Instagram'ı adeta zapt etmiş, profilinde buradan bir fotoğrafı olmayan influencer'ın kazma ve küreklerle feci şekilde dövüldüğünü tahmin ettiğimiz, kendisi güzel, çevresi de en az kendisi kadar güzel beldemiz Cinque Terre'ye sonunda ayak bastık. Buraya ilişkin çok karmaşık duygular içindeyiz, Cinque Terre Severler Derneği gelip bloga saldırır diye açık açık söylemeye biraz korkar gibiyiz ama, NE OLACAKSA OLSUN BE SÖYLÜYORUZ; Biz bu gezinin ardından artık Cinque Terre'nin bu ortamda ve bu koşullarda "mutlaka gidilmesi gereken" noktalardan biri olduğunu düşünmüyoruz. Bu koşullar derken neyi kast ediyoruz? A-nor-mal kalabalığı. Bu durum tabii ki mevsimsel olarak değişebilmekle birlikte özellikle yaz ve tatil dönemlerinde burada gerçekten anormal seviyede bir kalabalık oluyor ve farklı koşullarda ziyaret edilebilecek olsa hayatınızda geçirdiğiniz en huzurlu günlerden birkaçını geçirebileceğiniz Cinque Terre geziniz, Cumartesi günü Beşiktaş pazarına ya da ne bilelim Aleyna Tilki halk konserine gitmişsiniz gibi geçiyor. Biz size söyleyelim, bizce bu durumda kesinlikle Instagram'ın da payı büyük, ama onu boklama evresine geçersek işler uzayacak, siz konuyu anladınız. Evet, şimdi elimden geleni yapıp sizin hevesinizi kırmamak için bu rehberi olabilecek en pozitif halimle yazmayı deneyeceğim, ama unutmayın ki arka planda aklımda şu görüntü var: Cinque Terre'nin küçük ve tatlı köylerinden birindeyim, üstüme Walking Dead film seti gibi, Game of Thrones 8. Sezon 3. Bölüm sahnesi gibi akın akın, YALDIR YALDIR, GÜLDÜR GÜLDÜR insan geliyor, allahım diyorum LANET OLSUN İÇİMDEKİ SEYAHAT SEVGİSİNE DE, DÜNYAYI GÖRME İSTEĞİME DE. Şimdi böyle anlatınca komik geliyordur belki ama, son zamanlarda hiç bu kadar bunaldığımı ve tanımadığım insanları rastgele tokatlama noktasına geldiğimi hatırlamıyorum, öyle bir kalabalığa maruz kaldık. Ay manzaraya baakk, aman İtalya'nın muhteşem güzelliği, vay efendim kayanın üstüne köy kurmuşlar onu da renkli boyamışlar, bre bu ne tatlılık falan geçiyorsunuz bunları, tek isteğiniz böyle boş bir odada köşeye çömelip boşluğa bakarak sallanmak falan oluyor sdfs. Şimdi seni çok iyi anlıyorum Walking Dead Rick, heşteg #relatable. Tamam daha fazla olayı yükseltmeden Cinque Terre gezinizi güzel kılmak için elimden geleni yapacağım. Karşınızda, Cinque Terre Gezi Notları! Başlamadan gelen not: İtalya'nın gezilmedik yerini bırakmadığımız için tüm İtalya rehberlerimize şuradan ulaşabilirsiniz. Bu konuda iddialıyız...... Bu anlattığımız yerleri görüntülü olarak gezmek isterseniz Instagram profilimizde sabit storyleri inceleyebilirsiniz. Mümkünse Paskalya tatilinin ne zaman olduğunu kontrol edin ve asla o dönemde gitmeyin. Çünkü bizler gibi başka ülkelerden Cinque Terre'yi gezmeye gidenlerin yanı sıra İtalya'nın başka şehirlerinden gelen turistler de buraya akın ediyor. Yine mümkünse, eğer buranın huzurlu yönünü deneyimlemek hevesiyle yola çıkıyorsanız yazın buraya gitmemeye çalışın, Haziran-Temmuz-Ağustos kalabalığın zirve dönemleri. Özellikle Ağustos ayı İtalya'nın "tatil ayı" gibi olduğu için muhtemelen burası olabilecek en kalabalık halini alıyordur. Her ne tarihte giderseniz gidin Cinque Terre gezinizi hafta içine denk getirmek çok mantıklı bir karar olur, her halükarda hafta sonu daha kalabalık. Şayet Cinque Terre'ye kış aylarında gidecek olursanız pek çok mekanın/restoranın kapalı olduğunu duyduk. Duyduk diyoruz çünkü kendimiz şahit olmadık, ancak hakikaten durum böyleyse zaten çok da fazla restoran seçeneği olmadığı için bu durum sorun yaratabilir. Yani kalabalıksız ve daha huzurlu gezer, buranın tadını çıkarırsınız belki ama, bari yanınıza yiyecek içecek bir şey alın. Şimdiii, önce sizi bi' Cinque Terre'ye ulaştıralım, sonra da köyler arası ulaşım meselemizi hallederiz. Tahmin edersiniz ki böylesine küçük bir yere direkt uçuş diye bir şey yok. Balıkçı köyüne uçakla inme beklentisi olan var mıydı aranızda? Sanmıyoruz, Kylie Jenner mıyız, Paris Hilton muyuz biz? Zaten direkt uçuş olsaydı kalabalık hangi level'a çıkacaktı yahu, olmasın, OH. Neyse, neticede buraya direkt uçuş olmasa bile civarındaki pek çok şehre direkt uçabilirsiniz. Mesela, Cenova, mesela Türkiye'den direkt uçulabildiği pek de bilinmeyen Pisa. Bunlar Cinque Terre'ye en yakın olanlar. Eğer mesafeyi çok dert etmiyorsanız trenle Milano'dan 3 saat, Bolonya'dan 4 saat gibi bir sürede de buraya ulaşabiliyorsunuz. Aslında Floransa da yakınlarınızda, ancak oraya direkt uçuş yok diye karıştırmadık, yolunuz oraya düşecekse oradan da geçilebilir. Özetle o dönemde hangi havayolunun hangi uçuşu en uygun fiyatlı ise onu tercih edebilir ya da rotanıza göre karar verebilirsiniz. Bizim Cinque Terre'yi de dahil ettiğimiz rotamız şu şekildeydi, storylerde izleyip hoşuna gidenler için onu da şöyle bırakayım: Bolonya, Livorno, Lucca, Pisa, Floransa, Chianti, Cinque Terre, Siena, San Gimignano. (sırasıyla yazmadım, 2 haftada karışık bir sıralama ile buraları gezdik) Yani bir Toskana turuna çıktıysanız Cinque Terre Toskana bölgesi dahilinde değil Liguria bölgesi kapsamında olmasına rağmen o kadar yakınına gitmişken burayı da görebilirsiniz, biz tam olarak öyle yaptık. Yukarıda yazdığımız şehirlerin tamamından Cinque Terre'ye tren ile ulaşabiliyorsunuz. Yani bizim gibi araba kiralamayacaksanız hiç sorun değil, trenle ülkede cirit atabilir, İtalya'nın demiryollarına güzellemeler yazabilir, bol bol tren övebilirsiniz. Zaten istiyorsanız limuzinle istiyorsanız traktörle gelin fark etmez, bir noktada arabayı bırakmak zorunda kalacaktınız, o konu için hep beraber bir sonraki başlığa gidiyoruz. Tren: En kolayı, en rahatı, en kısası. Öyle kısa ki, Doğu Ekspesi'nde olduğu gibi içeriyi süslemeye kalksalar ilk renkli ampulu astıklarında, ne bilelim ilk fotoğrafı çektiklerinde yolculuk biter. La Spezia'dan başlayıp gidebileceğiniz son köy olan Monterosso al Mare'ye kadar köylerin hepsinin arasında trenle ulaşım mevcut ve 4-5 dakikalık kısa kısa yolculuklar ile şıp diye ulaşıveriyorsunuz. Her seferinde tren bileti almakla uğrasmamak için 16 Euro gibi bir fiyata treni doyasıya kullanmanızı sağlayacak, "ay önceki köyün tuvaleti daha güzeldi ben ona gideyim bence" rahatlığı verecek Cinque Terre Card'ı alabilirsiniz, tren istasyonlarında satılıyor. Kartı satın alırken size tren saatlerine ilişkin bir liste de veriyorlar, ona göre hareket edebilirsiniz. Bu arada trenleri bilet almadan kullanan cengaver arkadaşlar çok olmuş ama bizce bu riski almaya değmez, çünkü laps diye kontrole denk gelebiliyorsunuz. Sonra 100 Euro cezayı ödeyince görürüm sizi, artık TL'ye çevirip çevirip kalp krizi geçirirsiniz. Kartınızı online olarak alabilirsiniz, bu şekilde sıra beklemezsiniz, onun da linkini bıraktım. Yürüyüş: Normal koşullarda belki bizim de tercih edeceğimiz, ancak Cinque Terre gezisini tek bir güne sığdırmaya karar vermemiz sebebiyle vaktimizin yetmeyeceğini kabullenerek vazgeçtiğimiz diğer seçenek, köyler arası geçişi yürüyerek yapmak. Bunu tercih edecek olma sebebimiz yürüyüş sevdalısı olmamızdan çok bu rotanın karşımıza güzel manzaralar ve fotoğraf fırsatları çıkaracağını tahmin etmemizdi, ancak trekking seviyorsanız da bu seçenek sizlik olabilir. Bu noktada bilmeniz gereken şey yürüyüş rotalarının çok da kolay olmadığı, yer yer sizi zorlayabileceği ve mesafelerin de çok da kısa olmadığı. Yani km bazlı bakarsanız çok da uzunmuş gibi görünmese de çok basit bir yürüyüş yolu olmadığı için kesinlikle tahmin ettiğinizden daha uzun sürüyor. Bilmeniz gereken diğer önemli şey ise bu yürüyüş yolunu yürümenin de bedava olmadığı. -Canım Orhan Veli'nin Bedava şiirinde bir takım güncellemeler mi yapsak Buradaki parkurların hepsini kullanabilmeniz için de bir kart mevcut ve günlük fiyatı 7,5 Euro, yine online olarak satın alıp sıra beklememeniz için linkini şöyle bırakıyorum. Son olarak yürüyüş rotasını izlemek isteyenler için bir telefon uygulaması da yapmışlar, o da işinizi kolaylaştırabilir, onun linkini de ayrıca bıraktım. Deniz ulaşımı: Eğer gerçek bir manzara bağımlısıysanız Cinque Terre köylerini deniz yoluyla da keşfedebiliyorsunuz. Bu şekilde köyleri karşıdan da görebilme imkanınız olacağı için pek tabii hoş bir seçenek olabilir. Anladığımız kadarıyla bu seçeneği sunan birkaç farklı firma var ancak biz buna hiç yönelmediğimiz için hangisinin güvenilir olduğu konusunda bir bilgimiz yok, artık heves ettiyseniz araştırmasını kendiniz yapacaksınız, biz sadece böyle bir imkanınız olduğunu da bilin istedik. Önemli ve hayat kurtarıcı bir konudan bahsetmeden de Cinque Terre'de ulaşım meselesini kapatmayalım, La Spezia'ya kadar arabayla gitmiş bulunduysanız o arabayı nereye bırakacaksınız? Hemen 2 adet otopark söylüyoruz: Birincisi Coop adlı marketin otoparkı, ikincisi ise herkesin bir şekilde bulmayı başardığı şu lokasyondaki otopark. Ulaşıma ilişkin son bilgi: Yürüyüş rotalarını izleyecekseniz şuradan günlük yol durumunu kontrol etmeyi ihmal etmeyin, günlük koşullara göre kapanan yolları buradan yayınlıyorlar. Cevap veriyoruz: Bilmiyoruz. Çünkü biz Cinque Terre'de kalmadık. Ancak kalsak mı kalmasak mı aşamasında araştırma yaparken edindiğimiz birkaç işe yarar ipucunu buraya bırakacağız ki, Cinque Terre'de konaklamak isteyenlere bir faydası olsun. Eğer denize de girmek istiyorsanız konaklama için Monterosso'yu tercih etmek mantıklı olan, özellikle tercihinizse kum plajı olan tek köy de burası gibi görünüyor. Ulaşımı en zor olan Corniglia, çünkü tepede kalıyor, dolayısıyla belki bu sebepten Corniglia'yı eleyebilir ya da tam tersi bir mantık ile "daha boş olur abi orası kalabalıktan kaçınmış oluruz" diyerek burayı tercih edebilirsiniz, karar sizin. Akşamları en sakin olan köyün burası olduğunu da hatırlatalım. Anladığımız kadarıyla Vernazza konaklamak için en çok tercih edilen köy, çünkü en hareketli akşamlar orada oluyor. Başlığa bak, mübarek İtalyan halk türküsü, adeta Ordu'nun dereleri... Neyse, öncelikle haşır neşir olacağımız minik balıkçı köylerimizin isimlerini bi' öğrenelim; Riomaggiore, Manarola, Corniglia, Vernazza ve Monterosso al Mare. Le Spezia'dan trene bindiğinizde ilk ulaşacağınız Riomaggiore, son destinasyonunuz ise Monterosso oluyor, sıralamalarını o şekilde düşünebilirsiniz. Hepsi aşağı yukarı birbirlerine benzemekle birlikte pek tabii farklı güzellikler, manzaralar ve özellikler sundukları için hepsini gezseniz de baymazsınız, ama öyle muazzam farklılıklar beklemezseniz. Biz size köylerin olayı nedir tek tek anlatalım, siz istediklerinizi seçip gider ya da gaza gelip hepsini gezersiniz, orası size kalmış. Bu arada, aşağıda "bu kısmı yazarken sıkılmış kızlar galiba, kestirip atmışlar" gibi bir düşünceye kapılmamanız için şunu da eklemek isteriz: Bu köylerde spesifik olarak "şunu gezin, şu müzeyi görün, bu sokakta şu var" gibi gezilecek