Dil öğrenmek için elbetki 1 ay yeterli değil ama derdinizi anlatacak, o ülkede gezebilecek hatta sohbet edecek kadar öğrenmeniz pek bir mümkün. Kursa başlamadan önce 20-25 kelime ispanyolca haricinde hiçbir şey bilmiyordum. Şuan ise yavaş konuşan biriyle saatlerce sohbet edebilirim. Pratik yaptıkça günden güne daha iyi olacağını umuyorum. Guatemala'nın Xela, diğer adıyla Quetzaltenango şehrinde gittim. Burayı tercih etmemin sebebi pek turistik bir yer olmamasıydı. Aslında 2-3 saat mesafede Atitlan, Antigua bölgeleri de var ama oralar hem çok turistik hem buraya göre pahalı. Xela şehir merkezinde lokal bir ailenin evinde kaldım. Bu evi okul ayarlıyor. Yani dil kursunu paket olarak alıyorsunuz. Videodan izleyeceğiniz gibi özel bir odanız oluyor. Aynı şekilde bu pakete üç öğün yemek de dahil. Tüm yemekleri aileyle beraber yediğiniz için ister istemez pratik de yapmış oluyorsunuz. Eğer biraz girişkenseniz aileyle her fırsatta sohbet edip, dili daha kolay öğrenebilirsiniz. Evde yapılan 3 öğün yemek. İki alternatifiniz olsada duruma göre saatleri esnetmek mümkün. Normalde kurs saatleri böyle; biri 08:00-13:00 arası diğeri 13:00-18:00 arası. Gayet lokal bir ailenin evinde kaldım. Tahminimce diğer evler de bu şekildedir. Ailenin 4 çocuğu vardı. Çocuklarla oynamak, onlarla konuşmak pratik yapmanızı kolaylaştırıyor. Dil öğrenmenin yanında ülke kültürünü tanımak için de güze bir deneyim. Ayrıca ev büyük olduğu için bazen benim gibi 2-3 tane daha öğrenci olabiliyordu. Dünyanın her tarafından hem gezmek hem dil öğrenmek için gelen tipler. Bir aylık kurs sonunda videodan izleyeceğiniz gibi rastgele bir parka gidip lokal insanların kimiyle 5 dakika kimiyle yarım saat konuştum. Günlük ihtiyaçlarımı ve Orta/Güney Amerika'da gezebilecek kadar ispanyolcayı öğrendiğimi düşünüyorum. Elbet ki şakır şakır konuşamıyorum. Bazen kafamda yarım dakika cümleyi kurmak için beklediğim oluyor ama pratik yaptıkça daha da açılıyorum. Yine bazı kelimeleri eksik ya da yanlış kullansam da karşıdaki ne demek istediğimi anlıyor. Hele karşıdaki, dil öğrenmeye yeni başladığımı anlayınca benim bildiğim seviyeye iniyor ve sonrasında saatlerce sohbet edebiliyorum. Geçmiş, gelecek ve şimdiki zamanda cümle kurmayı biliyorum. Bundan sonra, kelime ezberleyip, bol bol pratikle dili ilerletmek kalıyor. Bunu pek dert etmeyin. Kursta Çinli bir öğrenci vardı. Adam çinceden başka dil bilmiyor. Kursta da çince bilen yok ama adam bir şekilde ispanyolca konuşmaya başlamıştı. -İlk günden itibaren her fırsatta aileyle ispanyolca konuşmaya çalışın. Aynı şekilde dışarıda gezerken de sadece ispanyolca kullanın. İngilizce bildiğinizi unutun. -Pratik yapmak bence bu işin altın kuralı. Öncelikle utanmayacaksınız! Doğru ya da yanlış, konuşmaya gayret göstermelisiniz. Teoriyi istediğiniz kadar öğrenin, konuşmadıktan sonra hiçbir işe yaramıyor. Mesela kaldığım evde Avusturalyalı başka bir kız vardı. Ben bir aylık kursumu bitirdiğimde o ikinci ayını bitirmişti. Ama gel görki kız çok çekingen olduğu için konuşamıyor. Yani konuşuyor da, konuşurken sesi resmen içine kaçıyor. Teoride benden daha fazla bildiği kesin ama konuşamadıktan sonra bir işe yaramıyor. Böyle olursanız dili öğrenme süreniz uzayacaktır. Ne yapıp edip bu utangaçlığı bir kenara bırakmalısınız. -Elinizden geldiğince yazarak öğrenmeye çalışın. Yani defter kullanın ve bol bol yazın. -Defterin arka sayfasına öğrendiğiniz ya da ihtiyacınız olacak her kelimeyi tek tek, her gün yazın. İhtiyacınız olduğunda açıp, bakmak kolay olacaktır. Guatemala ucuz bir yer olduğu için ispanyolca öğrenme konusunda bir hayli popüler. Dolayısıyla heryerde dil okulu görmeniz mümkün. Okul seçerken birebir ders alınan yeri iyi inceleyin. 4-5 masa yan yanaysa ve bir derslikte aynı anda başkaları da dil öğreniyorsa oradan uzak durun. Düşünün 5 farklı öğrenci, 5 farklı öğretmen aynı anda konuşuyor. Bu konuda çok sıkıntı yaşadım. Siz benim düştüğüm hataya düşmeyin. Yani okulumdan aslında memnun değilim ve o sebeple okul adı veremeyeceğim. Bu işte istekliyseniz, dersleri aksatmaz ve evde de her gün 1 saat çalışırsanız bence 4 haftalık kurs ile temel ispanyolcayı öğrenirsiniz. Gerisi de pratik yapmak ve kelime ezberlemeye bakar. Türk vatandaşlarından vize istemiyor. Ülkeye girişte 3 aylık vizeniz direk pasaportunuza damgalanıyor, hiç bir şey yapmanıza gerek yok. İşte en büyük problem bu :) Türkiye'den maalesef direk uçuş yok. Hatta tek aktarmayla gitmek bile pek mümkün değil. Meksika üzerinden ya da Kolombiya üzerinden gelmek mümkün. ABD vizeniz varsa ABD üzerinden de gelebilirsiniz. Uçak biletlerini skyscanner gibi sitlerden araştırabilirsiniz. Sadece dil öğrenmek için buraya gelip, sonrasında geri dönmek pek mantıklı değil. Kalkıp buralara kadar gelmişken en az bir ay kurs için, en az bir ay da bu bölgeyi ve civardaki ülkeleri gezmek için ayırın. Vaktiniz genişse tabi daha da güzel olur. Çünkü buralara kadar geldikten sonra Orta Amerika'yı gezmek Antalya'da tatil yapmaktan daha ucuz olacaktır. Lüks arayışınız yoksa hem gezme hem dil öğrenmenin Orta Amerika'daki size günlük maliyeti 30-40 USD arası değişir. Bu rakama kurs ücreti ve diğer tüm harcamalar dahil, uçak bileti hariçtir. Yaklaşık 40 günümü burada geçirdim. Ne gecesinde ne de gündüzünde en ufak bir problemle karşılaşmadım. İllegal işlerle ilgilenmediğiniz sürece başınıza bir iş gelmesi zor. Gayet lokal, cuma ve cumartesi geceleri hareketli, çevresinde de bir, iki tane volkanik dağ bulunan ufak bir şehir. Yine şehir çevresinde haftasonlarını değerlendirecek bir çok alternatif, köy, pazar ne ararsanız var. Olur ya buralara gelmek isteyen çıkarsa diye tecrübelerimi paylaştım. Dil öğrenmekte profesyonel değilim. Şuan bildiğim ingilizceyi de dünyayı gezerken öğrendim. Bir ay kurs alarak öğrenebildiğim ispanyolcayı da videodan izleyebilirsiniz. İyi mi kötü mi bilemiyorum ama dediğim gibi bu bölgede gezebilmem için ilk etapta yeterli gibi. Gelelim en önemli konuya :) Bu kursu tamamen takipçilerimin gönderdiği maddi destekle aldım. Bu iyilikleriniz unutulmayacak. Hepinize tekrar, tek tek teşekkürler. Ekleme: Bu kurstan sonra Orta Amerika'da 5 ay daha gezime devam ettim. Bu süre içinde lokal insanlarla ispanyolca konuşarak kelime hazneme yeni kelimeler katsam da yeni cümle kurmak ya da dili derinlemesine öğrenmek adına çok yol katettiğimi söyleyemem. Dili daha iyi öğrenmek için kesinlikle defter, kitaptan çalışmak ya da tekrar kısa süreli de olsa bir kursa gitmek gerekiyor. Kursa da gitmedim, vakitsizlikten defteri de bir kere bile aç madım. Şuanki konuşmam Latin Amerika'da işimi gördüğü için tekrar kursa başlamayı düşünmüyorum. Konuyla ilgilenenler için bu eklemeyi de yapayım dedim.


Fabiana 10 yıldır eşiyle beraber sokakta el yapımı takı ürünleri satarak dünyayı daha doğrusu Latin Amerika'yı gezen Brezilyalı bir anne. Anne diyorum çünkü 2 tane çocuğu var. Colombia'nın Salento kasabasındayken sattığı takılar dikkatimi çekti. Daha sonra laf lafı açtı ve hikayesini de ilginç bulduğum için biraz sohbet ettik. + Eşim 35, oğlum 4, kızım 14 yaşında. + Brezilyalıyım. Arjantinde sokakta bu tip şeyler satarken Diego'yla tanıştım ve o gün bu gün beraberiz. + Diego 16 yıldır, ben ise onunla beraber 10 yıldır geziyorum. + Venezuella hariç tüm Latin Amerika'yı. Buradan sonra Venezuella'ya gidiyoruz. + Bir yıl önce 1988 model bir fiat elba aldık. Ondan öncesine kadar otobüsle gidiyorduk, bazen de otostop. Genelde gittiğimiz yerde kamp yapıyoruz. Ucuzsa ev ya da oda kiraladığımız da oluyor. + Ücretli banyo yapılabilen yerler var. Bazen lokal insanlar evlerine davet ediyor bazen de kiraladığımız yerde. + Brezilya'da anneannesiyle beraber yaşıyor. Okula gidiyor. + Bizim için bir zorluğu yok. Gezmeyi o da seviyor. + Sağlıklı olduğumuz sürece gezip, bu şekilde yaşayacağız. + Pazartesiden pazartesiye her gün çalışıyoruz. Tabi tatil yaptığımız da oluyor. + Televizyon izlemiyoruz. Telefonu ve interneti de sadece kızımla görüşmek için kullanıyoruz. + Ciddi hastalığımız olmuyor. Sadece grip ve nezle. + Klasik toplumda yaşamış biri bu tip bir hayat seçmek isterse sistem ona "yapamazsın" der. Ama buna sen karar verirsin. İstersen yaparsın. Teşekkürler ilginize. Yazılar kopyalanmasın diye sitede sağ klik çalışmıyor. Eleştirinizi değerlendireceğim.


- Herkes çocuğunu özel okula göndermeye başlamış. Bu duruma acayip şaşırdım çünkü imkanı olmayanlar bile bir şekilde çocuğunu özel okula göndermek için uğraşıyor. "Parasını nasıl karşılıyorsun, zor olmuyor mu?" diye soruyorum. "Bir yıldır kendime bir şey almıyorum, ne var ne yoksa çocuk için harcıyoruz" diyorlar. Maalesef devlet okullarında tuvaletlerin temiz olmadığından ve eğitimin yetersizliğinden şikayet ediyorlar. Kendi okul hayatımı düşündüğümde; özel okula giden bir tane bile arkadaşımın olmadığını hatırlıyorum. Şimdi ise kime sorsam özel okula gidiyor. - Gözle görülür bir şekilde restoran, lokanta ve kafe tarzındaki yerler çoğalmış. Bulunduğum apartmanın girişine bir börekçi, bir de çiğ köfteci açılmış. Önceden oralarda dükkan bile yoktu! Kafeler artık tamamen Starbucks tarzına dönmüş. Yalnız, bu kafelerin görüntüleri Starbuck gibi olsa da birkaç deneyimimden sonra kalitelerinin aynı olduğunu söyleyemeyeceğim. Velhasıl sanki Türk insanı artık dışarıda yeme-içmeye daha fazla yönelmiş gibi. - Yine birçok yerde outdoor ekipman satan mağazalar artmış. Muhtemelen sosyal medya sayesinde kampçılık, doğa yürüyüşü ve benzeri aktiviteler popüler olmuş ki; her yerde bu tip aktivitelerde kullanılabilecek ürünleri satan mağazaları görüyorum. Hiç ummadığım kişiler bile Instagram ve Facebook hesaplarından çadırlı, kamp fotoğrafları paylaşıyor. Sanırım bu işler şu an Türkiye'de bir hayli popüler ya da popüler olma yolunda ilerliyor. - Yıllardır televizyon izlemiyorum ama Türkiye'ye döndüğümden beri sağda solda elbet ki gözüm televizyona takılıyor. Bir misafirlikte Cumartesi akşamı oturmuş, sohbet ediyorduk. Saat 21:00 de, büyük TV kanallarının birinde sıradan bir dizi başladı. Dizi 23:00 de bitti. 5 dakika sonra aynı dizinin, aynı bölümünün tekrarını yayınladılar. O tekrar da gece 01:00'de bitti. Yani tam prime time'da, bir diziyle 4 saati geçirdiler. Çok klasik olacak belki ama ülkedeki TV kanallarının içi eskiye göre daha da boşalmış durumda. Ya siyasi programlar, ya diziler ya da gündüz kuşağı programları var. Bir kültür sanat ya da kaliteli bir talk şov programına rastlamak sanırım artık pek mümkün değil. . Birçok tanıdığım "biz netflix aldık, televizyon izlemeyi bıraktık" diyor. Şunu rahatlıkla söyleyebilirim; bence artık Türkiye'de sosyal medya, televizyonun önüne geçmiş durumda. - İstanbul'da ve bulunduğum bazı şehirlerde raylı toplu taşıma sistemi gelişmiş. Gördüğüm en güzel değişimlerden birisi bu. - Bina ve inşaat sayısının artması hakkında bir şey söylemeyeceğim o önceden de vardı. - Sosyal medyada; "Artık her tarafta Suriyelilerin olduğu, sokakta zor yüründüğü, dilencilik yaptıkları" gibi söylemleri çok duymuştum. Ne İstanbul'da ne de başka şehirlerde abartı bir şekilde rahatsızlık verecek, ya da sosyal medyada anlatıldığı gibi problem oluşturacak 'Suriyeliler manzarası'nı ben görmedim. Bu durumu sorduğum bazı arkadaşlar "Önceden işleri, güçleri yoktu ve sokakta takılıyorlardı. Şimdi ise iyi kötü bir işte çalıştıkları için ortalıkta görünmüyorlar" dediler. Belki bu konuyu tam yorumlamak için daha fazla yer gezip, görmem gerekir ama dediğim gibi sosyal medyada anlatıldığı gibi bir durumu ben sokakta görmedim. - Bir mekana, bakkala ya da benzinliğe girdiğimde öncelikle "merhaba, nasılsınız?" diyorum. Kasadaki kişi genelde "buyur, ne bakmıştın" tarzında bir bakış atıyor. Tuhaftır ama "iyiyim" ya da "teşekkürler, siz nasılsınız?" demiyorlar. Elbet ki bu şekilde cevap verenler de var ama inanın yüzdelik orana vurursanız o kısım daha az olan tarafta kalıyor. Ben inadına hala gittiğim her yerde "merhaba, nasılsınız?" demeye ve kasiyeri şaşırtmaya devam edeceğim. İster yeni tanıştığım biri olsun, ister en yakın arkadaşım olsun muhabbetin içine kesinlikle bir şekilde siyasi konular giriyor. Her zaman, her yerde insanlar siyaset konuşuyor. Sanırım hatrı sayılacak kadar ülkede bulunmuşumdur ama inanın bizler kadar siyaset konuşan başka bir millet olduğunu henüz görmedim. Latin Amerika'ya ayak bastığımda ilk öğrendiğim İspanyolca kelime "lütfen" anlamına gelen "Por favor"du. Çünkü genelde herkes her şeyi "lütfen" diyerek ya da "rica" ederek yapıyordu. Türkiye'de maalesef gün içinde "lütfen" kelimesinin kullanıldığına pek şahit olamıyorum. "Lütfen" demek ya da birinden ricada bulunmak sanki bizde eziklikmiş gibi algılanıyor. Çok güzel bir yazı, çocuğumu 1. sınıfa devlette başlatıp iki ay sonra özele aldım, 1. nokta vurucu oldu o yüzden, evet istemezdik ama ne eğitim, ne sınıf mevcudu sayısı.. Herşey benim 92'de başladığımla aynı..


