidemediği için 3 gündür ölüm döşeğinde yatar gibi yatıyor. Bir de tüm bunların yanında bu denli fakirlik içinde yaşayan 11 yaşındaki çocuk, aç karnına o şatafatlı pastaneye giriyor, ne istersen al, ben ödeyeceğim diye ısrar ediyorsun ama çocuk sanki doymak nedir bilmeyen insanlara ders verircesine hepi topu 1 TL lik poğaça ve yoğurt gibi birşey alıp pastaneden ayrılıyor. Aklıma yine rahmetli Yaşar Kemal'in sözleri geliyor. Varsın bin kişiden 999'u sizin gibi düşünsün. Aradan bir tane çıkıp bu paylaşımımdan etkilenerek ihtiyacı olan birine yardım ederse diğer 999 kişi sinek vızıltısıdır. İki saat önce Hanife Ölmez yaptığım paylaşımı görüp bu ve ya sonraki ailelere iletmem için 200 TL gönderdi. Yani muhtemelen bir ailenin ekstradan yaklaşık 1 haftalık yiyeceği daha karşılanacak. Gördüğünüz gibi sinek vızıltılarının bir değeri yok ;) E bi' zahmet artık sinek vızıltıları da beni takip etmesin, web sayfama gelmesin.


1 Aydır Kolombiya'nın Medellin şehrindeyim. 11 Aydır hiç ara vermeden gezdiğim için ilk defa biraz dinleneyim dedim ve burada biraz uzun kaldım. Tabi bunda konaklama ve yeme-içmenin de ucuz olmasının büyük payı var. Merkezde turistik olmayan bölgede kalıyorum. Tanıştığım lokal biri güzel bir İtalyan restoranı gösterdi ve neredeyse her gün gidip öğle yemeğimi orada yiyorum. Çalışma ofislerinin de yanında olduğu için restoranda her gün 3 çeşit yemek ve yanında da bir içecekten oluşan günlük menü çıkıyor. Fiyatı da 8 TL. Yine bir gün restorana yemek yemeye gittim. Öğle saatini biraz geçirdiğim için restoran bomboş. Yemek siparişi verdim. Yemek henüz gelmeden kapıda bir tane evsiz beliridi. Para istiyor. Dedim aç mısın? Açım. Buyur ettim yanıma, beraberce öğle yemeğini yedik. Aradan bir kaç gün geçti, yine öğle yemeği için aynı restorana gittim. Tam saat 12:30 olduğu için içerisi tıka basa dolu, boş yer yok. Kapıda beklerken masada tek başına oturan bir kadından benim için rica ettiler, ben de gittim masaya oturdum. Merhaba, merhaba dedik, sipariş verdim. O sırada kadının yemeği bitti ve restorandan ayrıldı. Masada tekim. Bu sefer kapıda bekleyen kişileri almak için garson benden ricada bulundu, gelebilirler mi diye. Tabi dedim ve bu fotoğrafta gördüğünüz iki dünya tatlısı kadın masama oturdu. Tanıştık, sohbete başladık. Biri gazeteci diğeri de bir havayolu firmasında çalışıyor. Hem yemek yiyoruz, hem ordan burdan biraz da benden konuşuyoruz. Türk olduğumu öğrenince hemen masadaki peçeteye Türkçe olarak "seni seviyorum" yazmamı istediler. Tekrar ede ede telafuz etmeyi de öğrendiler. Daha sonra böyle gezdiğimi falan söyleyince daha da bir ilgilendiler. Biraz çektiğim fotoğrafları gösterdim ilgi hepten arttı. Yemeği bitirdik, sonraki günler için beni evlerine de davet ettiler. Ben de seve seve gelirim dedim. Masadan kalktım ve kendi hesabımı ödemeye gittim. Geldiler yanıma, yok sen ödemeyeceksin, bu bizden. Hayır olmaz diyorum, yok diyorlar sen Türkiye'den buraya gelmişin bu yemekte Kolombiya'dan sana hediye. Daha fazla ısrar edemedim, yemeğimi onlar ödedi. Teşekkür edip, mekandan ayrıldım. Birkaç gün önce aynı masada bir evsize yemek ısmarlarken şimdi başka biri bana yemek ısmarladı. Bunu isterseniz "karma"ya, isterseniz dini inançlara bağlayın ama öğrendiğim şey şu; az ya da çok farketmez sen yeter ki ver, o sana bir şekilde geri geliyor, bazen de fazlasıyla geri geliyor. Harikasınız yazılarınızı çok beğenerek okuyorum. Aynen devam edin.. O kadar yorum okuyorum, sizin kadar berrak, açık, samimi yazanı görmedim. Hong Kong'dayım şu an. Ne yazdıysanız bu şehir aynı... Bu kadar isabetli yazabilirsiniz ancak... Bravo.. Sizi hep takip ediyor olacağım..


Tuz gölü, yüksek rakımlı başkenti, enteresan coğrafyası, tehlikeli yolları ve sırt çantalılar için çok hesaplı bir ülke olan Bolivya'dayım. Not: Eğer bu gezim için paylaştığım ön yazıyı okumadıysanız öncelikle ona göz atmanızı öneririm. 60 günlük rotamı, yanıma aldığım eşyaları ve gezinin toplam maliyetini görmeniz açısından faydalı olabilir. Vanessa bana Santa Cruz'dan Salar de Uyuni arası çok uzak(30 saat) deyince kararımı değiştirip onun rotasını takip ettim. Ve Tarija'ya geldik. Aslında harita üzerinden bakınca 30 saat gibi değil çok daha yakındır diyorsunuz ama Bolivya'da pek yol olmadığı için 100 km lik yeri 6-7 saatte almanız mümkün. Durum böyle olunca hiç düşünmeden rotamı ona uydurdum. Hatta arka koltukta oturan ve yaklaşık 10 aydır gezide olan Andrea'da yolunu değiştirip bize katıldı. Tek kişiyken birden 3 kişiyle geziye devam ettik. Videoda gördüğünüz gibi geldiğim yol genelde topraktı. Bazı yerlerde binek araç ile dereleri geçmek zorunda kaldık. Yani normalde oralardan binek aracın gitmesi pek mümkün değil ama adamlar alışmış, dağ, tepe, bayır demeden gidiyorlar. 29 saat sonunda Tarija'ya geldik ve ilk bulduğumuz hostel'e yerleştik. 6 kişilik odada kahvaltı dahil gecelik yatak ücreti 17 TL. Duş alıp hemen uykuya daldık. Tarija'da görülmesi gereken pek spesifik bir yer yok. O sebeple akşam Tupisa'ya doğru yola koyulduk. Andrea kendi bloğuna birkaç yazı yazmak için bir gün daha kalmak istedi. Bizde Vanessa'yla beraber yola devam ettik. Otobüs bileti 12 TL ve yolculuk 7 saat sürüyor. Normalde planımız Tupisa'dan direk Uyuni'ye devam etmekti ama gece terminale indiğimizde her yerin kapalı olduğunu gördük. İlk otobüs ertesi sabahtı ve yorgun olduğumuz için 6 saati terminalde değil de bir hostelde geçirelim dedik. Kişi başı 18 TL ye kahvaltı dahil bir hostelde konakladık. Sabah terminale tekrar dönüp Uyuni'ye devam ediyoruz. Otobüs bileti kişi başı 15 TL ve yol yaklaşık 6 saat sürüyor. Şehre iner inmez her zaman olduğu gibi bir hostel bulduk. Gecelik kişi başı kahvaltı dahil 17 TL. Sonra çıkıp Salar De Uyuni için tur bakmaya başladık. Zaten Bolivya denilince akla gelen ilk şey meşhur tuz gölü. Burayı da içine kapsayan farklı tur alternatifleri var. 1 ya da 3-4 günlük turlar mevcut. Birkaç sırt çantalıya sorarak 3 günlük turun ideal olduğuna karar verdik ve öyle de yaptık. Yalnız tur firmaları arasında ciddi fiyat farklılıkları var. Kesinlikle 5-6 tur firmasından fiyat alıp ondan sonra karar verin. Benim gördüğüm hepsinin hizmetleri aynı, ekstra bir şeyleri yok. Velhasıl 3 günlük tur için bir acenta ile 630 bolivyano yani 200 TL ye anlaştık. Aynı turu 1.200 bolivyanoya satan da vardı. Bu üç günlük tura tüm ulaşım hizmetleri, sabah-öğle-akşam yemekleri ve 2 gece konaklama dahil. Yani anlayacağınız baya hesaplı. Fiyata dahil olmayan şeyler ise bazı yerlere olan giriş ücreti. Onlarda zaten ciddi rakamlar tutmuyor. Bu tuz gölünü ve buradaki coğrafyayı anlatmak pek mümkün olmayacak. Onun için videoları izlemenizi öneririm. Yaptığımız tur beklediğimden çok daha eğlenceli ve dolu geçti. Bura hakkında bazı detaylı bilgi vereyim, gelmeyi düşünürseniz faydalı olacaktır. İklim çok değişken. Sabah kalktığınızda soğuktan donuyor, öğlen ise güneşten yanıyorsunuz. Kesinlikle yüksek faktörlü güneş kremi ve ona uygun kıyafetler seçin. Bolivya'da genelde tuvaletlerde tuvalet kağıdı olmaz. Onun için her daim çantanızda tuvalet kağıdı bulundurun. Bu turdayken iki gece konakladığınız yerde elektrik olmayacak. Aslında elektrik var ama akşam 8 de ya da 9 kesiyorlar. Onun için çantanıza bir el feneri atın derim. 3 günlük turun ardından tekrar Uyuni'ye döndük. Bir gece daha aynı hostelde konaklayarak ertesi sabah Sucre'ya doğru yol aldık. Otobüs bileti 20 TL yol 9 saat sürüyor. Terminal'e indikten sonra bu sefer belediye otobüsüyle değilde taksiyle hostele gittik. Çünkü taksi çok ucuz. Kişi başı 2 TL ye terminalden hostele geldik. Kahvaltı dahil gecelik fiyat 14 TL. Ve hostel şehrin tam merkezinde. Bolivya'da yaşanılabilecek en düzgün şehrin Sucre olduğunu söylüyorlar. Gerçekten de güzel bir yer. Eski binalar çok iyi korunmuş, şehir planlaması düzgün yapılmış, güzel cafeleri var. Yani genel itibariyle her şeyiyle iyi. Gezilecek yerlerden, dinozorların ayak izlerinin olduğu açık hava müzesine gidilebilir. Beni pek etkilemedi ama konuya ilgili olanlar burayı beğenebilir. Gittiğimde en azından gerçek bir fosil görmek istedim ama bence içeride kayda değer pek bir şey yok. Dinozorların maketlerini yapmışlar ve işte bu karşıda gördüklerinizde dinozorların ayak izleri diyorlar. Yinede vakit varsa gelinir. Merkezde birkaç tane güzel central market var. Buraya has şeyleri özellikle alpaka tüyünden yapılma hediyelik eşyaları ya da kıyafetleri çok uygun fiyatlara bulabilirsiniz. Gezim daha bir aydan fazla süreceği için çantamda yük yapacak şey almak istemedim ama daha sonraki ülkelere geçince buradan birkaç alpaka ürünü almadığıma pişman oldum. Alış-veriş planınızı bunu düşünerek yapın derim. Vanessa'nın gezisi bittiği için ülkesine dönmek zorundaydı. 