Haydaaa, e biz resmen Afrika'ya gitmişiz, gitmekle kalmamış dönmüşüz, bir de gelmiş Cape Town gezi rehberi yazıyoruz. Gerçekten düşündükçe oralara kadar gittiğimize inanamıyoruz, sanki hiç yaşanmamış gibi geliyor, vay be! Yazıya duygu patlamasıyla girizgah yapmış olduk ama, muhtemelen siz de ilk kez Afrika'ya ayak basacak ya da ilk kez dünyanın bir ucuna gidecekseniz muhtemelen bu hisler içindesiniz. Bu noktada kesinlikle hevesinizi kırmak gibi bir niyetimiz olmamakla birlikte sizi fazla coşmadan durdurmamız gerekebilir, çünkü aslına bakarsanız Cape Town öyle tam olarak da kafanızda canlandırdığınız Afrika gibi bir yer çıkmayacak. Yani tamam tabii ki bir şehrin göbeğine giderken camdan içeri zürafa kafasını uzatsın, kahvaltıda yanınızdan fil geçsin falan diye beklemiyorsunuzdur ama, hani o kafalarda oluşan Afrika tablosu vardır ya, işte burası orası değil. Cape Town koskoca Afrika kıtasının olabilecek en Avrupai, en Afrika'da olduğunuzu hissettirmeyen şehri olabilir. Bunun pek çok sebebi var, bu nedenle biraz şehrin kurulma sürecinden bahsetmek ve sizi çok da sıkmadan tarihi kısmına girmek gerekecek, ama emin olun bu bilgilere sahip olarak gidince şehri, şehrin neden böyle olduğunu ve şehre nasıl yaklaşmanız gerektiğini çok daha iyi anlayacaksınız, bizce burayı tanımak için bu bilgiler olmazsa olmaz. İşin tarih dersi kısmına geçmeden önce biraz kişisel yorum getirecek olursak yine dürüstlükten şaşmayacak, gerçek yorumumuzu esirgemeyecek, konuya bıçkın günlerindeki Uğur Dündar gibi yaklaşacağız. Çünkü Cape Town'u pek çok açıdan sevmekle birlikte yine de tam olarak neden bu kadar çok sevildiğini çözebilmiş değiliz. Yani tabii ki birinin çok etkilendiği yerden bir başkası o kadar da etkilenmeyebilir ve bu tamamen zevk meselesi olan konuyu yargılamak bizce bayağı manasız, isteyen istediği şehre tutulabilir ama, bizim tarafta öyle bir "ırmağının akışına ölürüm Cape Town'um" durumu olmadı. Şehrin doğa ile bu denli iç içe olmasının hastası olduk, o ayrı mesele, ama onun haricinde belki de biraz fazla yüksek bir beklentiyle gitmemizden mütevellit Cape Town ennn sevdiğimiz şehirler listesine öyle çok da üst sıralardan giriş yapmadı. Ne bilelim mesela doğa&şehir ikilisinin iç içe olduğu İzlanda'yla kıyaslayacak olursak oraya daha bi' vurulmuştuk. Tabii ki bu aşağıda size onlarca bayılacağınız şey sıralamayacağımız anlamına gelmiyor, hazır olun, bol yorulmalı bir gezi sizi bekliyor. Sadece buraya gitmeden önce şunu aklınızda bulundurun istiyoruz, bizce Cape Town'u sevmek, şehir kısmının "çok güzel" olması ile ilgili bir şey değil. Yani burayı bir Avrupa şehrini sevdiğiniz biçimde, o yaklaşım ile sevemezsiniz. Burası tam bir "deneyim şehri". Bir yana gidip köpekbalıkları ile dalış yapabildiğiniz, bir yana gidip balinaları görebildiğiniz, canınız çekince 10 dakikada bir dağın tepesine çıkabildiğiniz, Afrika kıtasının en ucuna gidip inanılmaz bir günbatımı izleyebildiğiniz, dev dalgalar arasında sörf yapabildiğiniz, plajın birinde penguenlerle yüzebildiğiniz ya da hop diye sonunu göremediğiniz üzüm bağları arasında şarap tadımına gidebildiğiniz ve tüm bunların hepsini tek bir şehrin içinde yapabildiğiniz, tammm bir deneyimler şehri. Öyle şehrin içinde müze gezip mimari överek sevebileceğiniz ya da bağlanabileceğiniz bir şehir değil. Belki de Cape Town'u sevebilmenin ve özleyebilmenin sırrı da budur; doğru beklentiler ile gitmek. Başlamadan gelen not: Cape Town gezimizi ve aşağıda söz edeceğimiz her şeyi izlemek isterseniz Instagram'daki sabitlenmiş hikayelerimizde sizi beklemekteler. Bu kısmı okumanızda ve Cape Town'u bu bilgiler ışığında ziyaret etmenizde ısrarcıyız, çünkü aksi takdirde bu şehri anlayabileceğinizi ya da tam anlamıyla tanıyabileceğinizi düşünmüyoruz. Merak etmeyin, öyle bayarak anlatamayacağız, bizim tarzımızda bir tarih dersi olacak gibi düşünün, bilgiler doğru, ama cümleler mahalle maçı anlatır gibi sdsf. Konuya tanıdık gelecek bir hikaye ile başlangıç yapacak olursak, henüz Cape Town ve civarı kendi halinde bir bölge iken, ve bu kendi halindelik Avrupalılar için = OHH BURADA BOL KAYNAK VARDIR anlamına geldiğinden, 1400'lü yılların sonlarına kadar, yani Avrupalılar bu bölgeye ayak basana kadar burada özellikle anlatmamızı gerektirecek çok da bir mevzu yok. Ancak ne zaman ki Portekizliler bu bölgeye ayak basıyor ve ardından Hollandalılar bölgenin önemini fark edip kolonileşmeye başlıyor, işte bu noktada işler de aynı hızda sıçmaya başlıyor. Konumu itibariyle çok önemli bir noktada bulunduğu için, bizim Türkiye'nin jeopolitik konumunu övüp durduğumuz gibi Avrupalılar da buraya vuruluyor işte. Neticede o dönem koşullarında dünyanın başka noktalarında da vuku bulduğu gibi, burada da kölelik sistemi ortaya çıkıyor. Yerel halkı köleleştiremedikleri için özellikle Malezya ve Endonezya gibi ülkelerden buraya insanlar getirtiliyor ve bu iş uzun yıllar bu şekilde ilerlemeye devam ediyor. Tam daha kötü olamaz diye düşüneceğiniz noktada daha da kötü bir şey oluyor ve "biri sömürmek mi dedi, saçmalamayın bizi nasıl çağırmazsınız" şeklinde İngilizler konuya dahil oluyor. 1834 yılında "BİTTİ KARDEŞİM BU KÖLELİK MESELESİ HERKES KENDİNE GELSİN" diyorlar. Sanıyorsunuz ki İngilizler çok süper oldukları için buraya huzur getirdiler. Aksine, bu durumu Amerika'nın canının çektiği ülkeye "demokrasi götürmesi" gibi düşünebilirsiniz, yani aslında durumu başka bir boktanlık seviyesine taşıyorlar. Çok detaya girmeden ilerleyecek olursak, 1900'lü yıllara, hatta 1948'e geldiğimizde kölelik ile eşdeğer seviyede korkunç bir rejim ortaya çıkıyor: Apartheid. Apartheid dediğimiz sistem, ırk ayrımcılığına dayalı ve 1948 ile 1994 yılları arasında süregelen bir rejim. Daha önce hakkında bir şey duymadıysanız bunun bizim yorumumuz olduğunu bile düşünmüş olabilirsiniz ama hayır, gayet olduğu gibi anlatıyoruz, basbayağı insanları ırklarına göre ayırdıkları, bazı bölgelerin "beyazlara" bazı bölgelerin "diğer ırklara" ait olduğu, yasaların buna göre uygulandığı bir sistemden bahsediyoruz. Nerede yaşadığının, nerede okuduğunun, ne iş yaptığının hatta sokakta nereye oturabildiğinin bile hangi ırktan olduğuna göre belirlendiği ve bunun devlet tarafından yapıldığı bir sistem. Böyle bir şeyin 1994 yılına kadar sürdüğüne inanabiliyor musunuz? Biz de halen okudukça sanki bir şeyleri yanlış biliyor, yanlış yazıyormuşuz gibi hissediyoruz, ama hepsi gerçek. Neticede bir noktada tabii ki insanlar bu duruma isyan etmeye başlıyor, muhaliflerin sayısı artıyor, tepkiler yükseldikçe insanları içeri atarak, işkence ederek seslerini bastırmaya çalışıyorlar ancak 90'lı yıllarda Mandela'nın da devreye girmesinin ardından 94 yılında bu rejim sona eriyor. Güney Afrika Cumhuriyeti günümüzde Afrika'nın en gelişmiş ülkesi olarak kabul edilse de aslında yaşanan olaylar o kadar yeni ki, henüz her şeyin normale döndüğünü, ırkçılığın tamamen oradan kalktığını ya da bu duruma maruz kalan insanların bu durumun üstesinden gelebildiğini söylemek pek de mümkün değil. Süregelen gelir eşitsizliği ve işsizlik oranının yüksek olması ülkede suç oranının da yüksek olmasına sebep olmuş durumda. Cape Town'da dolaşırken bir türlü Afrika'daymış gibi hissedemediyseniz, tam anlamlandıramadığınız bir sunilik, yapaylık duygusu hakimse bunlar hep şehrin, ülkenin tarihi ile bağlantılı. Bu kısımları oraya gidince daha iyi anlayacaksınız, bu sebeple ülkenin kısa tarihini bilmeden sizi gönderemezdik, hadi şimdi Cape Town Gezi Rehberi kısmına geçelim. Aslında hava sıcaklığını göz önünde bulunduracak olursanız yılın çoğu ayı Cape Town'u ziyaret etmek için uygun gibi görünse de şehirde ne yapmak, nasıl vakit geçirmek istediğinize göre bir planlama yapmak daha mantıklı olacaktır. Eğer şöyle babalar gibi yaz ayları yaşamak istiyorum, bizde kar yağarken Instagram'da bikinili pozlarım ile ortalığın anasını ağlatacağım diyorsanız Aralık, Ocak, Şubat dönemi sizlik. Ancak biraz daha gezmeye elverişli, biraz daha İsmail Türüt'ün terli gömleğine dönmeyeceğiniz bir hava isterseniz Mart Nisan, Eylül Ekim dönemleri size daha çok hitap edebilir. Cape Town'da bulunabileceğiniz en heyecanlı aktivitelerden biri balina gözlemlemek! Ancak bu ihtimalinizi yükseltmek için Haziran Eylül arası bir vakitte gitmek çok daha mantıklı oluyor, aklınızda bulunsun. Bu dönem aynı zamana şehrin en serin aylarına tekabül ediyor. Hangi dönemde gidecek olursanız olun akşam vakitleri için üstünüze kalın bir şey almayı ihmal etmeyin. Biz şehrin en sıcak dönemlerinden birinde gitmiş olmamıza rağmen akşamları üstümüze bir şey alma ihtiyacı hissettik, Afrika diye her zaman çok sıcak olacağını varsaymak doğru değil yani. Biz Cape Town'a Qatar Havayolları'nı kullanarak ulaştık ve kendilerine sanal sarılma göndermek istiyoruz çünkü hem ohhh ne geniş koltuk aralığı yarabbim, hem de hangi havayolu kahvaltıda pancake verecek kadar tatlı olabilir...... Bir de ek bilgi, bu uçuşta bagaj hakkınız 30 kilo, Cape Town'da depolayacağınız cin ve şarapları düşününce bu durum sizi sevindirir diye düşündük. Son olarak, şayet Qatar Havayolları'nı kullanacak olursanız Doha aktarmanız olacak, yeterince vaktiniz olursa vizesiz olduğu için çıkıp şehri dolaşabilirsiniz, bir taşla iki kuş. Cape Town Havaalanı'nından şehre ulaşmak için 3 seçeneğiniz var; Otobüs, taksi ya da Uber. Bizim yaptığımız gibi Uber kullanacak olursanız 20 dakika civarı bir sürede şehir merkezine ulaşabilirsiniz, ücret olarak 15 dolar civarı bir şeye tekabül ediyor. Taksi kullanacak olursanız kapının önünde taksi ister misiniz diye soran adamlara güvenmek yerine havaalanının çıkışında sıralanmış halde göreceğiniz resmi taksileri kullanın, rastgele bir şeye binmeyin. Taksi şehir merkezine aşağı yukarı 300 Rand civarı bir şey tutuyor ama pazarlık yaparak 200'e kadar düşüyorlar, biraz daha çingeneleşirseniz belki daha da düşerler, biz Uber kullanmış olmamıza rağmen bu bilgi işe yarar diye rezillik seviyesi yüksek bi' pazarlığa giriştik, oradan biliyoruz. Son olarak otobüs kullanmayı tercih ederseniz, 20 dakikada bir havaalanından şehir merkezine kalkan otobüsler mevcut ve yolculuk yaklaşık yarım saat kadar sürüyor. Otobüse ilişkin her türlü detaya şuradan bakabilirsiniz. Şehir içinde ulaşım kısmına gelecek olursak Uber pek çok şehirde olduğu gibi burada da resmen elimiz ayağımız oldu. Capetonian taksicilerin bizi dövme riski olmadığını da bilince olabilecek her yere Uber ile gittik geldik ve size de şiddetle önerimizdir. Bunun haricinde Cape Town sadece şehir merkezinden ibaret olmadığı, hatta asıl güzellikler merkezin dışına konumlandığı için araba kiraladık ve bu kararımızın da arkasındayız. Arabamız olmasa kaçıracağımız pek çok nokta, pek çok "bu gezegenin köpeğiyim" dedirtecek manzara olduğu için bizce imkanınız varsa mutlaka araba kiralayın. Biz aracımızı Europcar'dan kiraladık, ama