Başlamadan gelen not: Berlin gezilecek yerler rehberine başlamadan, konaklama, ulaşım, bütçe gibi bir takım ipuçları için şu yazımıza ve alternatif Berlin rehberi için şuraya göz atmanızda fayda var. Gitmişken çılgın gece hayatınıza kapılmak niyetindeyseniz Berlin gece hayatı rehberimize ve Berlin hakkında tuhaf gerçekler öğrenmek isterseniz şu yazımıza da bakabilirsiniz. Eğer Berlin ile ilgili diğer yazılarımıza göz atmış bulunduysanız, şehirle ilgili düşüncelerimizi aşağı yukarı biliyorsunuzdur. Berlin'in kasvetli bir yapıya sahip olmasından mıdır, tarihiyle ilgili andığımız olayların sarsıcı etkiler yaratmasından mıdır, burayı gözümüzle gördüklerimizden çok, kültürü, sanatı, mekanları ve farklı bir eğlence anlayışı olmasıyla benimsedik ve sevdik. Ancak bize kalırsa bir şehirde oranın yerlisi gibi davranmaya çalışmadan, sokakları keyfi dolaşıp alternatif mekan arayışına girmeden önce o şehri tarihiyle ve kültürüyle tanımak gerekir. Berlin'de de bu noktaya ulaşabilmek için öncelikle bir takım yerleri gezerek turistlik görevini yerine getirmeniz gerekiyor. Eğer turist kafasında değilseniz veya şehirde alternatif bir gezi yapacak da zamanınıza varsa, bu yazıyı alternatif Berlin rehberiyle birlikte okumanızda fayda var. Zira şehre ikinci kez ayak bastığımızda çok daha fazla yer keşfetme şansımız oldu. Lafı fazla eveleyip gevelemeyin dediğinizi duyar gibiyiz, karşınızda Berlin'de gezilecek yerler! Gezilecek yerlerden ayrı ayrı bahsetmeden önce, Berlin'de çoğunlukla vakit geçireceğiniz bölgeleri kısaca tanıtalım istedik. Mitte: Burası özetle Berlin'in merkezi kabul edilen, turistik aktivitelerin yoğunlaştığı en büyük bölge. Bu civarda konaklamak turistik yerlere yakın olması sebebiyle mantıklı olabilir, ancak fiyatlar diğer yerlere kıyasla daha pahalı olabiliyor. Alışverişe odaklanacaksanız Mitte bu konuda çok fazla seçenek sunuyor. Restoranlar ve kafeler şehrin dört bir yanına dağılmış durumda ve burada da birçok seçenek bulmak mümkün. Ancak gece eğlenme peşindeyseniz son dönemlerde gece hayatı Kreuzberg taraflarına kaymış durumda, onu da belirtmekte fayda var. Charlottenburg: Adından da yola çıkabileceğiniz üzere Charlottenburg Sarayı'nın da bulunduğu bölge. Biz bu civarda Berlin'in ana alışveriş caddelerinden biri olan Kurfürstendamm dışında çok da vakit geçirmeye değer bir şey bulduğumuzu söyleyemeyeceğiz. Zaten bu caddeye gitmeyi planlıyorsanız civarında bulunan Kaiser Wilhelm Kilisesi, alternatif Berlin rehberimizde söz ettiğimiz C/O Gallery gibi yerler de Charlottenburg'da sayılabileceğinden aslında ucundan köşesinden bile olsa bu bölgeye ayak basmış olacaksınız. Friedrichshain: Burası aslında Kreuzberg bölgesiyle neredeyse iç içe olduğu için son yıllarda Kreuzberg-Friedrichsain olarak geçiyor. Friedrichsain de Kreuzberg gibi popüler gece mekanların, 3. dalga kahvecilerin ve restoranların bir arada olduğu bir bölge. Ancak turistlerin en yoğunlaştığı kısımlardan biri tabii ki Berlin Duvarı. Burası Spree nehrinin diğer tarafında kalıyor ve eğer Kreuzberg tarafından geçecek olursanız, bölgenin meşhur Oberbaumbrücke köprüsü üzerinden geçebilirsiniz. Bu bölge aynı Kreuzberg gibi bolca sokak sanatı ile karşılaşabileceğiniz bir bölge. Sokak sanatı sizin de bizim kadar ilginizi çekiyorsa özellikle Neue Heimat civarında dolanmanızı öneririz. Neukölln: Burası da aslında Kreuzberg'in bir başka versiyonu. Gece hayatının, popüler mekanların ve hipsterlerin yoğunlaştığı bir bölge. Bu civarda da Kreuzberg gibi Türk popülasyonu oldukça yoğun. Buranın Kreuzberg ve Prenzlauger Berg bölgelerine kıyasla biraz daha sakin olduğunu düşünebilirsiniz ama eminiz burası da ilerleyen dönemlerde oralar kadar popüler ve kalabalık bir hale gelecektir. Ne var ne yok merak ediyorsanız bu civar için verdiğimiz mekan önerilerine bir göz atabilirsiniz. Prenzlauer Berg: Burası da 3. Dalga kahveciler ve barlarıyla son zamanlarda popüler bir bölge haline gelmiş. Olur da civarında dolanırsanız sakinliği karşısında "ulan yanlış yere mi geldik" endişesi taşıyabilirsiniz. Zira bölge daha çok insanların yaşadığı bir bölge olarak tanınıyor. Alternatif rehberimizde bu bölgede gidebileceğiniz bolca mekan önerisi vermiş bulunduk. "Bize ilk olarak hamburgeci mi öneriyorsunuz heheheh" esprisi patlak vermeden, hemen konuya girelim; Brandenburg Kapısı Berlin'in ve hatta Almanya'nın ana simgelerinden biri. Yaz-kış fark etmiyor, burası her daim kalabalık ve Berlin'in en çok turist ve turistleri avlamaya gelen kapkaççı çeken bölgelerinden. Kapının bir yanı Berlin'in ana caddelerinden biri olan Unter den Linden'e, bir yanı da şehrin en büyük parkı olan Tiergarten'e uzanıyor. Burası aynı zamanda her türlü dev şehir etkinliğinin ve yılbaşı kutlamasının vuku bulduğu yer. Buranın hemen önünde aslında tam bir turist tuzağı olan, asker görünümlü tipler dolaşıyor. Onlarla fotoğraf çektirmek ister misiniz bilemiyoruz ama, istemeseniz bile gidin konuşun. Çünkü patır kütür Türkçe konuşuyorlar ve bazen konu çok komik noktalara gidebiliyor. Örneğin bize "Abla bayram bitmedi mi hala?" diye sordular. Düşünün o derece. Üstelik sanırsak bunu kendilerine bir kariyer olarak benimsemiş olacaklar ki, yıllar sonra şehre tekrar ayak bastığımıza aynı askerlerle karşılaştık. Şansınız varsa burayı gece de görün, çünkü ışıklandırması çok güzel oluyor. Eğer güne bu civarda başlayacak olursanız, Unter den Linden üzerinde bulunan Einstein Cafe'de güzel bir kahvaltı yapabilirsiniz. Brandenburger Tor'un yakınında bulunan Reichstag, aslında Almanya'nın parlamento binası. Ama bunu okuyup "banane elin parlamentosundan" diyerek geçmeyin. Çünkü burayı ziyaret etmeye değer kılan bir özelliği var; tepesindeki cam kubbe. Hem oldukça enteresan ve etkileyici bir yapı, hem de size şehrin panoramik manzarasını sunuyor. Evet şehrin panoramik manzarasının çok da özel olmadığını itiraf edebiliriz, ancak mimarisi kesinlikle görneye değer. Gezerken mutlaka audio guide alın, çünkü dolaşırken şehirdeki ve civarda görünen diğer yapılarla ilgili detaylı bilgi edinebiliyorsunuz. Üstelik tuhaf bir sistem yapmışlar, siz yürüdükçe audioguide bulunduğunuz noktayı algılıyor ve karşınızda görünen yapıya göre size anlattığı konu değişiyor. Reichstag'ın tepesindeki cam kubbe insanda tam bir "Alman mühendislik harikası" etkisi yaratıyor ve Almancası kısıtlı biri olarak etrafta DAS AUTO ULAN diye bağrarak dolaşasınız geliyor. Burayı yalnızca turistik açıdan ilgi çekmek için değil, kubbeye vuran ışığın parlamento salonuna yansıması ve aydınlatması için farklı açılardan yerleştirilen aynalarla, üzerine inen yağmur suyunu kullanmak için oluşturdukları arıtma sistemiyle ve elektrik elde etmek için üzerine yerleştirdikleri güneş panelleriyle de çok amaçlı bir bina olarak kullanıyorlar. Vur deyince öldürmüş elin oğlu. -Tepesinde 09:30-16:30, 18:30-24:00 arası açık olan bir rooftop restoranı var. Bir şeyler atıştırmak ya da akşam içkisi için değerlendirebilirsiniz. Giriş: Ücretsiz ancak Reichtstag'a girmek için önceden şuradan rezervasyon ve kayıt yaptırmanız gerekiyor. Güvenlik sebepleri nedeniyle bu konuda oldukça ciddiler, kapılarına dayanıp "abi bi' arkadaşa bakıp çıkacağım"cılık yapamıyorsunuz. Ayrıca rezervasyonu onaylamış olsalar da, güvenlikle ilgili bir durum olduğu takdirde son dakika iptal edebiliyorlar. Üstelik bununla ilgili önceden herhangi bir bilgilendirme yapmıyorlar, gittiğinizde sürpriz olmaması için hatırlatalım istedik. Saatler: 08:00-24:00. En son giriş saat 22:00'de. Gün batımını izlemek ve fotoğraflamak için çok uygun bir yer. Hem civardaki binaları gündüz gözüyle görmek hem de gün batımından sonra gece görmek isterseniz akşam üstüne bir saate rezervasyon yapabilirsiniz. Adından da anlaşılabileceği gibi, Holocaust Memorial, Yahudi soykırımında hayatını kaybeden yaklaşık 6 milyon Yahudiye adanmış bir anıt. Brandenburger Tor ve Reichstag yakınlarında, yaklaşık 19.000 metrekarelik devasa bir alana yapılmış. Böyle anlatınca sıradan, yalnızca "yapmaları gerektiği için" yapılmış gibi dursa da, aslında yapının mimarisi oldukça ince düşünülmüş. Aslında bu kadar büyük yapmalarının ana sebebi yaşanan katliamın ne denli büyük bir olay olduğunu yansıtmak. Ancak taşların farklı ebatlarda oluşundan ne anlam çıkarılacağı da tartışmaya açık bir konu. Burası dış mekanda yer aldığı için günün herhangi bir saatinde gidebilirsiniz. Ayrıca Holocaust dönemi ile ilgili biraz daha detaylı bilgi edinmek isterseniz, saat 19:00'a kadar açık olan sergi alanını ziyaret edebilirsiniz. Ulaşım: U-Bahn Brandenburger Tor durağı. Şehrin en büyük parkı olan Tiergarten buraya çok yakın olduğundan, önce orada bir şeyler atıştırıp vakit geçirdikten sonra parkın içinden yürüyerek buraya ulaşabilirsiniz. Hazır konusu açılmışken, yerine Barok bir operanın yapılmasının kararlaştırıldığı şehrin en büyük parkı olan Tiergarten'den de söz etmeden olmaz. Burası her mevsim ayrı güzel. Özellikle arkadaşlarınızla gittiyseniz kapın biranızı şarabınızı, yayılın çimlere ya da banklara ve keyfinize bakın. Kimse içki içiyorsunuz diye size kızacak değil, sorun yok. Hatta içki içmiyorsunuz diye bile kızabilirler, o derece. Park şehrin çok büyük bir alanını kapladığı için birçok noktadan girebilmeniz mümkün. Yukarıda da bahsettiğimiz gibi Brandenburger Tor civarını gezdikten sonra park buraya çok yakın olduğu için dinlenebilmek adına ideal bir nokta olabilir. Ayrıca Reichstag'ın tepesinden buranın ne denli büyük bir alana yayıldığını daha net şekilde gözlemleyerek "bizde niye yok" diye içlenebilirsiniz. Berlin'in en ünlü meydanlarından biri olan Postdamer Platz da bu civarda bulunuyor. Burada sokak performanslarına ve çeşitli açık alan sergilerine rastlamanız muhtemel. Örneğin bizim gittiğimiz dönemde Berlin duvarından kalan birkaç parçayı sergiliyorlardı. Hatta bir tanesinin üstüne geleneksel olarak sakız yapıştırıyorlardı, nedenini hala çözmüş değiliz. Burada aynı zamanda tepesi alengirli olan Sony Center bulunuyor. İçinde birçok restoran ve Film Müzesi'ni de barındıran enteresan bir yapı. Film müzesi 10:00-18:00 arası açık ve ücreti 7 Euro. Sony Center gece geç saate kadar da açık, ilgileniyorsanız ışıklarını da görmek için bir akşam uğrayabilirsiniz. Bu arada, Potsdamer Platz'da Avrupa'nın ilk trafik ışıklarının bulunduğunu biliyor muydunuz? Berlin ile ilgili başka şaşırtıcı gerçekler için şuraya tık tık. Potsdamer Platz'a uğradıktan sonra, Berlin'in en turistik noktlarından biri olan Checkpoint Charlie'ye doğru ilerleyebilirsiniz. Burası Soğuk Savaş döneminde Doğu Berlin ve Batı Berlin arasındaki ana geçiş noktası olarak kullanılmış. Savaş yıllarında, aradaki geçişlerin engellenmesi açısından bir zamanlar bu noktada Amerikan ve Sovyet askerleri nöbet tutuyor-imiş. Kısaca bir kontrol noktası diyebiliriz. Buraya kadar gitmişken Haus am Checkpoint Charlie'ye de uğrayabilirsiniz. İçinde savaş döneminde kaçmak için kullanılan tekniklere ve savaşa dair görseller var. Enteresan bir şekilde Avrupa'daki birçok şehirde spesifik olarak Yahudilere odaklanan bir müze görebilmek mümkün. Eğer bir gün bir tanesini ziyaret etmeye niyetlenirseniz, tercihinizi Berlin'deki müzeden yana kullanmanızı tavsiye ediyoruz. Yahudilerin Berlin tarihindeki yerini anlatmamıza pek de gerek yok diye düşünüyoruz. Ancak bu müzede Alman tarihindeki Yahudiler ve soykırım ile ilgili çok daha fazla bilgi edinebilirsiniz. Üstelik binanın yeni mimarısı oldukça ilginç ve içinde insanı etkileyen interaktif sergiler de var. Berliner Dom, adından da anlaşıldığı üzere Berlin katedrali. Avrupa başkentlerinde görebileceğiniz en etkileyici katedrallerden biri diyebiliriz. Bizce vaktiniz varsa mutlaka içine de girin, hatta üşenmeyi merdivenlerini tırmanın. Çünkü en tepeye çıkmayı başardığınızda, oldukça güzel bir Berlin manzarası ayaklarınızın altında oluyor. Berlin'in silüeti çok güzel olduğundan değil ama, bir şehire gitmişken illa ki panaromik manzara peşinde olduğumuz için, bizce bu hedefinizi gerçekleştirebileceğiniz en doğru yerlerden. Berlin'e gidip burayı görmemek= İstanbul'a gelip Ayasofya'yı görmemek. Giriş: 7 Euro. Sabah 9 akşam 20:00 arası açık. Burası Berlin Katedrali'nin hemen karşısında bulunan ve Berlin'de en çok ziyaret edilen müzelerden biri. Sebebi ise savaş döneminde Doğu Berlin'deki insanların günlük