Gerçeği söylemek gerekirse 14 Aralık 2014'de bu gezime başladığımda gezimin bu kadar uzun süreceğine emin olamamıştım. İstemiştim ama imkanlar el verir miydi? Bilemiyordum. Velhasıl hiç Türkiye'de dönmeden 1000 gün dünyayı gezmeye çalıştım. Bu süre içinde ne olup bittiğini kısaca anlatayım. Hiçbir şeyimi çaldırmadım, gaspa uğramadım. Sadece Kolombiya'da Wayuu yerlilerinin yanına giderken sırt çantamı bir haftalığına şehirde kaldığım bir otele teslim ettim. Döndüğümde çantamdaki spor ayakkabım yoktu. Durumu otel yetkililerine ilettim, ilgilenmediler. Karakola gidip olayı anlattım. Yanıma iki polis verdiler. Onlarla beraber otele gittik. Polisler işi çözdü ve çalınan ayakkabım yarım saat sonra geri geldi. Uluslararası uçak biletleri, elektronik ekipmanlar, Antarktika seferi ve Lenin Zirvesi'ne çıkış maliyeti hariç diğer herşey dahil aylık ortalama harcamam 3.200 TL (Ortalama kur ile 1.000 USD) oldu. Eğer yerlileri bulma merakım olmasaydı bu harcamalarım %10 daha düşük olurdu. Maya, Tarahumara, Embera, Kuna Yala, Wayuu, Arhuaco, Kogui, Kichwa ve Marubo yerlilerini yaşadıkları yerlerde ziyaret ettim. Hatta bazılarıyla 3-4 haftamı geçirerek unutulmayacak tecrübeler yaşadım. Amazon'daki Marubo yerlilerine gitmem aşırı zordu. Yerlilerin yaşadığı ve benim de 3 haftamı geçirdiğim Rio Javari bölgesi bazı internet sitelerince dünyanın girilmesi en zor bölgelerinden biri olarak gösteriliyordu. Bunlara ek olarak Tacikistan'ın Pamir Dağları'ında yaşayan Pamir Kırgızları'nın çadırlarında 3 gün kaldım. İran'daki Kaşkay Türkleriyle de 4 günümü geçirdim. Amazondaki Marubo Yerlilerinin şamanlarıyla iki gece üst üste ayahuasca ayinlerine katıldım. Şu ana kadar bulunduğum en mistik ortam; o ayinlerdi. Polislerle birkaç kez ters düşsem de yukarıdaki ayakkabı olayı haricinde hiç karakolluk olmadım. Aşı yaptırmak haricinde hastaneye hiç gitmedim. Meksika'daki bir evde yatağın altında yaklaşık 2 saatimi geçirmek zorunda kaldım. Tarahumara yerlilerini ararken aşırı yürümekten ve zorlamaktan ayak bileğimi incittim. Ayağımı ileriye doğru uzattığımda inanılmaz şekilde acıyordu. 2 ay sonra ancak düzeldi. Marubo yerlilerinin yanından ayrılırken tahta bir köprüden geçmem gerekiyordu. Yaklaşık üç metrelik köprünün tahtaları ben üzerinden geçerken kırıldı. Sırtımda, önümde ve elimdeki çantalarla birlikte 2-3 metre aşağıya düştüm. Böbrek taşı düşürme haricinde hayatım boyunca ilk defa acıdan bağırdım. Sol ayağım kırılmanın eşiğinden döndü ve ayak bileğim şişti. İlk bir ay topallayarak yürüdüm. 2 ay sonra ayağımın şişliği indi ve normal yürümeye başladım. Anladım ki; ayakla ilgili bir problemin varsa yatıp, dinlenmekten başka çare yok. Benim gibi gezmeye devam edince sıkıntı yaşıyorsun. Her iki ayağımın da başparmak tırnakları üçer kez koptu. 13-14 kere de diğer ayak parmaklarımın tırnağı koptu. Bunlar aşırı yürümek ve zorlamaktan oldu. Guatemala'nın ücra bir köşesindeyken saçma sapan bir pizza yedim ve üzerine içtiğim sütlü meyve suyundan sonra mide zehirlenmesi geçirdim. Bulunduğum yerde hastaneye gitmek en son çareydi ve zaten dosdoğru bir hastane de yoktu. 3 gün kendimi bir misafirhane odasına kapatarak zar zor düzeldim. Panama'da Emebra yerlileriyle 11 gün geçirdim. Son günlerde tahta kuruları gece uyurken iç çamaşırıma kadar girip bütün vücudumu yedi. Bir ay boyunca ne çektiğimi bir ben bir de Allah bilir. Kolombiya'daki Kogui yerlilerini ararken yerel bir arkadaşımla birlikte ormanda yürüyorduk. Farkında olmadan 16-17 tane kene bacaklarıma girdi. Tek tek hepsini ellerimizle çıkardık. Sadece bir tanesi bozuk para büyüklüğünde yara yaptı. Hiç doktora gitmedim. Bir iki çorap, t-shirt ve havlu haricinde hiçbir şeyimi kaybetmedim. Tanımadığım insanlarla iletişim kurmam günden güne daha da kolaylaştı. Meksika'da şehirlerarası otobüs yolculuğu yaparken silahlı adamlar otobüsü bastı ve aşağıya indirdikleri birini vurdular. Meksika'da yanlışlıkla, içinde yaklaşık 10 tane ağır silahlı, yüzleri maskeli uyuşturucu kartellerinin olduğu pick-up kamyonete otostop çektim ve maalesef beni almak için durdular. Meksika'da yaşadığım bu iki hikaye okurlar arasında ilk kitabımdaki en beğenilen hikayelerden gösteriliyordu. Birkaç farklı yapım firmasıyla TV'de gezi programı yapmak için görüştüm. Bana uymayan isteklerde bulundukları için projeler başlamadan bitti. Bir sürü aktif volkanik dağ gördüm ve kimisinin lav püskürtmesine bile şahit oldum. Kayıp Dünya olarak bilinen Roraima Dağına çıktım. Dünyanın en yüksek şelalesi olan Angel Fall'ı hem uçaktan hem de aşağıdan gördüm. Toplamda 50'nin üzerinde otostop tecrübem oldu. Biri de ambulanstı. Onlarca gezginle tanışmış, kimisiyle beraber gezmiş olsam da ileride tekrar görüşebileceğim sadece 5-6 tane gezgin arkadaşım oldu. Meksika'nın Colima üniversitesinde bir söyleşiye katılıp hem gezilerimi hem Türkiye'yi anlattım. Latin Amerika'yı gezebilecek, tüm ihtiyacımı görecek kadar İspanyolca öğrendim. Bu 1000 günde Facebook, Instagram, YouTube ve Twitter hesaplarımdaki toplam takipçi sayım 500.000'i geçti. Dünyanın ufak bir yer olmadığını anladım. 'Çok Güzelsin' projem dünya çapında ses getirdi. İngiltere'den The Telegraph, Almanya'dan Spiegel ve BBC dahil birçok yabancı haber kuruluşu yayınlarında projeme yer verdi. Meksika'da 200 metre derinliğindeki bir kuyuya iple indim. Kendi ağırlığımı çekerek yukarı çıkmamsa hayatımın en zor ikinci fiziki işiydi. 3 Arkadaşımla beraber bir gecemi maya piramitlerinde geçirdim. Hatta piramidin içine girip, yaklaşık 1-1,5 saat kralın mezarının önünde oturduk. ATV Televizyonu 'Çok Güzelsin' projemdeki fotoğraflarımı benden izin almadan kullandı ve fotoğraflarımın üzerindeki logoları da sildi. Adımdan bahsetmeyip "dünyayı gezen bir gezgin" dedikleri için yasal yollara başvurduk. Kendilerine gönderilen ihtarnameye rağmen sonuç alınmadı ve dava açıldı. 3. duruşmayı bekliyorum. Bir gecemi evsizler yurdunda yaklaşık 15 evsizle beraber geçirdim. Rotasız Seyyah Yol Hikayeleri kitabımı gezerken yazıp, bitirdim ve Eylül 2016'da yayınlandı. Haftalarca çok satanlarda kaldı. İlk kitabım şu an 14. baskısında. Türkiye'ye dönmeden Rotasız Seyyah Yol Hikayeleri 2 kitabımı da bitirdim ve o da Ekim 2017'de yayınlandı. Bunaldığım zamanlar olsa da 1000 günlük projemi yarıda bırakmamak için Türkiye'ye dönmeyi hiç düşünmedim. Amazon bölgesini Ekvador'dan başlayıp Atlantik Okyanusu'na kadar sadece Amazon nehirlerini kullanarak geçtim. Yani neredeyse Güney Amerika Kıta'sını en soldan en sağa kadar tamamen nehir üzerinden geçmiş oldum. 3 ay içinde toplam 20 günümü kano, tekne ya da feribot üzerinde geçirerek 6.500 km yol yaptım. Yaklaşık 240 farklı zeminde uyudum. Yani bu 1000 gün içinde ortalama her 4 günde bir yer değiştirerek, yeni bir yerde uyudum. 6-7 kere çok ciddi uyku problemleri yaşadım. Kimisi bir, kimisi ise iki hafta kadar sürdü. Sebebini bulamadım ama araştırdığım kadarıyla kendi yatağının haricinde başka bir yatakta uyumaya çalışınca vücut böyle sıkıntılar yapabiliyormuş. Her 4 günde bir yer değiştirdiğimi düşününce uyku problemimi bu duruma bağladım. 11. Aya kadar yaptığım gezi için "çok normal, aslında herkes yapabilir" derken, 11. aydan sonra ise hiç durmadan gezmenin, sadece tek bir sırt çantasıyla yaşamanın, sürekli hesaplı yemek ve konaklama aramanın pek de kolay olmadığını anladım. En büyük hayallerimden biri olan Antarktika seferimi yaptım. Antarktika'da kar üstünde bir gece uyudum, sadece şortla denize girdim. İlk 3 ay kendi imkanlarımla gezdim. Daha sonra ise hem takipçilerimin hem de Türkiye'den birkaç şirketin maddi desteğiyle 3-4 ay daha gezimi uzatabildim. Sonrasında Columbia Türkiye ana sponsorum, peşine Canon Türkiye, Özdağ Ferforje ve Dece Yazılım A. Ş. de sponsorlarım oldu. Katar Havayolları ise uçak bileti sponsorum. Ara uçuşlarımda ise yine bilet tedarik eden Nil Travel'ın desteğini de unutamam. Resmi kaynaklara göre metrekareye düşen cinayet oranıyla dünyanın en tehlikeli şehri olarak kabul edilen Honduras'ın San Pedro Sula şehrinde 6 günümü geçirdim. Afganistan'da bir ay kaldım. İstisnasız bir şekilde Afganistan bulunduğum en tehlikeli ülkeydi. Oradan sağ salim ayrıldıysam bana daha bir şey olmaz diyorum. 1000 gün boyunca (sadece 3-4 gün hariç) her sabah Facebook ve Instagram hesabımdan en az bir yeni paylaşım yaptım. Dünyanın gelmiş geçmiş en zengin ve en tehlikeli uyuşturucu baronu olarak bilinen Pablo Escobar'ın öz ağabeyiyle tanışıp, ayaküstü de olsa konuşma fırsatım oldu. Onunla fotoğraf çektirdim ve bir soru sorabildim. Normalde 1000 gün içinde 50-60 ülke görülebilecekken bulunduğum ülkeyi hakkını vererek gezmek istediğim için yaklaşık 20 ülkeyi gezebildim. Takipçilerimden gelen desteklerle birlikte ihtiyaç sahibi yaklaşık 40 ailenin birer aylık mutfak ihtiyaçlarını karşıladık. Bazı hastaların ilaçlarını aldık ve tedavilerini yaptırdık. İnternetsiz kaldığım en uzun süre; 22 gün ile Amazon'daki Marubo yerlilerine gittiğimdeydi. Elektrik ise bazı noktalarda güneş enerjisiyle sağlanıyordu. Fotoğrafçılıkta en çok sevdiğim portre kategorisinde şu ana kadar ki en iyi fotoğraflarımı çektim. Ne kadar tek gezsem, tek geziyor gibi görünsem de ortalama olarak tüm gezimin en az yarısında, yanımda ya evinde kaldığım kişiler ya hostelden arkadaşlar ya da tanıştığım yerel insanlar vardı. Bazen sadece şehirde gezdik bazen de geziye beraber devam ettik. Aile, eş dost özlemi haricinde en çok yatağımı ve Türk kahvaltısını özledim. Dağcılık tecrübem olmadan Ekvador'un en yüksek dağı olan 6270 metre rakımlı Chimborazo Dağı'na ikinci denememde çıktım. Hayatımda yaptığım en zor fiziki iş; bu dağa çıkmamdı. Zirveye çıkarken yaşadıklarım hayatım boyunca unutulmayacak anılardı. Her ne kadar inanılmaz derecede zor olsa da dağcılık ile ilgili ileriye dönük projelerim Chimborazo Dağından sonra başladı. Kırgızistan'daki 7134 metre rakımlı Lenin Zirvesine tırmandım. 25 kişilik ekibimizden ben dahil toplam 9 kişi zirveyi görebildi. Son kamp alanında ve zirve çıkışında günlerce -20 ile -40 derece arasındaki soğuklarla mücadele ettim. İlk 700 gün hiç yoğurt, kebap ve künefe yemedim. İki yılın sonunda Los Angeles'a gittiğimde orada, evinde kaldığım Aydın Tuna Palabıyıkoğlu sağ olsun beni Türk lokantasına götürdü ve bu yemekleri tekrar tattırdı. Afganistan'da Taliban militanlarının karargahına giderek, onlarla röportaj yaptım ve fotoğraflarını çektim. Sanırım hayatımda yaptığım en tehlikeli iş buydu. Rotasız Seyyah Yol Hikayeleri 2 kitabımda bu taliban ziyaretimi sayfalarca yazdım ve kimi okuyuculara göre en heyecanlı hikayem buydu. 1000 günü çok dolu dolu geçirdim. İnanılmaz insanlar, hayatlar tanıyıp, unutulmayacak tecrübeler yaşadım. Tüm bunların yanında dışarıdan bakıldığında kıskanılası bir hayat yaşıyormuşum gibi görünse de yukarıda da belirttiğim gibi her 11. aydan sonra hiç durmadan bu şekilde gezmenin çok da kolay olmadığını anladım. Tek bir çanta ile yaşamak, sürekli çamaşırlarını yıkamak, her 4-5 günde bir yer değiştirmek ve yine sürekli ucuz yemekle kalacak yer aramak beni fazlasıyla yordu. O sebeple Kolombiya'nın Medellin şehrinde 20 gün, Los Angeles'da ise 15 gün dinlendim. Sonrasında enerjimi toplayıp geziye kaldığım yerden devam ettim. Tüm bunları yaparken sürekli sosyal medya ve internet sitemle ilgilenmek, içerik hazırlamak, iki tane kitap yazmak, fotoğraf ve video çekmek de beni biraz yoran şeyler arasındaydı. Eğer bu saydıklarımla bu kadar ilgilenmeseydim muhtemelen gezim daha hızlı sürer ve bu kadar yorulmazdım. 