illa oradan kiralayın demeyeceğiz, daha uygun bir alternatif bulursanız ona yönelin. Biz Airbnb'ye yönelmeden önce pek çok kişiden "aman ev kiralamayın, başınıza bi' iş gelir" temalı yorumlar duyduk, ama yine de otel yerine ev tercih ettik, kararımızdan da memnunuz. Siz de Airbnb'ye yönelecek olursanız en azından güvenliği olan bir ev tercih etmeye çalışın, tedirgin olmayın. Bizim kaldığımız ev şuydu, direkt ona bakmak isterseniz aklınızda bulunsun. Eğer otelde kalarak daha huzurlu hissedecekseniz bunu anlarız, o zaman en azından şu bölgedeki otellere bakarsanız daha iyi olabilir. Yukarıda size önerdiğimiz sokaklar da bu bölge kapsamında zaten. Alternatif bir öneri olarak, özellikle şaraba ilginiz varsa bağların yoğunlaştığı bölgelerden birinde kalabilirsiniz çünkü hem o taraflarda çok güzel butik oteller var, hem de tam kafa dinlemelik, tatil yapmalık yerler. Belki gezinizin şöyle 1-2 gününü böyle sakinlik ve huzura adamak istersiniz, fena olmaz mı? Biz konaklamasak da şarap tadımı için ziyaret ettiğimiz Babylonstoren'i çok beğenmiştik, orada konaklayabiliyormuşsunuz mesela, belki bi' girip göz atarsınız. Eeeeee şeyyyy, kem küm, nasıl desek..... Yani şey..... Galiba güvenli olduğunu iddia edersek düpedüz yalan söylemiş, ŞRFSZLK yapmış oluruz, çünkü Cape Town güvenlik konusunda problemli kabul edilebilecek bir şehir. Bunun sebebi yukarıda söz ettiğimiz Apartheid'a kadar dayandırılabilir, çünkü 1994 yılı gibi yakın bir sürece kadar devam etmiş olan bu korkunç sistemin getirdiği eşitsizlik durumu tabii ki tam olarak ortadan kalkmamakla birlikte halen bir şekilde etkilerini gösteriyor. 2018 verilerine göre ülkede işsizlik oranı %27'ye kadar dayanmış, sınıflar arasında uçurum var ve bu durum tabii ki yaşam koşullarına yansıyor. Bu güvenlik meselesi bizim kişisel yorumumuz olmanın ötesinde orada yaşayan arkadaşlarımızdan da dinlediğimiz, hatta artırıyoruz, Güney Afrikalı ama bir dönem İstanbul'da da yaşamış, yani bizim neyi gerçekten tehlikeli, neyi kabul edilebilir bulacağımızı aşağı yukarı tahlil edebilecek bir arkadaşımızdan da dinlediğimiz bir mesele. Dolayısıyla "ayy yok yaa Beyoğlu'nun arka sokakları çk fenaa, Cape Town güvenlii....." diyenlere pek de kulak asmamanızı öneririz. Bu arada, biz gezimiz boyunca herhangi bir aksilik, herhangi bir sorun yaşadık mı? Yoo. Ama bu şehrin güvenli olduğu anlamına mı geliyor? Bir yoo daha. Geceleri 100 metrelik mesafeyi bile koşa koşa, depar atarak gittiğimiz bir rivayet mi? Hayır efendim, Usain Bolt halt etmiş, basbayağı yarın yokmuş gibi koştuk, ertesi gün bacaklarımız ağrıdı. Öncelikle lütfen gaza gelip Deli Yürek gibi saçma sapan ara sokaklar girmeyin. Biliyoruz bu çok değişik bir öneri değil ama, insan gaza gelip bu tip cengaverlikler yapabiliyor, yapmayın... Onları Norveç'te falan yapar, bu gibi heveslerinizi oralarda giderirsiniz. Gittiğiniz çok turistik bölgeler de dahil her noktada arada derede kalan sokaklara girmekten kaçının. Buna aşağıda söz edeceğimiz ve yüzde yüz ziyaret edeceğiniz Bo-Kaap, Woodstock, Long Street gibi bölgeler de dahil. Bu civarda turist avlamak için pusuya yatmış tipler dolu, yerlisiyle konuştuğunuz zaman size mutlaka "şu birkaç sokağın ötesine gitmeye çalışmayın, başınıza bir iş gelir" uyarılarında bulunuluyor, bize de dolanırken 3-4 kez söylendi. Gündüz turistik noktalarda gezip dolaşmakta hiçbir sıkıntı yok, ancak hava karardıktan sonra herhangi bir mekana yürüyerek gitmeye çalışmayın. Her nereye gidecekseniz evinizin önünden Uber'e binin, gideceğiniz mekanın önünde inin. BAĞIRTMAYIN BİZİ. Geceleri sağa sola yürümeye çalışmayın. Şehrin en turistik ve bilinen caddesi olan Long Street'te bile hava karardıktan sonra çok tatsız olaylar yaşanıyor, lütfen böyle bir risk almayın. İlla başınıza bir iş gelecek demiyoruz, ancak bunun deneyini yapmaya da gerek yok. Araba kiraladıysanız arabanızın içinde şarj aleti, mont vb. şeyler de dahil hiiiiiçbir şey bırakmayın. Yanınızda gereksiz miktarda para taşımayın, dikkat çekecek takılar takmayın ve mümkünse telefonunuzu sürekli olarak elinizde tutmayın. Cape Town'da sık yaşanan bir hırsızlık biçimi, hırsızın sizi gözüne kestirmesi, takip etmesi ve boş bulunduğunuz bir anda aksiyon alması olduğu için şayet birinden şüphe ettiyseniz, bir şekilde tedirgin edecek bir davranışına şahit olduysanız bunu "yok yaa ben paranoyaklık ediyorumdur" diye düşünmeyin, temkinli davranın. Son olarak, eğer abartıldığını düşünüyorsanız Cape Town Turizm Ofisi'nin hazırladığı güvenlik ile ilgili sayfaya bi' göz atabilirsiniz, bize inanmıyorsanız belki onlara inanırsınız, şöyle bıraktık. Cape Town'da gezilecek yerleri şehir içi ve dışı diye kategorize etmenin sizin açınızdan kolaylık sağlayacağına karar verdik. Şehir merkezi kısmı için arabaya marabaya ihtiyacınız yok, yer yer yürüyerek, yer yer Uber ile rahat rahat dolaşabilirsiniz, diğer kısım ise mutlaka araba ya da alternatif bir çözüm gerektirecek. Babalar gibi bir turistik aktivite ile Cape Town'da gezilecek yerler dosyamızı aralıyoruz; şehrin simgelerinden biri kabul edilebilecek Masa Dağı, orijinal adı ile Table Mountain. Şehrin pek çok farklı noktasından görebileceğiniz ve tepesinin dümmmdüz olması sebebiyle "hee o yüzden masaa" aydınlanmasını yaşayacağınız Masa Dağı'na çıkmak Cape Town'a ayak basan neredeyse her turistin gerçekleştirdiği bir aktivite. Biz normalde çok da manzara meraklısı bir ekip olmadığımız için acaba çıksak mı yoksa gerek yok mu gibi bir takım şüpheler yaşamamızın ardından bir akşamüstü tam günbatımı saatlerinde boşta kalınca tamam dedik, kaç kere Afrika'da bir dağa çıkacağız ya, yürüyün, NE OLACAKSA OLSUNNN. Kararımızdan memnun muyuz? Çook. Manzara göreceksek böylesini görelim, bir şehre tepeden bakacaksak o Cape Town olsun! Şimdi tabii dağa çıkmak deyince "abi nasıl dağa çıkalım sanki bakkala gidin dermiş gibi dağa çıkmamızı öneriyorsunuz" düşüncelerine kapılmış olabilirsiniz, normaldir. Sizlik bir durum yok, teleferiğe bineceksiniz, o sizi çıkaracak, sakin olun. Biletinizi ister şuradan alabilir, isterseniz gidince direkt oradan geleneksel yöntemlerle edinebilirsiniz. Ücretlere ve teleferik saatlerine de şuradan bakabilirsiniz. Son olarak, teleferiğe ulaşmak için hiç kasmayın, Uber kullanın, en pratik yöntem bu, sitelerinde bile onu öneriyorlar. Yukarıda çıkacağınız alanı diğer manzara deneyimlerinizden yola çıkarak okyanusa doğru baktığınız tek bir nokta gibi öngörebilirsiniz, fakat öyle değil. Yukarısı bildiğimiz yayla gibi, futbol sahası gibi, eşekler gibi büyük bir alan arkadaşlar. Ve işin kötüsü her noktadan farklı güzellikte bir manzara karşınıza çıkıyor, o yüzden bizce günbatımı saatinden en az 1, hatta abartmıyoruz 2 saat önce gidin. Unutmazsanız şarabınızı peynirinizi kapıp gidin, unutursanız yukarıdaki kafe gibi yerden içecek bir şeyler alırsınız, keyfinize bakarsınız. Bu şekilde hem teleferik için günbatımına doğru iyice çılgınlaşan sırayı atlatmış olurusunuz, hem farklı noktalardan etrafa bakınacak vaktiniz olur, hem de günbatımını izlemek için yer kapmış olursunuz, yukarısı bayağı bi' kalabalıklaşıyor, fotoğraflarınızda milletin kolu bacağı çıkıp durmasın diye yer kapmak gerekiyor. Muhtemelen akıl ederdiniz ama yine de söyleyelim, neticede dağa çıkıyorsunuz, üstünüze bir şeyler alın, serin oluyor. Masa Dağı ile birlikte Cape Town'un pek çok farklı noktasından görebileceğiniz bir yer daha var, Lion's Head. Aslına bakarsanız bu da Cape Town'un simgelerinden birine dönüşmüş bile denilebilir, hani şu Masa Dağı'nın yanında bir yerlerde görünen sivri uçlu diğer dağ. Masa Dağı'nın AMCOĞLU diyebilir miyiz, bizce diyebiliriz. Eğer isterseniz uzaktan ya da Masa Dağı'nın tepesinden görmekle yetinebilir, isterseniz buna da tırmanabilir, hiking rotalarını izleyebilirsiniz, karar sizin. Bizim gittiğimiz dönemde Lion's Head'ın bir noktasında yangın çıktığı için bu alan kapatılmıştı, hiking yapabilme imkanımız yoktu, o sebeple deneyimleme imkanımız olmadı. İlgilenenler için konuyu biraz araştırdık, anladığımız kadarıyla öyle çok da zorlu ve çok uzun süren bir yürüyüş rotası değil. Ortalama 2 saat civarı bir şey sürüyor ve gerçekten çok güzel manzara noktalarını kapsıyor. Zaten oldukça turistik olduğu için öyle gerilim yaşayacağınız ya da ne bilelim kaybolma riskleri falan yaşanacak bir durum söz konusu değil, rota son derece anlaşılır bir şekilde belirlenmiş. Başlangıç için "Lion's Head Parking Lot"a ulaşabilirsiniz, rota girizgahı otoparkın orası diye anlatılıyor. Rota boyunca hafif tırmanma gerektiren birkaç nokta var, ancak hepsinin 5-10 dakika daha uzun süren ama çok daha kolay olan alternatifleri mevcut, dolayısıyla çok da zorlu görünmüyor, yine de şüphe ettiyseniz biraz daha araştırma gerekebilir. Hadi tamam olaya böyle direkt dağ bayır girdik, gelin biraz şehre İNEK. Cape Town öyle çok müze müze gezme şehri değil, o kesin. Ama arada 1-2 tane kaçırmamanız gereken yer olduğunu düşünüyoruz, Zeitz Mocaa da onlardan biri. Cape Town'un çağdaş sanatlar müzesi Zeitz MOCAA, lokal sanatçılarla tanışmak için güzel fırsat. Üstelik mimarisi de çok iyi, bizce sırf içini görmek için bile gidilir, keşke yalnız bunun için sevseydik seni..... Çok da küçük bir müze sayılmayacağı için özellikle ilginizi çekecek bir geçici sergi de varsa buraya az zaman ayırmamanızı öneririz. Müze her gün 18:00'e kadar açık, giriş ücreti 190R. Mesela fokları görebilirsiniz! Bu bölge bize zaten San Francisco Pier 39'u hatırlatmıştı, foklar da gelince tam oldu. Eğer heves ederseniz kendileri saat kulesinin arkasında, kıyıda kalan noktada takılıyorlar. İsterseniz yanlarına kadar inebiliyorsunuz ama galiba inmeseniz daha iyi edersiniz. En azından uyarı tabelalarına bakılırsa durum bu. Waterfront Food Market'e uğrayıp farklı farklı mekanların bir arada yer aldığı bu modern pazar yerinde canınız ne çekiyorsa deneyebilirsiniz. Bizim en bayıldığımız konsept, nerede denk gelsek affetmeyiz. Watershed'e uğrayıp lokal tasarımcıların, satıcıların ürünlerinde bakabilir, alışveriş yapabilirsiniz. İlginizi çekerse Two Oceans Akvaryumu da burada yer alıyor, orayı dolaşabilirsiniz. Son zamanlarda yediğimiz en iyi sushiyi Cape Town'da bir alışveriş merkezinin içinde yiyeceğimizi tahmin etmezdik ama çok fazla eş dost önerince pes edip gittik ve kesinlikle sizin de denemeniz gerektiğini düşünüyoruz: Willoughby & Co. Denemeden dönerseniz havaalanı çıkışında sopalarla bekleyeceğiz. En babayı en sona sakladık: Helikoper turuna çıkabilirsiniz! İlk etapta kulağa çok ekstrem bir şeymiş gibi gelse de bu aslında Cape Town gezi rehberi için sıradan bir durum, Cape Town'a giden pek çok kişi şehir tepeden çok güzel göründüğü için burada helikopter turuna çıkıyor. Araştırmaya girişecek olursanız karşınıza birçok farklı firma çıkacak, biz Nac Helicopters'a güvendik ve son derece de doğru bir tercih olduğunu tur sonrası netleştirmiş olduk. Binmeden önce "off helikopter çok pis sallanır altınıza yapacaksınız uçarken" falan gibi yorumlar duymuş olmamız sebebiyle bayağı gerilmiştik ama zerre kadar gerilecek bir şey olmadığını söyleyebiliriz. Cape Town'da helikopter turuna çıkmak istiyorsanız bu deneyimin farklı farklı versiyonları var, uzunlukları da hangi rotayı izlediğinize göre değişiyor. 