Yeni bir sene geliyor ve yeni etkinlikler, yeni konserler de yavaş yavaş piyasaya düşmeye başladı. Bu sefer gaza gelip biletleri önceden kapmaya kararlıyız, çünkü aksi takdirde hiçbir şeyin bileti kalmıyor ve biz de televizyondan çaresizce izlediğimizle kalıyoruz. Yurtiçi ya da yurtdışı fark etmeden neye hevesleniyorsak hepsinin önceden küçük çaplı bir listesini çıkararak olaya girizgahı yapalım dedik ve senenin en baba etkinliklerinden birkaçını aşağıda derledik. Aşağıda göreceğiniz tüm etkinlikler için Pop Event üzerinden bilet alabilir ve özellikle yurtdışında gerçekleşecek olanlar için "ay yanlış bir şey mi yaparım" ya da "sahte bilet mi alırım" paniği yaşamadan sakince biletinizi kapabilirsiniz. Dünya çapında en çok takip edilen ve en önemlilerden kabul edilen tenis turnuvalarından biri olan Roland Garros ya da birçoğumuzun aşina olduğu ismiyle French Open için bilet kapmak istiyorsanız bir süre önceden olaya girişmeniz gerekiyor. 2017'de Rolan Garros Turnuvası 22 Mayıs 11 Haziran tarihleri arasında Paris'te gerçekleşecek. Bu arada siz de bizim gibi turnuvanın ismine tutulduysanız açıklayalım, Roland Garros 1. Dünya Savaşı'nda görev almış ve kahraman olarak kabul edilen bir havacının adı. Turnuvanın kökeni ise 1800'lü yılların sonlarına kadar dayanıyor. Hadi çabuk, girin Youtube'a, yazın Champions League theme song, verin sesi, bu satırları onun eşliğinde okuyun. Bakın doğruyu söyleyelim, biz bu futbol işine çok hakim olmadığımız için dedik ki futbola gönül vermiş arkadaşlarımızı bi' arayıp danışalım, bakalım bu konuyla ilgili ne düşünüyorlar. Aradığımız ve "Şampiyonlar Ligi finaline gitmek ister miydin?" sorusunu sorduğumuz her erkekten şu tepkiyi aldık: HEELÖLLÖLÖL. Bu evet, gitmek için çıldırırım anlamına geliyor. Yani? 2017 yılı için Avrupa'nın en büyük futbol olayını izleyebilmiş olmanın vereceği hazzı biz bile anladık, size övmemize gerek yok diye düşünüyoruz. "Öff yeter artk Barkın maç izlmk istmyrm" diye trip atan kız arkadaşınızı ya da "abi ben eskrim seviyorum ya futbol çağımızın hastalığı..." diyen dostunuzu bile bir şekilde gitmeye ikna edebileceğiniz El Clasico'yu yerinde izlemekten daha güzel bir şey olabilir mi? Biz bile futbolla pek ilgili insanlar olmamamıza rağmen Madrid gezimizde gidip bir maç izlemek, o atmosferi görmek lazım diyerek kendimizi tezahüratlar yaparken bulmuşken sizin kaçırmanıza gönlümüz el verir mi? Arda Turan'ın varlığı sizi yeterince gaza getirmiyorsa Ronaldo vs Messi diyerek son noktayı koyalım, 2017'de kaçırılmaması gereken etkinlikler listesine tartışmasız bir şekilde adını yazdırır, affetmeyin. 2017 yılında Eurolague Final Four'a İstanbul'un ev sahipliği yapacağı netleştiğine göre hep beraber heyecanlı bir basketbol aşkı sürecine girebiliriz. Üstelik kalkıp Türkiye'den başka bir yere gitmeyi gerektirmediği için üşenmece, sıkılmaca yok. Her sene "bu sene daha aktif olalım abi, şöyle bol bol etkinliğe gidelim" demelerinizi bir kenara bırakıp buna burnunuzun dibindeki bir spor olayından başlamak için süper fırsat! Melek sesli Andrea Bocelli'nin herhangi bir konserini izlemekten daha güzel bir şey varsa o da kendisini anavatanı İtalya'da izlemektir! Bocelli'yi bilmeyen, sevmeyen, arada bir de olsa açıp dinlemeyen var mıdır bilemiyoruz ama, şayet kendisiyle tanışmıyorsanız önce bir açıp dinleyin, sonra ne demek istediğimizi çok daha iyi anlayacaksınız. Konuyla hiç alakanız olmasa dahi Bocelli popüler kültür aleminin en tanınan hobbit'i Ariana Grande ile bile düet yapmış arkadaşlar, nasıl bilmeyebilirsiniz? Neyse, tamam çemkirmiyoruz, ama hem Toscana'yı keşfetmek, hem de Bocelli'yi İtalya'da dinlemek inanılmaz bir deneyim, kaçmaz. Yukarıda da söz ettiğimiz gibi, tüm bu etkinliklerin biletlerini Pop Event üzerinden edinebilirsiniz. Daha önce başka bir site aracılığıyla yurtdışında gerçekleşen bir etkinlik için kandırılarak sahte bilet alıp büyük bir karmaşaya sürüklenen kişiler olarak biz bir etkinliğe tutulduk mu artık direkt Pop Event'e dadanıyoruz, kendilerine güvenimiz tam. Memleketin gündemi öyle yoğun ki, dünyada neler olup bittiğini takip edecek kafa kalmadı. Sayenizde biraz haberdar olduk. Bocelli konserine de gidilirdi aslında... Eminim muhteşem olacaktır.


Son zamanlarda "siz zengin misiniz, nasıl bu kadar geziyorsunuz" sorusundan sonra en çok aldığımız sorular pek de şaşırtıcı olmayan bir biçimde göçmenlik kategorisinde ve özellikle Amerika'da yaşamak & okumak konusunda. Gün geçmiyor ki "Nereye göç edelim, hangi ülke daha kolay oturma izni veriyor, Amerika'ya gitmek istiyorum, nerede ne okumalıyım?" gibi sorular almayalım. Gerçi Amerika'nın yeni başkanının Trump seçilmesinden sonra bu soruyu çok daha az alacağız gibi görünüyor, orası ayrı. Ben Amerika gibi hem mesafe hem de kültür olarak bizden çok uzak bir ülkede yaşamanın nasıl bir şey olduğunu bilen biri olarak bugüne kadar Amerika'da yaşamak ve okumak hakkında sorusu olan herkese yardım etmeyi kendime bir görev bildim. 8 sene Amerika'da yaşadıktan sonra Türkiye'ye dönme kararı alan ben, OitheBlog'un İ'si İdil. Türkiye'ye döndüğümden beri, yani yaklaşık 4 senedir, yeni tanıştıklarımın "kızım sen hasta mısın niye Türkiye'ye döndün", ailemin de "Amerika'yı özlemiyor musun?" sorularına karşılık büyük bir azimle derdini anlatmaya çalışan, olumsuz tüm koşullara rağmen bugün hala Türkiye'ye döndüğü için pişmanlık duymayan ve ileride bir gün tekrar Amerika'da yaşamak zorunda kalmamayı dileyen ben. Evet tabii ki benim de Türkiye'deki koşullar sebebiyle çok karamsar olduğum, inanılmaz bir ikileme düştüğüm, Türkiye'de yaşamamak için 1123182 sebep bulduğum oluyor. Ama bu yazının teması aslında Amerika gibi ülkelerde de hiçbir şeyin uzaktan göründüğü gibi olmadığı ve birçok kişi tarafından "fırsatlar ülkesi" olarak benimsenen bir ülkede de yaşamamak için 123128 sebep bulunabileceği. Aslında Amerikan halkının yeni başkan seçimi birçok şeyi ispatlar ve hiçbir şeyin dışarıdan göründüğü gibi olmadığını biraz olsun kanıtlar nitelikte oldu. Batıda bulunan ülkelerdeki insanların sırf batı kültürüne hakim oldukları için cahil olamayacaklarına dair oluşan algı yıkılmış ve cehaletin ülkeye göre şekil değiştirebildiğini ve karşımıza farklı şekillerde çıkabileceğini de ispat etmiş oldu. İşin Kanada ve Yeni Zelanda gibi ülkelere göçmenlik için Amerikalılarla kapışmak zorunda kalacağımız boyuta geleceğini ben de tahmin etmiyordum. Ama ben zaten çok uzun süredir çevreme, insanların Amerika gibi ülkeler hakkında çok büyük bir yanılgı içinde olduğunu kendimce ispatlamaya çalışıyordum. Bu yazıyı da "Amerika'dan neden döndün" sorusuna biraz açıklık getirmek için seçim sonuçları belli olmadan yazmıştım. Trump'ın seçilmesine sevinebileceğim tek şey artık "neden döndün" sorusuna "alın işte özeti bu" gibi bir cevap verebilecek olmam. Amerika gibi güçlü bir devleti yönetmek için Trump gibi bir adamı uygun gören bir toplum arasında yaşamak istemememi artık daha fazla insanın anlayacağını umuyorum. Ama ben yine de bu uzun yazıyı yayınlamaktan çekinmeyecek, 4 sene önce neden Amerika'dan dönme kararı aldığımı, kendi gözlemlediklerim ve deneyimlerim üzerinden bir şekilde aktarmaya, Amerikan toplumunun Trump gibi bir adamı seçmesine neden şaşıramadığımı açıklamaya çalışacağım. Okuma yazma öğrendiğimiz dönemden birkaç yaz sonrası ile Amerikan dizilerine bağımlılık göstermeye başladığımız dönem arasında bir noktada birçoğumuz kontrolümüz dışında Amerika'nın gerçek hayatta da Hollywood filmlerinden fırlamış, ütopik bir ülke olduğuna ikna olduk. Muhtemelen bizim jenerasyon için bu dev armalı Tommy kıyafetlerin ve Timberland bot satışlarının zirve yaptığı, herkesin tek tip giyinmeye başladığı yıllara tekabül ediyor. Eminim Amerika gibi bir ülkede yaşamanın sanıldığı gibi olmadığına kendi kendine karar vermiş, bu ülkenin emperyalist/kapitalist, dünyayı karıştıran bir "bencillik-land" olduğuna dair düşüncelere sahip olan birçok insan da vardır. Ancak bugüne kadar benim Türkiye'ye dönme kararımı şaşkınlık içinde karşılayan insan sayısını göz önünde bulundurduğumda insanların büyük ölçüde Amerika'yı ütopik bir ülke olarak benimsediğini ya da en azından Amerika'da yaşamanın nasıl bir şey olduğunu merak ettiğini görüyordum. Ben Amerika'ya, herkesin tek tip giyinmeye başladığı o yıllarda, 13 yaşında gittim. Ailevi sebeplerden dolayı gitmek zorunda kalmıştım, kendi seçimim değildi. Onun öncesinde Türkiye'deyken bile annemin Amerika geçmişi sayesinde Amerika kültürü içinde, annemin Amerika'dan mezun olduğu üniversitenin yıllığında gördüğüm fotoğraflara özenerek, evde ailemle İngilizce konuşarak, sürekli ileride Amerika'da yaşama olasılığımın olduğunu bilerek büyüdüm. Sonra o gün geldi, sanki bakkala ekmek almaya gitme kolaylığındaymış gibi "hadi kızım sen Amerika'ya taşınıyorsun" dediler ve ben ne olduğunu anlayamadan kendimi birçok insanın adını bile duymadığı Maryland eyaletinde liseye başlarken buldum. Anadilim İngilizce, annem zaten yıllardır beni orada okumak için yetiştirmiş, ne kadar zor olabilirdi ki? Boyumdan büyük 2 tane bavulla binmiştim uçağa. Duygusala bağlamayacağım, bir noktaya değineceğim biraz sabredin. Bir sebepten ötürü Maryland'e en yakın olan Washington D. C. Havalimanı yerine New York'a gitmek zorunda kalmıştım. Bir süredir orada yaşayan annem beni orada karşıladı ve arabayla Maryland'e doğru yola koyulduk. Yolda Burger King'de mola verdik. Amerika'da yaşamaya adapte olmak için ülkeye ayak bastıktan sonra ilk yapmam gereken fast food yemekti tabii ki, başka ne olacaktı? Elveda mantı, elveda ekmek kadayıfı.... Neyse. Kasadaki kadın en sevimli tavrıyla "merhabaaa, bugün nasılsınızzz?" diye karşıladı bizi. "12 saattir uçaktayım, çok yorgunum ve bugün Amerika'ya taşındım" gibi samimi bir cevap versem mi vermesem mi karar verene kadar kadın çoktan siparişimizi almıştı. Kadın gecenin bilmem kaçında etrafa neşe saçıyordu, o gün başına harika bir şey gelmişti herhalde başka bir açıklaması olamazdı. Anneme "bu kadın niye böyle yapmacık yapmacık sırıtıp nasılsınız diye sordu" diye sormuştum. Annem de "alışırsın" demişti. Sonradan da alıştım gerçekten. Amerika'daki yapmacıklık seviyesi 10 üzerinden 30'du. O günden sonra sormuş olmak için "nasılsınız " diye soran yapmacık yüzlerce insanla tanıştım. Amerika'nın bana merhaba deme şeklinin bu kadar samimiyetsiz olacağını ve bunu daha o yaşımda fark edeceğimi hiç beklemezdim doğrusu. Merhaba Amerika. Lise dönemini ileriye sarıyorum, çünkü o apayrı bir konu. Filmlerden gördüğünüz klasik lise ortamı var gibi ama bir yandan da aslında hiç de öyle değil. Ne güzel açıkladım değil mi? Galiba bu kısmını yazıya dökmekte güçlük çekmemin sebebi, o ortamın tam bir "anlatamam görmen lazım" meselesi olmasından kaynaklanıyor. Aslında Amerika'da lise okumanın en büyük avantajlarının Türkiye'de uygulamayı pek beceremediğimiz spor vb. sosyal alışkanlıkları edinmenizi sağlamaları ve sizi Amerika'da üniversite okumaya hazırlamaları olduğunu düşünüyorum. Gerçi bunun arkasında yatan sebebin de insanları erken yaşta bireysel ve rekabetçi bir topluma hazırlama niyeti olduğunu düşünüyorum ama o konuya şimdi girmeyeyim. Belki de tam olarak o konuya girmem gerekirdi, çünkü Amerika'nın eğitim sistemi konusunda da çok soru alıyorum. Açıkçası lisede ilk kez matematik dersine girdiğimde, benim Türkiye'de seneler önce öğrendiğim konuları daha yeni öğrenen ve 3x5'i bile hesap makinesi yardımıyla çözmeye çabalayan insanlarla karşılaştığımda kendimce Amerika'nın eğitim sistemine çok net bir puan vermiştim. Belki bu yeterli ve kısa bir açıklama olur. Özetle, ne kadar direnirseniz direnin her şeyi en kolay