7-8 gün beraber yaptığımız geziye bundan sonra tek devam ediyorum. Havaalanı merkeze biraz uzak taksi ile gitmek istiyorum ama ne kadar ucuz olsa da tek olunca maliyet yükseliyor. Bende hemen gözüme kestirdiğim sırt çantalı bir çiftin yanına gidip taksiyi bölüşelim diyorum. Zaten onların da işine geldiği için 3 kişi beraber merkeze gidiyoruz. Kişi başı ücret 4 TL. Adresini aldığım bir hostel var ve direk oraya gidiyorum. Kahvaltı dahil 6 kişilik odada gecelik yatak ücreti 20 TL. Hostel resepsiyonunda kocaman bir oksijen tüpü var. Dedim bu ne iş. Rakım yüksek olduğu için rahatsızlanan olabiliyor ve bazen acil müdahale gerekiyor dedi. Şaşırdım biraz. Sonra fark ettim ki şehirde en ufak bir bayırı çıkarken bile yürümeye alışkın olan ben nefes nefese kalıyordum. Gerçekten bu rakım yüksekliği ciddi anlamda insanı etkiliyor. Eğer bununla ilgili bir sağlık probleminiz var ise gelmeden önce önleminizi alın derim. La Paz'da en ilgimi çeken şey hemen hemen her meydanda sokak sanatçılarının olmasıydı. Gece-gündüz şovlarını sergileyip, ciddi ilgi görüyorlardı. Akşamları oturun bir meydana onları izleyin inanın hiç canınızın sıkılacağını sanmıyorum. Şehirde birkaç tarihi kilise ve müze var. Hostelden alacağınız bir harita ile nerelere gidilir çok rahat görebilirsiniz. Yine çarşı Pazar burada da çok. Alış-veriş işini buraya da bırakabilirsiniz. Şehir çok inişli çıkışlı olduğu için yukarıdaki bölgelere araç ile çıkıp aşağı inerken yürümeyi tercih edin derim. Hem yorulmaz hem de sokak sokak gezmiş olursunuz. La Paz da 2 gün kaldıktan sonra Copacabana'ya geçiyorum. Minibüs bilet fiyatı 6 TL. Bir de adaya geçerken 1-2 TL veriyorsunuz o kadar. Minibüste tanıştığım diğer bir sırt çantalı Rosa ile hostel arayışına geçiyoruz. Zaten ufak yer olduğu için pek fazla alternatif yok. Gecelik kişi başı 10 TL ye kahvaltı dahil bir yer buluyoruz. Çantaları bırakıp biraz dinlendikten sonra çıkıp kasabayı dolanıyoruz. Sahil kenarı küçük bir yer. Her yerini 2 saat içinde gezip bitirebilirsiniz. Hostelde tanıştığımız 3-4 kişi ile akşam yemeğini beraber yiyoruz. Onlar da gezgin. Kimisi Kolombiya'dan kimisi Arjantin'den kimisi Hollanda'dan. Yani gayet karışık, her yerden biri var. Sonraki duraklarımda Arjantin de olduğu için hazır oralı birilerini bulmuşken Cordoba ve diğer Arjantin şehirleri hakkında baya bilgi alıyorum. Hatta burada tanıştığım Arjantinli arkadaşla irtibatı koparmıyorum ve tekrar görüşüyoruz. Arjantin yazımda bunu hatırlarsınız. Ertesi gün sabahtan adaya geçiyoruz. Günübirlik tur ücreti 8 TL. Sabah gidip akşam dönülüyor. Adada isterseniz trekking yapabilirsiniz. Ama alttaki videoyu izledikten sonra trekking yapar mısınız yoksa vaz mı geçersiniz bilemiyorum (: Yaklaşık 9 km lik yolu açık havada yürümeniz gerekecek. Ve sizi getiren teknenin akşam dönüş saatine göre bu yolu bitirmelisiniz. Yani öyle laylaylom yürümekle olmayacak. Neyse ben yaklaşık 4 saat yürüyerek bu yolu aldım. Daha önce böyle bir trekking tecrübem olmamıştı. O açıdan iyi oldu. Ama tekrar yapar mısınız derseniz kesinlikle profesyonel ayakkabı ve kıyafet gerekli. Yanınızda yola göre yiyecek ve içecek almalısınız. Güneş kremi olmazsa olmaz. Trekkinge katılacaksanız tam hazırlıklı gelin derim. Yorucu geçen bu günün akşamında Peru'ya doğru yola koyuluyorum. Copacabana, Peru sınırına çok yakın olduğu için direk otobüsler mevcut. Cuscoya otobüs bileti 50 TL, yol yaklaşık 10 saat sürüyor. Muhteşemsin, teşekkür ederiz sayende müthiş bir haftasonun geçiriyorum. Tam bir Güney Amerika aşığı olarak bu seyahati bize ruhu ile yaşattınız. Soluksuz devam ediyorum.....


Brezilya'nın Amazon bölgesi için linteki yazımdan devam edebilirsiniz. Güney Amerika'da belkide en önemli ülkelerin başında gelen, İsa heykeli, sambası ve meşhur Rio karnavalıyla ün yapmış Brezilya'dayım. Not: Eğer bu gezim için paylaştığım ön yazıyı okumadıysanız öncelikle ona göz atmanızı öneririm. 60 günlük rotamı, yanıma aldığım eşyaları ve gezinin toplam maliyetini görmeniz açısından faydalı olabilir. Qatar Hava Yolları ile 60 günlük gezimin ilk başlangıç noktası olan Sao Paulo'ya indim. Yolculuk kısa sürmüyor ama gelinen yer Güney Amerika, ülkede Brezilya olunca bu yolu yapmaya değiyor. Havaalanına ilk indiğimde her zaman yaptığım gibi turist informationa gidip bir şehir haritası edindim. Sonrada küçük bir miktar döviz bozdurmak için döviz bürosuna gittim. Ama daha ilk başta ufak problemler başladı. Gezim 60 gün süreceği için parayı çok idareli kullanmalıydım. Burada ise döviz büroları çok yüksek komisyon alıyor ve kur oranları çok kötü. Daha sonra nakit bozdurmayıp bankamatiklerin olduğu yere gittim. Türkiye'deki hesabımdan Brezilya Real'i çekmeyi denedim ama aynı şekilde bankamatiğin alacağı komisyonda gereksiz yere yüksekti. Burada da işimi göremeyince tekrar döviz bürosunun önüne geçtim ve Brezilya'dan ayrılmakta olan birkaç sırt çantalıyı beklemeye başladım. Derken iki kişiyi gözüme kestirdim. Onlarda ellerindeki Brezilya Real'ini Amerikan Doların'a çevirmek istiyor ama yüksek komisyon oranlarından şikayetçiydiler. Neyse daha uzatmayayım. Yanlarına gidip durumu izah ettim, zaten onlarda dünden razıymış. Hem onları hem beni üzmeyecek güzel bir kurdan 100 USD yi Brezilya Real'ine çevirdim. Havaalanından çıkıp metroya gitmek için belediye otobüsünü kullandım. Ücret 4,5 real. Kabaca 1 real 1 TL gibi düşünebilirsiniz. Metro ise tek geçiş 3 TL. Aldığınız kart ile de 1,5 saat içinde ücretsiz belediye otobüsüne binebiliyorsunuz. Eğer Sao Paulo'da 4-5 gün kalacaksanız toplu taşımalarda kullanılan kartlardan alın derim. Hem hesaplı olur hem de bilet sırasına girmezsiniz. Şehir nüfusu fazla olduğu için metrosu da gün içinde kalabalık oluyor. Daha önce Portekiz gezimde tanıştığım bir kız arkadaşın evine gideceğim. Sağ olsun beni davet etti ve istediğin kadar kalabilirsin dedi. Brezilya bize göre pahalı bir ülke olduğu için en azından konaklama ücretinden kurtulmam gezi maliyetlerimi bir hayli düşürdü. Arkadaşın evine gitmem için birkaç otobüs ve metro kullandım. Tabi normal olarak birkaç kişiye yolu ya da otobüsün nereden kalkacağını sordum ama onlar İngilizce, bende Portekizce bilmediğim için anlaşmamız pek kolay olmadı. Sorduğum kişiler o kadar ilgili davrandı ki daha ülkeye ayak basalı 1 saat olmadan Brezilya'yı sevmeye başladım. Ve şanslıyım ki gezim boyunca bu hep böyle devam etti. Havaalanından başlayıp arkadaşımın evine nasıl gittiğimi, neyle karşılaştığımı alttaki videodan izleyebilirsiniz. Ev beklediğimden iyi çıktı ve gördüğünüz gibi baya sıcak karşılandım. Geziye bu denli iyi başlamam güzel oldu. Yuli gündüz çalıştığı için bazen kardeşi Rodrigo ile bazen de tek başına gezdim. Sao Pauloy'u İstanbul'a çok benzetiyorum. Trafiği, metrosu, metrobüsü, kalabalığı neredeyse birebir aynı. Kabaca farklı olan şeyler; bizde deniz var ve yaşam daha ucuz. Sao Paulo ise yayalar için daha elverişli, yeşilliği ve parkı bol yaşanılası bir yer. Tabi 5-6 gün kalınarak ne kadar bilgi sahibi olunursa o kadar bilgiliyim. Ama turist gibi gidip otelde değil de doğma büyüme orada yaşayan birisinde kaldığım için genel olarak Brezilya kültürünü biraz anlamışımdır diye düşünüyorum. Hele ki Rio'da evinde kaldığım aileden sonra Brezilya ve Brezilya'lıları daha da çok sevdim. Hatırlayanlar bilir önceden bizde değnekçiler olurdu. Arabanı sokağa bırakırsın hoop bir bakmışın dayının biri gelip abi arabaya bakıyorum, sen rahat ol derdi. İstemeden de olsa 3-5 kuruş otopark ücreti verirdin. Bunun aynısı şuan Brezilya'da var. Bu ve benzer konularda sanki bizim bir on yıl gerimizden