15 dakika süreni de var, 1 saat süreni de, o kısmı size kalmış, web sitelerini kurcalamakta fayda var. Bu deneyim yeterince inanılmaz değilmiş gibi tepeden okyanusu incelerken en az 4-5 tane BALİNA GÖRDÜĞÜMÜZÜ DE SÖYLEMEDEN GEÇEMEYECEĞİZ. Aslında balina gözlemek için çok uygun bir noktada olmamıza rağmen mevsimi olmaması sebebiyle bu deneyimi kaçıracağız diye üzülürken helikopterin içinden balina görmek resmen aklımızı kaçırmamıza sebep oldu, hala durup durup nasıl böyle bir şey yaşadık diye düşünüyoruz. Dememiz o ki, aşağı dikkatli bakın, okyanus deyip geçmeyin, iyi bir çocuk olursanız belki Şirinler'i bile görebilirsiniz. Turistik aktivitelere devam, bu sefer şehrin en ünlü caddelerinden biri olan Long Street'i geziyoruz. İnternetin derinliklerine dalsanız Long Street'i öyle bir anlatıyorlar ki, zannedersiniz caddeye adımınızı attığınız saniye adeta bir Walking Dead ne bilelim bir World War Z sahnesi gibi üstünüze saldıracaklar, üstünüzde başınızda ne varsa soyup soğana çevirip öyle çırılçıplak bırakacaklar sizi ortada. Vay efendim öyle tehlikeli, böyle tehlikeli, "bir şehrin en turistik caddesi bu halde olur mu pes!" falan. Sakinleşiyoruz, tabii ki öyle bir şey yok. Sadece burası çok turistik bir nokta olduğu için yankesicilikti, işte "ay banka kapanmış ben sizi başka bi yere götüreyim" benzeri küçük dolandırıcılıklardı o tip şeyler yaşanabiliyor, yani her aşırı turistik noktada ne kadar dikkatli olmanız gerekiyorsa burayı da öyle düşünün işte. Tabii tüm bu öneriler gündüz saatleri için, akşam biraz daha gerilimli olabiliyor, o yüzden mümkünse akşam vakti yolunuzu buraya düşürmeseniz daha iyi bir fikir olabilir. Long Street üzerinde şöyle bir dolanabilir, Lola's, Mama Africa, Fiction, Kamili Coffee gibi mekanlarda vakit geçirebilirsiniz, özellikle görmeniz gereken spesifik bir noktası yok, turlasanız yeter. Canınız Çin mutfağı çekerse South China Dim Sum fena değil ve hızlı bir alternatif, biz fena bulmadık. Long Street'i şöyle bir dolandıktan sonra yukarıda önerdiğimiz gibi Kamili Coffee'de küçük bir mola verecek olursanız, hemen o kahvecinin üzerinde bulunduğu sokakta dümdüz ilerleyince Greenmarket Square'e ulaşacaksınız. Burası Grand Parade'den sonra şehrin en eski ikinci meydanı, tarihi anlamda da çarpıcı bir yer, çünkü bir zamanlar köle pazarı olarak da kullanılmış. Günümüzde ise türlü türlü hediyelik eşya, obje, ıvır zıvır satın alabileceğiniz, canlı, hareketli bir lokal pazar. Bilmeniz gereken en önemli şey: Pazarlık yapın. Yarın yokmuş gibi, gururunuzu ayaklar altına alarak, utanmadan, sıkılmadan pazarlık yapın sdfs. Buradaki satıcılar genelde fiyatları yüksek açmaları, sonuç olarak ise ilk önerilen fiyattan bayağı farklı bir fiyata ürün satmaları ile ünlüler, o sebeple gösterin hünerlerinizi. Özellikle Afrika'ya özgü, daha kültürü yansıtan bir şeyler almak isterseniz burada gerçekten çok seçenek var, yalnızca çok turistik bir nokta olduğu için bir tık daha yüksek fiyat çekiyorlar işte, aklınızda olsun. Bo-Kaap Cape Town'un müslüman mahallesi. Zamanında köle olarak Malezya, Endonezya gibi ülkelerden Cape Town'a getirilmiş müslümanların yoğunluklu olarak yaşadığı, bu sebeple Malay Quarter olarak da bilinen bölge. Renk renk, cıvıl cıvıl, Küba'dan hallice evleri ile ünlü, bu sebeple de tam bir turist magneti. Aslında çok büyük bir alana da yayılmıyor, en azından o renkli evlerin yayıldığı alan birkaç sokaktan ibaret sayılır, ancak yine de gidip şöyle bi' bakınmaya ve fotoğraflamaya değer diye düşünüyoruz, sadece çok yüksek bir beklentiye girmeyin. Bu arada, o evler eskiden şu an göründüğü gibi rengarenk değil, bembeyazmış. Ancak burada yaşayan halk özgürlüğüne kavuşunca ve nihayet mülk satın alabilme hakkına da sahip olunca özgürlüklerinin bir dışavurumu olarak evlerini diledikleri renklere boyamışlar. Oh, en azından mutlu son. Bo-Kaap'ı dolaşırken Wale Street'i kutup yıldızınız olarak belirleyebilirsiniz, muhtemelen en güzel fotoğrafları da bu sokakta yakalayacaksınız. Ara sokaklara da dalar çıkarsınız, sadece çok derinliklerine kadar ilerlemeyin, çünkü bu civarda da hırsızlık olayları yaşanabiliyor. Bizi o mahallede dolaşırken en az 2-3 kişi bu konuda uyardı, kendimiz getirdiğimiz bir yorum değil yani. Bir başka keşfedebileceğiniz bölge, District 6. Tarihi anlamda Cape Town'un en önemli bölgelerinden biri, çünkü burada gerçekten acı olaylar yaşanmış. Eskiden burası yoğunluklu olarak siyahi işçi sınıfın yaşadığı bir bölgeyken 60'lı yıllarda burada yaşayan halk District 6'ten taşınmaya ve şehrin dışında kalan, çok daha kötü koşullardaki bölgelere taşınmaya zorlanmışlar. 60.000'den fazla insanın evlerinin yıkılmasından, hepsinin tamamen istekleri dışında şehrin kenarında köşesinde kalan bir bölgeye gönderilmesinden söz ediyoruz, inanılır gibi değil di mi? Eğer konuya ilişkin daha çok bilgi almak isterseniz size de District 6 Museum'u ziyaret etmenizi önerebiliriz, çok büyük bir müze değil ama, konuya ve o dönem yaşananlara, insanların hikayelerine ilişkin detaylı bilgi veriyor, bizi oldukça sarstı. Buraya kadar gelmişken geçtiğimiz senelerde dünyanın en iyi kahvecisi seçilen Truth Coffee'yi de deneyebilirsiniz, District 6 Müzesi'ne çok yakın. Bir Cumartesi günü aç karnına Old Biscuit Mill'e gidilir, bütün şehrin orada olduğuna şahitlik edilir, yenilir, içilir, yerel tasarımcılardan alışveriş yapılır. Sadece Cumartesi günleri açılan ve çeşit çeşit mutfaktan yemek deneyebileceğiniz Neighbourgoods Market'a da girilir, yarın yokmuş gibi yemek yenir. Taco üstü Burger üstü çikolata üstü pizza yiyip kendinizden utanır, ama yemeye devam edersiniz. Yalnız şunu unutmayın, hakikaten çok kalabalık oluyor, açken bu kalabalıkla başa çıkamayacak kadar öfkeli oluyor, ne bilelim bi' HULK potansiyeli falan taşıyorsanız öğlen gidin. Espressolab Microroasters'ın kahveleri güzeldi, gitmişken ordan kahve kapmayı da ihmal etmeyin. Woodstock Exchange'e gidilir, içerdeki mağazalar kurcalanır, Superette'de kahvaltı yapılır ya da Rosetta'da kaliteli kahve tüketilir, keyif yapılır. Şehrin en iyi restoranı kabul edilen The Test Kitchen'a akşam yemeğine gidilebilir ancak çok önceden rezervasyon gerektirir. Yer bulamazsanız The Pot Luck Club alternatifi olabilir. İlginizi çekerse civarda mural&sokak sanatı turuna çıkabilirsiniz, ancak bunu tek başınıza ara sokaklara dalarak yapamazsınız, çünkü adeta ananız babanız gibi buna izin vermiyoruz. Şuradaki turlara katılabilirsiniz mesela, tek başınıza cengaverlik yapmayın. Son olarak cinin kralının üretildiği bu topraklardayken 35 lira gibi saçma sapan bir fiyata çok iyi cinler deneyebileceğiniz ve bu 35 lira dahilinde günün ortasında sarhoş olup "ulan hani tadıyorduk şişe içtik resmen" diye sokaklarda dolaşacak noktaya geleceğiniz bir cin tadımına katılabilirsiniz. Biz hemen Old Biscuit Mill'in yanında kalan Woodstock Gin Company'de tadım yaptık ve çok keyif aldık. Tahmin edeceğiniz üzere size tek tek cinleri, neyle iyi gittiğini, ne şekilde içmeniz gerektiğini falan anlatıyorlar, sonra da kendi halinize bırakıyorlar. Sonrasında beğendiğiniz cini satın alabiliyorsunuz, bizce mutlaka deneyin. Şehir yakınlarındaki son bölge keşfimiz Camps Bay & Clifton tarafları. Yakınlardaki diyoruz çünkü bu bölge merkeze şöyle bi' 5-6 km uzaklıkta kalıyor. Yani tam merkez değil, ama aşağıda anlatacaklarımız kadar da mesafeli değil işte. Camps Bay taraflarına gidince işin rengi değişiyor arkadaşlar. Böyle ortalık Miami'den, Malibu'dan hallice bir şeye dönüşüyor. Mekanların sıralandığı bir sahil şeridi, dev dalgaların olduğu kocamaaaan bir plaj, özellikle günbatımı saatlerinde güzelliği zirve yapıyor, bayağı etkileyici bir hal alıyor. Ancak özünde öyle net olarak gezip göreceğiniz, keşfedeceğiniz başka bir bölgesi mevcut değil. Bizce en azından bir akşamüstünü ve akabinde günbatımı sonrası akşam yemeğinizi burada geçirebilir, buranın ortamında da bi' şahit olabilirsiniz, onun haricinde bu civarda bulunabileceğiniz pek fazla bir aktivite yok. Twelve Apostles Otel'in restoranına günbatımı için gitmek bayağı hip bir aktivite, belki değerlendirmek isteyebilirsiniz. Daha az kasıntı bir şey isterseniz sahil şeridindeki restoranlar arasında en popüler olan Caprice'te akşam yemeği yiyebilir ya da Chinchilla'da birer kokteyl patlatabilirsiniz. Bree Street üzerinde Truth Coffee'ye rakip sayılabilecek kadar iyi bulduğumuz Origin Coffee, şehrin en sevilen kahvaltı mekanlarından Jason Bakery, kokteylleri ile ünlü Orphanage Cocktail Emporium önerimizdir. Akşam yemeği için Burger & Lobster, Clarke's ya da La Tete'yi tercih edebilirsiniz. Bree üzerinde olmasa da çok yakınında olan Village Idiot akşam içki içmek ve dans etmek için en popüler mekanlardan, aklınızda bulunsun. Gece için alternatif olarak yine civardaki Tjing Tjing'in rooftop'ına da gidebilirsiniz, gayet keyifli oluyor. Bu civarda sabahlara kadar uzanan bir gece yaşayacaksanız pek çok kişi kapanışı Aces and Spades'te yapıyor, kafanız iyi giderseniz galiba daha iyi edersiniz sdfs. Zamanla Bree Street ve civarının gölgesinde kalmış ama yine de popüler sayılabilecek Kloof Street üzerinde ise Yours Truly'ye kokteyl, Asoka'ya akşam yemeği ve kokteylleri için gidebilir (porsiyonları küçük, meze mantığında düşünün, çok şey söyleyin, kokteyl olarak Sensation çok iyi, denensin 6 tane falan sdfs) ya da Kloof Street House denenebilir, ama rezervasyon yapmadan gitmemeniz önerimizdir. Bu sokak üzerinde Afrika'dan eve taşımalık bir şeyler alabileceğiniz bir market de var bu arada, eve alışveriş yapmak isterseniz aklınızda olsun. Şehri güzel gezdik, şehri iyi gezdik, bir takım kilolar alındı, geri verilecek mi bilemeyiz, fok gördük, dağlara çıktık, yeri geldi helikoptere bile bindik, ama artık yeter. Şehir dışında taşıyoruz, WELCOME TO DENEYİMLER ŞEHRİ BABY. OFF bu deneyimi yaşayacağınız için şu an o kadar heyecanlıyız ki, sanki kendimiz ilk kez görecekmiş gibi hissediyoruz. Penguenleri görmeye hazır mıyız? Çünkü Boulders Beach penguenlerin yaşam alanı! Onlarca penguenin bir arada takıldığı, yanlarına gidebildiğiniz, dokunabildiğiniz, birlikte yüzebildiğiniz bir plajdan bahsediyoruz, delilik değil mi? Eminiz bazılarınızın aklına "Afrika'da penguenin ne işi var abi" gibi bir düşünce gelmiştir ama merak etmeyin, yalnız değilsiniz, pek çok kişinin aklına bu soru geliyor. Afrika pengueni diye bir tür var efenim ve yaşam alanları da tam olarak burası, orada bulunuyor ve yaşıyor olmaları