"Bi' yurtdışı gezisi mi planlasak" deyince akıllara gelen ilk 3'ün içinde çok yüksek ihtimalle yer alan şehir, Roma. O yüzden son dönemlerde söz konusu Roma olunca "ya çok turistik ben dayanamıyorum" ve "ben ne olursa olsun seviyorum" diyenler şeklinde bir ikiye ayrılma durumu bile ortaya çıktı. Merak etmeyin, hevesini kaçırmayacağız, biz kesinlikle ikinci gruba dahiliz, Roma'yı çok seviyor, öv öv bitiremiyoruz. Ayrıca lokal yerleri keşfetmeyi seviyor olabiliriz ama, neticede ne olursa olsun kendimizin de birer turist olduğunun farkındayız ve insanları Roma'yı görmek istedikleri için suçlayacak değiliz. O yüzden Roma gezisine çıkma kararı aldıysanız hep destek tam destek, arkanızdayız! Burada size Roma'nın güzelliğini övmemize, methiyeler düzmemize gerek yok diye düşünüyoruz, biliyorsunuz Google diye bir şey çıktı, görseller kısmına girdiniz mi zaten her şey apaçık ortada, burası tartışmaya açık olamayacak bir biçimde güzel. O sebeple biz aşağıda daha çok Roma'ya ilk kez gidecek bir turistik neler yapabileceğine, aslında uzayıp giden kocamaaaan bir liste olan Roma gezilecek yerler listesinin herhangi bir turist grubu tarafından uyarlanabilir haline odaklanacağız. Lafı uzatmayalım, konuya geçelim. -BAŞLAMADAN GELEN ÖNEMLİ NOT: Bu yazıyı 2017'de gerçekleştirdiğimiz 2. Roma seyahatinin ardından güncelledik yani bilgiler eski değil. -Başlamadan başka bir not daha yazarsak şrfsziz: Bizi Instagram'da takip etmiyorsanız büyük ayıp ediyorsunuz. Tam olarak şuradayız. Başlamayacağız sandınız di mi, korkmayın başlıyoruz. -İlkbahar/Yaz: Roma'nın konumunu göz önünde bulundurduğunuzda, ilkbahar ve yaz dönemlerinde gitmenin daha mantıklı olduğunu düşünebilirsiniz. İlkbaharın başları için olumsuz bir şey söyleyemeyeceğimiz gibi, tavsiye bile ediyor olsak da, yaz için aynı şeyi söyleyemeyeceğiz. Öncelikle şunu belirtmekte fayda var, yaz ayları Roma'nın en fazla turist ağırladığı dönem. Özellikle Ağustos ayı İtalyanların resmi yaz tatili olduğu için şehir lokaller tarafından terk edilip, yerine turistlere bırakıyor. Hem fiyat olarak, hem de kalabalık açısından yoğun sezonun allahına maruz kalacağınız bu dönemde, sokakta herhangi bir tarafınıza dönüp rastgele birine "abi bi' fotoğrafımızı çeker misiniz?" diyebileceğiniz derecede fazla sayıda Türk ile karşılaşabilirsiniz. Tabii beyaz çorap üzeri terlik giyen Amerikalılar ve 30 cmlik objektifleriyle Roma'dan Sivas'taki dayınızın bile fotoğrafını çekebilen Asyalılardan söz etmiyoruz bile... Çek kardeşim çek, çek her yeri de rahatla. Neyse. Sonbahar/Kış: Sonbaharda özellikle Eylül ve Ekim aylarında hem yaz aylarındaki kalabalık bir tık daha az olduğu hem de hava koşulları gezmeye daha elverişli bir ortam sağladığı için gitmek için en ideal dönem sayılabilir. Kışın ise Roma'nın turistik açıdan en az tercih edilen ve yağmur ihtimalinin en yüksek olduğu dönemi. Fakat bu noktada yararınıza olacak şey otel fiyatlarının daha düşük olması ve şehri çok daha rahat gezebilecek olmanız. Soğuk ve yağmur beni ilgilendirmez diyorsanız kışı tercih edebilirsiniz. Biz Roma'ya 2. seyahatimizi Aralık ayında gerçekleştirdik ve hava çok soğuk olmasa da gezimizin 1-2 günü ortalıkta bir sel olma paniği yaşanıyordu, o derece bir yağmura maruz kaldık. Diğer günler daha şanslıydık ama özetle şunu söyleyebiliriz; Aralık ayında Roma'da düzgün bir hava yakalamak biraz şansınıza kalmış. Roma'nın hava durumunun Türkiye'nin batı kesiminden çok da büyük bir farkı yok. Yazın oldukça sıcak, kışın ise İstanbul'da ne derece soğuk oluyorsa burada da durum aynı. Dolayısıyla kıyafet seçiminizi de bu yönde yapabilirsiniz. Ara dönemler için ise durum biraz farklı olabiliyor, bu yüzden ilkbahar veya sonbaharda gidecekseniz hem tişört hem kazak alarak iki hava durumu ihtimalini de ne olursa olsun göz önünde bulundurmalısınız. Yani gitmeden internete "roma hava durumu" yazıp, "aa 20 dereceymiş, ben yanıma sadece tişört alayım" diye düşünmeyin çünkü işler bir anda değişebiliyor, her zaman için iki duruma da hazırlıklı olun. Eğer iyi restoranlara gideyim, Michelin yıldızlı yerlerde yiyeyim diyorsanız yanınıza birkaç şık kıyafet almanız gerekebilir çünkü restoranların bu tip talepleri olabiliyor, aklınızda bulunsun. Pass 3. gün gece 12'de geçerliliğini yitirerek balkabağına