yoldan, en az çaba göstererek çözmeye odaklı bir eğitim sistemi içinde olmak insanın beynini mayıştırıyormuş, bunu anladım. Üniversite yıllarımda artık kültür şokunu büyük ölçüde atlatmış, kötü kararlar vermemin normal karşılandığı, hayattaki en büyük sorunumun erkek arkadaşımdan ayrılmak olduğu, annemin gece eve kaçta geldiğime karıştığı ergenlik yıllarını da geride bırakmıştım. Evet dünyanın neresinde olursanız olun aynı ergen sorunlarını yaşıyormuşsunuz. Ehliyetimi 16 yaşında almıştım zaten, araba satın almak da çoğu ülkeye kıyasla bayağı ucuz bir meseleydi. O noktada yıllardır part time çalışıyordum, kazandığım parayı istediğim gibi harcıyordum, istediğimle görüşüyordum, istediğim saatte evime gidiyordum. Okuduğum üniversitenin ana kampüsü 20.000 kişi civarında bir şeydi, filmlerden fırlamış bir kampüs hayatı hakimdi ve en büyük dertlerimizden biri akşam hangi ev partisine ya da bara gideceğimizdi. Amerika'nın saygın üniversitelerinden birinde işletme bölümünü %100 bursla okuyordum, bir dönem 5 ders almanın manyaklık kabul edildiği, derslerin biraz çalışkan olup rahatlıkla geçilebilecek kolaylıkta olduğu bir eğitim sisteminin parçasıydım. Hayattaki en büyük beklentim 21 yaşına girip sahte kimliğimi kullanmak zorunda kalmadan ve polise yakalanma korkusu olmadan rahatlıkla içki içebilmekti. Birçok insanın o yaşta hayal ettiği özgürlükte, "ideal" bir hayatı yaşıyordum. Part time garsonluk yapmanın toplum tarafından garipsenmediği, hatta çalışmamanın garipsendiği bir ülkede hem okuyup, hem para kazanabiliyordum ve Amerika kendi ayaklarımın üzerinde durabilmeyi öğrenmek için önüme her fırsatı sunuyordu. Sonra üniversite 3. sınıfa geldim ve artık öğrencilik yıllarımın bitmek üzere olduğunu, hayatımın geri kalanıyla ne yapacağımı düşünmeye başlamam gerektiğini kabullenmek zorunda kaldım. Bizi takip edenler biliyor olabilir, biz OitheBlog'un O'su Öykü ile ilkokuldan beri, neredeyse 20 senedir arkadaşız. Amerika'da olduğum süre boyunca sık sık Türkiye'yi ziyaret etmeye ve arkadaşlarımdan kopmamaya çalıştım. Ben üniversite 3. sınıftayken Öykü'nün üniversitede son yılıydı. O senenin yazında İstanbul'a geldiğimde bir yerde kahve içiyor, ileride beraber iş yapabilmenin hayallerini kuruyorduk. O da ne iş yapacağının tedirginliğini yaşıyordu. Oh be yalnız değildim... O yaz bittiğinde ve ben üniversite son sınıfa geçtiğimde, mezun olduktan sonra Amerika'da iş hayatına atılırsam hiç de mutlu olmayacağımı anladım. Amerika'da onlarca arkadaşım vardı ve o güne kadar hiçbiriyle masaya oturup beraber bir iş yapabilme hayalini kurabilecek samimiyeti yakalayamamıştım. Üstelik kurumsal bir iş hayatına sürüklenmek en büyük korkularımdandı. Babamı senede 1 kez görüyordum, ablamın 2 çocuğu olmuştu ve ikisiyle de doğumlarından aylar sonra tanışabilmiştim. Çok yüksek ihtimalle birkaç sene sonra metabolizmam yavaşlamaya başlayacaktı ve Amerika'daki yemekleri yemeye devam edersem obez olma yolunda ilerleyecektim. Annem de "görevimi tamamladım, çocuğum üniversiteyi bitiriyor, artık büyüdü" fikrine alışmış, Türkiye'ye dönme planları yapıyordu. Amerika'da kalmak için tek bir sebep bile bulamayacak noktaya gelmiştim. "Ben Türkiye'ye dönüyorum" dedim herkese. Amerika'daki çevremin "ama sen karakterini şekillendiren en önemli yıllarını Amerikan kültürü içinde yaşadın, Türkiye'deki kültüre tekrar nasıl adapte olacaksın" ve Türkiye'deki çevremin "ne yapacan lan Türkiye'ye dönüp, burada hiçbir şey yok" baskısı arasında bir noktada mezun oldum, diplomamı aldıktan birkaç hafta sonra Türkiye'ye yerleştim. Hayatımda gösterdiğim belki de göstereceğim en büyük kararlılıktı ve bugüne kadar 1 gün bile "acaba dönmese miydim?" şüphesi içinde olmadım. Deli olduğumu düşünüyor olabilirsiniz. Yukarıda bahsettiğim o ideal, özgür yaşantı var ya? O dünyanın neresinde olursanız olun, sizi çok özgür bırakan anne babanız bile olsa öğrencilikle birlikte büyük ölçüde sona eriyor. Çünkü belli bir yaştan sonra, eğitimimizin bittiği ve hayat kaygılarımızın başladığı noktada, "özgürlük" kavramımız aslında hayalimizdeki işi yapabilmek, istediğimiz evi veya arabayı alabilmek için yeterince para kazanmak ve aşık olduğumuz insanla evlenip aile kurmak gibi şeylere dönüşüyor. İçinde olduğumuz, olmak zorunda olduğumuz bu sisteme, hatta evlilik kavramına karşı olsam bile acı ama gerçek, sistem bu. Öğrenciyken ütü masasını yemek yemek için kullanmakla, odamızı pis bırakmakla ve anne babamızla anlamsız tartışmalar içine girmekle meşgulken bu sistem gözümüze pek batmasa da 30 yaşına geldiğimizde bambaşka bir boyuta gelebiliyor. Yani demek istediğim şu ki, Amerika öğrenci hayatı yaşamak için çok ideal bir ülke olsa da, 30 yaşında hayatın gerçekleriyle yüzleşirken aynı beklentileri karşılayamayabiliyor, en azından benim için öyle. Henüz 30 yaşıma gelmesem de Amerika'da geçirdiğim 8 sene, gözlemlediğim şeyler ve Matrix'deki kahin gibi ileriyi öngörebilmiş olmam Amerika'nın hayatımın geri kalanında neden benim beklentilerimi karşılamayacağını anlamama yetti. Beni en çok şaşırtan şeylerden biriyle başlayalım. Amerika'da 17-18 yaşlarında liseyi bitirdiğinizde önünüzde iki seçenek var; ya oturduğunuz eyalette ya da diğer 49 eyaletten birinde üniversiteye gideceksiniz. İnsanların büyük bir çoğunluğu da bu noktada ailesinden uzakta olmak, daha özgür kalabilmek, kampüs hayatını yaşayabilmek için başka eyaletleri tercih ediyor. Şükran günü, Noel, sömestr tatili gibi zamanlar dışında da ailelerini pek görmüyor. Bu noktada zaten aileden bağımsız yaşamaya alışıyorlar. Mezun olduktan sonra aile evine dönmek Amerika'da en çok garipsenen şeylerden biri. Çünkü o noktada aileler, çocuklarının kendi evlerinde oturması, işe girmesi, hatta evlilik potansiyeli olan bir ilişkisi olmasını bekliyor. 18 yaşında evi terk ediyorsunuz ya, o odanızı unutun... Tatillerde eve geri gidildiği için odanızı hemen bir hobi odasına çeviremeseler de, ailelerin büyük bir çoğunluğu çocukları üniversiteye başladığı gün hayatlarını kendilerine göre şekillendirmeye başlıyor. Oldu da mezun olduktan sonra iş bulamadınız, ya da okulda bir şeyler ters gitti, tam bir "hayal kırıklığına" dönüştünüz ve ailenizle yaşamak durumunda kaldınız... O zaman da birçok aile çocuklarından kira alma beklentisine giriyor. Çocuklarının eğitim masraflarını karşılayan aileler zaten çoğunlukla çocuklara hayatı zindan ediyor. Ama bir de eğitim masrafını kendi karşılaması gereken öğrenci kesimi var, ki bu diğer kesime göre daha fazla bile denilebilir. 2015 yılında üniversiteden mezun olanların eğitim kredisi borcu ortalama 35.000 dolar ve bu para mezun olduktan sonra her yıl faiz görüyor. Mezunlar hem iş bulma hem de uzun bir süre bu parayı ödeme kaygısıyla öylece kalakalıyor. Özetle Amerika'daki sistem, aileden uzak, bireysel kalmak üzerine kurulu. Amerika'daki "bireyselcilik" sisteminin ana kaynaklarından biri de bu.. Yani özetle size zorla 3 tabak yemek yediren bir anne, birkaç gün aramadınız diye trip atan bir baba yok.. Yukarıda bahsettiğim "eve dönme olayı" aslında son yıllarda biraz daha yaygınlaşmaya başladı. Çünkü dünyanın en güçlü ekonomilerinden biri olarak benimsenen Amerika aslında uzun süredir krizde. Biz de öyle... Dünyadaki birçok ülke de öyle... İnsanların işsiz kaldığı, mortgage ödeyemedikleri için evlerine haciz konulduğu, etkilerinin ülke çapında birçok sektörde hissedildiği türden bir ekonomik krizden bahsediyorum. Amerika'da mezun olduktan sonra insanların önüne onlarca "fırsat" çıkıyormuş gibi bir algı var. Fakat bunu bir kez daha değerlendirmek gerek, çünkü bu dizilerdeki McDonalds'da çalışma temalı espriler boş yere çıkmadı. Benimle birlikte mezun olan arkadaşlarımın çoğu üniversite 4. sınıfın başından itibaren iş aramaya başlamasına rağmen uzun süre istediği işi bulamadı. Hatta çoğu ne yapacağını bilemeyip üniversite kredi borcunun üstüne bir de yüksek lisans kredi borcu ekleyerek eğitimine devam etti. Hali hazırda yüksek lisans eğitimi olanlar "fazla nitelikli" oldukları için iş bulamadı. Kıdemli işi olanlar maaşları karşılanamadığı için işten atıldı, daha düşük seviyeli pozisyonlara girdi ya da garsonluk yapmaya başladı. Diyelim ki gerçekten çok donanımlı ve başarılı, firmaların iş vermek için birbiriyle kapıştığı birisiniz. Ya da girişimci birisiniz ve firmaların yatırım yapmak için sıraya girdiği dahice bir fikriniz var. Harika, önünüzde muhtemelen çok güzel ve iyi para kazandıracak bir kariyeriniz olacak. İnsanların kıskançlıktan ikiye ayrılacağı türden bir ev, toplasanız araba parası edecek kıyafetler alabilirsiniz, hafta sonu uçağa atlayıp Vegas'ta bir penthouse kiralayıp en pahalı yerlerde yemek yiyebilirsiniz. Öncelikli sorun şu ki, eğer gerçekten çok şanslı biri değilseniz ve dahice bir fikir bulup onu milyonlara satmadıysanız muhtemelen o başarıyı devam ettirebilmek için çooook çalışmanız gerekecek. Belki akşamları, haftasonları devam eden iş saatleri... Bu sadece Amerika'da değil, dünyanın her yerinde böyle, evet. Ama Amerika'da o parayı kiminle ve nasıl harcayacaksınız? Etrafınızdaki birçok insan normal bir iş yaşantısında, evli, çocuklu olacak. Sosyalleşmenin yalnızca alkol almak üzerine kurulduğu, kafelerin erken saatte kapandığı, açık bir kafe olsa da iş çıkışı sadece sohbet etmek için bi' kahve içecek, derdinizi içtenlikle dinleyecek arkadaşların çok az olduğu bir ülkedesiniz. "Ne varmış sosyalleşmek için alkol almakta, tam benlik" demeyin, işin içinde olunca o öyle hayal ettiğiniz gibi bir şey olmuyor çünkü. Hani bizim haftada 3 kez arkadaşlarımızla aynı kafeye bile olsa oturduğumuz durumlar, spontane gelişen ev misafirlikleri, sıradan bir günde annemizle babamızla yediğimiz yemekler, ülkeyi kurtarmak için oturduğumuz rakı sofraları var ya? Onlar Amerika'da yok. Amerikalıların çoğu farkında olmasa da aslında çok yalnızlar.. Bence işte bu sebeplerden de bilinç altlarında üniversitede eş bulma, mezun olduktan hemen sonra evlenme ve çocuk yapma beklentisine giriyorlar. Türk insanları evlilik manyağı, Facebook'taki ilkokul arkadaşlarımız neden çıldırmış gibi patır kütür evleniyorlar diye yakınıyoruz ya... Şu anda benim yaşıtım olan evli ve çocuklu çok daha fazla Amerikalı arkadaşım var. Amerikalı insanlar var tabii yok değil, hatta Amerika'nın metropol olmayan şehirlerinin büyük bir çoğunluğu Amerika kökenli insanlar. Eğlenceli, espri anlayışı olan, haftanın 5 günü beraber çıkıp içki içtiğim, partilere gittiğim, hatta beraber seyahate çıktığım Amerikalı arkadaşlarım da oldu. Ama o insanlar kendilerini alışık oldukları kültüre ve içinde bulundukları "bireyselcilik" sistemine o kadar kaptırıp gidiyor ki, kontrolleri dışında "çıkarcı" insanlara dönüşüyorlar. Aslında dönüşüyorlar derken, belki hep öyleler ama bu sizin bir süre sonra gözünüze batmaya başlıyor. Partiye giderken gruplarına içki içmeyecek ve arabayı kullanacak birini de arıyorlar. Öğrenciyken her gününü geçirdikleri, belki aynı odayı paylaştıkları arkadaşları bir süre sonra sadece mezunlar günü ve benzeri toplantılarda karşılaşıp "yaa üniversite günlerimiz ne eğlenceliydi, ne kadar da çok içki içiyorduk" dedikleri insanlara dönüşüyor. Evlendiklerinde "double date" yani 2 çift olarak yapabilecekleri bir aktiviteleri olsun diye evli çift avına çıkıyorlar. Çocukları olduğunda da onunla oynayacak biri olsun diye çocuklu aileleri gözlerine kestiriyorlar. Kendilerinin daha iyi olduğunu ispat etmek için haftada kaç kez seks yaptıklarını, çocuklarının nasıl akıllı olduğunu etrafındakilerinin gözüne sokuyorlar. İnsanların birbiriyle rekabet etmek üzerine kurulu olduğu bir sisteme hoş geldiniz. Bireyselcilik felsefesi 101. Ülke