hiç de anormal değil yani. Boulders Beach dediğimiz plaj şehrin Simon's Town adlı bir bölgesinde yer alıyor. Simon's Town'u şöyle bir dolansak da öyle pek de fazla aktivite içeren bir nokta değil, dolayısıyla direkt penguenlere odaklanabilirsiniz. Sonrasında isterseniz bölgenin merkezine gidip oradaki kafelerden birinde dinlenebilirsiniz tabii ki. Burası ulusal parklar kapsamında yer aldığı ve koruma altında olduğu için giriş ücretli. Ücretinizi ödeyip turnikelerden geçtikten sonra ya Boulders Beach ya da Foxy Beach tarafına yönelebilirsiniz ki bizce ikisini de yapın. Boulders tarafında daha fazla penguen var, ancak Foxy tarafında penguenlerin yanına kadar gidebiliyorsunuz. Giriş ücreti 76R. Bu ücreti ödediğinizde her iki tarafa da gidebiliyorsunuz, iki farklı plaj var diye iki kez ücret ödemeniz gerekmiyor yani. Kaç hayvan gördük hesabını tutan var mı? YETMEZ AMA EVETTT. Zirvede bırakıyoruz, Alpaka görmeye gidiyoruz. İşte bu noktada ne alaka derseniz haklısınız, alpakanın Güney Afrika'da ne işi var? Pek de bir işi yok aslında, Afrika alpakası diye bir şey yok çünkü kimse sallamasın boşuna. Ama bir şekilde bu alpakalar buraya getirilmiş ve üzüm bağları ile ünlü bölgelerden biri olan Paarl civarında bir çiftlik kurmuşlar. Burada bir alpaka çiftliği kurmuşlar, aynı zamanda ziyarete de açmış ve kahveci olarak da hizmet vermeye başlamışlar, o halde bize de gezmek düşer! Alpaca Loom'da gidip alpakalarla doyasıya vakit geçirebiliyorsunuz. Yem alıp besleyebilirsiniz, tükürmesini göze alırsanız sarılabilirsiniz, hayatımızda dokunduğumuz en yumuşak ve tatlı varlıklar listesinde ilk 3'e net bir şekilde girmiş alpakalardan kopabilirseniz kocaman bir gaddar ve kalpsizsiniz, haberiniz olsun..... Yazının sonlarına doğru yaklaştıkça gelen "artık dandik aktiviteler kalmıştır herhalde" hissinizi bir kenara bırakmanızı önereceğiz, çünkü daha Ümit Burnu'nu görmediniz. Nerede olduğunuzun farkında mısınız ya, coğrafya derslerinde duyduğumuz ve hiç göreceğimizi düşünmediğimiz yerleri görüyoruz resmen, COŞKULANIN BİRAZ HADİ. Coşkulanmanız lazım çünkü gidip görünce "ya sanki pek de bir şey yok burada ama, Afrika kıtasının ucunda bir yerlerdeyim neticede, ne olacaktı ki zaten, kıtanın sonuna görmeye gelip kıtanın sonunu gördüm diye sinirlenemem...." diye düşünme ihtimaliniz yüksek. Hani öyle manzara çılgınlığı beklentisiyle falan gidiyorsanız diye söylemek istedik, buraya öyle anlamlar yüklemeyin bizce. Öncelikle bir kafa karışıklığını gidermemiz lazım, Ümit Burnu yani Cape of Good Hope ve Cape Point iki farklı nokta. Her ikisini de ziyaret edebilirsiniz, ancak ikisini aynı yer zannetme ihtimaliniz yüksek olduğu için bu bilgiyi vermemiz iyi olur diye düşündük. Bir diğer şok edici bilgi, her ikisi de kıtanın en ucu olmaya çok yakın olsalar da ikisi de tam olarak Afrika kıtasının en uç noktası değil. En uç noktanın adı Cape Agulhas. Yani amacınız kıtanın en uç noktasını görmek ve Hint Okyanusu ile Atlas Okyanusu'nun birleştiği noktayı görmek ise istikametiniz orası olmalı. Kafa karışıklığını giderdiysek bir başka şaşırabileceğiniz şeyi daha önceden haber edelim, hem Cape of Good Hope hem de Cape Point "Table Mountain National Park" kapsamında olduğu için bu alana giriş ücretli. Aracınızla ödeme yaptığınız bir noktadan geçmeniz gerekiyor. Yoğun bir gün olursa muhtemelen bi' 15-20 dakika kadar sıra beklemeniz de gerekecek. Cape Point tarafı turistik bir nokta olması sebebiyle aracınızı park edebileceğiniz bir alana, Two Oceans isimli bizce yemekleri tırt bir restorana, tuvaletlere falan sahip. Öyle hiçliğe gidiyormuşsunuz gibi düşünmeyin yani. İlginizi çekerse bu noktadan füniküler ile daha da yukarı, deniz fenerinin olduğu kısma da çıkabilirsiniz, daha da zirveden, daha iyi bir manzara sunuyor. Tamam söz veriyoruz bu son hayvan görme notumuz, zaten Cape Town Gezi Rehberi yazımızın sonuna gelmek üzereyiz gerçi sdfs. Bu bölgede karşınıza çıkacak hayvanı söylüyoruz: BABUN. Ama öyle nadiren değil, bayağı ortalıkta cirit atıyorlar. Fakat bu arkadaşlar pek dostcanlısı olmadıkları için çok da yanaşmasanız iyi edersiniz. Hatta elinizde yemek tutmamak, aracınızda yemek bırakmamak gibi meselelere de özen gösterseniz iyi edersiniz, çünkü saldırganlaşabiliyorlar. Hani şu her Afrika'ya gidenin fotoğraf çektirdiği renkli renkli kabinlerin olduğu plajlar var ya, bizim çok ilgimizi çekmemiş olsa da mutlaka ilgilenen birileri vardır diye düşünerek onlardan da vazgeçmek istemedik. Özellikle Muizenberg Beach tepeden mükemmel görünen devasa bir plaj, sörf için de çok sık tercih ediliyor, bu sebeple iki plajdan birini seçecek olursanız bizce Muizenberg'e gidin. St. James tarafı biraz daha tenha ve küçüktü, o yüzden bize kalırsa oraya gitmek için özel bir sebep yok. Geldik uzuuun ve bol aktiviteli Cape Town Gezi Rehberi yazımızın son gezilecek yerine. Ama yine baba bir şey yani, uyduruk değil. Efenim Chapman's Peak Drive dediğimiz yer aslında okyanus kıyısında ilerleyen ve pek güzel doğa manzaraları sunan bir yol. Şayet araç kiralamadıysanız özellikle buraya gitmenize gerek yok gibimize geliyor ama, aracınız varsa da kaçırmasanız iyi edersiniz. Daha önce de söylemiştik, trafik tersten aksa da Cape Town'da araç kiralamak = oyuna 2-0 falan önde başlamak demek, doğruya doğru. Bu yol boyunca özellikle Hout Bay ve Noordhoek'te duraksayarak şöyle bir aşağılara bakınmanız önerimizdir, aksi takdirde öylece arabayla geçip gittiğinizle kalırsınız, her ikisi de tam fotoğraflık noktalar. Bu yoldan geçmeniz için hem gidişte hem de dönüşte para ödemeniz gerekiyor, üzgünüz..... Bizim ziyaret etmediğimiz için Cape Town Gezi Rehberi kapsamında anlatamayacağımız, ama bir ihtimal ilginizi çeker diye buraya bırakacağımız birkaç nokta var, araştırırsınız belki; Robben Island, Kirstenbosch Botanik Bahçesi ve Company's Garden. Gelin gelin oturun, şarap da var evet doğru duymuşsunuz, oturun bi' soluklanın anlatacağız. Konuya ilginiz varsa mutlaka haberdarsınızdır, Güney Afrika yeterince deneyim sunmuyormuş gibi şarapları ile de ünlü ve tabii ki bu durum bağ bahçe gezmenin Cape Town'un ana turistik aktivitelerinden birine dönüşmesine sebep olmuş. Biz de Cape Town'daki 1 günümüzü şarap bölgelerinde şöyle bir dolanmaya adadık. Bu noktada tercih edebileceğiniz Stellenosch, Franschoek, Constantia, Paarl gibi birkaç farklı bölge mevcut. Biz konuya ilişkin öyle çok da fazla bilgi birikimimiz olmaması sebebiyle gayet amatör bir şekilde bağ evlerinden birini seçip ona odaklanarak plan yaptık ve tam bir nokta atışı yapmışız diyebiliriz. Gittiğimiz çiftliğin adı Babylonstoren. Yalnızca şarap üretmiyorlar, gez gez bitmeyecek bahçelerinin bir bölümü üzüm bağlarından oluşuyor. Geri kalan kısımlarda aklınıza gelebilecek her türlü sebze, meyve, bitki yetiştiriliyor ve gerçekten müthiş bir ortam yaratmışlar. Dolaştıkça içinizden "aslında her şeyi bırakıp güneye yerleşeceksin abi" klişesi fışkırıyor resmen. Sizin de ilginizi çekerse burayı ziyarete gidebilir, şarap tadımı yapabilir, beğendiğiniz şarapları makul fiyatlara satın alabilir, bahçelerini gezebilir hatta burada konaklayabilirsiniz bile. Bu arada mağaza bölümlerini gezmeyi de ihmal etmeyin, orada yetişen ürünleri satıyorlar. Gidin patlıcan alın demiyoruz tabii, doğal parfümler, sabunlar, ne bilelim hasır şapkalar, çantalar, mumlar artık aklınıza ne geliyorsa pek çok ürün satıyorlar. Güney Afrika Cumhuriyeti'nin para birimi Rand. Evet biz de gitmeden önce hiç duymamıştık, öyle-imiş. Paranızı çok yüksek ihtimalle ziyaret edeceğiniz Waterfront bölgesindeki Alfred Mall'un içinde American Express Foreign Exchange'de Rand'a çevirebilirsiniz. Ama yine de alternatiflere bakmayı ihmal etmeyin, biz seçenek olsun diye bi' tane önerelim dedik. Bu arada bazen para bozdurmaya gittiğiniz yerlerde güvenlik sizi "burası kapandı ama şurada bozdurabilirsiniz" diye bir yere götürmeye çalışabiliyor, onu yemeyin. Gözden kaçırabileceğiniz bir detayı hatırlatalım, priz girişlerimiz farklı. Yanınıza Güney Afrika'ya uygun dönüştürücü almayı unutmayın. Tamam hadi güzel bir şeyler yağdırmaya devam edelim, Güney Afrika ile saat farkımız yalnızca 1 saat. Şaşırmayın, okulda meridyenlerin anlatıldığı kısmı iyi dinleseydiniz şaşırmazdınız, yazıklar olsun..... Aslında o saat farkı da olmazmış da işte biz bi' tuhaf saat uygulamasında sabitlendik ya, o sebepten var. Yani uzun uçuş ardından bir de jet lag krizi yaşamayacaksınız, iyisiniz, kralsınız. Bol merak edilen bir konuyu da açıklığa kavuşturalım; Cape Town'a giderken herhangi bir aşı olmanız gerekmiyor. Bizim pek de ilgimizi çekmeyen ve sansürlemeyeceğim, götümüzün yemediği bir aktivite olduğu için denemedik ama, ilginizi çekerse köpekbalıkları ile dalış yapabiliyorsunuz. Yani hadi gel köpekbalığı beraber dalak mı, gibi değil de, bir kafesin içinde dalıyorsunuz, sağınızda solunuzda köpekbalıkları oluyor falan. Ne güzel anlattık di mi? Korkuyoruz kardeşim allah allah. Neyse, yapacak olursanız dönünce bize de anlatın, merak ederiz....... Merak edilen son bir konuya daha açıklık getirelim, çünkü Afrika deyince akıllara safari geldiği aşikar, ancak Cape Town bunun yeri değil. Cape Town yakınlarında safari yapabileceğinizin iddia edildiği yerler de bizce biraz uydurmaca. Daha çok bu "Afrika=Safari" beklentisini karşılamak için zorlama oluşturulmuş yerler gibi yani. Gerçekten böyle bir niyetiniz varsa yallah Kruger National Park'a. Size boşuna para harcatmayız, rica ederiz, biz de sizi seviyoruz. -airbnbde onerdiginiz yerin gunlugu 600 lira ve 6 kisi kalabiliyor. Saka yapiyor olmalisiniz? Apartheid o kadar kotu bir sistem ki simdiki siyahlarin azimsanamayacak bir kismi apartheidi tekrar ariyor. Apartheid bitene kadar guney afrikanin ciddi anlamda guclu bir ekonomiye sahip oldugunu hatirlatmak isterim. Bu sistem cokup, anc basa gelince ekonomi hizla cokmeye basladi. Son 10 yildir ulkenin tarim ihtiyacini karsilayan beyaz ciftcilere siyahi ceteler saldirip katletmekte, kadinlarina kizlarina tecavuz etmekte. Anc bu konuda hicbirsey yapmayip, politikacilari beyaz adami daha oldurmeyin diye demecler vermekte. Beyaz iseniz sirketiniz belli bir buyukluge ulastiktan sonra, siyahi birisine devretmeniz gerekiyor. Sonuc olarak, ulke beyazlarin yonetiminde iken, ekonominin gayet guclu, sucun baya az ve paranin belli bir zumrede toplandigini goruyoruz. Paranin belli bir zumrede toplanmasi dunya genelinde gorulen bir durum. Apartheidden sonra ise ulkenin zenginligini siyahi zumre aldi, standart siyahi vatandas yine fakir. Benzer ornek zimbabwe icinde gecerli. Beyazlarin yonettigi zamanlar ulke gayet kralken, siyahiler yonetimi ele gecirip, beyazlari sallayinca, ulke ciddi anlamda kotulesmeye basladi, simdiki durumu belli. Keske ayh apartheid cok kotuymus yaeee diye sallamadan once, gittiginiz ulkenin tarihini biraz okusaydiniz.