dönüşüyor. Kolezyum ücretsiz giriş yapabileceğiniz yerlere dahil, dolayısıyla oluşan aşırı kalabalık ve saatler sürebilecek sırayı atlamak için hakkınızı buraya kullanmanızı tavsiye ediyoruz. Online veya turist info'lardan satın alınabiliyor. Havaalanındaki turist information en kolay ulaşabileceğiniz noktalardan. Ücretsiz gireceğiniz müzeleri şuraya bakarak çözebilirsiniz. İlk iki müze dışında şu müzelere de ücretsiz giriş yapabilirsiniz: Museo della Repubblica Romana e della Memoria Garibaldina, Museo Bilotti a Villa Borghese, Museo Cananica, Museo delle Mura, Museo Napoleonico ve Villa di Massenzio. Pass ile daha ayrıntılı bilgiye şuradan ulaşabilirsiniz. Bunun dışında, en çok rağbet gören müzelerde hem sırayı atlamak hem de indirimli bilet alabilmek için gitmeden önce internetten rezervasyon yapabilirsiniz (bazen de internetten alınca 1-2 euro gibi bir servis ücreti ekleniyor ama sıra atlamak için değeceğini düşünüyoruz). Kolezyum ve Vatikan için önceden almanızı özellikle tavsiye ediyoruz. Kolezyum için şuradan Vatikan için buradan rezervasyon yapabilirsiniz. Vatikan için belli dönemler gece ziyareti yapabilmeniz mümkün, biz bunu tercih ettik çünkü oldukça mistik ve etkileyici bir havası oluyor. "İçeri gireyim de şifreler çözeyim, gizli kapılar bulayım" tribine girebiliyorsunuz, oldukça eğlenceli oluyor. Bazı müzeler için de bileti önceden internetten almak zorundasınız. Bu durum gitmeyi düşündüğünüz başka müzeler için de geçerli olabilir, gitmeden bakmakta fayda var. Öncelikle işin Türkiye'den Roma'ya ulaşım kısmını düşünecek olursak bildiğiniz üzere Roma'ya pek çok farklı firmanın uçuşu mevcut. Dönemine göre ise fiyatlar bayağı uçuk noktalara ulaşabiliyor. Biz 2. gidişimizde Pegasus Hava Yolları ile gittik. Hakkında çok soru aldığımız için bir konuya da açıklık getirelim, Pegasus da Roma'nın ana havaalanı olan Fiumicino Havaalanı'na uçuyor. Roma'da Fiumicino ve Ciampino olarak 2 farklı havaalanı olduğu için biraz kafa karışıklığı yaratabiliyor, konuya bi' açıklık getirmek faydalı olabilir diye düşündük. Promosyon bilet kapmak ya da en azından geziniz için turistik dönemlerin dışında bir tarih seçmek bütçenizi biraz olsun hafifletebilir, bunu da tekrar hatırlatmadan geçmeyelim. Leonardo Express: Bu havaalanından kalkan ve direkt merkezde bulunan Roma Termini İstasyonu'na ulaşan hızlı tren seçeneği. Yarım saatte bir kalkıyor, yolculuk 30 dakika sürüyor ve ücreti 14 Euro. Trenle: Bir tık daha uyguna getirmek isterseniz normal tren seçeneğini de kullanabilirsiniz. 15 dakikada bir kalkıyor, yolculuk 1 saate yakın sürüyor, ücreti 8 Euro. Taksi ile şehir merkezine ulaşmak için 48 Euro gibi sabit bir ücret söz konusu, özellikle birkaç kişiyseniz tren ile uğraşmamak adına taksi kullanmanız mantıklı olabilir. Dolmuş taksi: İkinci seyahatimizde hala var mıydı dikkat etmedik ama Roma'ya ilk gidişimizde fiyat olarak daha uyguna geldiği için dolmuş taksi kullanmıştık. İndiğinizde terminalde bi' bakınırsınız, sorarsınız varsa taksiden daha mantıklı olabilir. Roma içinde ulaşım içinse öncelikli olarak kendinizi şuna hazırlamalısınız; evet ayaklarınıza kara sular inene kadar yürüyecekseniz. Roma'dasınız yahu, her döndüğünüz sokakta ayrı bir güzellik, ayrı bir fotoğraf karesi, ilginizi çekecek ayrı bir şey yakalıyorsunuz. Doğruya doğru, bir noktada toplu taşımaya ihtiyaç duyacaksınız, çünkü Roma hiç de küçük bir şehir değil. Özellikle turistik noktaların dışına çıkacaksanız ve Roma'da alternatif yapılacak şeyler arayışına girdiyseniz yürüyerek ulaşamayacağınız noktalar olacak. Bu noktada şayet Roma Pass'i satın almayı düşünmüyorsanız, Roma'da ulaşımı uyguna getirmek için her metro durağının girişinde satın alabileceğiniz birkaç tip bilet var. 1 günlük bilet: 7 Euro ve 24 saat geçerli olacağını düşünebilirsiniz ama saat kaçta alırsanız alın gece 12'ye kadar kullanabiliyorsunuz. Not: Karta adınızı soyadınızı yazmayı unutmayın. Eğer toplu taşımayı çok sık kullanacağınızı düşünmüyorsanız tek seferlik bilet de alabilirsiniz, ücreti 1,50 Euro. Roma'nın turistik yerlere yakın bölgelerinde çılgın turist popülasyonundan dolayı konaklayabileceğiniz yüzlerce otel var. Bunlar tahmin edebileceğiniz gibi özellikle yoğun sezonlarda gereksiz pahalı olabiliyor. Bu noktada