geliyor gibiler. Önceki yazılarımda da dediğim gibi gezdiğim yerler için kesin şuraya gidin, burayı görün, aman burada da yemek yemeden dönmeyin tarzında şeyler yazmıyorum. Ülkeye indiğinizde bir şehir haritası edinin. Özellikle yabancılar için yapılanlardan olsun. Zaten gidilip görülecek nere varsa hepsi o haritalarda oluyor. Sao Paulo için iyi planlanmış 3 gün yeterli olur diye düşünüyorum. Vaktiniz varsa bunu 4-5 güne çıkartın rahat rahat gezin. Gece hayatını seviyorsanız burada pazar hariç her gece eğlence bulabilirsiniz. Her zevke hitap eden mekanlar, canlı müzik yapan yerler mevcut. Şehrin merkezinde çok güzel parklar var. Buralara uğramayı ihmal etmeyin. Sonuçta Amazonların bulunduğu ülkedesiniz. Ve bahsettiğim parklar bizdekiler gibi değil. Devasa büyük ağaçlar, değişik bitkiler ve bazılarında göller bile mevcut. Brezilya insanı spor yapmayı çok seviyor. Bunu size şöyle anlatayım; bizde nasıl her köşe başında bir büfe ya da bakkal varsa onlarda da her sokakta bir spor salonu var. Spor salonları bizlerdeki gibi merdiven altı yerler değil, gayet ferah ve güzel salonlar. Brezilya maalesef bize göre pahalı bir ülke. Hele ki bir sırt çantalı için gerçekten pahalı. Ama ucuza yemek yok mu? Elbet var. Eğer ara sokakları zorlarsanız ufak restoranları bulup, 15 TL ye karnınızı doyurabilirsiniz. MC donalds yada burger kingde ise sıradan bir menü 20 TL. Mağazalarda giyim ve elektronik pahalı. Gece hayatı ise kesinlikle bizden ucuz. Eğer İtalya ve İspanya'ya gittiyseniz Brezilya'daki fiyatlar genel olarak bu Avrupa ülkeleri gibi diyebilirim. Birkaç gece canlı müzik yapan yerlere gittim/gittik. Bir gece ise Rodrigo beni üniversitedeki bir konsere götürdü. Konser üniversite kampüsündeydi. Giriş 7-8 TL. Bu kampüsde konser ya da benzeri gösteriler yapmak için kocaman bir açık alan mevcut. Ve herhangi bir öğrenci burada organizasyon yapmak isterse bütün organizasyonu kendisi yönetip, yapabiliyor, her şey tamamen serbest. Önceki rektör ya da en üst mercide kim varsa bu olayı kaldırmış ama öğrenciler protesto yaparak bu haklarını geri almışlar. Alanda iki farklı konser sahnesi var. Biri ana grup diğeri alternatif grup için. Bu konsere katıldıktan sonra şimdiye kadarki bütün konser tecrübelerimi bir kenara bıraktım, 20 yaşıma geri dönüp Sau Paulo'da öğrenci olmayı istedim. O gece hakkında başka bir şey yazmama gerek yok sanırım. Şehirdeki güvenlik konusuna gelirsek. Genelde evlerin/binaların dışı hapishane gibi demirlerle çevrili. Sanki herkes kafeste yaşıyor gibi. İlk başlarda buna anlam veremedim ama adamlar demek ki çözümü böyle bulmuş. Hele Rio'yu gidince milyon dolarlık evlerde hapishane hayatı yaşayanları görüp de şaşırmamak elde değil. İnternette yada televizyonda gördüğüm haberlere göre Brezilya aşırı güvensiz bir ülke. Ama toplamda 13-14 günümü geçirdiğim Brezilya'da en ufak bir güvenlik problemi yaşamadım. Elbet telefonunu ya da cüzdanını çaldıran gezginler duydum ama bulunduğunuz şehrin kurallarına uyarsanız kolay kolay sıkıntı yaşayacağınızı sanmıyorum. Bu kuralları Rio yazımda anlatacağım. 4 Gün arkadaşın evinde kaldıktan sonra Rio De Janeiro'ya doğru yola koyuldum. Otobüs bileti 75 TL. 6 saatlik yol için pahalı olsa da yolculuk rahat geçiyor. Terminalden hostele belediye otobüsüyle gidiyorum. Tek yön 8 TL. Ayarladığım hostel copacabana plajına yürüme beş dakika. 4 gece burada kalıyorum. Hostel hiç konforlu değil. Belki de şimdiye kadar kaldığım en rahatsız hosteldi ama uygun fiyatlı başka alternatif olmadığı için mecburen burada konakladım. Kahvaltı dahil 6 kişilik odada gecelik fiyat 50 TL. Oteller ciddi anlamda pahalı. Pahalı-ucuz kavramı elbet görecelidir ama tespitlerim tamamen gezgin gözüyle yapılmış tespitlerdir. Yoksa yılda sadece 2 hafta izniniz var ve bu izinde Brezilya'ya geliyorsanız otel yada ev kiralamayı tercih edebilirsiniz. Hele 3 kişi iseniz muhakkak ev kiralayın hiç otelle uğraşmayın derim. Tanıştığım 4 kişilik İngiliz grubu copacabana plajına yakın bir daireyi kiralamıştı. Aylık verdikleri ücret yanılmıyorsam 2.500 TL idi. Yani kişi başı 600 TL ye geliyor, gayet hesaplı bir rakam. Mayıs 15 gibi Rio'daydım. Hava benim için fazla sıcaktı. Genel ortalama 35 derece idi. Ve bu sıcaklık orası için yüksek bir değer değil. Brezilya'daki gelir adaletsizliği Rio'da kendini daha da çok gösteriyor. Akşamları değil gündüzleri bile köşe başlarında evsizleri görmek mümkün. Gece gündüz hep yanlarından geçtim. Rahatsızlık verecek bir durumları yok. En fazla ellerini uzatıp para istiyorlar o kadar. Onları görünce öcü görmüş gibi davranmayın. -Ne olursa olsun gece sahile inmeyin. Yanınızda arkadaş olsa da aydınlık olsa da gece sahili unutun. -Gece eğlencesi için Lapa'ya gidecekseniz ve cep telefonunuz değerliyse kesinlikle yanınıza almayın. Cebinizde 70-80 TL para olsun, en kötü ihtimal biri gelirse al kardeşim bütün param bu başka bir şey yok deyip geçersiniz. Sizi öldürecek halleri yok. -Favelalar hemen merkezin bittiği noktada başlıyor. Tanıdığınız yerli biri var ise beraber gidebilirsiniz. Yanınıza yine telefon ve fotoğraf makinesi almayın, ufak bir miktar para olsun yeter. Tüm favelalar güvensiz bölgeler değil ama tekin yerler olduğu da söylenemez. Alttaki videoda göreceğiniz gibi favelalara da gittim. Hem de gece. Ama yanımda hostelden tanıdık birileri olduğu için rahattım ve sorun da yaşamadık. Diğer bir favela konusu da, tanıştığım İngiliz bir eleman 3-4 aydır Rio'da yaşıyor. Orada iş arıyormuş ve hesaplı olsun diye favelaların içinde hostel gibi bir yerde kalıyor. Yani adam her gün favelalardan geçip gidiyor, onlarla yaşıyor. Şimdiye kadar en ufak bir problem olmamış. Velhasıl Brezilya hakkındaki felaket senaryolarını okuyup gözünüzü korkutmayın. Bulunduğunuz şehrin kurallarına uyarsanız sıkıntı yaşama ihtimaliniz çok düşük. Gelelim meşhur copacabana plajına. Deniz aşırı dalgalı ve aniden derinleşiyor. Pek girilesi bir deniz değil. Yani bizim güneydeki denizlerimiz buradan beş gömlek üstündür. O televizyonda gördüğünüz güzel kızları ise unutun! Kızlar çok mini bikinilerle geziyor ama dediğim gibi güzel olmadıktan sonra bir işe yaramıyor (: Ha güzeli yok mu derseniz elbet var ama Rio'yu öyle bir hayal etmişsiniz ki her yerden Adriana Lima'lar çıkacak zannediyorsunuz. Söyleyeyim ben, öyle olmuyor. Ama oraya gidecek yabancı kızlar için durum tam tersi. Çünkü daha önce dediğim gibi Brezilya insanı spora çok düşkün. Ve adamlar sportmen olunca hepsi dalyan gibi çocuklar. Bir de utanmadan hava sıcak diye üstlerine başlarına da bir şey giymiyorlar. Sonra benim gibiler de dönüp kendi göbeklerine vücutlarına bakıp bu ne yav deyip duruyor (: Ama olsun güveninizi yitirmeyin. Brezilya halkı yabancı insana karşı aşırı sıcak. Tanışmak istediğiniz her hangi biriyle hiç düşünmeden gidip konuşun, konuşmaya çalışan. Ters cevap alma ihtimaliniz yok gibi bir şey. Hele ki bir sokak partisine denk gelirseniz değmeyin keyfinize. Benim gittiğimde karnaval bitmişti ama sadece resmi olarak bitmişti. Haftanın 2-3 gecesi yine dışarıda, daha önce duyurdukları sokaklarda samba partilerine devam ediyorlardı. Giriş ücreti vs yok zaten bildiğin yolun ortasında yapılan eğlenceler. İnsanlar buralarda aşırı rahat oluyor. Tek dertleri eğlenmek, eğlenmek, eğlenmek. Alttaki videoda bu sokak partilerinden bir kaç parça var, izleyebilirsiniz. Diğer bir meşhur plaj ise ipanema. Burası copacabanaya göre daha kaliteli ve daha düzgün bir yer. Ama deniz yine aynı. Yani denizden pek bir beklentiniz olmasın. Bu plajlara giriş ücretsiz. En fazla şemsiye ve şezlong kiralarsınız o da 5-10 TL civarı bir şey. Rio, Sao Paulo'ya göre bir tık daha ucuz. Ama bu ucuzluk fazla değil sadece %10 diyebilirim. Ara sokakta bir yerde karnımı doyurayım desen 15-20 TL den aşağıya çıkamazsınız. Eğer buradan hediyelik eşya almayı düşünürseniz maalesef pek güzel bir şey bulamazsınız. Mağazalar bildiğiniz bizim 10-15 yıl öncesindeki şeyleri satıyor. Hem kıyafet hem, hediyelik eşya için bu geçerli. Her yer işe yaramaz Çin malı ürünlerle dolu ve fiyatlar gereksiz yere yüksek. Durum niye böyle pek anlam veremedim. Gece eğlencesi için merkezde farklı mekanlar olsa da eğlencenin