hayatlarını oldukça interaktif bir biçimde yansıtması. O dönemde neler yaşandığını, insanların ne hissetiklerini tam anlamıyla kavramak mümkün değil tabii. Ancak müzede gördüklerinizden o dönemdeki yaşam tarzlarına ve insanların nelere maruz kaldıklarına biraz olsun şahit olabiliyorsunuz. Berliner Dom'a gittiğinizde aslında Berlin'in Müze Adası'na da ayak basmış oluyorsunuz. Müze Adası, Berlin'in orta yerinde, Spree nehri üzerinde oluşturulmuş, üzerinde 5 adet müzenin bulunduğu, küçük bir adacık. Önemli müzelerin bu şekilde bir arada tutulması bir turist olarak işinizi çok kolaylaştırıyor. Üzerinde Bizans dönemine ait sanat eserleri görebileceğiniz Bode Museum, Mısır tarihi, papirusler ve tarih öncesi döneme odaklanan bir müze olan Neues Museum, 19. yüzyıl sanat eserlerinin sergilendiği Alte Nationalgalerie ve Yunan ve Roma döneminde ait sanat eserleri görebileceğiniz Altes Museum bulunuyor. Gelelim bu adada en çok ilgi çeken müzeye; Pergamonmuseum. Evet tahmin ettiğiniz gibi, burası bildiğimiz "Bergama Müzesi". İçerisi 3 bölümden oluşuyor: Klasik Antik Çağlar Koleksiyonu, Eski Yakın Doğu Müzesi ve İslam Sanatı Müzesi. Bu bölümler kapsamında türlü türlü kalıntıların bulunmasının yanı sıra, inanılmaz etkileyici bir "Zeus Sunağı" var. İçinde Türkçe seçeneğin de bulunduğu audio guide'lardan birini alarak, uzun bir sürenizi burada geçirebilirsiniz. Gerçekten müthiş ihtişamlı bir yapı. Müze de kaldığınız süre boyunca "bunlar bizim geri verin" tribinden, "abi adamlar koruyor, bizde olsa darmaduman olurdu" tribine kadar bir çok farklı düşünce arasında kaybolup gideceksiniz. Bize kalırsa müze adasındaki en görülesi yer burasıdır. Bu arada bu müzede büyük bir renovasyon olduğunu ve belli kısımlarının 2019 yılına kadar kapalı olacağını duyduk, bizden söylemesi. Giriş: 12 Euro. Perşembe 10:00-20:00, diğer günler 10:00-18:00. Eğer yukarıda söz ettiğimiz müzelerin birkaçına girmek gibi bir niyetiniz varsa 24 'ya bir Museum Pass almanız mantıklı olabilir. Bu pass ile Museum Island'a bulunan müzelere ve Yahudi Müzesi gibi başka birçok müzeye de ücretsiz giriş yapabilirsiniz. Pass ile ilgili daha fazla detay için şuraya göz atabilirsiniz. Burayı yazmamıza ya da gidip görmeniz için dil dökmemize gerek var mi bilemiyoruz. Çünkü Berlin Duvarı'nın varlığından haberdar olmamanızın veya gitmişken görmeme kararı almanızın bir ihtimal olduğunu düşünmüyoruz. Berlin Duvarı'nın 1989 yılında yıkılması yönünde karar alındıktan sonra, 1990-1991 yıllarında 100'ün üzerinde sanatçı duvarın yaklaşık 1,4km'lik kalan kısmının üzerine duvar resimleri çalışmış. Sonraki yıllarda insanlar üzerlerine isimlerini karalamaya başladığından mıdır, son gidişimizde duvarın önüne tel çekmişlerdi. Dolayısıyla duvarın fotoğrafını çekmek konusunda biraz zorluk yaşayabilirsiniz. Biraz ileriye doğru yürürseniz, duvarın sonlarında tel olmayan bir bölge vardı, fotoğraf çekmek için ideal. Berlin'in en bilinen meydanlarından bir diğeri de, yerlilerin deyimiyle "Alex" bizim deyimimizle Alexanderplatz. Burası Mitte bölgesinin en merkezi meydanı ve lokallerin buluşma noktalarından biri. Zaten siz isteseniz de, istemeseniz de bir şekilde bu bölgeye düşecektir. Berlin'in ulaşım merkezi olmasının yanı sıra, tepesine çıkmak isteyebileceğiniz, TV kulesi Berliner Fernsehturm ve şehrin popüler alışveriş merkezi Alexa da bu civarda bulunuyor. Şehri tepeden görmek niyetindeyseniz tepesindeki restorana çıkabilirsiniz. İlla çıkacağız diyorsanız en azından gece çıkın, bir de şehri gece görmüş olursunuz. Kule saat 24:00'e kadar açık. Ku'damm da bulunan bu kilise, 2. Dünya Savaşı'nda büyük zarar görmüş ve günümüzde hala restorasyonu tamamlanmamış bir kilise. En azından Berlin'e ilk ayak bastığımız yıl olan 2013'den beri tadilatta olduğuna eminiz. Dolayısıyla dışından görmek ve fotoğraf çekmek biraz zor olabiliyor. Ancak içine girerseniz hem kiliseyi hem de 2. Dünya Savaşı'nı anmak üzere yapılmış bölümü gezebilirsiniz. Berlin'de Yahudi Soykırım gibi bir gerçeğin yakın zamanda gerçekleşmiş olduğunu yüzünüze vuracak birçok yer ile karşılaşabilirsiniz. Ancak bunlardan en sarsıcı olanı kuşkusuz Sachsenhausen. Burası 1936-1945 yılları arasında 200.000 binden fazla kişinin esir tutulduğu ve binlerce kişinin öldüğü, Berlin'e yaklaşık 30km uzaklıkta bulunan bir Nazi toplama kampı. İnsan burayı gezerken gerçekten ne yapacağını, ne hissedeceğini, ne söyleyeceğini bilemiyor. Özellikle Auschwitz'e göre çok daha "konforlu" olduğunu öğrendiğimizde dumura uğradığımızı söyleyebiliriz. Bizce mutlaka gidip görmelisiniz ama burayı son güne bırakmanızda fayda var. Zira sonrasında insan normal yaşantısına dönmekte güçlük çekebiliyor. Giriş: Ücretsiz. Eğer rehber eşliğinde gezmek isterseniz 15 kişiye kadar ücreti 15 . Ulaşım: S-Bahn Oranienburg durağı. Tren Berlin merkezinden yaklaşık 45 dakika sürüyor. Bu noktadan Sachenhausen'e ulaşmak için ya otobüse binmeniz ya da 1,7km gibi bir yol yürümeniz gerekiyor. Bizce otobüse binmek çok daha mantıklı bir seçenek olabilir zira kampı gezerken de bayağı bir yürümeniz gerekecek. Saatler: Kış aylarında Pazartesi günü kampın belli bir kısmı kapalı oluyor. Normalde 15 Mart-15 Ekim arası 08:30-18:00, 15 Ekim-15 Mart arası ise 08:30-16:30. Buraya gidip geliş sürenizi de dahil ettiğinizde, birkaç saatinizi ayırmanız gerektiğini göz önünde bulundurun ve gününüzü ona göre planlayın. Ayrıca kampın dış alanlarını da gezeceğinizi göz önünde bulundururak yağışsız bir günde gitmekte fayda var. Gezilmesi ve görülmesi gereken bir yer. Ulaşım ve detaylı bilgi için civanmert. org adresinden ulaşabilirsiniz. Bu yazının aynısını, hatta kelimelerine kadar yoldaolmak. com sitesinde gördüm. Kim kimin yazısını kopyalamış bilmiyorum ama en azından yapan altına bilgi yazsaydı. Cok yararli bir paylasim olmus tesekkur ederim. Hangi sirayla ziyaret etmemiz gerektigini de yazsaniz daha da guzel olabilirdi. Ayni bolgede bulunanlari bir grupta toplayip 1 gun icin sunlar. 2. gun icin sunlar gibi.


Hakkında daha önce hiçbir şey duymadığım bir yerdi Cosenza. Geçen gün arkadaşım Yasemin Kennedie ile başka bir konu üzerine konuşurken, konu konuyu açınca, onun orada Erasmus yaptığını öğrendim ve çok ilgimi çekti. Kendisi de bu söyleşiye vakit ayırabileceğini söyleyince, konunun derinliklerine indik ve size keyifli bir rehber hazırladık. Demek bilmediğimiz yerlerde, bir takım güzel şeyler oluyormuş. Önce okuyup, sonra deneyip göreceğiz. Muhtemelen daha önce kimsenin duymadığı bir isim, güney İtalya'da Calabria Bölgesi'nde, Cosenza'da kaldım. Çizme diye bahsedilen bölümün burnuna doğruydum denebilir. Basit bir hesapla; Roma'ya ulaşmak için 4 saate yakın tren yolculuğu yapmam gerekiyordu. Bu bölge benim tercihim olmadı. Okulumda Erasmus çok da üstüne düşülen çok da bilinen bir şey olmadığı için bölümümün başka okullarla anlaşması yoktu. Bir kişilik İspanya kontenjanına da güveniyordum fakat başvuru yaptığımda o anlaşmanın süresinin bittiğini öğrendim. Haliyle başka seçeneğim kalmamıştı. Tamamen "ya burası ya burası" şeklinde bir seçim yaptım. Her zaman içimde bir İtalya aşkı vardı, "keşke yaşasam" "keşke bir süre İtalya'da çalışsam" diyordum. Fırsat bu fırsat, hazır devlet de üstüne para veriyorken bence gitmeliyim dedim ve gittim. Aslında gitmeden 15 gün öncesine kadar "acaba o kadar güneyde ne yaparım?" diye korkuyordum ama şimdi diyorum ki iyi ki korkuma yenilmemişim. Hep televizyonlarda gördüğümüz "hangi köye gitseniz size kapı açarlar, yemek yaparlar" olgusu vardır ya Türkiye'de; işte o olgu güney İtalya'da da var. Metropol olmaktan çok uzak. Sicilya ve deniz yollarına çok yakın olduğu için legal ve illegal olarak en çok göçmen alan bölge. İtalyan insanları genel olarak sıcakkanlılar ama 3 İtalyan ile ev paylaşmış biri olarak güney insanlarının daha sıcak ve samimi olduklarını söyleyebilirim. Ev yapımı salçalara, mezelere, kurutulmuş etlere ve şaraplara bu bölgede çok kolay ulaşabilirsiniz. Ben şanslıydım, ev arkadaşlarımdan biri babasının yaptığı salça ve şaraplardan getirmişti Türkiye'ye getirmem için. Yerleşim ve mimari olarak bakarsak da kaldığım şehir olan Cosenza'da dikkat çekici bir şey yoktu. Fakat "Cosenza Vecchio" dedikleri eski şehir kısmı oldukça güzel. Ve tabi ki İtalya'nın genelinde olduğu gibi güzel meydanları ve kiliseleri var, sadece boyutları daha küçük. Yalan söyleyemem, eğitim almadım desem yeridir. Daha doğrusu alamadım. Belki İtalyancam çok iyi olsaydı doğru bir tercih olabilirdi, ama İngilizce eğitim olmadığı için ve 9 ay gördüğüm İtalyanca kursum yetmediğinden dolayı bir eğitim alamadım. Dil konusunu çok iyi araştırmak lazım Erasmus'a gitmeden önce. Ben çok da kredi ve ders peşinde olmadan gittim Erasmus'a. Ders vermesem de çok sorun etmeyecektim, zaten okulda tercih eden olmadığı için hibe de geri alınmayacaktı elimden. Fazla kafam rahattı diyebilirim. Ama ders ve kredi konusu sizin için önemliyse eğitim dili çok önemli bir nokta. Birkaç ay gittiğiniz herhangi bir dilin kursu sizin orada eğitim almanıza yeterli olmuyor. Eğer okulu uzatmış olsaydım başka bir yeri tercih ederdim diyebilirim, ama son dönem fazlaca ders alarak tam zamanında mezun olduğum için "yine olsa yine yaparım" diyorum. Henüz tekrar gidemedim, Erasmus sonrasında en yakın ve uygun zamanda gidip biraz da uzaktan bakmak istiyorum Cosenza'ya. Kesinlikle çok uygun. Etrafta her yerde olduğu gibi çok fazla Türk olmasına rağmen benim okulumda Erasmus'a gelen öğrencileri İtalyanlarla aynı evlere yerleştirmeye dikkat ediyorlardı. Ben 3 İtalyan ile birlikte kaldım tam 6 ay boyunca. Hiç abartmıyorum toplamda 10 kelime İngilizce bilmiyorlardı. İlk haftalar kabus gibi geçti, elimde sözlükle bir oraya bir buraya koşturdum derdimi anlatabilmek için. Ama 2 hafta sonra sanki beyninize bir çip yerleşmiş gibi İtalyanca konuşmaya başlıyorsunuz. Mecbur olunca insan daha kolay öğreniyor sanırım. 3 kur İtalyanca kursuna gitmiştim ama 10 kur da gitsem orada geçirdiğim 6 ayın yanından bile geçemez. Tek sorun İtalya'da her bölgenin kendi lehçesi var. Bizde Ege ve Karadeniz arasındaki fark gibi. Eğer olur da bu İtalyanca'nın konuşulduğu bir ortama düşerseniz herhangi bir şey anlamanız çok ama çok zor. Dediğim gibi çok sıcakkanlılar. Yardımseverler ve senin orada misafir olduğunun o kadar farkındalar ki sana her şeyin en iyi ve en güzelini yaşatmak istiyorlar. Arkadaşlarıyla çıktıkları yemeğe çağırıyorlar, sana yemek yapıyorlar ya da sana kendi yemeklerini yaptırıyorlar. Muhabbet etmeye çok açıklar. Seni dinlemek ve sana anlatmayı seviyorlar. Hatta çoğu zaman aynı dili konuşamadığınız için birbirinizi anlamakta zorlansanız bile konuşmanın sonu bol kahkahayla bitiyor. İtalyanlar zaten neşeli insanlar, güneydekiler daha da neşeli. Kültürel anlamda daha da benziyoruz birçok Avrupa ülkesine göre. Ev arkadaşlarım erkek arkadaşlarını abilerinden ve babalarından saklıyorlardı. Sevgiliyle olan ilişkilerinde de oldukça temkinli ve geleneksel bir yaklaşımları var. Dinlerine de çok bağlılar. Çantalarında dua taşıyanlar çok, Pazar günleri kiliseler dolu ve bayramlarını da mutlaka aileleriyle geçiriyorlar. Yaşam pahalı değildi, yurdum özellikle çok ucuzdu. Yurt yerine müstakil ev demek daha doğru olurdu aslında. Benim evim 2 oda 1 salondu. Mutfağımız ve banyomuz gayet büyüktü. Evden büyük terasımız vardı. Odalar hep iki kişilikti ve ben Erasmus öğrencisi olarak ayda 150 Euro kira veriyordum. Orada okuyan İtalyan öğrenciler gelir durumlarını beyan ederken çok daha ucuz ve hatta bedavaya kalıyorlardı. Mutfağım oldukça büyüktü ve ben de yemek yapmayı çok sevdiğim için çoğunlukla evde yemek yaptım. Yemekhaneden yediğimde ise bir öğüne 3,14 Euro veriyordum. Yemekler de gayet güzel oluyordu. Market alışverişlerinde ise komik fiyatlar vardı. Hayat kurtaran Mozzarella peyniri 90 cent, kıymanın kilosu 6 euroydu. Hazır yıkanmış kıvırcık salataların 250 gramlık paketi 1 eurodan satılıyordu. İçki zaten inanılmaz ucuzdu, su almak yerine şarap içseniz belki daha karlı bile olabilirsiniz. Kıyafet alışverişi çok yapan biri olarak söyleyebilirim mağazalar da gayet uygun fiyatlıydı. H&M neredeyse hep indirimdeydi. 