bizce en önemli kriter yukarı da bahsettiğimiz "ayağa kara sular" inme durumunu en miminuma indirmek için bir metro durağına yakın konaklamaya özen göstermek. Biz ilk gidişimizde Bernini meydanında bulunan Hotel Alexandra'da konakladık. Hem Bernini metrosuna yakınlığından hem de fiyat açısından diğer otellere göre daha uygun olduğu için iyi bir seçim olduğunu düşündük. Ta ki kendi eksenimizde bile dönemediğimiz koğuş gibi bir odada 4 gece konaklayıncaya kadar. Yine de odada çok fazla vakit geçirmeyeceğinizi düşünürseniz çok da kötü bir seçim değildi. Ayrıca çalışanlar da oldukça sempatikti, bir soru sorunca sanki annelerine küfür etmiş gibi bakmak yerine mümkün olduğunca yardı etmeye çalışıyorlardı. İkinci Roma gezimizde çok daha nokta atışı bir tercih yaparak Sweet Inn Apartments'ın Via degli Specchi üzerinde bulunan dairesinde konakladık. Dairenin kendisi ve civarı aşırı tatlı, bulunduğu lokasyon da birçok noktaya yürüme mesafesinde olması sebebiyle çok ideal. Burayla ilgili tek sorun da binada asansör olmaması ve dairenin 3. katta olması. Büyük bavulla seyahat ediyorsanız çileye dönüşebilir, ama artı eksi listesi yapınca artılar kazandığı için yine de mantıklı bir seçenek olacağını düşünüyoruz. -Parco del Colle Oppio'nun en uç noktası -Via Nicola Salvi -Via Degli Annibaldi üzerindeki minik köprü Kolezyum'un hemen yanında bulunan Foro Romano, antik Roma döneminde bir pazar alanı olan ve günümüzde, kalan önemli binaların ve yapılan sergilendiği bir yer. Ayaklarınıza kara sular inmeli, "yaşlandım mı ulan ben" sorgulamasında bulunmalı, bol yorulmalı bir bölge. Özellikle sıcakta dikkatli olmanızı öneririz. Giriş: Kolezyum'a girdiyseniz, orada aldığınız bilet dahilinde. Kolezyum'a girmeseniz de aynı bileti almak durumunda olduğunuz için zaten 12 Euro vermeniz gerekiyor. Roma'nın en bilinen meydanlarından biri olan Piazza di Spagna'da bulunan bu merdivenler için lokallerden birine "buranın adı neden İspanyol Merdivenleri?" sorusunu sorduğumuzda "çünkü yanında İspanya Konsolosluğu var" cevabını aldığımız bu merdivenleri görüp de neresi olduğunu anlamamanız mümkünatsız. İtalyanlar için bir buluşma noktası olarak kullanılan, turistlerin akın ettiği, merdivenlerinde öğle yemeğini yiyen ya da içkisini içen insanlar görebileceğiniz bu bölge, oldukça sevimli ve görmeye değer. Şarabınızı, biranızı kapıp yığılabilirsiniz. Tabii hiç tanımadığınız insanlarla neredeyse kucak kucağa olmayacağınız bir yer bulursanız. -Trevi Çesmesi buraya 10 dakika yürüme mesafesinde. -Merdivenlerin tam karşısında alışveriş yapabileceğiniz Via Condotti ve Via del Corso caddeleri var. -Burada özellikle akşamları gençler yoğunlukta olduğu için, parti davetiyeleri bulabilmeniz ya da akşam nerede hangi etkinlik olduğunu öğrenebilmeniz mümkün. Ayrıca merdivenlerin arkasında gizli partiler dönüyor, bizden söylemesi. -Merdivenlerin bulunduğu Piazza di Spagna meydanı alışveriş için tercih edebileceğiniz bir bölge. Her görüşümüzde ağzımız bir karış açık şekilde bakakaldığımız heybetli mi heybetli Pantheon, şehirdeki en iyi şekilde korunmuş yapılardan biri olan, Antik Roma döneminden kalma bir tapınak. "Var olmuş tüm tanrılara adanmış" bu tapınağın 100'lü yılların başında yapıldığı biliniyor. (o kadar eski ki, cümleyi kurarken bile adama garip geliyor, 100'lü yıllar nedir ya) Pantheon'a girdiğinizde kafanızı kaldırıp da tavana bakmak istememeniz biraz olasılıksız ama biz yine de belirtmeden geçmeyelim, tepeye baktığınızda bir delik göreceksiniz. Bu "Oculus" olarak bilinen ve kubbeden içeri ışık girmesini sağlayan bir delik. İnsanda merak uyandıran ve çok saçma bir soru olduğundan şüpheleneceğiniz için sormaya çekineceğiniz başka bir şeye de açıklık getirelim, evet yağmur yağınca tapınağın içine giriyor ama tüm su yerde görebileceğiniz küçük deliklere akıyor. Saatler: Her gün 19:30, Pazar 18:00'e kadar. Ulaşım: Novana Meydanı'na yakın olan metro durağında inin. -Buradan Novana'ya geçiş yaparak bir şeyler içebilir, sokak sanatçılarına doyabilir, turistliğin tadını çıkarabilirsiniz. -Çantanıza, telefonunuza dikkat edin, bu bölge gerçekten oldukça turistik ve Roma'da hırsızlık olayları sık yaşanıyor. Orta yerinde Quattro Fiumi Çeşmesi bulunan, ihtişamlı ve her daim kalabalık olan bu meydan, sokak