buluştuğu yer Lapa. Burada illaki kapalı mekanlara girmenize gerek yok, sokakta bile eğlenceyi bulabilirsiniz. Fiyatlar pek hesaplı değil ama İstanbul gece hayatıyla kıyaslarsak daha ucuz diyebilirim. Lapa'ya gelmişken renkli merdivenlerin olduğu yere uğrayın derim. Buralarda her daim bir iki sokak sanatçısı elinde gitarla güzel bir şeyler söylüyor. Oturun yanına, keyfinize bakın. Gelelim İsa heykeline. Merkezden buraya gitmek için ufak ve eski bir raylı sistem var. Ama biz bunu tercih etmedik ve minibüslerle gittik. Daha konforlu oluyor ve fiyat aynı. Heykelin olduğu bölgeye giriş ve yukarı inip çıkmak için toplam bilet tutarı 40 TL. Bence böyle bir yer için uygun fiyat. Tahminimce burası bir Avrupa ülkesinde olsaydı fiyat en az iki katı olurdu. Yukarı çıktıktan sonra giriş için, aşağı inerken de minibüs için sıra beklemek zorundasınız. Yanınıza güneş kremi muhakkak alın. Güneş tepede olursa açık havada ve o sıcakta beklemek can sıkıcı olabiliyor. Tedarikli gidin derim. Heykelin olduğu yerden Rio manzarası çok güzel, her yeri görebiliyorsunuz. Burada 1 saat kalsanız yeterli zaten sonrasında sıkılırsınız. Aşağıya indikten sonra yürüyerek merkeze doğru geçebilirsiniz. Bu tip yerlerde ara sokakları gezmeyi seviyorum. Gerçi ara sokaklarda pek bir şey yok ama turistik olmayan yerleri görmek hoşuma gidiyor. Sao Paulo'da gördüğüm evlerin dışındaki hapishane tadındaki demirler Rio'da daha da çok yaygın. Copacabana ve ipanema plajlarında milyon dolarlık evlerde hapishanedeymiş gibi yaşamak bana çok tuhaf geldi. Muhtemelen gelir dağılımı bu kadar dengesiz olunca ciddi güvenlik sorunu ortaya çıkıyor ve çözümü evleri kafes içine alarak bulmuşlar. Brezilya insanı da bizler gibi pek İngilizce bilmiyor. O sebeple bazen sıkıntı yaşayabilirsiniz ama aşırı sıcakkanlı insanlar olduğu için dili hiç problem etmeyin derim. Adamlar o kadar kibar ve nazikler ki belediye otobüsünden inerken bile şoföre teşekkür edip iniyorlar. Hani Fenerbahçeli Alex vardı ya takım ayrımı yapmaksızın herkesin sevdiği adam. İşte Brezilya'lılar için bence en güzel örnek bu adamdır. Herkes mi onun gibi olur, her yerde mi bu kadar sıcak karşılarlar çok şaşırdım. Elbet her milletin iyisi kötüsü vardır ama Brezilya denilince aklıma gelen ilk şey, güler yüzlü, yardım sever ve sıcak insanların ülkesi. 4 Gün hostelde geçirdikten sonra Couchsurfing üzerinden Rio'da kalabileceğim host aramaya başladım. Şanslıyım ki aynı gün biri cevap verdi ve ertesi sabah soluğu o ailenin yanında aldım. Oraya nasıl, gittim, merkezde olmayan bir yeri toplu taşımayla nasıl buldum, evde beni nasıl karşıladılar hepsinin cevabı videoda var. Şans benimleydi ki böyle bir aile ve böylesine güzel bir evde 3 gece geçirdim. Brezilya insanı ve kültürünü daha da yakından tanıma fırsatım oldu. İnşallah onlar da bir gün İstanbul'a gelir ve ben de aynı güzellikte onları ağırlarım. Niteroi bölgesi pek turistik bir yer değil ama çok güzel plajlara sahip. Ve bu plajlarda hiç abartmıyorum 10-15 metrelik dalgaların üstünde sörf yapan çocuklar var. Oturup bunları izlemek bile ayrı bir keyif. Kaue'nin dediğine göre Rio'nun zenginleri ve sakinlik isteyenler genelde bu taraflara gelip yaşıyormuş. Diğer bir konu da World Cup 2014'ü Brezilya halkının istememesiydi. Kaç kişiyle konuştuysam kupanın burada yapılmasını isteyen birisine hiç rastlamadım. Dedikleri şey, yapılacak yatırımların bize bir faydası olmayacak, maç biletleri zaten yüksek, muhtemelen biz alamayacağız. Sonuç olarak zengin kesim daha da zenginleşecek, alttakilerin canı çıkacak. Yolsuzlukların çok olduğunu, 10 liraya yapılacak bir stadyumun hükümet yanlısı firmalara verilip 20-30 liraya yapıldığında dem vurdular. İşin özeti buydu. Ayağım geri geri gitse de Rio'dan ayrılıp Curitiba'ya doğru yola koyuluyorum. Otobüs bileti 160 TL, yolculuk 14 saat sürüyor ama konforlu bir yol. Terminalden ayarladığım hostele yine belediye otobüsüyle gidiyorum. Hostel merkezde ve gayet düzgün. Kahvaltı dahil 8 kişilik odada gecelik yatak fiyatı 40 TL. Bu şehirde beğendiğim en çok şey yine parklar oldu. Özellikle üniversite içinde bulunan bosque zaninelli doğal parkını görmek gerekir. Pek merkezi bir yerde değil ama ben belediye otobüsüyle gidebildiğime göre siz de bir şekilde gidersiniz. Giriş ücreti yok. 3-4 saat vakit geçirip çok keyif alınacak, dinlendirici bir yer. Şuan park deyince ilk aklıma gelen yer burası diyebilirim. Curitiba önceki şehirlere göre daha hesaplı bir yer. Sau Paulo'dan %25-30 daha uygun. Yeme içme daha ucuz, müze girişleri 5-6 TL. İnsanlar ise aynı şekilde dostça ve sıcakkanlı. Birkaç kez bu üniversite içindeki parka gitmek için mağazalara girip soru sordum. Sorduğum kişiler işlerini güçlerini bırakıp, yola kadar çıkarak öyle tarif etti. Bir kez daha Brezilya insanına hayran kaldım. Hafta içi buraya geldiğim için gecesi nasıl pek göremedim. Söylediklerine göre perşembeden itibaren hareketleniyormuş. Ben yinede şansımı deneyeyim diye çıktım ama adam akıllı bir yer bulamadım. Ya ben yanlış yerlerde gezdim ya da burada hafta içi pek bir hareket yok. Asıl amacım dünyanın en büyük şelalelerinden sayılan Foz Do Iguaçi'ye gitmekti. Giderken de bu şehir üzerinde geçiyordum ve madem buralara gelmişim uğrayıp bir soluklanayım dedim. 1 gece 2 gün burada kaldıktan sonra Foz Do Iguaçi'ye doğru yola koyuldum. Otobüs bileti 135 TL. Yol 11 saat sürüyor. Bu yolculukları ileriki günlerde o kadar çok özledim ki özellikle Paraguay ve Bolivya videolarını izleyince ne demek istediğimi anlayacaksınız. Ne yalan söyleyeyim gezi biletini alana kadar Güney Amerika'da böyle bir yer olduğundan haberim bile yoktu. Meğersem Arjantin, Brezilya ve Paraguay'ın birleştiği noktada dünyanın bu sayılı şelalelerinden biri varmış. Niagarayı görenler buranın daha büyük olduğunu söylüyor. Ee madem öyle, buralara kadar gelmişiz bir gidip görelim oradan da Paraguay'a devam ederim dedim. Sabah şehre inip doğruca ayarladığım hostele gittim. Kahvaltı dahil 8 kişilik odada gecelik yatak ücreti 35 TL. Duş alıp biraz dinlendikten sonra vakit kaybetmeden şelalelere doğru yola koyuldum. Merkezden belediye otobüsüyle 3 TL ye gidebiliyorsunuz. Yol en fazla 1 saat sürüyor. Şelalenin bulunduğu doğal parka giriş ücreti 50 TL. Tabi ben Brezilya tarafından gireceğim ve sadece bu tarafı gezeceğim. Kimisi Arjantin tarafının daha güzel olduğunu kimisi ise iki tarafta aynı pek fark yok diyor. Hosteldeki aklı başında birkaç kişiye sordum ve aldığım cevap, sadece Brezilya tarafının yeterli olacağıydı. Bende ekstra vakit kaybetmeden sadece bu tarafı gezip yoluma devam ettim. Parka ilk girdikten sonra otobüsle şelalenin olduğu bölgeye götürülüyorsunuz. O arada farklı duraklar var. İsterseniz ücreti karşılığında rafting ya da benzeri su sporları yapabilirsiz. Bunlarla ilgilenmediğim için direk şelale tarafına geçtim. Şelale bölgesinde yürüyerek gezilebilecek 5-6 farklı nokta var. İki saat yürüyerek bu bölgeyi bitirebilirsiniz. Aynı anda 3 tane gök kuşağı çıkıyor, manzara kesinlikle çok güzel. Suyun uğultusu ise çok kuvvetli. Yani burayı anlatmak pek mümkün değil en iyisi videoyu izleyip kendiniz karar verin. Şelaleden çıkışta hemen yan tarafta kuş parkı var. Eğer daha önce böyle bir yere gitmediyseniz ve vaktiniz var ise uğrayın derim. Parkın küçük olduğunu duyunca ve daha önce Malezya'da devasa büyüklükteki bir kuş parkına gitmiş olduğum için burayı pas geçtim. Şelalede fotoğraf çekilirken İngiliz bir arkadaşla tanıştım. Gerçi sonradan öğrendim aslında Pakistanlıymış ama İngiltere'de yaşıyor. O gün şehirde görülebilecek yerleri beraber gezdik. Her ne kadar pek görülecek yer olmasa da Güney Amerika'nın en büyük camisinin orada olduğu söyleniyordu. Biz de oraya gittik. Türkiye'ye dönünce internetten araştırdım ama kimi kaynaklarda Arjantin'de daha büyük bir cami olduğu yazıyor ama pek emin olamadım. Şimdi Paraguay'ın başkenti Asuncion'a gidiyorum. Yolculuk yaklaşık 5 saat sürüyor. Otobüs bileti 65 TL. Çok güzel bir blog olmuş. Emeğinize sağlık. Abicim gene yapmısın ve mukkemel olmus emegıne saglık böyle güzel gezılerını bızle paylastıgın ıcın cok teşekkur ederım. Rica ederim ne demek, ben teşekkür ederim.