25 Haziran'dan sonra ülke genelinde bir indirim yapıldı ki benim aklım gitmişti diyebilirim. Yurda çok yakın bir mesafede Forno vardı. Bu fırın okul civarında 24 saat boyunca açık olan tek yerdi. Koca bir tepsi pizzaya 12 euro verip 5 kişi çok rahat karnınızı doyurabiliyorduk. Jambonlu ya da peynirli sandviçler 3 euro civarındaydı. Yine okula çok yakın mesafede Anna Maria isimli bir pizzacı vardı. Traktör tekerleği boyutuna yakın boyutta pizzaları maksimum 5 euroydu. Hep sıra olurdu ve en az yarım saat sıra beklerdik, ama değerdi. Bu kadar ucuzluğa rağmen eğer hibe yetiyor dersem yalan söylemiş olurum, aile desteği olmadan Avrupa'da yaşamak zor. Hele aşırı rahat bir hayat olarak Erasmus hayatını geçirmek sadece hibeyle daha da zor. Çok fazla iş imkanı olan bir bölge değil. Part time çalışan arkadaşlarım vardı ama hiçbiri Erasmus öğrencisi değildi. Ailesinden uzakta okuyan öğrencilerden part time çalışanlar vardı. Daha önce de dediğim gibi kimse İngilizce bilmediği için ve herhangi bir Erasmus öğrencisinin İtalyancası da çok mükemmel olmadığı için part time iş bulmak çok da kolay değil. Öğlen uyanıyordum, derse gitmiyordum anlamadığım için dersleri. Evde kahvaltı yapıyordum, eğer çok üşenirsem yemekhaneye gidip yiyordum. Seçenek çok olduğu için ve kahvaltıda pide yiyebilen bir millet olduğumuz için kahvaltıda pizza yemeye de baya alışmıştım. Saat 2 3 civarında okulun "Anfiteatro" dediğimiz yerinde oturup kahve içerdik. Hele hava güzelse burası güneş alan bir yer olduğu için saatlerce oturduğumuzu bilirim. Ben Erasmus'a martta gittiğim için başta hava baya soğuktu. O zamanlarda Anfiteatro'da oturamadığımız için birinin evinde toplanıyorduk. Akşamüstü mutfak alışverişi ya da biraz dolanalım diye Cosenza şehir merkezine ya da yakındaki semt Quattromiglia'ya giderdik. Anna Maria'da pizza yerdik ya da herhangi bir barda kahve içerdik. Akşamüstü eve dönüp alışverişleri yerleştirip biraz temizlik yapardım. Aslında haftada 2 gün temizlik sıram oluyordu fakat mutfak ve banyoyu her gün temizliyorduk. Sonra 7-8 gibi tekrar yemekhaneye gidip yemek yiyorduk ve yemekten sonra da varsa partiye gidilirdi, yoksa da parti yapılırdı. Teraslarımız çok büyük ve evlerimiz de müstakil olduğu için arkadaşları bir yere toplamaya çok müsaitti. Havalar ısınmaya başlayınca öğlen denize gitmeye başladık. En yakın semt olan Quattromiglia'dan trene binip 40 dakikada gayet güzel bir kumsala varabiliyorduk. Denize gidince gün bir anda geçiyor zaten. Yorgun argın okula dönüp yemek, yıkanma vs. derken yine akşam oluyordu. Böyle anlatınca sanki emekli hayatı yaşamışım gibi duruyor belki ama, aslında hiç de öyle değildi. Ben ne kadar anlatsam da gitmeden bunu anlayabileceğinizi sanmıyorum. Her gün denize bile gitseniz, her gün farklı insanlar geliyordu ya da farklı bir kumsala gidiliyordu. Haliyle her yeni gün, Erasmus'ta yeni macera demek aslında. İtalya'da Cosenza, Napoli, Pompeii, Bari, Floransa, Milano, Roma, Bolonya, Venedik ve Pisa gezdiğim şehirler. Biraz daha kuzeye çıkarsak Floransa'ya aşık oldum. Tek kelimeyle bu şekilde açıklayabilirim. Venedik falan yalan geldi Floransa'yı görünce. Sarımsı gökyüzü, duvarları ve paket taşlarıyla havası çok farklı bir şehir. Hem çok tarihi hem de bir yandan çok modern ve yaşanılası bir yer. Keşke bir imkanım olsa da bir Erasmus süresi kadar da Floransa'da yaşayabilsem. "Salsiccia Calabrese" yemeden dönmeyin. Bizim sucuğa benzemekle birlikte daha yağlı olduğunu söyleyebilirim. Domuz etinden yapıldığını söylemem gerekmiyor sanırım, zaten İtalya'da şarküterinin %80'i domuzdan yapılıyor. Ona göre hazırlıklı olun. Açık hava festivallerini ve şehir kutlamalarını kaçırmayın. Yemek ve eğlence hepsi bir arada oluyor. Cosenza Vecchia denen "Eski Cosenza" bölümünü mutlaka ziyaret edin. Eski evler, yıkılmak üzere olan duvarlar ve minik köprüler gerçekten çok güzel ve sevimli. Fotoğraf çekmek için mükemmel fon hepsi. Ristorante Greco'ya gidin. İtalya'ya gidip de Yunan restoranına mı gidilir demeden, önyargısız gidin. Hazır Türk yemeklerini de özlemişken o minik restoranda biraz keyif yapın. Yazın gidiyorsanız her köşeden denize girebileceğinizi unutmayın. Calabrialı İtalyan arkadaşlarınız olursa bir şekilde kendinizi onların evlerine davet ettirin. Ben yapamadım ama giden arkadaşlarım anlata anlata bitiremediler günler o evdeki misafirperverliği ve yemekleri. Aklıma gelenler bunlar, her nereye giderseniz umarım çok mutlu olursunuz. Orası çok kuzey, burası çok soğuk, şurası çok uzak demeyin; sadece gidin!


Başka bir ülkeye gitmenin en keyifli yönlerinden biri de, yeni tatlar keşfedebilmek. "Ben böyle bir şeyin varlığından haberdar olmadan nasıl yaşıyordum?" dan başlayıp "Bunu yiyen insan olamaz" eşiğine kadar uzanabilecek her türlü şeyle karşılaşabiliyorsunuz. Tabi bu noktada özellikle genç kesimin ilgi alanı olan "alkollü içkiler" büyük bir merak konusu olabildiği gibi, oraya gitmişken "bakalım bu beni sarhoş edecek mi?" deneyleri de vuku buluyor. Biz de karar verdik, denediğimiz, sevdiğimiz ya da sevmediğimiz içkileri de göz önünde bulundurarak, küçük çaplı bir rehber oluşturduk. Bu rehberi okurken, bizim bu konuda herhangi bir iddiamız olmadığını, tamamen kişisel yorumlar üzerine yazdığımızı ve türlü türlü saçma yorum ile karşılaşabileceğinizi aklınızın bir köşesinde bulundurun. Şimdiden afiyet bal şeker olsun. Becherovka: Bende daha çok öksürük şurubu etkisi yaratan, ama kişisel yorumlara açık olan, tarçınlı likörümsü Çek içkisi. Absinthe: Türk gençlerinin "Kanka dayım Prag'dan dönerken absinthe getirmiş, içince kendimi havada gördüm" cümlelerine maruz kalan Absinthe'i bilmeyeniniz yoktur. Özellikle Prag'da solucanlısından, alkol oranı çıldırmış olanına kadar birçok çeşidini bulabilirsiniz. Şeker eritme, özel kaşığını kullanma gibi atraksiyonlara girişmeniz gerekebilir. Krusovice: Özellikle dark versiyonu en sevdiğim biralardan biri olma özelliğini taşıyan bu birayı, oralara kadar gitmişken denemeden dönmemelisiniz. Belçika'da en ön plana çıkan alkollü içki kuşkusuz bira. Çeşit çeşit bira bulabilmeniz mümkün. Kriek: Genel olarak biranın tadını sevmeyenlerdenseniz, bu vişne aromalı, hafiften vişneli sodayı anımsatan lezzetli bir içecek. Oralarda "kız birası" diye biliniyor, erkeklik tribine girecekseniz başka şişeye koyup için. Biliyorsunuz ki Almanya'nın olayı bira. Öyle ki, memlekette 200'e yakın çeşidi mevcut. Dolayısıyla, "ben şunu beğendim şunu için" gibi bir şey söylemem yanlış ve haksızlık olabilir. Ayrıca bu dosyayı aralamak istiyorsanız, şöyle bir şey mevcut ve benim çok hoşuma gitti. Schnaps: Yemekten sonra sindirim amaçlı, shot olarak tüketilebilen, über sert lavabo açıcı tadındaki bu içkiyi, bu muhteşem yorumlarımdan sonra, dilerseniz tüketebilirsiniz. Siz bana bakmayın, ben bu işin üstadı falan değilim, tadında göre yargılıyorum işte. Budapeşte'ye giderken orada yaşayan, ya da daha önce gitmiş olan arkadaşlarımdan duyduğum tek bir cümle vardı: "Palinka diye bir içki var, onu sakın içme!" Tabi hal böyle olunca ben hemen Budapeşte'ye gidip, Palinka içtim. Palinka, shot olarak tüketiliyor, armutlu, elmalı, muzlu diye uzayıp giden birçok çeşidi var. Bakmayın tabi böyle şirin durduğuna, içtikten sonra iç organlarınıza olan etkisini teker teker hissediyorsunuz maşallah. İspanya denince akıllara gelen içki Sangria'dır. Bir "şarap kokteyli" olarak tanımlayabileceğimiz Sangria, doğru düzgün bir versiyonunu içtiğinizde, oldukça lezzetli, hafiften meyve suyu gibi bir tada sahiptir. Şu ana kadar deneyip de sevmeyen insan ile karşılaşmadım, denemeden dönerseniz peşinizdeyim. İçki konusunda pek çok seçeneğe boğulabileceğiniz ülkelerden biri de İtalya. Yaklaşık 2 hafta önce oradan dönmüş biri olarak, "onu mu denesem bunu mu denesem?" manyaklığında, bütün gün alkollü dolaştığımı fark ettim. Şarap: Benim favorilerim Montepulciano ve Chianti. Ancak neyin damak tadınıza uygun olacağını bilemiyorum tabi, çok çeşit var, şaraba özel bir ilginiz varsa, daha detaylı bir araştırma gerektirebilir. Limoncello: Türkiye'de "Eyüp Sabri Tuncer" adıyla bulabileceğiniz bu İtalyan likörü, bana kalırsa limonata ile kolonya karıştırılarak hazırlanmakta. Zaten orjinalini açtığınız anda ortamı bir kolonya kokusu sarıyor. Sek içerseniz de adamı devirir. İtalya'da her yerde çeşit çeşit şişesiyle boy göstermektedir. Grappa: Yemekten sonra shot yapmalı içkilerin İtalyan versiyonu olan Grappa için yine güzel bir tanımım var: Üzümden yapılan kezzap. Afiyet olsun. Fransa'ya gidip de "Ay ben burada ne denemeliyim?" diyeceğinizi sanmıyoruz. Biliyorsunuz, buranın olayı şarap. Bizim oradaki şarap tüketimimiz, "her gün farklı bir şarap deneyelim" sığlığında gerçekleşti ve içip de beğenmediğimiz bir şey olduğunu söyleyemeyeceğim. Bu konuyla ilgili "konuştukça batıyorsun" durumunu yaşamamak için, işi bir bilene soramasak da, ona yönlendirdik. Buyrun. Çekik ırkların kafayı pirinçle bozmasından mütevellit, ülkenin en ünlü içkisi olan "Sake" de pirinçten yapılıyor. Ben pirinçten pilavı bile zor yaparken, adamların pirinçten içki üretmesini gerçekten saygıyla karşılıyorum. Tadını soracak olursanız, yüksek alkol oranına rağmen içimi kolaydır, kezzap içmiş hissi uyandırmaz, gönül rahatlığı ile deneyebilirsiniz. Ülkemiz sınırları içinde de gayet popüler olan, kusmalı bayılmalı anıların baş tacı "Tekila", Meksika'nın milli içkisi. Tadını, tuzunu, içimini çoğunuz biliyorsunuz. Yine de gidip yerinde denemekte fayda var. Bir de orada, "şişe açıldı mı bitirmeli" gibi bir durum var, sanıyorum turistlerden pek hoşlanmıyorlar ve alkol komasına girmemizi istiyorlar. Küba'nın olayı, çoğumuzun bildiği üzere Rom. Ancak bu işin orijinalinin kesinlikle Bacardi değil, Havana Club olduğunu da bilmelisiniz. Türkiye'deki en popüler, 30 liradan ucuza bulunca sevinmeli içkiler kategorisinden Mojito, Küba'nın yerel içkilerinden biri. Üstelik orada çok sıradan olduğu için pek de ucuz. Bunun dışında sabahtan akşama kadar kokteyle boğulma ihtimalinizin çok yüksek olduğu Küba'da içebileceğiniz en güzel iki içki Pina Colada ve Daiquiri. Pek tabi ülkede bol bol tüketilen kola, lim ve rom karışımı Cuba Libre'yi de unutmamak gerek. Özellikle Pina Colada konusunda algınızı değiştirecek Küba'da, kokteyl konusunda kendinizi kaybetme hakkına sahipsiniz. Yumulun. Stolichnaya, Moskovskaya, Russki Standart gibi türevlerini bulabileceğiniz votka, Rusya'nın yerel içkisi. Genellikle sek içildiği gibi, kokteyl versiyonları da ne içtiğinizi fark ettirmeden adamı Leyla'ya çevirip, eski sevgiliye mesaj attırıp, ertesi gün çaresizlikten "ay cnm kuzenm yazmş ya:))" dedirtebilir. -Guinness: Bana kalırsa İrlanda'nın ve dünyanın en güzel biralarından biri olan Guinness, İrlanda'ya özgü bir bira. Türkiye'de de mevcut, ama İrlanda'da daha ucuz. O yüzden gitmişken keyfini çıkarın. -Whiskey: İrlanda'da ona "whisky" değil "whiskey" denir tartışmalarına sık sık maruz kalan bu içkinin, ilgi alanı olanlar tarafından bilinebileceği, Jameson, Bushmills gibi gayet başarılı versiyonları mevcuttur. Orada daha ucuz olduğu da bir gerçektir. Amerika'dan çıkma çeşit çeşit içki var. Bildiklerinizi sıralamak yerine, iki favorimi sizinle paylaşayım, belki sizin de iki yeni favoriniz olur. Blue Moon: Belçika usulü Amerika birası. Şahsen portakallı şeyleri hiç sevmiyor olmama rağmen, bu birada hiç rahatsız etmeyen bir aroma vardır. Bardağın kenarına portakal iliştirmek de adettendir. Mutlaka deneyin. Dirty Martini: Daha sıradan bir biçimde açıklayacak olursa; zeytin sulu votkalı martini. Türkiye zeytin cenneti olmasına rağmen bu içkiyi burada nerede denersem deneyeyim, bir türlü olduramıyorum. Amerika'da bu ve bunun gibi kokteylleri çok güzel hazırlıyorlar. Özellikle bazı yerlerde martini ile servis edilen zeytinler peynir dolgulu, MUTLAKA deneyin. Biraz da çalıp bana getirin. Grappa, üzümden değil üzüm sapından yapılıyor yanlış bilmiyorsam. Zaten içince de insanın ağzına gelen tat bu yönde. Yemekten sonra sert içki içmek, sindirimi kolaylaştırırmış, o nedenle içiyorlar böyle saçma sapan şeyler. Bu dağ yolunun hangi ülkede olduğunu biliyorsanız bizimle paylaşın! "Gerçekten Budapeşte harika ve sakin bir şehir. Tekrar gitmiş gibi olduk:) Ben gItmeden önce rehber ayarladım. Arkadaşlar süperlerdi. Havalimani transferini ve şehir turu kusursuzdu ve fiyatları uygundu. Vaktinizi iyi kullanmak için kesinlikle aynısını yapın derİm. Şehri hikayeleri ve tarihiyle gezmek çok zevkliydi. Estergona gelmiş gidin derim.