1000 gün boyunca çanta, pasaport, kartlar ve elektronik eşyalarımın güvenliğini sağlamak da işin başka bunaltıcı bir yanıydı. Bir yerden sonra bu durum daha da çok can sıkmaya başlamıştı, çünkü taşıdığım eşyaların değeri günden güne artıyordu. Sürekli eşyaların güvenliğini sağlamak; beni psikolojik olarak yoran diğer bir etkendi. Meksika'dan başlayıp, tamamen plansız bir şekilde devam ettiğim gezimde ortaya alttaki rotalar çıktı. İlk birkaç ayda artık normal gezmenin bana tat vermediğini anladım. Sonrasında ise kendiliğinden gelişerek gezilerimin ana teması "insan" oldu. Hele Maya ve Tarahumara yerlileriyle vakit geçirdikten sonra anladım ki; yerlileri bulup, fotoğraflarını çekmekten ve onlarla vakit geçirmekten aşırı zevk alıyorum. İkinci yılda ise yerli ziyaretlerimin yanı sıra daha ekstrem yerlere gitmek ve dağ zirvelerine çıkmaktan zevk almaya başladım. 1000 günlük projem Eylül 2017'de bitti ve Türkiye'ye döndüm. Bu gezimi tamamlamam için destek veren arkadaşlara, firmalara ve sponsorlara tekrar gönülden teşekkürler. Tabii ki en büyük pay; siz takipçilerimindir. Yatalak bir insanı ilac ve moral yardımıyla ayaga kalkmasını gördük bu ve türklerin oralarda güzel duyulmasi on numara hareketti... Yorum şeklin doğal olunca yazıların okunmasi daha zevkli oluyor.. Değişme inşallah. Allah yolunu açık etsin. Kitapta yazıyor. Anlatırken. Yatak altından bakıyorum gibi hissettim.. Evet ben de iki saat meselesini merak ettim. Hiçbir film ya da kişiden esinlenmedim. 4 yıl önce turist olarak başlayan gezi serüvenim şuanki noktaya tamamen doğaçalama geldi. 2 aydır her gün yazılarını, videolarını takip ediyorum, takip sonrası nedense bende de içimdeki gezi özlemi doğdu. Cenabı Allah yolunu bahtını açık etsin. Amin tesekkurler. Yolunuz acik olsun, iyi geziler. Ben de ilgiyle takip ediyorum sizi. Hem tarzinizi hem cektiklerinizi cok begeniyorum. baba naptın sen ya. oturup tek tek okuyacağım ama içim gidiyor. 3 Gün sonra nerede olacağımı bilmiyorum. Önerdiğim şey sadece gezmen. İleriki yaşlarında fazlasıyla düşüneceksin ne yapayım, nasıl çalışayım diye. Seni ilk takip etmeye başladığımızda 10 k beğenili bir facebook sayfasından takip ediyorduk şimdi baktığımızda nasıl bir gelişim gösterdiğin açık ortada, aradan uzun zaman geçmiş, bizde okuyarak seninle yolculuk ediyoruz artık, sade ve samimi paylaşımların için teşekkürler Mehmet. San Pedro Sula şehri bulunduğum en tehlikeli şehirdi. supersiniz, keyifle takip ediyorum... kacirmamaya calisiyorum, herkese yardim etmeye calismaniz ne kadar olgun Turklere yakisir bir davranis.. devam, yolunuz acik olsun..


Ocak ayında yapığım bu gezi yağmur sezonuna denk gelmediği için hava hep sıcak ve açıktı. Gezi planınızı Kasım Nisan arası yaparsanız yağmurlu sezona denk gelmezsiniz. Hong Kong'tan Angeles'e geldik. Kişi başı uçak bileti 65 USD idi. Bizden vize istemiyorlar, giriş çıkış kolay dedik ama bazı detayları atlamamak gerek. Hong Kong havaalanından Filipinler uçağına binmeden önce ısrarla dönüş biletimizi görmek istediler. Biz de ne hikmetse tüm biletlerin çıktısını almışız ama dönüş biletinin çıktısını almamışız. Ne kadar dil döksek de illaki biletin çıktısını görmek istediler. Sonra hızlıca bir yerden printer bulup, mailden ekran görüntüsünü bastırdık ve uçağa o şekilde binebildik. Filipinler ucuz bir ülke olduğu için gelenler vize prosedürlerini yok sayıp çok uzun süreli kalabiliyormuş. Anladığım kadarıyla hükümette kendince böyle bir çözüm bulmuş, ne kadar çözümse artık. Yani işin özü muhakkak dönüş biletinizin çıktısı yanınızda olsun, bizim gibi sıkıntıya düşmeyin. İlk durağımız olan Angeles'e inişimiz Cuma akşamıydı. Merkez bölgeye gitmek için havaalanından 1-2 kişi bulup beraber bir taksi tuttuk. Taksi dediğime bakmayın, onların taksisi bizim bildiklerimiz gibi değil. Alttaki tarzda bir aracın vagonuna binip Angeles'in merkez bölgesine doğru yola çıktık. Kişi başı 150 peso( 4 usd) para verdik. Aslında bu ücret orası için fazlaydı ama o saatte en uygun alternatif buydu. Yarım saat sonra daha önce belirlediğim, otellerin yoğun olduğu bir bölgede indik. Nasıl olsa kafamıza göre bir otel buluruz dediğimiz için rezervasyon yaptırmamıştık. Ama hafta sonu oraya ineceğimizi pek hesaba katmamışız. Kaç tane otel/hostel gezdiysek hiç birinde yer yoktu. Elde valizlerle 1-2 saat otel arayışından sonra geceliği 30 usd ye zorda olsa bir oda tuttuk. Otel merkeze yakın sayılırdı ama o parayı hak etmezdi. Siz siz olun eğer hafta sonu ülkeye ya da Angeles'e geliyorsanız muhakkak otel rezervasyonu yaptırıp gelin. Hafta içi bir sorun yok otel bulunabiliyor ama hafta sonu ciddi problem var. Filipinler'de geziniz süresince güvenlik görevlileri çok dikkatinizi çekecek. Çünkü ufak bir binanın önünde bile ellerinde pompalı tüfeklerle bekleyen 1-2 güvenlik görevlisi var. Otel'e girerken bile pompalı tüfekli adama selam verip geçiyorsunuz, tuhaf bir durum. Görevlilerin elerinde bu denli ağır silahların olması insanı biraz ürkütüyor. İlk başta bu çok itici gelse de daha sonra alışıyorsunuz. Angeles gördüğüm en varoş şehirlerden biriydi. Fakirlik ayrı dert, dilencilerin çok olması ayrı dert, her köşe başının çöplük haline gelmesinden sürekli hamam böceği görmeniz apayrı bir dert. Kültür görelim diye gelmiştik ve kültürü sonuna kadar gördük. Gündüz biraz çarşı pazar gezelim dedik ama dişimize göre bir yer bulamadık. Sokak sokak gezip vakit geçirdik, bir şeyler yedik. El arabalarında satılan meyveler hem çok ucuz hem çok lezzetliydi. Muhakkak deneyin, tekrar göremeyeceğiniz meyveleri kaçırıyor olabilirsiniz. Yine aynı şekilde el arabalarında olan yemekleri de tadabilirsiniz. Bildiğiniz barbekü ya da mangalın sokak versiyonları diyebilirim. Tezgahtan istediğiniz şişi seçip mangala attırıyorsunuz 5 dakikaya yemek hazır. Buralardan 1-2 dolara karnımızı doyurduk. Ben değişiklik olsun diye tavuk ciğeri denemiştim. Çok keskin bir tadı var ama fena değil, tadımlık denenebilir. Yine buralarda dolanırken bir telefoncudan sim card ve internet paketi satın aldım. Yaklaşık 5 usd ye mal olan hat bana 10 gün yetti. İnternet kolay ve ucuz diyebilirim. Gece hayatının kalbi Fields Avenue denilen bir caddede atıyor. Caddenin görüntüsü Angeles gibi varoşluk içinde. Oturmak için birkaç mekana girip çıktık ve gördüklerimiz karşısında ufak travmalar yaşadık. Daha sonra buradaki en kaliteli yer olan Society Club diye bir mekana geçtik. Hem mekan güzel hem de fiyatlar makuldü. Soft içecekler 0,5 usd den, alkollü içecekler de 1,5 usd den başlıyor. En azından burada biraz oturup düzgün müzik eşliğinde kafa dağıtabilirsiniz. Yok ben müzik ve eğlence kültürlerini de görmek istiyorum derseniz ara sokaklardaki karaoke barlara gidip kültür patlaması yaşayabilirsiniz. Ertesi gün Boracay Adasına gitmek için otelimizden ayrılıp havaalanına doğru yola koyulduk. Bu sefer gerçek bir taxi ile havaalanına 8 usd ye gittik. Uçak biletini, çok daha hesaplı olduğu için Boracay'a değil de direk Kalibo'ya almıştık. Kişi başı bilet 25 usd idi. Kalibo'ya indikten sonra buradan Boracay'a gitmek için otobüs ve feribot biletini aldık. Yanlış hatırlamıyorsam bu da 5-6 usd bir şeydi. Feribotun kalktığı yere gidişimiz 1,5 saat sürdü. Angeles'de kötü bir otel deneyimi yaşadığımız için feribottayken otel aramaya başladım. İşi feribota bıraktığım için yine de tam akıllanmış sayılmam ama şanslı olduğumuz için internette otel bakarken son dakika fırsatlarından birini yakalayabildik. Buda elimizde internet olmasının büyük bir avantajıydı. Boracay Adası Filipinler'in yüzlerce adasından en meşhur ve turistik olanı. Bu adada enteresan bir yerleşim şekli var. Arada sınır vs olmadan ada üçe bölünmüş şekilde. Şöyle ki; 1. ve 3. Bölge kafa dinleme, rahat tatil yapma yeri, 2. Bölge ise deniz, eğlence, disco&bar, alış-veriş, pazar, çarşı ne ararsan bulabildiğin bölge. Biz tabii ki 2. bölgeden otelimizi ayarladık. 35 usd ye kahvaltı dahil geniş bir oda aldık. Otel olabilecek en iyi konumdaydı. Hem denize yürüme mesafesinde, hem yeme içme, alış-veriş yapma yerlerinin göbeğindeydi. Filipinlerde birçok yerde olduğu gibi burada da adaya giriş yani ayak basma parası alıyorlar. Yanlış hatırlamıyorsam 5-6 usd civarında bir şeydi. Aynı mantıkla ülkeden çıkarken de çıkış harcı olarak 550 pezo alıyorlar. O sebeple cebinizdeki tüm pezoları bitirmeyin, muhakkak bir kenara ülke çıkış harçı kadar pezo ayırın. Adanın denizi, kumu, gün batımı, gün doğumu, meyveleri, manzarası, yemekleri ve fiyatları ile sizi cezp edeceği kesin. Bu 2. bölgede sahil boyunca restoran, cafe ve publar mevcut. Geceleri bazı sahil kenarındaki mekanlar disco&bar konseptine geçiyor. Tayland'dakiler kadar aktif olmasa da full moon partilere katılabilirsiniz. Adanın çevresinde irili ufaklı başka adalar da mevcut. Ufak rakamlarla günlük tekne turu yaparak çevredeki doğal güzelliği daha yakından görebilir, su aktivitelerine katılabilirsiniz. Amaç sadece beyaz kum ve berrak bir deniz ise adanın her kıyısı kartpostal tadında olduğu için hiçbir yere gitmenize gerek yok, direk en yakın sahile gidip havlunuzu atabilirsiniz. Ada insanı turistlere karşı aşırı saygılı ve kibar. Bu kadar nazik karşılanmak, ilgi görmek insanı şaşırtıyor. Hem eğlence hem relax bir tatil hem de bunların hepsi ucuz olsun diyenler için burası en iyi alternatiflerden biri. Eğer dövme merakınız da varsa Boracay'ı çok daha fazla sevebilirsiniz. Ada'da adım başı dövmeci dükkanlarını görmek mümkün. Gündüz pek çalışmasalar da bazı alkol alıp kafayı bulan kişiler soluğu dövmecide aldığı için geceleri yoğun çalışıyorlar. Sabah uyandığınızda vücudunuza yeni yapılmış tuhaf bir dövme görmek istemiyorsanız ya fazla içmeyin ya da yanınızda size mukayyet olacak birileri olsun. Önce 1 saatlik yolculukla Boracay'dan Kalibo'ya geçtik oradan da Cebu'ya uçuşumuzu gerçekleştirdik. Bilet kişi başı 40 usd idi. Uçağımız yine pervaneli yani pırpır denilen tiplerdendi. Fobisi olanlar için pek cazip gelmeyebilir ama adalar arası yolculuk için başka bir alternatif yok, mecbur bunlara binmek zorundasınız. Cebu şehri Filipinler'in başka bir büyük adası. Angeles'e göre çok gelişmiş bir yer. Ne kadar fakirlik olsa da alış-veriş merkezleri şehri kaplamış durumda. Ulaşım için jeepneyleri kullanabilirsiniz. Hem eğlenceli hem de çok ucuzdur. Gideceğiniz hat numarasına göre 10 pezo yani 50 kuruşa baya bir yol gidebilirsiniz. Duruma göre iki aktarma yaparak şehrin çok uzak bölgelerine gitmek mümkün. Vagondayken aracı durdurup inmek isterseniz tavana bozuk para ile birkaç kere vurmanız yeterli. Şoför bunu duyup hemen sağa çekiyor ve iniyorsunuz. Yerli halk genelde tavana vurmak yerine öpücük efekti yapıyor. Şaşırmayın, aynı Tarkan'ın yakalarsam mucuk mucuk şarkısındaki gibi öpücük efekti yapıldığında şoför duruyor. Biz ilk başlarda kendimizi gülmekten alamıyorduk ama sonraları buna da alıştık. Uzak doğuda birçok ülkeye gitmeme rağmen en ucuz masajı burada yaptırdım. 1,5 saatlik body ve ayak masajı yaklaşık 5-6 usd ye geliyor. Hem masaj solanları temiz, hem de masajcıları profesyonel. Yeme içme konusunda burada biraz sıkıntı yaşayabilirsiniz. Biz genelde fast food tarzı yerlerden yedik. Birkaç kere balık restoranına gittik ama her öğünde deniz mahsulü yemek pek çekilmiyor. Yemek fiyatları da yine bir hayli ucuz, hiç hesap kitap yapmanıza gerek kalmıyor. Gece hayatının kalbi Mango Square denilen yerde atıyor. Burada yaklaşık 4-5 tane club ve onlarca pub mevcut. Clublara giriş ücreti 2 usd ve bir tane içecek ücretsiz. Ben sırayla iyi olan 4 mekana girip, kollarıma giriş damgasını bastırdım. Canım sıkıldıkça diğer mekana geçiyordum. Ücretler bu kadar düşük olunca insan bazen abartıyor ama tavsiye ederim, çok eğlenceli oluyor. Ülke daha tam turistlik bir yer olmadığı için Tayland'daki gibi adım başı turizm acentesi göremiyorsunuz. Acenteler genelde AVMlerin üst katlarında bulunuyor. Bohol başta olmak üzere Cebu'ya yakın gidilebilecek birçok adaya bu acentelerden 1-2 günlük turlar alabilir ya da en azından gidilecek yerler için bilgi edinebilirsiniz. Filipinler için ülkeye gelmeden önce güvenlik ile ilgili çok olumsuz şeyler duymuştum. Ama bu duyduklarım ülkeye gelme isteğimi bastırmamıştı. Ülkede geçirdiğim 14 gün süresince en ufak bir güvenlik problemiyle karşılaşmadım. Araçla bazı yollardan geçerken çok tekin olmayan yerler ve insanlar gördüm ama oralara gitmek de bile bile lades olmak demekti. Sonuçta ülkeye yabancı biriyseniz bazı altın kurallara uyup tenha yerlere gitmeyeceksiniz, gece gezmelerini bilindik yerlere yapacaksınız. Bizde bu kurallara uyduğumuz için güvenli bir şekilde gezimizi bitirdik. 7.000 den fazla adası olan Filipinler, değil 14 gün belki de 140 günde ancak gezilebilir. Ülkenin her köşesi ayrı bir güzellik, ayrı bir doğa harikası. Birde üstüne üstlük bu kadar ucuz bir yaşam olunca insanda buraya tekrar gelme isteği doğuyor. Gezdiğin ülkelerden hangisine tekrar gitmek istersin diye sorsalar hiç düşünmeden Filipinler derim. Ve umuyorum ki buraya tekrar gelip en az bir aylık bir gezi daha yapacağım. O zamanlar detayli yazmiyordum ne harcadigimi. Gunluk 100 tl ye guzel bir gezi yapilir. Gunluk 100tl ye manhattanda da gezersin hocam. Ne diyosun. 5 dollara yasanirmi yerse onu soyle.