Tabii ki Hatay gibi bir şehri sadece yemek ile özdeşleştirmek olmaz, burası aynı zamanda Türkiye sınırları içindeki en eski yerleşim yerlerinden biri. Yapılan araştırmalarda elde edilen bulgular şehrin tarihinin M. Ö 100000 yılına kadar dayandığını gösteriyor, AKLI ALMIYOR İNSANIN. O sebeple yediğinize içtiğiniz önem verdiğiniz kadar gezip gördüğünüzü de ciddiye alın, kısa zamanınız varsa bile en azından şu Hatay Arkeoloji Müzesi'ne olması gerektiği kadar zaman ayırın, o kısmı aşağıda detaylandıracağız zaten. Hataylı takipçilerimizden gelen mesajlardan ve şehrin konumundan da anladığımız üzere Hatay yazın çok sıcak oluyor. Dolayısıyla öyle şehir keşfi yapayım, dağ bayır gezeyim, e bir de yarın yokmuşçasına yemek yiyeyim diyorsanız Hatay'a mümkünse bahar aylarında gidin. Biz Hatay'ı Mart ayının sonlarında bir vakit ziyaret ettik ve hava gündüz 22-23 derecelerdeyken akşamları 9-10 derecelere kadar düştü. Yani gündüz gezip tozmaya gayet elverişli bir hava varken, akşamları bayağı üşüdük. Bavulunuzu yaparken de ona göre düşünün, gündüz sıcak olsa bile akşam pis bir soğuk olabiliyor, sonra mevsimle hiç ilgisi olmayan kıyafetlerle ortalıkta dolaşan bloggerlar gibi kalmayın, üstünüze başınıza akşam için bir tık daha kalın bir şeyler almayı ihmal etmeyin. Hatay genelinde gezmek isteyeceğiniz ve Antakya'dan uzaklaşmanızı gerektirecek bir takım noktalar olsa da gerek turistik noktaları, gerek yeme içme noktalarını baz alacak olursak bu gezi boyunca en çok Antakya ve civarında zaman geçireceksiniz. Dolayısıyla konaklama için Antakya doğru bir tercih olacaktır. Ancak aşağıda detaylandıracağımız Hatay'da gezilecek yerler listesini eksiksiz olarak yerine getirecekseniz ve Antakya'da kalıyorsanız çok yüksek ihtimalle araba kiralamanız gerekecek, o kısmı bir sonraki maddede çözeriz. Biz 1 gece İskenderun'da, 1 gece Antakya'da konaklayarak aradaki mesafeyi gidip gelme sorununu çözdük ve mantıklı bir çözüm getirdiğimizi düşünüyoruz. Böylece İskenderun tarafında da günbatımı&rakı olayına girişebildik, Antakya'ya geri dönme derdimiz ortadan kalktı falan. Otel olarak Antakya'da Kavinn Butik Otel'de, İskenderun'da ise başka seçeneklerimiz olsa da o hafta pek çok otel dolu olduğu için Ramada'da kaldık. Kavinn Butik Otel'de konaklama imkanınız olmazsa bile gidip mutlaka avlusunu görün, tam fotoğraflıktı. Antakya içindeki Kavinn Butik Otel tarzı otantik yerlerde kalacaksanız bazı noktalara arabayla girilemiyor, ama ana caddeye çok da mesafeli olmadıkları için bavulunuzla aralara girmek çok da zorlu değil. Hatay'da ulaşım meselesini değerlendirirken aslında nasıl bir gezi planladığınızı göz önünde bulundurmak gerekiyor. Çünkü Antakya içinde arabanız olmadan hareket etmek çok da zor değil, eğer sadece Antakya'yı dolaşacağınız kısa bir hafta sonu gezisi planladıysanız arabasız idare edilir, 2 günlük gezi için bir de araba kiralama derdine girmeye gerek yok. Ancak Antakya'nın dışına çıkıp aşağıda söz edeceğimiz diğer yerleri görecekseniz araba kiralamak mantıklı oluyor, çünkü bazı noktalara arabasız ulaşım pek de kolay/mümkün değil. Hatay Havaalanı'ndan merkeze ulaşım için Havaş'ı kullanabilirsiniz. Antakya ve İskenderun'a seferleri var, güzergah ve saatlere şuradan bakabilirsiniz. Gerek havaalanında gerek şehir içinde taksi kullanırken dikkatli olmanızı öneririz, taksicilerin kurnazlık kovalaması çok da şaşılan bir durum değil, pek çok kişinin başına gelmiş. Bizim başımıza taksimetreyi açmayı unutmuş gibi yapmaları formunda geldi, hatırlatınca da "zaten belli ne yazacağı" gibi saçma bir açıklama yaptılar, özetle dikkatli olun. Biz aracımızı dönem itibariyle bulabildiğimiz en uygun fiyatlı yerden kiraladığımız için özellikle bir yer önermeyeceğiz, siz de bi' araştırırsınız. Kredi kartınızın, telefon operatörünüzün kampanyaları olup olmadığını mutlaka kontrol edin, bir şeyler çıkıyor. Hatay'da gezilecek yerler konusunda o kadar da iddialı sayılmayız. Yani şehrin görülmedik yerini bırakmadık, x yer bu rehberde yoksa o zaman o yer komple yoktur gibi bir iddiamız yok. Çünkü biz Hatay gezimizi yazının girişinden de anlayacağınız üzere büyük ölçüde yemek üzerine kurmuştuk, yanımızda götürdüğümüz kıyafetleri bile genişleme payı olanlardan seçtik, öyle bir kararlılık sdfs. O sebeple bir Hatay uzmanı olmak falan istiyorsanız ek kaynaklardan destek almanızı öneririz, bizim aşağıda yazacaklarımız 2-3 günlük bir Hatay gezisinde görebileceğiniz turistik noktalar üzerine kurulu, diğer rehberlerimizde olduğu gibi çok fazla alternatif nokta içermiyor yani. Alışkın olduğunuz OitheBlog tarzından bir tık daha farklı bir rehber olunca baştan bi' uyaralım dedik. Bu her rehberde karşınıza çıkacak "Antakya sokaklarını gezin...." deyip geçilen mesele aslına bakarsanız biraz bulanık. Çünkü son derece dürüst davranacak olursak Antakya sokaklarının öyle offf çok güzel abii dedirten bir havası yok, bizce Hatay genel olarak bazı noktalar hariç pek de göze hitap eden bir şehir değil, burayı başka yönleri ile sevecek, başka sebeplerden özleyeceksiniz. O sebeple tabii ki sokakları dolaşın, ancak öyle çok büyük bir beklentiyle değil de, şehri, yöreyi tanımak adına dolaşın. Zaten aşağıda anlatacağımız bazı noktalara yürürken sokakları da dolaşmış olacaksınız, onların ötesinde bir nokta ile şahsen biz karşılaşmış değiliz. Bizce Antakya sokaklarını dolaşmanın en güzel tarafı beklenmedik noktalardan karşımıza avlular çıkıp durmasıydı. Bunun sizin de hoşunuza gideceğini tahmin ederek özellikle Zenginler Mahallesi'nde Gazi Paşa Caddesi üzerinde yürüyecek olursanız hem karşınıza birçok avlu çıkacak, hem de bizce görsel olarak en güzel cadde burasıydı. Anadolu'nun pek çok şehrinde karşılaşabileceğiniz o klasik çarşılardan tabii ki Hatay'da da var, üstelik İpek Yolu üzerinde olması sebebiyle tarihi de bayağı eskilere dayanan bir çarşı. Özellikle cami kilise havra üçgeni arasında bir noktada kalıyor olması sebebiyle Antakya'nın en turistik yerlerinden biri diyebiliriz. Görsel olarak otantik sayılabilir ama, içeride kurutulmuş patlıcanların yanında Kylie Lip Kit satıldığını görünce biraz büyüsü kaçıyor tabii sdfs. Yine de evinize Hatay'a özgü şeyler almak, hediyelik eşya bakmak falan isterseniz Uzun Çarşı'da bakınabilirsiniz. Yine Uzun Çarşı'nın bir parçası sayılabilecek Kurşunlu Han'a da' bi kafa uzatırsınız, burası Antakya'daki hanlar içinde en eski olanı. 638 yılında, Hatay Arapların elindeyken inşa edilen ve Türkiye sınırlarındaki ilk cami olarak kabul edilen Habib-i Neccar Camii, eski bir tapınağın yerine yapılmış. Bir dönem bölge Hristiyanların hakimiyetine geçince kilise olmuş, sonra tekrar camiye çevrilmiş, Osmanlı döneminde bir takım eklemeler yapılmış falan derken günümüzdeki halini almış. Yalnızca dışarıdan görmekle kalmayıp avlusuna girecek olursanız güzel fotoğraflar da yakalayabilirsiniz, aklınızda bulunsun. Hatay gezimiz boyunca gezdiğimiz yerler içerisinde bizi en çok etkileyen, en gururlandığımız, en ULAN BİZİM DE BÖYLE MÜZELERİMİZ VAR BE OH diye bağırtan yer kesinlikle Hatay Arkeoloji Müzesi oldu. Türkiye genelinde gördüğümüz en iyi müzelerden biri olan Hatay Arkeoloji Müzesi, oldukça büyük bir müze olduğu için bizce buraya uzunca bir zaman ayırmanız gerekir. İçerisi çağlara/dönemlere göre farklı farklı bölümlere ayrılmış ve her biri son derece detaylı biçimde anlatılıyor. Özellikle mozaiklerin yer aldığı bölümden bayağı etkileneceğinizi düşünüyoruz, mutlaka ziyaret edin. Kendisine "tarihteki ilk ayyaş" adını verdiğimiz, elinde şarap kasesi, yanında şarap testisi ve ekmek olan iskelet mozaiğini gözden kaçırmayın. Üzerinde şöyle yazıyormuş: Neşeli ol, hayatını yaşa! İzindeyiz reis. Müze kart geçiyor, kart yoksa 20 TL. Müze her gün açıktı, Pazartesi kapalıdır diye düşünmeyin yani, biz Pazartesi gittik mesela. Saint Pierre Kilisesi Hatay genelinde en çok yabancı turisti bir arada gördüğümüz nokta olarak kişisel tarihimize geçti. İlk gittiğimizde bomboştu, dedik kimse mi merak etmiyor yahu, sonrasında koca koca turist grupları otobüsler ile buraya akın ettiler. Hristiyanlığın en eski kiliselerinden biri olduğu için bu anlamda da önem taşıyan, hatta hac yeri kabul edilen ve bu sebeple yabancı turistleri de çeken Saint Pierre kayaların içine oyulmuş, küçük bir kilise. Daha doğrusu bir mağara ve kiliseye çevrilmiş şeklinde betimlemek daha doğru olur. Şehrin 2 km kadar dışında, tepede bir noktada kalıyor, vaktiniz olursa gidip görebilirsiniz. Girişte Müze Kart geçiyor, kartınız yoksa 20 TL. Hemen bu kilisenin kapısının oradan sola, dağa bayıra doğru çıkan bir patika göreceksiniz. O yol Kharon Kabartması'na doğru gidiyor ancak hem yürüyüş yolu kötü, hem de kabartma yakından pek de iyi seçilebilen bir durumda değil, biraz fazla zarar görmüş. Beklentinizi çok yükseltmeden gidip bir bakılabilir. Yolu anlayamadıysanız kilisenin girişindekilere sorun, onlar tarif ederler. Musa Dağı eteklerindeki Hıdırbey Vadisi'nin devamında yer alan Vakıflı Köyü Türkiye'nin tek/son Ermeni köyü olarak biliniyor. Aslında çok büyük bir köy değil, biraz da yayılmış durumda, o sebeple öyle pek de sokak sokak gezebileceğiniz, aylaklık edebileceğiniz bir köy değil. Köye ulaştığınızda karşınıza önce Vakıflı Köyü Çay Bahçesi ve köyde yetişen organik ürünlerin satıldığı bir nokta, 300 metre kadar sonrasında da bir zamanlar ipek fabrikası olan ama 1875 yılında kiliseye çeviren Vakıflı Kilisesi çıkıyor. Köy, özellikle bizim gittiğimiz dönemlerde portakal ağaçları arasında oldukça şirin görünse de çok fazla aktivitede bulunabileceğiniz bir köy değil, belki yol üzerinde uğrayıp bi' çaylarını içebilir, organik ürünlerden alabilirsiniz. Buralı bir takipçimizden duyduğumuza göre şayet Paskalya döneminde