14 Aralık 2014'de Meksika'dan gezime başladım. Amacım 1.000 gün dünyayı gezebildiğim kadar gezmek ve 11 Eylül 2017'de ülkeme geri dönmek. Hangi ülkeye gideceğim, nerede, nasıl kalacağım gibi hiçbir planım yok. Rüzgar nereye götürürse oraya gidiyorum. Tabi bu süre içinde hayata geçirmek istediğim bazı projelerim de var. İşte onlardan biri; özellikle teyze ya da ninelere 'çok güzelsin' dedikten sonra fotoğraflarını çekmek, öncesi ve sonrası ile bu iltifata nasıl tepki verdiklerini projelendirmek. 1- Mathilda Guatemala'nın Xela şehrinde yaşıyor. Vücudunun sağ tarafı yarı felç gibi olsa da kendi işini görebiliyor. Evini ziyaret ettiğimde fotoğrafını çekmek istediğimi söyledim. 'Çek ama dişlerim yok, güldürme beni' dedi. O öyle dedikçe ben de 'genç kız gibi güzelsin' dedim. 2- Maria Doleres 70 yaşındaki bir Kichwa yerlisi ve Ekvador'un Otavalo şehrinde yaşıyor. Evini ziyaret ettiğimde İspanyolca bilmediği için pek sohbet edemedik. Yanımdaki yeğeni kısa konuşmalarımıza çevirmenlik yaptı o kadar. Soba üzerinde pişirdiği mısırlardan bir tane yedikten sonra evden ayrılmak üzereydim. O an kapı önüne vuran gün ışığı tam fotoğraf çekmelik olduğu için bu fırsatı kaçırmadım. İlk başta bir fotoğrafını çektim ama gülümsemiyordu. Yeğeni aracılığıyla 'genç kız gibi güzelsin' dedim. 3- Margarita 74 yaşındaki bir Kichwa yerlisi ve Ekvador'un Otavalo şehrinde yaşıyor. Sokak pazarında meyve satıyordu. Bir iki meyveyle beraber fotoğrafını çekmek için izin de aldım. Fotoğrafını çekiyorum ama hiç gülümsemiyor. 'Lütfen gül' diyorum, bana mısın demiyor. En son 'genç kız gibi güzelsin' dedim. 4- Diomayda 35 yaşındaki bir Arhuaco yerlisi ve Kolombiya'nın Sierra Nevada dağlık bölgesinde yaşıyor. Bu bölgelerde elektrik ya da telefon sinyalı yok. En yakın kasabaya 2 gün yürüyerek gidilebiliyor. Fotoğrafını çekmek için izin istedim. Utanarak 'tamam' dedi. Önce birkaç fotoğrafını çektim. Sonra birden 'çok güzelsin' dedim. 5- Arhuca yerlilerini ziyaret etmek için Kolombiya'daki Don Diego köyüne gittim. Köyün liderinden izin aldım ve etrafı dolanmaya başladım. Gençler İspanyolca bildiği için iletişimim kolay oluyordu. Köye pek yabancı gelmediği için de o sırada köyde kim varsa benden haberdar olmuştu. Evleri gezmeye çalışırken fotoğrafta gördüğünüz kız kapı önünde duruyordu ve ona doğru yürümeye başladım. Ben gittikçe o evin içine kaçtı ve kapayı da kapattı. Ama aradan da açıp açıp meraklı gözlerle beni seyrediyordu. Yanına kadar gittim. 'Kapıyı açar mısın?' diyorum ses yok. 'Lütfen kapıyı aç, fotoğrafını çekeyim' diyorum yine ses yok. En son 'ama çok güzelsin' dedim. Kapıyı biraz daha fazla açsa da dışarı çıkmadı. 6- Wayuu yerlisi Evangelina Pausajiu yüz yaşında. Kolombiya'nın Nazareth köyünde yaşıyor. Tüm işini kendisi görebiliyor. Hatta gözlük kullanmadan çanta bile örüyor. Kamerayı gördüğünde utandığı için fotoğraf konusunda pek üstelemedim. Önce normal bir fotoğrafını çektim. Sonra da 'çok güzelsin' dedim. Evangelina'nın verdiği tepkiden sonra anladım ki; 'çok güzelsin' iltifatı 7'den 70'e herkesi mutlu edebiliyor. 7- Zarekkın 77 yaşındaki bir Arhuaco yerlisi. Kolombiya'nın Sierra Nevada dağlık bölgesinde bir köyde yaşıyor. İspanyolca bilmediği için pek konuşamasak da rehberim iletişim kurmamıza yardımcı oldu. Zarekkın kamerayı gördüğü an aşırı ciddileşiyordu. Daha önce Arhuaco dilinde 'çok güzelsin' demeyi öğrenmiştim. Zarekkın'e onların dilinde 'ma du mikabani' dedim. 8- Ekvador'un Otavalo şehrindeki bir sokak pazarında birşeyler satıyordu. Fotoğraf çekmek için izin istedim. Birkaç fotoğraftan sonra 'çok güzelsin' dedim. 9- Teyzemizle Guatemala'nın Santa Maria de Jesus köyünde karşılaştım. Halk pazarında yere oturmuş fıstık satıyordu. Bir poşet aldım ve fotoğrafını çekmeme izin verdi. Lütfen gülümse, öyle fotoğrafını çekmek istiyorum dedim. Yan tezgahdaki herkes güldü ama o gülmedi. En son 'genç kız gibi güzelsin' dedim. 10- Juliano Kolombiya'nın Cabo De La Vela kasabasında yaşıyor. Bu bölgelerde neredeyse çöl iklimi görüldüğü için ortam aşırı sıcak. Hatta son 4 yıldır tek bir damla yağmur yağmamış. Yüzüne yaptığı maske ise güneşten korunmak için. Sattığı el sanatı takılardan bir iki tane aldıktan sonra fotoğrafını çekmek için izin aldım. Birkaç fotoğraftan sonra 'çok güzelsin' dedim. 11- Kichwa yerlisi Maria Ignesia Ekvador'un Guamote kasabasında yaşıyor. Fotoğrafını çekmek için izin istediğimde gitti yeni şapkasını giydi. Önce normal bir fotoğraf çektim. Sonra 'çok güzelsin' dedim. 12- Meto 33 yaşındaki bir Marubo yerlisi ve Brezilya'nın Amazon bölgesinde yaşıyor. Kendi dilinin haricinde başka bir dil bilmiyor. Ben de köye ilk gittiğim gün Marubo dilinde 'merhaba', 'güle güle' ve 'çok güzelsin' demeyi öğrendim. Meto'ya onun dilinde 'roacaeşta' dediğimde. 13- Iwini-eva 64 yaşındaki başka bir Marubo yerlisi. O da Brezilya'nın Amazon bölgesinde yaşıyor. Aynı zamanda o bir first lady. Çünkü tüm Marubo yerlilerinin tek bir lideri var ve o liderin tek eşi Iwini-eva. Önce normal bir fotoğrafını çekip daha sonra kendi dillerinde çok güzelsin anlamına gelen 'roacaeşta' dediğimde. 14- Altena Perera Dasiva 88 yaşında. Brezilya'nın Amazon bölgesindeki Atalaia do Norte kasabasında yaşıyor. Evinin önünden geçerken dikkatimi çekti ve selam verip konuşmaya başladık. Zaten aşırı sıcak kanlı olduğu için hemen fotoğrafını çekmeme de izin verdi. Birkaç fotoğraftan sonra 'genç kız gibi güzelsin' dedim. 15- Vasi Joaki 78 yaşındaki bir Marubo yerlisi. Brezilya'nın Amazon bölgesinde yaşıyor. Marubo dili haricinde başka bir dil bilmiyor. Köydeki hemşireyle beraber evini ziyaret ettik. Biraz konuştuktan sonra fotoğraf çekmek için izin aldım. Önce normal birkaç fotoğrafını çektim daha sonra onların dilinde 'roacaeşta' dedim. 16- Kozmita Gomis Brezilya'nın Amazon bölgesindeki Atalaia do Norte kasabasında yaşıyor. 'Çok güzelsin' dedikten sonra hiç bu kadar havaya giren olmamıştı. 17- Fidelina Cortes 75 yaşında ve El Salvador'da yaşıyor. Yerel bir arkadaşla beraber evini ziyaret ettik. Yanından ayrılırken fotoğrafını çekmek istedim. Her zamanki gibi önce birkaç normal fotoğraf çektim sonra ise 'genç kız gibi güzelsin' dedim. 18- Mımba 17 yaşında bir Marubo yerlisi. Brezilya'nın Amazon bölgesinde yaşıyor. Bebeğinin adı ise Maya. Tanıştığımızın ilk günü hiç fotoğrafını çekemedim, çünkü çok utanıyordu. Ertesi gün evini tekrar ziyaret ettim. İkna etmek zor olsa da birkaç fotoğrafını çektim. Sonra 'çok güzelsin' dedim. 19- Meksika'nın San Cristobal şehrinde bu mağazada tanıştık. Sattığı hediyelik şeylerden aldığım halde yine de fotoğraf çektirmeye pek yanaşmadı. Çünkü utanıyordu. Zar zor ikna ettim. Uçlarına renkli şeyler bağladığı saçlarını arkasına atıyordu. Ellerimle öne attım. Fotoğraf çekildi. Şimdi daha güzelsin dedim. Telif Hakkı: Bu sayfadaki ve rotasizseyyah. com daki hiçbir içerik izinsiz kullanılamaz. Ekleme: Buradaki fotoğraflarım 31 Ekim gecesi ATV deki 'Son Durak' adlı programda benden izinsiz kullanılmıştır. Sunucu Melih Altınok adında biri. Fotoğraflarıma müdahale ederek üzerindeki imzamı kapatmışlar, benden de bahsedilmemiş. İlgili videoya buradan bakabilirsiniz. Karahan Hukuk Bürosu aracılığıyla hukuki süreç resmi olarak başlatıldı. Ekleme: 2021 yılında davayı kazandım. ATV'den maddi manevi tazminatımı aldım. Not: Daha önce Amerikalı bir lise öğrencisinin okulda diğer öğrenciler üzerinde benzer bir çalışma yaptığını söylüyorlar. Doğrudur. Bahsi geçen kişi 2015 Temmuz ayında projeyi duyurmuş. Ben bu proje kapsamında ilk fotoğrafımı Ocak 2015'de çektim. Facebook sayfamda da Temmuz 2015'e kadar paylaştığım 'çok güzelsin' dedikten sonra gülümseyen kadın fotoğrafları var. Hala ısrarla o projeden alıntı olduğunu düşünen varsa Facebook sayfamdaki eski gönderilere bakabilir. İzinsiz kullanımlardan nefret ediyorum! Emek hırsızlığı değil de nedir? Kendilerine ait bir haberi izinsiz alsan dünyaları başına yıkarlar. O yüzlerdeki yaşanmışlıklar nasılda belli. Kim bilir ne hikayesi var her bir kırışıklığın. Bir taraftanda da ne acı ki böyle bir projeyi Türkiye'de yapmaya kalksan "Ne diyon sen be salak!" "Ay tacizci misin sen be?" diye tepkiler alacak olman %99! Neyse. Seviyoruz seni bro!