Sosyal medya hesaplarımı açalı yaklaşık 15 ay oldu. Bu süre içinde hiç tanımadığım kişilerden enteresan, tuhaf, komik ve bazen de traji komik mesajlar geldi, halen de geliyor. Bazılarını paylaşmadan edemeyeceğim. - İngilizce bilmiyorum beni Ukrayna'ya alırlar mı? - Yabancı bir havayolu firmasından bilet alıp yolculuk yapabilir miyim? Yoksa sadece Türk Havayolu firmalarını mı kullanabiliriz? - Param yok, İngilizce bilmiyorum. Dünyayı nasıl gezerim? - Yabancı ülkelerde çektiğin sokak videolarını bana verir misin? En az HD olmalı. Ama sonra hiçbir yerde kullanmamalısın. Karşılığında bir şey veremiyorum. Bu tamamen kişisel bir rica. - Bana gittiğin her ülkeden ufak hediyeler alır mısın? - Gezilerine beni de götürür müsün? Halbu ki ben kendi masraflarımı karşılayacaktım. - Gezmek için İtalya'ya geldim. Bana kalacak ev ayarlar mısın? - Parasını vereceğim. Bana yurt dışından bebek arabası getirir misin? - Yurt dışında ne yiyon? - Sana vereceğim cümleyi gittiğin heryerde lokal insanlara söyletip videoya çeker misin? + Maalesef böyle bir şeye ayıracak vaktim yok. - Kanka sana Acun olmayı teklif ediyorum. Program yapıp çok büyük paralar kaldırcaz. Kanka niye bu kadar ciddisin? Proje henüz yok. Sen evet de başlarız. - Sana milyon dolar kazanabileceğin bir iş teklifim var. Beni ara. - Samsundaki büyük bir AVM'nin pazarlama müdürü mesaj gönderiyor; -Yeni bir dergi çıkaracağız. Gezi yazılarını ve fotoğraflarını bize verir misin? -Birşey vermemiz söz konusu değil. Samsunlu olduğunuz için birşey isteyeceğinizi düşünmemiştim. - Bir kadın takipçim ısrarla bulunduğum ülkeye gelip, benimle gezmek istediğini söylüyor. Düzgün bir şekilde, sebepleriyle beraber tek gezmek istediğimi, iki kişiyle gezmenin bana pek uygun olmadığını anlattım. Yine ısrar ettikten sonra yazdığı cevap; -Cumhurbaşkanı beni sever, görürsün sen, şikayet edeceğim seni. Okuduklarımdan çıkardığım ana fikir şu; "hemşeri hemşeriyi gurbette düdüklermiş". SAMSUN'lu olduğun için nemalanmaya ÇALIŞAN! samsun'dayım iki çift lafım olur kendisine, tabii musade ederseniz. Ne kadar gerizekalı insanlar var bu ülkede ya. Hayret bir şey resmen.


2016'nın Haziran, Temmuz ve Ağustos aylarında bulunduğum Amazon gezimin iki teması vardı. Biri yerlileri ziyaret etmek, diğeri ise tüm yolculuğumu sadece nehir üzerinden yapmak. Her ikisini de yaptım ama özellikle toplam 6.500 kmlik yolu tekne ve benzeri araçlarla almak aşırı yorucuydu. Kesinlikle tekrar yapmak istemeyeceğim bir yolculuk. Yeniden Amazon bölgesine gelirsem sadece yerlileri ziyaret etmek için olur. Öncelikle birçok kişinin karıştırdığı şu konuya bir açıklık getireyim. Brezilya'nın en büyük eyaleti Amazonas'dır. Bir de Latin Amerika'da Amazon bölgesi vardır. Yani Brezilya'nın Amazon eyaleti ile Latin Amerika'daki Amazon bölgesi aynı şeyler değildir. Haritada gördüğünüz ana nehri otoban gibi düşünün ve o nehrin yanındaki tüm yerleşim birimleri modern hayata geçmiş durumda. Birçoğunda lüks şehir hayatı olmasa da internet, telefon, elektrik ve benzeri ihtiyaçları çok rahat bulabilirsiniz. Kısmen bir iki yerde internet sıkıntısı yaşasam da genel olarak iş görecek bir internet bulunuyor. Amazon deyince aklınıza belki balta girmemiş ormanlar, devasa boyuttaki anakonda yılanları ve timsahlar gelebilir. Ama haritadaki ana nehrin civarında bu saydıklarımı pek göremiyorsunuz. Ne zaman ki içlere doğru giderseniz o zaman kendinizi Amazon'da hissedebilirsiniz. Ama 'ben ormana girip macera yaşayacağım, kendim gezeceğim' deme lüksünüz yok. Çünkü buradaki ormanlar öyle pek bizim bildiğimiz ormanlar gibi değil. Amazondaki bitki örtüsü o kadar sık ki; düşünün Amazon ormanlarının %20'sinde güneş ışınları hiçbir zaman zemine ulaşamıyor! Ve gördüğüm ormanlarda ise hep su birikintileri, gölet ya da bataklık gibi yerler vardı. Yani oraları geçme imkanınız yok. O sebeple Amazon ormanlarını görmek istiyorsanız gittiğiniz yerdeki bir acente ile görüşüp, size uygun olan bir tur paketi satın almalısınız. Peru ve Kolombiya'da bu turlar kısmen ekonomikken Brezilya tarafında ise biraz pahalıdır. Ben yerlilerin yanına giderken fazlasıyla orman, nehir, hayvan görüp macera yaşadığım için bu turlara hiç katılmadım. Eğer amacınız Amazon'u görmek, orada kısa bir tecrübe edinmekse en fazla 3-4 günlük bir tur size yetecektir. Amazon'da bir yerli kabilesini ziyaret etmek istiyorsanız bilin ki turla gidilen kabileler sadece turistik amaçlıdır. Yerliler sizin için giydikleri yep yeni sözde geleneksel kıyafetleriyle dans gösterisi yaparlar ve siz oradan ayrıldıktan sonra normal senin benim gibi olan hayatlarına devam ederler. O sebeple bu tip yerli ziyaretlerine pek itimat etmeyin. Peru, Kolombiya, Brezilya ve Venezuela'nın Amazon bölgelerinde daha önce keşfedilmiş ama halen modern hayata geçmeden yaşayan birçok yerli kabilesi var. İşte onları ziyaret etmek isterseniz işiniz çok zor. Gerekli yerlerden ve kabile liderlerinden izin almak imkansıza yakın gibi birşey. Peru ve Ekvador sınırına yakın bir bölgede yaşayan Huaorani kabilelerine gitmek için çok uğraştım. Ama, ziyarete açık olan köy; modern hayata geçmiş durumdaydı. Benim asıl istediğim gibi olan; kültürlerini halen bozmadan devam eden kabileler ise kesinlikle yabancılarla iletişim kurmak istemiyordu. Eğer izinsiz bölgelerine girmeye çalışırsan sorgusuz, sualsiz seni öldürüyorlar. Bu şaka değil, daha önce yaşanmış birçok kötü tecrübe var. Ayrıca Amazon'da halen hiç keşfedilmemiş yerli kabileleri de var. Brezilya tarafında bu kabilelerin kısmen hangi bölgelerde olduğu bilinse de keşfedilmesine izin verilmiyor. Bu yerliler konusu çok uzun ve karışık olduğu için daha fazla detaya şimdilik girmiyorum. Amazon gezimde uğradığım tüm şehir, ilçe ve köyleri anlatarak devam edeceğim. Önce olası birkaç soru ve cevap ile devam edelim. Kesinlikle aşı olmak gerekiyor. Bu konu hakkındaki detaylı yazıma linkten bakabilirsiniz. Amazon'daki en büyük sıkıntı sivrisineklerden bulaşabilecek hastalıklardır. Bu konuyu hafife almamanız gerekir. Ufacık bir sivrisinekten sıtmaya yakalanıp çok ciddi problemler yaşayabilir, hatta hayatınızı bile kaybedebilirsiniz. Gerekli aşıları yaptırmak sizi %100 korumaz. Elinizden gedliğince vücudunuzu örten kıyafetler giyin diyeceğim ama Amazon'un nemi ve sıcağında öyle birşey de maalesef pek mümkün olmuyor. Eğer kısa süreli gezi yapacaksanız 3-5 gün idare edersiniz. Ama benim gibi uzun süreli bir yolculuk düşünüyorsanız sürekli kapalı giyinmek aşırı bunaltıcı oluyor. Onun yerine her 4-5 saate bir vücudunuza deet oranı yüksek losyon sürebilirsiniz. Sadece açık yerlerinize değil Amazon'daki sivriler pantolon üzerinden bile sokabiliyor. Tüm bunlardan sonra en fazla dikkat etmeniz gereken şey hangi saatlerde dışarıda olduğunuzdur. Sivriler genelde sabah 5-7 ve akşam 5-7 arasında çıkarlar. Elinizden geldiğince bu saatlerde çok daha dikkatli olun ve nehir kenarlarından uzak durun. Yazının devamında bulunduğum tehlikeli yerler hakkında bilgi vereceğim. Amazon'daki nehir yollarının uyuşturucu trafiğinde kullanıldığı biliniyor. Hatta Amazon ormanlarında havadan uyuşturucu trafiğini sağlamak için gizli havaalanları olduğu da söyleniyor. Uyuşturucu trafiğinin olduğu yerde tehlike de vardır. Böyle şeylerle işiniz olmaz ama yine de bilgi olsun diye paylaşıyorum. Haritadaki hiçbir ülke bizden vize istemiyor. O sebeple sınır geçişleri de kolay. Amazon'un turistik yerlerine giderseniz birçok konaklama alternatifi bulursunuz. 5 yıldızlı otel konforunda olan yerleri bile var. Bu tip yerlerde börtü böcek olmaz. Ama ben gezilerimi ekonomik yapıyorum derseniz o zaman kalacağınız her yerde böcek olabilir. 3 aylık Amazon gezimde kaldığım yerlerin %80'inde böcek vardı. Gittiğim köylerde yılan görsemde şükür kaldığım odada hiç görmedim. Eğer amacınız yaptığım yolun benzerini yapmaksa böcek ya da örümcek gibi hayvanlarla aynı odada kalmayı göze almalısınız. Haziran, Temmuz, Ağustos ve Kasım aylarında Amazon'un farklı bölgelerinde bulundum. Amazon'da kış diye birşey yok. Yağmurlu ve yağmursuz diye iki sezon var. Ama tabi komple bir kıtanın ortasını kapladığı için bir tarafında hava güzelken diğer tarafında bunaltıcı olabilir. O sebeple bu sorunun net bir cevabı yok. Amazon'a gelmek istiyorsanız; inanılmaz derecede yoğun yağan yağmuruna, nefes aldırmayan nemine, bulutların arasından bile yakan güneşine hazırlıklı olmalısınız. Havasının bu kadar bunaltıcı olduğu başka bir yerde bulunduğumu hatırlamıyorum. Yukarıdaki haritada görülen yolun bir kısmını hızlı botla, bir kısmını yavaş diyebileceğim feribotlarla yaptım. Eğer hızlı bot kullanırsanız bilet ücreti pahalı, koltukları rahat ve otobüste gider gibi uyuyabilirsiniz. Feribotlar ise aşırı yavaş, ucuz olmasa da ekonomik. Yalnız bu feribotlarda oturmaya yer yok. Yanınızda kendi hamağınızı taşıyorsunuz ve diğer 200-300 kişi gibi boş bulduğunuz bir yere hamağı serip yatıyorsunuz. Tüm yolculuklar böyle yapılıyor. Yavaş feribotlarda hırsızlık olayı yaşanabiliyor. Her zaman dikkatli olmalısınız. Aslında Ekvador'un Amazon'da bölgesi yok. Ama Peru ile olan sınır bölgelerinde kısmen Amazon ormanları var. Nehir yolculuğuma başlayabileceğim en batıdan başlamak istediğim için ilk çıkış noktam burası oldu. Yukarıda bahsettiğim Huaorani yerlilerinden modern hayata geçmiş bir kabileye buradan ulaşım var. Bir rehber bularak köylerini ziyaret edebilirsiniz. Özel bir tekne ayarlayarak 8 saat yolculuk yapmak gerekiyor. Tabii öncesinde köy lideriyle irtibat kurarak izin almalı, ödeyeceğiniz parada anlaşmalısınız. 3 günlük bir ziyaret düşünürseniz size ortalama maliyeti 500 dolar civarı olur. Ama dediğim gibi modern hayata geçtikleri için bu yerlileri ziyaret etmekten vazgeçmiştim. Şehirde yapacak bir iki turistik aktivite olsa da kayda değer hiçbir şey yok. Buraya yolunuz düşerse; sadece transit geçiş için kullanıp, yolunuza devam edin. Düzgün bir otelde gecelik 15 dolara kalmıştım. İlk nehir yolculuğuma buradan Nuevo Rocafuerte'ye giderek yaptım. 210 kmlik yol 1o saat sürdü ve kişi başı ücret 15 dolardı. Alttaki fotoğraflardan da görebileceğiniz gibi pek konforlu bir yolculuk değildi. Çok ilham verici bir yazı olmuş. Güney Amerika hep aklımın bir köşesinde duruyor.