Hatay'a gidecek olursanız o dönemde köyde güzel bir sofra kuruluyor, yerel yemekler yapılıyor, daha tatlı ve canlı bir ortam oluyormuş, işte o zaman kesin gidilir! Vakıflı Köyü'nün hikayesini merak ederseniz şurada güzel bir yazı var, oraya göz atabilirsiniz. En önemli nokta, buraya haftasonu gitmemek. Özellikle güneşli bir pazar günü gidecek olursanız buranın inanılmaz kalabalık, kaotik, böyle piknik yeri terk bir halde olduğuna şahit oluyorsunuz ve inanın adım atmak mümkün olmuyor. Bir yerde çocuklar koşturuyor, bir yandan herkes fotoğraf çekme derdinde, bir yandan ALİ KEMAAALLL KOŞMA EVLADIIIMM çığlıkları falan sdfsd. İmkanınız varsa hafta sonu gitmeyin. Titus Tüneli'ne ulaşmak için biraz yürümeniz, yol katetmeniz ve ardından belli bir noktada suların içinden falan geçmeniz gerekiyor. Bizim orada bulunduğumuz süre içinde tünelin içlerine doğru ilerlemek için cebelleşirken dengesini kaybedip düşen en az 5-6 kişi oldu. İzlemesi komik ama başınıza gelirse hiç de komik değil sdfs. O sebeple ona göre bir ayakkabı giyip gitseniz, ne bilelim mesela uzun paçalı bir pantolon falan giymeseniz iyi edersiniz. Kayalara oyulmuş bir mezar kompleksi olan Beşikli Mağara'ya da Titus'a ulaştığınız şekilde gidiyorsunuz. Bir noktada tabelalar sizi yönlendiriyor, bir tarafa yürürseniz Titus'un daha ilerleyen noktalarına giriyorsunuz, sağa doğru gidecek olursanız ise Beşikli Mağara'ya. İskenderun Antakya'ya uzak kaldığı için ve hafta sonu gezginleri tarafından es geçildiği için biraz geri planda kalmış gibi görünse de bizde Hatay'ın en yaşanılası yeriymiş izlenimi yarattı. Böyle bi' minik İzmir, hatta akşam üstü saatlerinde bi' günbatımının da etkisiyle bi' California terk haller falan, hayırdır İskenderun, kime bu şovlar? Bizi kazandın..... İskenderun genelinde öyle özellikle şurayı gezin burayı görün diyeceğimiz net bir yer yok. Şayet ilginizi çekiyorsa Deniz Müzesi var, belki oraya uğranabilir. Bize kalırsa buranın tadı günbatımı saatlerinde sahile gidip aylaklık edince çıkıyor. Sonrasında da hemen yakınınızda kalacak Petek Pastanesi'ne doğru gidersiniz, o kısmı aşağıda detaylandıracağız, detaylandırmadan olmaz çünkü bizce İzmir Reyhan Pastanesi ile kapışacak güzellikte bir pastaneydi, yüzzzde yüz gitmeniz lazım! Gidemediklerimiz: Zamanımız yetmediği için Arsuz, Batıayaz Yaylası ve Harbiye tarafını keşfedemedik, eğer vaktiniz varsa belki oralara da bi' göz atmak istersiniz diye bildiğimizi esirgemeyelim dedik. Bir de eğer yazın gidecek olursanız Karamağara'nın suyu harika görünüyor, yüzmek için nasıldır bilmiyoruz ama, Kaputaş Plajı Hatay şubesi görüntüsü ile bizce araştırmaya değer gibi. Hadi konuya favorilerimizden biri ile girelim; Ali Mürdün'ün yeri. Hatay'a ve civarına özgü bir sürü yemeği tek bir sofrada görmek isterseniz Ali Usta'nın mekanına kesinlikle gitmeniz lazım, çünkü gerçekten bir Hataylı'nın evine gidip de yemişsiniz gibi bir lezzet karşınıza çıkacak. Ama öyle hop diye gidemiyorsunuz, çünkü Ali Usta her yemeği kendi hazırladığı için her şey belli bir saatte bitiyor, o yüzden en iyisi elinizi çabuk tutup mümkünse öğlen 12:00 gibi orada olmak. Öyle 14:00 sularına falan kalırsanız avcunuzu yalarsınız valla, bu yola baş koymanız lazım. Yer bulup da oturmayı başarırsanız önünüze çeşit çeşit yemek gelecek. Ekşi aşı çorbası, lahana dolması, oruk, cevizli biber, tavuklu pilav, aşur, sakız murcu şeklinde uzayıp giden koca bir listeden bahsediyoruz, karnınız DEV doyacak. Üstüne gelen krem karamel ve Ali Usta'nın üstüne köpük sürüp bize resmen elleriyle yedirdiği kerebiçe de bayıldık. Gördüğünüz gibi ALİ USTA FAN CLUB açmaya çok yakınız, o yüzden Ali Mürdün'ün yeri bizce Hatay gurme gezinizin garanti uğranacak noktalarından biri olmalı. Bir diğer efsane ile devam edelim, Dönerci Tacettin Usta. Şimdii, bir kere Antakya döneri diye bir gerçek var, önce ondan bahsetmek gerekiyor. Çünkü Antakya döneri öyle bildiğimiz döner gibi değil, mevzusu farklı. Buranın döneri soslu döner, içine soğanı da basıyorlar, e biraz acı da oluyor. Seversiniz sevmezsiniz bilemeyiz, dönerde gelenekçiyseniz sizlik olmayabilir, ama biz biraz tantuni havası aldığımız için bayağı bayıla bayıla yedik ve bizce bu işin Antakya'daki ustası da kesinlikle Tacettin Usta. Tacettin Usta'da öğle vakti gidip şak diye boş masanın birine oturmak mümkün değil. Ya arayıp, ya önünden geçerken uğrayıp sıraya girmeniz gerekiyor. Saat 12:00'de gidersiniz, 13:30'a yer var derler, şaşırmayın, seveni çok. Neticede bize kalırsa Antakya'da yiyebileceğiniz en iyi dönerlerden birini burada yiyeceksiniz, o yüzden o beklemeye değer. Bu arada Tacettin Usta uzaktan bakınca böyle bi' sert mizaçlı, bi' "ustaya yanaşırsam suratıma tokadı basacak galiba" gibi dursa da konuşunca çok kibar, güleryüzlü biri, hani gidip izlemek, belki video falan çekmek isterseniz çekinmeyin. Tacettin Usta'ya alternatif olarak bize en çok Mısırlı Döner önerildi. Bizce orası da iyiydi, ancak yine de Tacettin Usta zirveydi, ikisini birden deneyip kararınızı verirsiniz artık. Zirvedeyiz canım, sesini duyamıyoruz...... Bu sefer de humus konusunda zirveden ilerliyoruz, gerçekten şu güne dek yediğimiz humuslar humus değil, HUMUSUMTRAKMIŞ, HUMUSTAN HALLİCEYMİŞ. Ben bu zamana kadar humusu o kadar da sevmediğimi iddia ederdim, meğer böylesini yemediğim içinmiş. O yüzden şayet o kadar da büyük bir humus sevdalısı değilseniz bile bizce Humusçu İbrahim Usta'ya uğramadan büyük konuşmayın. Vegan dostlar, valla burası tam sizlik yer he, yaşadınız. İbrahim Usta acayip konuşkan. Bir şey mi merak ettiniz, sorun uzun uzun anlatsın, hiç daralmıyor bunalmıyor. Biz mekana gittiğimizde kendisi birkaç gün önce İtalya'dan yeni dönmüştü, orada bir gastronomi konferansına katılmış, humus konusunda şov yapmış da dönmüş, bayrakları astırmıştı. Baktık biz konuya ilgiliyiz, çok soru soruyoruz, oturun dedi, ben size ne yemeniz gerekiyorsa yağdıracağım, o sırada da anlatırım. E tabi adabı vardır Antakya'da humus yemenin, öyle kafanıza göre gitmek yok. Mesela burada humusu sabah kahvaltıda yemek gayet sıradan bir durum, o yüzden yadırgamayın, siz de sabah gidin. Biz 9:30 gibi gittiğimizde mekan doluydu, herkes ya orada oturmuş yiyor ya kahvaltı sofrası için paket yaptırıyordu. Üstelik burada öyle sadece dümdüz humus da yenmiyor, sarımsaklı humus var, bakla ezmesi var, cevizli biber var, allah ne verdiyse. Zaten kremamsı kıvamda olan bu yemeklerin üstüne tahin ve zeytinyağını gezdirip yanına da dağ gibi ekmekle ev yapımı turşuyu bastılar mı sabah 10:00'da rakı içesiniz geliyor, durum çok fena. Bizce abartıyor muyuz demeyin, hepsinden söyleyin, doyacak gibi olursanız ekmeksiz götürürsünüz, hadi afiyetler! Antakya genelinde şanı yürümüş bir diğer humusçu da Humusçu Nedim, eğer kıyaslamak isterseniz orayı da deneyebilirsiniz. Ohoo, daha işimiz uzun, söz konusu Hatay mutfağı oldu mu ana başlıklar bitmek bilmiyor, o yüzden diyoruz size şu gittiğiniz yerlerde her şeyi yarım porsiyon söyleyip bölüşün diye. Bu sefer konumuz tepsi kebabı. Denemek için yerlisi tarafından önerilen iki yer var, biri Pöç Kasabı, diğeri Tugay Kasabı. Biz zamanımız kalmadığı için Tugay Kasabı'na yetişemedik, ama acayip aklımız kaldı. Pöç'te yedik, beğendik, ama kıyaslama imkanımız olacak bir başka versiyonunu deneyemediğimiz için en iyisi midir onu bilemeyiz. Hayatımıza girmez olaydın be Petek Pastanesi, gelip de bitanemiz olmaya ne hakkın var? Hatay'da yediğimiz en güzel tatlıları komple Petek Pastanesi'nde yedik, künefesinden fıstıklı suflesinde, adını bilmediğimiz hindistan cevizli krema dolgulu topçuklardan hurmalı kömbesine her şeyinin hastasıyız, hala acıktıkça aklımıza düşüyor. İskenderun'a gitmeye üşendiyseniz Petek Pastanesi'nin burada olduğunu aklınıza getirin ve poponuzu kaldırın, çok iyiydi. Hazır künefeden konuyu açmışken Antakya'da yiyebileceğiniz en iyi künefeden de bahsetmeden geçmeyelim. Belki Instagram'da denk gelmişsinizdir, hani şu tepside künefeyi havada çevirdikleri şovlu videolar var ya, işte burası tam olarak orası. Ama sırf şov değiller tabii, hakikaten çok lezzetli künefe yapıyorlar. Yalnız Hatay genelinde künefe yerken beklentinizin doğru olması adına şu detayı da eklemeden geçmeyelim; Hatay'da künefe İstanbul'dakiler kadar tatlı ve şerbetli değil, şekeri az, peyniri bol yapılıyor. Özetle İskenderun'da Petek'te, Antakya'da burada künefe yemeden olmaz. Yalnız dikkat edin, etrafta birkaç farklı künefeci daha var, burası diye karıştırıp yanlış yere oturmayın, oturmadan özellikle Yusuf Usta olup olmadığını sorun. Künefe için deneyebileceğiniz birkaç önerilen yeri daha şöyle bırakalım: Meclis Künefe ve Bizim Künefe. İskenderun tarafında rakı-balık-meze triosuna kapılmak isterseniz Sahil Restoran'ı tercih edebilirsiniz. Özellikle güzel bir havaya denk gelirseniz ya da günbatımı saatlerinde gidecek olursanız deniz kenarında olduğu için bayağı keyifli oluyor. Ayrıca mezeleri lezzetliydi, bizim favorimiz öyle bildiğimiz klasik sıcak haliyle değil de meze olarak servis edilen Ali Nazik oldu, ama başka değişik mezeler de vardı, en iyisi gitmişken ne var ne yok bi' sorun. Kahve için iki alternatif bulduk; İskenderun'da hem bisiklet tamir edilen hem de kahve dükkanı olan tatlı konseptli All Ride Bike Coffee ve Antakya'da direkt kahve ihtiyacınızı gidermeye yönelik kendini küçük işlevi büyük mekan Kahve Gurusu. Affan Kahvesi'nin meşhur tatlısı Haytalı'yı denedik, ama sevenlerinden özür dileyerek sevmedik. Nedir bu haytalı diyecek olursanız altı muhallebi, üstü dondurma, o pembe rengi ise üstüne gıda boyası içeren gül suyu dökmelerinden kaynaklanıyor. Salah Kebap ve Avlu Restoran'ı denemeye vaktimiz kalmadı, belki denemek istersiniz diye yazdık gitti.