18 yaşımızdan beri her sene, 'Bu sene kesin gidiyoruz abi' deyip bilet alma kararı aldığımız ama istisnasız her seferinde bilet satışının tam olarak ne zaman başladığını kestiremediğimiz için bir sonraki seneye ertelediğimiz 'Tomorrowland' Festivali eminim bir çoğunuzun ilgisini çekiyordur. Bilmeyenlerin ise bu yazıyı okuduktan sonra çekecektir. Gördüğünüz gibi biz 5 yıldır her sene Tomorrowland'e gideceğimizi iddia ediyoruz. Siz de edin. 2014 Line Up için şuraya tık tık. Tomorrowland'i sadece bir festival olarak düşünmeyin. Muhtemelen hayatınız boyunca dahil olabileceğiniz en enteresan ve 'özgür' ortamlardan biri burası olsa gerek. Hayal gücünüzü zorlayacak bu festival, 'Dreamville' adıyla, ses, ışık ve görselleriyle 'gerçek dışı bir dünya' deneyimi yaşatıyor. Nasıl bir ortam olduğunu daha iyi ifade edebilmemiz için yukarı koyduğumuz video'yu izlemeniz daha açıklayacı olacaktır. Biz böyle kızlı erkekli şeyleri çok detaylı anlatmayı sevmiyoruz.. Festivalde 20 tane sahne var ve hepsinin kendine özgü bir teması var. Elektronik müziğin kendi içinde 50 tane kategoriye ayrıldığını düşünürsek, sahnelerin bu kategorilere göre düzenlenmesi de oldukça mantıklı bir karar. -Bu noktada aklınızda bulundurmanız gereken önemli bir konu var. O da Belçika'nın havasının sağının solunun belli olmaması. Şöyle açıklayalım, Belçika'da yaz aylarında sıcak olmasını beklediğiniz bir günde ortam bir anda yağmur çamur olabiliyor. -Eğer festival alanında konaklamayı düşünüyorsanız yanınıza mutlaka yağmur çizmesi ve benzeri şeyler alın. Tomorrowland'in festivalcilere sağladığı bir meteroloji uzmanı da mevcut ve size ne zaman çadırda kalmanız gerektiğini, ne zaman göl kenarında eğlenebileceğinizi haber veriyor. -Festival alanında yüzbinlerden uzaklaşarak rahatlamak ve kafa dinlemek için gidebileceğiniz göller ve yeşil alanlar var. Burada bot kiralayabilir, ya da göl kenarına bayılıp çılgın kalabalıktan biraz olsun uzaklaşabilirsiniz. Konaklama ile ilgili ayarlama yaparken, festival alanında çadır ayarlayabileceğinizi de seçenekleriniz arasında bulundurun. Biraz paraya kıyıp daha rahat bir ortamda konaklamak istiyorsanız, 'Dreamville Mansion' adında sunulan seçenek ile 12 kişi beraber bir pass alıp, 12 yatağın, size özel bir yemek alanının ve jakuzinin bulunduğu bir 'mansion'da kalabilirsiniz. -Festival alanına ulaşım için birkaç seçeneğiniz var. Brüksel ya da Charleroi Havaalanı'ndan toplu taşımayı kullanabilirsiniz. Eğer festivalin gerçekleştiği haftasonundan önceki Perşembe Brüksel Havaalanı'nda olacaksınız, havaalanından trenle Mechelen'e gidebilir ve buradan Dreamville'e özel olarak giden trene binebilirsiniz. Birçok bilet kategorisi mevcut. Bilet fiyatları genelde 200 Euro'dan başlıyor. Biletlerin ne zaman satışa çıkacağını ve ne kadar olacağı konusunda haberler almak için şurayı kontrol edebilirsiniz. -Festival alanında süpermarket, barbekü alanı, duş, doktor gibi hizmetler mevcut. Ayrıca kamp alanına dışarıdan yiyecek ve içecek de sokabiliyorsunuz. Tomorrowland, her sene genelde Temmuz ayında gerçekleşiyor ve biletleri Şubat ayında satışa çıkıyor. Gördüğünüz gibi o kadar iyi insanlarız ki biletler 1 gün içinde satılıyor olmasına rağmen 'bizim biletlerimizi kaparlar mı' diye düşünmeden size de haber veriyoruz. Kesin olmamakla birlikte 2014 yılında 18-27 Temmuz'da gerçekleşecek olan bu festivali kaçırmayın deriz. merhablar. tomorrowland 2014'e katılmam için bana yardımcı olma imkanınız varmıdır acaba? mesela ben bileti aldım diyelim bileti almadan önce vize işlerini mi halletmem gerekli. vizeyi hallettim diyelim ya bilet kalmazsa yada bileti aldım diyelim ya vize işlerinde aksilikler çıkarsa... gibi gibi sorular var kafamda. yardım ve ilginiz için şimdiden teşekkürler. Bunlar herkesin yaşayabileceği şüphe ve aksilikler, size kesinlikle şöyle yapın, böyle yapın diyebilmemiz mümkün değil. Ancak vizeye biletler satışa çıkmadan aylar önce, yurtdışına çıkmak istediğiniz tarihi spesifik olarak belirterek de başvurabilirsiniz, böylece bilet alana kadar vizeyle ilgili problem yaşayıp yaşamadığınızı görebilir ve bileti de ona göre alabilirsiniz. Dimitri Vegas diye diye dilimizde tüy bitti, fakat işten izin alamayıp, alsakta cepte para olmadığından, ekranda kopmaya devam ediyoruz. Ya şuandan para biriktirmeye başlasam yine iyi. De orada ki kılzar ne öyle çirkin ördek yavrusu gibi gözükürüm orada ben. Ya şuandan para biriktirmeye başlasam yine iyi. De orada ki kızlar ne öyle çirkin ördek yavrusu gibi gözükürüm orada ben. 2015 in planlarını yapmaya başladık bile. 24-25-26 temmuz tarihler. ben dreamville pakedi alıp bildiğin ormancı modeli takılmayı düşünüyorum ki avantajım şu festivalden 1 hafta önce almanyada olacağım ordan da arabayla geçmeyi planlıyorum avantaj olarak havayollarındaki 20kg lık bagajdan kurtulup kamp alanına buzluk vs gibi ekstra donanımlarla gidip hatta ve hatta bi büyük rakımıda yanımda götürmeyi planlıyorum öte takdirde içerisi gerçekten fiyatlı... ben şimdilik kuzenimle gitmeyi planlıyorum katılmak isteyen, eşlik etmek isteyen arkadaşlar olursa seve seve bize katılabilir gerekirse planlarımızı değiştirir 3 kişilik olan çadırımızı 5 e çıkartabiliriz.... tomorrowlandın orjinal sitesinde satışta.2015 atlantadakı eylul ayında. belçikadaki 9 subatta satısa cıkcak. brzılyada kı maalesef tukendı. arkadaşlar türkiyeye asla gelmicek öncelikle onun bilgisini size veriyim.. biletler aynı gün tükeniyor benim size tavsiyem önce vize almanız bunu takip eden firmalar var adres vermiyim. : ) inanınki şuna dünya üzerindeki en güzel organizasyon 2012 de katıldım nasipse bu senede ordayız.. arkadaşlar belçika atlanta kıne gore daha pahalı. belçikaya 2014 yılında katıldım. antwependeki crownw plaza otelde kaldım uygun fiyatları 400 aouro falandı. dreamwılle deki fiyatlar uçuk. bide 2014 kalan arkadaslarım vardı. yağmura denk geldiler heryer camur oldu. kAALDIKLARINA PİŞMAN OLDULAR. ERKEN rezervasyonda antwerpen veya brukselden uygun fiyata hostel veya otel bulabılırsınız. su an 150 aouro ya 5 gecelık hosteller bıle mevcut. Benim Size Bir Sorum Olacak. ama ütfen cevapayın. peki bu sahneye çıkan dj ler nasıl oluyorda oraya çıkma hakkı kazanıyorar. mesela türk bir dj oraya çıkabilirmi veya nasıl çıkabilir. cevaplarınızı bekliyorum. ulliminatinin organize ettigi tommorrowland insanlarin beynini yikayip seytana taptirmaktadir. tommorrowland symbolu deccali ve galibiyet tanricasini temsil eder musluman insan seytana tapmaz. ilginize sunari ve arastirmanizi tavsiye ederim. doğru söylüyorsunuz biz bu noktayı gözden kaçırmışız mutlaka "ulliminati" ve tomorrowland arasındaki ilişkiyi kapsayan bir yazı yazacağız. teşekkürler, sevgiler........... 2 sene tomorrowlande gittim böyle kafa görmedim. 🙂 Arkadaşı sırlarını paylaşması için gelecek sene tomorrowlande davet ediyorum. Aynen 2017de gidecek olanlar toplanırsak çok sevinirim ve daha detaylı bilgilendirilirsek iyi olur. Tomorrowland'e giden kişiler var, fakat bileti nasıl aldıklarına dair hiç bilgi vermemişler....... ? nasıl aldınız en önemli noktayı atlamışsınız. Arkadaşlar bu blogtan bi çok arkadaş bana ulaştı elimden geldiğince yardımcı olmaya çalıştım. 2014 yılında gitmiştim 2017 ye çok umutlandık ama olmadı 2018 de 4 kişi kesin gidiyoruz. Sorusu olana yardımcı olurum. Bir uçak dolusu bir grubumuz olabilir! Selamlar.


"Paris is always a good idea" cümlesine, şehrin sokaklarında doyasıya kaybolmalarımın etkisiyle yürekten katılan biri olarak, Paris'te yaşamak nasıl olur hep merak etmişimdir. Çünkü gitmeden önce "abartılıyor" diye düşündüğüm bu şehrin aslında her noktasının ne kadar güzel olduğunu fark etmem, çok da uzun bir süremi almamıştı. Şimdi her boş vaktimde Paris'e bir kez daha gidesim geliyor. Benim gibi merak edenler için, Burcu Kantarcı ile Paris ve Fransa üzerine küçük bir söyleşi hazırladık, çok da iyi oldu, çok da güzel oldu. Özellikle orada yaşamayı ya da okumayı düşünenler, bakın Paris'te neler oluyor, kimler İngilizce konuşuyor, kimler konuşmuyor. Fransa'ya ilk gidişim dil kursu için oldu ve Paris'te yaklaşık bir buçuk ay kadar kaldım. Erasmus sürecinde iki kez daha gittim ve bu seferlerde de birkaç hafta kaldım. Toplamda Paris'te iki ay kadar bir süre geçirmişimdir. Paris'e ilk gidişim tam anlamıyla benim seçimimdi. "Dil kursuna gidiyorum ve uzun süre kalacağım o halde neden herkesin görmek istediği, dünyanın en romantik şehirlerinden birinde kalmayayım? diye düşündüm. Çok istekli gittim ancak şehir o kadar turistik bir şehir ki, birinci haftanın sonunda suni bir tad vermeye başlıyor. Erasmus için okul bakarken Paris'i son sıralara attım bu sebeple ve tam bir öğrenci şehri ve Orta Avrupa mimarisi örneği olan ufak ancak eski bir şehir olan Grenoble'ü seçtim. Bu kısımda beklenen cevabı vermemiş olabilirim ancak Paris ilk gidişte birinci tercihim olmasına rağmen, sonraki gidişlerimin tek sebebi arkadaşlarımdı. Orta yaşlı fransızların bir kısmında zevk düşkünlüğü ve boheme çalan bir yaşam şekli var, bu da dışardan kendini beğenmişlik izlenimi veriyor. "Fransızlar fransızca dışında dil konuşmaz", "kendilerini beğenmiştirler" vs gibi genellemeler külliyen yalan diyebilirim. Kahvaltı. Koca bir tas acı kahve ve yağlı-reçelli kızarmış ekmek. Kızlar. Kar yağıyor deli gibi, biz montla, çizmeyle donarken onlar kısacık şort ayakta babetle bisiklete binebiliyorlar. Peynirler ve şarküteri berbat kokuyor ama onlar bayılıyorlar. Kalacak yer ve ulaşım masrafı dışında günlük yeme bütçesi ayırmak kontrollü oluyor. Alışveriş için bir gün belirleyip o gün alışveriş yapıyordum. Böylece aniden alıp da pişman olduğum bir şey olmuyordu, hem de kafamda belirlemiş oluyordum toplamda bana kaça patlayacağını. Bu arada harcamaları şişiren tek bir handikap kalıyor ki o da yeni bir şeyler deneme isteği. O noktada yapacak bir şey yok, özellikle yeme içme konusunda farklı şeyler denemeden dönmemek adına plan dışı harcamalar yapılıyor. Çok iyi, kesinlikle bizden daha sıcaklar ve daha hızlı kaynaşıyorlar. Farklı olanı merak ediyorlar ve aralarına alıyorlar. Gezmeye, yeni yerler görmeye, farklı şeyler denemeye çok hevesliler. Tek sorun bizden daha disiplinliler. Planlı ve programlı yaşıyorlar. Onlara ayak uydurmak gerekiyor. Metro, metro, sonra yine metro, bisiklet, bisiklet, yürüme. Öğlen parkta panini atıştır. Metro, iş, okul, metroda grev, ev. Hazırlan akşam yemeği genelde evde yeniyor ya da varsa arkadaşlarınla birlikte yapıp yiyorsun. Çok sıkılmışsan o gün ve hava güzelse köprülerden birinde şarap alıp muhabbet ediyorsun. Çalışma saatleri bizden az, grev olmadığı sürece metro ile ulaşım hızlı. Özellikle akşamın büyük bir kısmı insana kalıyor. Dil kursuna gittiğimde aile yanında kalmıştım. Sabah kahvaltısı hafta içi hızlıca yapılıyor. Haftasonları ise bizdeki gibi biraz daha keyifli. Grenoble'de pastane ürünleri çok tüketilirdi, sabah erken kakıp pazara ve pastaneye uğrar hamur işi ve taze meyve sebze alırdı insanlar. Paris'te birkaç semt pazarı gördüm haftasonları, ama çok ufaklardı, pastane ürünlerini de kaldığım ev halkı pahalı ve hamur işi olduğundan tercih etmiyordu. Ev temizliği konusunda biraz eksikler. Büyük toz parçaları duvar kenarlarında topaklanmadığı sürece süpürge çalıştırılmıyor. Bir de şöyle bir sorun var, çoğu akşam yemeği suşi, üzerine de meyveli yoğurt gibi basit ve hazır şeylerle geçiştiriliyor. 3. zone'a çıkmamalı, çok uzak ve metro bitiyor ancak RER beklemek gerekiyor ki sürekli bir şekilde metroda hep grev oluyor. 2. Zone'da kalınırsa iyi. Ben Boulogne Billancourt'da kalmıştım, çok yakındı ve uygundu. Onun dışında Montparnasse'dan St michel'e kadar uzanan bölge de yine Sorbone'dan ötürü öğrenci ağırlıklıdır. Düşünülebilir ama fiyatlar çok da uygun değldir merkeze yakın olduğundan. Benzer yönden ziyade fark olarak gördüğüm, gece hayatındaki yaş ortalaması türkiye'dekinden biraz daha yüksek. Ya da biz hep öyle mekanlarda takılmışız, bilemiyorum. İlki kendimden utanıyorum çünkü resmen tükürdüğümü yalıyorum ama, Disney! İlk gidişimde " o kadar para bayamam Paris'e gelmişim ne alaka ya" diyerek küçümsediğim o cennet, ikinci gidişimde hayata bakış açımı değiştirdi. Yeniden doğmuşum ve rollercoster bağımlısı bir birey olarak hayatıma devam ediyor gibiyim. İkincisi de Sacre Coeur'de noel ayinine katılın. Avrupa'da bayram nasıl kutlanırın tam karşılığı. Not olarak mümkünse diğer izleyen ve fotoğraf makinesi tetikte pozlama peşinde koşan turistleri de görürseniz uyarın, ortamı bozmalarına izin vermeyin. Pastis için, hep şarap içmeyin. Pastis bizim rakıya benzer bir içki, su ile seyreltiliyor ancak su ile takviyeli içilmiyor. Daha sarı, daha az tatlı ve anasonlu. Isınmak için özellikle dış mekanlarda, konserlerde, festivallerde büyük su şişelerine yapıp ellerinde gezdirirler. Erasmus sırasında bir konserde içme şansı bulmuştum bende. Büyük bir su şişesi dolaşıyordu elden ele. İnsanlar ellerindeki bira kaplarına, biranın içine ya da boş bardaklarına koyduruyorlardı. Hem ısınıyorlar hem de bu vesile ile tanışıp muhabbet ediyorlardı. Mümkünse konser vb bir aktivite yakalarsanız gidin derim, eğlenceli oluyor.


