Aylardır gidelim diye heveslenip bir şekilde hep ertelediğimiz Lizbon gezimizi sonunda gerçekleştirdik! Karmaşık sokaklarına, İstanbul'u hatırlatan kalabalığına ve yer yer Küba'yı hatırlatışına yandığımız bu şehri, tembel bünyemizde sarsıcı etkiler yaratan çılgın yokuşlarına rağmen daha döndüğümüz gibi özlemeye başladık. Aranızda daha önce Küba'ya ayak basanınız ve bizim kadar vurulanınız var ise, Lizbon ile de büyük bir aşk yaşama ihtimaliniz yüksek. Zira adam ağlatan yokuşlarını bir kenara koyacak olursak şehrin yer yer Havana sokaklarını andırdığını eminiz ki siz de fark edeceksiniz. Tabi bu benzerlikte mimari ve bulunduğu her yere ekstra sevimlilik katan palmiyelerin yanı sıra, Avrupa'nın diğer birçok şehrinde yaşanan "Akşam 9'dan sonra sokaklarda kimsenin kalmaması" sorunsalının Lizbon'da kesinlikle yaşanmıyor olması da etkili olabilir, o ayrı. Erken gelen not: Lizbon Gezi Rehberi yazmışken, Lizbon'daki yeme içme meselesine de şurada parmak basmış bulunduk. Eklemeden geçmeyelim, ilkbahar/sonbahar gibi ara dönemlerde gidiyorsanız, çok sert bir havayla karşılaşma ihtimaliniz oldukça düşük olsa da, yağmur çamura maruz kalma durumunuz olabilir. Örneğin biz Kasım ayında 15-18 derece sıcaklığında seyreden pek tatlı bir havada dolaşmış olsak da, yer yer sucuk gibi olduğumuz türden yağmurlarla ve rüzgarla uğraşmak durumunda kaldık. Dolayısıyla yanınıza şemsiye, yağmurluk gibi bir şeyler almanızda fayda var. Bunun dışında gezeceğiniz müzeler ve ulaşım meselesi için birçok şehirde işinizi kolaylaştıran city pass'lerden alabilirsiniz. Buradaki versiyonu, adını tahmin edebileceğiniz üzere Lisboa Card. 1, 2 ve 3 günlük versiyonları mevcut. Kullanıma geçirdiğiniz andan itibaren aktive oluyor ve müzelere ücretsiz/indirimli giriş sağlamasının yanı sıra ulaşım araçlarını da kapsıyor. 2014 Kasım ayı itibariyle 1 günlük kart 18,50, iki günlük 31,50, üç günlük ise 39 Euro. Gireceğimiz müzeler ve ulaşım masraflarımızı değerlendirdiğimizde kesinlikle işe yarar bir kart olduğuna karar verdik, dolayısıyla turist tuzağı mı diye düşünmeden rahatlıkla alabilirsiniz. -Eğer öğrenciyseniz ya da öğrenciye benzer bir haliniz varsa, 4 Euro civarında bir indirim kapabilirsiniz. Çirkin bir tavsiye verdik galiba.. -Lisboa Card'ı havaalanından ya da Praca do Comercio'daki Welcome Center'dan alabilirsiniz. Ulaşım konusunda Lizbon'da sırtınız yere gelmez. Evet, daha yazının başından 2342. kez vurgusunu yaptığımız gibi ortalıkta dolanırken pek çok yokuşa denk geleceğiniz için İsmail Türüt gibi terleyeceksiniz, onun kaçarı yok. Ama Allah'tan metro ve tramvay ağı bizimki gibi 3 duraktan oluşmadığı için her yere ulaşmak gayet rahat. Şehir merkezinde vakit geçirirken toplu taşıma kullanmak yerine yürümeniz ve aklınıza esen sokağa dalıvermeniz, Lizbon'u ya da herhangi bir şehri tanımanın en iyi yolu olsa da, Belem gibi biraz daha uzak noktalara giderken elbet bir toplu taşıma aracı kullanacaksınız. Bu konuyu çözdüysek, orada yer yer kafamızı karıştıran aktarma yapmalı durumları da açıklamakta fayda var diye düşünüyoruz. Zira bizim şehrin başka noktalarına giderken yer yer kafamız karıştı. Bence hangi duraktan nereye aktarma yapılabildiğini yazarsak işinizi gayet kolaylaştırmış oluruz. Cais de Sodre: Cascais'e giden tren, Belem'e giden tram ve tren, İsa heykeline giden ferry, hepsi bu durağın civarında. Rossio: Sintra'ya giden tren buradan kalkıyor. Sea Sebastio: Merkezin hafif dışında kalan Gulbenkian Museum'in en yakınındaki durak. Oriente: Şehir ya da ülke değiştirecekseniz o olayların merkezi burası. -Metrolar gece 1'e kadar kullanılabiliyor. -Heveslileri için unutmadan ekleyelim, Tram 28 Lizbon'un simgeleşmiş tramvayı. Dolayısıyla içinizde bir binme isteği olabilir anlıyoruz, ancak sizin gibi 1000'lerce turist olduğunu düşünürsek bu durum otantik bir deneyimden çok Zincirlikuyu'dan metrobüse binmiş hissi yaratabilir, ona göre karar verin. Tram 28 ne zaman önümüzden geçse insanlar cama yapışmış, yüzlerinde bir çaresizlik ifadesi ile ilerliyorlardı. Lizbon'da konaklama meselesiyle ilgili adeta nokta atışı yaptığımızı düşünüyoruz. Dolayısıyla kiraladığımız apartmanı size kesinlikle tavsiye edebiliriz. Design Chiado Flats, Rua do Carmo üzerinde, şehrin turist magnetlerinden Elevador de Santa Justa'nın bitişiğinde bulunuyor. Bitişik derken abartmıyoruz, çünkü otelin terası, Elevador'a bağlanıyor ve burada kahvaltı yapmaya karar verirseniz DEVCİLEYİN bir şehir manzarası da yanıbaşınızda oluyor. Şehrin über merkezi bir noktasında, bir sürü ulaşım seçeneğine çok yakın olan bu otelimsi apartmanın dekorasyonu da şahane. Bıraksalar 3 ay kalacaktık. Bırakmadılar. Lizbon'un gezilecek yerlerine sızmadan önce şehri daha kolay tanıyabilmeniz açısından bölgeleri detaylandırmamızın faydası olabilir. Bu şekilde her gününüzü bir bölgeye ayırarak hem zamanınızı doğru değerlendirebilir hem de bir şeyleri gözden kaçırmamış olursunuz. Bir turist olarak öncelikli olarak ilginizi çekebilecek yerlerden biri Baixa/Chiado bölgesi. Birçok turistik aktivite, restoran, kafe vs. bu bölgede bulunduğu gibi, konaklama açısından da öncelikli olarak tercih edebileceğiniz yerlerden biri burası. Hafiften Beyoğlu'nu andıran bu bölgede bizi pek de tatmin etmeyen çeşitli alışveriş seçenekleri bulabilmeniz de mümkün. Biraz daha alternatif bir bölge kabul edilebilecek Alfama, ilk etapta Tarlabaşı'nın birazcık güzelleştirilmiş hali gibi izlenim yaratsa da, sokaklarında kaybolduğunuzda buranın şehrin en güzel bölgelerinden biri olduğunu fark edeceksiniz. Kalenin etrafında şekillenmiş bu bölge, zamanında yaşanan büyük Lizbon depreminden en az hasar alan bölge olduğu için eski Lizbon'u en iyi şekilde yansıttığ söylenebilir. Şimdiden uyaralım, burada manzaralı, sarı tramvaylı fotoğraf çekmeye çalışırken ezilme tehlikesi atlatabilirsiniz, dikkatlı olun. Merkezden biraz daha uzaklaşacak olursak, büyük ihtimalle öncelikli olarak Belem'i görmek isteyeceksiniz. Turistik anlamda çok ilgi gören bu bölgede Lizbon'u tarihi yönünü görebilir, inceden bir boğaz havası alabilirsiniz. Ayrıca Belem'e özgü tatlı Pastais de Nata krizine girerek, gezinizi başladığı gibi sonlandırabilirsiniz. Bizce güzel bir kapanış. Eğer Belem'e tren ile gittiyseniz, Belem'in bir önceki durağı olarak hatrınızda kalabilecek Alcantara ise, bize sık sık Karaköy'ü hatırlatan bir liman bölgesi. Özellikle aşağıda daha detaylı anlatacağımız LX Factory'e uğrarsanız ne demek istediğimizi çok daha iyi anlayabilirsiniz. Taksim Meydanı'nın muhteşem güzelliğinden gözlerinizi alamadığınızı biliyoruz. Betonuna yandığımız Taksim'den sonra pek de güzel gelmeyecek olsa da, Praca do Comercio Lizbon'un en önemli ve en büyük meydanı olarak kabul ediliyor. Meydanın bir tarafında Tejo Nehri, ortasında King Jose 1'in heyvetli anıtı, çevresinde türlü türlü turist kazıklamalı restoran ve bir diğer tarafında da Rua Augusta'ya açılan Arco da Rua Augusta bulunuyor. Meydandan nehir tarafına doğru kaptırıp yürürseniz 25 Nisan Köprüsü'nü ve İsa heykelini uzaktan da olsa görebilirsiniz. -Burası Lizbon gezinize başlamak için mantıklı bir nokta olabilir, nereden başlayacağım diye kafası karışanlara duyurulur. -Baixa/Chiado metrosundan buraya kolaylıkla yürüyebilirsiniz. Praca da Comercio'da bulunan Arco da Rua Augusta'nın, yani her Avrupa ülkesinde göre göre "NE ZAFERMİŞ ULAN?" tepkisi vermeye başladığımız zafer takının altından geçtiğinizde ulaşacağınız cadde Rua Augusta. Burası ortalıkta "bakın ben kendimi boyadım ve havaduruyorum" stili çalışan sokak sanatçılarıyla, Asyalı turistlerle ve mağazalarla dolu. -Eğer hediyelik eşya alacaksanız bizce bu caddede bulunanları tercih etmemelisiniz. "Merkezden ve turistik yerlerden uzaklaştıkça hayat daha ucuz" felsefemiz tabi ki burası için de geçerli. Obama'nın barış ödülü almasıyla güvenimizi iyice kaybettiğimiz Nobel ödülünün haklı kazananı muhteşem yazar Jose Saramago'ya adanmış olan bu kurum, turistik gezilere açık. İçeride Saramago ile ilgili birçok bilgi edinebileceğiniz gibi kitaplarına dair çeşitli taslaklar da görebilmeniz mümkün. Eğer denk gelirseniz ve edebiyata ilginiz varsa, çeşitli konferanslara denk gelebilmeniz mümkün. Üstelik bazıları İngilizce oluyor. -Giriştkie arkeolojik kazı alanını gördüğünüzde şaşırmayın, binanın altından eski Roma kalıntıları çıkmış ve büyük bir heyecanla sergiliyorlar. -Praca do Comercio'dan yürüme mesafesinde. -Hazır konu Saramago'dan açılmışken Körlük, Görmek ve Kabil kitaplarından başlangıç yapabilirsiniz. -Giriş ücretsiz. -Terreiro do Paço durağından kolayca ulaşabilirsiniz. -Gece ışıklandırması çok güzel görünüyor, içine giremeseniz de şöyle bir önünden geçebilirsiniz. Bu kaleyle ilgili bir şeyler yazmadan önce size bir itirafta bulunacağız: Biz bu kaleye gitmedik. Evet Lizbon'un en ikonik yapılarından biri olabilir, ancak bizim nedense ilgimizi çekemedi. Şehrin en yüksek noktasında bulunuyor olması nedeniyle, evimizin penceresi de dahil birçok yerden göründüğü için bir türlü zahmet edip de gidemedik. İçinde ne olduğu konusunda atıp tutmak istemesek de, oldukça turistik bir yapı olması nedeniyle çılgın kuyruklar olabildiğini biliyoruz, en azından o konuda uyaralım. -Lisboa Card ile %20 indirimli. -Giriş 8,50 Euro. Elevador de Santa Justa en basit şekilde anlatmak gerekirse, sizi şehrin daha aşağıda kalan bir noktasından yukarı sokaklarına taşıyan bir asansör. Aynı zamanda şehri tepeden görebilme gibi bir olanak sağladığı ve şu anda şehirde türünün tek örneği olduğu için oldukça turistik bir nokta. Eğer ilginizi çekmiyorsa bile, Lizbon'daki yokuş meselesini abartmadığımızı anlamak için rica ediyoruz bu asansörümsü şeyi kullanın. -Kullanmak 5 Euro. Sadece üst katından manzaraya bakmak istiyorsanız 1,5 Euro. Lisboa Card dahilinde. -8,30 ve 20:30 arası açık. -Baixa/Chiado metrosundan yürüme mesafesinde. Ayrıca yukarıda söz ettiğimiz apartmanımızın hemen yanı olduğunu da belirtelim. Baixa/Chiado metrosunun göbeğinde bulunduğu, birçok ünlü mağazanın bulunduğu bu cadde şehrin en merkezi noktalarından. Markalardan gördüğünüz üzere çok da heveslenilecek bir yönü olmasa da, civarda bol bol restoran seçeneği olması ve ara sokaklarına dalarak Lizbon'un farklı farklı yönlerini görebilmek gayet hoş oluyor. -Lizbon'un en ünlü kafelerinden Cafe Brasileira burada bulunuyor. Hala ısrarla alışveriş merkezi sevmeye devam ediyorsanız burada Armazens do Chiado adlı bir alışveriş merkezi mevcut. Ancak bu saçma alışveriş merkezi için boşuna vakit kaybetmemenizi öneririz. Her yeri İstanbul'dan bir yere benzetme merakımızı frenleyemeyeceğimiz bir diğer bölge olan Bairro Alto için "Asmalı'nın eski güzel günleri" benzetmesini yapsak herhalde çok da yanılmış olmayız. Hafta içi ya da hafta sonu fark etmeksizin genç ve öğrenci ağırlıklı bir kalabalığın içinde, kafanızı uzattığınız her sokaktan farklı bir mekan, farklı bir grup ve müzik ile karşı karşıya kalmaktan bizim gibi memnun oluyorsanız akşamları kendinizi buraya atabilirsiniz. -Herhangi bir bar ya da mekan tavsiyesinde bulunmaktan yana değiliz, çünkü gecenin akışına göre kafanıza uyan yere girmek kesinlikle çok daha eğlenceli olacaktır. -Bu bölgede aynı zamanda birçok lokal restoran seçeneği mevcut, onun için sizi yeme-içme rehberimize doğru alalım. -Eğer Fado dinlemek istiyorsanız Bairro Alto'da onlarca minik, sevimli, lokal&turist karışık fado restoranı bulunuyor. Eğer spontane hareket etmek istemiyorsanız Tasco da Chico'yu önerebiliriz. Lizbon ve modern sanat ikilisinin bir arada nasıl gittiğini bilmediğimiz için Museu Berardo'ya çok büyük beklentilerle gitmemiştik. Ancak kendimizi içeri attıktan sonra işler değişti ve son zamanlarda gezdiklerimiz içinde favori 3 listemize adını altın harflerle yazdırdığını söyleyebiliriz. İçeride Andy Warhol, Jackson Pollock, Roy Lichtenstein, Anish Kapoor, Richard Hamilton gibi çoğumuzun bildiği onlarca sanatçının yanı sıra Tony Oursler, Piero Manzoni, Yves Klein gibi sanatçıların kesinlikle gözden kaçırmamanız gereken eserleri mevcut. Öyle ki biz İstanbul'a döndüğümüz gibi cahil hissedip kendileriyle ilgili yoğun araştırmalara giriştik. Minimal art, pop art ve kavramsal sanata ilginiz varsa, kesinlikle kaçırmamanız gereken bir müze. -Hatırlatalım, tabi ki Pazartesi kapalı. -Belem bölgesinde bulunduğu için Jeronimos Manastırı, Kaşifler Anıtı ve Torre de Belem ile beraber aradan çıkarabilir, bir "Belem günü" yapabilirsiniz. Efendim geldik Belem'in bir diğer Asyalı turist popülasyonundan cinnet geçirip kameralara saldırmalı turistik atraksiyonuna. Nehrin hemen dibinde bulunan ve Portekiz'in ünlü kaşifi Vasco de Gama'ya adanmış olan bu kule hem mimari olarak gerçekten çok güzel, hem de Belem bölgesinde bir ilginizi çekebilecek Kaşifler Anıtı'na yürüme mesafesinde olduğu için ikisini bir arada görmeli bir combo yapabilirsiniz. -Giriş 6 Euro. Lisboa Card dahilinde. Eğer ikisiyle de ilgileniyorsanız Jeronimos Manastırı ve Belem Kulesi'ni kapsayan bir bilet mevcut. Ücreti 12 Euro. Bu ikilinin içine Arkeloji Müzesi'nin eklenmiş versiyonu ise 16 Euro. Lizbon'da gördüğümüz en etkileyici yapılardan biri olan Jeronimos Manastırı Belem'in olmazsa olmazı. 