noktalar yok. Cinque Terre'ye gitmeden önce araştırma yaparken biz de "ulan ne dandik yazmış millet, hiçbir blog hiçbir şey anlatmıyor resmen" diye düşünmüştük ama, meğer hakikaten haklılarmış. Burada köylere gidip şöyle bi' turlayacak, manzara övecek, sonra aylaklık edeceksiniz, yeni kendinize gezilecek yerler listesi oluşturma derdine falan düşmeyin boşa. La Spezia'dan trene bindiğinizde ilk durakta inecek olursanız Riomaggiore'ye ulaşacaksınız. Daha önce Instagram'da aynı açıdan 252. tane fotoğrafını gördüğünüze neredeyse emin olduğumuz Riomaggiore'de istasyondan çıktığınızda ya köyün içine karışacak ya da deniz tarafında doğru inerek o söz ettiğimiz klasik fotoğrafı yakalamak üzerine manzara noktasına gideceksiniz. Köyün içine doğru ilerleyecek olursanız yokuş yukarı ilerlerken sağınızda solunuzda kafeler, restoranlar, hediyelik eşya dükkanları olacak. Son dönemlerde burada fast food olarak "kızarmış deniz ürünü" tüketme akımı başlamış, doğruya doğru, sıradan bir şey olsa da bayağı lezzetli yapıyorlar. MiVa Take Away'in kalamarı önerimizdir. Riomaggiore'den sonraki durak Manarola. Aslında teknik olarak renk renk boyanmış bir sürü evin üst üste yığılması üzerine kurulu bir düzen olsa da, o görüntü masmavi bir deniz ve binaların deniz kenarına konumlandırılış biçimi ile birleşince ortaya çok güzel bir manzara çıkıyor. Manarola'daki klasik turist fotoğrafınızı yakalamak için yine deniz kenarına inip sonra manzara noktasına doğru ilerlemeniz gerekiyor, zaten kalabalığı takip ederek kolaylıkla bulacaksınız. Ardından bu manzara noktasının tepesine kadar ilerler ve çok çılgın bir sıraya denk gelmezseniz Nessun Dorma'da şahane bir manzara eşliğinde yemek yiyebilir ya da bir şeyler içebilirsiniz. Corniglia köyler arasında tek deniz kenarında olmayanı. Daha tepede kalıyor, dolayısıyla trene binip buraya ulaştıktan sonra bol bol basamak (bol derken 300+ yani) tırmanmanızı gerektiren bir durum söz konusu. Dünyadaki üşengeç insan nüfusunun çoğunlukta olduğuna bir işaret olacak ki, köyler arasında da en az turistik olanı. Bilin bakalım bu köye kimler gitmedi? Sfsf GİTMEDİK İŞTE PİŞMAN DEĞİLİZ. Vernazza en çok sevilen köy olabilir mi? Şöyle bi' genel yorumlara bakınca öyle bir izlenimi oluştu. Küçük tatlı meydanı ve yine yüzebileceğiniz küçük plajı ile Vernazza yine pek güzel fotoğraflar sunuyor ama deniz derdindeyseniz sizi bir sonraki köy olan Monterosso'ya alacağız. Hazır Vernazza'ya gitmişken Gelateria Il Porticciolo'da birer dondurma da götürmeyi ihmal etmeyin. Denize girme peşinde olanlar köyler arasında en büyük ve tek kum plaja sahip olan köy olduğu için Monterosso'ya mutlaka yolunu düşürüyor. Noldu üşeniyordunuz Corniglia'ya çıkmaya, en uzaktaki köye gitmeye üşenmiyorsunuz ama? Bu ne ikiyüzlülüktür...... sdfs Biz denize girilebilecek bir dönemde gitmediğimiz için plajın durumuna ilişkin bir bilgimiz yok ama, en azından denize girmek isteyenler için en mantıklı seçeneğin burası olduğunu söyleyebiliriz. Corniglia'ya istasyonun önünden belli saatlerde kalkan midibüs var. Cinque Terre Card ile ücret ödemeden binilebiniyor. Biz 2014 Temmuz (1 Euro'nun 2.8 TL olduğu o güzel günlerde) sonunda -hafta içi- 3 gece kalmıştık. Gündüz de öyle rahatsız edici bir kalabalık yoktu ancak özellikle geceleri, günübirlik gelenler de gidince, muazzam bir sessizlik ve serin Akdeniz akşamında şarap keyfi 🙂 Bu nedenle imkan varsa bence La Spezia yerine kesinlikle köylerde kalınmalı. Blog yazınızı keyifle okudum; kalabalık konusunda haklısınız. Mart ayı başı Cinqueterre için iyi bir dönem; kalabalık değil, hava güzel, restoran ve barlar yaz sezonuna hazırlanmaya başlamış ve açık oluyor. Ben burda çok iyi vakit geçirdiğim için birkaç tavsiye yazmak isterim. Konaklama için: Riomaggiore'de Allo Scalo Dei Mille. -Yemek: Riomaggiore'de La Lampara Yürüyüş yolu: Manorala'yı gezdikten sonra, Volastra'ya giden otobüsle kısa bir yolculuk. Sonrasında Volastra'dan Corniglia'ya yürüyüş. Bu patika; üzüm bağları arasında çok güzel bir deniz manzarası eşliğinde 1.5 saat kadar sürüyor. Yürüyüş ayakkabısı, şapka, güneş koruyucu ve içme suyu tavsiye. Çok keyifli bir yol. Portofino'ya mutlaka gidilmeli, köylerde konaklanıyorsa sabahtan gitmekte fayda var. Tren sonrası, otobüse de biniliyor; yol toplamda 2 saate yakın sürüyor. -Vernezza köyler içinde en kalabalık olanıydı, o dönemde bile sizin yaşadığınız gibi kalabalıktan bunalmıştık 🙂 Ben sizin rotanıza bayıldım. Toskana'yı ve Cote d'azur'u da ayrı zamanlarda gezmiştim. Bir daha fırsatım olursa Toscana, Cinqueterre ve sonrasında kıyıdan devam edip Cote d'azur gezmeyi planlıyorum.


Evet, uyarılarımızı yaptık, şimdi huzur içinde Pisa Gezi Rehberi kısmına geçebiliriz. Buraya kadar geldiğinize göre yakın bir zamanda dünyanın en ünlü kulelerinden birini kendi gözlerinizle göreceksiniz. Heyecan var mı heyecan? Yıllarca önünüze fotoğrafının düşüp durduğu bir yapıyı kendi gözlerinizle görmek açıklaması güç, tuhaf bir his. Adama başka bir şeyle eş tutulamaz bir haz veriyor, o yüzden sizin adınıza heyecanlıyız, güzel deneyim olacak. Tabii bu noktada Pisa'ya sadece Pisa Kule'sinden ibaret diye yaklaşmamak lazım, neticede dev gibi olmasa da bir şehirden bahsediyoruz, elbet burada bulunabileceğiniz başka aktiviteler de var. Öyle koca bir listeden bahsetmiyoruz ama, Pisa'da geçecek 1 gününüzde sadece Pisa Kulesi'nin etrafında dört dönmemeniz için aşağıda size bir takım aktiviteler yağdıracağız. Başlamadan gelen not: Pisa civarında gezebileceğiniz bir sürü yer var, o yüzden İtalya'ya ilişkin tüm rehberlerimizin bulunduğu sayfayı şöyle bıraktık. Ayrıca Pisa gezimizde ne yaptık ne ettik izlemek isterseniz sizi şuraya bekleriz. Pisa'ya çok kolay gidilir. Çünkü çoğu kişi bundan haberdar olmasa da İstanbul'dan Pisa'ya direkt uçuş var. Ama doğruyu söylemek gerekirse eğer özel bir sebebiniz yoksa buradan kalkıp sadece Pisa'yı gezmeye gitmenin pek de bir alemi yok. (belki 1 gece kalmalı hafta sonu gezisi olabilir çok gaza geldiyseniz, şuradan direkt merkezde ve yüksek puanlı olan otellere filtrelenmiş halde bakabilirsiniz) Bizce Pisa gezisi, civardaki diğer şehirler ile birleştirilecek, "aa burası da yakınımızdaymış gelmişken görelim bari" şeklinde ziyaret edilecek bir şehir. Öyle uzun uzun kalmanın, günler geçirmenin bir alemi yok. O yüzden ya Pisa'ya uçup orayı dolaştıktan sonra başka şehirlere geçerek bir İtalya rotası çıkarabilir ya da yakınlarınızda sayılabilecek (trenle 2,5 saat civarı her ikisi de) Bolonya, Cenova gibi şehirlere uçup bu civarı dolaşabilirsiniz. Buralara kadar gelmişken direkt uçuş olmayan Floransa'nın da yakınlarınızda olduğunu hatırlatalım, tam birleştirmeye uygun rotalar. Pisa Havaalanı'ndan şehir merkezine ulaşmak gayet kolay. Zaten havaalanı merkeze oldukça yakın. Şu treni kullanarak laps diye merkezdeki tren istasyonuna ulaşıyorsunuz. Ücreti 2,70 Euro. Hazır ulaşımdan konu açılmışken Pisa içinde ulaşımınızı nasıl sağlayabileceğinizi de söyleyelim: Yürüyerek. Evet çok dahice bir öneri değil, sadece gitmeden önce içinizi rahatlatmak istedik, şehrin turistik ve gezmek isteyebileceğiniz noktalarının çok büyük bir kısmı birbirlerine yürüme mesafesinde. Dolayısıyla yürüyerek gezmek hem kolay, hem şehri tanımanın en iyi yolu, hem de masrafsız. Oooh valla biz olmasak bittiniz ya. İyi ki söyledik di mi Pisa'ya gidince Pisa Kulesi'ni görmenizi, hayatta aklınıza gelmezdi. Biz de böyle insanlarız işte, hep bi' çılgınlık, hep bi uç fikirler...... Bitmek bilmeyen şakalarımızı bir kenara koyacak olursak, tabii ki Pisa'nın ana turistik aktivitesi Pisa Kulesi'ni görmek ve "aa hakkaten bayağı yamukmuş ya, tartışmaya açık olmayacak derecede eğik abi bu" reaksiyonu göstermek. Ancak oraya vardığınızda fark edeceksiniz ki bu yemyeşil çimleri ile de aklınıza kazınacak alanda Pisa Kulesi harici dev gibi, heybetli yapılar da var. Şöyle bi' anlatalım, neleri gördüğünüzü, tam olarak nerede olduğunuzu bilerek gezmek daha keyifli olur. -Öncelikle bulunduğunuz meydanın adı Piazza del Duomo, yani Katedral Meydanı. Anlayacağınız üzere kulenin yanındaki o devasa yapı da Pisa Katedrali. Zaten Pisa Kulesi de aslında bir çan kulesi olarak inşa edilmiş. Yine aynı meydandaki oval, katedrale göre daha küçük yapı ise St. John Baptistery, yani vaftizhane. -İsterseniz Pisa Kulesi'ne çıkabiliyorsunuz, bunun için internetten bilet almak daha mantıklı çünkü o kalabalıkta bilet bulabilme ihtimaliniz biraz düşük olabiliyor, internetten alarak onun önüne geçebilirsiniz, linkini şöyle bıraktık. Biz Pisa Kulesi'ne çıkmanın bir gereği olmadığına karar verdik, dolayısıyla içi ne vadediyor bilemiyoruz, ancak duyduğumuz ve okuduğumuz kadarıyla doğru karar almışız, bizce dışarıdan görmek yeterli. -Hazır konusu açılmışken Pisa Kulesi'nin neden eğik olduğunu da söyleyelim; tabii ki kasıtlı olarak o şekilde yapılmamış, kuleyi yaptıkları zeminin elverişli olmaması sebebiyle zamanla eğilmeye başlamış. Hatta aynı meydandaki katedral ve vaftizhane de aynı toprağın üzerine inşa edildiği için onlar da "batıyormuş". Nehir kenarında dolanılır, hatta nehrin diğer tarafına geçilir. Keith Haring'i biliyorsunuz. Hani sanatçı olan. Hani şey ya, Andy Warhol'un kankası, sanatı sokağa taşıyan, tarzı sebebiyle nerede görseniz "aa bu Keith Haring eseri olsa gerek" dedirtecek adam. Hatta Lacoste bir Keith Haring koleksiyonu çıkartmıştı, hatırladınız mı? Şayet bilmediğinizi düşünüyorsanız bile kendisini şöyle bir Googlellayacak olursanız çalışmalarını görünce bildiğinizi fark edeceksiniz. İşte Pisa'da nehrin diğer tarafında geçtiğinizde kendisine ait koca bir mural çalışması olan Tuttumundo'yu görebilme imkanınız var, hem de bir kilisenin duvarında! Olay Pisalı bir öğrencinin New York'da şans eseri Keith Haring ile tanışması üzerine gelişmiş, e iyi ki de tanışmış. İlginizi çekerse Keith Haring'in Pisa'ya gelişi ve bu çalışmayı gerçekleştirmesine ilişkin şöyle bir video da var. -Adres: Piazza Keith Haring Piazza dei Cavalieri Pisa için önemli bir meydan. Zaten adı ŞÖVALYELER MEYDANI, belli yani, bir zamanlar burada önemli bir şeyler dönmüş. Şehrin en büyük ikinci meydanı olmasının yanı sıra Ortaçağ döneminde şehrin politik merkezi olarak da kabul edilen Piazza dei Cavalieri'nin en önemli binası Palazzo Della Caravona da şu anda Pisa Üniversitesi'ne ait-imiş. Oralara kadar gitmişken merkezi bir noktada da sayılabileceği için gidip görülür, bir seviye daha az turistik bir meydanın keyfi çıkarılır. Osteria del Cavalieri: Özellikle akşam yemeği için çok tercih edilen bir restoran, gitmek niyetindeyseniz rezervasyon yapmanız önerimizdir. Rastgele gitmeyi deneyecek olursanız saatlerini mutlaka kontrol edin, İtalya'daki pek çok restoran gibi öğlen ve akşam yemeği arası birkaç saat kapalı, sonra aç biilaç kapıda kalıp camları indirmeyin.