Yazıya random gülerek başlamanın kabul göreceğini bilsem öyle başlardım, çünkü attığımız başlığa baktıkça gülüyorum. Ama Amsterdam'dan bahsedince o mimariye, o güzeller güzeli şehre, onca şahane müzeye ve şehrin sunduklarına rağmen akıllara gelen şeylerin listesini yapsak siz de biliyorsunuz ki anahtar kelimelerimiz uyuşturucu, Red Light District, uykusuz geceler vb. şeyler olacaktır. Özellikle henüz Amsterdam'ı gidip görme fırsatınız olmadıysa aklınıza bunların gelmesi çok normal, çünkü büyük ölçüde öyle yansıtılıyor. Ancak şayet gidip gördüyseniz bu konulardan bağımsız olarak aslında pek çok açıdan ne kadar övülesi bir şehir olduğunun siz de çoktan farkına varmış ve şayet kış soğuğuna/rüzgarına göğüs gerebileceğinizi düşünüyorsanız "ulan burada yaşasam ne güzel olurdu" hayallerine bile kapılmışsınızdır. Sahi, Amsterdam'da yaşamak nasıl olurdu? Biz şöyle bir düşününce bile içimiz cız ediyor, çünkü hakikaten Amsterdam'ın sevilecek çok yönü var. Neyse ki konu burada kalmayacak ve bir süredir Amsterdam'da yaşayan Dicle Bağcı ile konu üzerine detaylıca konuşma fırsatımız oldu da nedir ne değildir öğrendik. Zaten Dicle'yı uzaktan uzaktan o kadar kendime benzetiyorum ki, ben orada yaşasam ve benimle röportaj yapılsa ortaya benzer bir içerik çıkardı herhalde, hadi daha fazla uzatmayalım, iyi okumalar! Başlamadan gelen not: Dünyanın başka ülkelerine göç etmiş kişilerle yaptığımız röportajlar için şuraya bakabilirsiniz. Gidip gidip görmek konusunda gaza geldiyseniz Amsterdam Gezi Rehberi, Alternatif Amsterdam Rehberi ve Amsterdam Yeme İçme Rehberi de sizi bekler. Aslında ben çocukluğumdan beri başka bir ülkede yaşamak istiyorum diye tutturmuştum. 5 yaşındayken Kardak krizinin patlamasıyla mıdır bilmiyorum ilk öğrendiğim ülke Yunanistan olduğu için büyüdüğümde orada yaşamak istediğimden emindim. Ne bileyim ben sonradan batacaklarını...... Ama somut olarak Türkiye'den taşınma fikri aklıma ara sıra girip çıkan bir şeydi, ben de arada olanakları yokluyordum. Nedense 2015 senesinde iyice aklıma yerleşti ve katlanarak artan bir sürekli cinnet haline dönüştü diyebiliriz. Başlarda aklımda spesifik olarak Hollanda yoktu mesela, Almanya ve İngiltere'de de işler arıyordum. İş olmayınca master kasayım dedim ama Avrupa Birliği vatandaşı olmayanlara dayanan uçuk fiyatlarla yapamayacağımı anlayınca İTÜ'de lisansa başlayıp Hollanda'ya exchange'e geldim. Bunun için Hollanda'yı seçme nedenim ise hem Delft Teknik Üniversitesi'nin Avrupa'daki en iyi mimarlık fakültelerinin başında gelmesi hem de aradığım eğitimin tam anlamıyla burada verilmesiydi. Exchange'e geldikten sonra da zaten bir arkadaşımın deyimiyle elalemin memleketine kene gibi yapıştım ve master'ımı bitirmek için Türkiye'ye dönmedim bile........ Ya bu olay Hollanda'da çok ilginç gerçekleşiyor, çünkü diğer ülkelerden hikayeler duydukça canım vatanım diyip göçmen ofisine sarılasım geldi. İş bulma süreci sıkıntılı, o konuda bir şey diyemeyeceğim ama işi bulduktan sonra her şey kolay ilerliyor. Ben ilk olarak master için geldiğimde de kolaydı, 6 aylık programa 9 aylık vize vermişlerdi. Sonrasında mesela şimdiki işimin görüşmeleri ilerlemişti, ama vizemin bitmesine bir ay kalmıştı. Göçmen ofisine gittim, "vizemi nasıl uzatabilirim?" dedim, aslında resmi olarak böyle bir seçeneğim yokmuş ama adam resmen derinlemesine araştırdı ve bana olabilecek birkaç ihtimali söyledi. O kadar tatlı ve yardımcı olma hevesiyle doluydu ki, o olmasa, hani öğrenci işleri kılıklı birine gelsem bu kadar uğraşamazdım sanırım. Neyse ben şimdiki şirketim "highly skilled immigrant" vizesi için başvurana kadar ben süremi uzatmış oldum. Bu vize de başvurduktan sonra resmi olarak 3 ayda çıkıyor bu arada, ama büyük şirketlerin başvuruları 2-3 haftada tamamlanıyormuş. Tabii ki çok evrak işi vardı ama hepsiyle şirket uğraştığı için ben pek bir şey görmedim, sadece 1-2 kağıt doldurup gönderdim. Bu arada Türklere ekstra kolaylıklar var. Hem vize başvuru ücretleri Türkler için daha ucuz, hem de mesela çalışacağınız şirketin göçmen ofisine kayıtlı olma zorunluluğu sadece Türkler için yok. Yani mesela hemen Hollanda'nın yanıbaşında Belçika'da çalışma iznine başvuran arkadaşımın doldurması gereken yüzlerce sayfa belgeyi görünce ve aşırı gıcık göçmen ofisi çalışanları hikayelerini duyunca Hollanda'nın bu konuda çok sakin olduğuna kanaat getirdim. Hollanda vatandaşı olmak için burada 5 sene yaşamak gerekiyor. Bu süre diğer birçok ülkelerin aksine evlendiğinizde kısalmıyor. Ama tabii öğrencilik yılları sayılmıyor, yani 5 sene sizin veya partnerinizin vergi ödemesi gerekiyor. 5 senenin sonunda bir sınava giriyorsunuz, bu sınavda hem Hollandaca seviyeniz ölçülüyor, hem de kültüre entegre olduğunuzu ispatlamanız gerek. Hiç sormayın bu kadar gurbetçi nasıl geçmiş bu sınavı diye valla ben de bilmiyorum... Sonrasında ülkesine göre değişiyor ama genelde esas vatandaşlığınızı bırakmanız gerekiyor. Ama Türkiye-Hollanda arasında çifte vatandaşlık olduğu için biz izinle Türk vatandaşlığından çıkıp, Hollanda vatandaşlığını aldıktan sonra yeniden başvurabiliyoruz. Amsterdam kira konusunda aşırı saçmalamakta olan bir şehir. Kiralar gerçekten çok yüksek. Bunda tabii expatların az vergi ödemelerinin ve bir şekilde lokallerden daha çok kazanıp bu rakamları ödemekte sorun görmemelerinin, Airbnb'nin, ev almanın kiralamaya göre daha ucuza gelmesi sebebiyle herkesin satın almaya yönelmesinin ve kiralık ev sayısının azalmasının da etkisi var. Belediyenin birçok önlemi var ama hala aynı anda 3-4 tane ev kiralayıp onları Airbnb'ye koyan insanları engelleyemiyorlar maalesef. Dolayısıyla merkezde yaşayacaksanız ya bu kiraları ödeyeceksiniz, ya da birçok Hollandalı gibi merkezi expatlara bırakıp şehir dışında çıkacaksınız. Kira dışında hayatın normal pahalılıkta olduğunu düşünüyorum burda çalışıp düzgün kazanan biri için. Ama burada da Türk gibi değil Hollandalı gibi düşünmekte fayda var. Mesela ben Türkiye'de yaşarken haftada 4-5 kez dışarıda yemek yerdim, her öğle yemeği sonrası Starbucks'a uğrardım vs. Hollandalılar paralarını daha hesaplı harcıyor. Genelde yemekler evde yeniyor, buluşmalar yemek sonrasında içki içmek için oluyor. Starbucks çok rağbet görmüyor vs. Fiyatlara gelecek olursak, yüksek lisans mezunları için net maaşlar net 2300-2400'den başlıyor, iyi bir iş bulursanız 3000 civarında geziyor. Amsterdam'da yalnız yaşamak isterseniz, merkezde eli yüzü düzgün ve stüdyo olmayan bir odalı evlerden bahsediyorum, en az 1400 euroyu gözden çıkarmalısınız. Aslında bu evler partnerle paylaşıldığında çok pahalı olmuyor tabii. Bunun dışında iki odalı bir ev de en az 2000 Euro'dan başlıyor. Maaşlara oranla gerçekten yüksek. Elektrik ve doğal gaza iki kişilik bir evde ayda 120 Euro veriyoruz. Yıl sonunda ne kadar harcadığımız ölçülüyor ve ona göre size geri ödeme yapılıyor ya daha fazla ödemeniz gerekiyor ama biz henüz ekstra ödemedik. Evde yemek yapma alışkanlığı çok fazla olduğu için genelde süpermarketlere dışarıda yemekten daha çok para harcanıyor, mesela benim aylık süpermarket masrafım 150 Euro civarında. Dışarıda bir akşam yemeği de en az 20 Euro'dan başlar, yine eli yüzü düzgün bir yerden bahsediyorum tabii ki. Biralar 3 Euro, şaraplar da 4, 4-5 Euro civarında. Bunlar da yine kazanılan paraya göre fena değil bence. Amsterdam'da kış mevsimlerini saymazsak çok mutluyum. Adanalı bünyem her kış gerçekten depresyona giriyor ve kışları biraz zor atlatıyorum. Ama kışlar benim için İstanbul'da bile zordu, burayı hayal edin... Bazı insanlar bu konuyu abarttığımı düşünüyor ama kışların soğuk olması sorun değil, şaşılacak şekilde yağmurlu olması da sorun değil ama aşırı rüzgarlı olması gerçekten çok zorluyor. Uzun sürmesi de ayrı bir konu... Ama güneşli bir Amsterdam günümde buraya gelirsenize ortalıkta boş boş sırıtarak yürüyen bir Dicle görmeniz çok mümkün. Daha önce İstanbul'da yaşıyordum, bence İstanbul'dan Adana'ya taşınsanız da hayat kaliteniz yükselir. İstanbul'a son geldiğimde şehrin beni çok bunalttığını fark ettim mesela, hemen Amsterdam'a geri dönmek istedim çünkü kalabalık çok fazla geldi. Bazen ben de düşünüyorum başka yerde yaşar mıyım diye, ama bütün açılardan düşününce, yani iş, maaş, hayat kalitesi, iş-özel hayat dengesi, dil, yabancılara olan açıklık vs. Amsterdam'ın Avrupa'da en iyi seçenek olduğunu düşünüyorum. Bunun dışında Avustralyalıları aşırı kıskanıyorum çünkü ülkelerinde her şey var ve bunun farkındalar, o yüzden hepsi ülkesine aşık. Ben de sanırım aileme bu kadar uzak olmasa ve tuvaletimden yılan çıkmayacağını bilsem Avustralya'ya taşınmak isterdim. Hollanda'da 12 yıldır yaşayıp hala Hollandaca konuşmayan insanlar var. Çünkü hakikaten gerek yok. Tamircisinden eve gelen temizlikçisine kadar herkes İngilizce konuşuyor. Hatta bir keresinde tamirci İngilizcemi düzeltmişti hiç unutmam ksjdfldfsl. Üstelik bazı restoranlarda Hollandaca konuşabilen garsonlar yok, herkes İngilizce konuşuyor, Hollandalılar dahil. Ama ben Hollandaca da öğreniyorum, çünkü hem az da olsa entegre olmaya katkısının olduğunu düşünüyorum, hem de hayatımı burada kuracaksam öğrenmemenin saçma olduğu kanısındayım. Aslında bence şehir ikisini de veriyor, ama ben birincisini tercih ediyorum kdjsfdsf. Bu sadece şehirle mi alakalı bilemem ama bence İstanbul da bir zamanlar öyleydi, mesela ben üniversitedeyken (2010'dan falan bahsediyorum), akşamları çıkmaya Perşembe'den başlardık, Pazar gününe kadar her gün dışarıda olurduk. Amsterdam'da da eğer bunu yapmak istiyorsan milyon tane seçeneğin var, hem de güzel ve kaliteli seçenekler. Şehirde her an bir etkinlik, konser, iyi DJler var. Ama çok gece insanı değilsen, burada BRUNCH manyağı expatlar da var mesela, artık benim alerjik olduğum bir kelime haline geldi hatta bu brunch, lanet olsun bruncha, neyse işte onlar da ayrı bir sosyal grup. Ama tabii içki içmek ve eğlenmek Hollandalıların güçlü yanlarından. Yani krallarının doğum gününü sabah 11'den itibaren sokaklarda içmeye başlayarak kutlayan bir milletten bahsediyoruz... Yine de bu da çok yönlü bence, bir grup insan sokaklarda içip dans ederken aileler kenarda çocuklarıyla birlikte kurabiye satıyor falan, ne ararsan var yani. Aaa ne dediğinizi tam anlamadım ama neyse bi arkadaşıma sordum onun ağzından anlatıcam.... Şimdi ben de 2.5 senelik dev tecrübemin verdiği güçle kendimi yerli olarak sayarak konuşursam, birçok insan Amsterdam'ın marijuana ve Red Light ile anılmasını gerçekten acı verici buluyor. Dünyanın hem mimari hem de sanat açısından en güzel ülkelerinden birinde yaşıyorsunuz ama evinizden çıktığınızda kapınızda gördüğünüz kafası zom olmuş 10 tane İngiliz ergen. Hollandalılar her konuda liberaller, aile arasında konuşulması tabu olan bir konu asla yok, o yüzden belki hadi bakalım hep birlikte içelim diyen aileler de vardır ama benim tanıdığım Hollandalıların çoğu hayatlarında sadece bir kere ot içmeyi denemişti ya da bazıları denememişti bile. Sanırım yasal olunca heyecanı kaçıyor muhabbeti gerçekten doğru, o yüzden burada yasal olmayan şeylerin kullanımı daha yaygın yerliler arasında. Çünkü hem şehrin parti ortamına daha uygun hem de ucuz olduğunu düşünüyorlar. Sanırım ot içmek çok turist aktivitesi gibi görüldüğü için yerlilere itici gelen bir eyleme dönüşmüş. NETİCEDE HER İKİSİNİ DE ASLA YAPMAYIN. Burda Hollandalıların bile en çok müzdarip olduğu konu bu bence. Genel olarak Hollandalılar sıcakkanlı insanlar, sokakta, barda, konserde vs birden konuşma başlatmayı tanışmayı çok seviyorlar. İş yerinde mesela, her hafta sonu neler yaptığını her detayına kadar soruyorlar, sen de sanıyorsun ki seninle bir iletişim kurmaya ya da arkadaş olmaya çalışıyorlar ama değil. Sadece "small talk" çok seviyorlar, hatta bu kadar seven başka bir millet görmedim galiba. Ama onlarla arkadaş olmanın çok zor olduğunu düşünüyorum, hatta düşünüyoruz, burdaki birçok yabancı kişi olarak. Belirli bir arkadaş grupları var ve buna çok sadıklar, aralarına yeni birini almaya çok sıcak bakmıyorlar. Mesela Delft'te okurken Brezilyalı'sından Fransız'ına, Amerikalı'sından Lübnanlı'sına kadar bir sürü kişinin olduğu çok geniş bir arkadaş grubum vardı ama içimizde bir tane bile Hollandalı yoktu. Irkçılık konusuna gelince, ben hiç denk gelmedim. Yani Türk olduğum için kötü bir muamele görmedim. Hatta Hollanda-Türkiye arasında ilişkilerin en kötü olduğu zamanda bile çekiniyordum ama işe giriş onayımı aldığım an tam da bu döneme denk gelmişti. Ama birkaç kez partilerde, İspanyol falan sanıp tanışmaya gelen ve Türk olduğumu öğrenince "Aa süper, hadi iyi eğlenceler o zaman" diyip giden de oldu sdfs. Ama bunu ırkçılık olarak görmedim, belki Türk olduğum için muhafazakar olduğumu düşündü kendi cahilliğiyle ve uğraşmak istemedi. Hepsi bu. Biraz negatif basıp olaylara farklı noktadan yaklaşacak olursak, "n'apıyorum ben burada yahu" dediğin, şehrin ya da kültürün seni olumsuz anlamda etkilediği, "buranın olumsuz tarafı da bu" dediğin şeyler var mı? Bu Hollanda genelinde de olabilir, Amsterdam'a özgü problemler de. RÜZGAR. Neyse bundan yukarıda şikayet etmiştim... Bazen gerçekten sıla hasreti çeken gurbetçi moduna geçiyorum, çünkü her ne kadar ben buraya evim desem de aslında değil. Geçen yaz Türkiye'de müthiş bir tatil geçirdim, her şey rüya gibiydi ve Amsterdam'a döndüğümde "aa kimse Türkçe konuşmuyor" diye bir his geçti mesela ilk saniyelerde. Bunlar buraya özgü problemler değil tabii ki, genel olarak kendi ülkende yaşamamakla alakalı. Yani tabii ki aile ve 10 yıllık arkadaşlardan uzakta olmak, veya iyi bir Adana kebabı bulamamak da insanın içini burkmuyor değil. Üstelik benim gibi gittiği her yere ilk saatin sonuna alışan biri bile bunları hissediyorsa başkalarını düşünemiyorum. Bu kültürün olumsuz tarafı olarak, tabii nerden baktığınıza da bağlı ama, insanların çok açık sözlü ve direkt olmaları var bence. Bazen gerçekten, oha bu da söylenir mi artık diyorsunuz, ama söylüyorlar. Ne düşündüklerini asla kıvırmadan söylemeyi seven insanlar Hollandalılar. Bu ben dahil birçok yabancıya kaba geliyor. Ama bazen de, özellikle ikili ilişkilerde ve iş yerlerinde efektif olduğunu görebiliyorsunuz. Başlarda böyle her gün sanki birisi kalbinizi kırıyor gibi ama alışınca yapması da keyifli bir şey. Sfksdfjllkfds bu soruya gereğinden fazla güldüm sanırım. Bence Amsterdam'da ya da Hollanda'da underrated bir şey var ki o da plajlar. Evet okyanus çok çekici değil burda yüzmek için, çünkü siyah bir su adeta, ama plajlar o kadar geniş, sarı ve keyifli ki. Hava 20'nin üstüne çıktığı her gün bizler kendimizi oraya atıyoruz diyebilirim. Amsterdam'dan trenle yarım saatte ulaşabileceğiniz Zandvoort'ta onlarca restoran var mesela plajda, akşama kadar plajda kitap okuyup akşam da güzel bir akşam yemeğiyle gün kapatılabilir. Bunun dışında NDSM var mesela kuzeyde, Centraal'den beleş bir feribotla 5 dakikada geçilebiliyor. Burası eskiden Avrupa'nın en büyük tersanelerinden biriymiş ancak şimdilerde bu endüstriyel alan, sanatsal aktivitelerin yapıldığı, tasarım stüdyolarının, Red Bull ve MTV gibi şirketlerin genel merkezlerinin ve tatlı cafe/restoranların olduğu hipster ve alışılmışın dışında bir alana dönmüş durumda. Burada festivaller ve ayda bir kez flea market de düzenleniyor, gidip takılması gerçekten keyifli bir yer. İlaç gibi geldi bütün bu bilgiler. Çoooook teşekkürler kızlar!