1500'lü yıllarda başlanan ve dönemin mimarisini en iyi şekilde yansıtan eserlerden biri olarak kabul edilen bu manastırın içini mi övelim, dışını mı övelim, yanına sonradan eklenen Santa Maria Kilisesi'nin güzelliğinden mi dem vuralım biz de bilemiyoruz. Ancak oraya kadar gitmişken gözünüzün böyle bir güzelliği görmesi, hem beyninizi hem de ruhunuzu tatmin edecektir diye düşünüyoruz. -Giriş 10 Euro. Lisboa Card dahilinde. -Dillere destan Pastais de Belem hemen manastırın yanındaki caddede bulunuyor, yiye yiye yürürsünüz. Giriş 5 Euro. Lisboa Card ile %20 indirimli. Pazar günleri ücretsiz. -Müzeleri audio guide olmadan gezmeyi sevmeyenlerdenseniz bilet satan kızdan aldığımız kesin bilgiyi iletmek isteriz. Audio guide'lar dandikmiş, almamalıymışız. Lizbonlular pek tatlı canım. -Klasik eserlerin yanında bir modern sanat bölümü olduğunu ve her iki müze için de ayrı ayrı bilet almanız gerektiğini hatırlatmak isteriz. Yukarıda da söz ettiğimiz Alcantara bölgesindeki en ilgi çekici yerlerden biri kuşkusuz LX Factory. 23,000 m2 büyüklüğündeki eski bir kumaş fabrikasından bir sanat ve eğlence merkezine dönüştürülen LX Factory'de, sıradan bir günde cafe/barları, birçok farklı konseptteki mağazaları, galerileri ve sokak sanatıyla dolu sokaklarını dolaşabilir, denk gelirseniz de kapsamında gerçekleşen birçok konser, şov ve sergilerde özellikle Lizbon halkının arasına karışabilirsiniz. Lizbon halkı dediğimize bakmayın tabi, ortama bakılırsa büyük ihtimalle hipster patlamasına maruz kalacaksınız, o ayrı. Karaköy'ün "kapalı" versiyonu olarak benimsediğimiz LX Factory'de, yerden tavana kadar sıralanmış kitapların karşısında kendinizi kaybedebileceğiniz Ler Devagar'a ve içerideki her şeyi toplayıp götürme hissi uyandıran Barrio Arte konsept mağazasına mutlaka uğrayın. Gördüğümüz kadarıyla bir şeyler satın almaya niyetlenmeyenler de Instagram'da bol bol ekmeğini yiyor. Yeşil metro hattının son durağı olan Cais do Sodre'den trene binerseniz, Belem'den bir önceki durak olan Alcantara'da inerek buraya ulaşabilirsiniz. Duraktan Alcantara'nın merkezine doğru yol aldığınızda izbe sokaklar görmeye başlarsanız "ulan sabaha tek böbrekle uyanmayalım" paniğine kapılıp pes etmeyin. Biraz daha ilerlediğinizde, Rua Rodrigues de Faria caddesinde LX Factory sizi Alice In Wonderland tadındaki ışıklı tabelasıyla karşılıyor olacak. -Lizbon'da vaktiniz bolsa ziyaret edebileceğiniz birçok yakın alternatif bölge mevcut. Eğer hava yüzmeli güneşlenmeli aktivitelere müsaitse Cascais'e, masallardan fırlamış güzellikte bir yer görmek istiyorsanız sizi Sintra'ya alalım. Ulaşım bölümümüzde her ikisine nerede gidebileceğinizden bahsettik bile! Avrupa'nın birçok şehrinden alışkın olduğumuz saat farkı burası için 1 değil, 2 saat. Ayrıca Avrupa'nın en uç noktasına gideceğiniz için yaklaşık 5 saatlik bir uçak yolculuğuna hazır olun. Lizbon sokak sanatı konusunda inanılmaz gelişmiş bir şehir. Şehrin turistik yerlerinin dışına taşarak özellikle Alcantara bölgesinde muhteşem örnekleriyle karşılaşabilirsiniz. -Bu şehirde mekanlara kapanmanın alemi yok. Çünkü sokakları değerlendirmek konusunda bizim gibi oldukları ve "sokaktan masalarınızı kaldırın" diye baskı görmedikleri için herkes sokaklarda eğlenmeye, yeşil alanları değerlendirmeye çok meraklı. -Şahsen su konusunda hassas insanlar olduğumuz için hangi ülkeye gitsek "böyle su mu olur, bizim musluk suyumuz bile daha iyi" tepkileri versek de Lizbon'da bu konuda hiç söylenmediğimizi fark ettik. Still water olsun bizim olsun, hepsini rahatlıkla içebilirsiniz. -Şehirde İngiizce konusunda sorun yaşayacağınızı sanmıyoruz. Mekanlarda çalışan insanlardan, sokaktaki gençlere kadar herkes bir şekilde sizinle iletişim kurabilecek kadar İngilizce konuşabiliyor. Madrid halkı örnek alsın. -Gitmeden önce Lizbon'dan çıkmış en önemli isimlerden Fernando Pessoa'yı ve Jose Saramago'yu okursanız iyi edersiniz. Yazı çok güzel olmuş, elinize sağlık. Biz de Lizbon'a bayılıyoruz, her İstanbullu orada kendine ait birşeyler bulacaktır. Ellerinize sağlık, rehber niteliğinde olmuş. Lizbon Gezi Notları sayfamız için yazınızı özetleyerek kendi sitemizde yer verdiğimiz belirtmek isterim. Aşağıdaki linkten ilgili sayfaya ulaşabilirsiniz. Yazınız için çok teşekkürler. İhtiyacım olan her bilgiye ulaştım. Emeğinize sağlık. önümüzdeki günlerde Lizbon a gidicez. Size 2 sorum olacak. bacılar 10 numero olmuş yazı valla cansınız! nereye gideceksem önce sizin o yerle ilgili yorumlarınızı okuyorum, ona göre gezeceğim yerleri belirliyorum. Az öz o kadar güzel ifade ediyorsunuz ki, size çok çok teşekkür ederim. Merhaba, öncelikle büyük bir fangirl'üm bunu bildirmek istedim, bir yere gitmeden önce sizin yazıları okumazsam kalp krizi geçireyazıyorum. Şu anda lizbonda kalıyorum bir süreliğine ve küçük bir güncelleme yapmak istedim. 2)Museu Coleçao Berardo ücretsiz değil, 5 euro, Cumartesileri ücretsiz sadece. Eğer öğrenci kartınız varsa 2.5 euro. 3)Jose Saramago Foundation öğrenci fiyatı 2 euro ve affınıza sığınarak benim için yeterli gelmediğini söylemeliyim. Yine de Jose Saramago'nun kitaplarının bir çok dilde ve alternatif kapak tasarımlarıyla görmek çok hoştu. 4)Jeronimos Manastırı saat 17.00 olunca kapanıyor benim için biraz üzücü olmuştu gidememek, çünkü bence erken bi saat:/ Ama yanındaki kilise açık oluyor. 5)Pastais de Belem'in take away sırası sizi korkutmasın. Şehrin bir çok farklı bölgesinde Pasteis de Natas yemiş biri olarak söyleyebilirim ki daha ucuz ve daha güzel. Sıcak ve taze alıyorsunuz ama işte 20 dk kadar sıra beklemek lazım. Fiyatı da 25 cent kadar daha ucuz lol. 6)Museu Calouste Gulbenkian' a giderseniz, Gulbenkian Bahçelerini de gezmenizi öneririm. Eğer yaz döneminde gidiyorsanız Jaz konserleri oluyor bu bahçelerde. Önceden rezervasyon yapmanızı öneririm. 8-10 euro oluyor bilet fiyatı. 7)Praça do Comercio'dan dümdüz yukarı çıktığınızda Rossio Meydanına ulaşacaksınız, tatlı hoş bir meydan ama bence önemli olan Lizbon'un meşhur içkisi Ginjinha içebilirsiniz minik bi barda. Ginjinha=%28 alkol içeren vişne likörü, bi shot atıp yoluna devam ediyo insanlar. Shot fiyatı 1 euro. Teşekkürlerimi ve katkılarımı sunarak uzaklaşıyorum. You go girls!


Listemizin en normal yemeğinden giriş yaparak gözünüzü korkutmamak niyetindeyiz. "Kıymalı yumurtaya 5 kala" olarak tarif edebileceğimiz bu Fransız yemeği, aslında temel olarak kıyma haline getirilmiş etin, çeşitli baharatlar, soslar ve zaman zaman soğan, kapari gibi tatlar ile karıştırıldıktan sonra, pişirilmeden, çiğ bir şekilde servis edilmesiyle hazırlanıyor. Çoğunlukla yemeğin üzerine çiğ yumurta da koyularak sunulan bu yemek, Fransızların favori yemeklerinden biri olarak kabul edilebilir. Siz favori yemeğiniz olarak kabul eder misiniz bilemiyoruz, ancak Saint Germain'de sevimli bir kafeye oturup, garsondan lokal yemek tavsiyesi ister ve sonucunda Steak Tartare ile karşılaşırsanız, başınıza gelecekleri bilmenizi isteriz. Hem çok da önyargılı yaklaşmamak lazım, kendileri bizim listedeki favorimiz. İtalyan yemeklerini seviyor olmamız, orada yiyeceğimiz her şeyi seveceğimiz anlamına gelmiyor. Bu söylemin en iyi örneği, söz konusu yiyeceğimiz Casu Marzu olsa gerek. İlk bakışta yalnızca tuhaf görünümlü bir peynir olarak nitelendirebileceğiniz Casu Marzu'nın oluşum süreci, keçi sütünden yapılan Pecorino adlı peynirin, yapıldıktan sonra, üzerinde bir delik açılmasıyla başlıyor. Evet, buraya kadar her şey normal, ta ki peynirin dışarıda bırakılarak, Piophila Casei isimli sinek türünün bu peynirin içine larvalarını bırakma sürecine kadar. Neden mi? Çünkü bu larvalar peynirin fermente edilmesini sağlıyor. Üstelik sevenleri, canlı olmalarına aldırmadan, kurtçukları ile beraber götürüveriyor. Bizim öğrenci evlerinde bile barınamayacak bu peyniri, Allah sevdiklerine bağışlasın, biz almayalım. Merhaba sevgili mumbar severler, merhaba işkembe övenler, merhaba! Sizi görüyoruz ve arttırıyoruz; Karşınızda tüm iç organları bir arada yiyebileceğiniz İskoç yemeği Haggis. Nedir bu Haggis, hemen anlatalım; İşkembemizi alıyoruz, içine böbrek, kalp, ciğer, et, Allah ne verdiyse dolduruyoruz. Sanki her şey çok normalmiş gibi soğanı ve çeşit çeşit baharatı da ekleyerek bir güzel kaynatıyoruz. Evet, Haggis'imiz hazır. Gurmeler, bu lezziz yemeğin yanında, kaliteli Scotch içmenizi öneriyor. Bizim önerimiz ise, bunu yememeniz. Bizim restoranlardan birinde yapılsa, mekanı Uğur Dündar'ın basacağı türden bir şarküteri ürünü olan Paardenrookvlees iki kelimeyle özetlemek gerekirse şöyle oluyor: At eti. Biraz daha detaylandırmamızı isterseniz, sandviç vb. yiyeceklerin içinde jambon, salam ya da pastırma yerine kullanılan bir füme et alternatifi. Özellikle az yağlı ve temiz olması nedeniyle tercih edildiğini de belirtelim. Üstelik, at eti, birçok et içerikli yemekte de sık sık kullanılıyor. Her türlü eti yiyip, at yemeyi kabullenemiyorsanız, Hollanda civarlarında yemek yemeden önce içeriğini sorgulamayı ihmal etmeyin. Game of Thrones'tan fırlamış bir yemek olan Blodplattar, aslında yalnızca İsveç ile değil, komple Nordik ülkelerle özdeşleştirilebilecek bir yemek. "Blood Pancakes" olarak da adlandırılabilecek bu tuhaf yemek, aslında temel olarak pankek yaparken kullanılan malzemelerin içine "domuz kanı" eklenmesiyle hazırlanıyor diyebiliriz. Kuzey ülkelerinde hem protein hem de demir kaynağı olduğu için pek bir faydalı bulunan Blodplattar, genellikle İsveç köftenin yanında da sunulan lingonberry ile birlikte servis ediliyor. Umarız Ikea'da servis etmeye başlamazlar, zira ülkece buna pek hazır olduğumuzu sanmıyoruz. Avrupa'nın başka yerlerinde de tüketilmesine rağmen özellikle Fransa ile özdeşleşmiş olan Cuisses de Grenouille, Türkçe'ye çevirdiğimiz takdirde aslında anlaması oldukça kolay ama yemeye cesaret etmesi oldukça zor bir yiyecek; Kurbağa Bacağı. Protein, A vitamini ve potasyum açısından oldukça zengin olan bu yemek, genellikle un ve sarımsak ile panelendikten sonra zeytinyağında kızartılarak servis ediliyor. Deneyenlerin söylediğine göre tadı tavuğa benzeyen kurbağa bacakları, bizim için daha çok çizgi filmlerdeki cadıların yediği türden bir yiyecek olduğu için, içimiz yemeye el vermiyor. Sevenlerine armağan ediyoruz. Yukarıdaki yemeklerden sonra içimize büyük bir korku salan kuzey ülkelerinin bir diğer harikası Lutefisk, listemizin en tuhaf yemeklerinden biri olmaya aday. Neden derseniz, balığın sağı solu ertime özelliğine sahip, lavobo açıcı ürünlerin üretiminde kullanılan ve insan için oldukça tehlikeli bir madde olan sodyum hidroksit ile marine edilmesiyle hazırlandığını söylememiz yeterli olur herhalde. İşin garibi, günümüzde Amerika'da Norveç'ten daha fazla tüketiliyor olması. Denemeye karar verenler, dileriz işini bilen bir aşçıya denk gelirsiniz, aksi takdirde geziniz korku filmine dönüşebilir. Bu yazıyı ilk olarak yemek. com için yazmış bulunduk. Finlandiyanin meshur yemegi blood sausage ve litvanyanin domuz kani kaynatilarak yapilan corbasi unutulmus. Zaten steak tartarı, salyangozu, at etini çoktan denedim.. Tıslayan hamamböceğinde sınırı çiziyorum... O da zaten yemek değil insanların iddialaşarak yedikleri boyölçüşme nesnesi.. Çekirge, ipekböceği, arı larvası, vs gibi yenebilir böceklerden değil.