sanatçıları eşliğinde son derece turistik bir ortamda bir şeyler yemek ve içmek için gidebileceğiniz oldukça keyifli bir yer. Turistik olduğu için fiyatlar normalin biraz üstünde, o bir gerçek. Hem gün içinde, hem de gece yapacak bir şey bulamadığınızda gidebilirsiniz. Ayrıca biz burada James Dean'e çok benzeyen bir çocuk görmüştük, görürseniz onu da kargoyla bize gönderin. Karşı ödemeli olur, sorun değil. Roma Christmas pazarlarıyla çok ünlenmiş bir şehir değil, dolayısıyla özellikle Almanya, Avusturya gibi ülkelerde görebileceğiniz öyle dev Christmas pazarlarını burada görmeyi beklemeyin. Var olan Christmas pazarlarının Roma'daki en bilineni normalde Piazza Novana'da kuruluyor. Normalde diyoruz çünkü biz 2. gezimizi Christmas'a yakın bir zamanda gerçekleştirmiş olsak da belediye ile yaşanan bir sorundan ötürü pazar kurulamamamış. İpuçları: Yeme-içme bölümünde daha detaylı anlatacağımız, Roma'nın en ünlü kafelerinden ikisi bu meydanda bulunuyor. Villa Borghese, Piazza del Popolo meydana tepeden bakan ve aslında günümüzde Roma'nın en büyük parklarından biri olan büyük bir alan. Öyle gidip sadece çimlerine bayılabileceğiniz sıradan bir parktan söz etmiyoruz ama. Dev bir açık hava müzesi tadında olan ve kapsamında heykeller, bahçeler, anıtlar, göller, bahçeler bulunan bir parktan söz ediyoruz. Bu kadar da değil, aynı zamanda bölgede parkla aynı ismi taşıyan Villa Borghese binasında bulunan, Titian, Rubens, Bernini, Raphael gibi dev isimlerin önemli eserlerini görebileceğiniz, Roma'nın en önemli müzelerinden biri olan Galleria Borghese bulunuyor. Parkın kapsamında bulunan bir başka önemli müze de modern ve çağdaş sanata adanmış Galleria Nazionale d'Arte Moderna müzesi. Bunlar bana yetmez diyorsanız buradan Pincio Tepesi'ne geçebilir, Pincio Bahçeleri'ni gezebilir, şehri tepeden görebileceğiniz çok güzel manzaralar yakalayabilir, günümüz mantığıyla bakacak olursak Instagram'a ekmek çıkarabilirsiniz. Saatler: 19:00'a kadar açık. Pazartesi kapalı. Eğer Roma'nın en turistik bölgesinde dolanıyorsanız nereye giderseniz gidin, sola dönünce sağa dönünce düz gidince bir anda karşınıza çıkabilecek olan bu uzun caddenin bir ucunda Piazza Venezia, bir ucunda ise Piazza del Popolo bulunuyor. Özellikle alışveriş ile ön plana çıkan bu cadde, akşama doğru araç trafiğine kapanarak daha da rahat bir hal alıyor. Avrupa'da İstiklal kadar kalabalık olduğunu görebileceğiniz sayılı caddelerden olan Via del Corso'nun ara sokaklarından turistik birçok mekana ulaşabilmeniz de mümkündür. Alışveriş kısmı için o kadar da heyecanlanmanıza gerek yok, çünkü çoğunlukla Türkiye'de de bulunan mağazalar mevcut. Ulaşım: Spagna ya da Flaminio Durağı. Bu meydan devasa Vittorio Emanuele Anıtı ile biliniyor. Devasa ki ne devasa, bildiğinizi tüm diğer anıtları unutun bizce. İtalyanlar tarafından pek de sevilmeyen bu anıtın önü her daim turist gruplarıyla dolu ve toplu taşıma araçlarının neredeyse 2/3'si buradan geçiyor. Bu civarda aynı zamanda bir müzeye çevrilmiş olan ve Mussolini'nin halka seslendiği konuşmalarını yaptığı balkonun da yer aldığı Palazzo Venezia'yı görebilirsiniz. Vatikan bambaşka bir dünya, hatta ayak bastığınızda bambaşka bir devletin sınırlarına geçtiğiniz, bugüne kadar gidip de etkilenmeyen bir insanın olduğunu sanmadığımız bir yer. Bir iki cümle ile hakkını veremeyeceğimiz, kapsamında gezebileceğiniz birçok önemli yere sahip olan Vatikan için ayrı bir post hazırladık, onu da şuraya bırakalım. Hadi yine iyisiniz. Roma'nın 7 tepesinden en yükseği olan bu tepede aynı ada sahip birçok galeriden oluşan Capitoline Museums adında bir müze kompleksi de bulunuyor. Piazza del Campidoglio meydanında bulunan bu müzenin dünyanın en eski ulusal müzelerinden biri olduğu söyleniyor. Roma'daki en önemli müzelerden biri olarak düşünebileceğiniz müzede Antik Roma dönemine ait önemli eserler kapsayan geniş bir koleksiyon mevcut. Ayrıca bu alanın büyük bir kısmı Michelangelo tarafından biçimlendirilmiş. İpucu: Buraya akşam saatlerine doğru gidip hem gündüz, hem gece manzarasını görmenizi tavsiye ediyoruz. Meydan çok güzel şekilde ışıklandırıldığı için harika görünüyor. Burası Papa'nın evinden, hapishaneye kadar geniş bir yelpazede kullanılmış olan, tarihi 100'lü yıllara dayanan eski bir kale. Hatta