Stendhal Sendromu'nun başkenti güzeller güzeli Floransa'ya gidip de sevmeyen var mıdır acaba? Sanat, tarih, mimari ne ararsanız alasını bulabileceğiniz bu şehre bir kere ayak bastıktan sonra buranın güzellik seviyesine eş bir yer bulmak gerçekten de zor oluyor. Güzelliği bir kenara koyacak olursak bir de şu açıdan bakın; Michelangelo'nun, Da Vinci'nin hatta Dante'nin dolaştığı sokaklarda dolaşıyorsunuz? Bu arada, eğer daha önce Assassin's Creed oynamış bulunduysanız, her yerin tırmanılacak yer potansiyeli taşıdığını da fark edebilirsiniz, tabii bu çok spesifik oldu, ben konuya geçiyorum. Bu soruyu İtalya içeriklerine özgü olarak revize etmek gerekirse, şöyle bir şey çıkabilir: İtalya'ya ne zaman gidilmez? Cevap veriyorum: Yaz ayları. Aslında İtalya'ya ya da başka bir ülkeye giderken göz önünde bulundurduğunuz en önemli şeyin hava durumu olduğunu düşünürsek, buraya ne zaman gideceğinizi belirlemekte çok da güçlük çekmeyeceksiniz. Çünkü hava durumu Türkiye ile, en azından Türkiye'nin batı kısmı ile paralel ilerliyor. Bana kalırsa gitmek için en ideal aylar Eylül-Ekim, ya da Nisan- Mayıs. Evet yazın gitmek çoğunuz için bir seçenek olabilir, ancak Floransa bu anormal güzellik seviyesi ile adeta bir "turist magneti" olduğu için yüzlerce fotoğraf makinalı turist ile kol kola dolaşmak ve her fotoğraf karenizde yanınızda tanımadığınız insanlar görmek istemiyorsanız bence turist sezonlarından uzak durmayı tercih etmelisiniz. Bir de unutmadan, eğer "sana mı soracağım ulan ne zaman gideceğimi?" diyerek yazın ya da bayramda seyranda gidecekseniz yurtdışında rahat küfür etme alışkanlığınızdan vazgeçin deriz..... Çünkü etrafınızdaki insanların büyük bir kısmı Türk olacak. Yemek yerken arka masaya uzanıp "abi tuzu uzatsana" diyebileceğiniz derecede Türk olacak. Demedi demeyin. Floransa bol bol yürümeli, toplu taşıma kullanmamalı, ayaklarınıza kara sular inmeli bir şehir. Dolayısıyla ne giyeceğiniz konusunda en önemli nokta ayakkabı seçiminiz. Rahat edeceğiz diye Türkiye'ye gelen beyaz çorap üstü terlik giyen turistler gibi giyinin demiyorum ama önceden kullandığınız, ayağınızın anasını ağlatmayacak bir şeyler seçerseniz iyi olur. Bunun dışında, Türkiye'den bir pilot şehir seçip, oranın hava durumu koşullarını göz önünde bulundurarak, Floransa'da giyeceklerinizi kolaylıkla seçebilirsiniz. Gece hayatı pek de aktif olmadığı için, yanınıza gece çıkarken giyebileceğiniz bir şeyler almanıza gerek olduğunu sanmıyorum. Evet geldik zurnanın zırt dediği yere. Floransa pahalı mı? Burası için bu sorunun cevabını vermek çok zor. Çünkü mekan tercihlerinize göre değişiklik gösteriyor. "E bu her şehir için böyle" diyebilirsiniz, ama Floransa'da bu durum gerçekten çok fark ediyor. Tabii ki turistik yerler daha pahalı, ancak bence İtalya'nın diğer turistik şehirleriyle, örneğin Venedik'le kıyaslanınca, Floransa'nın o kadar da pahalı olduğu söylenemez. Bunları baz alarak kendinize ortalama bir bütçe çıkarabilirsiniz. Tabii ki bu söz ettiklerimin hepsini daha ucuza çekmek mümkün. Neticede İtalya'dasınız, her gün müthiş pizzalar, harika şarküteri ürünleri ve peynirler içeren sandviçler, nefis makarnalar yiyebilir bir yandan bütçenizi hafifletip bir yandan hala üst düzey yemekler yiyebilirsiniz. Birazdan aşağıda sıralayacağım müze, kilise vb. yerlere girmek, hatta sırada bekleyen bilinçsiz turistlere el sallayarak hop diye sırayı atlamak ve gezginlerin en büyük sorunlarından biri olan internet erişimini sağlayabilmek için, Firenze Card kullanabilirsiniz. Olur da kullanacak olursanız, toplu taşıma araçları da kart dahilinde. Bu kartı almadan önce nereye gidip gitmeyeceğinize karar vermeniz daha mantıklı olacaktır, çünkü arada ilgi alanınız olmayan şeyler de çıkabilir, durduk yere Pass'e o kadar para bayılmış olursunuz. 2013 yılı itibariyle Firenze Card'ın ücreti 72 Euro. 72 saat boyunca geçerli. Floransa'ya ulaştığınızda kartınızı alabileceğiniz çeşitli noktalar mevcut. Onları için şuraya bir göz atabilir ve size en yakın olanı tercih edebilirsiniz. Hangi müzelerin karta dahil olduğu ve daha fazla bilgi için ise şuraya göz atmanızda fayda var. Floransa oldukça küçük bir şehir. Dolayısıyla, kalmak için nereyi tercih ederseniz edin, hiçbir zaman şehir merkezine çok da uzak olmayacaksınız. Ancak şu ana kadar en doğru tercih yaptığım otellerden biri olduğunu düşündüğüm Piazza Della Signoria bölgesindeki, Casa del Garbo'yu kesinlikle tercih edebilirsiniz. Bizim kaldığımız odanın kendine ait bir mutfağı ve 2 odası vardı. Üstelik inanılmaz merkezi bir noktadaydı, yakınında market vardı, çok güzel bir şehir manzarasına sahipti ve civarı oturabileceğiniz sevimli kafelerle doluydu. Böyle anlatınca sanki oteli ben işletiyormuşum gibi oldu ama, gerçekten harika bir seçim yapmışız diye düşünüyorum. Eğer burada yer bulamazsanız da şu bölgede otel araması yapmak mantıklı bir seçim olacaktır ki sağa sola rahat rahat yürüyerek gidebilin. Not: Kaldığımız yerin yakınındaki kilisenin çanı o kadar yüksek sesle çalıyor ki, ilk gecenizde korkudan gerçekleştireceğiniz eylem sonucu çarşaf ve iç çamaşırı değiştirmeniz gerekebilir. Daha fazla bilgi için sizi şöyle alalım. İtalya'da yemek yeme meselesi, hassas bir konu. Öyle Mehmet Yaşin gibi her şeyi yiyemezsiniz. Vedat Milor'leşeceksiniz, seçici olup, şarabı içtikten sonra tüküreceksiniz. Evet abartıyor olabilirim, ancak yemek konusu gerçekten hassas. Çünkü tüm dünya halkları olarak "pizzayı İtalya'da yiyeceksin arkadaş" ya da "hadi biraz İtalya'nın şaraplarını övelim" tavrımız yüzünden buraya beklentilerimiz büyük gidiyoruz. Bu beklentileri karşılamadan dönmemeniz için, size kendimce birkaç yer ve şarap tavsiye edeyim, beğenmezseniz üstüme gelmeyin. Gusta Pizza: Açlıktan ölme sınırındayken gittiğimden midir bilinmez, "Hayatımda yediğim en lezzetli pizza" sıfatını hiçbir yere kaptırmıyor Gusta Pizza. Ancak şimdiden belirteyim, öyle çıtır çıtır, üstüne malzeme abanılmış bir pizza ile karşılaşmayacaksınız. Aksine incecik, yumuşacık, hafif pideye çalan bir şeyler geliyor önünüze. Kapıda çılgın bir sıra ile karşılaşmanız mümkün, çünkü mekan çok küçük ve numara sistemi mevcut. Sıra size geldiğinde oturuyorsunuz. Popüler bir yer olduğu için Türkler ile karşılaşmanız mümkün. Ancak ben orada tanıştığım insanları pek bir sevdiğim, hatta dostluğumu Türkiye'de de devam ettirme noktasına geldiğim için bu konuyla ilgili bir problemim olmadı. Gusta'da pizza yedikten sonra, bir arka sokağına geçip, gayet lezzetli içkiler deneyebileceğiniz sevimli bir yer Volume. İsterseniz içeride takılıp müzik dinleyebilir, bardaki salatalıktan zeytine uzanan alakasız yiyeceklerden atıştırabilir, isterseniz içkinizle dışarı çıkıp hemen önündeki meydanda takılabilirsiniz. Floransa'ya kadar gitmişken "Fiorentine Steak" yemeden dönmemelisiniz. Biz bunun için küçük çaplı bir araştırma yapıp Trattoria Nerone'yi tercih ettik. Dekorasyonun orta çağdan fırlamış, insanı ekmek yoksa pasta yemeye iten bir havası var. Eti de oldukça lezzetli. Ama etten daha çok sevdiğim bir şey varsa o da fırında sarımsaklı ve baharatlı patatesi. Bence oraya gidip direkt 10 kase patates söyleyebilirsiniz. Unutmadan, servis çok yavaş. Tavsiyem, bol bol şarap için. Yavaş olduğunu ertesi gün fark ediyorsunuz. Şarap kritik konu arkadaşlar. O yüzden bu yorumları hiçbir uzmanlığım ve bilgim olmadan, "hmm gerçekten odunsu bir şarap" ya da "oo kekremsi!" tadında değil de, sadece "bu güzelmiş, bu değilmiş" şeklinde yaptığımı göz önünde bulundurmanızı isterim. Bizim burada en sık, hatta sudan çok içtiğimiz iki şarap: Chianti ve Montepulciano. Bunlar çok büyük ve özel keşifler değil bu arada, eğer şarapla ilgili birazcık bir şeyler biliyorsanız zaten ikisini de mutlaka duymuşsunuzdur. Kahve için size spesifik bir yer önermeyeceğim. Çünkü burada içtiğim her kahve gerçekten muhteşemdi. İsa mı kutsamış Musa mı üflemiş ne olmuş bilmiyorum ama, makinadan aldığınız ayak üstü kahveden öylesine oturduğunuz bir kafede içtiğiniz kahveye kadar hepsi fazla güzel. Dayayın espressoyu, dayayın latteyi. Burayı gidin diye değil de, yok yere vaktinizi ayırıp gitmeyin diye önermek daha doğru olacak sanırım. Bir kere nedensiz bir şekilde aşırı turistik. Eğer siz de küçük bir araştırma yapacak olursanız, bu kafeyle ilgili bir şeyler mutlaka karşınıza çıkacaktır. Bana kalırsa bir özelliği yok. Üstelik gereksiz pahalı. Öyle ki, çok yorulduğumuz bir anda "hadi bi oturalım bari neymiş bu kadar?" şeklinde isteksizce oturmuş olmamıza rağmen, burada çalışan garsonun bize "Neden burada takılıyorsunuz ki, gidecek çok daha güzel yerler var, burası gereksiz derecede turistik bir yer" demesi bile yeterli oldu. Oturduğumuz 15 dakikayı da pişmanlık içinde geçirdik. Floransa'da nereyi gezeceğinizi doğru belirlemek büyük önem taşıyor. Zaten sizin "aa şuna bak şaheser!" diye yorumladığınız şey, Luigi'nin, Caterina'nın evi çıkıveriyor. Olur da yukarıda söz ettiğim Firenze Card'ın sitesine bakacak olursanız, küçücük şehirde 60'ın üzerinde müze var. Hepsini gezmeye kalkışırsanız aklınızı kaçırırsınız arkadaşlar. Burası, Floransa'nın simgelerinden biri haline gelmiş, Floransa temalı her türlü filmde görebileceğiniz, üzerine evler olan "o köprü". Tabii o üzerindeki yapılar ev değil, çoğunlukla kuyumcu ve hediyelik eşya dükkanı olarak kullanılıyor. Kuyumcuların da bir olayı yok, öyle bildiğimiz altın kolye, küpe falan satıyorlar işte. Bu köprü, görmeden dönmenizin bir tuhaf olacağı Palazzo Vecchio ile Palazzo Pitti'yi birbirine bağlıyor denilebilir. Buradan istediğiniz gibi, 5-10 kere geçebilirsiniz. Herhangi bir ücreti yok. Orjinal adıyla Galleria Degli Uffizi, kapısından kuyruğun eksik olmadığı, eğer sanata özel bir ilginiz varsa "Ulan unuttuğum bir yer kaldı mı?" şaşkınlığında, ayaklarınız kopana kadar gezebileceğiniz belki de dünyanın en önemli müzelerinden biri. İçeride Leonardo, Michelengelo, Raffaello, Caravaggio, Goya, Botticelli ve daha aklıma gelmeyen birçok ünlü sanatçının eserlerini görebilmeniz mümkün. Bunları görebilmek o kadar heyecan verici ki, yazarken bile inme iniyor. -İçerideki en önemli ve en ilgi gören eserlerden biri kuşkusuz, Botticelli'nin "The Birth of Venus" adlı eseri. Biz her detayı inceleyebilmek adına, önünde bi' 20 dakika geçirmişizdir diye tahmin ediyorum. -Uffizi'nin kapısında, yılın her dönemi ciddi bir sıra oluyor. Eğer Firenze Pass alırsanız bu kuyruğu atlama şansınız oluyor. Onu da almayacaksanız, internet üzerinden rezervasyon yapma şansınız var. Bunları yapmıyorsanız, müzeye giderken yanınıza yorgan, döşek ve yiyecek almayı unutmayın. -Bilet fiyatı 9,5 Euro. Firenze Card'ı olanlar için ücretsiz. -Pazartesileri kapalı. Diğer günler 8:15-18:50 arası açık. Saat seçimleri tuhaf ben de farkındayım. Adını söyleyince bir an için İtalyanca konuşabiliyormuş gibi hissedebildiğiniz, Floransa'nın bir diğer simgesi olan bu katedralin, sizi Scarlett Johansson görmüş ağzı açık ayran budalasına çevirecek güzellikte olduğunun garantisini verebilirim. Kendisi "Duomo" olarak da biliniyor, ancak duomo İtalyanca'da katedral demek-miş, bu yüzden kafanızın karışmaması için, yukarıda gördüğünüz gibi orijinal bir adı da mevcut. -Hemen yanında bir çan kulesi bulunuyor, onun tepesine çıkabilmeniz mümkün. -İçeri girmek ücretsiz. -Katedral şehrin birçok yerinden görülebiliyor, kaybolduğunuz anlar için burayı kutup yıldızınız olarak belirleyebilirsiniz. Michelengelo, heykel, sanat şeklinde özelden genelde doğru ilerlerken, her evrede aklınıza gelebilecek eser, "Davut"u görebilmeniz için gitmeniz gereken yer Galleria del'Accademia. Onun dışında içeride tabii ki Michelengelo'nun birçok eserini görme şansınız da var. Ancak lokaller tarafından bile "Davut için oluşturulmuş müze" olarak bilindiğini düşünürsek, geri kalan kısmıyla çok da ilgilenmeyebilirsiniz. Tabii ki bu işe özel bir ilginiz varsa benim bu sığ yorumumu bir kenara bırakın. -Davut heykelinin fotoğrafını çekmek yasak. Nedense öyle heyecan peşinde düşüp çekesi geliyor insanın ama. Olsun siz çekmeyin, ayıp. -Pazartesileri kapalı. Onun dışında 08:00-18:00 arası açık. Firenze Card'a ücretsiz ve sıra yok. -Giriş: 6,5 Euro Medicilerin Silivri'de olması beklenirken Floransa'ya yaptırdıkları "yazlık sarayları" Palazzo Pitti'nin dışarıdan bakıldığında pek de güzel göründüğünü söyleyemeyeceğim. Ama bu konu için Medici'leri suçlamıyorum, çünkü burayı ilk yaptıranlar onlar değil-imiş efendim. Şu anda bu devasa sarayın içinde Costume Gallery, Paletine Gallery, Gallery of Modern Art gibi bölümler mevcut. Medicilerin çanağı, çömleği artık neleri varsa sergileniyor. -Kostüm