Yurtdışı gezilerimde evinde kaldığım kişileri nasıl buluyorum? En çok gelen sorulardan biri de bu. www. couchsurfing. org sitesinden buluyorum. Hiç bilmeyenler için kabaca anlatıp, biraz bilgi vereyim. Bu siteyi facebook gibi düşünün ama genelde gezginlerin kullandığı bir oluşum. Gittiğiniz ülkede o bölgenin gerçek kültürünü görmek ve ücretsiz konaklamak için en iyi alternatiflerden biridir. Aynı facebooktaki gibi kullanıcı profili açıyorsunuz, fotoğraflarınızı ekleyip kısaca hayatınız ile ilgili bilgileri giriyorsunuz. Gittiğiniz ülkeleri ve gitmek istediğiniz ülkeleri de belirtebilirsiniz. Yaşınız, mesleğiniz, becerileriniz gibi bir çok detayı da yazabilirsiniz. Bu profilinizi hem gideceğiniz ülkelerde ev bulmak hem de sizin ülkenize gelecek gezginleri ağırlamak için kullanacaksınız. Tabi profili açmakla insanlar sizi hemen kabul etmez ya da sizin evinizde kalmak istemez. Çünkü önce size güvenmek isterler. Peki hiç tanımadıkları birine nasıl güvenecekler? İşte orada devreye sizin hakkınızda yazılan olumlu/olumsuz yorumlar giriyor. Birinin evinde kalınca ya da birini evinizde misafir edince karşılıklı olarak, beraber geçirdiğiniz günler hakkında birbirinize yorum yazıyorsunuz. Bu yorumlar herkese açıktır, herkes görebilir. Ne kadar çok olumlu yorumunuz olursa ev bulma işiniz o kadar kolaylaşır. Ee şimdi profili açtım nasıl olumlu yorumum olacak ki, kimse beni kabul etmez diyebilirsiniz. Burada yapılacak en kolay iş, arkadaşlarınızdan elbet couchsurfingi kullanan birisi vardır. Onlardan rica edip hakkınızda bir tane olumlu yorum yazmasını isteyin. İşte arkadaşımdır, iyi çocuktur, gezmeyi sever, beraber şurayı gezdik, uyumludur vs gibi. Üye olmuş hiç arkadaşınız yoksa genelde büyük şehirlerde düzenlenen haftalık couchsurfing buluşma etkinliklerine katılıp, oradan bir, iki arkadaş edinebilirsiniz. Eğer bu işte ciddi olacaksanız önce bir, iki gezgini evinizde ağırlayın. Onlardan gelen olumlu yorumlar sayesinde de gittiğiniz ülkelerde ev bulmanız kolaylaşır. Hele 7-8 olumlu yorumunuz ve profilinizde detaylı bilgiler varsa işler daha da kolay olur. 2- Profilinizi detaylıca doldurun. Ne kadar detaylı olursa işi o kadar ciddiye aldığınız anlaşılır. 3- Fotoğraf eklerken daha çok sosyal biri olduğunuzu gösteren fotoğraflar ekleyin. 5- Evinizde en az bir, iki tane misafir ağırlayarak olumlu yorumlarınızı arttırmaya bakın. 6- Facebook profilinizi couchsurfing profiliniz ile ilişkilendirebilir, böylece profilinizin daha güvenilir olduğunu gösterebilirsiniz. Bunu couchsurfing sitesinden ayarlayacaksınız, facebooktan değil. 7- Sitenin birde onaylı üye gibi bir özelliği var. Bunu aktif etmek için yaklaşık 50 TL ödeme yapmanız gerekiyor. Onaylı kullanıcı olduğunuzda muhtemelen insanlar sizi daha ciddiye alacaklardır ama bu illaki şart değil. Benim gibi onaylı kullanıcı olmadan da ev bulabilirsiniz. 1- Gideceğiniz şehir ismini yazarak o bölgedeki ev sahiblerini arayın. 2- Filtre kısmından en son 1 hafta ya da 1 ay önce on-line olmuş kişileri seçin. Çünkü arama yaptığınızda 3 yıldan beri siteye hiç girmemiş kişileri bile görebilirsiniz. 3- İşinizi daha sağlama almak isterseniz yine filtre kısmından "sadece olumlu yoruma sahip kişileri göster" diyebilirsiniz. 4- Bulduğunuz potansiyel ev sahiplerine kesinlikle direk mesaj göndermeyin! Sadece konaklama talebi gönderip, kalmak istediğiniz gün aralığını belirtin. Bunu yaparken bir de ön mesaj göndermeniz gerekiyor. Mesajınız standart kopyala/yapıştır mesajı olursa puan kaybedersiniz. Kim olduğunuzu, ne iş yaptığınızı, nasıl gezdiğinizi ve ne kadar kalmak istediğinizi kısaca belirtin. Mesajınıza ev sahibinin ismini yazarak başlarsanız kopyala/yapıştır olmadığı daha bir net olur. 5- Konaklama talebi gönderirken kişinin profilinde, evi hakkında yazan bölümü iyi okuyunuz. Bazı kullanıcılar sadece erkek ya da sadece kadın kabul edebilir. Boş yere hem kendi zamanınızı kaybetmeyin hem de karşıdakinin zamanını çalmayın. 6- Ne kadar erken ev aramaya başlarsanız bulma şansınız o kadar kolay olur. Son 2-3 güne bırakırsanız işler daha da zorlaşır. 7- Duruma göre ne kadar çok talep gönderirseniz ev bulma şansınız o kadar çok artar. 8- Talepleri gönderdikten sonra beklemeye başlayın. Olumlu dönüş olursa ve o kişide kalacaksanız, beklemede olan diğer gönderdiğiniz talepleri iptal edin. 1- Adresi isteyin. Hatta google mapsden ekran görüntüsü almaya çalışın. 2- Havaalanı ya da terminalden oraya en ucuz nasıl gidileceğini öğrenin. 3- Mobil telefon numarasını isteyin. Watsapp varsa onu da isteyin. 4- Bulunduğunuz yerden bir isteği var mı sorun. Bazen ülkenizin parasını ya da ufak geleneksel şeyler isteyen çıkabiliyor. 5- Bir şey istemeseler bile siz yine de ufak bir hediye götürmeye çalışın. Türkiye ile ilgili bir magnet ya da nazar boncuklu bir anahtarlık gibi şeyler olabilir. 1- Kuralları ev sahibi koyar. Kimisi direk size evin anahtarını verir, kafana göre takıl der kimisi ise anahtar vermez, akşam 10 da ben yatarım ona göre bu saatte gel diyebilir. Kurallar neyse uymak zorundasınız. Ama rahat olun genelde böyle sıkı kurallar olmaz. 2- Ev ile merkez arasında toplu taşıma nasıldır detaylıca öğrenin. 3- Gezilecek yerler hakkında zaten bilgileri ondan alacaksınız. 4- Evi temiz kullanın. Yemek yerseniz bulaşıkları siz yıkayın. 5- Ev sahibiniz öğrenci ise muhtemelen durumu iyi değildir. Dışarıda yemek yerseniz hesabı ona ödetmeyin. 6- Unutmayın ki orada ülkenizi temsil edeceksiniz. Konaklamanız ne kadar olumlu geçerse ev sahibiniz Türkiye hakkında o kadar olumlu düşünecektir. 7- Evden ayrıldıktan sonra yorum yazmayı unutmayın. İlk yorumu misafir olan yazar, ev sahibi değil. 1- O şehrin couhsurfing grubuna gözatın. Muhtemelen haftada bir buluşma etkinliği vardır. Oraya katılmak serbesttir. Gidip lokal insanlarla ya da sizin gibi gezenlerle tanışıp o bölge hakkında detaylıca bilgi alabilirsiniz. Yalnız bu buluşmaları ben hiç sevemedim. Bir sürü yabancı kişi oluyor. Herkes birbirine neredensin, nereye gittin, sonraki durak ney, en sevdiğin yer neresi vs gibi şeyler soruyor. Ve 5 dakika sonra herkes hepsini unutuyor. 2- Bazen talep gönderdiğiniz kişiler sizi evinde misafir edemeyebilir ama gün içinde dışarıda buluşup, beraber gezebilirsiniz. Bence bu da güzel bir fırsattır. 1- Gittiğiniz yerin gerçek kültürünü görmenizi ve birebir o kültürü yaşamanızı sağlar. 2- Yabancı dilinizi geliştirir. Yabancı dilim iyi değil, ev sahibiyle nasıl anlaşacağım ki derseniz bunu izleyin. 1- Kız arkadaş bulmak için bu platformu kullanmayın. 1- Kız arkadaş bulmak için bu platformu kullanmayın. Evinde kaldığım bazı kişilerin Türk kullanıcılar hakkındaki tecrübelerini anlatsam yuh dersiniz. O derece. Güncel olarak haberdar olmak isterseniz youtube kanalımdan takip edebilirsiniz. Rica ederim, yolunuz açık olsun. Lviv'in cafelerine, canlı müziklerine hayran kalmıştım. Tekrar gidilip, görülecek bir yer. 1- Kız düşürmek için bu platformu kullanmayın. 1- Kız düşürmek için bu platformu kullanmayın. Tavsiyeler ve tecrübe paylaşımları için çok teşekkürler, Oldukça yalın mütevazi anlatımınız başarılı. Amerika transit için yardımcı oluyormu yani usa vizesi olmadan başka bir havayoluyla yola devam konusunda.., Vizeniz yoksa transit geçişe izin vermiyor diye biliyorum ama emin değilim. Bilen birinse sormak lazım. Aslansııın be Mehmet abi teşekkürler :) yolun açık olsun daim!


Daha önce yolda tanıştığım ve hikayesi farklı olan gezginleri sizlere anlatmıştım. Şimdi sıra bir Türk gezgini anlatmaya geldi. Hem de belki de şuana kadar anlattıklarım arasında hikayesi en güçlü olanını; Gürkan Genç'in bisikletiyle yapıyor olduğu ve 7 yıl sürecek olan yol hikayesini. Gürkan Genç 2010 Yılında iş hayatını bırakıp kendini bu yola adamış biri. Yüz yüze hiç görüş memiş olsak da internetten ara ara konuşup, kısa da olsa dertleştiğimiz oluyor. Şuan Afrika'dan yoluna devam eden Gürkan, 7 yıl sürecek olan bu dünya turuna eylül 2012'de başladı. Bisiklet üstünde -57 ve +61 dereceyi görmüş, gittiği birçok ülkedeki okullarda seminer vererek Türkiye'yi tanıtmış, gurur duyarak yol hikayesini hem sizlere hem de tanıştığım yabancı gezginlere anlattığım bir Türk kaşiftir. Belki çoğu klasik gelecek hatta bazılarının cevabı internet sitesinde yazıyor olsa da herkesin aklına gelebilecek şeyleri sormaya çalıştım. Büyük ihtimal kendi ayaklarım üzerinde durmamış olsaydım nereye gidiyorsun der veya param bittiğinde para yollamaz eve dönmeye mecbur bırakırdı. Annem ve Babam bisikletle ilk seyahatim olan Türkiye Japonya turuna karşı çıkmadılar fakat gönülden de git dememişlerdi. Aradan 6 yıl geçti ve hala seyahat ediyorum. Seyahat etmekle kalmayıp birçok projeyi de birlikte gerçekleştiriyorum. Şuanda yaptıklarımla gurur duyduklarını düşünüyorum. Ailem artık seçtiğim bu yolun hayat tarzım olduğunu da kabul ediyor. Her aile gibi onlarda evlatlarının mutlu olmasını istiyor. Şuanda mutluyum. Mutlu olmamı bilmesi yetti sanırım. Bir kırılma noktası olmadı. İş yerimi devrettim. Bu doğru fakat işlerim kötü diye yola çıkmadım. Hatta çok güzel bir iş teklifi almış "yola mı çıksam yoksa bu güzel iş teklifini değerlendirsem mi?" diye kısa süreli bir tereddüt yaşadım. Fakat yola çıkmayı cidden çok istedim. 31 yaşındaydım daha önce hiç yurt dışına çıkmamıştım. Üniversite de Japonya'ya gitmek istemiştim param yoktu. Üniversite sonrasında çalışmaya başlamıştım o zaman da param vardı ama zamanım yoktu. 