Burası ufak bir kasaba. Otel yok. Geceliği 10 dolar olan bir tane pansiyon vardı, orada kaldım. Buradan Pantoja'ya devam etmek için her gün tekne olmuyor, birkaç gün beklemeniz gerekebilir. İnternet bulabilirsiniz ama aşırı yavaş. Yapacak hiçbir şey yok. Olur ya buraya yolunuz düşerse direkt es geçin. Alttaki kano sahibiyle anlaşarak Pantoja'ya geçebildim. Yol 30 km, 1,5 saat sürüyor ve kişi başı ücret 10 dolar. Kanoyla Ekvador'dan Peru'ya geçmiş oldum. Bu bölgelerde öyle pasaport kontrolleri yapılmıyor. Ülke değiştirdiğinizde en yakın karakola ya da emniyet birimine gidip pasaportunuza damga bastırabilirsiniz. Kasabaya indikten sonra bende ilk iş pasaportuma Peru giriş damgasını bastırdım. Daha sonra çevreyi biraz gezeyim dedim ama şansıma o gün ülkede seçim varmış. Civardaki köylerde kalan herkes buraya gelip oy kullanabiliyormuş. O sebeple kasabadaki tek pansiyon da doluydu. Zar zor bu alttaki bazası olmayan yeri buldum ve 6 dolar ödedim. Zaten gece 3'de de tekne ile yola devam edeceğim için pek sıkıntı yapmadım. Pantoja bana pek tekin bir yer gibi gelmedi. Olur ya buralara yolunuz düşerse dikkatli olun. Ayrıca tüm Amazon gezim boyunca zika virüsünden muzdarip sadece bir çocuk gördüm ve o da buradaydı. Buradan hızlı bot ile Mazan'a geçtim. Yol 480 km. 17 saat sürdü ve kişi başı ücret 70 dolar. Kısmen büyük bir ilçe, şehir bile denebilir. Ama, yabancı için yapacak pek birşey yok. Gecelik 8 dolara bir pansiyon odasında kaldım. Ertesi sabah ise alttaki ufak teknelerle Iquitos'a geçtim. 32 kmlik yol 40 dakika sürüyor ve fiyatı 3 dolar. Iquitos şehri Amazon'un en meşhur ve turistik yerlerinden biri. Amazon nehrinde balık avı, Amazon ormanlarına yapılan gezi turları ve ayahuasca ayinleri şehrin popüler olmasını sağlamış. Amacınız Amazon ormanlarında birkaç gün geçirmek, balık tutmak gibi tecrübeleri yaşamaksa buradan size uygun bir tur bulup gerçekleştirebilirsiniz. Ayahuasca ayinleri ise tamamen turistik bir atraksiyon halini almış. Yoldaki seyyar satıcı bile ayahuasca çayı satıyor. Gerçek bir ayahuasca ayinine katılmak istiyorsanız aradığınızı burada bulabileceğinize ihtimal vermiyorum. Yabancı olduğunuz için adım başı size birşeyler pazarlamaya çalışanları da atlamayayım. O sebeple ben bu şehri sevmedim, hatta nefret ettim. Ayrıca Peru'ya göre pahalı bir yer. Gecelik 17 dolara klimasız bir otel odasında kaldım. Klimasız diyorum çünkü Amazon'a sıcak mevsimde gelirseniz nemden uyuyabilmeniz pek kolay değil. Bu şehirde ise klimalı yerler gereksiz yere pahalıydı. Şehrin yakınlarında tur ile gidebileceğiniz 'sözde' yerli kabileleri var. Ama bu turlar yazının başında da dediğim gibi tamamen turistik amaçılıdır. Size tiyatro oynarlar, sizde aaa yerli gördük diye sevinirsiniz. Bu tip turlara itimat etmeyiniz. Birçok yerde adından övgüyle bahsedilen Iquitos'u sevemeden şehirden ayrıldım. Sonraki durağım Pebas. 180 kmlik yol hızlı bot ile 3,5 saat sürüyor. Normalde kişi başı fiyat yaklaşık 45 dolar ama ben pazarlıkla 3o dolara aldım. Buraya da yerlileri bulurum hevesiyle gelmiştim ama yine yanıldım. Çünkü civardaki yerliler çoktan modern hayata geçmiş durumda. Pek başka alternatifim olmadan gecelik 10 dolara idare edecek bir pansiyona yerleştim. Kasabayı gezerken ressam Francisco Grippa ile tanıştım. Adam dünyaya ün salmış bir ressam. Yıllarca ABD'de yaşadıktan sonra memleketi Peru'ya gelmiş ve Pebas'a yerleşmiş. Çok şahane bir evi ve sanat galerisi var. Böyle bir kasabada böylesine bir sanat galerisiyle karşılacağım aklıma gelmezdi. Olur ya yolunuz buraya düşerse Grippa'yı bulun. Misafirperver biri ve sohbet etmeyi de seviyor. Grippa Amazon bölgesini çok iyi bildiği için yerileri nerede bulacağımı da kısmen ondan öğrendim diyebilirim. Amazon nehri balık yönünden aşırı zengin. Envai çeşit balık görebiliyorsunuz. Pirana da onlardan biri. Tadı normal balıktan farksız. Sokakta böyle alttaki gibi leğen için çeşit çeşit balık satılabiliyor. Sonraki durağım Caballococho. 210 kmlik yol hızlı bot ile 4,5 saat sürüyor ve kişi başı ücret 35 dolar. Peru'nun bölgedeki en büyük kasabası. Her yerde mototaksiler görüyorsunuz. Turistik bir yer değil. Bir motorcuyla anlaşarak yakın civardaki göle gidip, pembe yunusları görebilirsiniz. Yunus ne arıyor demeyin. Amazon nehri ve civarındaki göllerde bu pembe yunuslardan çok var. Meydandan 5-10 dakika yürüyerek içlere girdiğinizde; insanların sadece dört tarafı tahtayla çevrili yerlerde yaşadığını görebilirsiniz. Evlerde herhangi bir eşya yok. Hamakta yatıp, uyuyorlar. Amazon'un büyük şehirleri hariç genel yerleşim birimlerinde durum hep böyle. Buralara turist de gelmediği için yerel halk bir yabancı görünce biraz şaşırıyor. Sokakları gezerken beni gören çocuklar peşime takılıyordu. Birkaç eve misafir oldum. Sonrasında ise çocuklarla bu alttaki özçekimi yaptım. Bu fotoğraf Rotasız Seyyah Yol Hikayeleri kitabımın kapak fotoğrafı oldu. O anlamda Caballococha benim için hep biraz özel bir yer olarak kalacak. Buradan sonraki durağım Punta Narino. 25 kmlik yol 40 dakika sürüyor. Kişi başı ücret 5 dolar. Peru'dan Kolombiya'ya geçmiş oldum ama herhangi bir sınır geçişi yok. Bu bölgelerde nehir üzerindeki karşılıklı iki ülkeye istediğin gibi girip, çıkabiliyorsun. Bu kasaba biraz özel bir yer. Motorsiklet, bisiklet ya da araba yok. Çünkü yasak. Herkes her yere yürüyerek gidiyor. Etraf tertemiz. Tüm Amazon gezim boyunca en temiz yer burasıydı. Kasaba bu gibi özellikleri sayesinde turistlerin ilgisini çekmeyi başarmış. Her gün farklı bir turist grubu gelip gidiyordu. Burada 3 gün kalıp hem dinledim hem de bir balıkçıyla anlaşarak balık tutmaya gittim. Kasabada her türlü konaklama alternatifi var. Klimasız bir odada gecelik 10 dolara kalmıştım. Buraya yolunuz düşerse bir balıkçıyla anlaşıp Amazon'un biraz derinlerine girebilirsiniz. Göletlerin içindeki tuhaf ağaçlar arasında, balıkçı arkadaş elindeki mızrakla balıkları 9-10 metre öteden vurabiliyordu. Amazondaki bu balık avı ve piranaların kısa videosunu linkten izleyebilirsiniz. Tüm Amazon gezim boyunca bulunduğum en temiz kasaba olan Punta Narino'dan ayrılıp, sonraki durağım olan Leticia şehrine geçtim. 70 kmlik yol 2 saat sürüyor. Kişi başı ücret 9 dolar. Burası Amazon'un en bilindik şehirlerinden biri. Diğer ikisi ise Iquitos/Peru ve Manaus/Brezilya. Leticia'da birçok turizm acentesi var ve genel olarak istediğiniz tarzda bir Amazon turu muhakkak bulursunuz. Amacınız bir yerden Amazon'a girip dönmekse Leticia en mantıklı alternatiflerden biri olur. Düzgün ve klimalı bir otel odasında gecelik 15 dolara kalmıştım. Şehir merkezine yakın orman içinde bulunan birkaç park var. Kimisinde biraz ekstrem spor aktiviteleri de yapılabiliyor. Kaldığınız yerden bir turist haritası edinerek bu parkları inceleyebilirsiniz. Aynı şekilde civarda yaşayan birkaç yerli grubunu da ziyaret edebiliyorsunuz. Ama daha önce de dediğim gibi buradaki yerliler tamamen turistik maksatlıdır ve gittiğinizde size tiyatro oynarlar. Meydanda bulunan parktaki ağaçlarda binlerce kuş yaşıyor. Ve bu kuşlar sabah 6-7 de parktan ayrılıp, akşam 6-7 gibi geri dönüyor. Leticia'ya gelirseniz bu kuşların eve geri dönüşlerini muhakkak izleyin. Leticia'nın hemen yanında Brezilya'nın Tabatinga şehri var. Herhangi bir sınır geçişi olmadan Brezilya tarafına gidip geri dönebilirsiniz. Geceleri Tabatinga tehlikelidir. Ama, bölgedeki eğlence mekanları da genelde hep Tabatinga tarafındadır. Mototaksiler ile gidip, gelebilirsiniz. Hatta yürüyebilirsiniz bile ama gece yürümeyin. Tabatinga tarafında oteller pahalıdır ve turistik pek atraksiyon yoktur. O sebeple herkesin yaptığı gibi Leticia'da kalıp, bölgeyi istediğiniz gibi gezebilirsiniz. Pasaportumda Peru çıkış damgası olmadığı için nehrin karşı tarafına, yani Peru'nun Santa Rosa kasabasına aynı gün gidip, geldim. Santa Rosa'da pek görülecek birşey yok ama farklı yemekleri denemek için gidebilirsiniz. Peru yemek konusunda çok zengindir. Daha sonra Leticia'da pasaportuma Kolombiya giriş damgasını bastırdım. Buradan sonraki durağım Atalaia Do Norte. Önce Tabatinga'ya geçip pasaporta Brezilya damgasını bastırdım. Daha sonra limana gidip, Benjamin Constant teknesine bindim. Ücreti 7 dolar ve yol 1 saat sürüyor. Oradan taksi ile yine bir saat süren yolculukla Atalaia Do Norte'ye ulaştım. En kisa sürede kitabinizi alip okuyacağim. Sevgiler..