Kanada, Avustralya ve Amerika ikilisiyle birlikte Türkiye çapında birçok kesim tarafından bir kaçış noktası olarak görülen, yaşam standartlarının kesinlikle yükseleceğini izlenimini yaratan bir ülke. Gerek okumak, gerek dil eğitimi almak, gerekse yaşamak için her yıl yüzlerce insan Kanada'ya gitme, Kanada'da yaşama planları yapıyor. Bu nedenle, röportaj serimize Kanada ile devam etme kararı aldık. Yaklaşık 3 senedir Montreal'de yaşamakta olan Barış, bize orada yaşamının nasıl bir şey olduğunu ve nasıl bir şey olmadığını harika bir şekilde anlattı. Sayesinde bizde de daha önceki röportajlarımızda hiç oluşmamış bir his uyandı; KISKANÇLIK. Şaka bir yana, gerçekten şahane bir röportaj oldu, bizce çok işinize yarayacak, hadi yine iyisiniz! Başlamadan gelen not: Yetmez ama evet diyenler için şurada bir adet Kanada'da yaşam ve göçmenlik içerikli röportajımız daha var. Açıkcası benim ana hedefim Kanada'ya gelmek değil, Türkiye'den gitmekti. Bir noktada "ben artık Türkiye'de yaşamak istemiyorum!" kararını net bir şekilde aldıktan sonra Kanada'yla ilgilenmeye başladım. Bir Türk vatandaşı olarak kalıcı bir şekilde göçmek için geçici çalışma izinlerini, öğrenci vizelerini, expat hayatını falan kastetmiyorum. Bir iki sene yurtdışında çalışıp geri dönmek istemedim elde temel olarak Avustralya ve Kanada seçenekleri var. Bu noktada biraz körlemesine, yüzeysel bilgilerle, daha önce hiç ziyaret etmemiş olmama rağmen Kanada'yı tercih ettim. Göçmenlik başvurum kabul edildiğinde samimi olarak aklımdaki düşünce "Gider, en kötü ihtimalle 3 sene dişimi sıkar sonra vatandaşlık başvurusunda bulunurum. Kanada pasaportunu aldıktan sonra dünyanın geri kalanındaki seçeneklerimi değerlendirmeye başlarım" şeklindeydi. Ama an itibarı ile çok rahatlıkla diyebilirim ki seyahat etmeyi ve taşınmayı seven biri olmama rağmen, gelecekte değişik ülkelerde yaşamaya niyetlensem de bir ayağım ölene dek Kanada'da, özellikle de Montreal'de olur. 30 sene boyunca Türkiye'de bulamadığım huzuru Kanada'da buldum. 8 Aralık'ta 3 sene dolacak. Ülkenin çoğunu özellikle de batı kısımlarını henüz hiç görmedim, eminim Vancouver taraflarında da çok güzel çok yaşanılası yerler vardır. Montreal ile Toronto'yu kıyaslayabiliyorum sadece. Toronto yarın öbür gün iş vs gibi bir nedenle gidip rahatlıkla yerleşebileceğim, kesinlikle mutlu olacağım bir şehir ama seçim şansım olduğu sürece Montreal'de kalmayı tercih ederim. Turist olarak 3-4 gün için gezmeye gelsem çok birşey ifade etmeyebilirdi ama yaşamak için bence dünyanın en keyifli, en güzel şehirlerinden biri. Mesela biz her fırsatta Türk insanının yardımseverliğinden, sıcakkanlılığından, samimiliğinden bahseder ve hatta övünürüz. Bana sorarsanız genel olarak Türkiye'de içinde bulunduğumuz durum; aile, arkadaş, konu-komşu herkesin "ilgi gösterme" kisvesi adı altında hayatınızın her anına müdahil olmaya çalıştığı, toplum olarak en büyük eğlencenin dedikodu yapmak olduğu, atılan her adımda "Elalem ne der?" baskısını hissetmek zorunda kaldığınız korkunç bir durum. Doğal olarak güya herkesten yardım ve destek alan, birbirine kol kanat geren Türk insanı dünyanın en gergin, en asabi, en çok sır saklayan ve yalan söylemek zorunda kalan insanı haline geliyor. Montreal'de yalnız kalmak istediğimde yalnız kalabildiğim gibi, yardıma ihtiyacım olduğu her anda da istisnasız herkesten ellerinden geldiği kadar destek gördüm. Bunun ötesinde ben gece hayatını, müziği, yemeyi içmeyi seven bir insanım. Montreal yılın her döneminde güzel müzik dinleyip, güzel yemek yiyebileceğiniz, yeni insanlarla tanışıp yeni hobiler edinebileceğiniz bir yer. Türkiye'den göçmenlik başvurum kabul edilmiş olarak gelmiştim zaten. Ayak bastığım andan itibaren Permanent Resident statüsündeyim. Basitçe, seçme-seçilme ve pasaport taşıma hakkı dışında Kanada vatandaşından çok bir farkım yok. Kolay bir süreç diyemem ama kararını kesin olarak vermiş, ne istediğini bilen biri için sorun değil. Pek çok arkadaşım da dahil olmak üzere insanlar gözünde bu işi çok büyütüyor, anlamakta zorlanıyorum. Herhangi bir danışmanlık firmasına da ihtiyaç duymadan tek kaynak olarak Kanada devletinin göçmenlik ve vatandaşlıkla alakalı resmi sitesi olan şu adresi kullanarak, doğru şekilde başvurmak ve buraya gelmek mümkün. Genel olarak Quebec eyaleti, doğal olarak da Montreal şehri Fransızca'nın ana dil olarak konuşulduğu bir bölge. Sorunuza cevabı en net ve en kısa şekilde şöyle verebilirim sanırım: ben Fransızca konuşamıyorum. Buraya geldiğimde tek kelime bilmiyordum, şu an iki üç selamlaşma cümlesi haricinde halen konuşmuyorum. Fakat mutlaka Fransızca bilen biri için hem iş hem de sosyal hayatta her şey çok daha rahat ve güzel olacaktır. En önemlisi sadece İngilizce bilen biri için iş bulma olanakları daha az ama Montreal'de hayat sadece İngilizce ile de gayet güzel devam ediyor. İş güç sahibiyim, hem yerli hem göçmenlerden oluşan kalabalık bir arkadaş grubum var, kız arkadaşım Quebecli... Yani Fransızca konuşmuyor olmam bazı şeyler için biraz uğraşmama neden olsa da çok büyük bir sorun olmadı. İlk geldiğinizde doğal olarak her şeyin fiyatını Türk lirasına çeviriyorsunuz ve dolayısıyla her şey çok pahalı gibi geliyor. Halbuki burada yaşıyor ve kazanıyorsanız Montreal kesinlikle pahalı bir yer değil. Temmuz ayında İstanbul-İzmir-Kaş tatili yaptım, net şekilde söyleyebilirim ki İstanbul Montreal'den pahalı. Hatta komik gelecek belki ama en çok takıldığım konu şu oldu; İstanbul'da hiç lüks olmayan, salaş bir rock bar'da bir biraya 15 TL ödedim. Montreal yerine göre 5 ila 10 dolar arası değişen bir para ödersiniz. Burada minimum ücret 1300-1500 dolar. Türkiye'de sanırım 800 küsür lira... Benzer kıyaslama her şeyde geçerli. Türkiye'de eli yüzü düzgün bir üniversiteden mezun olduktan sonra arka arkaya hep büyük, çokuluslu şirketlerde çalıştım. Ortalama bir Türk vatandaşından çok daha fazla kazanıyordum ama haftada 6 gün uzun saatler çalışıyor, günün ciddi bir kısmını trafikte boğuşarak, işte ve sokakta insanlarla tartışarak geçiriyordum. 30 yaşında migren, reflü başta olmak üzere türlü sağlık problemiyle uğraşmaya başlamıştım. Ufak tefek bir adam değilim ama sokakta kendimi güvende hissetmiyor, kız arkadaşımı bir yere yalnız gönderdiğimde rahatsızlık hissediyordum. Spor yapmaya, eğlenmeye ya vaktim, ya da enerjim olmuyordu. Burada 3. senemde halen daha ortalama bir Kanadalı kadar kazanmıyorum. Ama spor salonuna gitmeye, hafta 3-4 gece arkadaşlarımla dışarı çıkıp eğlenmeye, hobilerime vakit ayırmaya ve hatta yeni hobiler edinmeye, tatil yapmaya, haftasonu kaçamaklarına, yani özetle hayattan keyif almaya param, vaktim ve enerjim bol bol var. Özetle evet, yaşam standartımın çok arttığına inanıyorum. Ama öte yandan herkesin reçetesinin de farklı olduğuna inanıyorum. Ben burada Led Zeppelin dinleyen kadın belediye otobüsü şoförünü görüp "Oh be, sonunda memleketteyim" diye keyiflenirken, "Yahu Boğaz'da bir çay içmeyi özledim" diye ağlayan, bütün gün internetten Türk dizileri izleyip iç geçiren insan da tanıdım. Ona sorsanız anlatacağı Montreal ve Kanada muhtemelen çok farklı, çok kötü olacaktır. Montreal'de -40 derece gördüm, evet. Aralık'tan Nisan'a kadar şehir bembeyaz kar altında oluyor, hava da dönem dönem çok soğuyor. Yazın da dönem dönem İstanbul'dan çok daha sıcak olduğu günler yaşanıyor. Hayatın durduğunu hiç görmedim. Ülke olarak alışmışlar, siz de kısa sürede adapte oluyorsunuz. Ne iş, ne okul, ne eğlence kar kış yüzünden durmuyor, duraklamıyor. Yaşam koşullarını olumsuz etkileyecek bir hava durumu ile 3 senede karşılaşmadım. Çeşitli nedenlerle geri dönen insan tanısam da "havası soğuk" diye döneni de tanımadım. Kişi başına düşen restoran, kafe, bistro, vs oranının en yüksek olduğu şehirlerden biri Montreal. Dışarıda yemek seçenekleri çok ve güzel. Dünyanın 4 köşesinden türlü mutfak örneğini bulup yiyebiliyorsunuz. Öte yandan garip gelecek belki ama burada İstanbul'dakinden çok daha güzel sebze meyve bulabiliyorum. Yani evde yemek pişiren insan için malzeme harika. Ama Kanada mutfağı konusu biraz acayip. Kanada mutfağı diye bir şeyden bahsetmek pek mümkün değil. İlk 2 senemde arkadaşlarımın çoğu Avrupa ya da Güney Amerikalı göçmenlerden oluşuyordu. Kanadalılar hakkında genel fikrim "Çok kibarlar, çok saygılılar, hoş sohbetler vs ama mesafeliler, politikler. Arkadaşlık kurmak kolay değil" şeklindeydi. Sonra ya zamanla ben alıştım ve halim tavrım onlara uygun gelmeye başladı, ya da tamamen tesadüf ve dönemsel olarak içinde bulunduğun grupla alakalı bilemiyorum ama an itibari ile en çok görüştüğüm ve beraber en çok eğlendiğim insanlar Montreal ve Quebec'in yerlisi arkadaşlarım. Buraya ilk gelen her Türk'ün şikayet ettiği şeylerin başında gıda maddeleri satan marketler, bar ve restoranlar dışında tüm dükkanların ve alışveriş merkezlerinin haftasonu da dahil olmak üzere saat 5 ya da 6 da kapanması gelir. Zamanla fark ediyorsunuz ki burada en çok dikkat edilen şeylerden biri iş ve özel hayat dengesi. Ve ayakkabıcıdaki tezgahtar da insan... Doğal olarak kimse haftada 40-45 saatten fazla çalışmıyor. Trafik sıkıntısı da yok. Minimum ücretle dahi çalışıyor olsanız cebinizdeki paranın yeterli olduğunu da söylemiştim daha önce. Doğal olarak neden keyif alıyorsanız onu yapmaya vaktiniz ve paranız var bol bol. Söylediğim gibi haftada en az bir iki gece dışarı çıkmayı, iş sonrası arkadaşlarımla bir iki kadeh birşey içmeyi seven bir adamım. Bunun dışında yazın çok çok daha yoğun olmakla beraber yılın tamamında bol bol konser oluyor, Türkiye'de canlı olarak görme şansı bulamadığım, ilahım diyeceğim adamları burada izleme şansım oldu bu sayede. Nisan Ekim arası festival sezonu. Özellikle Haziran-Temmuz döneminde aynı gün şehrin 3 ayrı noktasında 3 ayrı festival ya da açık hava konseri gerçekleştiği oluyor. Ayrıca benim gördüğüm en yeşil şehirlerden birisi. Adım başı kocaman parklar, spor alanları, havuzlar var. Bahar ve yaz aylarında büyük küçük tüm parklarda ücretsiz konserler, tiyatro oyunları, gösteriler oluyor. Kış aylarında hayat doğal olarak biraz da 4 duvar arasında geçiyor ama yazın sıradan bir hafta sonu günü öğlen bir terasta brunch ile başlar, parkta piknikle devam eder, gece ya bir ev partisine ya da bara gidilir. Belçika kadar olmasa da çok sayıda kendi birasını yapan micro-brewery'ler var. Buralarda bira içmenizi, "Yemedim" dememek için illa ki Poutine yemenizi ama her şeyden önemlisi mümkünse ziyaretinizi Haziran-Temmuz dönemine denk getirip başta Montreal Caz Festivali olmak üzere festivaller dönemini burada geçirmenizi öneririm. Böyle bir yazı yazdığınız için çok teşekkürler. Ben de uzun zamandır Kanada'da yaşama hayalleri kuruyorum. Montreal değil de Vancouver şehrini gözüme kestirdim 🙂 Orasının da Kanada standartlarına göre iklim açısından Türkiye'ye daha yakın olduğunu öğrendim. Ben tekerlekli sandalye ile yaşıyorum. Bu yüzden kar yağışı benim için önemli bir kriter sanırım. İzmir'de yaşadığım için kar ile hiç karşılaşmadım ama araştırmalarım kadarıyla yoğun kar yağdığı zamanlar sandalye kullanımında sıkıntılar oluyor. Efe bey gidebildiniz mi? Durum ne? İzmir zaten mükemmel. Evet tanıtan arkadas mükemmel bir şekilde anlatmış net. .. Harika bir röportaj. tel kelimeyle süper. son derece gerçekçi... ben uzun yıllar almanya va abd de yaşadım. türkiye bana yaşamak için çok absürd geliyor. hergün saçma sapan suni problemlerin yaratıldığı, halkın kuzu gibi sindirildiği, sesini yükseltenin dayak yediği bir yer oldu... şimdi oğlum sayesinde kendisi fransız ve kanada vatandaşı family sponsorship programı dahilinde montreale yerleşmeyi düşünüyorum. bu program dahilinde oraya yerleşmiş olan var mı ? bu arada ben 66 yaşındayım, ama ruhum daha 30 larda... şimdiden çok teşekkür ederim. 