çapında bireyselciliğin bu kadar kabul görmesinin sebeplerinden biri de bence Amerikalıların çoğunun dünyada onlardan başka bir ülke yokmuş gibi davranması. "Allah bir sonra Melek Yargıcı bir"in Amerika versiyonu gibi düşünün. Böyle düşündüklerini dış politikalarından hissedebiliyoruz belki ama bu durum sıradan bir Amerikalının hayatına nasıl yansıyor? Şöyle oluyor. Eğitimli olan insanların bile Türkiye'nin tam olarak nerede olduğunu bilmemesine, bilenlerin de dünya tarihinin yüzde bilmemkaçında adı geçen Osmanlı'dan bile bihaber olduğuna, tüm müslümanların terorist olduğuna inanan insanların olduğuna şaşıramaz hale geliyorsunuz. Özetle şunu demek istiyorum, bizim Türkiye'deki "cahil insan" algımız ile Amerika'daki cahil insan algısı farklı şeyler. Ancak bu cahillik kriterlerinin yüzde yüz örtüşmemesi, o bireylerin cahil olmadığı anlamına gelmiyor. Türkiye'de batılı ülkelerdeki insanların "bizim kadar" cahil olamayacağına dair tuhaf bir algı var. Hatta bu iş daha da ileri taşınarak, Amerika vb. ülkelerin adaletli, demokratik ve eşitlikçi ülkeler olduğuna yüzde yüz inanmaya kadar gidebiliyor. Bu noktada konudan biraz sapacak bile olsak, Amerika'nın Demoktrat ve Cumhuriyetçi partilerinin görüşleri hakkında bir takım bilgiler vererek Amerika gibi bir ülkenin halkında da bize çok da yabancı gelmeyen "biz ve onlar" ayrımcılığının var olduğunu örneklendirmek istiyorum. Demokratlar: Solcu, toplumsal değerlere önem veriyor, eşcinsel evliliği destekliyor, kürtajın kadınların kendi seçimi olduğuna inanıyor, büyük ölçüde idamın yasal olmaması gerektiğini düşünüyor, göçmenler için kolaylık sağlamayı hedefliyor.. Cumhuriyetçiler: Sağcı, bireyselci değerlere önem veriyor, eşcinsel evliliğe karşı çıkıyor, kürtaja karşı çıkıyor, büyük ölçüde idamın yasal olması gerektiğine inanıyor, göçmenliği engellemek ve insanları sınır dışı etmek istiyor.. Amerika'nın politikasını masaya yatıracak kadar bilgili olduğumu düşünmüyorum, sadece herhangi bir ülkeyi 2'ye ayırabilecek zıt görüşler olabildiğini göstermek için, göze çarpan birkaç örnek vermek istedim. Amerika'nın adalet sistemi hakkında da hep karışık duygular içinde oldum. Hukuk sisteminin çok fazla eleştiriye açık olduğu bir ülkede yaşarken "derdinize ediyim" gibi yorumların gelmesini göze alarak izninizle bu konuda birkaç örnek vererek yakınacağım. Amerika'da sırf istedikleri işe alınmadıkları için firmalara ırkçılık yaptığını öne sürerek dava açan yüzlerce insan var. Ve emin olun bunların yalnızca bir kısmı gerçekten ırkçılığa maruz kaldığı için dava açıyordur Bu konuda işler o kadar çığırından çıkmış durumda ki, x kişisinin y kişisine ırkçılık yapıp yapmadığı tespit edilemez bir duruma gelmiş halde, çünkü herkes bu işi suistimal ediyor. Bununla birlikte adalet sisteminin suistimal edildiğini gösteren onlarca örnek verilebilir. McDonalds bardağının üstüne "sıcak içecek" yazılmadı diye dava açan adamın şehir efsanesi haline gelmesinin bir sebebi var. Aslında bu gerçek bir olay. Arkadan biri arabanıza dokunduğunda, yaralanmasanız bile "psikolojik travma" yaşadığınızı öne sürerek de tazminat davası açabilirsiniz, mağazada kayıp düştüğünüzde yerin ıslak olduğuna dair bir uyarı olmadığı için de. Siz anladınız. Hatta durumu abartıp bu gibi tazminat davalarından uzun süre geçimini sağlayanlar bile oluyor. Bu kadar şey anlattım ama olur da biri bir gün bana "8 sene Amerika'da yaşadıktan sonra neden Türkiye'ye döndün, anlatmak için 2 dakikan var" dese durumu şöyle de özetleyebilirdim. Uzaylıların ve başka bir dünyanın var olma ihtimali kesinleşmediği, parçası olmak zorunda olduğumuz sistemler yok olmadığı sürece dünyanın her yerinde aynı kaygılarla yaşamaya mahkumuz. Ben rakı sofrasında gerektiğinde Türkiye'yi, gerektiğinde beni içinde olmamam gereken bir durumdan kurtaran dostlarımla, ailemle kalmayı tercih ettim. Evet. Konu uzaylılara kadar dayandığına göre Area 51'i anlatmaya başlamadan önce yazıya bir son vereyim. Buraya kadar okuduysanız ayrıca teşekkür ederim. Sevgiler! Yıllardır amerikalılarla takılırım bu kadar net anlatılabilirdi düşündüklerim. Yazdıklarınız eyalete göre de değişmiyor, en countryside dediğimiz yerlerdeki insanlarda aynı. Farkı bazı eyaletler/bölgelerdeki insanların daha sıcakkanlı olması o kadar. Harıl harıl trde nasıl iş kurabilirim, nası rahat yaşayabilirim, abd'ye taşınmak zorunda kalmasam keşke diye planlar yaparken, millet bana mal lan bu diye bakıyor. Doğmak-okula başlayip parti manyağı olmak-üniversitede sorority/fraternity takılıp yine parti manyağı olmak-iş bulup evlenmek-çocuk doğurmak-ölmek zincirini kırabilmişsiniz, tebrik ederim. Lakin türkiyede yavaş yavaş ufak bir amerikaya dönüşmekte. Özellikle özel sektör. Buna rağmen, ABD'de yaşamanın avantajlarını da unutmamak gerek -hoş herkese uymaz o ayrı-. Mutlu olan çok tanıdığım var. Zannedersem kişilikle alakalı. Yazdıklarınız sadece ABD için değil, bütün diğer anglosakson ülkeleri içinde geçerlidir aslında. Yazını baştan sona bir çırpıda okudum ve kafamdaki Amerika yapısını değiştirdin. Youtube'dan Can Çolpan'ı takip edip videolarını izleyerek etkilenen biri olarak beni 8 senelik deneyimin ile şaşırttın. Yurtdisinda yasayan iyi bir takipciniz olarak bu yaziyi okumaya basladigimda heyecanlandim ancak itiraf etmeliyim ki oldukca kopuk, bir neden-sonuc iliskisi icer meyen bir yazi olmus. Amerika'dan donmenizi saglayan hemen hemen her turlu neden Turkiye'de su an fazlasiyla mevcut. Uzerine asiri dindarlik, sebepsiz muhafazakarlik, tahammulsuzluk, siddet, teror, oldukca dusuk bir gsmh, gittikce degersizlesen para, olumler, patlamalar, sadece Istanbul'a ozgu belli basli problemler.. etc. listeyi oldukca uzatabilirim. Amerika gibi güçlü bir devleti yönetmek için Trump gibi bir adamı uygun gören bir toplum arasında yaşamak istemeyip Tayyip gibi bir adami bu is icin uygun goren, ustelik bir kere degil baya cok kereler, bir toplum arasinda yasamayi sevmek/istemek anlamsiz geldi. Niyetim kararinizi yargilamak degil lutfen yanlis anlamayin, kaldi ki ben senelerdir insanlarin neden Amerika'da yasamak istedigini asla anlamamisimdir. Sadece sizin Turkiye kiyaslamaniz pek bir alternatif geldi ve altinda yatan sebep daha cok 'comfortably numb' denilen duruma uygun gibi. Betul hanima katilmamak elde degil. Idil'in yazisi sebep sonuc iliskisi disinda bilgi vermek, Amerika gozlemini anlatmak yonunde olmus. Bu acidan cok da guzel olmus. Harika bir yazı olmuş. Ben ABD'ye hiç gitmedim ancak Amerika kıtasına, genel anlamda dünya tarihine ve sosyal bilimlere ilgi duyan biriyim. ABD'de yaşama hayallari kuran bir çok arkadaşımla tartışmışımdır buna benzer konularda. Çünkü sosyal devletin olmadığı, bireyci ve sürekli diken üzerinde durduğunuz bir ülkede yaşamak için can atmak her zaman mantıksız gelmiştir bana. Yazıda sağlık sistemini vs. de görmek isterdim. Çünkü Amerikan sisteminin insana ve bireye bakışını çok iyi özetliyor bence. Keza eğitim sistemide kazıdıkça bir çok malzeme içeriyor bu konu hakkında. Elinize sağlık. Yazınız ABD'de yaşamm hakkında gerçekten önemli fikirler veriyor. Ama dönme nedenleriniz maalesef beni hiç mi hiç tatmin etmedi. Düşünün ki Türkiye'de insanlar ekonomiyi geleceğini değil can güvenliğini düşünür hale geldi. Genelde cok yorum birakan bir okuyucunuz degilim, ama cok guzel yaziyorsunuz, hep yazin keyifle okuyalim! Buna İdil cevap vermesin ben cevap vereyim, dayanamayacağım çünkü 🙂 Öncelikle yorumların kontrol altından geçerek yayınlanmasını "cesur olmamak" şeklinde adlandırmanız bayağı enteresan, internet ortamındayız, buraya neler yazılabilme ihtimalini olduğunu, kimlerin kimlerin ulaşabildiğini tahmin ediyorsunuzdur, o sebeple yorumlar kontrolden geçiyor. İdil'in Amerika'da gayet aktif bir sosyal hayatı, aşık olduğu ve aylarını geçirdiği sevdikleri, halen görüştüğü onlarca dostu oldu. Eminim ki ona da ellerinde çiçekler, kapısında sırılsıklam insanlar falan da denk gelmiştir merak etmeyin dışlanmadı yani, sağolun çok düşünceli olduğunuz için. Eminim İdil "insanların kişisel görüşlerine saygı göstermeyi" de büyük ölçüde Amerika'da öğrenmiştir, oranın artılarından biri daha, gördüğümüz üzere Türk insanında pek öyle bir şey yok çünkü. Kişisel yorumlarını yazan birine "cnm sni dışlamşlr..." falan yazabiliyoruz, öyle huylarımız var. Normal koşullarda "benim yaşantım şu şekildeydi, o açıdan da yaklaşmak gerek" şeklinde ifade edeceğiniz bir yorumu burada görmekten mutluluk duyardık, ancak şu pek olmamış sanki. Hoşçakalın, bir daha hiçbir yorumunuzu burada yayınlamayacağımızı da ekleyeyim, boşuna emek harcamazsınız en azından. Aradığı erkekte her tür özellik olsun, zengin olsun, saf olsun diyen kezolar gibi bir yorum gelmiş arkasından da elitist yaşıyoruz bak tarzında hayatını anlatmış. Site ilgilisinin sana yaptıği yorum gibi bu bir özel hayattır, kişiden kişiye farklılık gösterir ki dediğiniz gibi sexy kızlar varken Türk kızına kim bakar Amerika'daki değil mi ne de olsa bizim genlerimiz kötü! Hayatın gerçeklerinden uzak bir yorum olmuş. Umarım hayatının yerine hayallerini anlamamışsınızdır. Yazınızı annenizin önerisi üzerine zevkle okudum. Gerçekleri çok güzel bir şekilde dile getirmişsiniz. Kutlarım, sevgiler. Gerçek anlamda takip ettiğim tek blogun yazarlarından biri olarak aynı yollardan geçmiş olmamız size olan sevgi ve hayranlık seviyemi bir üst seviyeye taşıdı. 🙂 Hem sevdiğiniz işi yapabilme cesaretini bulduğunuz hem de bunu en yakın arkadaşınızla birlikte yapabildiğiniz için çok şanslınız. Ama şans insanı bir durağa kadar götürüyor sonraki duraklar için çalışmak üretmek şart ve sizler bunu da başarıyorsunuz. Tebrikler. Samimiyetiniz ve tatlılığınızla hiç tanışmadığım kız kardeşlerim gibisiniz. Amerikadan döneli 8 yıl oldu ve bir kere bile keşke demedim. Burada ne yaşanırsa yaşansın hatta gündeme bakınca her geçen gün insanın kaçası gelse de, DNA larımızda var olan samimiyet ve sosyal alışkanlıklarımızın olmadığı diyarlarda o tarifsiz eksiklik heran bizimle. Açıklamak kolay değil haklısın yaşayan bilir. Tek bildiğim yaşanacak iyi ya da kötü her deneyim ailenin ve gerçek dostların yanında daha anlamlı. Yazınızı oldukça etkileyici buldum. Oldukça da yakın zamanlı bir yazı. Güncel yorum bulmak oldukça zor oluyor. Ben hala Amerika tercihinde ısrar edenlerdenim. Bunun başlıca sebebi ise, 6 yaşındaki oğlumun, 13 yaşına kadar, eziyet haline getirilmiş, ezbere dayalı bir eğitim sisteminde okutmak istememem. Bir şeyleri erkenden yapma gereği, bizim kültürümüzün en problemli tarafı bence. Ne için koşturuyoruz? Türkiye'de teok sonucunu bekleyen, hangi liseye gidebileceğinin stresini çeken binlerce 13, 14 yaşlarında çocuk var. Bu zulüm neden? Oyun oynaması gereken çocuklar, özellikle İstanbul'da, Ipad ve dersleri arasında sıkışmış durumda. Çünkü, anne ve babalarının onlara zaman ayıramadığı durumlarda, sokağa bırakamamak gibi çekinceleri var günümüz Türkiye'sinde. Senin belirttiğin, Amerika'da üniversite sonrası hayat mücadelesi ve yarışı, Türkiye'de ilk okul birinci sınıfta başlıyor. Daha önemli bir konu ise, senin ismini bile bilmediklerini söylediğin Türkiye'mizin, doğal olarak dilini de kimsecikler bilemiyor. Bunun doğal sonucu olarak, benim oğlum üç yaşından beri ingilizce eğitimi almak zorunda kalıyor. Çünkü Türkiye'de de yaşasan, iş bulmak istediğinde Türkçe'nin hiç bir önemi kalmadı ne yazık ki. İkici, üçüncü, beşinci dil daha önemli. Ben 4 sene askeri lise okuduktan sonra, Harbiye'yi bırakıp sivil üniversiteye gittim. Üniversite bittikten sonra da 7 ay askerlik yaptım. Asteğmen olmak istemediğin taktirde, senin entellektüel seviyeni anlama şansı olmayan, anlamadığı gibi, buna karşı eziklik hissedip seni tahrik etmeyi görev bilen varlıkların cennetidir askerlik. Eski asaletinden eser kalmamış, üniforma giyen subayların bile grurlanamadıkları bir hal almıştır askerlik. Fakirin şehit olduğu, zenginin gitmek zorunda bile olmadığı bir yerdir askerlik. Mustafa Kemal Atatürk ismiyle anılan muhterem kişinin, Anıtkabir'den akan göz yaşlarıdır askerlik. Türkiye'nin durumu belli. Sosyolojik açıdan, statüler arasında, önemli boşluklar oluştu. Ara kademeler gün geçtikçe azalıyor. Zengin ile fakir, dağ ile denizin dibi konumuna geldi artık. Ülkemizde bulunan 15 yaş altı Suriyeli çocuk sayısı 1.500.000 ve bu çocuklardan sadece 500.000 adedinin okuyabildiği düşünülüyor. Karamsar olmak istemem ama ben o kadar olduğunu da düşünmüyorum. Bu boy boy resimlerin cahil halktaki yansıması doğal olarak ne oluyor? Karın, çocuğun yanında iken, yere çöp attı diye uyardığın, iğrenç bir varlığın sana silah çekmesi ve oradan nasıl kaçtığını bilememen oluyor. Yani yere çöp atarken uyarılmanın hesabını silahla kesen insanların arasındayız artık. Bu anlattığımı daha çok yeni iki gün önce, ben yaşadım. İnanmak dahi istemiyorum. Daha bir sürü şey yazmak istiyorum. Ancak yazmayacağım. Bunları yazmamın sebebi ise, sizi ülkemde kalmak adına çok optimist buldum. Bu iyimserliğiniz ile anlattıklarıma değerli yorumlarınızı bekliyorum. Ülkemde kalmak istiyorum. Ama artık yeterli sebep bulamıyorum. Sevgili İdil, Amerika ile ilgili planlar yaparken yazınızı okudum ve duvara toslamış gibi oldum. 