Eğer Amazon'da gerçek yerli kabileleri ile ilgilenmiyorsanız buraya hiç uğramayın derim. Çünkü yapacak hiçbir şey bulamayabilirsiniz. Kasaba ufak olmasa da pek büyük de diyemem. Güzel bir meydanı ve yemek yiyecek birkaç restoranı var. Nehir kenarındaki evler genelde alttaki gibi kazıklarla yükseltilmiş. Çünkü Amazon nehri mevsimden mevsime yükselip, alçaldığı için evler su altında kalmaktan böyle kurtuluyor. Buraya kadar olan tüm Amazon gezimde yerliler nerede diye araştırdım. Öğrendiğim şey; Brezilya'nın Rio Javari yani Javari Nehri civarında yaşadıklarıydı. Ama kime sorsam uğraşma, boş yere oraya kadar gitme, bölgeye girmek için izin alamazsın diyordu. Şansımı sonuna kadar zorlamak istedim. Tekne ile gelirken yanımdaki arkadaşla sohbete başladık. Arkadaş doktordu ve çalıştığı hastaneye bazen yerliler de geliyormuş. Neler yaptığımı anlatınca sağolsun beni o akşam evinde misafir etti. Zaten kendisi de hastanede nöbette olacakmış. Daha sonra beni bir hemşireyle tanıştırdı. Bu hemşire ise aylarca yerlilerle beraber onların köylerinde kalmış. Brezilya hükümeti Amazon'daki yerliler için; kabilelerin köylerinde sağlık ocağı kuruyor. İşte o hemşire bir hafta önce kabilelerin yanından dönmüştü. Asıl işlerimi kolaylaştıran ise; bu hemşirenin beni tanıştırdığı antropologdu. Bir taşla üç kuş birden vurmuştum. Doktor, hemşire ve antropolog sayesinde bölgedeki Marubo kabilesi ile irtibat kurdum. Daha sonra Brezilya hükümetine bağlı FUNAI oluşumundan izin almam gerekiyordu. Ama FUNAI biyolog, jeolog ve fotoğrafçılara bölgeye giriş için izin vermiyor. Marubo kabilesinin temsilcisi sayesinde de izin almam kolaylaştı ve haftalarca süren uğraşım karşılık buldu. İzin kağıdının gelmesini yaklaşık bir hafta bekledim. Sonra Marubo yerlilerinin yaşadığı köylere gitmek için bir tekne kiraladım. Çünkü ilçedeki bazı Marubo yerlileri de köylerine dönecekti ama tekne yoktu. İşte benim kiraladığım tekne ile 15 kişi yola çıktık. Brezilyalı antropolog arkadaş da bizimle beraberdi. 6 gün boyunca o tekne ile yol aldık. Daha sonra nehrin suları çok alçaldığı için ufak kanolarla 2 gün daha yolumuza devam ettik. Zor bir yolculuktu ama yerli köylerinde yaşadığım tecrübeler ve çektiğim fotoğraflara fazlasıyla değmişti. Javari nehri civarında 6 tane farklı yerli kabilesi yaşıyor. Kimi kabilenin 8-9 tane köyü varken kimi kabilenin sadece 2 tane köyü var. Tüm bunların yanısıra bölgede varlığı bilinen ama henüz keşfedilmemiş yani dış dünya ile iletişim kurmamış yerli kabileleri de yaşıyor. Bölgede en son keşfedilen yerliler 1996 yılında ilk kontak kurulan Korubo Kabilesi. Öncelikli amacım onları ziyaret etmekti ama bunun için direkt imkansız dediler. Ben de tanıştığım arkadaşlar sayesinde Marubo kabilesini ziyaret etme kararı aldım. Bölgenin bu denli korunmasının birçok sebebi var. El değmemiş yerli kabilelerinin yanı sıra biyolojik ve jeolojik olarak da çok özel bir yer. Bu konularla ilgili daha sonra ayrı bir yazı yayınlamaya çalışacağım. Çünkü konu çok uzun. Eğer Javari Nehri bölgesindeki yerli kabilelerini ziyaret etmek isterseniz FUNAI ile iletişime geçip, projenizi anlatmalısınız. Daha sonra talebiniz Sao Paulo'daki yetkililere iletiliyor. Projeniz değerli bulunursa izin veriliyor. İzni alıp alamayacağınızı öğrenmek ise ortalama 1 ay sürüyor. Bu köylere izin olmadan gidilmiyor. Maronal köyüne gidişimiz 8 gün sürmüştü. Marubo yerlileriyle ilgili çok kapsamlı bir yazı yayınlamam gerekiyor. Şimdilik bu fotoğrafları paylaşıyorum. Marubo yerlilerinden sonra bölgedeki bir yerli kabilesini daha ziyaret etmek istedim ama kabilenin lideri izin vermedi. Yoluma devam edip Benjamin Constant şehrine geldim. Burada yabancı için yapacak hiçbir şey yok. Hiç uğramayın. Sonraki durağım olan Tefe şehrine her gün hızlı bot olmadığı için mecburen bir gece burada konakladım. İdare eder bir otel odasında gecelik 15 dolara kaldım. Tefe'ye gidişim ise hızlı botla 19 saat sürdü. Yol 920 km ve kişi başı ücret 120 dolar. Turistik olmasa da eğlenceli bir şehir. Şehir merkezindeki meydan her gece cıvıl cıvıl oluyor. Brezilyalılar zaten eğlenceye aşırı düşkündür de, buradakiler sanki bana çok daha bi düşkün gibi geldi. O sebeple yolunuz buralardan geçerse 1-2 geceliğine uğrayabilirsiniz. Konaklama alternatifi çok. Pek iyi diyemeyeceğim bir otelde gecelik 15 dolara kalmıştım. Sonraki durağım Coari. 210 kmlik yol hızlı bot ile 4 saat sürüyor. Kişi başı ücret 25 dolar. Amazon gezim boyunca bana en tehlikeli görünen yer burasıydı. Şehre gelmeden önce zaten birçok kişi de dikkat et, orası tehlikelidir demişti. Ben de gündüz vakti şehre gelip, bulduğum ilk otele yerleştim. Düzgün bir odaya gecelik 17 dolar verdim. Coari'de bir gece kaldım ama bu; şehrin tehlikeli olduğunu anlamama fazlasıyla yetti. Dışarı her çıkmamda bir sorun gördüm. Telefonunu çaldıran birine, polisler tarafından sokak ortasında kelepçeyle götürülen başka birine rastladım. Bir de niye olduğunu anlam veremediğim büyük bir kavgaya da şahit oldum. Ertesi gün ilk bot ile Manaus şehrine geçtim. 420 kmlik yol hızlı bot ile 8 saat sürdü ve kişi başı ücret 45 dolardı. Brezilya'nın Amazonas eyaletinin başkenti. Yaklaşık 2 milyon nüfuslu çok büyük bir şehir. Gündüzleri pek sıkıntı olmasa da geceleri dikkatli olmak gerekiyor. Hava karardıktan sonra elinizde telefonla dolaşmak pek mantıklı değil. Ama yalan yok, Manaus'da uzun süre kaldım ve güvenlikle ilgili hiçbir sıkıntım olmadı. Ne ararsanız bulabileceğiniz bir şehir. Eğer Amazon'u gezmek için geniş vaktiniz yoksa Manaus'a gelip, bir tur acentesinden 4-5 günlük Amazon Jungle turu alabilirsiniz. Burası olmazsa Kolombiya'nın Leticia şehrinde de aynı şeyi yapabilirsiniz. Ben 3 aylık Amazon gezim boyunca hiç bu gibi turlara katılmadım ama vakti olmayanlar için bildiğim başka bir alternatif yok. Şehirde 3-4 tane büyük alışveriş merkezi var. Ama fiyatlar genel olarak Türkiye'ye göre pahalı. Eğlence ve yeme-içme mekanları ise şehrin farklı bölgelerine yayılmış durumda. Otel seçerken şehrin neresinde olacağına dikkat edin. Çünkü burası Amazon'daki diğer şehirlerle kıyaslanmayacak kadar büyük. Manaus'un en özel yerlerinden biri altta fotoğrafını gördüğünüz beyaz ve siyah nehrin birleşmesi yani Rio Negro ve Rio Blancanın birleştiği an. Bu iki nehir suyu birbirine karışmadan kilometrelerce böyle devam ediyor. Yani aslında karışıyor da üsten baktığınızda böyle karışmıyormuş gibi görünüyor. İki suyun da sıcaklıkları ve debisi farklı. Manaus'a gelirseniz burayı muhakkak görün. Günlük tekne turları alınabiliyor ama tavsiyem; karşı tarafa geçen arabalı vapurları kullanmanız. Hem bu manzarayı daha yüksekten görüyorsunuz hem de çok daha ekonomik. Manaus civarında da yine bazı yerli kabilelerini tur acenteleri aracılığıyla ziyaret edebiliyorsunuz ama daha önce de dediğim gibi hepsi sadece turistik atraksiyondur. İtibar etmeyin. Manaus'un en eski yapılarından ve turistik yerlerinden biri de Tiyatro Amazonas. Öyle çok inanılmaz güzellikte bir yer olmasa da şehre gelmişken uğramak gerek. Severek kaldığım Manaus'dan Parintins şehrine doğru devam ettim. 440 kmlik yolu hızlı bot olmadığı için büyük feribotla 19 saatte aldım. Bilet ücreti ise 25 dolar. Buraya gelmemin sebebi civardaki yerli kabilelerini ziyaret etmek içindi. Daha önce bahsettiğim FUNAI oluşumunun buradaki şubesine gidip durumu anlattım. İzin için başvurup, beklemen gerekiyor dediler. 2 hafta bekleyemeyeceğim için daha fazla kalmadan yoluma devam ettim. Şehir pek turistik bir yer değil. Ama Haziran ve Temmuz aylarında çok büyük festivalleri oluyor. O tarihlerde yolunuz düşerse değerlendirin derim. Yoksa direkt es geçin. Buradan Santarem şehrine yine hızlı bot olmadığı için yavaş botla geçtim. 285 kmlik yol 18 saat sürdü. Bilet ücreti 25 dolar. Buraya Amazon'un Karayipleri deniyor. Bunun en büyük sebebi altta gördüğünüz sahiller. Timsah sizi yanıltmasın o başka sahilden :) Yine bölgede tanıştığım bir balıkçıyla pirana avlamaya gitmiştik. Timsah o sırada kendisini göstermişti. Santarem'in deniz plajı gibi bu sahilleri haricinde pek birşeyi yok. İlla ki bu şehre uğrayın demem. Buradan sonraki durağım Macapa. 570 kmlik yolu hızlı bot olmadığı için feribotla 36 saatte gittim. Bilet 40 dolar. Feribot direkt şehir merkezine inmiyor. Ve indiği yer aşırı tehlikeli. Gündüz bile yabancı olarak yürümek çok riskli. O sebeple feribotla buraya gelecekseniz bu tehlikenin farkında olun ve tek başınıza çıkmayın. Ya direkt bir taksi ile anlaşın ya da feribottan inmeden önce yerel birinden yardım isteyin. Brezilya insanı aşırı sıcak kanlı ve yardımsever olduğu için bu gibi durumlarda yardımcı olurlar. Burada yapacak hiçbir şey yok. Hiç uğramayın derim. Sanayi şehrine benzeyen hafif harabe bir yer. Sonraki durağım Santarem. Hızlı bot olmadığı için feribotla 500 kmlik yol 24 saat sürdü. Bilet 35 dolar. Aslında Belem şehri Amazon bölgesine dahil değil ama nehrin en ucundan çıkmak istediğim için buraya kadar geldim. Belem bana Manaus'un ufak hali gibi geldi. Geceleri hafif tehlikeli bir yer. Alışveriş merkezleri var. Konaklama ve yeme-içme alternatifi bol. Turistik birkaç atraksiyonu da var. Öyle sadece Belem için kalkıp gelinmez ama yolunuzun üstüyse uğranabilir. Aylar sonra ilk defa hostelde kaldım. Çünkü Amazon'un genelinde hostel kültürü pek yok. Burada 8 kişilik odada 12 dolara kalmıştım.