7 sene Toronto'da harika bir hayat yaşadım ve Montreal ve Quebec City'i çok severim. Barış Bey Kanadayı ve Montreal yaşamanı çok güzel anlatmış. Kanada'da yaşanacak en iyi ülkelerden biridir. Vancouver yazısını heyecanla bekliyorum. Barış bey ne ile meşgul orada, nasıl para kazanıyor? İşini henüz Türkiye'deyken mi ayarlamış, yoksa oraya belirli bir birikimle mi gitmek gerekiyor acaba? Bu soruların cevabını da verebilirse ya da mail adresimden bana mail atabilirse çok memnun olabilirim aslında. şimdiden teşekkür ederim, blogunuzu çok çok keyifle takip ediyorum. sevgiler.. Mehmet bey esimle benim hayalim de cocuklarimizla Kanadada yasamak Bilgilerinizden yararlanmak isteriz. Mail aderesimden ulasirsaniz sevinirim. Merhaba. Biz ailecek kanadaya yerleşmek istiyoruz. Turist vizesine gidip orda bir iş bulup, calısma izni alabilirmiyiz.. 2 cocugumuz var 7 yas ve 4 yas. Torontomu, Montreal mi sizce. Mobilya tasarımcısıyım, ev dekoru aksesuarları da yapıyorum. süs esyalari, ayna cerceve, mum, kalıptan süslemesine kadar yapıyorum. Bilgi paylaşırsanız sevinirim. Detaylı bilgi alabilmek için sizinle görüşmek isterim. bilgisayar işiyle uğraşıyoruz. iş bulmak kolaymı. nasıl gidilir. aslında herkesin soruları benzer. bu soruların tümüne cevap verebilecek bir yazı yazsanız. karı-koca bizde kanada yaşama kararı aldık(birde 18 aylik kizimiz var ). ikimizde devlet memuruyuz. haddinden fazla ikilem yaşıyoruz. göçmenlik kabul olmadan istifa etmekte zorlanıyoruz. orada hangi eyaleti seçelim diye zorlanıyoruz. express enrty sertifika diploma vs hangi yolu deneyelim karar veremiyoruz. süreci yaşamış biri olarak tavsiyelerinize ihtiyaç duymaktayız. Merak ettigim bircok konu var, bu asamalardan gecen birilerinden yardım almak süreci hızlandırır diye dusunuyorum. Bu konuda tecrubelı birileri yardımcı olursa minnettar olurum. Mehmet bey merhaba, benim sorularıma da cevap verebilirsiniz çok sevinirim. Ben de 2017 nisan ayından sonra gocmenlik başvurusu yapmak istiyorum. Açıkçası Avustralya ile Canada arasında celiskideyim. Ben eşim ve küçük kızımla birlikte yaşayacağım bize bir yol göstermesi adına tüm gercekligiyle sizin göç hikayenizi dinlemeyi çok isterim. Çocukla birlikte durum ne kadar zorlaşır ya da orada yeni bir hayat kurmak sadece ingilizce ile gerçekten mümkün mu geri dönüş yapmanızı heyecanla bekliyorum. Şimdiden teşekkürler. Benim mühendislik enerji sektöründe 3 yıldan fazladır yaşıyorum. iş arama sitelerinden Kanada'da iş başvuruları yapıyorum fakat daha dönüş olmadı. ben kanada'ya yerleşip çalıştığım alanla ilgili çalışmak istiyorum. sizin bu konu ile ilgili paylaşmak istediğiniz bilgiler varsa benimle paylaşırsanız çok memnun olurum. Memet bey merhaba ben fransa da yasiyorum 20 yil olcak ayni zamanda fransiz vatandasiyiz benim hep genclik hayalimdi kanadaya gormek istiyordum simdi burdan madi olarak iyi yim ama cocuk lar konusunda icler acisi yaziki cocuklarimi getirp orda yetistirmek gibi bi duSuncem var siz ne tafsiye edersiniz biraz bilgilendiriseniz memnun olurum merci de avance. Çünkü Kanada'nın her eyaletinde iki resmi dil geçerlidir. Biri Fransızca, diğeri ise İngilizce. İkisinden birini biliyor olmanız yeterlidir. @Esra Ersal ; Göçmenlik başvurusu yapmış, anlatmış zaten.. Dolayısıyla otomatik olarak oturma izni ve calısma izni almıs. Eger ögrenci/turist vizesi ile giderseniz alamazsınız bunu. Göçmenlik başvurusu yapkanız ülkeye iltica etmeniz gerekiyor. Eskiden daha kolaydı bu, özellikle Kanada bu konuda çok iyimser ve zorlamıyordu, ancak artık oldukça zor. Bence enfes bir site ve yazı olmuş, keşke 10 yılş önce bu tür paylasımlar daha fazla olsaydı da, bizler daha sanslı ve kolay bilgiye ulaşabilir olsaydık. Ben, 20'li yaşlarda olsam, hiç düşünmem. Bu yüzden, yaşı daha genç arkadaşlar, bu konuyla çok daha ciddi ilgilenin.. ABD varken Kanada'da yasanmaz fazka sakin gelir Turk insanina, emin olun bir sure sonra sikar o kadar sakinlik. Merhabalar Ben halen ABD New yorkta Yasamaktayim Yasim sizlerden biaz Fazla bende Kandada Montreol da yasamak isterim, Cunku sevdigim inasan orda yasiyor. gayet güzel bir yazı olmuş, teşekkürler. ben toronto üniversitesinde okumak istiyorum, mümkünse böyle bir röportaj da yaparsanız çok iyi olur. Çok yararlı ve heveslendirici bir yazı olmuş..4,5 ve 1,5 yaşlarında iki kızım var.. Çocuklarla gitmek işleri zorlaştırır mı? onların uyum sağlama süreci için bir politikaları var mı? Bilgi verirseniz çok sevinirim. Bu yazı bana gerçekten çok iyi geldi. Çok teşekkürler! Dediğim gibi benim open work pertim var 3 senelik. Henüz oturma izni alabilmiş değilim. Open work permitle burda yaşayıp çalışabiliyorum. Bu arada da tabı oturma izni için başvuru yapacagım. Eşimle beraber geldik buraya, fransızcası epey iyi. Başvuruyu onun üzerinden yaptığımız için benden herhangi bir dilbilgisi istenmedi. Siz CSQ dan kabul alıp permanent residence mı alamadınız? Quebec için önce Csq almak gerekiyor. Express entry de bir seçenek Quebec dışında bir yer düşünürseniz.. Yazı mükemmel olmuş.. Benim sorum biraz daha farklı. Ben Kız arkadaşım (3 ay içerisinde evleniyoruz) için 1 sene içerisinde Calgary e taşınmayı düşünüyorum. Ordaki iş imkanları hakkınızda bilginiz varmı?Çünkü istanbulda ailemin evini satıp gitmeyi düşünyorum ve herhangi bir üniversite bitirmişliğimde yok. Bir meslek deseniz Otel ciyim diyebilirim ama Kışın -30 gören bir yerde otel cilik ne iş yapar orası mechul. furkan eger calisma amaciyla geleceksen alberta gibisi yok calgary ve edmonton ilk sirada siva kaynakci yada petrol oil sanayilerinde calisabilirsin insaata gireceksen dile gerek yok siva turk ve turkiyeden gelen kurtlerın elınde baslangıc 17 dolar saat ucreti ustaliga dogru 30 oluyor okul gerekli degil bikac formalite var sadece sen gel is sikintisi cekmezsin. ama montreal ve torondotan uzak dur oralar berbat ıs yok millet zor geciniyo. 7.5 yildir Kanada da yasiyorum. 3 sene de Vancouver da yasadim. Isterseniz sehir yasami hakkinda size yardimci olabilirim. Merhaba, ben de Kanada ve Avustralya'yı çok merak ediyorum. Huzurlu yaşam ve çocukların eğitimi amacıyla yerleşmek istiyorum. Dil konusunda biraz sorun yaşayabilirim ama aşabileceğimi düşünüyorum. İnşaat gibi ağır işler dışında çalışabileceğim işler var mı. Çok fazla dil gerektirmeyen işler gibi. Özge selam, Vancouver ve Kanada'da iş/yaşam hakkında bilgi almak isterim. e-mail üzerinden konuşabilirsek memnun olurum. Mail adresinizi verirseniz bir kaç sorum olacak. Ben inşaat müh. yim ve yaklaşık 12 senelik tecrübem var. Eşimle Kanada ya yerleşmek konusunda araştırma yapıyoruz. Merhabalar Kanada'ya yerleşmek istiyorum bende. Siz bu konuda bayağ tecrübelisiniz, birkaç sorum olacak yardımcı olursanız çok sevinirim Özge hanım. Merhabalar. Iyi derecede Ingilizcem var ve Fransizca ogrenmek istiyorum, bir kurs ile Kanadaya gelmek ve yine Fransizca bir lisans programina kaydolarak orada yasamaya devam etmek istiyorum. Tabi kisitli bir param var su an, sizce bu surecte vize alma acisindan zorlanir miyim? Tabi ki calismam da gerekecek. Yazam kosullari icin en uygun ulke Kanada gorunuyor. Goruslerinizi merak ediyorum. Tesekkurler. Merhabalar, gercekten güzel yazı olmuş, emeğinize sağlık. Ben post-doc için yurtdışı seçeneklerini düşünüyorum ABD ve Kanada gibi. Kanada da yaşam standartları daha yüksek sanirim. Universiteler ve is olanaklari hakkında detaylı bilgi edinmek isterdim. Yardimci olabilirseniz sevinirim. -40 ne abi vazgeçtim ben kanadadan zorlanırım orada ben isterse 5000 dolar maaş versinler benim ilk tercihim iklimi ılıman olmalı kanadaya geçen yaz tatile gitmiştim. olaganustu bıyer kanada vizesi alırken biraz zorlandım ancak globalvizeden naıle hanım saolsun cok yardımcı oldu. sizinde ihtiyacınız olursa ıncelemenızı tavsıye ederım. http://www. globalvize. net/kanada-vizesi adresinde her turlu detaylı bılgı var. Umut dolu ve bilgilendirici bu röportaj için çok teşekkürler. Barış bey'in göçme nedenlerini okurken kendime çok benzettim. Uzun zamandır eşimle Kanada'ya göç etme hayalleri kurup araştırmalar yapıyoruz. Barış bey ile mail aracılığıyla iletişime geçmem mümkün müdür? Diploma eşdeğerliği ve iş bulma süreciyle ilgili konularda sormak istediklerim var. merhaba, 38 yaşında 3 yaşında oğlum var. çocuğumla daha iyi bir yaşam için kanadaya yerleşmek istiyorum. yabancı dilim yok, geçerli diller bölgelere göre diğişiyor sanırım. Nerden başlamalıyım, vatandaşlık iin aranılan şartlar neler ? yardımcı olmanızı rica ederim. Size Canada hakkinda bilgi vermek isterim. Bana mail atin. Konusalim. Guzel bir yazi olmus ama sunu belirtmek isterim hersey bu yazida anlatildigi kadar toz pembe sekilde degil. evet kanada turkiye ye gore bir cok alanda artilari bulunmakta, trafik insanlarin gerginligi yasam sartlari nedeni ile bunalip kactigim istanbuldan kanada ya geldigim tarih de rahatlamis olsamda her gecen sene kotuye giden yasam kosullar ve toronto daki trafik istanbulu aratmaz oldu, oncelikle benim icin en onemli konu insanlara sunu aciklamak olacaktir turkiyeden kanadaya gocmen olarak gelmek burda anlatildigi kadar kolay olmamakla birlikte bu ulkeye gelen turk yada kurt uyruklu insanlarin cok buyuk bir oraninin iltica yolunu secmeleridir. Iltica tercihi zorlu ve sikintili bir surec olup genelde 3 senedir burda gocmen olarak geldim hic donmedim sozunu kullananlarin iltica sonucu 4 yada 5 senelik pasaportlarinin canada hukumeti tarafindan alinmasindan kaynakli turkiye ziyareti yapamamlaridir. Ikinci bir secenek ise evlilik yolu ile kanadada oturum izni alma swcenegidir ki yeterli ingilizcesi olmayan biri icin sahte dahi olsa evlilik yapabilecegi kisiyi bulmak oldukca zordur. Bu yazida roportaj veren arkadasa katiliyorum buraya gelip bir adim bile ileri gidememis turkler yada kurtler gordum ama diger tarafdan turkiyedem buraya emekli yarbay, yada aktof olarak doctorluk yapan insanlarin gelip burda diplomalarinin birer kagit parcasi oldugunu gorduklerinde buyuk hayal kirikliklari icinde turkiyeye geri donduklerini gordum. Ben bu roportaj i veren arkadasa sunu sormak isterim turkiyeden buraya bekar biri olarak hangi vasif ve mevki ye sahip iken kanada ya gocmenlik basvurusu yaptiniz ve kabul edildiniz yoksa tum iltica eden insanlar gibi utanilacak bir durumu ayni yolla saklama yolundamidir diye. Lutfen artik insanlari bos hayaller ile kandirmayin insanlarin hayatlari bukadar ucuz harcanmamali insanlar duzenlerini bozup geldiklero bu ulkede karsilastiklari gerceklerden dolayi sagliklarindan olabiliyor. Iltica etmedim, iltica yoluyla gelmeye calisanlara da tavsiyem hep "sakın yapmayın, gocmenlik basvurusu yolunu izleyin" oldu. Hep aynı seyi söylüyorum, gerçekten Kanada'ya yerleşmek isteyen herkes er ya da gec yerlesir. Kimi gerekli kriterleri karsiliyordur direk basvurusunu yapar 1-2 senede gelir, kimi ise gerekli kriterleri karsilayacak hale gelmek icin önce Türkiye'de birkaç sene ugrasmak zorunda kalir sonra basvurusunu yapar. Ulaş, yorumun faydalı olmuş. Yazar sana cevap verse de akı karayı anlasak. O dediginiz yere ben kayt oldum pek ilgilenmiyorlar.2 seneyi buldu simdi baska bir yere kayit ettik dediler dosyayi silmisler. aman dikkat para tuzagi olan cok yer var. Eğer animatörlüğü Ontario eyaletinin Toronto kentinde yapmayı düşünürseniz iş bulma oranınız diğer şehirlere göre daha artacaktır. Kanada'nın nüfusu az, iş imkanı oldukça fazladır. Göçmenlikle ilgilenenler için genel bir bilgi vermek istedim. Aşağıdaki linkten göçmenlik için puanınızın yetip yetmediğine bakabilirsiniz. Genel olarak 35 yaşın altında, master diplomasına ve iyi ingilizce seviyesine (IELTS: Reading, Writing, Speaking minimum 7, Listening minimum 8) sahipseniz puanınız rahatlıkla yeter. Bu puanlamaya bakmadan ve IELTS sonucunuzu elinize almadan hiç bir danışmana bir ücret ödememenizi tavsiye ederim.