2010 Şubat ayında şirket hisselerimi devrettikten sonra hem zamanım vardı hem de istediğim turu yapabilecek bir miktar param. Neden olmasın dedim. Ulaşım aracı olarak bisikleti seçtim çünkü o sıralar kilo vermek için kullanıyordum hemen hemen her gün evden iş yerine, iş yerinden eve pedallayarak gidiyordum. Ayrıca 12 yaşında annem 10km mesafedeki bir kasabaya bisikletle gittiğimi öğrenince "o bisiklet kitlenecek" demişti ben de kendisine büyünce dünyayı gezerim görürsün" demiştim hem bu hikayeyi de gerçekleştirmiş olacaktım. Bu durumu ilk Moğolistan Gobi Çölünü geçerken yaşamıştım. 2010 yılında orada bir yol yoktu. Herkes çölde kafasına göre gidiyordu. Çin sınırından Başkent Ulan Batur'a 750km mesafe vardı. Ve arada şehir falan yok. 12 gün boyunca 11 kg yemek ve 18 litreye yakın su taşımıştım. Yemek yiyorum tenceremi yıkamıyorum dişlerimi fırçalamıyordum, duş alma gibi bir imkanım yok en neticede 9. günde suyun yetmeyeceğini anladım. Aha dedim buraya kadarmış. Boş olan pet şişelere çişimi biriktirdim sonrada yanımdaki arıtma cihazı ile arıtıp kalan tatlı su ile karıştırdım. 3 gün sonra Ulan Batura vardığımda bir plazanın en üst katında şarap içiyor ve yaşadıklarıma gülüyordum. Bisikletle çöl geçmek enteresan bir duygu hiçliğin ortasında tek başınasın. Benim için yalnızlığın kelime anlamı çölde netleşti. Hayat %50 ses %50 hareketten oluşur. Orada hiçbir şey yok. Yolculuğumda ilk defa sessizlikten yalnızlıktan rahatsız olmuş korkmuştum. O günden sonrada zaten Çöl geçişlerim her kıtada oldu. Ve çölleri sevmeye başladım. Bisikletle çöl geçişi konusunda dünya rekoru da kırdım başvurumu da yaptım. Bu yıl içinde Bu rekorun resmileşmesini de bekliyorum. Yeme, İçme, vize ücretleri bu kapsamda bakacak olursam aylık giderim 300$. Şimdiye kadar 42 ülkeyi bisikletle gezdim bu ülkeleri defalarca gezecek halim yok. Ulusal müzelerine giderim, Sanat müzelerine giderim. Varsa Operaya giderim. Rusya'da Bolşoy tiyatrosuna sadece tek bilete 600TL verdiğimi hatırlıyorum. Ayrıca 3 senedir düzenli finansal destekte bulunduğum projeler ve burs verdiğim öğrenciler var. Dünya seyahatimle birlikte para kazanıyorum fakat yolda bu paraya ihtiyacım olmuyor. Bende elimdeki imkanları dünya turum ile gerçekleştirdiğim projelere kullanıyorum. Yabancı dil eğitim bursu, gezgin bursu, sporcuya destek. Neden bunu yapıyorsun diyen olabilir? Yarın başımıza ne geleceğini kimse bilemez imparatorlar krallar hepsi şuan toprak altında. Bu turu bitip bitiremeyeceğimin bir garantisi yok. Takip edenler başıma neler geldiğini nasıl kazalar geçirdiğimi az çok bilirler. Sınır geçişlerinde şahsen sıkıntı yaşıyorum. Çünkü pasaportta gümrük görevlilerinin ilk defa karşılaştığı vizeler var. Mesela Avrupa'ya Finlandiya'dan girmişim. Bir buçuk sene sonra Hollada'dan ingiltere'ye geçeceğim. Pasaportta Schengen vizesi yok. Gümrük görevlileri tabi sistem dışı bir şeyle karşılaşınca şaşırıyorlar. Özel vizelerle geçmiştim. İsrail'in damgası var fakat bakıyorlar bütün Arap ülkelerini gezmişim. Hayırdır ağa bu adam ne ayak diyen oluyor? Gittiğim ülkede gideceğim ülkenin büyükelçiliğine uğrayıp vizelerin ücretlerini ödeyip öyle alıyorum. www. gurkangenc. com/en bu sitede yol anılarımı İngilizce paylaşmam yetkililerin gerçekten ne yaptığımı görmelerini sağlıyor. Ayrıca Türkiye Cumhuriyeti Dışişleri Bakanlığı bu konuda destek veriyor. Başka bir sıkıntı yaşadığım mevzu da bisikletin arkasında insanız hava aracı taşımam, Gps, yol takip sistemi, son model kameralar gece video çekim yapabilecek ekipmanlar derken haliyle gümrükteki görevliler kıllanıyor. Bu yüzden birçok ülkede gizli servis veya sivil polisler tarafından takip edildiğim olmuştur. Hatta bazen ülkenin iç işleri elçiliğimize telefon açarak hakkımda şikayette bile bulunulmuştur. Özel bir çaba sarf etmedim Mehmet. 2010 Aralık da Güney Kore'de çadırımın içinde bir video çektim "Eğer imkanım olursa tüm dünyayı gezerim" demiştim. O imkanları yaratmak lazımdı. Bekleyerek olmuyor. Öncelikle dünyayı gezmek için evrensel bir meslek sahibi olmam gerekiyordu. 2011 Mart ayında Türkiye'ye dönmüştüm 2012 Eylül ayında Dünya turuna çıktım. Küçük hedefler koyarak büyük hedefe ulaştım diyebilirim. Bir hayalimi gerçekleştirince sonrasına hep yenilerini koydum. 2010 da ilk seyahatimde neler yaptıysam hala aynı şekilde devam ediyor. Sadece biraz daha dallanıp budaklandı o kadar. %70 Çadır %20 Ev misafirliği %10 Otel veya hostel diyebilirim. Çadırda konaklamayı seviyorum. Türkçe, İngilizce biliyorum. Çinceyi baya öğrenmiştim unuttum fakat gittiğimde gene hatırlarım, Uzun süredir Arap topraklarında gezdiğimden Arapçayı da az biraz anlıyorum. En azından yolda ihtiyacım olacak kadar konuşuyorum. Beden dilim iyidir el kol vücut hareketlerini iyi kullanırım. Yemek olayı önemli bir konu. Bisiklet üstünde günde 5000 Kaloriden fazla kaybediyorum. Bisiklet yüklerle beraber 60 kg normalde bir günde 100km çok rahat alıyorum. Sabah Kahvaltıda Müsli yerim. Su ile karıştırırım içine başka bir şey atmam. Öğlen ve Akşamları makarna haşlarım. Yağ koymam tuz koymam. İçine bir adet konserve Tuna atarım onun içindeki yağ ve tuz yeter. Kamp yapmadan önce bir markete denk gelirsem sebze meyve alırım. Bazı bölgeler vardır ki bu süreç aylarca devam eder ve yediğim yemekle kaybettiğim kaloriyi karşılayamam. Önümdeki süreci ona göre hesaplayıp. Bazı alanlara girmeden önce eğer uzun süreli konaklamalar veriyorsam kilo almaya çalışırım böylelikle yoldayken hem o kiloları veririm hem de kas kaybını engellemiş olurum. Çok zayıf olduğum fotolar da var kilolu olduğum fotolarda. Her bölgenin yemeğini, sebzesini meyvesini yerim. Yemek ayrımım yoktur. Suudi Arabistan'da Hayber şehrinde bir gün din polisleri eve yemeğe davet etti. Tabi aile büyükleri falanda geldi. Amca sordu günde kaç kilometre gidiyorsun diye. Normalde 100 km giderim fakat illa bir noktaya varacaksam 200 kilometre de yaparım dedim. Amca da "bizim develerde günde 100 kilometre yapar zorladık mı 200 yapıyorlar. Maşallah Gürkan Bey deve gibi adamsınız" demişti. Canım ne zaman isterse o zaman yola çıkıyor veya ne zaman istersem o zaman duruyorum şu kadar saat üstünde kalıyorum demek zor. Fakat ortalama günde 80-100 km arasını çok rahat yol alıyorum. 60 kg bir bisikletle hiç dinlenmeden yani ayağım yere değmeden en fazla 60 km gittim. Ocak 2013 Rusya Hava sıcaklığı -42 dereceydi. Sadece restoranlardan restoranlara durabiliyordum. Bisiklet üstünde hissedilen sıcaklık 57 dereceydi ve nabız 150 üstünde atıyor. Dinlenmek için durursam ölürdüm. Buzlu ve karlı alanda o bisikleti sürmek hakikaten çok zordu. Bir günde aldığım en uzun mesafe de Suudi Arabistan'da çöl geçişi sırasında oldu 220Km. Sanırım bir daha da bu kilometrenin üzerine tur bisikletimle çıkmam. Boş bisikletle sanırım günde 400 veya 500 km gidebilirim. Avrupa da bu tarz yolculuk yapan bisikletliler de var. 42 ülke gezdim şu zamana kadar gitmediğim ulusal müze bir iki tane vardır. Onlarda kapalıydı o yüzden gidemedim. O ülkelerinde başka müzelerini gezmişimdir. Sanat galerisi varsa takip eder bulur giderim. Avrupa Seyahatimde Opera ve Tiyatroya çok gittim. Yakın tarihte en son Katar'da Operaya gittim. Gezilecek yerlerini gezer yöresel yemeklerini yerim. Ki ayrıca bisikletle gezdiğimden dolayı köy köy gezip insanların evine misafir olur kültürlerini gözlemlerim yaşamlarına birebir tanıklık ederim. Onlar benim kalbime ben onların kalbine dokunurum aile oluruz. Evet, bisiklette yer alan çantalarda hemen hemen gerekli her şey var. Yedek dış lastik, iç lastikler yama takımları, rulmanlar ön ve arka yedek dişlileri. Anahtar takımları jant telleri. Kadro alüminyum ve Türk markası Kron. Firma özel olarak bu tur için üretti. Şimdiye kadar 33 ülkeyi ve 38200km devirdi herhangi sıkıntı yok. Türk yemeklerini özlüyorum. Bizim mutfak gibisi yok. Fenamı olurdu her sabah yola çıktığımda bir büfe bulsam. Beyaz peynirinden domatesine zeytinine kadar kahvaltı tabağı olsa. Zeytinyağlı dolma mesela aboo olsa da yesem. Sağolsunlar gittiğim ülkelerde beni takip eden anneler her daim bana Zeytinyağlı yaprak sarma veya dolma yapmışlardır. Hepsine çok teşekkür ederim. Bazen hakikaten çok gereksiz yollara giriyor ve kendimi çok zorluyorum. 6 senedir gezerim tek bir kere dememişimdir "ben burada ne yapıyorum" diye. Fakat bu cümleyi Etiyopya'da bir yokuşu çıktıktan sonra karşımdaki manzarayı görünce demek zorunda kaldım. Ufuk çizgisine kadar balta girmemiş bir orman yerleşim yeri yok, yol yok ve tek başımayım işte o noktada "Lan burada ne yapıyorum arkadaş" dedim. Hayır, ortamda aslanların olduğunu da biliyordum fakat yolun bu kadar da ıssız olacağını hiç düşünmemiştim. Babam bile o coğrafyadan çıktıktan sonra yolla ilgili bir mesaj attı ki onlarda internet sayfamda verici sayesinde nerede olduğumu takip ederler sitede Gürkan Genç Nerede diye bir bölüm var. "Oğlum sanırım çok zor bir yerden geçtin" diye mesaj attı. Adam bile uydudan durumu anlamış. O yol beni sonrasında Etiyopya içindeki Somalilerin bölgesine çıkarmıştı. Bazen oluyor işte böyle durumlar hehe.. Hayır, gece yolculuğu yapmıyorum. Gece yolculuğu yapmam için bütün ekipmanlarım da var fakat Sabah 6:00 Akşam 18:30 Saatleri arasında pedallamayı tercih ederim. Gün batmadan çadırımı kurup yemeğimi yapıp yerim. Sonrada çadır içinde ya yazılarımı yazarım. Veya elektronik kitabımdan bölge ile ilgili kitaplar veya romanlar okurum. 