Öncelikle orası çok ucuz, o büyük markaları çok komik rakamlara alıyorsun gibi şeylere inanmayın. 32 günlük Amerika gezim sonunda edindiğim alışveriş tecrübesini sizlerle paylaşacağım. Gittiğim yerleri de yazayım ki iş daha da net olsun. Los Angeles, San Diego, Las Vegas, Seattle, San Francisco ve New York. Aradığınız her markayı %99 bulursunuz. Tommy Hilfiger, Calvin Klein ve Gap gibi Amerikan markaları Türkiye'ye göre ucuzdur. Ama zannetmeyin ki her Calvin Klein kaliteli. Bazı modelleri var ki bedava verseler giymezsin, bildiğin pazar malı. Outdoor ürünlere ilginiz varsa Colombia ve The North Face gibi markaların standart fiyatları Türkiye'ye göre ucuzdur. Ucuzdur ama en fazla %20-25 fark eder. Eğer gittiğiniz outletde x markanın x bir ürünü için o güne özel bir indirim varsa işte o zaman ucuz ürünü yakaladınız demektir. Türkiye'de en az 80 usd olan The North Face polar sweeti o gün indirim var diye 30 usd ye almıştım. Aynı şekilde genelde gördüğüm her mağazada 4-5 ürün için ciddi indirim var ama gel kör ki o 4-5 ürünü beğenecek misin? Eğer sevdiğin şeylerse bingo, ucuza aldın demektir ama sezonluk, istediğin bir şeyi alacaksan dediğim gibi Türkiye'den en fazla %20 aşağısına alırsın. Büyük ya da çok küçük bedensen yine buralardan ucuz şeyler bulabilirsin. Ama standart bir bedeniniz varsa gerçek ucuza ürün bulman çok zor. Bu Premium Outletler hep şehrin dışında oluyor. Eğer vaktiniz yoksa ya da ulaşım probleminiz varsa illaki buralara gideceğim diye kendinizi zorlamayın. Aşağıdaki yazdığım mağazaların hepsi şehir merkezinde ve daha hesaplı ürünler bulmanız mümkün. Araba kiraladıysanız ve onunla Amerika'yı geziyorsanız zaten yolunuzun üstünde bu outletleri göreceksiniz ya da yolunuzu biraz değiştirerek tabii ki bunlara da uğrayın derim. İşte bu iki mağaza birçoğunuzun işini görecek mağazalar. İçeride Calvin Klein'de var Nike ürünleri de var. Bazılarında Gucci'nin ürünlerini bile var. Ve bu mağazalardan şehir merkezlerinde bolca bulabilirsiniz. Bir tezgaha jeanler asılmıştır ama orada her marka jean olabilir, tek tek hepsine bakmanız lazım. Parfüm, saat, ev tekstili, çanta, hediyelik eşya hatta elektronik bölümünde hesaplı şeyler olabilir. Amaç ucuz ve marka ürün almaksa bolca vakit ayırıp gezmek gerekiyor. Eğer valiz ihtiyacınız varsa muhakkak Ross mağazalarına bakın çünkü oradaki kadar düşük fiyatlısını hiç görmedim. Türkiye'de 200 usd olan Samsonite valizi, cadde üstünde 150 usd ye, kendi outlet mağazasında 120 usd ye Ross da ise 75 usd ye bulabilirsiniz. Nasıl bu kadar fark ediyor anlamış değilim. Yalnız bu mağazalarda reyon aralarında çalışan pek göremezsiniz. Yani bir şey sorma durumunuz olursa işiniz zor. Gerçi soracak bir şeyde yok ya. Çünkü ne var ne yoksa zaten ortalıkta. Depodan getireyim, üst beden rica edeyim gibi bir şey söz konusu değil. Bu mağazalara ürün gelme gününü bilirseniz işte o zaman güzel şeyleri yakalayabilirsiniz. Sorduğum birkaç Ross mağazası haftanın sadece bir günü yeni ürünler geliyor demişti. Bulunduğunuz bölgede ne kadar kalacaksanız ona göre ürün gelme gününü öğrenip, plan yapabilirsiniz. Çünkü Amerikalılar da bu mağazalardan alışveriş yapıyor ve onlar da ucuz ürün peşindeler. Güzel bir şey buralara düştü mü ertesi güne kalma ihtimali pek yok. Ayrıca bu mağazalarda sık sık "abla bak bunu da dene levi'smış, ay bak şahane" gibi lafları duyabilirsiniz. Çünkü Türk popülasyonu çok fazla. Aslında bu mağazalar zinciri de yukarıda belirttiğim Ross ve Marshalls tadında ama niyeyse buralardaki ürünler bana bir tık daha kötü ya da ilgimi çeken şeyler gibi gelmedi. Görürseniz elbet gidip bakın ama bence yolunuzu değiştirmeye değmez. Burası yukarıda saydığım mağazalara göre daha bir derli toplu daha bir düzenlidir. Fiyatlar ucuzdur ama öyle çok büyük farklar beklemeyin. Hele yukarıda saydığım mağazalardan daha ucuz kesinlikle değildir. Kaç tane Century 21 mağazası gezdim hiç birinden tek bir ürün dahi alamadım. Koymuşlar oraya indirimli ürün diye saçma sapan bir New Balance ayakkabı, bedava verseniz giymezsiniz. Sonra millet yazıyor 50 TL ye New Balance aldım diye. İnanmayın. Türkiye'deki o güzel NB modellerinden almak isterseniz fiyatlar yine yüksek. İşte size aradığınız her şeyi bulabileceğiniz çok katlı mağazalar zinciri. İçinde Louis Vuitton bile var. İlgilenmediğim için bu markanın fiyatlarına bakmadım çünkü doğru yazılışını bile googledan kontrol ettiğim bir marka :) Neyse bu mağazalar zincirini bizdeki Boyner gibi düşünebilirsiniz. İçinde her marka var. Tabi fiyatlar her markada ucuz değil. Yani ucuzda, biz hani gerçek ucuzluğu arıyoruz ya onun için ucuz değil diyorum. Bazı departmanlarda markanın kendi promosyonu oluyor, beğendiğiniz bir şey olursa indirimli alabilirsiniz. Mesela buradaki Samsonite valizler Ross mağazalarına göre daha pahalıydı. Aynı şekilde marka kıyaslaması yaparsak Ross ve Marshallsa göre pahalı kaçıyor. Ama tabi düzen ve ürün kalitesi olarak çok daha iyi bir mağaza. Boyner gibi dedim ama bizdeki mağazalara göre çok daha büyük hatta ufak bir avm gibi diyebilirim. Bol vakitte gezip, indirimdeki ürünler bulunmalı. Tabi şanslıysanız bedeninize uygun olanını bulup alırsınız ama zor yani. Eğer indirim sezonuna denk gelmediyseniz o çok ucuz alışverişleri unutun derim. Burası ise acayip bir marketler zinciri. İçeride ne ararsan var. Laf olsun diye söylemiyorum harbiden ne ararsan var. Patlıcan da bulabilirsin, ikiz yatak da. Ama genel itibariyle gördüğüm şeyler orta karar ürünler. Kaliteli dediğim pek bir şey olmadı. Söylentilere göre her bölgede farklı ürünler oluyormuş. Yani bir yerde çok kaliteli şeyler varken diğer eyalette kalitesiz olabilirmiş. O kadar uzun süre Amerika'da geçirmediğim için doğruluğunu bilemiyorum ama bana mantıklı geldi. İçeriye ilk girdiğimde futbol sahası gibi düşünmüştüm. Bir uçtan bir uca gitmek 3-4 dakika sürebilir. Yani işin özü geniş zaman ayırıp gezilmeli. Hiç umulmadık şeyler bulunabilir. İşte benim gördüğüm en mantıklı fiyatların olduğu mağazalar bunlar. Ben outdoor ürünlerle ilgilendiğim için gittiğim her yerde The North Face, Marmot, Helly Hensen gibi markaların kendi outlet mağazalarını kontrol ederek, yakınımda varsa onlara gitmeye çalıştım. San Francisco, Oakland bölgesinde kalırken The North Face'in kendi outlet mağazasına gittim. Orta halli bir uyku tulumuna ihtiyacım vardı. O günde şansıma bir uyku tulumu için fiyat indirmişler ve verdikleri fiyat 25 usd. Aynısını Türkiye'de 300 TL den aşağıya bulmak mümkün değildi. Tabi direk aldım. İşte gerçek ucuz alışveriş böyle oluyor. Yine aynı mağazada çok güzel montlar vardı ama kendi bedenime göre bulamadığım için alamadım. Belki ertesi gün ya da bir gün önce gitmiş olsam bulabilirdim, birazda şans işi. Yine bu mağazada ve benzer mağazalarda teşhirdeki ürünleri de sattıkları oluyor. Onlarda da ciddi indirimler söz konusu. Ama yine aynı problem var, bedeninize göre bulmak çok zor. Benzer şekilde ilgilendiğiniz bir marka varsa o markanın kendi outlet mağazalarına internet sitesinden bakıp onlara gitmeyi deneyin. Benim gördüğüm en avantajlı alışveriş böyle yapılıyor. Direk söyleyeyim Amerika'da 200 usd ye yeni iphone satışı yok. O düşük fiyatlı gibi gösterilen telefonlar, operatör firmalar ile anlaşmalı, kontratlı ürünlerdir. 12 ya da 24 ay taahhüt verip öyle alıyorsunuz. Yani ben 200 usd vereyim ver bana yeni iphone diye bir şey söz konusu değil. Eğer elektronik alışverişini direk mağazadan yapacaksanız fiyat üzerine bulunduğunuz eyalete göre farklılık gösteren vergi oranı eklenecektir. Tax Free'nin daha önce bazı eyaletlerde olduğunu ama sonradan kaldırıldığı ile ilgili yazılar okudum. Ve aynı şekilde Türkiye'ye döndükten sonra bazı işlemler yapıp, vergisini alanların yazılarını da okudum. Ama anladığım kadarıyla bunları yapmak baya çetrefilli bir iş. Belki de eskiden öyleydi ama artık yapılmıyor olabilir. Ne kadar baktıysam da hiçbir mağazada tax free logosu görmedim. O yüzden tax free olayının olduğunu pek zannetmiyorum ama %100 emin değilim. Vergiyi ödememek için şunu yapabilirsiniz; örneğin B&H Photo'dan on-line ürün alıp bulunduğunuz eyalete kargo yaptırırsanız vergi vermiyorsunuz. Tabi bulunduğunuz eyalette BH Photo'nun mağazası olmaması gerekiyor. Eğer mağazası varsa gönderim oradan yapılıyor ve mecburen verginizi ödüyorsunuz. Benzer durum on-line satış yapan tüm mağazalar için geçerli. Elektronik ürünler bize göre ucuz ama öyle %50 aşağısına fiyatlar beklemeyin. Ortalama %20 ucuz diyebilirim. Bazı ürünlerde kampanyalı ya da şu ürünle beraber alırsan gibi indirimler olabiliyor. Onları yakalarsanız cazip fiyatlar bulunabilir. İşin özü, ünlü markaları çok ucuza alacağım hayaliyle Amerika'ya gelirseniz büyük hayal kırıklığı yaşarsınız. Dediğim gibi yolunuzun üstündeki bu yazdığım mağazalara uğrayın, şansınız varsa indirim sezonuna denk gelir ve bedeninize uygun olan şeyler bulursanız gerçekten indirimli alışveriş yapmış olursunuz. Ama zor. Birsey eklemek istedim alisveris konusunda. Markalarin magazasina gittiginizde internetli telefonunuz varsa kisa bir google arastirmasi ile kupon bulup daha ucuza alabilirsiniz. Ornegin Tommy Hilfiger coupon yazinca o sirada kupon varsa bunlar cikar. Bunlari genelde outlet magazalarinda da kullanabilirsiniz ama detayini okumaniz lazim. 2 Hafta Mexico City'de kaldım. Bana göre İtalya'nın bir çok yerinden daha güvenli. En ufak bir güvenlik problemi görmedim, hissetmedim. Gezip gormek bir yana aktarabilmek ayri bir meziyet. hepsine sahipsiniz.2 gecedir bebegim bizi uyutmadi buna ragmen bu gece bu saatte hala yazilarinizi okuyorum. Sizi yurekten tebrik ediyorum. emeginize saglik. Yaklasik 3 yil once DC den guneye gidiyorduk ve Delaware dan gecerken arkadasimin burda vergi yok gibi birsey dedigini hatirliyorum. hatta bir iki yere girip fiyatlara bakmistik baya iyiydi. Rica ederim. ABD'de bazı eyaletlerde farklı vergi işleyişi var. Detaylarını maalesef bilemiyorum. Delaware de satis vergisi olmadigi dogrudur. Bu yaziyi detaylandirmak icin New York ve New Jersey bolgesinden biraz daha detayli bilgi vermek istiyorum. New York da yapacaginiz alisveriste, urunun degeri veya 1 seferdeki alisveris tutariniz $100 ve uzeri ise, odeyeceginiz vergi daha fazla oluyor. Bu yuzden mumkun oldugunda toplu alisverislerinizi New Jersey eyaletinden yapmanizda fayda var. MACY's den alisveris yapmak istiyorsaniz da, size soyleyebilecegim bir puf noktasi var. Turist vizesi ile gelmisseniz, MACY's in 1,5. katina gidin. Orada adini suan hatirlayamadigim Visitor Room tarzi bir yer var. Pasaportunuzu ordaki gorevliye verdiginizde, size bir kagit verecek uzerinde barkod olan. Onunla alisverisinizi yapmaniz durumunda vergi indiriminden yararlanabilirsiniz. Dunya ticaret merkezinin yakinlarinda century21 magazasi var. oldukca buyuk. orada buyuk markalarin seri sonu veya bir kac numarasi kalmis urunlerini cok uygun fiyata almaniz mumkun. Woodburry Premium Outlets. outlet dedigine inanmayin tamamen pazarlama stratejisi. Hemen hemen her Turk buraya mutlaka gidin diye onerir. Nedenine gelince, yaklasik 200 den fazla magazanin villa seklinde dizayn edildigi, sokaklarda sadece yaya trafiginin oldugu bir sehir dusunun. her makanin magazasinda ucuz urun mevcut. indirimli mutlaka vardir. Ama cogu zaman sevmeyeceginiz tasarimlar soz konusu olabiliyor. Hele tekstil konusunda kalitesi onaylanmis bir ulkeden gelip de alisveris yapmaniz durumunda cok secici olacaksiniz. Burada duzen nasil isler. 1- Gitmeden once hangi markadan alisveri yapacaksaniz liste yapin. 2- internet sitesindeki haritadan hangi marka nerde olduguna bakarak siralamanizi yapabilirsiniz. 3- cok fazla alisveris yapacaksaniz, ilk etapta bavul satin alacaginiz magaya gidip uygun buyuklukte bavul alin. 5- NY da otelde kaliyorsaniz, odanizda veya receptiondan Woodburry outlet coupon kitabini temin edebilirsiniz. Eger ellerinde yoksa dert etmeyin, alisveris sehrine vardiginizda ilk olarak Information Desk giderek $20 gibi bir ucret ile satin alabilirsiniz. Almadan once icerigine bakip, ne kadar kazancli olacaginizi hesaplayabilirsiniz. 6- bu sehre gitmek icin ny dan otobuse binebilirsiniz. $45 kisi basi olmasi lazim. Ama cok kalabalik oldugunu ve donuste yer bulamama durumu soz konusu olabiliyor. Alternatif olarak 3-4 kisi gidecekseniz taksi veya limo servisinden yararlanabilirsiniz. new jersey kismina gecip de gitmeniz durumunda biraz daha uygun olacaktir. Araba kiralayarak gidebilirsiniz ama cok karli bir secenek olmayacaktir. yollari da bilmediginiz icin kaybolmaniz soz konusu. mesafe ortalama 1 saat suruyor. Turk firmalarinin isimlerini liste sonunda yazacagim. 7- bu alisveris sehrine gittiginizde butun gun surecek ama yetmeyecegi icin erken gitmekte fayda var. 8- kis aylarinda giderseniz cok soguk oldugu icin zorluk cekebilirsiniz. New Jersey eyalatinde outletler de vergi yok. yani gonul rahatligiyla alisveris yapabilirsiniz. Jersey Garden Mall bircok markaya ev sahipligi yapiyor. Marshalls, Kohls, TJ MAX isimli magazlarda; Sears, Macy's gibi buyuk magazlarin seri sonu urunlerinin satildigi magazalardir. Numara bulmak bazen sorun olsa da guzel urunler bulabilirsiniz. Walmart: Turkiye de Migros benzeri ama daha kapsamli olan marketler zinciridir. Bazi wallmartlar 24 saat aciktir. Iceride elektronikten, ev esyasina, mobilya, gida... vs akliniza gelecek hersey satiliyor. ev ve araba haric:) Apple urunleri de bulmaniz mumkundur. Fakat soyle bir puf noktasi da var. websayfalarindan aradiginiz urunu aratabilir ve bulundugunuz bolgenin posta kodunu girerek magazada o urunun olup olmadigini kontrol edebilir, eger varsa veya yakininizdaki baska magazda online dan alip, magazadan teslim alabilirsiniz. cogu zaman depoda oluyor urun ve sizin icin depodan bulunup cikartiliyor. Buradaki yorumcuların anlattıklarına bakarak mağaza indirim kuponlarını arattırdım, elle tutulur hiç birşey yok boşuna yorulmayın. Ben de kupon bulan, o şekilde kayda değer bir indirim alan görmedim, bilmiyorum.