Gün geçmiyor ki, bir yeni teknolojik ürün daha piyasaya sürülmesin ve biz de elimizdeki ürüne antika muamelesi yapmayalım. Öyle ki, her yeni Iphone çıktığında elimizde olan bir önceki modele ahizeli telefon, her yeni bilgisayar çıktığında elimizdeki bilgisayara hesap makinası gözüyle bakmaktan kendimizi alamıyoruz. "Yok artık o kadarını da yapmamışlardır" dediğimiz bir anda, Google Glass diye bir şey hayatımıza giriveriyor, biz daha Fifa 2014'ü överken arkadaşımız bir anda elinde Fifa 2015 ile içeri gelebiliyor. Bu durum bazılarımızda gün geçtikçe olayların hızına yetişememiş babaanne etkisi yaratsa da, bazılarımız teknolojinin nimetlerinden yararlanmaya tam gaz devam ediyor. Her güzel şeyin bir kötü yanı olduğunu yüzünüze vuracak olursak, hatırlatırız ki, bu teknolojik ürün patlaması ihtiyacın da ötesine geçerek yoğun bir tüketim çılgınlığına dönüşmüş durumda. Bir ürünün onlarca alternatifi çıktığı için insan adeta ne alacağını bilemez hale geliyor. Merak etmeyin, bu çılgın çeşitliliğin sonucunda önünüze gelen her ürünü alma isteğine kapılan tek kişi siz değilsiniz. Bu yüzden işinizi biraz kolaylaştırmak adına, Türkiye sınırları dışına taşarak, dünya çapında teknolojik anlamda yer yer en çok çeşidi, yer yer en uygun fiyatlı ürünleri bulabileceğiniz 5 farklı noktayı sizler için ele aldık. Karşınızda yurtdışında elektronik alışverişi yapabileceğiniz 5 iddialı nokta! Teknoloji deyince aklımıza ilk olarak Japonya'nın gelmesi sizin için de şaşırtıcı olmamıştır. Sony, Canon, Nikon, Panasonic, Nintendo, Toshiba, Asics ve nicelerinin kaynağı olan Japonya'yı bu anlamda saatlerce övebilir, türlü türlü arkadaş ortamını bu muhabbetle kilitleyebiliriz. Olur da Japonya'ya yolunuz düşerse, gitmeniz gereken adresi veriyoruz; Akihabara. Adının Çorum'un ilçesi gibi durduğuna bakmayın. Burası, yalnızca teknoloji meraklılarının değil anime ve manga hayranlarının da yeryüzündeki cenneti olarak adlandırılıyor. Herkesin deyişiyle "Tokyo's Electric Town". İçinde binlerce elektronik ürün seçeneğini barındıran bu bölgede, aynı zamanda kafe, restoran, otel gibi olanaklar da mevcut. Buradan da anlayabileceğiniz üzere, saatlerinizi geçirebileceğiniz bu bölge Japonya seyahatinizde teknolojik anlamda büyük ölçüde tatmin olabileceğiniz çeşitliliği size mutlaka sunacaktır. İpucu: Eğer canınızı sokak sokak dolaşmak istemiyorsa ya da kısa zamanınız varsa, bizce tek hakkınızı Yodobashi Camera için kullanmalısınız. Akihabara'nın en büyük mağazalarından biri olan Yodobashi Camera, 9 katlı bir teknoloji mabedi. Kocaman bir alışveriş merkezi olduğuna bakmayın, içerde şansınızı zorlayıp pazarlık yapabiliyorsunuz. İlginç Gerçek: Size ürkütücü mü gelir ilginizi mi çeker bilemiyoruz ama, Akihabara bölgesinde en moda kafelerden birkaçının konsepti aynı: Fransız hizmetçisi kostümü giymiş çalışanlar. Bu kadınlar, istediğiniz takdirde size yemeğinizi yedirebilir ya da sizinle onun işverenişmiysiniz gibi konuşabilirler. Tabi ki bunların hepsi onlara verdiğiniz bahşiş miktarları ile alakalı. Söz konusu alışveriş olunca, Dubai'den bahsetmeden geçmek, Küba'dan bahsederken Fidel'den söz etmemek gibi bir şey olacağından Dubai'nin en kral alışveriş merkezi The Dubai Mall'u, bilmeyenler, duymayanlar ya da bilip de gidemeyenler için biraz daha detaylandırmak isteriz. Dünyanın en büyük alışveriş merkezi olma özelliğini taşıyan Dubai Mall (yaklaşık 1,2 milyon metrekarelik bir alandan bahsediyoruz) içinde 1200 mağaza, akvaryum, tema parkı, buz pisti, 100'den fazla restoran ve 250 odalı bir otel bile bulunuyor. E hal böyleyken elektronik ürün konusundaki çeşitliliği tahmin edebiliyorsunuzdur. İçinde Panasonic, Samsung, LG, Apple, Sony, Bang&Olufsen, Canon gibi büyük markaların mağazalarının yanı sıra, birçok devasa teknoloji marketini ve binlerce farklı ürün seçeneğini bulabilmeniz mümkün. Özellikle içinde 200'ün üzerinde markayı barındıran E-max'i ve yüzlerce oyun seçeneğini bir arada bulabileceğiniz Geekay Games'i es geçmemekte fayda var. İpucu: Dubai'ye gideceğiniz dönemi, Dubai Alışveriş Festivali'ne denk getirirseniz, birçok ürünü daha ucuza alabilmeniz mümkün. İlginç Gerçek: The Dubai Mall, 2013 yılında tam 75 milyon kişi tarafından ziyaret edilmiş. Bu sayı aynı yıl New York ve Los Angeles'ı ziyaret eden insan sayısından daha yüksek. Adına aşina olmayanları genel kültür eksikliği nedeniyle kınayamayacağımız kadar küçük ülke Andorra, Fransa ile İspanya arasında, kendisi küçük işlevi büyük bir prenslik. Gelirinin %80'ine yakınını turizmden sağlayan bu ülkenin bu denli turist magneti olmasının nedenini ise size iki kelime ile açıklayalım; Vergisiz alışveriş. Görsel olarak değil ama, alışveriş anlamında Avrupa'nın ortasında küçük bir Dubai simülasyonu olarak nitelendirebileceğimiz Andorra la Vella, hem ülkenin başkenti, hem de alışverişin dibine vurabileceğiniz bir nokta. Elektronik alışverişi yapabileceğiniz mağazalar, şehrin çeşitli sokaklarına ve Pyrenees, Illa Carlemany gibi alışveriş merkezlerinin içine dağılmış durumda. Bu gibi yerler birbirlerine oldukça yakın şekilde konumlandırıldığı için birçok seçeneği bir arada bulabilmeniz mümkün. Ancak hatırlatmakta fayda var, aynı ürüne farklı mağazalarda daha ucuza ya da daha pahalıya denk gelebilmeniz olası. Dolayısıyla satın alma aşamasına gelmeden önce birkaç farklı yere bakmakta fayda var. İpucu: Andorra la Vella kelimenin tam anlamıyla bir alışveriş cenneti olduğu için, Avrupa'daki birçok şehrin aksine mağazalar ve alışveriş merkezleri Pazar günleri de sabahtan akşama kadar açık. İlginç gerçek: Yukarıdaki ülkenin boyutlarıyla ilgili söylemimizi kafanızda biraz daha netleştirmek adına rakamsal bilgi vermeden edemeyeceğiz. Ülkenin yüzölçümü yalnızca 468 kilometrekare. Kafanızda oturması açısından Türkiye'ninkini de söyleyelim, 783.562 kilometrekare. Gördüğünüz gibi şehirde tüm mağazaların birbirine çok yakın olduğunu söylerken gayet ciddiydik. Her yeni Iphone çıktığında vuku bulan "zaten Amerika'ya gitsem gelsem, bir de üstüne Iphone alsam Türkiye'deki Iphone fiyatıyla aynı hesaba gelir" muhabbetlerinden yola çıkarak, aslında burada size öncelikli olarak ne önereceğimizi tahmin edebiliyorsunuzdur. Evet, yukarıdaki Türk usulü hesaplama biraz abartılı olabilir. Ancak yine de birçok elektronik ürün, dolar fezaya da çıksa, çoğunlukla en uygun fiyatlara ve en fazla alternatifiyle yine Amerika'da bulunuyor. Amerika'nın birçok şehri ve eyaleti yukarıda yaptığımız genellemeye uygun olsa da, söz konusu çeşitlilik olduğunda New York'un yeri bir başka. Apple Store'un en büyük mağazasından, Amerika'nın en popüler teknoloji marketi Best Buy'a kadar birçok farklı seçeneği burada bulabilmek mümkün. Burada fotoğraf tutkunlarına da bir öneride bulunmadan geçemeyeceğiz; B&H Photo- Video. Bu mağazada fotoğraf ve video ile ilgili aklınıza gelebilecek bütün elektronik aygıtları bulabilirsiniz. Aklınıza gelmeyecek elektronik aygıtlar için de şehirde bulunan AC Gears, Turntable Lab gibi butik mağazaları ziyaret edip, yıllar sonra "ben bunu niye almışım yahu" diyebileceğiniz türden ürünler alabilirsiniz. İpucu: New York'taki geniş ürün yelpazesine bakınca, her şey çok çekici görünse de burada, birçok eyalete oranla daha yüksek vergi uygulanıyor. Ayrıca, etikette gördüğünüz ve "aa uygunmuş" dediğiniz o miktar vergi eklenmemiş hali, kasaya gittiğinizde yaygara çıkarmamanız açısından hatırlatmakta fayda var. İlginç Gerçek: Fifth Avenue üzerinde bulunan Apple Store yılın 365 günü, 24 saat boyunca açık. Gece 3'te acil bir Iphone ihtiyacınız doğarsa, burası sizin için oldukça ideal. Singapur'da sizi fazla dolaştırmayacağız, elektronik alışverişi için buradaki adresiniz gayet net: Funan DigitaLife Mall. Adından da anlaşılacağı üzere, en çok çeşidi, en yeni ürünleri bulabileceğiniz bu elektronik/teknoloji odaklı alışveriş merkezi, zaten küçücük bir yer olan Singapur'da işinizi iyice kolaylaştıracak bir nokta. Özellikle Challenger ve Harvey Norman gibi dev teknoloji marketlerini didik didik etmenizi önerebileceğimiz bu teknoloji merkezinin en önemli özelliklerinden biri de, vergi iadesiyle havaalanında cebelleşmek yerine hemen oracıkta paranızı geri alabiliyor olmanız. Bu alışveriş merkezinin işinize yarayacak özelliklerinden biri de, teknoloji alanında Singapur'daki önemli merkezlerden biri olarak kabul edilmesi nedeniyle, konuyla ilgili çeşitli etkinlik, tanıtım ve lansmanların da burada yapılıyor olması. Özetle, kimselerin duymadığı, bilmediği ürünlerden önceden haberdar olmayı seviyorsanız, tam yerine geldiniz. İpucu: Eğer Singapur'u biraz araştırdıysanız, Funan Digital Life Mall'un Sim Lim Square ile kıyaslandığını görmüş olmanız gayet olası. Sim Lim Square, daha uygun fiyatlarıyla öne çıksa da, aynı zamanda turistlerin en çok kandırıldığı bölgelerden biri olarak da biliniyor. Seçim sizin.