illa bizim ülke ilişkilendirecek olursak Cem Sultan da burada hapis yatmış kişiler arasında-imiş. İlginç bir bilgi olarak, kaleyi Vatikan'a bağlayan gizli bir geçitin var olduğu da söyleniyor, bulursanız bize de haber verin. Papa'nın olası bir durumda Vatikan'dan kaçabilmesi için bu geçitin yapıldığı iddia ediliyor, artık uyduruyorlar mi bilemeyiz... Bizim hoşumuza gitti, inanmayı tercih ettik, siz de inanın, güzel oluyor. Günümüzde kaledeki odaları gezebileceğiniz bir müze de mevcut, aynı zamanda Roma'ya tepeden bakan bir teras da var, aklınızda bulunsun. Saatler: 09:00-18:00 arası açık, Pazartes kapalı. Filmlerden de hatırlayabileceğiniz, ve rivayete göre, yalan söylediğiniz takdirde elinizi koparacağına inanılan, ama şu ana kadar kimsenin zarar görmediği bir heykeli barındıran bu bazilikanın yüzüne bakan yok. Çünkü birçok insan bazilikanın içinde bulunan ve "Bocca della Verita" olarak adlandırılan bu heykel ile fotoğraf çektirmeye, türlü komiklik ve şakalar yapmaya gidiyor. Trastevere, bizim Roma'daki favori bölgelerimizden. İlk gidişimizde daha az keşfedilmiş bir bölgeydi, şu an artık çok daha fazla insanın uğradığı, bir tık turistik bir bölgeye dönüşmüş durumda. Ama ne olursa olsun, buraya gitmeniz konusunda ısrarcıyız. Trastevere bol bol lokal restoranlar ve barlar bulabileceğiniz, kalabalığa karışıp İstanbul'u anabileceğiniz, "Aa aynı eski Asmalı" muhabbeti çevirebileceğiniz, sevimli dar sokaklarına hayran olunası, bohem bir yer. Burası özellikle yaz aylarında insanların sokaklarda içkilerini içtiği, takıldığı çok daha hareketli ve eğlenceli bir hale bürünüyor. Ulaşım: Campo dei Fiori'den Ponte Sisto Köprüsü'ne yürüyün, karşıya geçtiğinizde Trastevere'ye ulaşmış olacaksınız. Ya da taksiye binin işte, uğraşmayın, fiyatlar saçma değil. Tek müze adı gibi dursa da, aslında Roma'nın farklı bölgelerinde bulunan birkaç müzeyi kapsayan Museo Nazionale Romano, antik Romayla ilgili tarih, arkeolojik ve sanat içerikli eserleri kapsıyor. Crypto Balbi, Palazzo Altemps, Palazzo Massimo alle Terme ve Baths of Diocletian, müze dahilindeki yerler. Böyle tek cümlede özetlediğimize bakmayın, özellikle Antik Roma dönemine ve tarihi eserlere ilginiz varsa bizce bu noktaların hepsini ayrı ayrı ziyaret etmek isteyeceksiniz. Giriş: 3 günlük, müzelerin tamamını kapsayan bilet 12 Euro. Cafe Rosati ve Cafe Canova: Piazza Popolo'da bulunan ve şehrin en eskilerinden olan bu iki kafe aynı zamanda Roma'nın en turistik ve en fiyatlı kafeleri olarak değerlendirilebilir. Özellikle Cafe Rosati hakkında şöyle bir yorum getirebiliriz: İlk gezimizde deneyip beğendiğimizi iddia ettiğimiz kahveyi bir kez daha önerilmesi üzerine tekrar denedik ve aslında hiçbir olayı yokmuş. Meğer hayat yalanlarla doluymuş.... "E ne diye bize öneriyorsunuz, bir de utanmadan ilk sıraya koydunuz" diye düşünmeye başlamış olabilirsiniz. Ama sanırsak zaten buranın olayı kahvesi değil, Roma'nın pek güzel bir meydanına karşı oturup insanları gözlemlemek ve "ya valla geldik Roma'dayız" dedirten cinsten bir ortamı olması. Böyle deyince yine kanımız ısındı. Yine de Roma'da en iyi kahve için diğer rehberlere gitmenizde fayda var. Cafe Greco: Yukarıda söz ettiğimiz Via Condotti -yazıyı dikkatli bir şekilde okuyor musunuz diye sizi test ediyoruz- üzerindeki bu kafe, zamanında Stendhal'ın, Goethe'nin, Andersen'in, Casanova'nın gidip bir kahve içtiği, vakit geçirdiği kafelerden. Bir zamanlar bu gibi isimlerin gittiği bir yerde bulunmak bizi çok heyecanlandırıyor, sizde de aynı his uyanıyorsa, İtalya'nın bu en ünlü kafelerinden bir diğerine uğrayabilirsiniz. Pizzarium: Buranın adı konusunda biraz şüphelerimiz var, çünkü pizza yapan her yere mantıklı olarak Pizzarium adını veriyorlar. Bu yüzden doğrusunu bulabilmeniz için direkt verdiğimiz adrese yönelin. Burası Vedat Milor'un de önerdiği, "tava pizzası" yapan, ayakta ya da önündeki banka oturarak pizza yiyebileceğiniz küçücük bir yer. Sürekli olarak taze ve yeni çeşitler geliyor, hızlı bir öğlen yemeği için Vatikan'a gitmeden önce buraya uğrayabilirsiniz. Zaten yukarıda da söz ettiğimiz "gitmezseniz gerzeksiniz" önerileri arasında burayla bol bol karşılaşacağınızı düşünüyoruz, Roma'da yerine getirmeniz gereken turistik görevlerde ilk sıralarda geliyor. Ulaşım: via