Büyük ihtimal vermezler ama ucuz bilet bulunca giderim düşüncesiyle Amerika turist vizesine başvurdum. Şaşılacak şekilde vizeyi çok kolay verdiler. Vize alma sürecimde yaşadıklarıma buradan bakabilirsiniz. Yine son gezilerimde yaptığım gibi sadece başlangıç ve dönüş şehirlerimi biliyor, arada hangi şehirlere gideceğime tamamen rüzgar karar vermişti. 32 gün süren yolculuk sonunda alttaki rota ortaya çıktı. Genelde en çok merak edilen toplam para harcamamı hemen belirteyim. 32 gün boyunca yeme, içme, konaklama, ulaşım ve eğlenceye harcadığım toplam tutar 1.600 usd dir. Bu paraya Türkiye'den gidiş dönüş uçak bileti dahil değildir. Kampanya dönemine denk getirirseniz 600 usd ye de o bileti almanız pek bir mümkün. Farklı şehirlerdeki 12 gece konaklama ücreti. 18 gece ise farklı şehirlerdeki bulduğum evlerde ücretsiz kaldım. Hemen söyleyeyim. Amerika'nın bu kadar pahalı olduğunu bilseydim muhtemelen gelmez, gezmek için başka ülkeler seçerdim. Özellikle konaklama, benim gibi bir sırtçantalı için çok pahalı. Allah'tan toplamda 18 gece beni misafir edebilecek birilerini buldum da bütçeyi fazla sarsmadan geziyi bitirebildim. Otel ve benzeri konaklama türleri için arayıştaysanız Odamax 'a bakıp, yüzlerce alternatiften kesenize uygun olanını seçebilirsiniz. Yine önceki yazılarımda olduğu gibi tarihi bilgilere çok girmeyeceğim. Ve bir belediye binasını satırlarca anlatarak okuyanları sıkmayıp, videolar eşliğinde kısa kısa 32 günümü anlatacağım. Bir çok farklı bölgeye gittiğim için gezi yazılarımı 6 başlık halinde topladım. Amerika Gezi Notları 2 den başladığınızda gezimdeki son noktaya kadar karıştırmadan gidebilirsiniz. Bu bütçe bile gayet iyi, ama sırt çantalının bütçesi darsa harcanacak her kuruşun önemi var. Gezmek pahalı diyenler baksın ilham alsın! Keyifli ve güvenli yolculuklar.


Giriş yazısında belirttiğim gibi konaklama pahalı olduğu için bu gezimde de elimden geldiğince evinde kalacak birilerini bulmaya çalıştım. Canonturk forumundan iyi tanıştığımız Tuna abi sağ olsun beni evinde ağırladı ve 4 gece orada kaldım. Ama önce şu şehir efsanesi haline gelmiş Amerika'ya girişteki güvenlik kontrolünü bir anlatayım öyle devam edelim. Gitmeden önce çok şey duymuştum. Yok köpek gibi muamele ediyorlar, çoraplarını bile çıkartıyorlar, hele sen Müslümansan ayvayı yedin, arkada odaya çekip soru sorarlar, sıkıştırırlar eğer heyecan yaparsan seni geri gönderirler vs vs. Onlarca şey duydum. Ama ben her zamanki rahatlığımda olduğum için bunların hiç birini kafama takmadım. Uçaktan inip pasaport kontörlüne geçtim. Polis direk ülkemize hoş geldiniz diyerek pasaportumu istedi. Bu kadar güler yüz şaşırtmıştı beni. Oradan geçtikten sonra ikinci kontrolde başka bir polis gelerek yine aynı kibarlıkla çantanda ne var bakmamız gerekiyor dedi. Çantayı baya didik didik aradı, sonra okeydir çantanızı alıp gidebilirsiniz. Oradan çıktım ve tüm kontroller bitmiş oldu. Ve bir kez daha anladım ki biz olayları abartarak anlatmayı gerçekten seviyoruz. Amerika gezimi planlarken 1 aylık araba kiralama düşüncem vardı ama hesap kitap yapınca pahalıya geleceğini anladım ve araba işinden vazgeçtim. Los Angeles büyük bir yer ve arabanız yoksa gezmek biraz sıkıntı. Elbet toplu taşıma var ama mesafeler arası çok uzak olduğu için iki bölge arası neredeyse 2 saat sürüyor. Arabanız varsa yarım saat. Olsun topluma karışırız, zaten gezi tarzım da bu deyip her gün otobüs, tramvay, metro ne varsa kullandım. Kullandım ama burada toplu taşımayı en alt tabaka ya da evsizler kullanıyor. Bir otobüsün içinde 3 tane deliyi yan yana görebilirsiniz. İnip metroya geçtiğinizde de bir 3 tanesini daha orada görebilirsiniz. Şimdiye kadar gezdiğim ülkeler arasında bu kadar çok deliye hiç rastlamamıştım. Bizde nasıl İstanbul kart varsa onlarda da TAP kartı var. Günlük 5 usd yükleyerek neredeyse Los Angeles'daki tüm toplu taşıma araçlarına 1 gün boyunca sınırsız binebilirisiniz. Hesaplı geldiği için her gün bunu yapmıştım. Genelde gezilerimde yaptığım gibi ülkeye iner inmez oranın sim kartını ve internet paketini aldım. Ama şimdiye kadar aldığım en pahalı sim kart buydu. 1 ay geçerli, 2 gb kotalı, sınırsız konuşma ve mesajlaşma paketine sim kart dahil 60 usd verdim. İşiniz 1 haftaysa öyle bir seçenek maalesef yok. Minimum 1 aylık paketler satılıyor. Çok ucuza bulunabildiği için neredeyse herkeste bir araba var. Ve 300 metrelik yere bile arabaya binip gidiyorlar. Dolayısıyla sokaklarda insan görmeniz pek mümkün değil. Özellikle benim gibi sokak sokak gezmeyi sevenler için Los Angeles büyük hayal kırıklığı olacaktır. Hollywood, Santa Monica ve belli başlı bir iki yer haricinde sokaklarda insan gör medim. Elbet her yerine gitmedim ama anladığım kadarıyla Amerika'nın birçok yerinde durum böyleymiş. Artık biraz insan göreyim düşüncesiyle Hollywood'a gidiyorum. Orayı videosuz anlatmak olmaz, izleyin devam edelim. Gördüğünüz gibi Hollywood baya eğlenceli bir yer. Sokak sanatçıları yaptığı şovlar ve makyajlarıyla şimdiye kadar gördüğüm en iyiler listesinde ilk üçe girer. Sevdiğiniz sanatçının el izlerini yerde aramaksa ayrı bir zevk :) Yarım gün rahatlıkla burada geçirilir. Meşhur Hollywood tabelasına gitmek isterseniz sürekli el ilanı dağıtan kişiler var. Onlardan bir tura katılıp gidebilirsiniz. Bana uzaktan görmek de yettiği için yanına kadar çıkmaya gerek duymadım. Bulvar üzerinde ve paralelindeki bazı sokaklarda güzel mağaza ve dükkanlar var. Yavaş yavaş, doya doya buralar gezilmeli. Ama fiyatlar yüksek olduğu için bu bölgeden hiç alışveriş yapmadım. Videoda gördüğünüz üzere 6 usd ye mc donalds menü yedim. Hayatımda yediğim en kötü hamburgerdi. Doğduğu yerde nasıl bu kadar kötü olabiliyor anlayamadım. İşte bu yüzden burayı çok sevdim. Bir de gittiğimde farklı etnik grupların stantları ve ufak gösterileri vardı. Çok eğlenceliydi. Sonraki gün ise evinde kaldığım Tuna abi sağolsun beni, Big Bear bölgesinde her yıl yapılan rönesans fuarına götürdü. Burada giriş ücreti 15 usd. Ama baya eğlenceli bir yer. Videoyu izleyince hak vereceksiniz. Videonun sonlarına doğru gördüğünüz gibi Amerikalılarda, Avrupa ülkeleri gibi ufak arabaya binme alışkanlığı hiç yok. İri iri arabaları tercih ediyorlar. Muhtemelen bunda yolların ve park alanlarının genişliği de büyük etken. Tabi benzinin ucuz olmasını da unutmayalım. Los Angeles şehir merkezinde pek bir şey yok denildiği için orayı son güne bıraktım. Bugün otobüsle San Diego'ya geçeceğim. Tabi önce merkezdeki terminale gidip çantamı bırakıyorum. Şimdi down town denilen yerdeyim. Burada direk The Last Bookstore muhakkak uğrayın derim. Bir kitapçı dükkanı daha ne kadar güzel olabilir ki bilemiyorum. Porto'daki Lello Bookstore'da çok hoşuma gitmişti, orası da harbiden gidilmesi gereken bir kitap dükkanı ama burası dekoruyla 1-2 gömlek daha üstündür derim. Konu kitaptan açılmışken, Amerika seyahatim boyunca hiç ummadık yerlerde kocaman kocaman kitapçı dükkanları gördüm. Hem ikinci el hem yeni kitap satan yerler. Bu kadar çok kitapçı dükkanını galiba şimdiye kadar hiçbir ülkede görmedim. Los Angeles merkez beni biraz şaşırttı. Çünkü şehir merkezi kavramı pek bizdeki gibi değil. Büyük iş merkezlerinin altı bildiğiniz kalitesiz 1 milyoncu dükkanları gibi yerlerle dolu. Denildiği gibi burada pek vakit kaybetmeye değmez. Gelmişken uğrayın elbet ama uzunca yapılacak bir şey bulamadım. Los Angeles'daki 4-5 günümde Amerikan kültürü hakkında baya fikir sahibi oldum. Kahve delisi bir millet. Starbucks boş yere buradan çıkmamış. Aynı filmlerde olduğu gibi polis memuru kahvesini alıp arabada içiyor, sağı solu kesiyor. Burada çok sık polis arabası gördüm ama bunun bir sebebi de polislerin tek tip olması. Yani hem trafik polisi hem normal polis iki görevi de aynı kişi yapıyor. Ama tuhaftır ki polisler bildiğin senden benden gibiler. Gelen geçenle selamlaşıyor ve gayet güler yüzlüler. Selamlaşma demişken, Amerikan halkı bana o kadar rahat geldi ki. Evden dışarı çıkıyorsun, gören direk günaydın diyor. Yeşil ışıkta karşıdan karşıya geçiyorsun yanındaki adam seninle muhabbete giriyor. Karşıdan gelen kız seni durdurup, hey t-shirtün çok cool, şalvarın da öyle diyebiliyor. Hiç abartmıyorum 32 günlük gezim boyunca her halde 30 kişi beni durdurup şalvarın, t-shirtün çok güzelmiş deyip, gülümseyerek yoluna devam etti. Bizdeki apartman ya da site hayatında genelde insanlar birbirlerinin yüzüne dahi pek bakmadığı için bu sıcakkanlı tavırlar beni çok şaşırttı. Ama tabi bu tavrında şöyle bir durumu var, özellikle Amerika'da yaşayan Türklerde benzer şeyleri söyledi. Mesela biriyle ayaküstü tanışıyorsun, sohbet ediyorsun ya da komşusun. Her şey güzel, çok kibarlar ama onlarla dost olman, arkadaş olman ev ziyaretlerine girmen pek kolay değil diyorlar. Yani tanışma ve kaynaşma kolay ama onun bir kademe ilerisi zor deniyor. Benimde anladığım aynı bu yönde. Ne diyeyim her milletin kültürü farklı. Bir diğer konu da güvenlik ile ilgili. Komple gezim boyunca en ufak bir güvenlik sorunu görmedim. Geç saatlerde dışarıda olduğum da oldu ama benim gözlemim İstanbul'dan daha güvenli bir yer. Şöyle farklı bir örnek vereyim. Mesela internetten aldığımız bir ürünü ertesi gün kargodan bekliyorduk. Eve geldiğimizde apartmana girdik ve daire kapısının önünde yerde bizim paket duruyordu. Hemen dedim ya bunu nasıl bırakıp gitmişler çalınabilir! Aldığım cevap, onu kimse almaya cesaret edemez. Eğer çalarsa Ups'i soymuş gibi olur ve başı büyük belaya girer. Tekrar şaşırarak bunu da öğrenmiş oluyorum. Şimdi San Diego'ya gidiyorum. Otobüs bileti 25 usd. Yol yaklaşık 3,5 saat sürüyor. Bir de tabi alışveriş konusu var ama o apayrı bir durum. Onu bu başlıkta detaylıca anlattım. İnsanların tavrı beni de şaşırtmıştı. Gitmeden önce kafamda hep kendini beğenmiş, burnu bir karış havada insanlar beklentim vardı. Ancak sonra bizden çok daha fazla güler yüzlü olduklarını farkettim. İnanın tuvalette ihtiyacımı giderirken, yandaki adam merhaba, nasılsınız diyebiliyordu. :) Oturduğum evde asansöre biri girse, nereye bakacağını şaşırıyor. Arkadaşıma durumu anllattığımda, sizinkine benzer bir cevap almıştım. Size selam verirler, hal hatır sorarlar, ancak en ufak bir şeyde sizi tanımazlar. Güvenlik konusunda da benzer şeyler yaşamışız. TV filmleri ve dizilerin etkisiyle çok daha belalı bir ortam bekliyordum. Ancak gecenin bir yarısında, ara sokakta, yada ıssızlığın ortasında bir bara rahatlıkla gidip eğlenebiliyorduk. Bu konuda biraz sanırım evhamlıyız, herkes bize düşman gibi garip bir bilinçaltı durumumuz var. Benzer sebepler yüzünden gideceğim ülkeler hakkında Türkçe kaynaklara elimden geldiğince bakmıyorum. Biliyorum ki bakarsam %90 o ülkeye karşı ön yargılı olacağım. Bir de dediğiniz gibi sanki dünya bize düşmanmış gibi bir havamız da var. Neden böyle bilemiyorum. Bir an önce bu durumdan kurtulmak ümidiyle.