Galerisi ilginizi çekiyorsa, uyarmış bulunayım, 3,4 tane dönem kostümü gördükten sonra, iş saçma bir hal alıyor, 2000'li yıllara kadar uzanıyor ve son dönem tasarımcıların kıyafetlerini falan sergilediklerini fark ediyorsunuz. Bence çok saçma, vaktinize yazık. -09:00-17:00 arası açık. Palazzo Vecchio'ya ve temsili Davut heykeli de dahil birçok heykele ev sahipliği yapan çok güzel bir meydan burası. Aynı zamanda Floransa'nın en büyük meydanlarından biri. Burada vakit geçirmek "Ay ben gerçekten Floransa'dayım" hissi yaşamanızı sağlayabilir. Meydanda yemek yiyebileceğiniz ya da bir şeyler içebileceğiniz birçok kafe mevcut, turistik falan demeden meydanın keyfini çıkarmak üzere birine çökebilirsiniz. -Palazzo Vecchio da tabii ki Medicilere ait. Sanıyorum Floransa'daki her şey Medicilere ait. -Yukarıda söz ettiğim otelimiz bu meydanda bulunuyor. -Geceleri bu bölgeye bir sarhoş yığılması oluyor, siz de sarhoş olursanız buraya gidip Davut'a dert yanabilirsiniz. Sevgili İlahi Komedya okuyucuları, tahmin ediyoruz ki Dante'nin evini görmek ilginizi çekebilir? Doğruyu söylemek gerekirse biraz "zorlama" bir müze olmuş, ama en azından gidip bi' dışından da bakabilirsiniz. Burası şehrin güzel ve turistik meydanlarından bir diğeri, bu civardan geçerken buraya da şöyle bir bakmayı ihmal etmeyin. Şehre tepeden bakmak, bir yandan güzel fotoğraflar çekerken bir yandan içeceğinizi yudumlamak için harika bir nokta. Mümkünse günbatımı saatlerine yakın ve yanınıza atıştırmalık bir şeyler alarak gidin ve merdivenlere oturup Floransa'da oluşunuzun tadını çıkarın. Gezinin en unutulmaz anlarından birini burada yaşayacak olabilirsiniz. -Secret Bakery keşfetmeyi unutmayın. Nedir bu diye soracak olursanız, Floransa'da yerleri tam olarak belli olmayan, hatta dönem dönem mekan değiştiren yerler var. Ne bir isimleri, ne de tabelaları mevcut. Gecenin bir vakti, kokuyu takip ederek bu yerleri buluyor ve oradan üretilen ürünlerden yeme şansı buluyorsunuz. Eğer yaygara çıkarırsanız, gürültü yaparsanız size hiçbir şey satmadıkları da oluyor. Bence çok eğlenceli ve denemeye değer. Bulamayanlar için, bir tanesi Santa Croce civarında, kilisenin yanından sola dönünce. -Bence her yeri yürüyerek keşfetmelisiniz. Çünkü ara sokaklar ve turistik olmayan bölgeler gerçekten çok güzel. -Eğer burayı "lokalmiş gibi yaşayayım" diye bir derdiniz yoksa, ve müzeleri çok detaylı gezmeyecekseniz, 2-3 gün Floransa için yeterli bir süre. -Alışveriş konusunda, şehir merkezinde çok çılgın seçenekler olduğunu söyleyemeyeceğim. Avrupa'da her yerde karşılaşabileceğiniz mağazalar mevcut. Roma'ya planladığımız seyahat için onlarca farklı blogda kafa karışıklığından ne yapacağımızı şaşırmışken ilaç gibi gelen blog. Elinize sağlık, çıktısını aldık, koltuğumuzun altına koyduk, uçak saatini bekliyoruz. Evet, prego'yu çok kullanırlar. Bizdeki karşılığı için 'rica ederim' diyebiliriz. Birine teşekkür ettikten sonra 'rica ederim', yol istedikten sonra da 'buyrun' olarak kullanılıyor. Bologna'ya yolumuz kısa süreli de olsa düştü, ama en yakın zamanda şöyle rahat rahat gezebileceğimiz bir seyahat planlayacağız, dolayısıyla öneriler şahane olur! görülmesi gereken olağanüstü güzelliklerle dolu ülke. vizesi için yardıma ihtiyaçınız olursa http://www. globalvize. net/italya-vizesi adresini inceleyebilirsiniz.


Biz soğuk havasıyla ve intihar oranlarıyla uğraşa duralım, Ercan Topçu Finlandiya'da hem yaşıyor, hem okuyor hem de Finlandiya 2. Lig'inde futbol oynayacak kadar aktif bir hayata sahip. Röportajı okuyunca insanın soğuk havayı falan bir kenara koyup, oralara bir yere gidesi geliyor adeta. Zaten fotoğraflarına bakarken bile doğasından etkilenmemek elde değil. Biz daha ziyaret etmeye çekinirken, kendisi bize her türlü detayı anlatarak ilgimizi Ville Valo dışında bir şeylerin üstüne çekmeyi başardı. Finlandiya'nın Northern Savonia diye adlandırılan bölgesinde Kuopio şehrinde yaşıyorum. Açıkçası, ana neden okul ancak daha önce Kuzey Avrupa'daki yaşamı bildiğimden, elime geçen okul fırsatlarında Finlandiya'ya öncelik verdim. Kuopio gelişmekte olan bir şehir. Gerçekten yaşanılası bir yer. Özellikle doğası ve insanlarıyla bunu size hissetiriyor, ancak tabi ki Türkiye'de doğmuş ve büyümüş bir birey olarak, soğuktan ara sıra şikayet etmemek mümkün değil. Genel açıdan burada çok mutluyum. Tek eksik ailem ve yakın arkadaşlarım. Ama insan her istediğini her yere taşıyamıyor, buradaki güzellikleri görüp, eksik ve yoksun olduğum şeylerin üstünü örtüyorum. Türkiye ile kıyaslamak çok yanlış olur. Ciddi anlamda pahalı. Yani aslında klasik deyimle burada 1 Türk Lirasını, 1 Euro yerine koyarsak, o zaman her şey mantıklı geliyor. Kaldı ki kur değerini şimdi hepimiz biliyoruz. Yani ortalamaya vurursak, her şey en az 2 -3 kat daha pahalı. Yeri geldiğinde domatesin kilosu 7 euro'ya kadar çıkabiliyor, hatırlarım Türkiye'deki pazarlardada kilosunu 50 kuruşa almayanı döverlerdi. En basitinden günlük hayatta çok sık kullandığımız toplu taşıma araçlarının tek biletlik seyahat ücretinden örnek verebilirim. Gittiğimiz mesafeler 4 ile 20 km arasında değişmekte ve ücret gündüz 3.20 euro, gece 4.40 euro. Bunlara kıyasla, buraya gelecek insanların bunları göze alması gerekiyor. Burada kazanılan maaşlarla, geçim hiç de zor değil, bir şekilde çark dönüyor insanlar için ancak öğrenciler için hele de dışarıdan gelenler için ciddi anlamda pahalı bir yer. Daha önce de belirttiğim gibi, aile en büyük özlem kaynağı, onun dışında bazen rakı, baklava, sarma ve mantı özlenmeyecek şeyler de değil hani. Buradaki kültüre yaşam koşullarına ve insanlara alıştım. Kuzey insanı biraz daha içedönük. Yani kolay kolay konuşmuyorlar. Daha önce İsveç kültürünü de tanıdığımdan, bence Finler ile Türklerin ortak yanları var. Çok ciddi farklarımız yok denecek kadar az ancak burada doğaya muhteşem dikkat ediliyor ve önem veriliyor. Dolayısıyla, bu konuda kuzey Avrupa'dan öğreneceğimiz çok şey var bence. Öğrenci hayatı yaşadığımdan, genellikle mesai saatlerinde okulda tezimle ilgili deneyleri yapıyorum tabi eğer aynı zamanda dersim devam etmiyorsa. Buradaki yaşam Türkiye'dekine nazaran çok sakin, günlük yapılan işler daha rahat geliyor bana. Bazı günler sauna etkinliklerimiz veya ev partilerimiz oluyor. Eğlenceye geldiğinde konu, ben burada daha fazla keyif aldığımı düşünüyorum açıkçası. Her gün öğlen saat 2'de çay ve kahve molamız oluyor bütün araştırma grubuyla, hafta sonları ise koşu ve sosyal hayata daha çok önem veriyorum. Burada günlük yapılan aktiviteler arasında sporu da çok kolay ekleyebiliyorsunuz. Hemen hemen her eğitim kurumunun kendi çalışanlarına ve öğrencilerine sağladığı spor tesisleri ve imkanları var. Her gün herkesin bisiklet kullanarak okula işe gitmesini bir kenara bırakırsak, burada yapılan sıradan günlük aktiviteler bile bazen sizi mutlu edebilir. Biz iklim koşullarından dolayı oraya gelmeye korkarken sen orada yaşamayı başarıyorsun? Türkiye'den giden biri olarak bu konuda zorluk çekmiyor musun? Hem çok soğuk hem de çok depresif bir havası olduğu söyleniyor. Kendi kendimi buraya gelirken bir şekilde motive ettim, bir şekilde bunu kolayca başardım, çünkü insan vücudu belli bir noktadan sonra iklim koşullarına ayak uyduruyor. Ara sıra Türkiye ziyaretlerinde dondurucu havada tişört ile dışarı çıkmak çok büyük bir etki yaratmıyor ama tabi buna arkadaşlarım şaşırmıyor değiller. Bazen sosyal ağlarda arkadaşlarımın güneşli günler yaşadığını görünce tabi ki içten içe bir soru sormuyor değilim kendime. Hele de yılın sonbahar ve kış mevsimlerinde gün ışığını görmekte güçlük çekiyoruz. Saat 9 gibi karanlık yerini gri ve mavi gökyüzüne bırakıp öğlen 14.30 gibi yeniden kendini gösterdiği de oluyor. Ama bunu kabullenmek ve çok kafa yormamak lazım. Şahsen geçen sene bir veya iki hafta çok kafa yormuştum, sonuçları çok iyi olmadı. Olduğu gibi yaşamak gerekiyor bazen. Bunların aksine, yazın temmuz-haziran gibi 24 saat gündüzü yaşayınca, insan ekstra enerji ile yüklü oluyor. O zaman hissettiğim mutluluğu sanırım kendi ülkemde bile hissedememiştim. Şimdilerde sonbaharı yaşarken, yazın hayallerini kuruyorum. Kışın ve sonbaharın en büyük getirisi kuzey ışıkları bence... Gökyüzündeki doğal ışık şovu, insanı farklı duygulara sürüklüyor. Buraya gelecek olanların kesinlikle araştırması gereken bir şey. Daha sıcak, özellikle vaktin sokaklarda harcanabildiği yerlerde yaşamak bana göre daha mantıklı. Ben kendimi sosyal ilişkiler bakımından açık bir insan olarak görüyorum. Burada biraz daha evlerde ve kapalı alanlarda vakit geçiriyorum ve bunun benden bir şeyler götürdüğünü düşünüyorum. Genç ya da öğrenci olan insanların daha çok doğa ile diğer insanlar ile kucaklaşması gerekiyor kanımca. Bu yüzden Akdeniz ülkelerinde bu durum daha elverişli. Sanırım bilim bu kadar ilerlememiş olsa, kimya eğitimi ve olanakları bu kadar gelişmemiş olsa, Finlandiya'ya belki de hiç gelmezdim. Arkadaş ortamı konusu çok derin ve ucu açık bir konu. Çünkü samimiyet kişilik ile bağlantılı bir durum. Ben arkadaşlık konusunda burada daha iyi şeyler başardığımı düşünüyorum. Dostlar ve çocukluk arkadaşları ayrı kefededir benim için onların yerini kimse dolduramaz ama kişisel olarak yanıtlamam gerekirse, İstanbul'da okurken sahip olduğum arkadaş çevresinden çok daha iyi bir arkadaş çevrem oluştu burada. Saygı temeline oturmuş ilişkiler her zaman insan hayatında daha derin yerlere sahip oluyor. Sanırım benim burada elde ettiğim arkadaşlıklar bu yüzden beni mutlu ediyor. En azından benim için, kültür farkı ile samimiyetin ve arkadaşlığın pek bir bağlantısı bulunmuyor. Gece hayatının bazı kulüplerde 2 bazılarında 3'te bitiyor olması benim "ah nerede o İstanbul geceleri" dememe sebep olsa da, partilerin içeriği ve insanların eğlence konusundaki tutumları hoşuma gidiyor. Etkinlikler, gerek sanatsal gerek sosyal açıdan çok memnun edici. Hatta ve hatta herhangi bir fikri resmi makamlara iletseniz, sizin temanızda bir etkinlik bile düzenlenebiliyor. Bu yüzden Kuopio'daki gece hayatı ve etkinliklerden son derece memnunum. Öğrenciler için de öğrenci birliklerinin anlaşmalı gece kulubü ve barlarında indirimler ücretsiz girişler bir takım sürprizler olabiliyor. Her şey çok düzenli işliyor. Açıkçası gece hayatı kültürü bakımından çoğunlukla beğendiğim söylenebilir. Çok net söyleyeyim, eğer hayatınız boyunca veya en az 5 yıl kalmayacaksanız, girişmeyin derim. Çünkü zaman gerektiren bir dil. Türkçemiz gibi gramer bakımından oldukça karmaşık. Ve ciddi anlamda dikkatinizi vermek gerekir. Ben okuldaki işlerle yeterince yoğun olduğumdan sadece bir tek ders alabildim ve güzel, yararlı şeyler öğrendim. Bunun dışında kültür merkezinin sağladığı dil kursuna da elimden geldiğince gidiyorum. Benim en büyük avantajım burada Finlandiya 2. Futbol liginde bir takımda oynamak oldu. Takım arkadaşlarımla genelde Fince konuştuğumuzdan dolayı, her gün birkaç yeni kelime öğrendim. Sanırım bunların dışında pek de çaba harcadığım söylenemez. Bu dilin insanı en çok uzaklaştıran yanı dünyada sadece 5 milyon kişi tarafından konuşuluyor olması. Daha önce İsveççe öğrendim, buradaki ikinci resmi dil İsveççe, bunun da yardımı dokunuyor ancak İsveççeyi onlar da iyi konuşmadığından o yanım da köreldi zamanla. Eğer doktora çalışmalarına ve iş hayatına burada başlarsam, o zaman Finceyi a'dan z'ye öğreneceğim diye kendime söz verdim. Tavsiyem 2 yıllık bile gelseniz, temel şeyleri öğrenin. Ancak çok derine girerseniz, kendi çalışmalarınızdan ödün vermeniz gerekebilir. Bir şekilde güzel kelimeleri sarf edip karşınızdaki yerli halkın size gülümsediğini görmek bence sizin için bir takdir olacaktır. Yazıldığı gibi okunduğundan, Türkler çok büyük bir sıkıntı çekmiyor telaffuz konusunda. Finlandiya'nın eşsiz doğasını keşfedin, göl kenarında bir haftasonu bile olsa bir kulübe kiralayın. Belki balık tutmayı seversiniz, bunu yapın. Kesinlikle saunaya girin, sonra da buz tutmuş göle atlayın. Güzel bir tecrübe bunu yapın. Fin kahvesini de deneyebilirsiniz. Buz hokeyi maçına gitmemek olmaz. Mevsime bağlı olaraktan kendi şehrimden bahsetmek gerekirse, Kuopio'ya eğer yazın geldiyseniz mutlaka ama mutlaka göl üzerindeki tur yapan gemilere binin. İnsanın içini huzurla kaplıyor o tekne gezintisi. Hemen ardından ama yürüyerek ama bisikletle o kıyı şeridini bir turlayın derim ben size. Finlandiya'nın ünlü içkisi Salmiakki'yi deneyin. Yabancıların çoğunluğu sevmiyor ama bence nefret edilecek kadar da kötü değil. 2013 yazında gitmiştim Kuopio'ya. Maalesef sadece 10 gün kalabilmiştim. Şimdi bu yazıyı okuyunca ne kadar özlediğimi farkettim.