Valla madem Lucca Gezi Rehberi yazıyorum önce bir çemkireceğim, Luccalıların derdi bana düştü çünkü. Bence Lucca'nın hakkı yeniliyor. İTİRAZIM VAR. Ben var ya, Luccalı olsam yerli olmayan turistlere bi' bozulurum, bi' bozulurum... Siz kim köpeksiniz benim güzelim şehrime o kadar da ilgi göstermiyorsunuz abi, güzeller güzeli şehir yapmışız biz burada, tarihse tarih, mimariyse mimari, siz gitmiş 15-20 km ötede kule itiyormuş gibi yapmanın derdine düşmüşsünüz. Yerli olmayan turistlere diyorum, çünkü yerlisi Lucca'nın değerini biliyor, biz Paskalya tatili döneminde gittiğimizde bütün İtalya halkı tatil diye buraya akmıştı, oradan biliyoruz. Çok güzel, çok hoş, çok İtalyan bir şehirsin Puccini'nin şehri Lucca, seni es geçme gafletinde bulunmadığımız için çok memnunuz, sen hiç keyfini kaçırma. Lucca gerçekten de Toskana'da gördüğümüz en güzel şehirlerinden biri. Öyle günlerce gezecek turistik yeri yok, büyük bir şehir değil, ama özellikle görsel anlamda o kadar hoş ki, bizce şehirde 1 gün geçirmekten kesinlikle keyif alırsınız. Mesela Pisa'ya gidiyorsanız ya da Floransa gezinizde fazladan bir gününüz varsa bizce Lucca'ya kesinlikle uğrayabilirsiniz. Özellikle İtalya'da tatil dönemine denk gelmezseniz ya da çok turistik bir sezonda gitmezseniz buranın bayağı hoşunuza gidebileceğiniz, tam bir gerçek İtalya deneyimi yaşattığını düşünüyoruz. Başlamadan gelen not: Lucca Gezi Rehberi aşamasına geçmeden önce civarda gezeceğiniz yerler olacağını tahmin ederek tüm İtalya gezi rehberlerimiz için şuraya, Lucca'yı görüntülü olarak gezmek için ise buraya bakabilirsiniz. Normal koşullarda bu gibi bir aktivite ilginizi çekmeyebilir ya da en azından bizim o kadar da çekmezdi, ama Lucca'da durum farklı. Burası şehir duvarları ile ünlü, hatta bu konuda Avrupa'da en uzun ikinci gibi bir unvana sahip; duvarlar şehri 4,2 km boyunca çevreliyor. Öyle tek bir seferde de yapılmamış, Romalılardan başlayarak tarihin 4 farklı döneminde, o dönem koşullarına göre duvarlara eklemeler yapılmış. Ortaçağ döneminde farklı, Rönesans döneminde farklı korunma ihtiyaçları olduğu için buna göre kullanılan teknikler, duvarın ebatları, kalınlığı değişim göstermiş. St Martin Katedrali ve bulunduğu meydana bi' göz atılır. Eğer şehre yukarıda söz ettiğimiz noktadan giriş yapacak olursanız tam olarak Lucca Katedrali, diğer adıyla St. Martin Katedrali'nin arkasına çıkmış olacaksınız. Ön tarafa doğru ilerlediğinizde ise zaten hem katedralin girişine hem de küçük ama görsel olarak çok güzel bir meydana ulaşacaksınız. Bu meydanı ve katedrali gördükten sonra şehrin daha da içine doğru ilerleyebilirsiniz, özetle iyi bir başlangıç noktası. Torre Guinigi'ye çıkılır, çıkılamazsa bile bi' görülür. 1300'lü yıllarda o dönemin zengin ailelerinden biri olan Guinigi ailesi tarafından yaptırılmış Torre Guinigi, Lucca'nın simgelerinden biri. Böyle koca bir kule olmasının sebebi o zamanlar ailelerin bir gösteriş yarışı içinde olmasıymış, bizim Guinigiler yapıştırmışlar dev gibi kuleyi, ŞANIMIZ YÜRÜSÜN demişler, e yürümüş de hakikaten, baksanıza ben bile tanıyorum şimdi adamları. Gerçi hiç ünlü olmasaydı bile bir kulenin tepesinde onca yeşilliği görünce muhtemelen dikkatinizi çekerdi, bayağı tatlı bir görüntüsü var. Eğer 200 küsür basamağı çıkmayı göze alıyorsanız özellikle gün batımı saatlerinde kulenin tepesinden güzel şehir manzarası yakalayabilirsiniz, Puccini'nin doğduğu ev gezilir, Puccini övülür. Puccini reis Lucca doğumlu olduğunu biliyor muydunuz? Biz de Lucca'ya gitme kararı alana kadar bilmiyorduk. Eğer ilginizi çekerse Puccini'nin doğduğu evi müze haline getirmişler, gidip gezebiliyorsunuz. Biz kapalı olduğu bir güne denk geldiğimiz için gezemedik, dolayısıyla içeride sizi neyin beklediğini detaylandıramıyoruz. Giriş 7 Euro. -Adres: Corte San Lorenzo 9 Piazza Napoleone'a gidilir, Napolyon'un konuyla alakası çözülür. Şehrin bir diğer ünlü meydanı, Piazza Napoleone. Yerlisi Piazza Grande diyor gerçi ama, biz tarihi önemi sebebiyle de diğer adını kullanmak istedik, çünkü burası bir zamanlar şehrin "politik merkezi" olarak kabul ediliyormuş. Zaten adı da öyle rastgele Napoleone değil, bildiğiniz Napolyon'un kardeşi Elisa Bonaparte tarafından Napolyon'a adanmış bir meydandan söz ediyoruz. Şaşırmış olabilirsiniz, ancak bir dönem Lucca bir prenslik/eyalet gibi bir şeymiş ve Elisa Bonaparte tarafından yönetiliyormuş. Piazza Napoleone de Elisa Bonaparte döneminde yani 1800'lerin başlarında baştan aşağı yenilenmiş ve bu halini almış. Eğer denk gelecek olursanız Lucca Summer Festival bu meydana gerçekleştiriliyor, ayrıca bazı günler burada hediyelik eşya vb. şeyler alabileceğiniz bir pazar da kuruluyor, kaçırmayınız. San Michele in Foro Kilisesi'nin mimarisi takdir edilir, sokak sanatçısına doyulur. Etrafı dev baloncuklar yapıp çocukları kendine kitleyen ve "heykelmiş gibiyim hiç kıpırdamıyorum baksanıza" duruşu yapan sokak sanatçıları ile dolup taşan San Michele in Foro Kilisesi, Lucca'da görebileceğiniz en güzel dini yapılardan biri olabilir. Hatta katedralin daha güzel olmasını beklerken bu kilisenin aklımızda çok daha fazla yer ettiğini söylesek abartmış olmayız. Zaten yine şehrin turistik merkezinde yer aldığı için bu kiliseyi ve civarını da mutlaka görün. Via Fillungo'da yerel ürünlerin peşine düşülür. Kalabalık bir günde size aklınızı kaçırtabilecek kadar yoğun olan Via Fillungo, şehrin en turistik caddelerinden biri. Aslında biz size hiç söz etmesek bile Lucca keşfine çıktığınızda bir şekilde buraya da yolunuz düşerdi ama, yine de es geçmeyelim dedik. Özellikle alışveriş yapmak, bölgeye özgü lokal yiyecek/içecek almak istiyorsanız bu cadde üzerinde bir sürü mağaza karşınıza çıkacak, onlara dadanabilirsiniz. Geldik Lucca Gezi Rehberi yazımızın son maddesine. Palazzo Pfanner'i önceden gözümüze kestirdik ama manyaklar gibi bir yağmura denk gelince bahçenin girişine kadar ulaşmış olmamıza rağmen bu aktiviteden caymak zorunda kaldık. O yüzden hayallerini gerçekleştiremeyen ebeveynlerin çocuklarına hayallerini yaşatmaya çalıştığı gibi sizi buraya gitmeye zorluyoruz, gidin bizim yerimize siz tadını çıkarın. Palazzo Pfanner'in hikayesi 1600'lü yıllara kadar dayanıyor, Bir sürü farklı aile yaşamış, sahipleri değişmiş durmuş, neticede Avusturyalı bira üreticisi Felix Pfanner buraya bi' çökmüş, adı da Palazzo Pfanner olarak kalmış. Çökmüş ama güzel çökmüş, çünkü Felix Bey bira üreticisi olduğu gibi, İtalya'ya birayı getiren, burada üretime başlayan ilk kişilerden biri olarak biliniyor. Adamın faydası olmuş yani, hak etmiş bizce soyadını vermeyi. Burayı ziyarete gidecek olursanız içini gezebiliyorsunuz, ancak yok ya içinde benlik bir durum yok derseniz anlarız, bahçesi çok hoş olduğu için şöyle bi' dolanmak hoşunuza gidebilir, özellikle hava güzelse.


Toskana'da şarap tadımı deyince, hatta şarap tadımı deyince de herkes bi' geriliyor, bi' "abi ben Vedat Milor muyum, bunlar beni ezikler, "TÜKÜRMÜYO BİLE ŞARABI YA ŞAKA GİBİ HEPSİNİ İÇTİ SIĞIR" bakışları altında yudumlarım boğazıma dizilir" endişesi oluyor biliyoruz. Saçmalamayın. Şey gibi düşünün, sizi almışız kıyafetlerinize soğuk suyun altına sokmuşuz, filmlerdeki gibi kendinize getirmeye çalışıyoruz. Şarap tadımı yapmak için bu işin üstadı olmanız, şarap konusunda inanılmaz engin bilgilere sahip olmanız gerekmiyor dostlar, aksine denedikçe öğreniyor, kendinizi geliştiriyorsunuz. Tamamen damak tadı ve damak tadınızı geliştirme meselesi, bu da deneyimledikçe oluyor. Bu gibi tadım yapılan yerlere gittiğinizde de size hiç kimse "şimdi şunu iç ve BU ŞARABIN YILINI ve ADINI SÖYLE, YANLIŞ BİLİRSEN GÜVENLİK SENİ DIŞARI ATACAK BAK ARKADA BEKLİYOR ŞU AN" muamelesi falan yapmıyor, aşağıda konuyu detaylandıracağız, sadece önceden bi' içinizi rahatlatmak istedik. Hem bakın başlığa, "Amatörler için Toskana'da Şarap Tadımı", huzur içinde bu plana girişebilirsiniz, nedir ne değildir aşağıda anlatacağız. Öncelikle Toskana'nın koskocaman bir bölge olduğunu, bir sürü şehri kapsadığını bilmemiz gerekiyor. Yani Floransa da Toskana dahilinde, Pisa da, Siena da, ne bilelim Livorno da, Lucca da, bir sürü şehri kapsayan koca bir alandan bahsediyoruz. Bunu bilmiyor olabilirdiniz, gayet normal. Çünkü Toskana gerçekten de pek çok kişinin kafasında şarap ile özdeşleştiği için aslında bize benzetecek olursak Ege bölgesi, Akdeniz bölgesi dememiz gibi olabileceği değil de, öyle üzüm bağlarıyla dolu küçük bir bölge olduğu algısı oluşabiliyor. İşte öyle büyükçe bir bölge olmasından mütevellit Toskana'da şarap tadımı için gidebileceğiniz pek çok farklı nokta mevcut. Bu bölgelerde de farklı farklı şaraphaneler, farklı farklı özellikte yerler var. Tabii ki biz gittik tek bir yerde şarap tadımı yaptık diye tüm bölgeye hakimiyetimizi ilan etmeyeceğiz, ancak okuduğumuz, gördüğümüz ve araştırdıklarımızdan yola çıkarak size planınız için yol göstermeye çalışacağız. Konuyu maddeler halinde devam ettirerek biraz bildiklerimizi aktarmaya çalışalım. Toskana'da şarap tadımı için en bilinen bölgeler, Chianti, Montalcino, Montepulciano, Bolgheri ve San Gimignano. Bu deneyime ne kadar vakit ayırmak istediğinize göre birkaç tanesini seçebilir, bu geziyi birkaç güne yayabilir, işi sadece şarap tadımı yapmaktan çıkarıp köy/kasaba gezisine de çevirebilirsiniz. Chianti yukarıda saydıklarımız arasında en büyük ve dünya çapında en ünlü olanı, ama tabii ki bu "Chianti en iyisidir" gibi bir sonuca varmamızı sağlamıyor. Biz şarap odaklı tek bir gün geçirmenin bizim açımızdan yeterli geleceğini düşündüğümüz için henüz hiç ayak basmadığımız Chianti taraflarını da görmüş oluruz diyerek o bölgede bir yeri tercih ettik, aşağıda detaylıca anlatacağız. O kadar güneye inmedik ama, araştırmalarımızdan yola çıkarak görsel anlamda en tatmin edici noktalardan birinin Val d'Orcia tarafları olduğunu tespit ettik, dolayısıyla o klasik Toskana manzaraların da yakalamak istiyorsanız o civara yönelebilirsiniz. Chianti de tabii ki çok hoştu, ancak OHA BU NE MANZARA KARDEŞİM PEYY vurulması yaratmadı, belki Val d'Orcia tarafları o etkiyi veriyordur? Şayet buna karar verirseniz yukarıda söz verdiğimiz bölgelerden Montelpulciano'ya doğru yanaşmış olacaksınız. Hangi bölgeyi seçecek olursanız olun tadım yaptığınız pek çok yerde konaklama seçenekleri de sunan şaraphaneler olduğunu, konuya ilginiz varsa böyle bir deneyime girişebileceğinizi hatırlatalım. Örneğin biz tadım