Della Meloria 43, Cipro Durağı'nda inin. Pastificio: Geçtiğimiz yıllarda yediğimiz en lezzetli makarnalarda ilk 3'e girebilecek bu küçük ve lokal mekan da, artık turistler tarafından keşfedilmiş durumda. İspanyol Merdivenleri'nin karşısındaki Via della Croce'de bulunan ve her gün yalnızca 2 çeşit makarnanın çıktığı bu mekanda oturmaya çalışmak yerine, makarnanızı ve şarabınızı kapıp, İspanyol Merdivenleri'ne bayılın ve "İşte İtalya'dayım" diyeceğiniz anlardan birini yaşayın. Hostaria del Moro: Trastevere'de, oldukça lokal ve harika yemekleri olan bir yerde yemek isterseniz, sizi şöyle alalım. Dünyalar sempatiği restoran sahibi daha önce denemediğiniz yemek çeşitleri, etrafınızda İtalyanların gürültülü akşam yemeklerinden gelen konuşma ve çatal bıçak sesleri, mutlu olmanız için gayet yeterli oluyor. Mutlaka uğrayın. Gelato: Türkiye'de her yerde gördüğümüz "Roma Dondurması" denilen şeyin Roma'daki adı Gelato. Gelatonun en iyi ve orjinalinin nerede yendiğini biliyoruz dersek yalan söylemiş oluruz, çünkü bu konuda her kafadan bir ses çıkıyor. Ama Via Uffuci del Vicario'daki Giolitti'yi tercih edebilirsiniz, en azından kötü değil. Limoncello: Kolonyalı limonata tadı alabileceğiniz, şehrin her yerinde satılan, çeşit çeşit şişe biçimi olan bu yerel içki, gördüğünüz gibi bizim pek de favorimiz olmadı. Bunun dışında deneyip de sevme ihtimalinizin yüksek olacağı birkaç yer: Felice, L'Orso ve Le Mani in Pasta. Roma'da motor kiralamak konusunda muhtemelen bol bol öneri alacaksınız. Teori olarak kulağa çok hoş gelse de ve bu sayede Instagram için bol bol renkli duvar/pencere önü Vespa fotoğrafı çıkarabilecek olsanız da, işin gerçeği bizce Roma'da Vespa ile dolaşmak öyle çok da kolay bir mesele değil. Bu noktada şu soruyu düşünerek kiralayıp kiralamayacağınıza karar verebilirsiniz; İstanbul'da motor kullanır mıydınız? Eğer bu soruya cevabınız hayırsa bizce Roma'da da bu işe pek girişmeyin, çünkü İtalya'daki yol koşulları, sürücülerin çılgınlığı İstanbul ile eş seviyede tutulabilir. Eğer cevabınız evet ise sizi çılgınlığınız ve cesaretinizden ötürü tebrik ederek buradan yavaşça uzaklaşıyoruz. Bol bol kahve için, bol bol kahve alın değerini Türkiye'ye dönünce anlayacaksınız. Eğer İtalyan kahve kültürünün gerçek yüzüyle tanışmak istiyorsanız kahvenizi nasıl sipariş edeceğinizi, nerede ne zaman içeceğinizi çok iyi bilmeniz gerekiyor. Neyse ki ailenizin blogu OitheBlog bu konuda da imdadınıza yetiştiği için konu hakkında şöyle bir içerik oluşturduk, göz atmayı unutmayın valla kırılırız. Kızlar, yerinizde olsak topuklu giymeye çalışmayız, aksi takdirde Roma'dan pek sağlam ayrılabileceğinizi sanmıyoruz, kaldırımlar hiç elverişli değil. Roma gezilecek yerler postunu okumak kesmedi, ben abartıp İtalya'da yaşayacağım diyorsanız, kocaman bir çılgınsınız, o zaman da şuradaki röportajımıza bir göz atın. Cok guzel bir dille ve ayrintili yazmissiniz gezi yazilarinizi. Gecen hafta 11 aylik bebegimizle Barselona ve Romaya gittik her iki yazinizdan da cok faydalandik. Tesekkurler.. Gerçekten internette yazılmış birçok Roma yazısından daha faydalı buldum. Hayatımızın hatasını yapıp 2 günlük bir gezi ayarladık. Fellik fellik gezilecek güzel yerleri azaltmaya çalışıyorduk. Bunlar arasından seçim yapacağız artık. Teşekkürler. biraz yorucu bir gezi olabilir, ama bizce kendinizi biraz zorlarsanız 2 güne birçok yeri sığdırabilirsiniz 🙂 işinize yaramasına sevindik, müthiş bir gezi olsun! 1 hafta sonra gidiyorum Roma'ya.. çok çok güzel bi rehber oldu benim için. Teşekkür ederim. kıskanmakla mutlu olmak arasındaki ince çizgideyiz. hahaha, çok sevindik işinize yaramasına, müthiş bir gezi olsun! Gerçekten çok faydalı bir site olmuş, tebrik ederim. Biz de 3 hafta sonra kısmet olursa eşim ve 11 yaşındaki kızımızla Roma, Floransa ve Venedik turu yapacağız. Benim öğrenmek istediğim şey Roma da çocuklar için de roma pass almak gerekiyor mu? Çocuklar toplu ulaşım araçlarında indirimli mi seyahat etmekte? Müzeler indirimli mi girmekte? Bilgi verebilirseniz Memnun olurum. 