4 senede içinde yolculuk anında 34 kitap bitirme imkanımda oldu. Var. Mesela kamp yerleri benim için önemli. Çadırı kurduğum alanın kriterleri var. Çadır içinde uyuma pozisyonum önemlidir. Gasp ve hırsızlığa karşı aldığım bir önlem. Yanıma bisikletle seyahat etmeye gelmek isteyen çok oluyor. Daha önce birlikte pedal çevirmediğim veya tanımadığım insanlara hadi gelin gezelim diyemem. Kimsenin olmadığı yerlerden geçiyorum. Kalkıp bir noktada ben yapamayacağım derse olmaz. Daha önce Kadın arkadaşlarım eşlik etti. Onlar olduğunda turu biraz daha yumuşatıyorum. Öyle pek bilinmeyen noktalara gitmemeye çalışıyorum. Tek başıma çok risk alıyorum başkaları varken bu riskleri alamam. Gemi de nasıl tek bir kaptan varsa bu turunda kaptanı belli. Yanıma pedallamaya gelen arkadaşlarım kafalarına göre gezemez, rota çıkartamaz veya kamp atamazlar. Bu şekilde gezeceklerse zaten kendi yoluma giderim. Çok anı var çok şey anlatılabilirim. Toplamda 6 senedir yollardayım. Mesela hala ön yargılarım olmasına şaşırıyorum. Bu ön yargılar tabi ki yaşanmışlıklarla tecrübelerle tek tek yok oluyor. O anları yaşadığımda kendime gülüyor ve hala yolun başında olduğumu anlıyorum. Hayatım boyunca öğrenmeye devam edeceğim. Mesela çektiğim görüntülere montaj yapmam 2 günümü alır o kadar çok video var ki. Hemen hemen hepsini seyreder arasından müziğe uygun olmayanları elerim. Fotoğrafları düzenlemem de yarım günümü veya bir günümü alır. İnternet sayfasına fotoğraf destekli bir yazı yüklemem bir günümü alır veya daha fazla. Yazılarımı görme engelli arkadaşlar için seslendiririm. Bu da çok zamanımı alır. Her ülke ile ilgili 5000 kare üzerinde fotoğrafım oluyor bunların bir kısmını internete yüklerim. Bu da baya zaman alıyor. Fakat bu paylaşımlar sayesinde yol aldığımı da söylemem lazım. İnternet sayfamı fırsat buldukça güncelliyorum bir dergi veya gazete gibi. Bundan da keyif alıyorum. Yazmak güzel. 750 küsür firmaya dosya yollamış, 400 küsürü ile yüz yüze görüşmüş ve sıfır sponsorluk alan biriyim. Bu konu ile ilgili bir yazım vardı blog da okunma rekorları kırmıştı. Sonrasında o yazıyı kaldırdım. Niye sinirleniyorum ki? Ne bekliyordum? Şuan yaptığım dünya seyahatine destek olan firmalar var. Fakat onlara sponsor dersem ayıp etmiş olurum. Bisikletle dünya turu benim çocukluk hayalimdi. O firmalarında hepsi benim bu hayalimin ortağı oldular. Hayal ortaklarım. Kimse bana şuraya git bunu yap logomuzu göster aman bizim fotoğraflarımız gözüksün, yok yediğin yemeklerin fişlerini topla kaldığın otellerin fişlerini getir ona göre sana para vereceğiz demez. Bunu sponsorlar ister bunları isteyenler sponsorlardır. 4 senedir bir kere bile dememişlerdir ki "ya biraz bizden bahset" arkadaş benim işim gönül işidir. Zaten kelle koltukta gidiyorum. Bu firmalarında benim yapacağım reklama ihtiyaçları yok. Ha nasıl mı bana destek oldular? Her firmanın ya sahibini tanıyorum veya arkadaşlarımın arkadaşlarıydı. Yani bendeki olay arkadaşlık ilişkilerine dayanıyor. Biz birlikte yol alıyoruz ve iyi bir aileyiz. Yolculuk bitince de bu aile dağılmaz. Böyle devam ederiz. www. gurkangenc. com sayfasında kimlerin nasıl destek olduğu en ince ayrıntısına kadar yazıyor. Merak eden sayfadan bakabilir. Bir gün ıssız bir yerde önümde bir araç durdu ve levye ile bir adam arabadan indi. Araç sonrasında U dönüş yaptı ve yolun karşı tarafına geçti. Yolu kimse kullanmıyordu. Kaçmak anlamsız olacaktı. Halkın içinde aylardır geziyordum. Neleri sevdikleri neleri yediklerini çok iyi biliyordum. Ülkenin erkekleri "Kurtlar vadisi" dizisine hayrandılar. Hiç istifimi bozmadan adamın üstüne doğru pedallamaya devam ettim. Adama yaklaştığımda " LAN Memati Kevharek? Gel hele Şu şehir nerde bir göster?" bu cümle öncelikle benim Türk olduğumu belli eti sonrasında Müslüman olduğumu da anladı. Bana sataşmaya cesaret edemedi veya istemedi. Kaçmaya kalksam büyük ihtimal dayağı yemiştim. Dayak yediğim yerde oldu veya tutuklandığım, veya gece uyurken çadırıma ateş açıldığı gibi gibi bir dolu olay var. Filmin sonunu bilmiyorum fakat adrenalin ve macera dolu filmleri hepimiz çok severiz. Hayatta zaten bir film şeridi gibi çok hızlı akıp gidiyor. Hala Japonya'ya giderken o attığım ilk pedalı dünmüş gibi hatırlıyorum. En neticede yanımda silah taşımıyorum. Allah a emanet : ) Fakat kendime göre tedbirlerimi de alıyorum. 2013 şubat ayında Kuzey Kutup Dairesinden aşağı doğru inerken bir kaza geçirdim ve sol bacak baldırımdaki kası yırttım. Stockholm'e 400 kilometre kalmıştı fakat artık bacak iptal olmuş pedallayamıyordum. 25 gün bisiklete binememiştim. İsveçli bir aile misafir etti. İngiltere'de dağ bisikleti parkurunda düşüp sol kaburgalarımı kırdım. O sıra yol arkadaşlarımda vardı çadırda uyurken acılar içinde kalkıyor yatıyordum. Ürdün de bisikletten düştüm Sağ iki kaburgamı kırdım. Gene aynı şekilde yola devam ettim. Kaburgaların iyileşmesi uzun zaman alıyordu. yolda iyileştiler fakat çok acı çektim. İsrail Filistin arasında insanız bölgede gezerken bisikletten düşmüştüm. 5 boğumlu siyah bir akrep içime düşmüş yolda giderken kalbime yakın yerde dahil olmak üzere 4 defa soktu o sıra video kayıdı da yapıyordum. " Aaa akrep soktu diye" bir video da arşivde var. Yolda ölecek miyim kalacak mıyım belli olmadan çok hızlı bir şekilde 8 kilometre mesafedeki köye giderken o bisiklet o yüklerle hoplamaktan zıplamaktan kırılmadı. Sanırım bu turu çıkartır haha. Ambulans geldi tedavi yapıldı. Cezayir'de 61 derece pedallarken halkla birlikte yemek yemekten onları açık sularını içmekten zehirlendim. Sahra çölünün ortasında yer alan ufak bir şehrin meydanına geldiğimde gün boyunca kusmaktan ve yorgunluktan bayıldım. Halk yardım etmiş tam 20 günde kendime zor gelmiştim. Suudi Arabistan'da tır çarptı 2 operasyon geçirdim. Çölün ortasında bir köyde hastanede 3 gün kalıp kafamda ve yüzümde 40 dikişle Bahreyn'e pedal çevirdim. Bu arada tır çarptıktan sonra bir selfi çekmeyi başardım. Sanırım o fotoğrafı birkaç kişi dışında kimse göremeyecek. Bahreyn elçimiz ve oradaki Türkler beni gördüklerinde şok geçirmişlerdi. Ha bu arada Damam Şehrinde bekleyen yaklaşık 1000 kadar Türk öğrenciye de o halde sunum verip. "Çocuklar hayat devam ediyor her düştüğünüzde ayağa kalkın ve devam edin bu sizi daha güçlü yapacaktır" demişimdir. Karşılarında canlı bir örnek olması iyidi. O çocukların hepsi o gün orada benle çektikleri fotoğrafları sosyal medya da yayınlamamışlardı çünkü insanları üzmek istememiştik. Sonrasında Bahreyn'de hem Arap okullarına hem de uluslararası okullarda sunumlar vermeye devam ettim. Şuanda Gayet iyi, sağlıklı ve güçlüyüm yoluma Doğu Afrika'da devam ediyorum. Yolda kuru yemiş bulursam alırım. Onun dışında bol bol muz tüketirim. İlaçmış hapmış kullanmam. Kilo olayı yukarıda dediğim gibi değişken bir olay Mehmet. Normalde benle bir ay pedallayan 2 beden kaybeder. Gelen arkadaşlarda durum bu oldu. Durduğum zamanlarda kilo alacak şeyler yemeye çalışırım. Yolda zaten hepsi gidiyor. Boyum 1.86 kilo 84. Tabi burada biraz bacak kası da var. Süslü ve özlü sözleri olan biri değilim biliyorsun. Argo kelimeler kullanarak yol anılarımı yazdığım için bile öğretmenlerimiz tarafından çok eleştirilirim. Kimseye de kalkın gezin, evde oturmayın şöyle yapın böyle yapın demem. Hayallerini gerçekleştirmeye çalışan biriyim fazlası yok. Sorduğun sorulara samimiyetle cevap vermeye çalıştım. Herkesin hayattaki sorumlulukları farklı. Sadece kendime arada bir "bu hayat bitecek unutma ve ona göre yaşa" dediğimi söylemek isterim. Hayallerini gerçekleştiren insanların geleceği değiştireceğine de inanıyorum. 2016 yazına oradayım. 2011 de yola çıkmadan tur rotamı ona göre çizmiştim şimdilik zamanlama uyuyor gibi tabi yol ne gösterir bilinmez. Afrika'nın balta girmemiş ormanlarında bir kabilenin kızına gönlümü kaptırabilirim kim bilir? Ayrıca o dönemde Olimpiyatlarda başlıyor. Hem milli sporcularla da birlikte oluruz destekleriz güzel olur. Sonrasında sana takılırım sırt çantası ile gidip yerlimi buluyoruz az bilinen yerlerimi keşfediyoruz bakarız. Mehmet seni ve takipçilerini Öpeyrum. Afrika'da yoluma devam ediyorum. Sana ve yolda olan gezgin arkadaşlara da iyi yolculuklar. Dikkat edin kendinize. Muhteşem azimin neticesinde bir başarı hikayesi. Kazasız belasız mutlu anılarla yolculuk geçirmesi, geçirmeniz dileğimle. Mehmet 1000 takipçin olduğu zamandan beri takip ediyorum seni, Allah yolunuzu açık etsin, Gürkan Genç'i de seninle yazınla birlikte tanıdım, bizleri tecrübelerinden, resimlerinden ve paylaşımlarından eksik bırakma. Umarım yolcuğun dilediğin gibi devam eder. Gürkan Genç bir azmin ve başarının yaşayan öyküsüdür. Japonya'ya yolculuğa çıktığından beri öyküsüne bizi de ortak etti. Artık bilgisayarı açtığımda ilk iş Gürkan birşey yazmış mı blog'a bi bakayım diyerek açıyorum. Öğrencilerime arkadaşlarıma bir şeyden yıldılar mı bu adamı örnek gösteriyorum. Geçen sene facebook 'da önerilen sayfalarda gördüm sizi ve ilgilimi çekti yaklaşık 1 yıldır takip ediyorum. Gürkan ile çok yönden benzerlikleriniz olduğuna inanıyorum. İkinizin de ortak bir noktası Karadenizli olmanız, sizin bilmiyorum ama Gürkan'ın bisikletle Japonya'ya tura başlama noktası Samsun'dur. Her ikinize de Samsun'dan selamlar. Bana pes artık dedirten bir hikayeydi 7 yıl dünya turu.. Ben motorlu taşıtlarla 1 yıl bile dayanamayacagımı biliyorum fatal error verirdim hemen, bisikletle 7 yıl düşünemiyorum. Ekim 2015 ise Panamada oluş tarihiniz aşağı yukarı aynı tarihlerde oradaymışız.. Benim hayatımın kırılma noktası oldu Panama.. Gürkan Genç in yazılarını ve seyahatlerini takip ediyorum.. Ancak size bugün çok tesadüfen google a Cancuna gidersem nereleri görmem gerekir yazmamla tanıştım.. Güney Amerikanın çok küçük bir bölümünü ilk yurtdışı seyahatimde gördüm.. Bunun için sabıra ihtiyacım var sadece.. Zamanı geldiğinde bir kadın olarak bir sırt çantasıyla bende o kervanda olacağım.. Bazen inanılması güç şeylere inanmanın şaşkınlığını taşırsınız üzerinizde.. İşte tam o andayım.. Gerçekten canı yürekten tebrik ediyorum.