yapmak, civarı dolanmak istiyorduk, ancak öyle 2-3 günlük bir aktiviteye dönüşmesi gibi bir niyetimiz yoktu, dolayısıyla konaklamaya çalışmadık fakat ilgilenenler için çok güzel yerler yapmışlar, güzel deneyim olabilir. İşin deneyim kısmını boşverecek olursak, eğer doyasıya şarap içmek istiyorsanız ve arabanız başınıza dert olduysa konaklamalı bir deneyimi tercih etmek de mantıklı oluyor. Aşağıda bizim Toskana'da şarap tadımı için için gittiğimiz yerden daha detaylı bahsedeceğiz ama, onun dışında gitmeden önce araştırıp hoşumuza giden birkaç yeri daha sizinle paylaşmadan geçmeyelim, belki alternatif yer arayışına girerseniz bunlara da bi' göz atarsınız, hepsi çok baba yerler; Avignonesi, Barone Ricasoli, Castello Banfi ve Castello di Ama. Öncelikle buraya araç olmadan ulaşılması imkansız. Bir yolu varsa da biz haberdar değiliz. Zaten genel olarak aracınız olmadan buralarda tura çıkmak pek de iyi bir fikir değil, çünkü Toskana'nın keyfi öyle çıkıyor. Rastgele bir kasabada durmak, fotoğraf çekmek ya da hoşunuza giden bir manzaranın tadına varmak için duraksamak, ne bilelim gördüğünüz bir bankta oturup aylaklık etmek, yavaş yavaş, acelesiz, kafanıza göre gezmek; Toskana'nın keyfi başka türlü çıkmaz. Antinori'in inanılmaz güzellikte bir binası var. Gerçekten işin şarap tadımı aşamasına geçmeden önce binanın güzelliği, konumlandırılışı, doğa ile bütünleşmesini aşamıyorsunuz, işte ADAMLAR YAPIYOR ABİ anı dediğimiz an da tam olarak burada başlıyor. Zaten Antinori'nin binası, Toscana Wine Architecture adlı bir birliğin parçası ve buna benzer özelliklerde, yani harika çağdaş mimari örnekleri diyebileceğimiz 13 tane şaraphane daha var, şuradan girip inceleyebilir, hatta ilginizi çekerse planınıza göre onlara da yolunuzu düşürebilirsiniz. Antinori'de şarap tadımı yapmak için illa ki bir turun parçası olmanız gerekmiyor, kafanıza göre gidip tadım yapılan noktada dilediğiniz şarabı deneyebilir ve akabinde mağazadan o şarabı edinebilirsiniz. Ayakta tadım yapabildiğiniz noktadada iyi derecede İngilizce bilen ve size yardımcı olacak kişiler var. Onlara nasıl tatlardan hoşlandığınızı tarif ederseniz zaten sizi yönlendiriyor ve ona göre tatmanız için şaraplar öneriyorlar. Bir alternatif olarak binanın çatısı diyebileceğimiz noktada oturup şarap içebileceğiniz, yemek yiyebileceğiniz, bağları gezebileceğiniz bir alan var. Orada da şarap deneyip sonra o şaraplardan satın alabilirsiniz. Eğer daha özel bir deneyim istiyorsanız 4 adet tur seçeneği var, bunlardan birini seçip satın alabilirsiniz, bu noktada önemli olan rezervasyon yapmanız, bunun için şu sayfadaki book a visit bölümüne bakın. Bu kadar şaraplı bir gezinin ardından evinize şarap almak istiyorsanız Vivino adlı telefon uygulamasını indirmenizi öneririz. Biz de sizlerden gelen mesajlarla oradayken öğrendik, şaraplara ilişkin puan, yorum ve öneriler kapsayan bir uygulama, biz şu ana kadar hangi şarabı baksak sistemlerinde çıktı, güzel app. Toskana bölgesine nasıl ulaşacağınızı bir türlü çözemediyseniz en mantıklı iki seçeneğinizi söyleyelim: Bologna ya da Pisa'ya uçmak. Aklınızdan Floransa geçmiş olabilir ama maalesef oraya direkt uçuş diye bir şey yok. Hazır civarda dolanıyorken Chef's Table'dan da hatırlayabileceğiniz dünyaca ünlü kasap Dario Cecchini'nin Panzano'daki restoranına uğrayıp bir akşam yemeğinizi burada yiyebilirsiniz. Normalde yolunuzun düşme ihtimalinin düşük olduğu bir noktada olduğu için bizce es geçmeyin, hatta gitmeden Chef's Table bölümünü izlerseniz daha da keyif alırsınız, bizden söylemesi. Toskana'da şarap tadımı ana konumuz olduğu için bu yazıda Toskana'da gezilecek yerler kısmından hiç bahsetmedik ama, Floransa, Pisa, Lucca, Livorno, San Gimignano, Siena gibi görmek isteyebileceğiniz yerlerin etrafında cirit atıyorsunuz, herhalde es geçmezsiniz di mi? Hepsinin rehberlerine ulaşmak için sizi şöyle alabiliriz, işiniz kolaylaşsın.


Başlamadan gelen not: Almanya'da okumak falan güzel şahane ama ben direkt Münih'te yaşamaya ve çalışmaya gideceğim yardımcı olabilir misiniz MEMEDALİ BEY diyenler, biz sizin için onu da çözdük, şuraya tık tık. Adım Gizem, 3 yıla yakın bir süredir Münih'te yaşıyorum. Aslen Bulgaristan göçmeni olsak da İstanbul'da doğdum, büyüdüm ve 20 yılın sonunda bir değişiklik arayışı içerisinde İstanbul'dan Münih'e eğitimime devam etmeye geldim. İstanbul Teknik Üniversitesi'nde İşletme Mühendisliği bölümünde okuyordum ve seve seve seçtiğim bir bölümdü. Erasmus zaten aklımda olan bir şeydi üniversiteye başladığımda fakat planım 3. sınıfta gidip geri dönmekti. Sonra baktım ilk yıl ortalamam iyi, Almanca kursuna da başlamışım, yakın bir arkadaşımın da desteğiyle "e bir de 2. sınıf için deneyeyim" diyerek başvurdum, sonra baktım kabul almışım. Sadece 2 tercih yapmıştım; ilki Münih Teknik Üniversitesi diğeri de Delft Teknik Üniversitesi. Bu üniversiteleri tercih etmemin sebepleri ise hem eğitim dilinin İngilizce olması hem de başarılı üniversiteler olmalarıydı. Şu anda Erasmus ile geldiğim Münih Teknik Üniversitesi'nde Management and Technology adlı bölümde lisansımı tamamlıyorum, yani buraya geçiş yaptım. Bölüm aslında İşletme Mühendisliği'nin bir nevi karşılığı, farklı olarak Technology kısmı için yan dal seçmeniz gerekiyor. Bu sebeple ben de İşletme derslerimin yanında Bilgisayar Mühendisliği yan dalı yapıyorum. Yan dal olarak farklı mühendislik alanları seçilebiliyor, Makine mühendisliği, Kimya mühendisliği gibi. Ben hem eğitim dili İngilizce hem de "proglamlama abi yaa öğrenmek lazım" diyerek bilgisayar mühendisliğini seçtim. Zorlanıyor muyum? Hem de çok. Yine de bölümden çok keyif alıyorum. Her aklına esen öğrenci gidebilir; eğer yabancı dili, ortalaması yeterliyse ve okulu Erasmus programına dahilse. Aslında Erasmus başvurusu okuldan okula hatta bölümden bölüme göre bile değişebilen bir süreç. Benim Erasmus'a başvurduğum sene ortalamaya, gideceğin okulun istediği yabancı dil yeterliliğine, CV'ye ve motivasyon mektubunuza bakıyorlardı. Dil konusu okuldan okula çok değişiyor, mesela Almanya'ya gitmeme rağmen bölüm %100 İngilizce olduğu için yüksek bir seviyede Almanca bilme koşulu yoktu, İTÜ'den aldığım İngilizce dil belgem ile başvurdum. Ama gideceğiniz ülkenin dilini bilmek kabul alma şansını artırıyordur bence. Eğer eğitim dili Almanca olsaydı en az B2 seviyesinde dil sertifikamın olması gerekecekti. Mesela arkadaşım Darmstadt Teknik Üniversitesi'ne gitti ve başvururken Almanca dil belgesini de vermişti. İstenilen bütün belgeleri teslim ettikten sonra ikinci aşama olarak mülakata girdim. Mülakatta genelde bölüm hocaları oluyor, ben kendimi tanıttıktan sonra neden spesifik olarak Münih ve Delft Teknik Üniversitesi'ni istediğimi, yani motivasyonumu sormuşlardı ilk olarak. Ardından gitmek istediğim okulların ders içeriklerine bakıp bakmadığımı ve nasıl dersler alabileceğimi sormuşlardı, sohbet havasında geçmişti. Bu arada mülakatın dili İngilizce'ydi, Almanca da birkaç cümle söylemiştim. Mülakat sonrası aşama ise kabul ya da red maili beklemek. Kabul aldıysanız oh ne ala! Her ne kadar kabul sonrası keyifli görünse de birçok belge işi, ders seçimi ve stresli bir zaman sizi bekliyor oluyor aslında.. Başvuru sürecinde kritik bir nokta da başvuracağınız okulların belli bir kontenjanının olması, eğer sizinle birlikte 10 kişi daha 3 kişilik kontenjanı olan bir okula başvuruyorsa ve diğerleri istenilen koşulları sizden daha iyi sağlıyorsa şansınız maalesef azalıyor. O yüzden iyi araştırıp daha en başından ortalamayı yüksek tutmak ya da sırf Erasmus olsun okul fark etmez diyorsanız da daha az tercih edilen okulları göz önünde bulundurmak önemli. Dönem dönem başvuru süreçlerinde değişiklikler de olabilir, duyduğum kadarıyla İTÜ'de de olmuş, o yüzden en iyisi okulun ya da fakültenin Erasmus ofisi ile konuşmak. Böylece başvurmak istenilen okullar için koşullar neymiş öğrenilip ona göre bir yol haritası çizilebilir. Almanlar hiçbir konuda kolaylık sağlamıyor ne yazık ki desem yanlış olmaz, ya da bilmiyorum bana mı öyle denk geliyor sadece... Benden önce Münih Teknik Üniversitesi'ne geçiş yapan biriyle tanışmamıştım, belki vardı ama duymamıştım bu sebeple ben kendim araştırdım her şeyi. Erasmus'a gelirken böyle bir fikrim yoktu, dönüp sonrasında yüksek lisans için gelmeyi düşünüyordum aslında. Ama birçok arkadaşım da cesaretlendirmişti beni "yaa gidiyosun madem orada kal" diye. Ben de ikinci dönem öğrenci işlerine, fakültede birkaç kişiye danışarak geçiş yapabileceğimi öğrendim. Geçiş yapma meselesini de aslında açtığım blogumda anlatmıştım ayrıntılı, şu anda prosedürde değişen çok bir şey yok, o yüzden linki bırakalım buraya. Almanya'ya gelmeden önce Goethe Institut'e gitmiştim ama sadece Almanca A1 seviyesini bitirmiştim, A1 ile de anca kendinizi tanıtabiliyorsunuz. Bu yüzden Münih'e geldiğim gibi üniversitenin öğrencilere sunduğu Almanca derslere kaydoldum, ilk dönem A2, ikinci dönem de B1 seviyesini bitirdim. Fakat arkadaş çevrem hep Erasmus için gelmiş öğrenciler olduğundan Almanca pratik yapamadım, anca dersten derse. Yalan da söylemiyim Almanca'yı pek sevmiyorum, kendi kendime de çalışmadım. Geçiş yaptıktan sonra da B2'yi bitirip konuşma dersleri aldım, çünkü en yüksek seviyeye kadar gelseniz de dili konuşamadıkça bir anlamı yok. Ben konuşma konusunda hep çok çekingendim ve kendimi de "Immatrikulationsbescheinigung" gibi kelimelerle zorlamak istemedim...... E Almanların çoğunluğu da İngilizce'yi akıcı bir şekilde konuştuğu için hep kolaya kaçtım. Benim en çok konuşmamı geliştirdiğim zaman okulda asistan olarak çalıştığım zamandı, Almanca konuşmam için beni ciddi anlamda zorluyorlardı. Her ne kadar ıııhh eeehhh desem de sabırla cümlemi tamamlamamı bekliyorlardı. Ve şu an onlara minnettarım çünkü öbür türlü ben kursla ya da kendi kendime çalışarak Almanca'yı bu kadar geliştiremezdim. Fakat şu an hem okulda derslerimde hem de çalıştığım yerde Almanca'yı kullanmıyorum, sadece İngilizce. Bu sebeple Almanya'da belli bir seviyede İngilizce biliyorsan idare ediliyor diyebilirim, şirketler de üniversiteler de artık daha enternasyonal. Ama yaşadığınız ülkenin dilini bilmek hayatınızı kolaylaştıran büyük bir avantaj, bu yüzden Almancamı geliştirmeye devam edeceğim. Bu durum bence şehirden şehire değişiyor. Münih ÇOK pahalı bir şehir diğer şehirlere kıyasla, bu yüzden pek öğrenci dostu değil ve kiminle konuşsam herkesin maddi