🙂 Aramızda yaş farkı olduğunun farkına vardım ve aynı pencereden bakmadığımızı anladım. 44 yaşında iş aradınız mı? Arayamazsınız çünkü sizin için daha 15 sene var en az. 🙂 İş ilanları kriterlerinden biri : 35 yaşını aşmamış olmak. Ne yapayım öleyim mi bundan sonra? Irkçılık mı demiştiniz? Alın size ırkçılık. 20 senedir yazılım yapıyorum ve İK'ya projelerimi gönderdiğimde "bilginiz var ama eğitiminiz yok." cevabı alıyorum. Neden? İşletme mezunuyum. O zaman diyorum ki; siz de IPhone ya da Windows kullanmayın, CEO larının bilgisi var ama eğitimleri yok. Bilgiye verilen değer. Organik Hoşaf'ı söylemiyorum bile. Yani Sevgili İdil, bir sor bin ahh işit olayı tam da bu. Biz Amerika'yı 10-15 sene geriden takip ediyoruz zaten. Bir gün anlattığın noktalara gelinecek zaten. %50 içindeyiz durumun. Kendi ülkemde 2. sınıf vatandaş yerine koyulmak konuyor. En azından asıl amacı para olan bir ülkede ben de bu amaç uğruna geçirmeye denerim. Çünkü bilirim ki çalışana her zaman para var. Türkiye'deki gibi İŞKUR ile anlaşma yapıp işe girenleri 3 ayda bir işten çıkartmazlar. Varsın kendi ülkemin kaybolan değerlerini daha fazla görmeyeyim, varsın Amerika'da ikinci sınıf vatandaş olayım. Harika bir yazı yazmışsın... Muhteşem tespitlerin var ve öncelikle emeğine sağlık. Hem işi gereği gezen hem de turist gibi gezmeyi seven ABD Norveç ve Avusturya Almanya dahil kısa süre de uzun süre de yaşamış yıllardır alman kökenli iskandinav kökenli ve anglosakson kökenli turistleri gezdiren bir turist rehberiyim. -Keşke ülkemizde imkanlar olsaydı da buralara hiç gelmek zorunda kalmasaydık. Hatta bugün bile dönebilseydik. Ancak sanırım sen bu imkanları ve standartlarını sağlayabildiğin için bu kararı vermekte çok zorlanmadın düşüncesindeyim. Esas itibarı ile davulun sesi uzaktan çok hoş geliyor. ABD Avrupa hayali ile yaşayan insanlar her yerin kendine has mentalitesi ve yaşam koşulları ile bedelini ödemek zorunda olduğunun bilincinde değil. Nasıl ki TR de yaşamanın bir bedeli varsa oralarda da yaşamanın bir bedeli olması. Misal ben Norveçte yaşadım kısa bir süre ve artık o kadar çok bunalmıştım ki bi gece öylesine internette Seksenler dizisini seyrederken bi lahmacun yeme sahneleri vardı içimin yağları erimişti isyan etmiştim orda olduğuma. Meseleyi elbette bi lahmacunla anlatmak niyetinde değilim ancak Antalya gibi Allahın lütfu bir doğa deniz dağ tarih dolu bir yerde yaşarken gidip Norveç gibi dünyanın refah seviyesi belki en yüksek en eğitimli en demokrat en huzurlu ülkesinde bile toros dağları rüyama girdiyse bu vatan hasretinin ne demek olduğuna dair bir fikir verebilir. Ve bu istisnasız herkes için geçerlidir. Ben Antalyada yaşıyorum norveççe dil eğitimi için kısa süreliğine geldim dediğimde herkesin tek söylediği gözlerinin parladığı aaah ne kadar şanslısın demesiydi.. ve gıpta ile bakıyorlardı bana. Çünkü o çok uzuuuun kış gecelerinde güneşin sabah 10 da biraz gri renk gözüktüğü öğleden sonra 3 de kaybolduğu bir iklime aralık ayında balkonda zeytinli beyaz peynirli kahvaltı yapılabilen güneşin pırıl pırıl parladığı bir iklimden gelmiştim. Söylemeye çalıştığım... elbette ekonomik belli bir standardınız varsa ve TR de iyi bir yerde yaşıyorsanız iyi bir sosyal çevreniz ve imkanlarınız varsa ABD de Beverly Hillsde bile yaşasanız sizi tatmin etmez edemez. Çünkü oradaki hayat da öyle sanıldığı gibi böyle bi elin yağda bir elin balda bir hayat değil. İnsan ilişkileri bizden çok farklı çalışma hayatı çok çok farklı. TR herşeyiyle bir cennet değil elbet... çok handikapları da var çok zorluklar da var. Ama herkesin önceliği farklı. Standartları ve durumu farklı ve ihtiyaçları farklı o yüzden herkesin farklı farklı öncelikleri var. Benim oğlum bu yıl üniversiteyi kazandı ve İstanbulda okuyacak. Ailecek ABD Avrupa Asya çok gezdik gezdirdik anne baba olarak çalışan ve üretken bir aileyiz ve çok şükür imkanlarımız vardı. Bize diyor ki zamanında Kanadaya yerleşecekmişsiniz sonra vazgeçeçmişsiniz ne akla hizmet burda kaldınız diyor. Ben master için oraya buraya gideceğim. Oğlum diyoruz... Şu anda bizi anlaman mümkün değil. Sen hep bizle öyle tatlı tatlı gezdin... Hiç oralarda yaşamadın.. O yüzden sana herşey böyle tozpembe geliyor. Hele sen bi büyü git oralarda yaşa da bak toros dağları senin de rüyana girecek mi girmeyecek mi göreceğiz. Bi de özellikle gitmeni istiyoruz ki tüm eksikliklerine rağmen TR nin aslında ne kadar özel bir ülke olduğunu anlayacaksın zamanla. Sonra kendi tercihini yaparsın orda mı burda mı yaşarsın hayat senin hayatın. 12 Ağustos Kanada'daki yeni evime taşındım. Çok heyecanlıyım. Burası çok güzel. Dağların manzarası muhteşem. Onların karlarla kaplı halini görebilmek için sabrımı zorluyorum. Kanada dünyanın en güzel yeri. Yapraklar kırmızı ve turuncunun tonlarına dönmeye başladı. Bir atla kır gezintisi yaptım ve bir sürü geyik gördüm. Çok güzeller. Yeryüzündeki en güzel hayvanlar. Burası resmen bir cennet. Kanada'yı çok ama çok sevdim. Dün gece kar yağdı. Her yerin beyaz bir örtü ile kaplanışını seyretmek için gece saat kurup kalktım. Tıpkı kartpostal gibi. Dışarı çıktık merdivenlerdeki ve garajın önündeki karları kürekle temizledik. Kartopu oynadık. Kar temizleme makinesi gelince, garajın önündeki karları tekrar temizlemek zorunda kaldık. Yorulduk ama çok eğlendik. Dün gece biraz daha kar yağdı. Kar temizleme makinesi ile garajın önündeki karları tekrar temizledik. Burayı seviyorum ama kar da bazen sıkıcı oluyor. Yine de, iyi ki gelmişim buraya diyorum. Dün gece biraz daha kar yağdı. İşe gitmek için garajdan çıkamadım. Burası çok güzel bir yer fakat kürekle kar temizlemekten yoruluyor insan epeyce. Boktan kar dün gece yine yağdı! Kürekle kar atmaktan ellerim su topladı, belim tutuldu. Kar temizleme makinesi ben garajın önünü kürekle temizleyene kadar yolun köşesinde gizlendi. Pezevengin evladı! Allahın belası kar dün gece yine yağdı. İnanılır gibi değil. Durmaz mı hiç ulan bu ? Kar temizleme makinesinin son gelişinden beri 3 gündür karları kürekle atamadığım için resmen eve hapsoldum. Hiçbir yere gidemiyorum. Hava durumunu sunan spiker bu gece 25 santim daha yağacağını söyledi! Yuh! Ana............ yağ bari! Nihayet evden çıkabildim. Markete gittim, yiyecek filan aldım. Dönüşte bir geyik arabamın önüne atladı. Arabamda 3000 dolarlık hasar var. Bu pis hayvanların hepsini gebertmek lazım. Türkiye'ye kesin dönüş yaptım. İzmir'e bir daha ayrılmamak üzere yerleştim. S.... Kanada'yı da, karı da, geyikleri de. Yazıyı okurken zihnimde; "ne kadar da çok kelime" diye bir şey belirdi. İnsan kelimelerle düşünürmüş, belki de ondan- bilemiyorum. Bu anlamda sahip olduklarin ve bunu bu kadar! şeffaflıkla dile getirmen beni etkiledi. Fikirlerinin altinda birçok gözlem ve sorgulamanın olduğu çok belli. Nazanteyzeyle temel fark bu belki de:) Yazının sonunda kendimi; yazının başında söylediğin temmennivari cümlelere tamamen inanır buldum. Başarının tanımı zordur derler ama bence bir yazar/blogger için bu bir başarı olabilir. Kelimelerin bol olsun demiyorum. Ayak izlerini görebiliyorum çünkü. Bir dahaki İzmir seyahatinizde bir şeyler içip sohbet edelim isterim. Sosyallik yönünden Türkiye, Amerika'ya bin basar. Bu yüzden Türkiye'ye dönüş kararı aldıysanız birşey diyemem haklısınız. Ancak diğer bahsettiğiniz şeyler çok ıvı zıvı şeyler. Tr'ye dönülmeye değer şeyler değil yani. İş hayatına atılmadan Türkiye'ye dönmenize çok şaşırdım örneğin. Burada iş ortamındaki profesyonelliği ben Türkiye'de görmemiştim. Sadece üniversite okuyup Türkiye'ye dönmeniz bence yanlışmış. Keşke USA'da biraz çalışıp ondan sonra dönüş kararı alsaymışsınız. Vay be, yaziya yeni basladim ilk paragraflarinda dayanamayarak yorum yapmak icin atladım... inanilmaz guzel tesbitler, aynen aynen diyerek buradaki yaşamın yavanlıği icinde su gunlerde bir ic cekiş içindeyim... Ustelik daha iki yil oldu, Ne kadar yasayacagim burada, dusunmesi bile korkutucu. Yaziyi bitirince tekrar fikir beyani yapacagim. Sevgili idil, öncelikle bu içten samimi durust yaklasimin icin seni tebrik etmek istiyorum.. objektif bir yazi yazmissin benim kanaatime gore. Bu kisisel paylasimini dikkatle ve detaylica okudum. Soyleyecek cok daha fazla sozun var idil, yaziyi kisa bitirmissin, benim gozlemledigim ve hissettigim senin daha paylasacak daha cok izlenimin olmus, konular arasinda derinliklerden baska konulara ansizin gecmen bende bu izlenimi birakti. Keske daha detayli bir calismayi bizlerle yine paylassan lakin su an sanirim Türkiye de hayat gailesi ile ugrasmaktasin... Ben Amerika 'ya geleli iki yil oluyor,, esim bir Amerikan. Iki yilda gozlemledigim paylasabilecegim o kadar cok sey var ki, hangisini objektif bir bakis acisi ile paylasayim diye dusunmek, beni paylasmaktan vazgeciriyor dogrusu. Kalemine saglik, yazinin pek cok yerinde ' işte bu! , hakikaten oyle, ah ki ne ah.. " dedigim cumle sayisini bilmiyorum. Tabi benim kisisel yasamim dogrultusunda dindar yasami kapsayan bir tarafim var, bu manevi doyumumun Amerika hayatindaki parcasi da apayri bir hikaye olusturur. Zaman ne gosterir bilinmez, fakat, burada yasayip mutlulugu yakalamis tum vatandaslarimiza sonsuz saygilar.. Istanbul, sen bir ömre bedelsin. Vatanım, sen herşeysin, yetimin, yoksulun evisin. Anadolu, sen mutluluğun, sevginin, ailenin, huzurun kendisisin. Yüce Allah, memleketimizi ve bagimsizligimizi sonsuza kadar korusun. Vatanimiza hizmet eden, etmis her kim ise hepsinin ruhlari şad olsun. Bana da eninde sonunda yuvama dönmeyi nasip etsin. Merhaba, öncelikle düşüncenize sağlık, aydınlatıcı bir yazı olmuş. Yazınızı ve yorumların tümünü okuduktan sonra nerede daha mutlu olduğunun kişinin önceliklerine bağlı olduğu şeklinde bir çıkarımım oldu. Hepimizin hayat algısı, beklentileri ve sahip oldukları farklı. Dolayısıyla Türkiye'de kalmak veya Amerikan rüyasının peşinden gitmeye karar vermek tamamen bireysel bir konu. Demek istediğim bunu doğru-yanlış, iyi-kötü şeklinde keskin şekilde nitelendiremiyoruz. Doğaldır ki insanların büyük bir çoğunluğu doğup büyüdükleri ülkede hatta şehirde yaşantılarını sürdürüp, tabiri caizse hayatı