Efendim ordan burdan oy rica etmemizden mütevellit, konuyla ilginiz olmasa bile bizim darlamalarımız sonucu bu aralar Hürriyet'in düzenlediği 4. Bumerang Blog Ödülleri 'nin vuku bulmakta olduğunu görmüşsünüzdür. (Son dönemlerde nedense Osmanlıcayı benimsemeye çalıştığımız için böyle bir giriş yapalım dedik) Sizin desteğiniz ile kategorimizde ilk 10 Blog arasında girdiğimizden söz etmiştik, ancak bu sefer daha sıcak bir gelişme ile karşınızdayız; 1. OLDUK! Bizi her koşulda destekleyen ailelerimize, OitheBlog'un daha az görünen yüzleri tüm anlayamadığımız kodlu modlu işlerle uğraşan Tuğçe Ecer ile olmazsa olmaz yol arkadaşımız, bizim yemeye cesaret edemediğimiz her şeyi yiyerek sizlere konu hakkında bilgi verebilmemiz için adeta bir kobaya dönüştürdüğümüz Cansu Ölmezer'e, bize oy veren, ya da vermeye üşense bile takipçimiz olan herkese binlerce kez teşekkür ederiz. Not: Ödül gecesi fotoğraflarında heyecandan iğrenç çıktığımız için sizi kendi kontrolümüzde ilerlemiş bir selfie ile selamlıyoruz. Fotoğraf hesap makinesiyla çekmişiz kalitesizliğinde olduğu için kusurumuza bakmayın. Tebrikler dostlar! Gezi bloggerlari olarak ayni sahneyi paylasmak ayrica guzeldi. Sevgiler.


Lizbon'u gezdikten, gördükten hatta özleme aşamasına bile geldikten sonra, biraz da mutfağını övelim istiyoruz. Bizi okuyanlar Avrupa'daki birçok yerin mutfağına hakaret etmeyi, hatta ukalaca yok saymayı sevdiğimizi bilirler, ancak Lizbon'dan pek de mutsuz ayrıldığımızı söyleyemeyeceğiz. Eğer deniz ürünlerini seviyorsanız ve tatlı manyağıysanız yeme içme konusunda Lizbon'da sırtınız yere gelmeyecek. Çünkü deniz ürünlerinin her türlüsünü deneyebileceğiniz onlarca harika restoran ve çeşit çeşit tatlı deneyebileceğiniz bir sürü pastane mevcut. Üstelik Lizbon'a ve Portekiz'e özgü birçok tatlı çeşidi var. Ayrıca İstanbul'da abuk subuk fiyatlarla önümüze sunulan bir sürü deniz ürününü burada çok daha uyguna yiyebilmeniz mümkün. Hadi yine iyisiniz! Başlamadan gelen not: Lizbon yeme içme rehberimizin yanında, Lizbon yazımızın gezmeli, görmeli, konaklamalı, ulaşımlı bölümü için şuraya tık tık. Lizbon gezimizin en haz dolu, en "bunu melekler mi yapmış?" anlarını bize yaşatan Belem Pastanesi, Belem bölgesinin bu denli ünlü oluşunda en büyük payı olan bir pastane burası. Evet çok turistik, ancak her turistik şeyi kötülemeyi seven hipster yazısı bekliyorsanız zaten yanlış yerdesiniz, bizim orada güzele güzel derler. Pasteis de nata isimli milföy üzeri muhallebi tadındaki minik pastasıyla nam salmış bu pastane gerçekten de dedikleri kadar var. Abartılmış diye düşünerek gitmemezlik ederseniz üzülebilirsiniz. Tabi oldukça ilgi gören bir ürün olduğundan şehrin birçok noktasında benzerlerine denk gelebilmeniz mümkün. -Belem'deki Jeronimos Manastırı'nın çok yakınında, cadde üzerine, kalabalıktan tanırsınız. Lizbon'a gitmeden önce, orayı daha önce ziyaret etmiş olanherkesten "RAMİRO'YA GİTMEZSENİZ HAKKIMI HELAL ETMEM" söylemleri dolayısıyla merakımız tavan yapmış bir halde gittiğimiz bu mekan, inanılmaz başarılı deniz ürünleri yiyebileceğiniz, hem lokallerin hem de turistlerin çılgınca ilgi gösterdiği bir mekan. Kapısında her daim sıra olmasından gözünüz korkabilir, ancak içeri girdiğinizde yiyecekleriniz bu durumu telafi edecektir. Ayrıca çalışanları pek sempatik, ortam pek esnaf lokantası tadında ve fiyatlar İstanbul'daki deniz ürünlerine kıyasla gerçekten uygun. -Martim Moniz metro durağında inip Av. Almirante Reis'e doğru yürüyerek kolaylıkla ulaşabilirsiniz. -Eğer hemen yanınızda bulunan akvaryumdan çıkarılan ıstakozların, 3 dakika sonra masanıza yemek olarak gelmelerini sakin karşılayamayacaksanız buraya gitmemek iyi bir fikir olabilir. -Rezervasyon almıyorlar ve kapıda %90 ihtimalle sıra oluyor. Ancak beklediğinize değecektir, üşenmeyiniz. Lizbon Katedrali'nin hemen yanındaki sokakta bulunan Pois Cafe, öğlen/akşam yemeği konusunda bize kalırsa çok tatmin edici seçeneklere sahip olmasa da, geçiştirmelik bir öğün ya da kahvaltı için gayet iyi bir seçenek. Katedral civarında olduğu için lokallerin yanı sıra turistler tarafından da keşfedilmiş bir kafe olsa da, pek sevimli dekorasyonu ve lokasyonu ile bize bir şeyler atıştırılabilecek yerler listenize eklemelik. -Alfama bölgesini gezeceğiniz gün burada ufak bir mola verebilirsiniz. Sea Me, Lizbon'daki diğer balık restoranlarına göre biraz daha farklı bir konsepte sahip. Modern balıkçı olarak nitelendirsek çok da saçmalamış olmayacağımız bu mekanda isterseniz oturaklı bir yemek yiyebilir ve sushi'ye boğulabilir, isterseniz tıpkı lokaller gibi evinize türlü türlü balık alıp kendiniz pişirebilirsiniz. Özellikle haftasonları 1:30'a kadar açık olduğu için insanların yemek yemenin yanı sıra bir şeyler içmek için de uğradığı bu restoran, Chiado bölgesindeki diğer gece takılmalı bölgelere de yakın olduğu için, güzel bir akşam yemeği seçeneği olabilir. -Rua da Loreto üzerinde, Baixa metrosundan kolaylıkla yürüyebileceğiniz bir lokasyonda. -Rezervasyon yaptırmanız mantıklı olabilir, zira özellikle hafta sonu baya kalabalık olabiliyor. İspanya ya da Finlandiya gibi birçok Avrupa ülkesinde de karşınıza çıkabilecek modern gurme pazar konsepti, tabi ki Lizbon'da da karşımıza çıktı. Biz de bu gibi yerlerde yemeye bayıldığımız için gayet memnun olduk. Henüz haberdar olmayanlar için özet geçecek olursak; hem taze balık, hem sebze meyve, hem şarküteri ürünü satan bu kapalı pazarlarda, aynı zamanda çeşit çeşit küçük restoran bulunuyor ve dilerseniz alışveriş yapabiliyor, dilerseniz oturup yemeğinizi yiyip içkinizi içebiliyorsunuz. Cuma ve Cumartesi günleri gece 2'ye kadar açık olduğunu hatırlatalım. -Cais do Sodra metrosuna yürüme mesafesinde. Taksiyle gitmek yerine yürüyerek gitmeye karar verirseniz ayaklarınıza kara sular indirtecek Chapito'yu ilk olarak ismi lazım olmayan bir derginin "Dünyanın En İyi Manzarasına Sahip X Restoranı" listesinde görmüş bulunduk. Tabi hal böyle olunca merakımıza yenik düşüp bir gecemizi burada geçirmiş olduk. Manzarası güzel mi? Evet şahane. Karnınız açken sinirli olanlardansanız malum restoranda önünüze yemek koyduklarında ortalığı yakar mısınız? Muhtemel. Peki ya bir de yemeğinizden ÇİVİ çıkarsa camı çerçeveyi indirir misiniz? Boşverin. Gitmemek daha kolay bir yöntem olabilir. -Eğer illa da gidecekseniz ve bunu yürüyerek yapmayı planlıyorsanız, Lizbon Katedrali'nin hemen karşısındaki yokuşu takip ederek buraya kolayca ulaşabilirsiniz. Aslında Lizbon'un gezilecek yerler bölümünde detaylısından bahsettiğimiz LX Factory'i öyle sevdik, öyle çok "ah ulan bundan İstanbul'da da olsa" dedik ki, hazır yeme içme konusunu açmışken bir kez daha anlatalım dedik. Ne olduğunu size burada söylemeyerek sizi sinsice diğer Lizbon yazımıza yönlendireceğimizi utanmadan itiraf edeceğiz. Ancak LX Factory'nin içinde 1300 Taberna, Cantina LX, Landeau Chocolate, BI-CA ve Cafe Na Fabrica gibi onlarca restoran/kafe seçeneği bulabilmenizin mümkün olduğunu ve bir şekilde hepsinde seveceğiniz bir şeyler bulabileceğinizi söylememek ayıp olurdu. Kesinlikle gitmeli! -Nasıl gideceğiniz şurada saklı. Kıpss. İnternete girip "Best cafes in Lisbon" yazdığınızda karşınızda mutlaka çıkacak isimlerden birinin Brasileria olacağına adımız gibi eminiz. Turist overdose olmak istiyorsanız gitmenizde hiçbir sakınca görmediğimiz Brasileria, Lizbon'un en eski kafelerinden biri olduğu gibi, Fernando Pessoa'nın en sevdiği mekanlardan biri olarak da biliniyor. Bir olayı var mı derseniz, pek de bir şey olduğunu söyleyemeyeceğiz. Ama Rua Garrett civarında bir kahve içip gün içinde nereyi gezeceğinizi planlamak için tatlı bir mola noktası olabilir. Arada bir turistliğimizi bilmenin zararı yok. -Baixa metrosunun hemen yanında denilebilir. -Bira konusuna özel bir ilginiz varsa buranın lokal iki birası belli: Talihsiz ismiyle Super Bock ve Sagres. Biz ikisini de gayet sevdik, ancak birini seçmek zorunda bırakılsak tercihimizi Sagres'ten yana kullanırız. -Sevenlerinden özür dileyerek, bizce Lizbon'da kahvaltı beklentinizi biraz aşağı çekebilirsiniz. -Şarap seviyorsanız burada tabi ki mutlu olacaksınız. Zorlayın bütün Porto şaraplarını, deneyin önünüze gelen her çeşidi. -Portekizliler konserve balık konusuna takık. Ancak haklı sayılırlar, çünkü yediklerimizin hepsi gayet lezzetliydi, orada olsak muhtemelen biz de yerdik. Eğer retro görüntüleriyle dikkatinizi çekmemelerinin imkansız olduğu bu konservelerden almak, hatta evinize kadar getirmek isterseniz adresiniz Conserveira de Lisboa. 2 yildir Lizbon`da yasayan biri olarak hem bu yaziniza hem de gezilecek gorulecek yerler yaziniza bayildim. Nacizane birkac oneride bulunmak istiyorum. Oncelikle kahvalti konusunda sonuna kadar haklisiniz burada en ozledigim sey kahvaltiya disari cikip guzel bir seyler yiyebilmek. Onerdiginiz Pois Cafe ve Zenith Brunch onerebilecegim iki mekan. Biradan sikilip farkli alternatifler dinlemek icin Turkiye`de bulunmayan Somersby`i onerebilirim. Aslinda biradan ziyade elma sarabi gibi bir sey ama menulerde hep bira altinda yer alan Cider diye gecen bu icki cesidini denemenizi oneririm- Alkol orani biraya yakin ama cok hafif icimi var. Genel olarak iki rehberiniz de Lizbon uzerine olsa da ben Lizbon-Cascais hattindaki sahil restaurantlarindan da bir manzaraya bakmanizi ve fiyatlarina sasirmanizi onerebilirim. Bizdeki Bogaz restaurantlari gibi fiyat sisirme kesinlikle yok. Gizli kalmis cennet olarak da her ne kadar biraz kuzey batida kalsa da arabasiz gidilemese de olur da araba kiralar da Avrupa`nin en bati ucu olan Cabo da Roca`ya gidersiniz biraz daha kuzeye Azenhas do Mar`a gitmenizi oneririm. Hem restaruantin manzarasi harika hem de arkasindaki Yunan koylerine benzeyen kasabanin gunesin pozisyonuna gore harika fotograflari cikiyor.


Kral Faysal cami de listeye eklenebilirdi. Kocatepe camii'nin yerine yapilcakti eger kabul edilseydi.