anlamda büyük bi yarası var. Özellikle konaklama konusu Münih'te çok büyük bir sorun. EV YOK. Ya da var ama 346738 Euro. Çok şanslı bir öğrenci değilseniz geldiğiniz gibi ev bulmak mümkün değil. Üniversitelerin yurtları var ama yurtta kalabilmek için önce başvurmanız sonra birkaç dönem beklemeniz gerekiyor. O sırada artık çadırda mı kalırsınız nerede kalırsınız siz araştırmak zorundasınız. Ben yurtta kalıyorum şu anda, o yüzden keyfim yerinde. Ama her gelen bir sancılı ev arama sürecinden geçiyor ne yazık ki. Yurtların aylık kirası 250-350 Euro arası, Münih'te öğrenci olarak kalabileceğiniz en uygun yerler. Devlet yurtları dışında özel yurtlar var fiyatları 600-800 Euro ya da tek kişilik stüdyo daireler var 700-1000 Euro civarında. Fakat bu pahalı yerlerde kalabilmek için de öğrenciyseniz ailenizin maaş bordrosu isteniyor, aylık bu kirayı ödeyebileceğinizi ispatlamak için. Çünkü Almanlar size kolay kolay güvenmez, her şeyin kanıtını sunmanız lazım onlara. Devlet yurtları dışında uygun bir seçenek olarak WG adında bir konsept var, ev arkadaşlarıyla kalıyorsunuz; evin büyüklüğüne ve konumuna göre kirası da değişiyor. Örneğin 300 Euro'ya da var 700 Euro'ya da. Şehir içinde uygun fiyata ev bulamayan öğrenciler de biraz şehir dışında daha makul bir fiyata kalıyor. Münih'te imar izni zor çıktığı için de yeni ev yapıldığını pek sık görmüyoruz, bu yüzden artık ne çıkarsa şansımıza.. Öğrenciler için durum böyle ama burada çalışan insanlar için bu kadar da meşakkatli bir iş değil, bütün belgelerinizi ev sahibine sunduğunuz sürece 1000-1500 Euro'ya 2 kişi gayet güzel kira bulabilirsiniz gördüğüm kadarıyla. Yemek konusunda ise üniversitenin yemekhanesinde yemek en ucuzu, 2-3 Euro'ya öğle yemeğini yiyebilirsiniz. Ya da marketlerde 1,5-3 Euro'ya çeşitli salatalar satılıyor, onlarla da öğle yemeğinizi geçirebilirsiniz. Öğle ya da akşam yemeği için restoranda yiyecekseniz bence diğer şehirlere kıyasla pahalı; gittiğiniz yere göre değişir ama klasik bir restoranda doymak mesela 12-20 Euro civarı. Market alışverişi ise genelde uygun çünkü çok şükür Lidl ve Aldi adında iki cennet var.. Hem kaliteli hem çok çeşit ürün bulunuyor hem de her şey oldukça uygun. Mesela süt 1 Euro'dan az, ya da yarım kilo tavuk 2-3 euro civarı, ben genelde haftalık market alışverişim için maksimum 25-30 euro falan veriyorumdur. Maddi anlamda öğrencileri zorlayan bir şehir ama eğer öğrenciyken çalışırsanız geçinmek zor değil, örneğin yarı zamanlı bir şirkette çalışırsanız hem kiranızı ödeyebilir hem de hobileriniz için para ayırabilirsiniz. Ya da burs imkanlarını araştırıp bunlara başvuru yapabilirsiniz. Evet görüyorum, en başta eğitim sistemi oldukça farklı. Örneğin İTÜ'de dönem içinde midtermler, ödevler, sunumlar oluyordu bir ders için. Burada ise sadece dersin finali oluyor ya iyi kötü geçiyorsunuz ya da kalıyorsunuz. Kötü geçtiyseniz de telafisi yok, notunuzu yükseltemiyorsunuz. Kaldığınız sınavlar için telafi sınavı oluyor fakat onlar da genelde kaldığınız için size ceza gibi daha zor hazırlanıyor. Bu sadece final sistemi dönem içinde çok iyi çünkü sürekli ders çalışmanız gerekmiyor ve çoğu şeye zaman ayırabiliyorsunuz, ama sınav dönemi gelince odaklanmanız gereken tek şey sınavlar. Dönem boyunca çalışmadıysanız onlarca konuyu öğrenmeniz gerekiyor çünkü sınavda her konudan sorumlusunuz. Bu yüzden ben ders notumun tek bir sınava bağlı olmasındansa İTÜ'deki sistemi tercih ederim. Bizim üniversitede en çok sevdiğim şeylerden biri ise çoğu ders videoya kaydediliyor ve daha sonra evde izleyebiliyorsunuz, böylece her zaman derse gitmek zorunda değilsiniz. Bunu mesela Türkiye'de duymadım, bilmiyorum varsa da. Hiçbir derste yoklamaya ya da imza atmaya denk gelmedim de duymadım da, bu özgürlük de bence güzel bir şey, zaten ders önemli ve anlaşılması zor ise genelde sınıflar dolu oluyor. Ayrıca hocalar öğrencilere karşı çok açık ve soru sorduğunuzda sorunuzu cevaplamak için can atar bir şekilde sizi dinliyorlar. Kendilerine ulaşmak da kolay, ben İTÜ'deyken bu konuda biraz sıkıntı yaşamıştım, her zaman ulaşamıyordum. Erasmus'tayken ciddi anlamda dünyanın farklı yerlerinden gelen Erasmuslular olarak sürü halinde geziyorsunuz, büyük küçük bir arkadaş grubunuz oluyor ve çoğu aktiviteyi birlikte yapıyorsunuz. Ki bence çok da keyifli oluyor, çok güzel anılar paylaşıyorsunuz birlikte. Erasmus'ta Alman sadece bir arkadaş edinmiştim onun dışında neredeyse herkes Erasmus öğrencisiydi. Erasmus'tan sonra herkes gittiği için yalnız kaldım ve üzülmüştüm bir iki hafta.. Münih'e çok fazla Alman liselerinden gelen Türk öğrenciler var, bir süre sonra onlarla tanıştım. Aynı zamanda Türkiye'den yüksek lisansa gelen öğrenciler de oldukça fazla ve herkes çok cana yakın, çünkü hepimizin paylaştığı ortak şeyler var, aile ve Türkiye özlemi gibi. Böylece çok güzel yakın Türk dostluklar kurdum. Almanlar'da arkadaşlık ilişkisi çok farklı, biz millet olarak arkadaş edinmekte çok başarılıyız. Almanlarla arkadaş olabilmek için onların kabuğunu kırabilmek gerekiyor, Türkiye'de olduğu gibi kolay arkadaş edinilmiyor. Eğer ilk adımı siz atmazsanız, onlar sizi tanımak için pek yanaşmıyor. Aynı zamanda Akdeniz insanı ile en büyük farkları duygusal bağlarının güçlü olmaması. İlişkilerinde bireysellik ve rasyonelliğin ön planda olduğu aşikar, duygusal olarak arkadaş bağı oluşması Türklere kıyasla daha zor. Birçok lokal insanla tanıştım; bazıları fazla kuralcı, bazıları her şeyden yakınan, bazıları dokunduğunda, sarıldığında gerilen, bazılarıyla anca birkaç hafta sonrasına plan yapabildiğin... Fakat istisna olan çok fazla kişiyle de tanıştım; samimi, içten ve arkadaş canlısı. Hatta en yakın dostlarımdan biri Alman ya da Alman demeye bin şahit ister desem daha doğru. Çünkü o kadar Türk kültüründen gelen biri gibi ki şaşırıyorum, hatta bazen birlikte Almanlar neden böyle diye konuşuyoruz.. Kendime çok yakın hissettiğim iki yakın Alman arkadaşım daha var ve onlarla zaman geçirmeyi gerçekten çok seviyorum. Yurtdışında okumak ve kaliteli bir eğitim almak benim hep hayalimdi ama her ne kadar eğitimim bittikten sonra burada kalıp bir süre çalışmak istesem de ben bir süre çalıştıktan sonra kesinlikle Türkiye'ye dönmek ve orada hayatıma devam etmek istiyorum. Ama tabii kim bilir ne olacağını. Münih Teknik Üniversitesi oldukça ünlü bir okul ve şirketler buradan öğrenci kapmaya çalıştığı için gözlemlediğim kadarıyla TUM mezunu olarak iş bulmak da kolay. Ki bu sadece TUM için değil, Almanya'daki çoğu üniversite için bu geçerli bence. Okullarda şirketlerin birçok kariyer etkinlikleri ya da birçok şirketin gelip stant kurduğu fuarlar oluyor, buralarda şirket çalışanlarıyla tanışıp sonrasında yeniden iletişime geçerek iş bulmuş çok arkadaşım var. Zaten öğrenciyken bile çalışabileceğiniz birçok "working student" pozisyonu açılıyor ve haftanın 20 saati herhangi bir şirkette çalışabiliyorsunuz, böylece şirketleri de tanıyıp çevre edinebiliyorsunuz. Alman şirketlerinde yaş ortalaması 40 civarı olduğu için de artık bu dijitalleşme çağında genç yetenekler arıyorlar ve bu yaş ortalamasını düşürmek istiyorlar, yani en azından benim working student olarak çalıştığım yerde böyle. Böylece üniversite mezunu olarak iş bulma şansınız daha yüksek. Ayrıca Almanca bilmek iş bulmak açısından bir avantaj ama global şirketlerin sayısı da Münih'te oldukça yüksek olduğu için İngilizce pozisyonlar da açılıyor. Ben Münih'i tercih ettiğim için çok mutluyum; deneyimlenilmesi gereken bir şehir, kaosun tam zıttı. Öğrencilik için pahalılığı ile ideal bir şehir olmasa da pek çok açıdan oldukça rahat ve keyifli bir şehir. O kadar sakin ve düzenli, o kadar her yer yeşil ki Münih'te, stresimin azaldığını bile söyleyebilirim. Mesela istediğim yerden istediğim zamanda bisikletime atlayıp gitmek, metro ile maksimum 30 dakikalık yolculuklar yapmak, ders ya da iş çıkışı herhangi bir parka gidip keyif yapmak hayatımı güzelleştiren şeyler. Ama bazen fazla sakinlikten, ağlamayan bebeklerden, havlamayan köpeklerden, gülümsemeyen insanlardan bıkıp kaosu da özlemiyor değilim. Konumu dolayısıyla Münih harika, Alplerin dibinde olduğu için kışın kayağa gitmek ya da baharda yeryüzü cenneti birçok gölü ziyaret etmek çok kolay. Ya da İtalya'ya, Avusturya'ya, Hırvatistan'a ve daha birçok ülkeye yakınlığı sayesinde otobüsle ya da arabayla birçok şehir gezebiliyorsunuz. Münih'ten ya da Münih'e yakın havaalanlarından uçak biletleri de fiyat olarak uygun olduğu için düşük bütçeli tatiller ayarlayıp gezmenin de tadını öğrenci olarak çıkartabiliyorsunuz. Ben gezmeyi çokça sevdiğim için Münih'te olmam sayesinde çok fazla şehir, ülke gördüm; mesela 2 gün öncesinden bilet alıp Fas'a 25 Euro'ya ya da geçenlerde yaptığım gibi deniz hasretiyle 2 günlüğüne Mallorca adasına da yine uygun bir fiyata uçtum. Ben Münih'i seviyorum ve Almanya'da herhalde başka bir şehirde yaşamak istemem ne öğrenci olarak ne de çalışan olarak; fakat ben yıllardır İstanbul'da yaşadığım için bir Beşiktaş'ı, Galata'yı ya da ne bileyim Boğaz'ı hep arıyorum, eksikliklerini de hissediyorum. Münih'te 3 tane üniversite olduğu için öğrencisi bol bir şehir. Sosyal anlamda da aktif diyebilirim. Özellikle yaz aylarında festivalleriyle, etkinlikleriyle çok keyif veriyor şehirde olmak. Almanlar zaten sıkıldıkça bira içmek için festivaller yapıyorlar, en başta Oktoberfest ve ona benzer minik minik festivaller oluyor, bu dönemlerde şehirde hep bir cümbüş havası, herkes giyiyor geleneksel kıyafetlerini okula, işe bile öyle gidiyorlar. Hava ısındı mı da herkes sokaklara dökülüyor, ya da parklara, göllere güneşlenmeye gidiyor. Fazla sıcak ise Isar Nehri'ne ya da göllere atlıyorlar. Fakat kışın da bir o kadar sessiz, herkes evlerinde. Noel zamanı kurulan pazarlar renk katıyor onun dışında soğuktan kimsenin dışarı çıkası gelmiyor, ben de kışları pek sevmiyorum. Almanlar inanılmaz bir şekilde noter imzalı olmayan belgelere karşı. Tercüme edilmiş de olsa başvuru belgeleriniz ya da okulun istediği başka belgeleri vermeden önce çok önemli bir konu: sizden bu belgeleri noter imzalı onlara sunmanızı istiyorlar, umarım noterde bir tanıdığınız vardır yoksa biraz pahalıya gelebilir. Ayrıca Almanya'da hiçbir bürokratik işlem hızlı ilerlemiyor, o yüzden bir işinizi halletmek günlerinizi ya da haftalarınızı alabilir, buna hazırlıklı olun ve gelmeden önce biraz sabırlı olmak üzerinde çalışın.