bildikleri, öğrendikleri gibi yaşamak ister fakat bunun çoğu zaman ne yazıkki mümkün olmadığını, ülkemizdeki iç göçün ne kadar fazla olduğundan anlayabiliriz. Bu durum "Doğduğun yer değil doyduğun yer" sözünü destekler niteliktedir. Maslow'un ihtiyaç hiyerarşisinde de fizyolojik ihtiyaçlar ilk sırada yer alırken, ait olma ve sevgi ihtiyacı 3. sırada yer almaktadır. İnsanoğlu bu ihtiyaçlarını sırayla karşılamak durumundadır. Dolayısıyla bu ülkede para kazanıp karnını doyuramayan bir kişi için memleketi ve dostları henüz gözünde değildir, çünkü sıra ona gelmemiştir. Türkiye'de ekmek bulamayan kişi X ülkede iş bulup karnını doyurduktan sonra vatanım diye sızlanmaya başlar. Gelgelelim geri döndüğü durumda da tekrar başa saracağını, aynı sıkıntılarla yine karşılaşacağını unutmuş gibidir. Özetle tam olarak maddi ve manevi tatmini elde edip, mutlu olmak çoğu zaman zordur. Bir tarafınızın eksik kalması, zorlanmanız, yadırgamanız doğal fakat gitmek ya da kalmak konusunda kararsız kalan okuyuculara tavsiyem, konuya duygusal değil mantık çerçevesinde yaklaşarak, hayatın gerçeklerini algılayıp kabullenmiş bir zihinle karar vererek yola çıkmaları veya kalmaları yönündedir. Mutlu günler dilerim.. Hayat ve geçim her yerde zordur, zengin değilsen. Eğer sen trde bi bok değilsen avrupada veya amerikadada pi poh olmazsın. Türkiyedeki şartlar 80-90 larda çok daha zordu. bir günde paranın değeri toz olup uçan bir ülkeden şimdi cep telefonundan tut ihalar üreten ülkeyiz. Geçmişi unutmayalım kardeşler. Yılık ortalama hane geliri 22-23000usd olan ülkeyiz. bazı insanlar düşünüyorki çöpçüler bile amerikada 30 bin dolar kazanıyor... Evet o kadar kazanıyordur ama her şeyde ona göre daha pahalı. Domates in kilosu 5 dolar, örnek. kapitalizm öğle bir sistem ki 30 bin veya büyük şehirlerde 60-70 bin dolar la bile birikim yapamazsın. Şunu peşinen söyleyim. Eğer sen istanbulda çalışmak istiyorsan senin işin hazır. ABD de yaklaşık 15 yıl kaldım. Ve her yıl yazın buraya geldiğimde İstanbulun ve türkiyenin ne kadar geliştiğine dışardan şahit oldum. 90larda New York a taşınmıştım. Yani söylemek istediğim kısacası aslında bugünkü gençlerin yurt dışında veya memlekette kalma meselesi bir kültür, din, ve prensip TERCİHİDİR... ben kendi memleketimi tercih ettim bu yukardaki hanfendi gibi. Idil bunu bi kadar kısa zamanda gözlemledim. BEN GURBAN OLAM CADDELERE ATILMIŞ MASA SANDALYE SICACIK SOHBET ORTAMLARINDA ICILEN 1 FINCAN KAHVE KEYFI VE SEVDIKLERINLE HARCANAN SATIN ALINAMAYACAK ZAMAN GIBI DEGERLI BIRSEY... burada bulmaniz neredeyse imkansiz. Helede duygusal bir karaktere sahipseniz oturun oturduğunuz yerde! Unutmayın herşey para pul demek değil, paranın olması kadar olmamasıda doğal birşey, kabul edin. Ben burada 20 senedır yaşayan insanlar gördüm,40 -45 yaşında bayan arkadaşlarım oldu. Dedim nerde aile kavramı nerde sofra nerde misafirperver insanlar nerde samimi ülkem insanı, öyle bariz ortada ki herşey! Hayata 1 kez geliyorsunuz nasıl ve kimlerle geçsin istersiniz. eskidenmis fırsatlar ülkesi şimdi bi esprisi yok. Abartmayin gözünüzde illaki anlamak için yaşamak gerekmiyor :)Sevgiler herkese. Ağzınıza yüreğinize sağlik keyifle okudum. Arada da olsa İngiltereye gitmiş olan bir kişi olarak hepsine katılıyorum. Sevgiler. Amerika'da yaşayan biri olarak her satırına katılıyorum ve umuyorum ki bir gün ben de ülkeme, aileme ve dostlarıma kavuşurum. Hasretle gecmezki.. Bu gunlerde acayip yanliz hissediyorum kendimi, bir ara korkunc depresyona girdim. Ama uzaktaki yakinlarima anlatamiyorum. Yazınızı düşüncelerinize katılarak okudum geri dönüp Türkiye'de yaşamınıza devam etmeniz bence çok doğru bir karar olmuş ben bunu yapamadım hayatım hep özlemlerle geçti istanbulda küçük bir dairem ve samimi birkaç arkadaşım var ama anacığımda babişkomda artık bu dünyada değiller onlarsız hiç birşey aynı değil artık ziyarete geldiğim zaman Turkiyedeki insanlarında gün geçtikçe amerikalı insanlar gibi çıkarcı bireysel kişiliklere döndüklerini gördüm o yüzden biraz orda biraz burda yaşamımın geri kalan kısmını geçirmeye çalışacağım! Ben de 7 senedir ABD'de yasayan birisi olarak yazinizi buyuk bir zevkle okudum. ABD'de surekli insanlari borclandirma ustunu bir yapi var ogrencilikten basliyor. Saglik sistemine hic bir guvenim yok sizi adeta $ olarak goruyor doktorlar, sigortaniz yoksa zaten yandiniz. Bu sene sonunda Turkiye'ye kesin donus yapiyorum ordaki "delimisin" diye soranlara sizin yazinizi paylasicam cunku ben anlatsam da anlamiyorlar. Turkiye'de olup boyle dusunenlere de hak veriyorum, ulkemizin guzelliklerinin o ulkenin icindeyken fark edilmesi pek mumkun degil hep olumsuz yonlerini elestiriyoruz ve yurtdisina bir gitsek her sey harika olacak saniyoruz. Turkiye'de ailesini gecinderemeyecek durumda olanlari tenzih ediyorum, tabi ki daha iyi imkanlari aramak zorundasiniz bu bir mecburiyet. Ama hali vakti yerinde, zengilkten bahsetmiyorum iyi bir isi olan, bir ev ve araba alabilcek ve tatile cikabilcek durumda olanlar lutfen bu kararinizi iyice gozden gecirin. Evet 17k$'a sifir araba alabiliyorsunuz veya hayalinizin arabasini ama inanin bu mutluluk getirmiyor, bir ay sonra sadece sizi A noktasindan B noktasina goturen bir arac haline geliyor. O gordugunuz kocaman evler, 30 sene mortgage odeyip rahatca alabileceginiz, icinde sevdikleriniz olmadan multuluk vermiyor. Ben bir beyaz yaka olarak gordugum su dunyanin neresine giderseniz gidin, alacaginiz bir ev bir araba ve bir de yazlik, ulkelere gore bunlarin kalitesi buyuklugu degisiyor sadece, abd'de maasli calisip zengin olacaginizi sanmayin. Kendi isinizi yapiyorsaniz girisimciyseniz bir sey diyemem. Ben herzaman geri donerim diyordum ama burdaki yanlizligi yasadiktan ve bireysellligi gordukten sonra bugunku kurlara gore cok daha dusuk maas alacak olmama ragmen, Turkiye'de yasamayi tercih ediyorum. Burda kaldikca donmek de zorlasiyor cunku, dur biraz calisiyim ogrenci vizesiyle yok sonra isci vizesi aliyim, yesil kart, vatandaslik derken 10-15 sene gecmis oluyor. Siz buradayken hayat akiyor, sevdiklerinizin mutlu ve kotu gunlerinde yaninda olamiyorsunuz. Turk insanin sicakligi ictenligi dostlugu hic bir yerde yok. Sunu da belirtiyim Turkiye cok iyi bir ulke oldugu icin donmuyorum, dogdugum beni ben yapan yer oldugu ailem oldugu icin donuyorum. Herseye ragmen iyisiyle kotusuyle asigim ulkeme. Hani bir kiza asik olursun bu kiz guzel degil iyi birisi degil der arkadaslarin ama umrunda olmaz iyisiyle kotusuyle sadece asiksindir. Italyan olsam Italya'ya, Rus olsam Rusya'ya, Alman olsam almanya'ya donerdim. Sadece bizden iyi ulkeleri gorup niye Turkiye'de dogdum diyenler var ama dunya'da 185 ulke var ve Turkiye bunlar icerisinde ilk 15-20 arasinda her kriterde. Ulkesine donmek isteyip donemeyen bir cok milletden arkadasim oldu burda sartlarini gorup ulkemizin bugunku haline bile sukur ettim. Ulkede su kotu bu kotu diyenlere tesekkur ederim hepsini takip ediyorum, bizim ulkemiz onlari da cekicez napalim, en azindan sevdigim insanlarla beraberken zorluklara katlanmak daha kolay olacak. yazacak sey okadar cok ki ama neyse cok da uzatmayim. Ama gitmek isteyen arkadaslar da gelsin denesin ama ben giderim de bidaha donmem demeyin, hic bir milliyetci duygusu olmayan asla donmem diyen arkadaslarim bile donmeyi dusunuyor ama cesaret edemiyorlar. Burda sikisip kaldilar ne burda mutlular ne orda mutlu olcaklarini dusunuyorlar. ABD'de yasayip da samimi olarak hic bir zaman TR'ye donmeyi dusunmedim diyen bir Turk tanimadim yasi ne olursa olsun. Öncelikle sizin dönüş istemenizi, ilişkilerin samimi gelmeyişini ve trump gibi bir budalayı seçmiş olmalarının, kültür seviyelerini göstermesini kabul ediyorum. Ancak ben buradan yurt dışına gitmeyi ve orada YAŞAMAYI düşünen bütün kardeşlerime ve arkadaşlarımı tek bir şey söylemek istiyorum. Yurt dışında yaşamak KARARLILIK ve DUYGUSUZLUK ister. Bu özellikler dışında hisler ve ütopik hayaller ile çıkacağınız yurt dışı maceranız hüsranla biter. -Dil problemi -Oturma ve çalışma izni süresiz, vatandaşlık almak zor -Özlem -Çok çok çooook vasıfsız işler ve uzun çalışma süreleri en az ilk 4 yıl için.... Dini inancınız İslam ise zaten unutun gitsin. İdil Hanım yazınızı az önce okudum ve diyebilirim ki " Kitabın tam ortasından yazıp " duygularıma tercüman olmuşsunuz. Perşembe günü döndüm; yüreğimde öyle bir hafiflik var ki anlatamam. Sabah gözlerimi açtığımda bu güzel yazı ve tüm yorumlari okudum gülümseyerek. Ne güzel rengarengiz.. kesin bilgileri olan güzel renkleriz biz insanlar.. Istanbul da yaşayan her fırsatta yeni ülkelere yelken açan bir gezginim. 20 ülkeye yakın seyahatlerim oldu. Sonuncusu Amerika oldu. Bahsettiğiniz duyguları ülkeme her dönüşte türk polisine merhaba dediğimde hissediyorum millet kavramıyla düşünen biri olmamama ragmen. Insanın vatani annesi gibi gerçekten o bağ o duygu anlatilmiyor. Sadece yolun bir yerinde durmayı tercih etmemiz gerekiyor diye düşünüyoruz. Ülkemiz mi veya hangi ülke kaygısına düşüyoruz. Bende bu kaygı içinde olan biriyim. Nasil bu dille bu parayla yola tek basina cikilirmi korkumu yendiysem bunu da yenerek Adres :DUNYA hayali kuruyorum. Yerlesik hayata bir cizgi cekerek ulkeme gömülme kaygisi bile gütmeden. Sanırım nerede yaşadığımız önemli değil ne yaşadığımız önemli.. Çok uzakta olduğunu düşünen herkese sıcacık sevgi dolu bir selam gönderiyorum dumanı üstünde mis gibi bi kahve bi çay tadında.. Ben 35 yaşındayım, 13 yıl Türkiye'nin en büyük özel bankalarından birinde çalıştım. Aynı şekilde eşimde bu bankada çalıştı. 2 de çocuğumuz var. İdil'in yazısını büyük bir merak ve şaşkınlık içerisinde okudum. Ben Amerika'da yaşamıyor olmama rağmen blog ve vloglardan takip ettiğim kadarı ile orada yaşayan birçok insanın tespitlerini daha derinlemesine irdeleyip açıklamış bizlere. Bende İdil Farkında değildin bu yazıyı yazarken, Türkiye'de ki hayat şartlarından ve uzun zamandır bu ülkenin küçük Amerika olduğundan. Su an yasim 19 ve bugune kadar Irak (9 ay), Polonya (1.5 yil), ve Amerika (4 yil) olmak uzere farkli ulkelerde yasadim. Her yurtdisina cikip yeni bir yasam kurdugumda bir gozum Turkiye'de kaldi. Turk insanindaki samimiyeti arar dururdum. Su an New Jersey'de bir universitede okuyorum ve Turkiye'ye donme istegi her dakika aklimi kurcaliyor. Evet burada gidip gorulecek cok sey var, lakin yasam kalitesine gelince dediginiz gibi mucizevi bir sekilde zengin olamiyorsaniz hayatiniz cok basit ve acinasi bir hale gelmeye baslar. 9-5 islerinde her calisanin birbirinin ayagini kaydirmayi hedefledigi ortamlarda kaybolup gidersiniz. NYC hayalleri ile geldiginiz ulkede bir anda Istanbul'daki bir kafede yudumladiginiz salep esliginde arkadaslarinizla ettiginiz muhabbetin keyfini ozlersiniz. Basari icin insanlarin birbirinin ustune bastigi bu ulkede ve en ufak bir sorun ile gittiginizde yuzunun oteki tarafini ceviren insanlarla arkadas oldugunuzda anlarsiniz Turk insaninin onemini. Ailem bana "Daha Amerika'nin gormedigin cok yeri, yasamadigin cok kenti var." derken benim onlara bu yerleri gidip gorsemde icimdeki huzursuzlugun dinmeyecegini anlatamamak agir koyuyor insana. Size tesekkur ederim, cunku bu yaziyi ailemin gormesi belki anlamalarini saglar. Benim gozum luks evler ve arabalarda degil. Ben sadece gelecekte donup gecmisime baktigimda "Mutlu bir hayat surdum." diyebilmeyi istiyorum. Maryland dan selamlar. Sadece calismak icin yasayan insanlarin oldugu bir ulke burasi. Yavan, tatsiz tuzsuz. Ben mi? Erkek arkadasim icin geldim ve burda evlendik. 3 yildir burdayim. Kapitalizmi hucrelerime kadar hissediyorum. Iyi bir yonetim sekli degil.