Sonunda bu da oldu, bizden başka giden kimseyi bulamadığımız, tespit ettiğimiz kadarıyla yalnızca İtalyanların ve iddaa kuponu yapanların bildiği bir İtalyan şehri ile haşır neşir olduk... Livorno'ya gidiyoruz diyoruz, "aa orası neresi" diyorlar, Livorno'ya gidiyoruz diyoruz, "2009'da Adana Demirspor'la maç yapmışlardı bildiniz mi" diyorlar, başka da bir şey demiyorlar. İşin daha da komik tarafı, İtalya'nın başka şehirlerindeyken muhabbet ettiğimiz İtalyanlara "neyse biz kaçalım artık daha Livorno'ya döneceğiz" deyince, gözlerinde soru işaretleri ile neden bir turist grubunun Livorno'ya gitmeye çalıştığını anlamakta güçlük çekip durumu bayağı yadırgadılar. Özetle İtalya'nın onlarca turistik noktasını sayabilirsiniz, ama Livorno kesinlikle onlardan biri değil, dolayısıyla adını sanını duymadıysanız bu çok da acayip bir şey değil. Bir İtalyanı Denizli'yi bilmiyor diye cahil cühela olmakla suçlamazsınız, ULAN SEN NASIL DENİZLİ'Yİ BİLMEZSİN KÜLTÜRSÜZ HERİF falan demezsiniz ya hani, onlar da Livorno'yu bilmiyorsunuz diye sizi garipsemezler, öyle düşünün. Belki pek çok turistik İtalyan şehrine yakın bir noktada olmasından ve civardaki plajlardan mütevellit yazın biraz daha fazla turist ağırlıyordur ama, geri kalan dönemlerde genellikle İtalyanlar harici pek bir kimse ile karşılaşmıyorsunuz, en azından bizim deneyimimiz bu şekildeydi. Başlamadan gelen not: Livorno Gezi Rehberi aşamasına gelmeden önce çeşit çeşit İtalya şehri gezmiş bulunduğumuz için tüm İtalya rehberlerimize şuradan bakabilirsiniz. Livorno bir liman şehri. Aynı zamanda Toskana bölgesinin en büyük üçüncü şehri. Dolayısıyla turistik anlamda çok tatmin edici bir şehir olmasa da konumu sebebiyle sizi mutlu edebilir. Floransa ve Cinque Terre'ye 1,5 saat, Pisa'ya yarım saat, Bologna'ya ve Siena'ya 2 saat, Toskana'da şarap tadımı yapabileceğiniz Chianti gibi popüler noktalara ise yine benzer uzaklıklarda olan, konumu bol bol övülesi bir noktadan bahsediyoruz. İsterseniz Livorno gibi daha az turistik bir şehirde daha uygun fiyatlara konaklayıp civarı buradan trenle/arabayla da dolaşabilirsiniz yani. Yok o bana gelmez diyorsanız bu rotayı izleme kararı aldığınızda Livorno'ya uğrayıp şehri günübirlik görebilirsiniz. Livorno ile ilgili ilginç bir bilgi: Bir zamanların en önemli liman şehirlerinden biri olmasının yanı sıra, Livorno aynı zamanda İtalyan Komünist Partisi'nin kurulduğu şehir. Bu sebeple İtalya'da da solun kalelerinden biri olarak bilinen, bu anlamda ön plana çıkan bir yere dönüşmüş. Oradayken pek öyle bir hisse kapılmıyorsunuz gerçi ama, anlatılan/aktarılan bu. Yukarıda bahsettiğimiz ve ilgi çekici olduğunu düşündüğümüz futbol muhabbeti de aslında buraya dayanıyor. Şehrin futbol takımı öyle inanılmaz başarılara imza atmış mıdır bilemiyoruz ama, arkasında bir ideolojinin de yatıyor olması sebebiyle taraftarları takıma inanılmaz bağlı oldukları gibi, takımın belli bir görüşü sembolize eder hale gelmesi sebebiyle maçlarda komünizm sembolleri olan orak, çekiç bayrakları açılıyor, Che Guevara resimleri taşınıyor, hatta her sene Stalin'in doğum gününü bile kutluyorlarmış. Öyle ki bu şehirden olmamasına rağmen ideolojik sebeplerle Livorno'nun futbol takımını destekleyen bir sürü insan bile var. Konuyla ilgilenenler için daha detaylı anlatım içeren bir yazıyı şöyle bırakıyorum. Tahmin edeceğiniz üzere Livorno'ya direkt uçuş yok. Buraya ulaşmak için en mantıklı seçenek aslında Pisa'ya uçmak, çünkü trenle Pisa-Livorno arası 20 dakika gibi bir şey sürüyor. Ancak oranın biletleri genelde pahalı olduğu için Bologna'ya uçup oradan Livorno'ya geçmek de bir seçenek. Biz ikinci seçeneği kullandık. Livorno'nun en turistik kabul edilebilecek ve görsel anlamda sizi en çok tatmin edecek, en fotoğraflık bölgesi Venezia Nuova. Zamanında buralarda at koşturan, "Livorno mu? Orası bize ait canım...." diyerek şehirde cirit atan Medici ailesi burayı baba bir liman kentine dönüştürme gayesinde emin adımlarla ilerlerken söz ettiğimiz bölgeyi de ticarete elverişli hale getirmeyi ihmal etmemiş. Bölge küçük bir Venedik benzeri olarak şekillendirilmiş, her yerde kanallar, kanalların etrafını çevreleyen restoranlar, mekanlar mevcut. Venedik kadar kaotik ve turistik bir yerin ardından oranın güzellik seviyesine yakın bir yere denk gelmek hoş bir deneyim. Via della Venezia'yı ve civarını baz alarak burayı dolaşabilir ve şehirden güzel fotoğraflar yakalayabilirsiniz. -Hazır konusu açılmışken "madem liman kenti yaptık, e buraları korumak da lazım şimdi" diyerek şehre iki adet kaleyi kondurmadan da geçmemişler, onları da şöyle bi' görebilirsiniz. Güzelinden bir günbatımı izlenip İtalyanmış gibi davranılır. İzninizle bu maddeye mini bir hikaye ile başlamak istiyorum.... Serin olmasına rağmen parlaklığı ile insanı kandıran o Nisan sabahlarından birindeyiz. Herhangi bir Pazar gününün hissettirdiği gibi değil, İtalya'da bir Pazar gününün hissettirdiği gibiyiz tam; bünyelerimizde normalin üzerinde bir yaşama sevinci hakim, her şeyden etkilenmeye hazır bir haldeyiz. Fakat sokaklar hislerimize aynı şekilde karşılık vermiyor. Cadde cadde yürüyor, köşeleri dönüyor, bir bir kapalı mekanların önünden geçiyor, bir insanoğlu, BİR İNSANOĞLU ile karşılaşmıyoruz. Nerede bu İtalyanlar? Bilmediğimiz bir şey mi var? Zombi istilası mı oldu? Jose Saramago Görmek ilk 10 sayfayı mı yaşıyoruz? Sokağa çıkma yasağı mı? Tüm bunlar aklımızdan geçerken ileride beklenmedik bir kalabalık ile karşılaşıyoruz. Dondurma yiyenler, çocuğuyla çimlerde oynayanlar, yürüyüş yapanlar, yüksek sesli kahkahalar ve tabii ki her Avrupa kentinde olan "dev balonlar yapan adam"... Meğer herkes buradaymış! Neredeymiş? Terrazza Mascagni'de.... The End.... Terrazza Mascagni'nin en ufak bir olayı yok. Gerçekten. Öyle deniz kenarında bir manzara noktası. Ama Livornolular özellikle haftasonu sahil şeridinden buraya yürüyüp, bir dondurma alıp çimlerde takılmayı, aileleriyle vakit geçirmeyi, gün batımında birer kadeh şarap götürmeyi çok seviyor. İsmini Livorno doğumlu bir opera bestecisi olan Pietro Mascagni'den alan Terrazza Macsagni'ye gidip bir İtalyan gibi takılmak ve alternatif hayat ihtimalleriniz düşünerek dünyanızı gözden geçirmek güzel oluyor, deneyin. İhtimallerin heyecanına üzülüp üzülüp bizi aramayın sonra ama, neyse. Akvaryum gezmek isterseniz Livorno Aquarium yakınlarınızda, aklınızda bulunsun. Deniz ürünleri tüketiminin dibine vurulur, gerekirse bu uğurda alerji olunur. Hazır yemekten konu açılmışken, hiçbir beklentiyle gitmememize rağmen Trattoria Pizzeria La Pina D'Oro'da çok iyi pizzalar yedik, kaçırmayın. İtalyan yemeğinden ve şaraptan bayarsanız akşam The Bad Elf Pub'a gidip bira içebilir, hamburger, Buffalo Wings vb. Pub yemekleri yiyerek içinizdeki Amerikalıyı ortaya çıkarabilirsiniz. Akşamları takılmayı en sevdiğimiz, en lokal, en "rastgele biriyle tanışıp muhabbet etmeli" mekan Jhonny Paranza oldu. Burası bir parkın ortasında, büfe terk görüntüde, salaş bir yer. Kendi şarapları var, çeşit çeşit deniz ürünü kızartması hariç bir şey yapmıyorlar ve doğru düzgün oturacak yeri bile yok. Kızartmanızı ve şarap şişenizi alıyor, yer varsa masalara, yoksa çimlere çöküyorsunuz, muhabbet ve bol İtalyan kahkahası eşliğinde keyfinize bakıyorsunuz. Salaş olacaksa böyle olsun. İtalyan mimarisini takdir etme ve övme amaçlı bir tura çıkılır. Via Grande: Şehrin ana caddesi/alışveriş caddesi. Buradan şöööyle bir yürüyüp Piazza Della Repubblica'ya ulaşırsanız şehrin turistik kabul edilebilecek 2 ana noktasını görmüş olacaksınız. Piazza Grande: Via Grande'nin ortasında bir noktada kalan büyük bir meydan. Cattedrale di San Francesco da bu meydanda yer alıyor. Via della Madonna: Görsel olarak hoş bir sokak, zaten yukarıda söz ettiğimiz görülecek yerler bölgesi kapsamında. Burada asıl kaçırmamanızı istediğimiz yer Chiesa Della Madonna adlı kilise. İçi çok hoş, mutlaka görün. Kapısından çıkınca da şöyle bi etrafınıza bakarsanız tam fotoğraflık bir noktada olduğunuzu göreceksiniz. Bu civarda ilerleyin, ara sokaklara dalın. The Civic Museum of Giovanni Fattori: Müze gezmek ve Toskanalı yerel sanatçılar ile tanışmak isterseniz buraya da uğrayabilirsiniz, giriş 6 Euro. Amadeo Modigliani'nin Livornolu olduğunu biliyor muydunuz? Biz de bilmiyorduk, nereden bilelim? İsterseniz Via Roma üzerinde 38 numarada Modigliani'nin doğduğu evi görebilirsiniz. Aslında müze diye de geçiyor ama biz gittiğimizde kapalıydı, gitmişken açıksa içeri de bi' bakınabilirsiniz. Market ihtiyacınız olursa Via Primo Levi üzerindeki Coop'a ya da şehir genelinde herhangi bir Coop markete gidebilirsiniz. Ücretsiz park edebileceğiniz bir yer bulabileceğinizi sanmıyoruz, en azından biz bulamadık. Öyle rastgele herhangi bir yere park etmek diye bir şey yok, sokakta park edebileceğiniz yerler mavi çizgilerle belirlenmiş ve sadece oralara koyabilirsiniz. Ardından parkomatlara gidip ne kadar süre aracınızı orada bırakacaksanız ona göre ödeme yapmanız ve oradan aldığınız fişi arabanızın ön camına koymanız gerekiyor. Aksi takdirde saniyesinde cezayı basıyorlar, hiç acımaları yok. Biz bir türlü gidemedik ama siz yerel bir pazar gezmek isterseniz Mercato Centrale'ye mutlaka uğrayın, Livornolular ısrarla buraya uğramanız gerektiğini söylüyorlar.