OHHHH. Böyle derin nefes vermeli, kocaman bir OH. Nasıl özlemişiz şehrimizde şöyle bol coşkulu, bol kabalalıklı, dans etmekten saçımızın başımızın birbirine girdiği, tüm tanıdıklarımızı ve eski sevgililerimizi bir arada görebilme şansını yakalayabildiğimiz, büyük bir festivali yahu. Biliyorsunuz, bu yıl artık kendimizinmiş gibi sahiplendiğimiz şehrimizin festivali One Love Festival'ın 15. senesiydi, şerefine hem Parkorman, hem Volkswagen Arena'da gerçekleştirildi ve yoğuunn bir partilemenin ardından storylerle idare etmek durumunda kalanlar ve biraz hızlı gelişen bir "ah be ne güzel eğlendik" nostaljisi yapmak isteyenler için One Love Festival 15 anılarımızı aşağı yığıyoruz, gülümse çekiyoruzzz. Bir festivalin kapısı adamı duygulandırır mı? Demek olabiliyormuş. Hakikaten birlikte gülüp birlikte eğlendiğimiz, kocaman, mutlu bir kalabalık ile dans edebildiğimiz, kendi şehrimize ait festivaller, 20li yaşlarda kapınızdaydık, 70lilerde yine kapıda olunca bizi yargılamayın lütfen........ Bu arada, İstanbul'da festival dediğiniz şey Parkorman'da olur hissini de tekrar almış olduk. Şurada gerçekleşen etkinliklerden aldığımız haz hep daha yüksek oluyor, yeşil, sıkış tıkış değil, kalabalığı kaldırıyor, tam festivallik. BirazCIK kalabalık mıymış sanki? BİRAZCIK ama sadece. Sonra sen geldin..... Arasından sislerin.... MIKKELLER Mİ O? Hatırladınız mı bizim Kopenhag gezisinden? Biralarını bayağı sevdiğimiz için Kopenhag'dayken defalarca içmiştik. Neyse, neticede bu sene Efes ile Mikkeller bir işbirliği yapmış ve 2 çeşit bira çıkarmışlar. Biri Delikanlı Henry, diğer Zilly Sally. İkisini de festivalde deneyip ikisinin de hastası olduk tabii ki. Delikanlı Henry'de şerbetçiotu var, tadını tahlil edemediyseniz böyle nasıl desek, tropik bir tat, ama tam adlandıramıyorsunuz. Ben ısrarla ananas tadı aldım mesela? Zilly Sally'de ise vişne tadı hakim. Her ikisi de tam birer yaz birası, bayağı sevdik. İlk gün böyle sona erdi. Eğlenmeye odaklanmaktan o kadar da ısrarcı davranılmadan hemen pes edilmiş bir takım selfie denemeleri; sizler bir festivalde gerçekten eğlendiğimizin göstergelerisiniz. Ertesi sabah telefonu kurcaladığımızda elimizde One Love Festival'dan bir tek bu berbat fotoğraf olduğuna göre demek gerçekten eğlenmişiz dedik. Ertesi gün bir şekilde toparlanıp alanda yerimizi aldığımızda Club Bangkok ORTAMI BİR GAZLIYORDU Kİ, Billie Eillish'ten tutun RICKY MARTIN SHE BANGS'e kadar acayip geniş bir yelpaze ile karşı karşıya kalınca dans etmekten doğru düzgün fotoğraf çekememişiz. Elimizdeki tüm Club Bangkok fotoğrafları SARSINTILI VE BULANIK. Bundan sonra ortalıkta şey diye dolaşacağız: Ağğğbiii onların sahnesi çok iyiiiii. Keşke daha çok sürseydi, keşke daha fazla albümleri ve şarkıları olsaydı, keşke keşke keşke derken bol bol eğlenildi, bol bol dans edildi, bir anda 2 günlük bir festivalin içine düşmüş olmamıza şaşırılıp biraz daha The Blaze övüldü. Özetle One Love Festival 15 bizim için hızlıca geçiverdi, eve döndüğümüzde sonsuza dek bir müzik festivalinin içinde yaşamanın mümkün olup olmadığını tartışıyorduk, sanıyoruz bu güzel geçtiği anlamına gelir? Nice festivallere diyelim.


Valla isteyen başlığı adam gazlayan klişe bir gezi yazısı başlığı gibi algılasın, biz gayet ciddiyiz, önce bi' kemerlerinizi bağlayın, sonra hep beraber şehri sevme aşamasına geçeriz. Yarın yokmuş gibi, yarın varsa da bizim yarınımız değilmiş gibi araba kullanan hızlı ve öfkeli abilerin diyarına hoşgeldiniz; Gülümseyin, Tiflis'tesiniz. Böyle negatif girdik gibi oldu ama baştan içinizi rahatlatalım, şehir güzel ve sürprizli. Sürprizli diyoruz çünkü doğruyu söylemek gerekirse Tiflis'e giderken şehirden o kadar da büyük bir beklentimiz ve bu şehre ilişkin büyük bir coşkumuz yoktu; heveslenmemize sebep olan en büyük mevzu eski bir Sovyet ülkesine ayak basıyor oluşumuzdu. E tabii bir de Gürcistan'ın vizesiz, hatta artırıyoruz, kimlik ile gidilebilen ve euro kullanılmayan bir ülke olması da bizi bayağı yükseltmişti. Böyle Minsk'ten hallice, Lviv'in bir beden küçüğü gibi bir şey bekliyorduk, bilmem anlatabildik mi? Ama hakkını yemeyelim, bu şehir benzetmesi tahminlerimizde %40 oranında doğruluk payı olsa da, Tiflis'in kesinlikle kendine özgü bir havası var, yeter ki doğru aktivitelerde bulunun ve doğru yerlere gidin, onu çözeceğiz. Tiflis'e gitmeden önce şöyle bi' yabancı kaynakları kurcaladığımızda "YENİ BİR BERLIN Mİ DOĞUYOR", vay efendim GÖRMEDEN ÖLÜRSENİZ HAYATINIZ BOŞA GİTMİŞ DEMEKTİR başlıklı birtakım yazılarla karşılaştıkça n'oluyor kardeşim ne bu tantana dedik, demek hakikaten bu şehirde bizim bilmediğimiz bir şeyler oluyor. E doğruya doğru, şehir gerçekten ilginç, çünkü bir yandan ortalık komple yıkık dökükmüş gibi görünse de, bir yandan etrafı dolaştıkça o yıkık dökük ama şahane mimariye sahip yapıların üzerinizde yarattığı acayip bir etki ortaya çıkmaya başlıyor. Şehrin göbeğinde yürürken karşınıza çıkan terk edilmiş ya da bu nasıl terk edilmemiş yahu diye düşündürten binaların içine kafanızı uzattıkça içinizi çok sık yaşamadığınız bir duygu kapılıyor, bir şeylerin "olması gerektiği gibi olmayışından" tuhaf bir estetik haz alınabildiğini fark ediyor ve Tiflis'in kendine özgülüğünü ilk olarak bu anlardan birinde tespit ediyorsunuz. Normalde görüp de bakımsızlığından rahatsız olabileceğiniz koca koca binalar burada bir şekilde hoşunuza gitmeye başlıyor. Her yer geçmişin izlerini taşıyor ve bu şehrin gerçekten de kendine özgü olmasının temel sebebi. Zaten kısa bir süre içinde yaşadığınız şaşkınlık yerini durumu normalleştirmeye bırakıyor, o görüntüye alışıyorsunuz. "Bu binaya girdiğimiz gibi üzerimize çöker" diye düşündüğünüz yerden gayet hip bir mekan çıkıveriyor, acaba bu yürüdüğüm son sokak mı olacak güvensizliğini sezdiğiniz bir sokağın sonu gençlerle ve turistlerle dolup taşan bir bara çıkıveriyor ya da bir anda küçük bir şehir parkının ortasında buluveriyorsunuz kendinizi. Gece hayatına da kapıldığınız takdirde tüm bu veriler beyninizin bir yerinde birleşiyor ve "tamam belki yakın bir gelecekte Berlin'in yerini almayacak ama, neden Berlin'e benzetildiği şimdi biraz daha anlaşılır" diye düşünmeye başlıyorsunuz. Başlamadan gelen not: Instagram hikayelerimizde Tiflis gezimizi gün gün izleyebilirsiniz, ama bizce yine de aşağıyı da bi okuyun....... Tiflis ve Gürcistan'a dair diğer yazılarımız da ayrıca sizi şurada bekler. Bu rehberi 2023 gezimizin ardından güncelledik. Tiflis'e gitmeden önce canım babam ortaya "oranın yaz sıcağı meşhurmuş, Tolstoy bi' kitabında öyle anlatıyordu" gibi bir şey attı, biz de çok üstünde durmadan "aa hadi ya öyle miymiş" diye düşündüğümüzle kaldık. BABAM ÇOK HAKLIYMIŞ ve evet çok okuyan bilirmiş, çünkü 37-38 derecelerde sokaklarda muhatabının kim olduğunu bilmediğimiz isyan cümleleri ile yürürken bunu acı bir şekilde tecrübe etmiş olduk. Dememiz o ki, eğer şehri sıvı formuna geçmeden ya da buharlaşmadan keşfetmek niyetindeyseniz mümkünse Tiflis'e özellikle Temmuz- Ağustos aylarında gitmemeye çalışın. Şehri ziyaret etmek için ideal dönemler Eylül-Ekim ve Nisan Mayıs ayları diyebiliriz. Tiflis tam bir "vaktim yok ama seyahat etmek için de kuduruyorum" şehri. Burası öyle çok uzun kalınacak, günler geçirilecek bir şehir değil. Şehri inanılmaz detaylı gezmek gibi bir niyetiniz yoksa hafta sonu gezisi için ideal sayılabilecek bir yer olduğunu söyleyebiliriz. Eğer biraz daha gece hayatına kapılıp sabahları geç kalkmalı, öğlene ağzınız açık bir şekilde dehidrasyonun zirvesinde uyanarak zor kendine gelmeli, geç bir kahvaltının ardından gezmeye başlamalı gezi peşindeyseniz belki bonus 1-2 gün daha eklenebilir ki perişan olmayın. Özetle Tiflis'e 2-3 gün gibi bir süre gayet yeterli olacaktır. Bu konuda hemen bir nokta atışı öneri verelim, sizi otel arama derdinden kurtaralım; Fabrika Hostel. Bizce dünyada görebileceğiniz en iyi hostellerden biri burası, öyle ki şayet burada yer bulamasaydık Tiflis gezimizi öteleyecektik, kendisine öyle tutulduk ve gidip kalınca da kesinlikle beklediğimizi bulduk. Hostel dedik diye hemen 10 kişilik odalarda altlı üstlü yatmak zorundasınız gibi düşünmeyin, istiyorsanız paylaşımlı odada, istiyorsanız kendinize ait teraslı meraslı odanız da olabiliyor. Burayı yalnızca bir hostel gibi değerlendirmemek lazım, çünkü içinde restoranlar, barlar, mağazalar, kahve dükkanı, ne bilelim seramik atölyesi, hatta coworking space bile var ve insanlar burada konaklamıyor olsalar bile özellikle akşamları vakit geçirmek için buraya geliyorlar. Çeşitli partiler, etkinlikler gerçekleşiyor, dev bir sosyalleşme alanı gibi düşünün. Üstelik hostelin kendisi de, civar sokakları da görsel anlamda da bayağı hoş, gidip fotoğraf üstüne fotoğraf çekip Instagram'da 40 yıl ekmeğini yemelik ortam yaratmışlar, keşke yalnız bunun için sevseydik seni Fabrika Hostel....... Fabrika Hostel'de yer bulamazsanız alternatif olarak Rooms Hotel'e bakabilirsiniz, oranın içinde de iyi mekanlar var ve bayağı güzel bir otel, bizim içindeki mekanlar sebebiyle buraya 2 kez yolumuz düştü. Tiflis öyle çok büyük bir şehir değil, ancak özellikle aşağıda söz edeceğimiz yerlerin hepsini gezmek gibi bir niyetiniz varsa bunların tamamına yürüyerek ulaşma ihtimaliniz pek de yüksek değil. Özellikle bizim gibi sıcakta giderseniz komple ihtimaller dahilinde değil, asfaltta iziniz çıkar çünkü. Bu sebeple ya toplu taşıma araçlarını ya da önereceğimiz bir takım uygulamaları kullanmanız gerekecek, konuyu biraz detaylandıralım. Bizim Tiflis gezimizin ulaşım yıldızı kesinlikle "Bolt" adlı uygulama oldu. Bolt oraların Uber'i, son derece problemsiz çalışan, güvenli, ünlü düşünür Serdar Ortaç'ın eşsiz bir şarkısı gibi daha ilk günden bebeğimiz olmuş bir uygulama. Şehirdeki taksiciler çoğunlukla bayağı berbat oldukları, sürekli adam kazıklamaya çalıştıkları ve her yerde size "hey lady let's go" diye dadandıkları için kesinlikle Tiflis'te taksi kullanmanızı tavsiye etmiyoruz, gitmeden önce mutlaka Bolt yükleyin. Bu arada kartla ödeme yapmak zorunda değilsiniz, nakit olarak da ödeyebiliyorsunuz. Benzer konseptte bir uygulama olarak Yandex Taxi de önerildi ama bizde nedense bir türlü çalışmadı, yine de o da aklınızda bulunsun, belki siz oradayken düzelmiş olur. Havaalanından çıktığınızda şehre ulaşmak için de yukarıda söz ettiğimiz Bolt'u kullanabilirsiniz. (20-25 GEL gibi bir şey tutması gerekiyor merkeze) Taksiyle ulaşacaksanız da bölgelere göre sabit ücretler var ve 40-60 GEL arasında değişiyor. Alandan çıkınca taksileri göreceksiniz zaten, o noktada da sabit ücretlerin yazdığı bir tabela var. Yine de ne olur ne olmaz sizi kazıklamaya çalışma ihtimallerini göz önünde bulundurarak gideceğiniz yeri söyledikten sonra sabit ücret olduğunu bildiğinizi bi' belli edin. Eğer Tiflis Havaalanı'ndan şehir merkezine daha düşük bütçeli bir şekilde ulaşmak isterseniz 337 numaralı otobüse binerek de merkeze ulaşabilirsiniz, ücreti 1 GEL. Eveet, her şeyi hallettiğimize göre artık Tiflis Gezi Rehberi yazımızın gezmeli tozmalı kısmına geçiş yapabiliriz. Sevgili hafta sonu gezginleri, merak etmeyin, sizi çok da yormayacağız, çünkü doğruyu söylemek gerekirse biz de bu gezi boyunca biraz ilgi alanlarımızı göz önünde bulundurarak seçmece yaptık. Yani şunu demek istiyoruz; büyük ihtimalle çok büyük bir kısmını listeye dahil etmiş olmakla birlikte, aşağıdaki Tiflis'te gezilecek yerler listesi şehirdeki tüm turistik noktalardan oluşmuyor. Bazılarını o kadar da ilgimizi çekmediği için eledik, bazılarına şöyle bi' uğradık geçtik, genelde daha ilgimizi çekenlere odaklandık. Ancak yine de bir madde halinde es geçtiklerimizi de sona ekleyeceğiz ki bir şeyler kaçırmış gibi hissetmeyin, ilginizi çekiyorsa onları da rotanıza eklersiniz. Sizi anneniz gibi düşünen bir blog, artık bu kadar da tatlı olunmaz ki........ Oraların Sultanahmet'inden girizgahımızı yapalım. Üzerinize üflenen nargile dumanı ve "COME LADY COME GOOD FOOD GOOD PRICE" abiler sebebiyle gerçekten de gereğinden fazla Sultanahmet duygusu veren Eski Tiflis bölgesi, betimlemelerimizden de anlayacağınız üzere Tiflis'teki favori bölgemiz denilemez. Ancak efendi gibi turistlik görevlerimizi yerine getirip gelmişken görelim bari diyerek burayı turlamayı ihmal etmedik, siz de en azından bi' görmüş olun diye yazıyoruz, zaten aşağıda anlatacağımız birtakım aktiviteler sebebiyle bu civarı her halükarda görmeniz gerekecekti. Özetle Old Tbilisi tarafının sokaklarında şöyle bir turlayıp şehrin geleneksel tarafını tecrübe edebilirsiniz, diğer aktiviteleri aşağıda detaylandıracağız. Haritadan bakınca tam olarak nereyi kast ettiğimizi ve nereden başlayabileceğinizi bir türlü kestiremediyseniz Chreli Abano'nun bulunduğu noktaya yönelebilirsiniz. Bu bölge aynı zamanda "sülfür hamamları" ile ünlü ve civarda birkaç örneği var, ancak mimari anlamda en güzeli bu olduğu için bizce bunu görseniz yeterli. Sonrasında civardaki sokakları da turlayabilirsiniz. Old Tbilisi bölgesinin en turistik aktivitesi Narikala Kalesi'ne çıkmak ve oralardan bir yerden manzara eşliğinde gün batırmak. Çoğu kişi kaleyi görme gayesiyle değil de şehir manzarası için bu aktivitede bulunuyor. Tarihi taaa 4. yüzyıla dayanan kaleye illa ki tırmanmanız gerekmiyor, teleferiğimsi aracı kullanmak tabii ki çok daha kolay. Bunun için Rike Park'a doğru yol alıp kaleye oradan ulaşabilirsiniz. Biz pek de manzara sevdalısı olmadığımız için kaleye çıkmadık ve aşağıdan gördüğümüz kale manzarasıyla yetindik, ancak araştırdığımız kadarıyla teleferik için ücret ödedikten sonra kaleye girişte herhangi bir ücret ödemeniz de gerekmiyor. Çıkarken yanınıza Gürcü şarabı alıp gün batımında kadeh tokuşturmak adetten, heves ettiyseniz gitmeden almayı unutmayınız. Geldik şehrin simgelerinden biri olan heybetli mi heybetli, HÜKÜMET GİBİ KADIN Kartlis Deda'ya. Diğer adı ile Mother of Georgia, bizim müthiş çevirimizle GÜRCÜ ANA. Bir elinde kılıç, bir elinde şarap ile tepeye çökmüş kocaman bir heykel olan Kartlis Deda özetle bize demek istiyormuş ki; dostsanız şarap, düşmansanız kılıç var kardeşim, ayağınızı denk alın. Adamına göre muamele heykeli olarak değiştirsek adını olur sanki. Neyse. Kartlis Deda'yı şehrin çeşitli noktalarından bol bol göreceksiniz zaten. Yeri gelecek gecenin bir vakti bir ara sokaktan size baktığını göreceksiniz ve içiniz ürperecek, yeri gelecek "ya aslında fena kadın değil şarap falan" diye içinizi rahatlatacaksınız. Çok tutulursanız yanına kadar çıkabilirsiniz, çıkıp da ne yapacaksınız onu bilmiyoruz ama yine de aklınızda bulunsun, zaten kaleye çıktınız mı ona da çıkmış sayılıyorsunuz. Tamam hadi, hakikaten hoşumuza giden bir yere geçelim. O kadar da sevmediğimiz bölgeyi baştan devreden çıkardık ki gezinizin gerisi şen olsun. Rustaveli Bulvarı ismini Gürcü şair Şota Rustaveli'den alıyor. 1,5 km uzunluğundaki bu koskocaaaa cadde, bizce şehrin en güzel turistik noktalarından biri, dolayısıyla burada turlamayı ihmal etmeyin. En azından Parlamento Binası ve Opera Binası'nı görmeden yürümek konusunda pes etmemenizi öneririz, bunları görüp ardından caddenin bir ucu olan Özgürlük Meydanı'na ulaşarak bu civardaki gezinizi sonlandırabilirsiniz. Özgürlük Meydanı'na kadar ulaştıktan sonra civardaki sokaklara dalmayı ihmal etmeyin, güzel binalar ve mekanlar var, gerçi o kısmı Tiflis yeme içme rehberinde detaylandırdık zaten, yine de aklınızda bulunsun. Şu Sameba Katedrali'nin güzelliğine, heybetine bakınca diyorsunuz ki "vay be adamlar yapmış, kim bilir kaç yüzyıldır burada böyle tüm ihtişamıyla yükselip nelere tanıklık etmiştir, AH Bİ DİLİ OLSA DA KONUŞSA BU DUVARLAR......" Söyleyelim mi kaç yüzyıldır yükseliyor? HİÇ. Hiç yüzyıldır yükseliyor. 2004'te tamamlanmış bu katedral. Ama eğer mimariye ya da dini yapılara biraz olsun ilginiz varsa, birazcık şehrin dışında kalıyor olmasını göze alarak bizce buraya mutlaka yolunuzu düşürün, çünkü gerçekten çok güzel bir kilise. Normal koşullarda bu müzeye gidip gitmemek konusunda tereddütlerimiz varken içinde bulunan "Soviet Occupation Exhibition Hall"dan haberdar olmamızın ardından burayı da Tiflis'te gezilecek yerler listemize aldık. Tiflis'te Sovyet döneminde ilişkin bilgi edinebileceğiniz çok da fazla şeye ulaşamıyorsunuz, dolayısıyla gittiğiniz şehri biraz olsun tanıyabilmek adına buraya vakit ayırmakta fayda var. Çok kapsamlı ve büyük bir sergi değil ama yine de konuya ilişkin fikir sahibi olmanızı sağlıyor. Zaten bu sergi için bilet almanız demek müzedeki diğer sergileri de kapsayan bir bilet almış olmanız anlamında geldiğinden buraya kadar gelmişken geri kalan kısımları da dolaşabilirsiniz. Çok ilginizi çekmezse en azından giriş kattaki evrime ilişkin bölümü kaçırmamanızı öneririz, merak etmeyin her şeyin İngilizcesi var. İnternetten bakınca bu kuruma ait birkaç farklı müzenin adresi çıkacağı için kafanız karışabilir, bizim söz ettiğimizin adresi 3 Shota Rustaveli Avenue. Tiflis'in koskoca bir güzel sanatlar müzesi var. İçinde o kadar fazla eser var ki, içeriyi dolaşırken neredeyse "eserler sığsın diye birbirlerine çok yakın asmışlar" hissine kapılıyorsunuz. Böyle sanki ortada bir küratör yokmuş da rastgele asmışlar "abi çok eser var yapıştıralım bunları birbirine mümkün olduğunca" gibi bir kalabalık. Ancak buna rağmen bizce birçok Gürcü sanatçı ile tanışmak için güzel fırsat, o yüzden buraya da yolunuzu düşürmenizi önerebiliriz. Müze 5 katlı, katlar da oldukça geniş, bu sebeple buraya uzun zaman ayırmanız gerekebileceğini göz önünde bulundurarak gidin. Şehirdeki ziyaret ettiğimiz son müzemiz, MOMA Tbilisi. Yukarıda söz ettiğimiz güzel sanatlar müzesi kadar büyük olmasa da bizce zaten birbirlerine yakın iki müze oldukları için ikisi aynı gün ziyaret edilebilir. Yine de gitmeden önce o dönem hangi sergi olduğunu kontrol edip gidip gitmeme kararını onun ardından alabilirsiniz, çünkü en azından biz oradayken müzenin büyük bir kısmı dönemsel sergi için ayrılmıştı. MOMA'nın Salı günleri kapalı olduğunu hatırlatalım. Böyle sergi/galeri gezmeyi seviyorsanız belki Fotografia'nın yakınlarından geçerseniz oraya da uğrayabilirsiniz. Çok çok minik bir yerden bahsediyoruz, adından anlayabileceğiniz üzere fotoğraf sergileri oluyor, içinde aynı zamanda Minimalist Pour Over Coffee'yi de barındırıyor. O kadar küçük olmasına rağmen hem bayağı hoş fotoğraflar, hem de güzel kitaplar vardı. Dediğimiz gibi, yakınlardaysanız uğranır. Bu köprüden size hiç bahsetmemiş olsak ve Tiflis'te aylak aylak yürürken bir anda kendisiyle karşılaşsanız muhtemelen şöyle düşünürdünüz: NE ALAKA ABİ? Şey gibi düşünün, hani şu Haliç'te metronun geçtiği şehrin dokusuyla hiçbir alakası olmayan köprü var ya, onun Tiflis versiyonu. Zaten yerlileri de pek sevmiyorlar ve "ped" gibi göründüğünü düşünüyorlar, e bizce haklılar da. Ama bizce yine de köprüden geçip hemen karşısında kalan Rike Concert Hall'un ilginç binasını görmeye gitmelisiniz, bi' taşla iki kuş. Hazır ilginç mimarı demişken şu çok tutulduğumuz binayı da es geçmeyelim. Aslında burası küçük çaplı rota dışı kalıyor ama, şayet bizim gibi Sovyet mimarisine ilginiz varsa bizce kesinlikle kaçırılmayacak noktalardan. İlginiz yoksa kalkıp gitmeyin, sonra dönüşte "ulan bi' tane bina görmeye beni nereye gönderdiniz" diye gerilim yaratmayın, valla bozuşuruz. Ne işimiz var kardeşim banka binasında diyecek olursanız, dediğimiz gibi, bu enteresan mimariye sahip eski bir Sovyet binası. Zamanında bakanlık binası olarak kullanılıyormuş ancak günümüzde Bank of Georgia'nın merkez binası ve hala aktif olarak kullanılıyor. Biz banka binası olunca çekinip içine girmedik ama dışarıdan görmek ve fotoğraflamak da yeterince haz verdi. Zaten yukarıda önerdiğimiz Bolt adlı uygulamayı yüklediyseniz ulaşımda problem yaşamazsınız, atın listeye gitsin. Alın size Berlin'den hallice bir durum daha, bu adını yazmanın gerçek bir bela olduğu caddeyi Türkler mesken tutmuş, her yerde dönerciler, Türkçe tabelalar bir şeyler. Ama beklenmedik şekilde güzel bir caddeyi kapmışız, bayağı Avrupai, hoş bir havası var, iki tarafı da oldukça güzel binalarla çevrili. Şu bizim gitmediğimiz ama belki görmek isteyebilirsiniz diye düşünerek kısaca bi listelemek istediğimiz yerleri de bırakalım: Gabriadze Tiyatrosu'nun oradaki saat kulesi, Metekhi Kilisesi, Underground Printing House, Tiflis Botanik Bahçesi ve Jumah Mosque. Bir de şehrin biraz dışında kalan Chronicles of Georgia adlı dev anıt var, vaktimiz kalmış olsa fotoğraflamak için buna kesin giderdik, bi' bakarsınız. Gürcistan'a kimliğiniz ile giriş yaptığınızda size form gibi bir şey veriliyor ve bunu kaybetmemeniz gerektiği söyleniyor. Biz o formu kaybettik sdfs. Ama hiç kimse bize ne girerken ne de çıkarken form falan sormadı zaten. Yine de aklınızda bulunsun, kaybetmeyin işte pasaportunuzun arasına falan koyun. Yukarıda da anlamış olabileceğiniz üzere Gürcistan'ın para birimi GEL şeklinde kısaltılan "Lari". Normal koşullarda havaalanında para bozdurma işini pek önermeyiz ama burada kur sapıtmamıştı, paranızı indiğiniz gibi havaaalanında Lari'ye çevirebilirsiniz. Alandan çıkmadan önce karşınıza 4-5 farklı para bozdurabileceğiniz yer çıkacak, bi' kıyaslama yapıp en uygun olanını tercih edebilirsiniz, yan yana olanlarda bile fark vardı, o yüzden kıyaslamadan bozdurmayın. Musluktan su içiliyor. Şişe edinin, bittikçe doldurun. Bu arada eğer gerçek bir su içiciyseniz suyun tadının hiç de güzel olmadığını fark edeceksiniz, onu da söyleyelim. Bu madddeyi gittiğinizde analiz yapmanız için yazıyoruz. ABİ BU ADAMLAR NEDEN BU KADAR ASIK SURATLI? Yani güzel de insanlar, şehir de güzel, neden bu kadar asık suratlısınız kardeşim, 150 tane espri yapıyoruz yine de gülümsetemiyoruz sizi sevgili Tiflisliler. Gidince bi' dikkat edin bakalım sizde de öyle bir izlenimleri olacak mı, dönüşte konuşuruz. Bu seferki yurtdışı gezim Gürcistan, Tiflis. Metro Otobüs Şirketi ile gerçekleştirdiğim seyahat oldukça pratikti, ucuzdu, gündüz otogarda koltuğuma oturdum ve yarın sabah Tiflis'te uyanarak kalktım, başkentte dolaşmaya başladım. Tek rahatsızlığım; "Yurt dışına uçakla gidilir" saplantımın beni düşündürmesiydi. Sarp sınır kapısından Gürcistan'a giriş yaptım ve ilk etapta gördüğüm kumarhaneler ve batakhane tip eğlence yerleri fikren rahatsız ediciydi. Beni "fakir, geri kalmış ülke" diye doldurmuşlardı nedense ama başkent Tiflis'i oldukça beğendim. Arabalar yeni ve güzel idi, herhalde vergiler düşük veya yok. Tiflis'teki otogara indiğim anlarda Türkçe'yi bozuk konuşan yaşlı biri yanaştı, sanırım buranın yerlisi Azerilerden biriydi, hızlıca heriften uzaklaştım ve zannımca muhtemel bir dolandırıcılık girişiminden kurtuldum. Taksi tutayım dedim ama 10 Lari'ye Rustaveli Bulvarı'na gitme pazarlığı yapayım derken, daha elim kapıdayken taksici namussuzu gazlamaya başladı. İçinde bulunduğum bu kötü durumdan kurtulayım diye, internette okuduğum, güzel kızların yazdığı Oitheblog'da bahsedilen Yandex Taxi ve Bolt uygulamalarını çalıştırmak için Turkcell internetimi yurtdışında açtım lakin taksi çağıramamakla birlikte 90 TL anında uçtu. Tiflis'te gezerken yanında "Bolt" yazılı güzel araçlarla karşılaştım. Bindiğim normal taksiler de genelde hibrit arabalardı. İlk günün ilk saatinde yaşadığım yukarıdaki menfi olaylar haricinde Tiflis gezim harika geçti. Diğer taksiciler de iyi çıktı. Gecelik 100 Lari'ye merkezde bulunan iyi bir otelde kaldım. Türk Lirası ile gidin. Ben, gereksizce çok miktarda Dolar ve Euro götürdüm fakat Tiflis'te her yerde döviz büroları var ve TL'yi Lari'ye dönüştürüyorlar. Yalnız bozdurmadan önce 20-25 döviz bürosu gezin ve en iyi fiyat vereninde bozdurun ama Sarp sınır kapısındaki döviz bürolarında sakın para bozdurmayın. Hem iş hem de seyahat amaçlı gezimin iş kısmı, muhatap olduğum Gürcülerin dürüstlüğü ve kalitesi sayesinde iyi geçti. 6 gün kaldım ama bana yetmedi, gezemediğim çok yer kaldı arkamda. Dry Bridge adlı bit pazarı boş, turist kandırma yeri, Sovyet Dönemi'nden kalma izlenimli kızıl yıldızlı malzemeler filan yeni üretim. İlk defa yurtdışı gezilerimden birinde kızlara çıkma amacıyla yaklaştım, sanırım bu ülkenin kızları bana hitap etti. İş ortamında tanıştığım harika bir hatunla konuşmaya başladım ve ikinci gün beni dans pisti de olan bir khinkali restoranına davet etti. Birlikte dans, romantik anlar güzeldi ama "khinkalide asla domuz eti olmasın" uyarıma rağmen yemek bağırsaklarımı bozdu. Bence sadece McDonald's restoranınız olsun ve orada sığır eti tüketin, hem Türkiye ile WhatsApp aramaları sayesinde net olarak konuşabiliyorsunuz buradan. Beni rahatsız etmeyen tek Gürcü yemeği; içi peynirli, pide benzeri yuvarlak, hamurlu yiyecekleriydi. Yabancı olduğumu sokaktaki herkes nasılsa anında anlıyordu ve iyi davranıyorlardı. Kıyafetlerim onlarınkinin üzerinde kaliteliydi, boyum 1,91 m. ve omuzlu-kaslı atletik biriyim; herhalde bu sebeplerden anlıyorlardı, bilemedim. Zira suratım, beyaz ten ve kahverengi saçlarla onların pek çoğuna benziyor. Yine tüm gavuristanda olduğu gibi, bu ülkede de tuvaletlerde taharet musluğu yoktu ve bunun insan haklarına aykırı olduğunu düşünüyorum şahsen. Şarapları ve diğer alkollü içecekleri, Avrupa ülkelerinin üretimlerinin gerisindeydi lezzet olarak, bir şişe hakkım vardı gümrükten ama değmez diye taşımadım. Tekrar gitmek için fırsat kolluyorum.