Şimdi siz başlığı görünce sanacaksınız ki biz buraya dayadık internetten bulduğumuz listelerdeki bir takım uygulamaları, öyle saçma sapan bir içerik oluşturduk. Yok efendim, OitheBlog'da öyle şey olmaz, kalbimizi kırıyorsunuz, ayıp ettiniz. Aksine, özellikle yurtdışındayken bol bol kullandığımız, şu "abi bilmediğiniz yerde nasıl o kadar kolay buluyorsunuz her yeri" ya da "ananızla babanızla nasıl konuşuyorsunuz" sorularına cevap olabilecek tüm aplikasyonları toparlamaya, hangisini ne amaçla kullandığımızı açıklamaya çalıştık. Alın telefonunuzu elinize, açın yeni bir dosya, aktif olarak kullandığımız en iyi seyahat uygulamaları ellerinizden öper! Bırakın yurtdışını ya da bir başka şehri, yeri gelince İstanbul'da bile kullandığımız, bizi birçok dertten kurtaran gerçek aşkımız CityMaps2Go en iyi seyahat uygulamaları listemizin bir numarası olmayacaktı da ne olacaktı? CityMaps2Go, adından da anlayabileceğiniz üzere harita içerikli bir uygulama. Hangi şehre gidecekseniz gitmeden önce telefonunuza o ülkenin haritasını indiriyorsunuz ve üzerinde gitmek istediğiniz her yeri işaretleyebiliyor, kendinize listeler oluşturabiliyorsunuz. Offline olarak kullanabiliyor olmanızın yanı sıra, gideceğiniz lokasyon ile aranızda ne kadar mesafe olduğunu, yakınınızda hangi müzeler, kafeler, barlar, oteller olduğunu, hepsini görebiliyorsunuz. Galiba kendisi olmadan yaşamımız çok daha farklı olabilirdi, o derece! O yüzden ne yapın ne edin, CityMaps2Go'yu edinin. Evet, o yukarıdaki sorunu cevabı bu uygulamaydı. Bu arada biz bu yazıyı yazarken uygulamaya bir güncelleme daha geldi. BREAKING NEWS. Bu uygulama aracılığıyla gideceğiniz yerlerdeki gezeceğiniz noktaları, kafeleri ya da artık her ne konuya ilgi duyuyorsanız onları farklı farklı listeler haline getirebiliyorsunuz ve bunu arkadaşlarınızla beraber ortak listeler oluşturup gerçekleştirebiliyorsunuz. Atıyorum Ahmet, Ayşe ve Mehmet şeklinde tatile gidecekseniz hepiniz kendi telefonunuzdan aynı liste üzerinde oynama yapabilirsiniz. Harikalık. Özellikle matematik konusunda benim gibi embesil seviyesinde olan, basic seviyeyi bile aşamamış bünyeler için tam bir kurtarıcı bulduk: XE Currency. Biliyorsunuz sevgili matematikten muzdarip, sosyal bilimlere gönül vermiş arkadaşlarım, dolar sapıttıkça, euro alıp başını gittikçe işler iyice zorlaştı. 8'le 7'yi çarparken bile "ulan ya yanlışsa" gerginliği yaşayan bünyelerimiz, 58 euro'luk tişörte ne biçim para bayılacağını anlarken oracıkta bayılıverir....... Allahtan XE Currency var. Çünkü bu uygulama istediğiniz her, ama HER para birimini size otomatik olarak istediğiniz başka para birimlerine çevirebiliyor. İlk önce uygulamanın hangi para birimini baz alacağını seçiyorsunuz, sonra da karşılaştırmasını istediğiniz diğer para birimlerini. Gideceğiniz yere göre listeye yeni bir para birimi ekleyerek uygulamanın ana ekranında görünmesini sağlayabilirsiniz. Örneğin Belarus'a gidecekseniz ve Ruble'yi kavramaya çalışıyorsanız, Ruble'yi ana para birimi olarak seçip aynı anda hem TL hem Euro hem Dolar gibi birkaç farklı para birimi ile kıyaslayabilirsiniz. Kurlar uygulamaya her girdiğinizde güncelleniyor, dolayısıyla güncel olmaması gibi bir durum da söz konusu değil. Tabii ki internet bağlantınız olunca güncellendiğini söylememize gerek yok herhalde. Siz no shit Sherlock demeden önce hemen duruma müdahale edelim. Bazılarınız çoktan bunu keşfetmiş olabilir ama inanın o kadar çok kişiden "yurtdışında telefon görüşmelerinizi hayatınızın sonuna kadar fatura ödemeyecek şekilde nasıl çözüyorsunuz" sorusu geliyor ki, bir açıklama yapmamız şart. Herkes bilmek zorunda değil ya canım! Efenim Skype'ın avantajları büyük, illa flörtünüzle görüntülü konuşma yapmak için kullanmanız gerekmiyor......;););) Özellikle bildiğiniz operatörlerin daha insancıl olabilecek paketlerinin geçerli olmadığı ülkelerde kendisi imdadınıza yetişiyor. Çünkü Skype Credit satın alarak rezervasyon yapmak istediğiniz restoranı da, ananızı babanızı da Skype üzerinden arayabilirsiniz. Üstelik o yükleyeceğiniz para bayağı, bayağı, bakın BAYAĞI uzun bir süre gidiyor. O aldığınız kredilerin herhangi bir son kullanma tarihi, vay efendim şu ülkeleri arayamazsınız o sayılmaz gibi problemleri falan da yok. Ayrıca bu Skype aramalarını illa ki yurtdışındayken kullanmanız gerekmiyor. Türkiye'deyken yurtdışındaki bir arkadaşınızı arayacaksanız ya da ne bilelim önceden gözünüze kestirdiğiniz bir yere rezervasyon yapmak, otelinizi aramak için bile kullanabilirsiniz. Daha önce kaç kez yeni bir dil öğrenme kararı alıp kaç kez bu işi ertelemişizdir bilemiyoruz. Neticede elimizde bir tek İngilizce ile kaldık, İspanyolcamız ise adam eğlendiriyor. Ama en azından artık bir konuda tutarlılık gösteriyoruz: Gideceğimiz her yeni ülkenin dilini 5-10 sözcükle bile olsa konuşabilir hale gelmek ve oradayken biraz olsun konuşmaya çalışmak. Bunun için birçok uyduruk ve işe yaramaz uygulama kullandıktan sonra sonunda Duolingo ile karşılaştık ve çok da iyi oldu, çok da güzel iyi oldu. Bir telefon uygulaması aracılığıyla dil öğrenilebileceğine inanmıyor olabilirsiniz. Biz de inanmıyorduk ama, inanın olabiliyormuş. Yani tabii ki yaldır yaldır Hintçe konuşacaksınız, Çince sizin için çocuk oyuncağı olacak, 5 DAKKADA FİNCE GARANTİ falan demiyoruz ama, olaya bir girizgah yapmakta bayağı yardımcı oluyor. Biz size Instagram'da o saçma sapan Almanca esprileri 7. sınıfta öğrendiğimiz Almancamızla yapıyoruz sanıyorsanız yanılıyorsunuz, bunlar hep Dualingo. Üstelik bayağı bir dil seçeneği sunuyor ve gayet de eğlenceli bir şekilde öğretiyor. Bir de insan öğrendiğini görüp pratiğe döktükçe iyice gaza geliyor, o yüzden eminiz sizin de hoşunuza gidecektir. Kurban olduğumuz Google bizi her alanda düşünüyor. Bu sefer sanki "toplanın, OitheBlog için bir uygulama yapalım" demişler gibi bir şey söz konusu: Google Trips. Google kullanıcı adınızla uygulamaya giriş yaptığınız zaman eğer söz konusu account'u aktif olarak kullanıyorsanız size tüm verilerinizi bir araya getirerek ne var ne yok döküyor. Hangi tarihte nereye gitmişsiniz, belirlenmiş, gideceğiniz hangi gezileriniz var hepsi tek bir uygulama içinde toplanıyor. Tabii ki tek özelliği bu değil. Bir kere offline çalışıyor. Ayrıca gideceğiniz gezileriniz için söz konusu şehirde bulunabileceğiniz aktiviteleri, kaydettiğiniz yerler, rezervasyonlarınızı, bölgedeki en yüksek oylanmış yeme içme mekanlarını, hepsini tek bir yerde önünüze seriyor. Şu an bazı eksik yönleri olduğunu reddetmeyeceğiz ama, zamanla bayağı şahane bir uygulamaya dönüşeceğine eminiz. Şimdiki hali ile bile biz kullanıma geçirdik, önerimizdir. Bir şehrin haritasını önünüze koyup gideceğiniz yeri bulmaya çalışmak ayrı bir zevk. Ama artık kabullendik, telefonlar ve uygulamalar hem hayat hem de zaman kurtarıcı olabiliyor. Özellikle keşfetmeye çalıştığınız söz konusu şehir büyük ve geniş bir toplu taşıma ağına sahipse, nereye nasıl ulaşacağınızı çözmek zulüme dönüşebiliyor. Hatta kendinizi başka bir şehrin metrosunu kavramaya çalışırken, yer altında geçirdiğiniz zamanın yeryüzünde geçirdiğiniz zamandan daha fazla olduğunu fark etmiş bir şekilde bile bulabilirsiniz. Bu noktada kullanabileceğiniz en mantıklı uygulamalardan biri City Mapper. Başlangıç noktanızı ve gitmek istediğiniz yeri seçtiğinizde kullanabileceğiniz tüm toplu taşıma yollarını ve ne kadar süreceğini gösteriyor. O kadarla da kalmamışlar. Kullanacağınız toplu taşımanın en yakın kalkış saatlerini, o mesafeyi yürürseniz ya da bisikletle giderseniz aşağı yukarı kaç kalori yakacağınızı bile söylüyor. Herhalde bir sonraki güncellemede bizi gelip evden alacaklar. İstanbul'un kaosunun ve trafiğinin en çileli olduğu yerlerden biri havaalanı. Öyle ki havaalanının girişinde ya da geliş terminalinin önünde bekleme yapan arabaların birbiriyle ve havaalanı yetkilileri ile verdiği mücadele bir gerilim filminin konusu olabilecek kadar korkunç bir sahneye dönüşebiliyor. Korna sesleri, birbirine bağıran insanlar, polisin sadece megafona nefes vererek çıkardığı "KHHK" sesi ile ortama iyice korku salması ve "BEKLEME YAPMAYIN" haykırışları esnasında tanıdık bir araba veya yüz görme arayışı... Durum öyle stresli bir hal alabiliyor ki artık biri "sizi havaalanından alayım mı" diye sorduğunda taksiye atlayıp kendimiz gitmeyi tercih edecek noktaya geliyoruz. Durum havalaanından uzak bir noktada yaşayan ya da şehir dışından/yurt dışından gelecek misafirini karşılamak isteyenler için farklı olabiliyor tabii. Böyle bir durumda en kurtarıcı uygulama da TAV. Bu uygulama üzerinden gelen/giden tüm uçuşları takip edip, gelecek kişinin kaçta iniş yapacağını, herhangi bir rötar olup olmadığını kontrol edebilirsiniz. Hatta takip etmek istediğiniz uçuşu kaydederseniz, uçak iniş yaptığında bildirim bile alabilirsiniz. citymaps2go yerine maps. me kullanıyorum 4-5 aydır epey memlunum. Eger arabanizla yurtdisinda seyahat ediyorsaniz viamichelin sitesini kullanmanizda fayda var. Akaryakit istasyonlari, tamir atolyeleri ve lastik patlamasi gibi durumlar icin harita uzerinde cok detayli bir veri akisi saglayabiliyor. Zira makedonyada lastik patladiginda bana tek yardimci olan sey buydu. Goeuro da hayat kurtarir;) Aklinizda olsun. Vala supersiniz siz. Zaten ezelden ulmoncuyduk. Harika oldu premium uyelik. Onedio havasında değil, gerçekten el emeği göz nuru bir liste olmuş. Bu arada sizin için citymaps2go ne ise bizim için de maps. me odur. Belki alta eklenebilir. here maps i de kesinlikle tavsiye ediyorum.