5 Ağustos'ta 7 günlük bir gezi için ailece, ben eşim ve 6 yaşındaki kızım Roma-Floransa-Venedik'te olacağız.3 günlük Roma bölümünde, yazdığınız yazılardan epeyce faydalanacağımı söyleyebilirim. Emeğinize sağlık. Teşekkürler. Floransa ve Venedik rehblerimize bakmayı da unutmayın 🙂 müthiş bir gezi olsun, sevgiler! Konumu oteller bölgesinde tren terminaline ve metroya yakın, gezilecek mekanlara yakın ve havalimanına kolay ulaşım imkanı sunuyor. Küçük oda tercihi yapmıştım. Ancak bu kadar küçük olacağını hiç tahmin etmemiştim. Kapıdan direk yatağa geçiyorsun bavulu oda zor içeri aldık. Bir odanında min. olması gereken bir sınırı olmalı. Ortopedik hareketli yatak vardı. Kahvaltısı iyiydi. ilgili ve güleryüzlü otel personeli yardımcı olabilecek donanımdaydı. Roma yaşayan tarihi ile turistler için tam bir çekim noktası. Geçmişten gelen yapılarını günümüze kadar çok iyi muhafaza etmişler. Müze ve tarihi yerleri sıra beklemeden gezemiyorsunuz. Tarihin içinde yaşıyorsunuz adeta her bir köşe başı ayrı bir kültür abidesi. Bir kent tarihi ile bu kadar mı iyi korunur. Roma'yı gördükten sonra tarihini görmezden gelen her köşebaşına gökdelen yapılan ve inşaata dönüşen kentleri görüp üzülmemek elde değil. Yemek ise Akdeniz mutfağının tüm güzelliklerini sunuyor. Asla aç kalmıyorsunuz. Bir çok yerde pizza yedim. Beklenti Lezzet ise Benim pizza için favorim ayak üstü servisi ile Alice pizza. Diğerlerinde ayrılıyor. Eğer yerini bulabilirseniz ve içerde pizza kalmış ise mutlaka tadın derim. Dondurma'da ise diğerlerinden ayrılan nokta Punto Gelato. Ben turistik değil Roma'da yaşayanların gittiği doğal bir restauranta gitmek istiyorum diyorsanız Trattoria Pizzeria Da Giuseppe deneyebilirsiniz. güzel yazınız için teşekkürler haikaten çok derleyip toparlayıcı oldu 🙂 bir de şunu sormak istiyorum gidince roma pass almak istiyorum ve gideceiğim müzelerde 1. si tabiki collesum 2. si ise galleria borghes. galeria borghese ziyaretçilerini randevu sistemiyle alan bir müze imiş ve bir hafta önceden alınız diye yazıyor bütün forumlarda acaba orda da collesum gibi ayrı bir roma pass geçişi var mı bir bilginiz var mı? şimdiden teşekkür ederim. Gerçekten harika bir rehber olmuş, ellerinize sağlık. Pizzarium diye geçen pizzacının adı Bonci. Gittik, gördük, yedik ve kendimizden geçtik. Herkese şiddetle tavsiye ediyorum. Bir başka ülke tecrübemi yine burada paylaşayım dedim. İtalya'nın Roma kenti; Roma İmparatorluk döneminde oldukça görkemliymiş. Antik dönem arkeolojik kalıntılarının beni bu kadar etkileyeceğini tahmin etmiyordum. Kötü yakalandım! Etkilendim! Kolozyumu ve karşısındaki Roma Forumu'nu mutlaka gezin. Kolozyum, Roma Forumu ve Forum içindeki müze Palatino'ya giriş bileti 12 Euro. Yani 12 Euro'yu bastırdığınızda, bu üç yeri aynı anda gezebilecek bileti alıyorsunuz. Lakin benim tavsiyem; her ayın ilk pazar günü Roma'daki müzelere giriş ücretsiz, bunu kullanın, paranızı kaptırmayın fazla. Bir günümü sadece bu üçlünün detaylı gezisi yedi. Ama Forum'daki Antik Dönem binalarının etkileyici yüksekliğine değerdi. Günümüz Roma'sını ise sönük gördüm. İtalyan estetiğini ise göremedim ortalıkta. Roma denilince, beraberinde anılan pek çok güzellik yok artık. Roma'nın bugünkü halinin ayırdına varmamla beraber, aklıma gelen şey şu hadis oldu : " İki Roma da fetih olunacaktır. -Hangisi önce ya ResulAllah? Konstantin'in şehri." Allah, Roma'nın üstün niteliklerini çekip, almış. Boşuna değildir... Roma Şehri sokakları oldukça kirli idi. Roma'nın halkı, yüz ve fizik olarak Türklerin neredeyse aynı. Ee, ne de olsa ikimiz de Roma İmparatorluk halkıydık... Roma sokaklarında oldukça Türk turist var. "İşte İtalyan güzeli" diye yanaşıp, iş attığımız çekici&seksi kızlar Türk çıktı kaç kere yaa. Neyse, tanıştık onlarla da. Fontana di Trevi oldukça fotojenik ama son derece boş bence. İspanyol Merdivenleri de havagazı fakat önündeki gemi şeklindeki çeşme güzel. Pantheon'a mutlaka gidin. Fontana di Trevi'nin yakınında ve giriş ücretsiz. Roma'yı döndürenler, çalışan kesim müslümanlar. Bakkalları Bangladeşliler çalıştırıyor. Zencilerin çoğu müslüman. Oturduğumuz lüks restoranın havalı İtalyan edalı garsonları meğer Arnavut müslümanlarıymış, mutfakta ise Pakistanlı ve Bangladeşli müslümanlar çalışıyordu. Castel Sant' Angelo'yu gezmek tavsiye edilir. Vatikan'ın ilerisinde. Vatikan'da özel bir ayine denk geldik. Ne kadar fanatik varsa oradaydı. Tam Haçlı Ordusu idi. Papa da konuştu. İtalyanlar genelde iyi idi, sevdim. Vatikan'daki fanatikleri