Evet Tiflis Yeme İçme Rehberi için sert bir giriş yapıyoruz, hepimiz tatava yapmadan direkt üst düğmeleri açalım, herkes birbirine söz versin, kimse kimseyi yargılamayacak, kimse kimseye "abi sence de biraz fazla yemedik mi" demeyecek, burada biraz göbek yapacağız. Hamur işi cennetindeyiz, tüm bizim mutfaktan hallice bir mutfakla karşı karşıyayız, yolumuz uzun, koşullar çetin, gitmeden önce 3 gün bir karanlık odada kendinizi aç bırakıp gelseniz yeridir. Üstelik bir de Gürcü şarabı diye bir gerçek oradan bize bakıyor, e o şarabı öyle boş boş götüreceğinizi sanmıyoruz, alkol kalorisi + bir takım şarküteri ürünleri ve peynirler de elbet mideye indirilecek. Yemek konusunda yoğun günler sizi bekliyor, biz bile sizin adınıza heveslenmiş durumdayız, hadi buyrun bi' plan program çıkaralım. Başlamadan gelen not: Kardeşim daha ortalığı gezmedik sen direkt yemek peşine düşmüşsün diyenler, önce bi Tiflis Gezi Rehberi'ne bakın isterseniz, sonra Tiflis Yeme İçme Rehberi kovalarsınız.. Ben bu kadar yazıyı okuyamam diyenler, sizi kınardık ama, dua edin Instagram profilimizde buraları tek tek gezdirdik, girip oraya bakarak da işinizi çözebilirsiniz, hadi yine iyisiniz. Khachapuri: Peynirli pideden çok da büyük bir farklı olmayan, ama kullanılan peynir ile devleşen basit ama acayip lezzetli lokal yemek. Kıymalı ve patatesli versiyonları da türemiş, ama genelde peynirlisi makbul. Özellikle açık ve üstüne yumurta kırılıp tereyağı eritilmiş versiyonunu deneyin de midenizde ZEVKİSEFAFEST yaşansın. Khinkali: Böyle, mantı, dumpling, ravioli karışımı bir şey düşünün. DEV MANTI TOPLARI mı desek, çok güzel gelmiyor mu kulağa..... Ama üstünde yoğurt olmaması biraz üzücü. Yine de çok güzel, denemeden dönene dönüşte mantı yasağı var. Sulguni: Buraya özgü bir peynir. Khachapuri'nin içinde kullanıldığına da şahit olacaksınız. Chikhirtma: Tavuk suyu çorbasının Gürcistan ayağı. Böyle sarımsaklı sirkeli falan bir versiyonu, çok sıcak bir günde yiyip sonra Gürcüleri hakkımızda ileri geri konuşturmayın lütfen. Lobio: Bunu da pek çok yerde göreceksiniz, fasulye ile yapılan geleneksel bir yemekleri. Bunu pek sevmedik, ama öyle denenmeyecek gibi de değil tabii ki. Bir isyanımız var. Her şeye ama HER ŞEYE KİŞNİŞ KOYUYORLAR. Ya tamam anladık bazen bazı yemeklere yakışıyor da kardeşim, kişniş gibi içine koyulduğu yemeğin tadını komple değiştiren bir şeyi neden her yemeğe ısrarla koyuyorsunuz? Neyse, kişnişle bir derdiniz varsa sipariş verirken bu uyarıda bulunmak isteyebilirsiniz, aklınızda bulunsun. Gürcü şarabının şanı zaten bizim ülkeye kadar gelmiş durumda, denememiş olsak bile hepimiz bi' varlığından haberdarızdır di mi? Gürcüler şarap işini gerçekten önemsiyor, hatta şarabı ilk kez Gürcülerin ürettiğini ve kendilerinin dünyaya bir hediyesi olduğunu iddia ediyorlar. İddia ediyorlar diyoruz çünkü YOOO NE ALAKA Bİ KERE ŞARABI BİLMEMKİMLER BULDU mesajları ile savaşmak istemeyiz, orada öyle bir iddia var işte. Hazır alkolen konu açılmışken, Chacha adlı içkiyi denemeyi de unutmayın, kendisi buraların brandysi. Genellikle alkol oranı bayağı çılgın oluyor, ona göre için, sonra sizi yerlerden toplamayalım. Kahve için en iyi seçenekler kesinlikle Skola Coffee & Wine ve They Said Books (Berlin Five Elephant'ın kahvesini kullanıyorlar <3) adlı iki mekan. Kahve tüketmiyor olsanız bile her iki mekana da uğramanızı öneririz çünkü Skola'da aynı zamanda güzel şaraplar deneyebiliyorsunuz/eve alabiliyorsunuz, They Said Books'ta ise kaliteli kahvenin yanı sıra kuracalamak isteyebileceğiniz orijinal kitaplar var. Taşıyabilme ihtimalinizin düşük olduğu büyüklükte kitaplar olsa da belki çok tutulduğunuz bir şeyler bulursanız dayanamayıp alırsınız. Kahvaltı için en güzel seçenekler Lolita ve Kikliko. Lolita The Rooms otelin içinde oldukça güzel, modern bir mekan. Şehirde yediğimiz en iyi khachapurilerden birini burada yedik, mutlaka deneyin, zaten gözünüzün önünde hazırlayacaklar. Kikliko ise aslında biraz rota dışı kalsa da hem mekan güzel, hem de tam bir mahalle ortamında olduğu için şehrin farklı bir noktasını görmek hoş deneyim. Tiflis Gezi Rehberi'nde detaylıca söz ettiğimiz Bolt adlı Uber benzeri uygulama ile kolaylıkla ulaşabilirsiniz zaten, dert etmeyin. Eğer Tiflis'te kahvaltı için hala alternatif öneriye ihtiyacınız varsa Fabrika Hostel'in kahvaltısı ve Retro'nun khachapurisi de bayağı ünlüler, onları da değerlendirebilirsiniz. Akşam yemeği için favori restoranımız Cafe Littera oldu. Hem bulunduğu bahçe çok hoş, hem yemekleri gerçekten lezzetliydi. Buranın fiyatları Tiflis genelinin bir tık üzerinde diyebiliriz ama bizce bir akşam böyle daha özellikli sayılabilecek bir yemek deneyimine ayrılabilir. Merak etmeyin, öyle kasıntı giyinmeli bir yer falan değil. Gidecek olursanız şarap seçiminde size yardımcı olacak Nick'e selamımızı iletin..... Lokal yemekler için ister öğlen ister akşam Salobie Bia'ya uğrayabilirsiniz, ancak özellikle khinkali denemek istiyorsanız o sadece akşam çıkıyormuş, ona göre karar verin. Buranın da khachapurisi bayağı lezzetliydi ve porsiyonları oldukça büyüktü, ona göre ortaya paylaşımlık bir şeyler söyleyebilirsiniz. Şarap tadımı için birkaç farklı yer denedik ve en hoşumuza giden yer 8000 Vintages oldu. Eğer vaktiniz varsa ve şarap tadımı işi hoşunuza gidiyorsa bunu bir günübirlik aktiviteye çevirerek şehrin biraz dışına çıkıp basın arabayla Chateau Mukhrani'ye gidin. Ancak yok kardeşim biz o kadar kalmıyoruz diyorsanız o zaman 8000 Vintages'ta hem şarap tadım hem yanına şarküteri/peynir tabaklarına yumulup hem de evinize şarap alabilirsiniz. Hazır şaraptan konu açılmışken, şarap önerisi verebilecek kadar yetkin sayılmayız belki ama, eğer hafif tatlı şaraplardan hoşlanıyorsanız "semi-sweet" olan şaraplarından denemeyi ihmal etmeyin. Beyaz, kırmızı ya da rose'nin semi-sweet versiyonları mevcut. Özellikle Tbilvino'nun semi sweet şarabını bayağı sevdik, hafif kokteyl gibi, tam bir yaz şarabı. Eğer daha da ilginç ve buraya özgü bir şey denemek isterseniz daha önce başka hiçbir ülkede karşılaşmadığımız "Amber" dedikleri turuncu renkteki şaraplarını deneyebilirsiniz. Orange Wine diye de geçiyor ama Gürcülerin genelde Amber demeyi tercih ettiklerini fark ettik. Biz onu pek tutmadık, tabii ki tamamen zevk meselesi, belki hoşunuza gider, gitmese bile deneyim işte. Bizim şehirdeki tüm akşamlarımız hafta içine denk geldiği için öyle çok bi' partileme durumuna giremedik. Ancak Tiflis gece hayatını kaçırmamanızı şiddetle öneririz, çünkü NE DEMEK BERLİN İLE KIYASLANMAK? Evet ya bayağı bildiğimiz Berghain'dan hallice mekanlardan falan bahsediliyor, o yüzden biraz perişan olmayı göze alıp partilemeye de girişin. Bunun için bir numaramız Bassiani, alternatifleri ise Khidi ve Mtkvarze. Gündüz normal akşam hafiften sapıtmalı bir mekan için Cafe Gallery Club da denenebilir. Daha sakin, içkimi içeyim muhabbetimi edeyim akşamları için Fabrika Hostel'in avlusundaki mekanlar ve The Rooms Hotel'in içindeki Cafe Stamba'yı deneyebilirsiniz. İnternetin derinliklerinde sık sık karşımıza çıkan ve muhtemelen sizin de göreceğiniz, ama gidip deneyince bir halta benzemediğine karar verdiğimiz üç yer: Pin Pon Cafe, Bina N37 ve Vino Underground. Gürcü mutfağı çok tehlikeli. Hamur yemekten bayılmış, pantolonun bütün düğmelerini açarak dönmek zorunda kalmıştım. Tiflis'teki mekanları çok detaylı yazmışsınız. Emeğinize teşekkürler. Tiflis'de 1-2 durak gezme fırsatım olmuştu ve bu kchapuri denilen şey gerçekten çok güzel.