Yemekle kıyısından köşesinden ilgilenip evde bir şeyler yapmaya çabalayanlardansanız, Cafe Fernando'yu duymamış olma ihtimaliniz var mıdır bilmiyoruz. Siz keşfetmediyseniz bile, dünya tarafından keşfedilmiş olduğu tescilli. Zira Cafe Fernando, The Times tarafından "Dünyanın En İyi 50 Yemek Blogu"ndan biri, Dolce&Gabbana için tasarladığı brownie ile "Yılın En iyi Özgün Tatlı Tarifi" gibi onlarca iddialı ödülü almış, kendi yolunda emin adımlarla ilerliyor. Tabi bakmayın yukarıda söylediklerimize, çünkü Cenk Sönmezsoy ile ilgili sizi etkileyecek şey ödülleri ya da kitabının ne kadar sattığı falan değil; bu işi ne kadar büyük bir tutku ile yapıyor olduğu. Kariyerini geride bırakacağı, "en güzel elmalı tartı" yiyebilmek için gerekirse 20 kez elmalı tart yapmayı deneyeceği ve tüm bunların sonunda aslında derdinin yalnızca güzel bir şeyler yiyebilmek olduğunu söyleyebileceği türden bir tutkudan bahsediyoruz. "Soğanları pembeleşinceye kadar kavurun" kitaplarından değil, ruhu olan yemek hikayelerinin olduğu, size yemek yapmak için kocaman nedenler verecek türden bir tutkudan. Bizim gibi ailesinden ayrı yaşamaya başlayınca "üç öğün yemek mi düşüneceğiz yahu?" kaygısını taşıyan insanları her hafta türlü türlü kek/pasta yapmaya yönelterek, arkadaş gruplarımız içinde küçük birer fenomene dönüştürmüş olması ise cabası. Lafı fazla uzatmadan, geçen hafta İstanbul Coffee Festival kapsamında Caffe Nero'nun davetlisi olarak katıldığımız İlham Atölye'sinin ardından Cenk Sönmezsoy ile gerçekleştirdiğimiz, bizim için adeta bloggerlık 101 tadında geçen ve insanı ilhama boğan pek samimi röportaja geçelim. Aslında yemek yapmaya Bilkent'te başladım. O güne kadar her şey önüme gelmiş, annem pişirmiş önüme koymuş, babam televizyon izlerken meyve dilimleyip bana vermiş tadında, gençken değerini anlayamadığım şekilde ilerliyordu. Ancak Bilkent'i kazanıp da yurtta kalmaya başlamamın ardından yemek yiyebileceğim tek yerin yurdun arkasındaki pideci olduğunu fark etmemle, benim için bambaşka bir süreç başladı. Sizin gibi "3 öğün bu meseleyi düşünmek zorundayım" mantığında başlayarak, adeta yaşamak için yedim! Tabi San Francisco'ya gidip, daha önce hiç yemediğim ya da denemediğim şeyleri denemeye başlayınca, daha başka bir perspektif kazanmaya başladım. Zaten anladığımız kadarıyla San Francisco'nun hayatınızdaki etkisi çok büyük olmuş. Ben San Francisco'da yaşarken hiç yemek yapmıyordum diyebilirim. Bir kere şehrin şöyle bir güzelliği var, öğrenci bütçesiyle dışarıda 3 öğün muhteşem şeyler yiyebilirsiniz. Çok fazla çeşit ve çok geniş bir fiyat aralığı var. Örneğin orada bir işte çalışırken 4,99 dolara bir Hint lokantasında çatlayana kadar açık büfe yemek yiyorduk. E tabi hal böyle olunca ben de "Niye yemek yapayım ki? " diye düşünüyordum. Çünkü benim için yemek yapmak, öncelikle karnımı doyurmak için yaptığım bir şey. Çok önem veriyorum o ayrı, ama eğer dışarıda da çok güzel şeyler bulabiliyorsam, hiç uğraşmamayı da tercih edebilirim. Zaten işler tam da bu noktada değişti, Türkiye'ye dönüp San Francisco'da yemeye alıştığım şeyleri bulamayınca, kendi yemeklerimi yapmaya başladım. Tariflere bakınca, Türkiye'ye döndükten sonra ihtiyaç için yemek yapmanın ötesine geçip, biraz daha meşakkatli işlere giriştiğinizi söylesek yanılmış olur muyuz? Bizim amatör hallerimizden mi kaynaklıdır bilmiyoruz ama oldukça zaman alan ya da çaba gerektiren birçok tarifiniz var. Tam olarak o şekilde olduğu söylenemez. Diyelim ki yumurta eklemeye karar verdiniz. O yumurtayı neden ekliyorsunuz? Benim bu tip denemelerde bulunmam için ortada bir problem olması ve ona çözüm üretiyor olmam gerekiyor. Baking dediğimiz şeyde, bir şeyi fırına verdikten sonra müdahale etme şansın olmuyor. Dolayısıyla neyi nasıl, neden ve ne oranda yaptığının önemi çok büyük, kafana göre karar vermek çok da iyi sonuçlar doğurmayabilir. Ancak Türk insanın genlerinde tarifleri harfi harfine uygulamak gibi bir şey olmadığı için eminim ortaya yer yer beklenmedik şeyler çıkıyordur. Aslında evet, ancak yine de dediğim gibi bu süreçte de bir amacım olması gerekiyor. Yani öyle kafama göre karar verdiğim, "Bu tarta 3 yerine 4 yumurta koysam ne olur acaba? " şeklinde, amacı olmayan bir arayış değil benimki. "Bu limonlu tart daha limonlu olsa nasıl olurdu?" ya da "Bu kekin içine 2 kilo elmayı nasıl sığdırabilirim? " gibi bir arayışım olması gerekiyor. Bu kısmı bize tanıdık geldi. Kitabınızda ilk elmalı kek tarifiniz ile ilgili, bol serzeniş içerikli bir bölüm hatırlıyoruz. Evet! Yaptığım elmalı keklerin içinde benim için yeterli olacak bir elma tadı yoktu. İşte benim problemim de bu! Ben elmalı bir kek yemek istiyorum ve benim için bu güne kadar denediğim tariflerin elma miktarı yeterli değil. Bu durumda bu kekin içine daha fazla elmayı nasıl koyabilirim, bunun yollarını bulmaya çalışıyorum. Bu konuya çözüm getirene kadar 20 kere de yaparım, 30 kere de yaparım hiç fark etmez. Evet farkındayım, biraz sabır gerektiren bir iş, ancak bence bu tamamen insanın yapısıyla alakalı bir şey. Bazısı 2 tane yapar "Eeh yeter be, yemesem de olur" der bırakır, ancak ben sizin görmüş olduğunuz o tarifleri bugünkü haline getirirken, sizin aklınıza gelebilecek her şeyi denemiş olabilirim. Ben blogu açtığımda, yani 2005 senesinde, bu blog meselesi Türkiye'de pek de popüler değildi. Belki 20 yemek blogu falan sayabilirdim size. Tabi günümüzde Blogspot, WordPress vb. aracılar üzerinden 5 dakika içinde blog açabildiğimiz için 2 milyon tane de olmuş olabilir, bilemiyorum. Sonuçta artık herkesin kolaylıkla başlangıç yapabileceği bir şey. Ben de ilk başladığımda öyle çok büyük hedeflerim yoktu. Bir gün bir blog gördüm, çok beğendim, özellikle görsel anlamda bana müthiş çekici geldi. O güne kadar fotoğraf çekmişliğim bile olmamasına rağmen bu blogun bana ilham vermesiyle bir gün başlayıverdim işte. Adını Cafe Fernando koyarken hiç düşünmedim. Ne kadar yanlış bir isim olduğuna bile kafa yormamışım. Bugün ismi yeni duyanların ilk sorduğu soru "Neredeymiş bu kafe?" oluyor. Oysa ben bu ismi ani bir kararla ve fernando. com zaten hali hazırda alınmış olduğu için koydum. Bugünkü aklım olsa, başına hayatta o cafe sözcüğünü koymazdım! Belki şansın bir parça etkisi vardır, ancak bence büyük ölçüde blogun içine kendimden parçalar koymuş olmamla, kişiselleştirmemle alakalı. Türkiye'deki birçok yemek kitabını açıp baktığınızda, birbiri ardına koyulmuş tariflerden ve fotoğraflardan ibaret olduğunu görürsünüz. Ama o yemek tarifini neden yapmanız gerektiğine dair motive edici herhangi bir hikaye ya da yazı olduğunu göremezsiniz. Ben özellikle bu noktada farklılaştığımı düşünüyorum. Zaten şu an hiç yemek yapmayan, yalnızca tarif öncesine yazdığım hikayeleri okuyan ya da fotoğraflarımı seven o kadar çok okurum var ki. Tabi ki, hepsini kendim çekiyorum. Aslına bakarsanız bunlar zamanla öğrendiğim, tecrübe ede ede kavradığım şeyler. Bir şekilde çektikçe daha iyi kareler yakalamaya başladım ve şimdi ilk sene çektiğim fotoğraflara baktığımda çoğunu çöpe atılması gereken şeyler olarak görüyorum. Tabi öyle sadece güzel fotoğraflar çekmeniz yetmiyor, hazırladığınız sunumların da görsellere katkısı büyük! Görsel meselesi benim için artık öyle bir noktaya geldi ki, bazen Ebay'de süresi bitecek bir şey için sabah 5'e saat kurup kalkıp bir ürün satın aldığım ya da Google Translate aracılığıyla internetten çevirerek bir İsveç sitesinden aldığım bir tabak bile oldu. Satıcı İngilizce bilmiyordu, e ben de İsveççe bilmiyorum, ama o tabağı da almam lazım! Çaresiz Google Translate'e başvurmak durumunda kaldım ve başarılı sonuçlandı. Aslında kitap noktasına eskiden yayınevinde çalışan ve kitabımın da editörü olan Işıl'ın toplantılarından birinde "Bir blog takip ediyorum ve çok beğeniyorum, keşke onun kitabını çıkarsak" gibi bir öneride bulunması ile geldim. Ardından bir toplantıya davet edildim. O noktaya kadar dünyada zaten binlerce yemek kitabı olduğunu, benim fazladan katabileceğim bir şey olmadığını düşünür haldeydim ve kitap yazma işine karşıydım, bu işi kotarabileceğimi düşünmüyordum. Tabi bu düşüncem tamamen Amerika'da gördüğüm yemek kitaplarıyla alakalı gelişmiş bir şeydi. Fakat Türkiye'de böyle bir ihtiyaç olduğunu söylemeleri içime bir kurt düşürdü. E zaten bir kere başlayınca gerisi geldi, içime sindiği anda da yayınladık. Evet, şu an üzerinde çalışıyorum ancak öyle tahmin edildiği kadar kolay gerçekleşen, hop hadi çevirdik bitti şeklinde ilerleyen bir şey değil tabi, yurtdışında öyle bir düzen yok. Orada ilk önce bir teklif hazırlamanız, onu bir şekilde bir sürü yayınevine ulaştırmanız ve beğenildiği takdirde yapılan anlaşma sonucu kitabın tamamını çevirmeniz gerekiyor. Şu anda o teklif aşamasındayız. Bu arada çoğu insan çok rahat yazdığımı zannediyor, ancak hem İngilizce kısmını hem de Türkçe yazılarımı yazmak yer yer 1 haftamı alıyor. Doğal bir şekilde yazmak bence çok zor bir iş. Özellikle benim gibi takıntılı halleri olan insanlar için daha da çok. Örneğin ilk cümle içime sinmediyse, ikinci cümleye geçiş yapamıyorum. Ufukta yeni bir kitap projesi ya da workshop benzeri çalışmalar var mı? Okuyucularınız sizi daha sık görmek için bayağı hevesli görünüyorlar. Bana kalsa hayatımın sonuna kadar yalnızca yemek kitabı yazarım ve başka hiçbir projeyle ilgilenmem. Fakat maalesef Türkiye şartlarında benim hayatımı bundan kazanabilmem çok zor. Kitap şu anda 5. baskıya giriyor ve bugüne kadar Türkiye'de hiçbir yemek kitabı bu kadar çok ve bu kadar hızlı satmadı. Ancak buna rağmen benim 1. kitaptan kazandığım ile 2. kitaba başlamam mümkün değil. Dolayısıyla, çok seçici davransam da, başka projelerde de yer almam gerekiyor. Aslında benim mantığım şu; İhtiyacın olan parayı kazan, dur, kitap yazmaya devam et, tükendiğinde tekrar çalış, dur, sonra tekrar aynı süreç. Resmen bu şekilde ilerliyorum. O zaman bizce en yakın zamanda çalışma sürecine geri dönüş yapın, kitabı yazmak bayağı uzun sürüyor gibi bir hava sezdik, bizi tariflerden ve hikayelerden mahrum bırakmayın lütfen! Bu sefer bir çılgınlık yapıp 5 kitap birden yazmaya başlıyorum ve ilk olarak hangisi biterse o yayınlanacak. Tabi ki bu oldukça uzun bir süreç olacak. Üstelik ben Cafe Fernando'ya başladığımda özellikle baking alanında bir şeyleri çok iyi bildiğimi "zannediyormuşum" fakat sonradan baktığımda yanlış ya da daha iyisinin yapılabileceğini düşündüğüm birçok bilgi ile karşılaşıyorum. Bu süreçlerde bir anlamda da kendimi eğitmiş oldum aslında. Yani bu 1-2 sene süren tarif deneme sürecimde, bir şekilde kendimi yoğuruyor, eğitiyorum ve o kitabı yazmaya kendimi hazırlıyorum, sonrasında akmaya başlıyor bazı şeyler. Başardım mı aslında önce bir onu düşünmek lazım. Çünkü bence bu işi başarıyor olmak demek, aslında yeni atılımınızda önceki işinizle sağladığınız yaşam standartlarını koruyabilmek demek. Evet ben şu anda canımın istediği şeyleri yapıyor gibi görünüyor olabilir ama, hala evimin aidatını, elektriğini ödemek, herkesin yaptığı şeyleri yapmak zorundayım. Bu işin, insanların aklının ucundan geçmeyen bir yanı da var. Örneğin kitap yazarken, tek başıma yaşadığım halde, bütün gün fırınımın açık olması nedeniyle elektrik faturamın 500 TL geldiği bile oluyordu. Ben kurumsal hayatı bırakırken, aslında her ay bankaya yatan düzenli bir maaştan da vazgeçmiş oldum. Ama böyle konularda gözüm kara olduğu için, bu tip hesaplara girmedim, özellikle kitabı yazarken çok zorluk çekmiş olsam da, bir işi iyi yapmak için çok çabaladığınız zaman, para meselesinin de bir şekilde bunu takip edeceğine inanıyorum. Özellikle kariyerinizde çok ilerlemişken... Çoğu insan MBA yaptığınızı ve uzun süre kurumsal yerlerde çalıştığınızı gördükten sonra, gerçekten cesaret isteyen bir iş yaptığınızı düşünüyor. Aniden yeni bir hayata başlamak gibi aslında. Kendi hayatım için konuşacak olursam, ben işin bu kısmını tamamen bilinçsizlik olarak değerlendiriyorum. Çünkü Türkiye'de erkek dediğin kafası fiziğe, matematiğe basıyorsa mühendislik, yok o olmaz diyorsa işletme okur. En azından benim yaş grubumda durum böyleydi. Benim kafam matematik kısmına bastığı için ben de önümdeki "tek" alternatif olarak işletme okudum. İşletme okuduktan sonra da ne yapacaksın? Ya askere gideceksin ya çalışmaya başlayacaksın ya da yurtdışında MBA yapacaksın. Ben de ne yapacağımı tam bilemediğim için Amerika'ya gidip MBA yaptım. Karaköy'e gitmeyeli herhalde bi' 9-10 ay olmuştur. Zaten ben dediğiniz gibi çok fazla dışarıda yemek yemiyorum. Yediğim zaman da sevdiğim, uzun süredir bildiğim ve kalitesinden emin olduğum yerleri tercih ediyorum. Örneğin Beyti, Kantin ya da gittiğimde aynı kaliteyi aldığım restoranlardan biri olan Karaköy Lokantası. Anadolu yakasında Çiya'yı beğeniyorum. Yeni açılan yerlerde açıkçası tavsiyede bulunabilecek kadar fazla şey denemedim, dolayısıyla net bir yorum yapamıyorum. Benim için önemli olan gittiğim mekanın istikrarlı olması. Yani bir gidişimde kötü, bir gidişimde başarılı olan bir mekanı, kafamda sevdiğim restoranlar genellemesinin içine sokamıyorum. Bence San Francisco'da geçireceğiniz günlerin hepsinde bir öğünü mutlaka Zuni Cafe'de yiyin. Çünkü ben hayatımda yedim en güzel şeylerden birini orada yedim; Zuni Chicken. Aslında menüde 2 kişilik diye yazıyor, ancak açıkçası ben tek başıma bitiriyorum. Roast chicken mantığında yapılmış bir şey ancak ben hayatınızda böyle bir şeyi daha önce yemediğinize eminim. Hazır söz etmişken ekleyeyim, eğer bu tavuktan yiyecekseniz masaya oturduğunuz gibi sipariş verin, çünkü pişmesi 45 dakika kadar sürüyor. Ayrıca orada bir Ceasar Salatası yiyerek Türkiye'de yediklerimizin ne kadar uyduruk olduğunu da bir kez daha anlamanızı tavsiye ederim. Kesinlikle Paris. En sevdiğim dükkan A l'Etoile d'Or diye bir çikolata ve şeker dükkanıydı. Sahibi, yandan örgülü saçları ve liseli eteğiyle genç kız havalarında görünen, 70'lerinde bir kadın. Ancak maalesef geçen sene dükkanı yandı ve yaşı itibariyle olsa gerek, bir daha açmama kararı aldı. Bunu duyduğumda resmen dünya başıma yıkıldı diyebilirim, çünkü hayatımda gördüğüm en güzel çikolata ve şekerleme dükkanı kesinlikle orasıydı. Aynı şekilde eğer makaron seviyorsanız ya da daha önce denemeyenlerdenseniz, daha popüler hale gelmiş alternatiflerine uğramadan direkt Pierre Herme'ye uğramanızı tavsiye edebilirim. Ben orada makaron yiyene kadar, makaron sevmediğimi sanıyordum. Özellikle passion fruit'lu olan Mogador'u denemeden dönmeyin derim. Eğer Avrupa dışına taşacak olursam, San Francisco'ya 3,5 saat uzaklıktaki Big Sur'u da kesinlikle görmelisiniz. Özellikle Nepenthe restoranı aklınızın bir köşesine yazın. Yemeklerinin çok büyük bir özelliği olduğunu söyleyemesem de, Elizabeth Taylor ve Richard Burton'ın eski evinin bir restorana dönüştürülmüş olmasıyla ortaya çıkmış bu mekan bence özellikle ortam ve manzara açısından muhteşem. Yok tabi ki... Ama bir sürü Rachael Ray olduğu kesin.