Her gezinin kafanızda bir yer etme şekli vardır ya hani. Mesela Paris'e giden herkesin aklına Paris denilince Eiffel Kulesi gelecek diye bir şey yoktur, olmamalı. Belki çoğu kişiye pek bir şey çağrıştırmayacak bir an gelir, bir eşya, bir sokak, metrodaki bir kadın fark etmez. İşte tam olarak "O" an senin Paris'in olur, benim Paris'te olduğumu anladığım an milyonlarca kişininki ile aynı değildi dersin, daha bir benimsersin şehri. İşte bizim için Nürnberg'de de öyle bir durum oldu. Çok yüksek ihtimalle Nürnberg'e geçen sene bu dönemde gitmiş olsaydık aynı dönemde buraya giden diğer insanlar gibi burayı öncelikli olarak Christmas ruhu ile hatırlayacaktık. Araya birkaç güzel anı, birkaç sokak görüntüsü karışacaktı falan ama, teması belli... Ancak bir takım tesadüfler, Kabus Kerim'le Köklere Dönüş'ü izlememiz, çocukluğumuzdan çıkıp gelip hayatımıza tekrar giren bir efsanenin Nürnberg'de yaşadığını öğrenmemiz, bunu Redbull'dan dünyalar tatlısı Ezgi ile paylaşmamız ve bir takım "acaba?" düşüncelerinin ardından Nürnberg'de Kabus Kerim ile buluşmamız, Nürnberg'in bizdeki izlenimini, kafamızda şekillenme ve yer etme sürecini tamamen değiştirdi. Şimdi biz Nürnberg'i nasıl hatırlıyoruz/hatırlayacağız? Kabus Kerim ile gezdiğimiz şehir! Efenim yaşı tutanlar, tutmasa da bir abisi/ablası olanlar, Türkçe rap dinleyenler, hatta dinlemeyenler fark etmez, Kabus Kerim'i herkes bilir. Herkes derken "aa anne sen nereden biliyorsun ya" dedirtebilecek bir durumdan bahsediyoruz çünkü zamanında rap şeklinde bir bomba olarak gelen Cartel'i duymayan birileri kalmış mıdır ki? Kişisel hikayemden yola çıkayım: Uzun yıllar önce taşındığımız, büyüdüğüm evimizdeyiz. Canım abim evde bangır bangır Cartel dinliyor. Ben küçüğüm, abim muhtemelen 18-19 yaş civarlarında, biraz çılgın dönemleri, odasında Metallica, Bon Jovi posterleri falan var, bir 1 gün süren bir küpe takma ve vazgeçme macerası olmuş ve "metalciden hallice" olmasına rağmen Cartel'i keşfetmiş, seve seve dinliyor. Rap ve metal dinleyenlerin keskin bir çizgi ile ayrıldığı yıllardayız, buna rağmen! Ben ise çok daha küçüğüm, abime özeniyorum, o ne seviyorsa onu seviyorum, 6-7 yaşında Prodigy'e eşlik ettiğim, Kanlıca'da annemlerle yoğurt yerken yolda Kabus Kerim'i görünce tanıyıp sevinçten çıldıran, ama tanışmaya utandığı için uzaktan bakmakla yetinen bir dönemimdeyim. Öyle bir şey Cartel benim için, bir sürü anı, bir sürü güzel gün demek, abim demek, çocukluğum demek. O yüzden belgeseli izleyip Nürnberg'de Kabus Kerim ile buluşmak, bu kadar sıcakkanlı, bu kadar bilgili, entelektüel biri olduğunu görmek benim için daha da büyük bir durum, anlatamam! Orada Kabus Kerim ile birlikte 8 yaşından itibaren yaşadığı, halen yaşamakta olduğu sokakları gezmek, detayları ondan dinlemek benim için acayip bir deneyimdi, kendisine çaktırmadım ama, aslında bayağı fan girl hallerdeydim diyebilirim. Bu arada, konusu açılmışken geçmek istemem, Kabus Kerim şu an bence müziğinin zirve noktasına ulaşmış durumda ve inanılmaz işler yapıyor. Şu link üzerinden son dönemlerde ne gibi işler yaptığına da bakabilirsiniz. Özetle tanıdığımız bildiğimiz eski parçaların günümüzde çıksalar nasıl bir hal alabileceğini mükemmel bir şekilde ortaya koyduğunu söyleyebilirim. Zaten Türkiye'de de birçok yerde çıkıyor, onları pek çok farklı kaynaktan takip edebilirsiniz. Ama en önemlisi, Kabus Kerim'in Nürnberg'den doğduğu şehir Manisa'ya yolculuğunu, müziğinin temellerini oluşturan bu süreci anlatan belgesel serisini mutlaka izlemelisiniz, ilk bölüm bol bol Nürnberg de içeriyor, biz bayağı hayran kaldık, affetmeyin! Buradan böyle bir projeyi gerçekleştirdikleri ve bu sürece şahit olmamızı sağladıkları için Redbull'a da bir teşekkürü borç biliriz efenim. Şimdi gelelim işin Nürnberg Gezi Rehberi kısmına. Nürnberg Yeme İçme Rehberimiz de işe yarayabilir bu arada, aklınızda bulunsun. Aşağıda Nürnberg çok tatlı, Nürnberg çok şirin şeklinde birçok betimlemeye şahit olacaksınız ancak tüm bunların önünde geçen bir durum var: Nürnberg kış aylarında ÇOK soğuk. Bakın ÇOK. Öyle soğuk ki, 8 yaşından beri Almanya'da yaşayan Kabus Kerim'e bile "kızlar çok soğuk oldu, ben eve gideceğim galiba dondum" dedirtti. Bizim Aralık ayında vuku bulan ziyaretimiz kar yağması, postal giymemize rağmen ayak uyuşması, ellerimizi hissetmeme ve yüzümüzün rahatsız edici bir kırmızılığa bürünmesi ile sonuçlandı. Akşamlar -5, -6 derecelere düşen, oldukça keskin bir soğuktan bahsediyoruz. Dolayısıyla ya çok hazırlıklı gidecek ya da bu dönemi es geçeceksiniz. Şimdi geldik zurnanın zırt dediği yere. Size kışın gitmeyin donarsınız temalı bir girizgah yapmış olsak da Nürnberg'in en turistik ve en büyük olayının bir kış ayında gerçekleştiğini de anlatmak durumundayız, çünkü çok güzel! Nürnberg, Hitler'in en sevdiği şehir olmasının yanı sıra aynı zamanda Christmas pazarı konusunda Almanya'nın en ünlü şehri olarak kabul ediliyor. Eğer Noel pazarlarına ve o sıcak, sempatik ortama ekstra bir ilginiz varsa bizim gibi gitmek için bu dönemi tercih edebilirsiniz. Doğruya doğru, ne kadar donarsak donalım, ne kadar kalabalıkla boğuşursak boğuşalım Noel pazarlarının kurulduğu döneme denk geldiğimiz için bayağı mutluyuz. Şimdi konuyu biraz daha açmak lazım tabii, anlatmadan olmaz. Gelin aşağı. Başlık Ankara'nın Bağları'ndan hallice potansiyel Alman türküsü adı gibi oldu ama aslında burada çok önemli bir noktaya parmak basacağız arkadaşlar: Christkindlesmarkt! Yani Nürnberg'in dünyaca ünlü Christmas Pazarı. Belki şu ana dek adını duymadınız, ancak Almanya'da başka şehirlerdekiler dahil kime sorsanız herkes ülkenin en güzel Christmas pazarı olarak Nürnberg'i işaret ediyor. Çocukluğu boyunca televizyonda Evde Tek Başına'daki Christmas sahnelerini özene özene izleyen, "benim de bir çikolatam, PÜSKEVİTİM olsa, bizde niye yok" diye hüzünlenen, özentiliği hala son bulmamış bir nesil olarak şu ortama düşmenin güzelliğini size anlatamayız, görmeniz lazım! Hani bu "Ağğğbi Avrupa'da bir şey yok yeeaaea, daha değişik yerlere gidin" diyen tayfa var ya, bu marketi onların gözüne gözüne sokasımız var. Elinde sıcak şarapları ile meydanın dört bir yanında muhabbet eden Noel Baba şapkalı insanlar, rengarenk yılbaşı süslemeleri, ışıklı ağaçlar, ortalığa yayılmış tarçın ağırlıklı, tatlı bir koku, kahkaha sesleri, poponuzu donduran ama ortamın sıcaklığı ile umurunuzda bile olmayan bir soğuk... Resmen hepsi birleşip kafanıza baş rolünde kendinizin olduğu bir film çekebilmeniz için seferber olmuş gibi, inanılmaz tatlı bir ortam! Hani karşıdan ellerinde çiçekler Bradley Cooper gelse falan şaşırmazsanız, öyle bir hava. Sırf bu sebeple bile bizce Nürnberg'i deneyimlemek ve şehirle kaynaşmak için en güzel dönem Christmas dönemi. Nürnberg Christkindlemarkt 25 Kasım 24 Aralık tarihleri arasında kuruluyor. Şehrin birkaç farklı noktasında küçük küçük Noel pazarı alanları görecek olsanız da Almanya'daki en büyük Noel pazarlarından biri olanı Christkindlemarkt şehrin ana meydanı olan Hauptmarkt'ta kuruluyor. Pazar her gün sabah 10:00'da açılıyor ve akşam 21:00'e kadar açık kalıyor. Yalnız saat konusunda çok katılar, saat akşam 9 oldu mu siz hali hazırda bir şey alıyor olsanız bile üstünüze branda geriyor adamlar, ona göre. İdil'i bir brandanın ardından kurtarmak için uğraştığımı bilirim.... Denemeden dönmeyin: Lebkuchen (kökeni 600 yıl öncesine dayanan Nürnberg gingerbread'i), sıcak şarap, beyaz çikolata kaplı muz, yani Schoco Banana ve waffle! Karın doyurmak niyetindeyseniz Nürnberg sosisi yapan bir sürü stant da var, onlara da yumulabilirsiniz. Daha fazla yeme içme ipucu için şuraya tık tık. Kalabalığı atlatma teknikleri: Çare Noel pazarına Pazar akşamı gitmek! Muhtemelen Pazartesi sabahı kabusu evrensel bir durum olduğu için ortalık çok daha boş oluyor ve her yeri daha rahat gezebiliyorsunuz. Aksi takdirde özellikle Cuma-Cumartesi akşamları halk konserinden hallice bir kalabalığa maruz kalabiliyorsunuz. Nürnberg Havaalanı'ndan şehir merkezine ulaşırken taksi kullanacaksanız yolunuz yaklaşık 15 dk civarı bir şey sürüyor. Ücreti ise aşağı yukarı 20 Euro gibi bir şey. Ancak bol bol Türk taksici ile karşılaşacağınız için "abi memleket nere" muhabbetine girerek belki birkaç Euro daha indirimli gidebilirsiniz, orasını pazarlık yeteneklerinize bırakıyoruz. Gerçi bu memleket nere muhabbetinden indirim kapmaya çalışan çok insan olduğu için artık hepimizden nefret etmiş olabilirler., neyse.. Yok ben toplu taşıma kullanacağım diyorsanız metronun U2 hattı 12 dakika gibi bir sürede sizi merkeze götürüyor. Ücreti ise 3 euro. Özetle kalabalıksanız taksinin oluru var, yoksa bizce toplu taşıma mantıklı. Çünkü hem ucuz, hem kısa sürüyor, öyle çileli bir yolculuk değil yani. Nürnberg içinde ulaşım ise yine son derece kolay ve pratik. İnsanı o klasik "Almanların disiplini ve dakikliğini övme" diyaloguna iterek sizi adeta bir Umut Sarıkaya karakterine çeviriyor. Zaten çok fazla ulaşım aracı kullanacağınızı sanmıyoruz ama tramvay ve otobüs her daim orada bir yerde kurtarıcınız olarak bekliyor, donarsanız atın kendinizi birine, nereye gidiyorsanız o şekilde gidin. Ulaşım araçları sabah 5'ten gece 00:00'a kadar aktif olarak çalışıyor. Haftasonları ise "Nightliners" adı verilen ek otobüs seferleri koyuluyor, aklınızda bulunsun. Eğer Nürnberg'e yolunuz düşecekse konaklayacağınız yeri seçmek konusunda herhangi bir panik yaşamanıza gerek yok, çünkü burası öyle kocaman bir şehir değil. Bazı istisnalar dışında neredeyse hiç toplu taşıma aracı kullanmadan manyaklar gibi yürüyerek şehrin birçok noktasını keşfedebilirsiniz. Zaten yürümeden şehir keşfi yapılmaz arkadaşlar, kaldırın popoları, sonra o yürümeler size ne istiyorsanız yiyebilme hakkı olarak geri dönecek. Biz Nürnberg Turizm Ofisi ile gerçekleştirdiğimiz proje kapsamında öneri ile Park Inn By Radisson'da kaldık. Biliyorsunuz biz genelde otelde kalmak yerine ev bulmayı tercih ediyoruz, ancak böyle bir sürece girişmeyecekseniz biz otelimizden ve otelin yerinden son derece memnunduk, kesinlikle tercih edebilirsiniz. Kaldığınız noktadan birçok turistik yere ve aşağıda anlatacağımız birçok noktaya kolaylıkla yürüyebilirsiniz. Su: Ücretsiz, çünkü musluktan içiliyor. Koy o parayı cebe. Bütçenizi biraz daha hafifletmek açısından Nürnberg Card'ı satın almanızı önerebiliriz. 2 gün boyunca 25 euro bir ücret karşılığında hem bir sürü müzeye bu kart ile girebiliyorsunuz, hem de tüm toplu taşıma araçlarını kullanabiliyorsunuz. Bir diğer önerimiz ise bu 25 Euro'yu kafanızda TL'ye çevirmemeniz. Sebebini biliyorsunuz. Üzülmenizi istemeyiz. Biliyorsunuz, OitheBlog sizi anneniz kadar düşünür..... İşte geldik Nürnberg'deyiz demek için ihtiyacınız olan şey kendinizi Hauptmarkt'a atmak. Burası şehrin göbeği, orta yeri ve simgesi. Eski tarihlerden beri bir pazar yeri olarak kullanılmış kocaman bir meydan. Günümüzde ise o dev Christmas pazarı da burada kuruluyor, hava güzelken meyve, sebze, çiçek satılan pazarlar da. Ayrıca ihtişamlı dev bir kilise olan Frauenkirche de tam olarak bu meydanın ortasında yer alıyor, zaten görmemeniz, fark etmemeniz imkansız. Nürnberg turizm ofisi bu sanat müzesi için "Dünyadaki Almanca konuşulan ülkeler içinde kültürel tarihe adanmış olan en büyük müze" tanımlamasını yapmış. Biz bunun bir kelime oyunu olduğundan şüpheleniyoruz. Sanki "piyano çalabilen 3 başlı sarışın cüceler içinde en güzeli" gibi bir şey yapıp çok spesifik bir alanın en büyüğüyüz iddiasında bulunmuşlar gibi değil mi sizce de? Neyse. Sonuçta bu müzeyi gidip gezdiğimiz için büyüklüğüne ya da dünyaca ünlü olup olmadığına takılmadan beklediğinizi bulacağınızı söyleyebiliriz. İçeride birçok farklı döneme ve sanatçıya ait eser görebilmeniz mümkün, ancak öncelikli olarak aşağıda daha detaylıca bahsedeceğimiz Dürer'in evinde görmeyi umup da göremediğiniz birçok eseri burada mevcut. Ayrıca var olan en eski dünya kürelerinden biri de bu müzede yer alıyor, onu da kaçırmayın. Zaten ayrı bir bölmede yer aldığı için dikkatinizi çekecektir. Adres: Kartausergasse 1. U1 hattına yakınsanız Lorenzkirche durağında, U2 ya da U3' e yakınsanız Opernhaus'ta inerek ulaşabilirsiniz. Giriş 8 Euro. Pazartesi kapalı. Diğer günler 10:00 18:00 arası açık. Albrecht Dürer Nürnberg'den çıkmış en ünlü, en önemli sanatçı denilebilir. Konuya ilgisi olanlar eminiz ki kendisini duymuştur. Rahmetli bayağı enteresan ve çağının ilerisinde bir adammış. Zaten tipine bakacak olursanız kendisi Kurt Cobain ile Hz. İsa arasındaki çok acayip bir ince çizgide yer alıyor. Daha 13 yaşındayken oto portresini çizerek sanat piyasasına bomba gibi düşeceğini belli etmiş ve ailesinin bu yeteneği yönlendirmeye karar vermesi sonucu (bizde 2017 yılındaki aileler bile sanatla