Two Greedy Italians, bir Pazar sabahı, annem ve babam ile beraber kahvaltı yaparken keşfettiğim bir program. Türkiye'de Bloomberg'de yayınlanıyor, ancak normalde BBC çıkışlı-imiş, bunu programı izledikten sonra araştırırken öğrendim tabi. İki ünlü İtalyan şef Gennaro Contaldo ve Antonio Carluccio, beraber İtalya'yı dolaşıyor, çeşit çeşit yemeğin tadına bakıyor, aynı zamanda izlerken kendinizi kaybedeceğiniz güzellikte yemekler hazırlıyorlar. Tabi bunu öyle klişe yemek programları gibi hayal etmeyin. Contaldo tam bir İtalyan mafya babası tipinde.. Carluccio ise "bu nasıl şirinlik ulan" diye yanağını sıkabileceğiniz, yer yer Aziz Nesin'e benzettiğim müthiş sevimli bir adam. Öyle "mutlaka portakallı ördek yemelisiniz" triplerine de girmiyorlar hiç, sokaklarda aylaklık ederek, gezdikleri büyüdükleri bölgelerde, harika yemekleri tanımamızı sağlıyorlar. Büyük ve ihtişamlı restoranlar umurlarında bile değil. Gittikleri "Michelin Yıldızlı" restoranların küçük porsiyonlarıyla dalga geçip, doyabilmek için 3,4 tabak söylüyorlar. Yemek yerken "hmm kekremsi.." tripleri yerine, bir yandan tabağa ekmek banarken, bir yandan önlerinden geçen güzel kadının arkasından bakakalıyorlar. Benim son izlediğim bölümde ise üzüm çalarak çığır açtılar. Oldukça doğal ve komikler. İkisi de tam olarak kafamızdaki Akdeniz insanı/İtalyan tiplemesi. Program, insanın içinde o kadar büyük bir İtalya'ya gitme isteği uyandırıyor ki, aklınızı kaçırırsınız. Ben İstiyorum ki, Ayham Sicimoğlu ile bu abiler bir araya gelsin, hep beraber program yapsınlar, tarihin en keyifli gezmeli görmeli, yemeli içmeli programı çıksın ortaya. İlgisini çekenler için, aşağı bir bölümünü koyuyorum. Mutlaka izlemelisiniz, ben bayıldım! altyazılı bölümlerini bulamıyorum, bilginiz var mı? Şimdiden teşekkür ederim..


1-2 hafta önce Belçika'daydık. Çok büyük bir Brüksel fanı olmadığımız için, hadi farklı bir yerlere gidelim arayışıyla, atladık Brüksel'den trene, Antwerp'e, Antwerpen'e, Anvers'e, ya da siz her demek istiyorsanız oraya geçtik. Üçünü de kullanabilirsiniz. Orada sadece 1 günümüzü geçirdik ve akşamında tekrar Brüksel'e döndük. Bu yüzden, büyük ve detaylı bir Antwerp gezi rehberi beklentisine girmemenizi şimdiden söylemeliyim diye düşünüyorum. Zaten 10 yıl da kalsam orayla ilgili büyük ve detaylı bir rehber çıkaramazdım sanıyorum. Antwerp'e direkt uçak ile gidebildiğinizi hiç sanmıyorum. En azından Türkiye'de böyle bir imkanınız varmış gibi görünmüyor. Bu yüzden, Brüksel'e gidip, oradan treni kullanarak yaklaşık 45 dakika içinde Antwerp'e ulaşabilirsiniz. Eğer öncelikli isteğiniz Antwerp'i gezmek ise Brüksel havaalanından oraya giden otobüsler bulmanız bile mümkün. Ancak Brüksel'de kalıp günübirlik oraya geçecekseniz Brüksel'deki Gare de Central'a ulaşmanız yeterli, ki kendisi tam olarak şurada bulunuyor. Grand Place'e oldukça yakın. Oraya ulaştıktan sonra, mantığını çözememe ihtimalinize karşın, daha da detaylı açıklayayım. Öncelikle garın içinde bulunan çeşitli ekranlardan, hangi destinasyona gideceğinize göre size uygun olan saati buluyorsunuz. Merak etmeyin İngilizce seçenek mevcut. Ardından yine garın içinde bulunan cihazlardan kendiniz, ya da gereksiz yere sıra bekleyerek gişelerden, biletinizi alıyorsunuz. Ardından gişelerin hemen üstündeki devasa, çalışmıyor gibi görünen ama aslında aslanlar gibi çalışan ekrana bakıyorsunuz ve treninizin kaç numaralı alandan çıktığını öğreniyorsunuz. Bunların hepsini yaptıktan sonra treniniz geldiğinde ise, öyle koltuk numarası falan bulmaya çalışmanıza gerek yok, rastgele oturabilirsiniz. Bilet fiyatları 2 hafta öncesine kadar 10 Euro civarıydı. Tren istasyonunun önündeki caddeden kaptırıp giderseniz, karşınıza Antwerp'in alışveriş caddesi olan Meir çıkacak. Burada Urbanoutfitters ve Forever 21 gibi Türkiye'de bulamayacağınız mağazalar da dahil, yüzlerce yer mevcut. Dolayısıyla sırf alışveriş için bile bu şehre gelen insanlar oluyor. Kişisel fikrimi soracak olursanız cadde boyunca çok özel butik ya da farklı markalar olduğunu söyleyemeyeceğim. Ancak hazır giyim ile ilgili bir derdiniz yoksa, bence oldukça fazla alternatife sahip olduğunuz bir bölge. Çoğunlukla trafiğe kapalı olduğu için, cadde üzerindeki waffle'cılardan birinden elinize waffle'ınızı alıp, ortalıkta rahat rahat dolaşabilirsiniz. Üstelik tekrar Brüksel'e dönmek ya da başka şehre geçmek gibi bir niyetiniz varsa, tren istasyonuna yakın olması da size elinizde torbalarla oradan oraya savrulmamanız açısından büyük kolaylık sağlıyor. Burada dolaşırken sadece ana cadde üzerinde ilerlemeyin tabi. Mümkün olduğunda ara sokaklara dalın. Karşınıza bir şey atıştırabileceğiniz kafeler, ve çağımız itibariyle artık "instagramlık" gözüyle baktığımız pek güzel sokaklar çıkması muhtemel. Alışveriş severlere önemli not: Birçok Avrupa kentinde olduğu gibi burada da hayat erken bitiyor arkadaşlar. O yüzden alışveriş yapacaksanız, işi 6'dan sonrasına bırakmayın. Her yer kapanıveriyor, şaşırdığınızla kalıyorsunuz. Welcome to Medeniyet. Antwerp ile ilgili oldukça ilgi çekici bir gerçek var: Burası ünlü ressam Rubens'in şehri. Dolayısıyla Antwerp'e kadar gelmişken, onunla ilgili bir şeyler görmeden dönmeniz hata, dönünce de içinizde dev bir pişmanlık olur. Rubens Huis, Rubens'in zamanında yaşamını sürdürdüğü evi, günümüzde müzeye dönüştürülmüş. İçinde hem eserlerini, hem kullandığı eşyaları görmeniz mümkün. Tren istasyonundan yürüme mesafesinde. Pazartesileri kapalı. Geri kalan günler 10:00-17:00 arasında açık. Giriş 8 Euro. 26'dan küçükseniz "Young Adult" sayıldığınız için 1 Euro. Antwerp ile ilgili bilmeniz gereken bir diğer konu ise, bu küçük şehrin Avrupa genelinde elmas endüstrisinin başkenti olduğu. Anladığımız, okuduğumuz ve Snatch'den hatırladığımız kadarıyla, sektör Yahudilerin elinde. O yüzden "hoşçakalın arkadaşlar, ben yurt dışına çıkıp biraz elmas alacağım" gibi bir planınız varsa, Diamond District'e gidip, oradaki türlü türlü mağazadan kafanıza göre bir şeyler bulmanız mümkün. Antwerp'ten önce bulunduğumuz Brüksel'de bir adet Grote Markt bulunmasından mütevellit, anladığımız kadarıyla Belçika'da şehir merkezlerine "Grote Markt" adını vermeyi seviyorlar. Antwerp'deki Grote Markt, tıpkı Brüksel'de olduğu gibi, yine güzel binaların, çikolatacılar, dantelcilerin çevrelediği, bir güzel meydan. Muhtemelen şehrin en ünlü ve turistik bölgelerinden biri, bu yüzden turistliğinizi bilip, orayı görmeden dönmemelisiniz. Evet, hızlandırılmış Antwerp turumuzun sonuna geldik. Gezdiğimden fazlasını yazarak "ay şurası çok güzel!" diye uydurmak istemediğim için, 1 gün içinde ne yazdıysam buraya yazmış bulundum. 1 yıl boyunca değişim öğrencisi olarak yaşadığım muhteşem şehir. turistik olarak daha nice yerleri olması yanında yaşayan ve gençler tarafından haftanın 3 günü yaşatılan bir şehir. Grote Markt kelime anlamı ile büyük market ya da büyük pazar alanı anlamındadır. eskiden şehir pazarları kermesler ve eğlenceler o alanlarda yapıldıgı için hala önemini kaybetmemiştir. Brükselde ressamlar, sergiler bulabileceginiz Grote Markt; Antwerpen'de buluşma mekanı, kermes ve panayır alanı olarak kullanılmaktadır.


İsveç, "İşte dünyanın en yaşanılası 10 ülkesi!" başlıklı haberlerin tartışmasız isimlerinden. Eğer ideal yaşam diye bir şey varsa, bunu gerçekleştirmek, oralara bir yerlere gittiğiniz takdirde mümkünmüş gibi geliyor insana. En azından bende bıraktığı izlenim buydu. O yüzden, Nilay Kılınç ile gerçekleştirdiğimiz bu röportaj, benim tüm merakımı giderip yerini en yakın zamanda İsveç'i ziyaret etme isteğine bıraktı. Nilay, her şeyi o kadar güzel anlatıp detaylandırdı ki, Halkalı Çöplüğü'nü bu şekilde anlatsa, oraya da ilgi göstermeye başlardım herhalde. Okumaktan inanılmaz keyif alacağınız bir söyleşi olduğunu düşünüyorum, ve İsveç'e özel bir ilginiz varsa, Nilay'ın bloguna da kesinlikle göz atmanızı tavsiye ediyorum. İsveç'e gelmemin arkasında esrarengiz olaylar var! Henüz okuma yazma bilmiyorken, babama ait Kanada ile ilgili bir kitapta doğa resimlerine bakıp, "geyiklerin, göllerin olduğu, sürekli kar yağan bir yerde yaşasak keşke..." diye düşünürdüm. Daha sonraları bir Finlandiya romantisizmi başladı ve liseye geldiğimde artık Finlandiya, aile ve arkadaşlar tarafından benle özleştirilen bir ülke olmuştu. Kalevala başucu kitabımdı; Fin folklorik müzikleri dinler, metal gruplarını takip ederdim. Bu dönemde genel olarak tüm İskandinavya ülkelerinin edebiyat ve sanatıyla ilgilenmeye başladım. Üniversite yıllarımda İsveç ve Danimarka'nın göç politikalarıyla haşır neşir oldum. Bu konuları incelerken İsveç'in yüksek lisans için uygun bir ülke olduğuna karar verdim. Doğa dostu, kadın ve LGBT hakları savunucusu, bilim düşkünü İsveç! Sürekli gelişmeye çabalayan bir ülkede okumak beni ideallerim doğrultusunda besler diye düşünüp Lund Üniversitesi'nde Avrupa Çalışmaları yüksek lisansına başladım. Aynı zamanda Malmö Üniversitesi'nde göç üzerine çalışıyordum. An itibariyle yine aynı alanda, bu sefer Göteborg'daki bir akademik projede araştırma asistanı olarak çalışyorum. İki buçuk senedir İsveç'te olmama rağmen Finlandiya'ya hiç gitmedim. Ben insiyatif almadan, olayların beni oraya sürüklemesini bekliyorum, Finlandiya konusunda çok romantiğim. En nihayetinde çocukluk aşkım! Lund'un benim neznimde yeri ayrı olmasına rağmen Göteborg'u tercih ederim. Göteborg, Malmö ve Lund ile kıyasladığımda bana daha bir "İsveç kenti" hissi veriyor. Aynu zamanda Göteborg İstanbul'u anımsatıyor bana. Deniz kokusu, balık kokusu, köprü, hareketlilik, şehirdeki tezatlıklar... Lund, öğrenciler için biçilmiş kaftan fakat üniversite ile ilişiğiniz kesildiğinde çok sıkıcı bir yer haline geliyor çünkü bütün şehir öğrenciler üzerine kurulu. Eğer öğrenci değilseniz gidebileceğiniz bar sayısı bir elin parmaklarını geçmez, sinema deseniz iki tane var, ev bulmanız zorlaşır. Öğrenci kulüpleri Lund'un dinamosu ve onlara erişiminiz olmadığı sürece emekli hayatı yaşamaya mahkumsunuz. Malmö, Lund'a göre daha hareketli ve çeşitliliğin daha fazla olduğu bir yer. Lund'daki etnik çeşitlilik sadece üniversite kaynaklıyken, Malmö dünyanın her yerinden farklı etnik gruplara ev sahipliği yapıyor ve bu da Malmö'yü daha renkli bir şehir haline getiriyor. Malmö, bu üç şehir arasında en ucuza yaşayabileceğiniz şehir ayrıca. Kopenhag'a yakın olması da cabası! Fakat yine de küçük bir şehir ve bir sene sonunda orada da başa sarıyorsunuz. Ben buraya soğuğu için geldim ama aradığımı bulamadım. Lund ve Malmö güneyde olduğundan kar pek nadir yağar, havanın da -10'dan aşağısına düştüğünü görmedim. Hatta kar yağdığında trenler gecikir, kuzeydekiler de bu sebeple güneyle dalga geçer. Sürekli yağan yağmur ve gri gökyüzü Amsterdam, Berlin ya da Londra'dan farklı değil. İsveç'in kuzeyindeki şehirlere gittiğimde tam da istediğim havayı buldum. Kar her yeri aydınlatıyordu ve kuru soğukta daha az üşüdüğümü farkettim. Güneyin nemli ve rüzgarlı havasında ne giyerseniz giyin soğuk kemiklerinize işliyor, fakat kuzeyde sıkı giyinirseniz kesinlikle üşümüyorsunuz. İstanbul standartlarına göre hava tabii ki oldukça sert. Kışın rüzgara karşı savaşı kaybedip bisikleti yan yatan çocuk ve yaşlılar görebilirsiniz. Ben artık İstanbul ziyaretlerimde mont taşımıyorum, gerçekten de İsveç'ten sonra çok sıcak geliyor. İsveç'te kalmayı istememin temel sebebi yüksek yaşam kalitesidir. Toplu taşıma her zaman iyi işler, sokaklar temizdir, sağlık sistemi sizi yarı yolda bırakmaz, hava ve su bedavadır ve en önemlisi de bütün sistem sizin kendinize ve ailenize zaman ayırabileceğiniz şekilde düzenlenmiştir. Türkiye'de ne kadar