Özellikle İstanbul'daki çılgın metro ağımızdan sonra, "amaan metro işte" deyip geçmeye son derece meyilli olsak da, dünyadaki metro istasyonu örneklerine bakınca dibimizin düşmediğini söylesek, kıskandığımızı belli etmiş + yalan söylemiş oluruz. Bu hislerimizi tek başımıza yaşamak istemediğimiz için, size de dünyanın en güzel metro istasyonlarından bazı örnekleri göstermek istedik, buyursunlar.


Özellikle uzun süreli uçak yolculuklarının pek de eğlenceli geçmediği aşikar. Saatlerce içinden çıkamayacağınız, çok yüksek ihtimalle her uyku pozisyonunuzda yarım saat içinde poponuzun uyuşacağı, tuvalete gitmenin bile bir dert, sıvı tüketim durumunuzun ise bir başkası ile doğrudan ilişkili olduğu bir durumun hoşumuza gitmiyor olması çok da tuhaf sayılmasa gerek. Hal böyle olunca, üstüne bir de tamamen kontrolümüz dışında gelişen başka problemler eklenirse, yolculuk iyice çekilmez bir hal alabiliyor. Bu sebepten, sizin için uçak yolculuğunu dar eden durumları ve hiç de makul olmayan ama işe yaradığı test edilip onaylanmış çözümlerini sıraladık. Gelin bu saçma durumları beraber atlatalım. Sizin de "o teyze" ile en az bir kez karşılaştığınızı biliyoruz. Aynı şekilde o teyzeyi kırmak istemediğinizi de. Merak etmeyin, biz buradayız, bu süreci beraber atlatacağız. Çözüm: Bu işin en kolay çözümlerinden biri uçağa bindiğiniz gibi kulaklığınızı ve uyku gözlüğünüzü takmak olsa da, azimli teyzelere karşı koymak için onları kendi silahları ile vurmanız gerekir; Anaç duygularını açığa çıkarın! 3-5 dakikalık bir muhabbet sürecinin altından hasta olduğunuzu belirtecek birkaç izlenimde bulunmak, teyzenin en azından uyuyup dinlenmeniz için sizi kendi halinize bırakmasını sağlayacaktır. Test edildi, onaylandı. İşte korku dolu anlar yaşatan bir yolcu tiplemesi daha. Uçakların bizi her milletten insan ile karşı karşıya getiren dev bir Benetton seti tadında olduğunu biliyoruz, ancak bu demek değil ki Temel fıkrası gibi bir Alman bir Fransız bir de Türk muhabbet döndüreceğiz. Özellikle İngilizce konuşmak konusunda sıkıntı yaşayanlarımız, aksan kasarken konuşması Bu Tarz Benim'deki kızların konuşmasına dönenlerimiz ya da "ulan "gone"dan önce "has" koyacak mıydık?" hesabına girenlerimiz için bu iş iyice sancılı bir sürece dönüşür. Hepimiz İngilizce bilecek değiliz ya canım! Karşımızdakinin anadili İngilizce çıktı mı vay halimize, zaten anadili İngilizce olmayan birine denk geldiyseniz aksanlardan aksan beğenin, anlama ihtimaliniz %20 daha düşer! Tamam çok gerildik, ama birlikte üstesinden geleceğiz. Uçağa girdiniz, yerinize oturdunuz, ya biraz uyuklayacak ve yemeğinizi bekleyeceksiniz; ya kitabınızı okuyacak ya da önünüzdeki filmlerden birine kapılacaksınız. Fakat daha bineli 3 dakika olmamışken önünüzdeki kişi koltuğunu arkaya yatırıp ağzınızın içine dayıyor! Özellikle uzun boylu iseniz çok sinir bozucu bir duruma dönüşebilecek bu mesele, önünüzdeki kişinin bunu yapmaya hakkı olduğu ve sizin de söyleyebilecek pek de bir sözünüz olmadığı için adamı iyice delirtebilir. Çözüm: Bu iş için iki seviyeli, bir de çirkinleşmeli çözümümüz var. İlk seçeneğiniz İSPİYONLAMAK. Şöyle ki; Eğer henüz kalkış gerçekleşmediyse hostese "Kalkarken koltuklarımızın dik olması gerekmiyor mu?" şeklinde imalı bir söylemde bulunarak, hem sesinizi öndekine de duyurabilir, hem hostesin dikkatini konuya çekebilir hem de eğer mümkünse acil çıkışın oradaki yayla gibi koltuğa oturma ihtimalinizi sorgulayabilirsiniz. Çirkin çözümümüz ise şu: Önünüzdeki kişinin koltuğunu, arkaya sığamadığınızı belli edecek bir biçimde, küçük bacak/diz darbeleri ile, kontrolünüz dışındaymışçasına sarsmak. Amaç, "bacaklarım buraya sığmıyor" imajı yaratmak. Çirkin olduğunu söylemiştik. Bizi en çok korkutan uçak sorunlarından biri olan GHS, özellikle uzun süreli yolculuklarda sizi türlü sinir krizlerine itebileceği gibi, büyük bir soruna dönüşebilir. Her su rica ettiğinizde size surat yapan, yastık istediniz diye annesine küfür etmişsiniz gibi davranan, çağırdınız diye 8 km yol tepip de gelmiş gibi davranan o gergin hostesleri siz de tanımışsınızdır. Yapacak bir şey yok, o uçuşu o hostesle geçirmek zorundasınız. O zaman gelin bu işi hangi saçma yöntemlerle atlatabileceğinize bir bakalım. Çözüm: Bu iş için de iki çözümümüz var. Birincisi size yardımcı olması için daha sempatik görünümlü bir hostes tespit etmek ve türlü komiklik şakalarla "ben iyi biriyim ve yalnızca 1 bardak su içmek istiyorum" muhtaçlığını göstermek. İkincisi ise kötü kalpli hostesi bir uçuş challenge'ı belirleyerek utanmadan sıkılmadan ısrarcı davranmak. İlki biraz daha güvenli ve daha az sinir bozucu bir yöntem olduğu için tavsiyemiz bu yönde. Tabi bizim her uçuş için gerçekleştirdiğimiz "çantana 1-2 şişe su at, kimseye ihtiyacın kalmasın" tekniğini de kullanabilirsiniz. Midesine düşkün insanların korkulu rüyası "kötü uçak yemeği" birçok havayolunu kullanırken karşılaşabileceğiniz bir problem. Zaten çok yüksek ihtimalle sonradan ısıtıldığı için kurumuş, tüm yemekler az biraz birbirine karışmış ya da "alın bakın, 2 ısırıkta bitecek bir sandviç, bizce bununla kesinlikle doyarsınız!" tadında saçma sapan ebatlarda yemeklerle karşılaşacaksınız. E biz sizi biliyoruz, doymayınca ikinciyi istemeye zaten utanırsınız. O zaman başlasın açlık oyunları. Üstelik Jennifer Lawrence olmadan. Çözüm: Bu işi çözmek için tahmin edebileceğiniz üzere en basit yöntem, çantanıza sevdiğiniz atıştırmalık, sandviç benzeri bir şeyler atmak ve darda kalınca onları tüketmek. Bir başka alternatif olarak, birçok havayolunun sunduğu, check in esnasında size sunulan "özel yemek" seçeneklerine bir göz atmak. Bunlar genellikle diyet, glütensiz vb. sağlık ile bağlantılı kategorilerde oluyorlar, ancak yine de birçok seçenek mevcut oluyor. Krallar gibi ağırlanacaksınız demiyoruz ama, en azından ne yiyeceğiniz bilerek ve sevdiğiniz bir şeyi seçerek binmenin huzurunu yaşayabilirsiniz. Sıradan bir uçuşu The Shining'deki Jack Nicholson moduna geçmenize neden olacak hale sokan ve teknik olarak hiçbir çözümü olmayan en büyük sorun: Ağlayan Bebekler. Uçağa binmeden önce, bekleme alanında onu gördüğünüzde "N'olur yakınıma oturmasınlar" endişesiyle başlayan ve ardından yanı başınızda bitmeleriyle olabilecek en kötü halini alan bu durum, tam anlamıyla düşman başına. Uyusan uyuyamazsın, sustursan susturamazsın, ailesine bir şey desen herkes sana düşman kesilir. Bu durumdan hoşnut olmayanlar bile her aileyle göz göze geldiklerinde "ay en tatlı çocuk, aman ne küçük bebek" hissini yaratacak tatlı, şefkatli bakışlar atmak durumunda kalırlar. Çözüm: Üzgünüz, bu işi tam olarak sonlandırmanın hiçbir yolu yok. Ancak uçuştan önce alacağınız bir kulak tıkacı ya da son ses dinleyeceğiniz müziğiniz, burada sizin en büyük kurtarıcınız olacaktır. Şimdiden geçmiş olsun. Özellikle sıcak bir noktaya uçuyorsanız parmak arası terlikleriniz, şortunuz ve turist şapkanız ile uçağa biniyor olmanız hiç de garip değil. Ancak bu noktada göz önünde bulundurmayı unuttuğunuz küçük bir detay olabilir: Ölümcül soğukluktaki uçak havalandırmaları. 8 saat boyunca donacak olmanız, "bu beni hasta etmesin?" paniğiniz, üstünüzdeki havalandırma zırıltısını kapatsanız da bir türlü ısınmayan buzluk gibi bir ortam, sinirinizi bozmak için gayet yeterlidir. Çözüm: Tabi ki çantanıza üstünüze giyebileceğiniz bir şeyler atmak ve mümkünse şort vb. şeyler yerine çok da kalın olmayan ama donmanıza engel olabilecek bir şeyler giymek. Eğer bunları gerçekleştirmek için artık çok geç ise, uçakta polar/battaniye benzeri bir şeyler mutlaka vardır, rica edebilirsiniz. Yanınızda hiç tanımadığınız bir insanla uzun süre uçmak zaten pek de keyifli değil iken, bir de kendileri kolunuzu koyacağınız yeri babasının yeri gibi kullanıp size seçenek bırakmayınca işler çirkinleşebilir. Evinin salonunda oturuyormuş gibi yayılan bu abiler/ablalar vurdumduymazlık ve sinir bozuculuk konusunda bir numara olsalar da, henüz bizimle tanışmadılar. O KOL ORADAN ÇEKİLECEK BİRADER. Çözüm: Madem öyle, biraz sinsilik yapmaktan zarar gelmez. İlk adım, uyanık olacaksınız! Hostese yemeğin uzattığı, ayakkabını çıkardığı, uyuyakaldığı bir anı kollayarak, bir daha terk etmemek üzere o yeri kapabilirsiniz. Eğer biraz daha cüretkar davranmak isterseniz, küçük dirsek dokunuşlarıyla, "çeksene ulan kolunu" demek yerine, bunu vücut dilinizle anlatabilirsiniz. Gezi blogumuz olmasına ve aynı etapta tatlı rekabete rağmen, sizleri deli gibi takip edip, yaptığınız incelere gülümsüyorum. Merhaba, sormak istediğim bir şey var, yurtdışına ilk defa çıkacağım inşallah ama havaalanında gidiş ve varış aşamalarını merak ediyorum. Ayrıntılı olarak yazabilir misiniz ? Mesela buradan Atatürk Havalimanı ndan çıkış yapacağım ve Güney Kore Incheon da ineceğim. Adım adım ne işlemler yapmam lazım, havalimanında nerede ne var vs. Heyecanlıyım ve stresliyim o yüzden kafam karışık olarak değil bilgili gitmek istiyorum. Şimdiden teşekkür ederim.