ilgilenen çocuklara potansiyel işsiz muamelesi yaparken o dönemde bu öngörü de müthiş tabii) bir yerden başlıyor. Neticede döneminin ve Alman tarihinin en önemli ressamlarından biri haline geliyor. Öyle ki kendisi Naziler ve Hitler tarafından da çok seviliyor çünkü saf Alman olarak kabul ediliyor ve tabii ki şahane eserlerini benimsiyorlar. Gerçi Wikipedia'ya göre Dürer'in babası Nürnberg'e Macaristan'dan gelmiş ama, artık Naziler o kısmını görmezden mi geldiler bilemeyeceğiz. Dürer'in en ünlü ve etkileyici eserlerinden birinden söz etmeden de geçmeyelim: The Rhinoceros. Bu bir gravür, bir gergedan betimlemesi. Ancak işin enteresan kısmı, Dürer bu gergedanı çizerken hayatında hiç gergedan görmemişti, bu çalışmayı yalnızca yazılı bir tasvir üzerinden gerçekleştirdi. Birçok açıdan gerçek bir gergedana benzemiyordu, neticede adam görmeden çizmişti, ancak buna rağmen Avrupa da neredeyse 300 yıl boyunca gergedanlar bu resim ile tanındı. İnanılmaz değil mi? Fakat boşuna heveslenmeyin, çünkü eser şu an British Museum'da yer alıyormuş. Konunun başına, Albrecht Dürer'in evine gelecek olursak burası aslında tüm bu bilgileri edinip gitmemizin üstüne pek de etkileyici olmadı. Yani tabii ki Dürer'e ve geçmişe dair birçok şeyi öğreniyor, aynı zamanda o dışarıdan inanılmaz güzel görünen Alman evlerinden birinin içini gezmiş oluyorsunuz, ancak bizce pek de beklentiyi karşılamıyor. Sanki Dürer'den çok evin tarihine odaklanıyormuş gibi bir hisse kapıldık. Ayrıca içerideki Dürer eserlerinin çoğu replika. He orijinalini görsek "aa bak bu orijinali" diye anlar mıydık, hayatta da anlamazdık ama, insan yine de takılıyor niyeyse. Yine de çok vakit almadığı ve Nürnberg Card dahilinde olduğu için bizce zaman ayırabilirsiniz. Hem civarı sokakları ve mimarisi de çok güzel. Giriş 5 Euro. Nürnberg Card ile ücretsiz. Avrupa'nın orta yerinde bir şehirde olup da buraya da kale yapmadılar mı sandınız? Herhalde yapmışlar, kalesiz Avrupa şehri mi olur? Üstelik Nürnberg'deki kale lokasyonundan mütevellit döneminin en önemli kalelerinden biri-imiş. İtiraf ediyoruz, biz gitmedik. Ancak burası Nürnberg'in şehir simgelerinden birisi olduğu için şayet ilginizi çekiyorsa kalenin içine girebilir ve dolaşabilirsiniz. Aynı zamanda hazır tepelere çıkmışken Nürnberg'e şöyle bir tepeden bakmak da fena fikir değil. Adres: Auf der Burg 13. Tram 4 ile Tiergartnertorplatz'da inerseniz ya da Bus 36'ya binip Burgstrasse'de inerseniz rahat ulaşabilirsiniz. Açılış saatleri döneme göre değişebiliyor, ona gideceğiniz zamana göre şuradan bakmanız daha mantıklı olacaktır. Şehrin modern sanat ve tasarım müzesi olan Neues Museum bizim Nürnberg'deki favorimiz. Müzeye girdiğiniz anda eminiz ki öncelikli olarak mimari açıdan da bayağı ilginizi çekecektir. Bu ilgilenmelerinizin bir anlamı olmalı, çünkü kendisi bu konuda da ödüllere boğulmuş bir müze. İçeride 1945 yılından başlayıp günümüze kadar uzanan bir heykel, resim ve fotoğraf koleksiyonu mevcut. Çoğunlukla Batı Avrupalı sanatçılara odaklanan müze bizce Nürnberg'in olmazsa olmazlarından. Adres: Luitpoldstrasse 5. U1, U2 ya da U3 hatlarından birine binip Hauptbahnhof durağında inerseniz kolayca ulaşabilirsiniz. Pazartesi kapalı. Diğer günler 10:00 18:00 arası açık. Güldük eğlendik, şimdi işin kasvetli kısmına geldik. Yukarıda bir yerde söz etmiştik, Nürnberg Hitler'in en sevdiği şehirlerden birisi. Bu sebeple Nasyonal Sosyalizm döneminde Nürnberg "Nazi mitinglerinin yapılacağı şehir" olarak seçilmiş ve yaklaşık 50.000 kişilik bir miting alanı artı bir kongre binası inşa edilmeye başlanmış. Bir kısmı yarım kalmakla birlikte bu alan şu anda "Documentation Centre Nazi Party Rally Grounds" adıyla kullanılıyor ve o dönemde Nürnberg'de gerçekleştirilen Nazi faaliyetlerini anlatan, bol bol tarihi bilgi, görsel ve video içeren bir müzeye dönüştürülmüş. Buraya gitmeye karar verdiğiniz takdirde kendinizi psikolojik olarak önceden hazırlamakta fayda var, çünkü bayağı sarsıcı görüntülerle karşılaşıyorsunuz. Buna Hitler döneminde insanların nasıl birer "fanatik" haline geldiğinden tutun, ne gibi propaganda yöntemleri kullanıldığına, savaş döneminde Nürnberg'in nasıl bir hal aldığına, o dönemde yapılan inanılmaz kalabalık mitinglere kadar birçok şey dahil. Büyük ihtimalle Nürnberg'de gerçekleştirilen dev Nazi mitinglerine dair bir fotoğrafı daha önceden görmüşsünüzdür ancak buranın Nürnberg olduğunun farkında değilsinizdir. En azından bizim için öyle oldu. "Heee burası orasıymış" şeklinde bir aydınlanma yaşadık. Özetle gidilmeli, görülmeli, mutlaka birkaç saatinizi ayırın deriz. Bu arada bizim kadar ilginizi çektiyse, söz ettiğimiz propaganda görüntülerinin o dönemde "bir belgesel" olduğu iddia edilerek çekilen halini şuradan izleyebilirsiniz. İsmi Triumph of The Will. Giriş 5 Euro. Hafta içi 09:00 18: 00 hafta sonu 10:00 18:00 arası açık. Audio guide almayı unutmayın, burada bayağı önem taşıyor. Tramvay ile gidecekseniz 6 ya da 9'a binip, otobüs ile gidecekseniz Bus 36 ya da 55'e binip Doku-Zentrum durağında inin. Hazır hassas ve sarsıcı konulardan girmişken bir yeri daha es geçmek istemiyoruz. Nürnberg Mahkemeleri'nin gerçekleştiği mahkeme salonu adından da anlayabileceğiniz üzere Nürnberg'de yer alıyor ve ziyarete açık. Üstelik meşhur 600 numaralı mahkeme salonunu görmeden önce aynı binanın içinde yer alan bir alanda sürecin nasıl ilerlediği, kimlerin yargılandığı, ne kadar sürdüğü, yargılama sonucu ne gibi kararlar çıktığı gibi konuları da kapsayan bir müze bölümü de mevcut. Konudan haberdar olmayanlar için Nürnberg Mahkemeleri'nin neden bu kadar ünlü olduğunu da açıklayalım: Çünkü Nazi döneminde Hitler ile birlikte binlerce insanın ölümüne sebep olan isimler Ekim 1945'te ABD, İngiltere, Fransa ve Sovyetler Birliği'nin bir arada açtığı bir dava sonucu, barışa karşı suç, insanlığa karşı suç, savaş suçları gibi suçlar kapsamında yargılanmaya başladılar. Yargılamalar Nürnberg'de gerçekleştiği için buna "Nürnberg Mahkemeleri" adı verildi. Yargılanan isimlerin çoğu ölüm cezası alırken bazıları ömür boyu hapis cezasına çarptırıldı, bazıları ise beraat etti. Günümüzde hala bu yargılama sürecinin ne kadar adil olduğu konusu tartışılıyor ama, o kısmını biz de bilemiyoruz tabii. Bu arada, bu yargı sürecinin en önemli özelliklerinden biri de simultane yani eşzamanlı çeviri yapılmış olması. Bu sebeple çevirmenler de bu denli büyük bir dava sürecinin parçası oldukları ve tek bir kelimenin bile çok büyük önemi olduğu için bayağı gerginlik yaşamışlar. Müzede bu konuyla ilgili de birçok açıklama ve görüntü mevcut. Giriş 5 Euro. Çarşamba-Pazartesi arası 10:00 18:00 saatlerinde ziyaret edilebiliyor ancak bir ihtimal 600 numaralı mahkeme salonunu göremeyebilirsiniz, çünkü burası halen aktif olarak kullanılan bir mahkeme salonu. GoHo adıyla da bilinen Gostenhof bölgesi Nürnberg'in daha bir hipsterlı, daha bir bohem bölgesi. Berlin'i baz alacak olursak Kreuzberg ve Neukölln tarafları gibi düşünebilirsiniz. Aslında bakarsanız, geçmişi, hikayesi bile aynı. Göçmenlerin, özellikle Türklerin gelip yerleştiği, günümüzde de halen Türk popülasyonunun bayağı yoğun olduğu bir bölge. Zaten dolaşırken eminiz ki dikkatinizi çekecektir, bir anda ortalık İstanbul'a dönüyor, her yerde baklava, döner, mantı tabelaları, efendime söyleyeyim Türk doktorlar, "bayan eleman aranıyor" ilanları, tavla oynayan amcalar falan hepsi kol geziyor. Gezerken bir yandan da aslında ne kadar kapalı bir toplum olabildiğimizi anlıyor, "ulan insanlar bir kelime bile Almanca öğrenmeden nasıl yıllarca Almanya'da" yaşıyor sorusunun cevabını kendi kendinize çözüveriyorsunuz. Biz bu bölgeyi Kabus Kerim ile birlikte keşfetme fırsatı bulduğumuz için ayrıca şanslıyız. Çünkü kendisi Nürnberg'e ailesinin yanında geldiği ilk yıllarda burada yaşamış ve büyümüş, dolayısıyla bölgeyi son derece iyi biliyor. Kendisinin ilkokulu, ilk yaşadığı ev falan hepsi bu civarda. Öğrendiğimize göre hipsterların bu civara akın etmesi, bölgede yeni yeni açılan kafeler, restoranlar bu civarda yaşayan göçmen halkı pek de mutlu etmiyor, çünkü kiraların artmasına, bölgenin pahalanmasına sebep oluyorlar. Ancak tabii ki bu bölgenin değişimine engel olamıyor ve civarda Türkçe konuşan onlarca insanın yanından geçip giderken kendi kendinize acayip bir sorgulama içine giriyorsunuz. Neticede bu bölgeyi ve değişimi gözlemlemek için mutlaka buralara gitmek gerekir diye düşünüyoruz. Özellikle gittiğiniz şehri farklı özellikleri ile tanımayı, sosyolojik tespitler peşinde koşmayı seviyorsanız burada geçireceğiniz birkaç saat kesinlikle hoşunuza gidecektir. Hemen lokal bir bilgiyle gelelim, Adlerstrasse 4'te yer alan Adlerparhaus adlı otoparkın 7. katına çıkacak olursanız, tepeden sizi süper bir Nürnberg manzarası bekliyor. Bizce şehrin gece de gündüz de en güzel manzarası buradan, kaçırmayın. Merak etmeyin, o tepeye çıkmak sorun değil, zaten otopark alanı olduğu için "ne işiniz var ulan burada dunkoflar" falan diyen çıkmaz. Lorenzer Platz'da yer alan Lorenzenkirche'yi es geçmeyin, burası da mimari açıdan müthiş bir kilise. Hani mimariden hiçbir şey anlamayana bile "abi bak bu gotik galiba ya" dedirtecek kadar gotik bir mimarisi var. Ayrıca Christmas dönemi Lorenzer Platz ve civarı da gayet aktif oluyor ve oradaki stantlar daha boş olabiliyor, çok açsanız buradan sosisinizi kapar, öyle kalabalığa karışırsınız. Sinsilik in da hausss! Hospital of The Holy Spirit'in harika binasını en azından dışarıdan görmeden geçmeyin. Burası bir zamanların en büyük hastane/bakımevlerindenmiş ancak günümüzde bir restoran olarak kullanılıyor. Özellikle fotoğraf meraklısıysanız kaçırmayın. Spitalgasse 16'da yer alıyor, ama en güzel görüntüsü karşısındaki köprüden. Eğer ilginizi çekiyorsa Spielzeugmuseum, yani Oyuncak Müzesi'ne uğrayabilirsiniz. Nürnberg bu konuda bayağı ünlü. Eğer acayip bir tura çıkmak isterseniz eski yer altı hapishanelerini gezebildiğiniz bir Medieval Dungeons turu var. Biz katılmaya vakit bulamadık ama ilgimizi çekmişti. Rathausplatz 2'ye gidip önceden ayarlamanızı gerektiriyor, aklınızda bulunsun. Noel heyecanı, soğuk hava, keyifli buluşmalar, güzel anılar. Tam zamanında tam da yerinde olmak. 2020den bildiriyorum. covide inat nürnberge taşınmayı başarabilmiş olmanın verdiği heyecanla yeni şehrimi tanımaya çalışıyorum. ilk haftalarımda biraz turistçilik oynamaya hazırım ve to-do-list im için tabii ki koşa koşa oitheblogun yazılarına geldim.


Lebkuchen: Instagram'da Nürnberg'e gidiyoruz yazmamızın ardından gelen mesajların %70'i: Allah aşkına Lebkuchen yiyin! Hal böyle olunca biz de acayip bir merakla koştur koştur Lebkuchen aldık. Doğruyu söyleyelim, sevmedik değil ama, öyle hastası olunacak bir tarafını göremedik. Biraz daha farklı bir versiyonunu mu yedik o kısmına tam emin değiliz, o yüzden siz bizim yerimize de denemelisin. Peki nedir bu Lebkuchen? Efenim aslında kendisi ginger bread benzeri, kurabiyeden hallice bir şey. Sevgili Kabus Kerim'den öğrendiğimize ve sonradan araştırdığımıza göre kökeni bayağı gerilere dayanıyor, şöyle 600 yıl öncesine falan. Orta çağda Nürnberg baharat yolu üzerinde yer aldığı ve ticari anlamda bir geçiş noktası olduğu için her türlü baharat buraya da geliyormuş ve tam olarak bu dönemlerde ortaya Lebkuchen gibi bir lezzet çıkmış. Zaten yiyince anlayacaksınız, bayağı baharat içeren bir tat. Bazıları tarçın ağırlıklı oluyor, bazılarında portakal aroması var, türlü türlü versiyonu mevcut. Artık merak etmişsinizdir herhalde, bi' tadına bakarsınız. Bira: Hmm bravo Sherlocklar, Almanya'da bira içmemizin iyi bir fikir olduğu siz söyleyemeseniz akıl edemeyecektik dediğinizi duyar gibiyiz. SENİN ATARIN GİDERİN KİME KARDEŞ? Yok be, şaka yapıyoruz, biz de seni seviyoruz. Bira meselesinde özellikle şu detayı eklemek istedik ki aklınızda bulunsun: Tamam klasik barlara, nebilelim pub'lara falan gidersiniz ama, Almanya'da olmanızın bir getirisi olarak Nürnberg'de de özellikle o lokal ortamı deneyimlemek adına Beer Garden denilen yerlerden birine mutlaka uğrayın. Bu gibi yerler şehrin birçok noktasında mevcut ve lokal biranın yanında lokal yemekler/atıştırmalıklar da servis ediyorlar, dolayısıyla eminiz hoşunuza gidecektir. Ayrıca kendi biralarını yapan bir sürü brewery de var, tam olarak Türkçe ifade edemediğimiz için o şekilde yazıyoruz. O tip lokal biraları denemek de kesinlikle hoşunuza gidecektir, Nürnberg bu konuda başarılı. Yazı bitmeden gelen önemli not: Yukarıdaki mekanların açık oldukları günler ve saatler bayağı değişiklik gösterebiliyor. Pazar ya da Pazartesi kapalı olanlar var. Hafta sonu erken açılan ve erken kapananlar var falan. Bunları mutlaka gideceğiniz güne ve döneme göre kontrol edin, Sonra kapıda kalıverirsiniz.