zengin olursanız olun, o Porsche'yle iki saat trafikte kalacaksınız kaçarı yok. İsterseniz en güzel köşkte yaşayın, kaldırımlarınız yine bozuk olacak. En iyi restauranttan eve dönüşte taksiciye sigara uyarısında bulunun, adam yine bildiğini okuyacak. İşten eve sekizde varan insanın nasıl bir sosyal hayatı olabilir? O yüzden herkes eve döndüğünde yemek yiyip, dizi izliyor. Türkiye'de yaşam kalitesi paraya endeksleniyor, halbuki yaşam kalitesi insanların en basit ihtiyaçlarını sorunsuz giderebilmesiyle ilgili. İsveç'te suyu musluktan içersiniz, Türkiye hesapta su kaynaklarının bol olduğu bir yer iken, suyu plastik tüplerde alıyorsunuz. Yürümek, koşmak isteseniz bunları yapabileceğiniz düzgün yollar yok, ki yol olsa dahi insanlar size aklınızı kaçırmışsınız gibi bakıyorlar. İsveç'ten İstanbul'a ziyarete geldiğimde nefes darlığı çekiyorum çünkü İstanbul'un havası boğazımı yakıyor. Bu bahsettiklerim basit ve temel ihtiyaçlar ama maalesef Türkiye böylesine basit gereksinimleri bile karşılamayan bir yer. İyi örnekler yok değil, mesela Eskişehir bisiklet ve yürüyüş yolları, müze ve sanat evleri, mimari yapılarıyla yaşanılabilecek bir şehir. İsveç öyle pahalı ki, her aldığının Türk lirası karşılığını hesaplayan bir arkadaşın saçları beyazladı! Şaka bir yana, İsveç'te yaşayacaksanız burada çalışmanız şart. Maaşınızı İsveç standartlarında aldığınız sürece iyi bir hayatınız olur ama paranız Türkiye'den aile ya da devlet eliyle geliyorsa zorluk çekebilirsiniz. Kira fiyatları oldukça yüksek. Bir öğrenci odasının kirası 700-800 lira civarı tutuyor. Dışarıda yemek yemek ve içki içmek de lüks sayılıyor. Ama mesela toplu taşıma en azından İstanbul'a nazaran daha ucuz. İnternet aylık ücretleri de Türkiye'ye nazaran çok düşük Ama Sefiller'i yaşamadan da oluyor. Mesela her İsveçli gibi öğle yemeğinizi lunch box'a koyarsanız, kahvenizi termosunuzda getirirseniz, sadece cuma ya da cumartesi akşamları çıkarsanız bütçenizi bir nebze rahatlatırsınız. Ben bu şekilde yaşıyorum ve böylece bütçemi sıkıntıya sokmadan geçinebiliyorum. İsveçliler para konularında dikkatli davranırlar. İşlerini görecek iyi kalitede bir mal alıp iyice eskiyene kadar onu kullanırlar, az ama öz yaşarlar. Yemek konusunda da aynılar. Önden çorba, ana yemek, yanında salata, akabinde tatlı gibi bir menü asla olamaz. Bir öğünde bir çeşitle geçiştirirler. Türkiyeliler'in Avrupa'da yaşadığı, "abi, adamlar domatesi sayıyla alıyorlar!" travması bundan yani! Türkiye'deki bolluk bereket burada yok. Kültürel adaptasyondan ne anladığımıza bağlı. Benim için bu, buradaki eğitim sisteminde başarılı olmak, iş bulmak, az buçuk bir arkadaş grubu edinebilmek, dili ilerletmek, buranın kültür ve sanatı mevzu olduğunda iki kelam edebilmekti. Bazı konularda kendimi değiştirdim. Mesela yalnız yaşamak bana kendimle geçinebilmeyi, planlı yaşamayı ve zamanın değerini öğretti. Batı'nın iyi yönlerini almak lazım. Çünkü eğer her şeye adapte olmak isterseniz, bu kendi doğrularınızdan vazgeçmek anlamına geliyor. Mesela burada yaşlılara yer vermek, para almadan bir yemek tertip etmek, yolda birine yardımcı olmak, tanımadığınız biriyle konuşmak pek de kolay rastlanacak şeyler değildir. Ben bunlara özellikle adapte olmak istemedim. Evimde yemeğe davet ettiğim insandan para istemem gibi bir durum olamaz. Ya da, ben yine de yaşlı birine yer vereyim, isterse o oturmasın ama bu, artık onun derdi. Yolda yardıma muhtaç birini görürsem tepkimi gösteririm, beni İsveçliler'in bu durumlarda ne yaptığı hiç ilgilendirmiyor. Bu tür sosyal kodlara uymam, çevremdekilere de, başka bir yaşamın mümkün olduğunu gösteririm. En garip bulduğum şey Dr. Jekyll & Mr. Hyde durumu. O da İsveçliler'in alkol aldıklarında normalin çok üstü bir seviyede sosyalleşmeleri ve samimileşmeleri. İsveçli arkadaşınız size alkollüyken, "sen benim şöyle kankamsın, böyle ciğerimsin" derse, ertesi sabahı bekleyin. Koridorda yanınızdan geçerken, göz teması kurmadan selam verip gider. Bu anormal karakter değişimleri dışında garip bulduğum bir durum olmadı. Zaten adapte gelmiştim, adapte devam ediyorum. İsveçliler arkadaşlıklarını yavaş yavaş ilerletirler. Sanırım ben de böyle olduğumdan bana bu ağırdan almacılık hiç rahatsızlık vermedi fakat bundan şikayet eden insanlar tanıyorum. Geriye dönüp baktığımda dostlar edindiğimi görüyorum, bu beni mutlu ediyor. Mesela iş için İsveç dışına çıktığımda buradaki arkadaşlarımı özlüyorum. Ama belirtmeliyim ki, İsveçliler'in arasına karışmak, bir grubun parçası olmak o kadar da kolay değil. Sabır ve emek istiyor. Her adımı karşı taraftan bekleyen biriyseniz, işiniz zor demektir. Lund'un eğlence hayatı bellidir. Öğrenciyseniz önce birinin evinde förfest yani partiye ısınma yaparsınız. Akabinde öğrenci barlarından birine gider, kapıdaki kuyrukta uzunca bir süre bekledikten sonra sanki içeride harika bir olay dönüyormuş gibi bir heves bara dalarsınız. Bar 2 gibi kapanır sonra efterfest, yani parti sonrası eğlencesi başlar. Yine birinin evine/odasına gidilir, herkes zom olmuş durumdadır, kimse de "yahu biz bu gece elle tutulur ne yaptık?" demez. Şanslıysanız bir kısa film gösterisi, iyi bir DJ vs. olabilir o gece. Malmö'de de durum farklı değil. Orada da öğrenci barı yerine normal barlara gidiliyor, bazı barların iyi etkinlikleri olabiliyor fakat tabii 25-30 lira gibi bir ücreti sadece girişte vermeyi göze alırsanız. Göteborg'da alternatif daha çok, en azından club sevmeyen pub'a gider, canlı müzik seven o tarz bir yere koşar vs. Kültürel etkinlikler konusunda Göteborg yine büyük bir şehir olarak daha çok alternatif vaadediyor. Burada bir çok müze var ve hepsi 25 yaş altı için bedava. Ben genelde eğlence açlığımı Kopenhag'a saklıyorum. Kopenhag'da eğlence bambaşka! İsveç'e göre daha rahat ortamlar var. Hatta hiçbir yer kesmezse, Seven Eleven'dan bira alıp street fest yaparsınız. (İsveç'te alkol sadece System Bolaget denilen tekellerden alındığından öyle bir şansınız yok, zira haftaiçi 7'de, cumartesileri 3'te kapanıyorlar) Mesela geçen hafta Kopenhag Pumpehuset'te YoungBlood Brass konserine gittim, hem konserden hem de konser mekanından çok keyif aldım. Uzun bir aradan sonra Kopenhag çok iyi geldi. Güneyde konuşulan lehçe dilime yapışmasın diye çok uğraştım ama tabii sürekli o lehçeyi duyduğum için bölgeye özgü bazı deyişler ve teleafuz biçimleri ister istemez yer etti. Eğer çok derin bir muhabbet dönmüyorsa İsveççe konuşurum ama hala kendimi İsveççe konuşurken çok da rahat hissetmiyorum. Göteborg'da konuşulan İsveççe'yi çok sevdim, o şekilde konuşmaya çabalıyorum. Üniversite etkinlikleri Lund'da oldukça yoğun olmasına rağmen genel anlamda çok da tatmin edici değil. Malmö biraz daha faal ve her geçen gün daha da iyiye gidiyor. Göteborg ise sanırım her türlü beklentiyi İsveç standartları içinde karşılar. Burada da üniversite önemli bir etkinlik merkezi ama üniversite dışında şehrin her köşesinde sanat, kültür, spor faaliyetleri bulunabilir. Lund, çok şirin bir öğrenci şehri ve aynı zamanda Danimarka Krallığı altında bulunduğu yıllarda önemli bir ticaret ve dini merkez olduğundan çok eski mimari yapılarının günümüze kadar bozulmadan gelmiş olduğu bir yer. Lund'da üniversite binalarının, kalenin ve Lund Kilisesi 'ın bulunduğu Lundagard'u mutlaka gezin ve İskandinavya'nın en büyük açık hava müzelerinden biri olan Kulturen'i ziyaret edin. Oradan Botanik Bahçesi'ne yürüyün ve sera kısmında Amazon Ormanları bölümünü görün. Üniversite'nin muazzam kütüphane binası için Helgonabacken'e gidin ve hazır gelmişken Skissernas Museum'da bir sanat turuna çıkın. Şehrin gençlerinin takıldığı Ariman Cafe'de Nils Oscar birası için, Ebbas Skafferi ya da St. Jakobs'ta bir kahve molası verin. Kahvenizin yanında İsveç usulü bir tatlı alın, mesela semla, vaniljhjartan, kanelbulle, mazarin vs. En önemlisi, Lund'un arnavut kaldırımlı dar sokaklarında kaybolun, yolunuz elbet merkeze çıkacaktır nasıl olsa. Eğer Lund'da yaza kadar kalacaksanız, şehrin en büyük şenliği olan Valborg için Stadsparken'e gidin. Malmö'de Moderna Museet'i ziyaret edin, mutlaka iyi bir sergiye denk gelirsiniz. Malmö'nün tarihine kısa bir yolculuk için Malmö Hus'e gidin. Kafe ve barlarla dolu Lilla Torg'da yemek yiyebilirsiniz. Moriskan'ın websitesinden akşam için ne var ne yok bakıp, oraya eğlenmek için gidebilirsiniz. Eğer hava güzelse önce Folkets Park'ın çimlerinde oturup, müzik yapan gençler eşliğinde biranızı yudumlayıp, sonra Moriskan'a geçebilirsiniz. Kanalda kanoyla gezebilir ya da küçük bot turlarına katılabilirsiniz. Yine hava güzelse Limhamn plajına gidip, denize girebilirsiniz. Orada sauna imkanı da var. Büyük bir arkadaş grubuyla gidip, mangal yakmak için de ideal bir yer. Kreuzberg havasında takılmak için Möllan'a gidip, Simpan'da kahve ya da bira içebilir, Ölkafeet'de oldukça ucuza förfest yapabilirsiniz. Malmö'de sadece şehir merkezinde dolaşacaksanız her yer yürüme mesafesidir. Aksi halde bir Jojo kart edinmeniz şart. Jojo hem Malmö hem Lund'da kullanılabilir. Ağustos ayının son haftası Malmö'deyseniz, şehrin en iyi zamanında denk geldiniz demektir. Malmöfestivalen kapsamında şehrin her yeri konser, seminer, workshop ve bir çok başka etkinlikle doluyor. Mesela the Hives gibi bir grubu bedavaya izleyebilirsiniz. Göteborg'dayken sushi ve Thai restaurantlarına gidin, oldukça ucuzlar. Göteborg'da yapılacak çok fazla şey var ama vaktiniz kısıtlıysa en azından Göteborg Müzesi, Göteborg Sanat Müzesi ve büyük bir alana yayılan eğlence parkı Liseberg'i ziyaret edebilirsiniz. Alternatif müzik dinleyen ya da Berlin hipsterlığı peşinde koşan biriyseniz, Andra Langgatan'da takılın. İkinci el dükkanlar, coffee baristalar, ucuz publar mevcut. Benim favorilerim, Jarntorget'in köeşindeki Pustervik, Andra Langgatan'daki Publik ve Kelly's. Kahve molası ve birbirinden güzel dükkanlar için Haga'ya gidebilirsiniz. Le Petit Cafe'nin tatlıları taze ve lezzetli. Cam kenarında oturup, yoldan geçenleri izlemek de oldukça keyifli. Bence şehrin en güzel caddesi olan Linnegatan'ı baştan sona yürüyüp, Hagabion barda vegan bir akşam yemeği yiyebilirsiniz. Barın üstü sinemadır, şanslıysanız İngilizce ya da anladığınız başka dillerde bir sanat filmi izleyebilirsiniz. Şehir cuma ve cumartesileri nasıl kendinden geçiyor, onu merak ediyorsanız Avenyn'deki pahalı bar ve club'lara gidebilirsiniz. Eğer şehirden uzaklaşmak isterseniz, şehrin güney ucu Saltholmen'den adalara feribot kalkıyor. Simit ve çay yok ama yine de bir İstanbul havası veriyor. Ben Brannö adasını seviyorum, fakat kışın çok tenha oluyor. Son olarak Göteborg denildi mi müzikten bahsetmemek olmaz. Öncelikle bir Hakan Hellström ve bir Broder Daniel CD'si mutlaka edinin. Ve Ağustos başı gibi Göteborg'daysanız, Way Out West festivalini kaçırmayın! İsveç'in yeme ve içme kültürüne dair daha fazla şey öğrenmek isterseniz blogumdaki iki yazı işinize yarayabilir. "Ne yemeden dönmeyelim, neyi yemeyi es geçelim?" için http://pippilongscarf. wordpress. com/2012/06/13/yemek-kulturu-101-6/, İsveç'in içki adabı nedir öğrenmek için, http://pippilongscarf. wordpress. com/2012/06/24/haydi-iciyoruz-skal-2/ ve http://pippilongscarf. wordpress. com/2012/06/27/ol-yanlis-anladiniz-ol-isveccede-bira-demek-2/. Ben de 9-10 yaşlarında Halmstad'daydım, güzel bir yerdi. Beraber gidelim finlandiya ya bende seviyorum o ülkeyi 🙂 keşke ulusalcı olsalar zorlaştırmasalar vize işlemlerini. türkiyeye dönerken çalışırken ödediğim vergiden iade alabiliyormuyum. sizce ilk yerleştiğimde neler yapmalı, nelere dikkat etmeliyim. turkiyeliler ne sacma bi kelime ya, turkler iste biz, turkiye'de yasayanlar.