sevemedim. İçlerinde sevgi yoktu ve kafalarında zeka. Sağlam bir düşman için kolay lokmalar. İtalyan kızları sizi sempatik/samimi/iyi bulursa dokunarak konuşuyorlar. Keşfetmemle beraber tüm şeker kızlara sorular sordum, boolca yumuşak dokunuşlara gark oldum. İyi. Roma'da çok sayıda Antik Dönem yapı kalıntısı mevcut, keşfedin ve görebildiğinizi görün, bir fazlası bir fazla kazançtır. Roma'da 6 gün kaldık fakat yetmedi. Çok da pahalı gelmedi bize veya biz zenginiz. İyi restoranlarda lazanya, risotto, spagetti, pizza, panna cotta, tiramisu, roma dondurması yedim lakin İtalya sınırları dahilinde yediğim en lezzetli yemek; THY'nin uçakta verdiği köftelerdi. Ben, Romalılardan daha güzel pizza yapıyorum. Fiumicino Havalimanı'ndan, şehir merkezindeki Termini İstasyonu'na 6 Euro'ya gittik otobüs ile. Dönüşte, Termini İstasyonu'ndan Fiumicino Havalimanı'na gidiş için 4 Euro verdik. Bu otobüsler tavsiye edilir. Yazınız bize orada çok yardımcı oldu. Çok teşekkürler. Yeni yazı yok mudur yeni yazı 🙂 geçen gittiniz gördüm. Kesin bilgi; 1 günlük bilet (Roma 24h) ilk defa binip bileti onaylandırtaktan sonra 24 saat geçerli. Bu arada Roma yazılarınızdan çok yararlandım, 3 gün kaldım. Alternatif önerilerin bir kısmını denedim, yorumlarımı o yazının altına ekleyeceğim. 13 Nisan'da eşimle Roma'ya gidiyoruz. 4 gün kalacağız. Ben de bloğunuzu yeni keşfettim ve çok işlevsel buldum. Elinize sağlık, teşekkürler. Galleria Borghese artık Roma Pass ile ücretsiz giriş sağlamıyor maalesef. İlgili resmi web sitelerinde durum açıklanmış.


Ben Brighton' a önce dil okulu için daha sonra master için gittim. 2010 yazında bir arkadaşım "dil okulu için İngiltere'ye gidiyorum sen de gelsene" deyince, ben de neden olmasın dedim. Brighton'a gidip de oranın büyüsüne kapılınca masterımı da burada yapmalıyım dedim. Dönünce de direk üniversite için başvurdum. 2011 de artık master öğrencisiydim. Brighton tam bir öğrenci şehri aslında. Londra'ya sadece 55 dakika uzaklıkta sahil kesiminde tam bir yazlık öyle ki İngilizler Brighton için "London by the Sea" derler. Daha çok İngiltere'nin ünlü oyuncuları, tiyatrocuları, ressamları gibi marjinal tiplerinin, zenginlerinin ve tabii ki öğrencilerin yaşadığı bir yer. Festivallerin, sanatın, eğlencenin ve gece hayatının çok yoğun olduğu bir şehirdir. Brighton bir nevi İngiltere'nin oyun parkı. Her Cuma Londra'dan trenle yüzlerce insan gelir direk publara ve clublara gider hafta sonu plajda keyif yapıp Pazar Londra'ya geri dönerler. University of Sussex' de Uluslararası Ticaret Hukuku alanında master yaptım. Eğitimi, hocaları çok iyi bir okuldur. Lokasyon olarak da şehir merkezine yakın olması büyük avantaj. Her ne kadar Türkiye'de namı pek duyulmamış olsa da İngiltere'nin iyi üniversitelerinden biridir. Bir kere sizi ezbere dayalı değil düşünme ve analize dayalı bir eğitime zorluyorlar. Sunum yeteneğinizi zorlarlar. Ortaya bir argüman koymak ve bunu tez, anti tez ve sentez şeklinde hocalarınıza sunmanız gerek. Bu süre boyunca okulda en hoşuma giden kütüphane hayatı olmuştur. Böyle söyleyince kulağa itici geliyor biliyorum ama İngilizler için kütüphanenin çok farklı bir anlamı var. Bir kere örneğin halk kütüphanesi denen olay sadece kitaplardan oluşmaz onlarda. Xbox için ayrı oyun odaları vardır. Film izlemek için, bilgisayarda çalışmak için, müzik dinlemek için farklı farklı bölmeleri vardır. İnsanlar sosyalleşme yeri gibi görür kütüphaneleri orada buluşurlar arkadaşlarıyla hatta okul kütüphanesinde özellikle sınav zamanları sabaha kadar takılırlar kütüphaneye yemek söylerler içki içerler muhabbet ederek ders çalışırlar. Durum böyle olunca eğitim de zevkli hale geliyor tabi. Brighton yaşamak için mükemmel bir şehir. Brighton'a gidip de sonrasında geldiği yeri özleyen yoktur. Bir kere şehirde stres diye bir şey yok. Herkes duyarlı, anlayışlı, saygılı trafik yok acele etmeye gerek yok. Otobüsler zaten saatli. Huzurlu yemyeşil bir şehir ve üstelik Londra'ya çok yakın olup Londra kadar pahalı bir şehir de değil. Yine olsa kesinlikle yine yapardım. Türkiye ile kıyaslama yaparsak 1pound bugün 3 TL nin üzerinde. Dolayısı ile İngilizler için en ucuz şeyler bile bize pahalı hale geliyor. Ben dil okulu için gittiğim zaman bir ailenin yanında kaldım. İçinde sabah kahvaltısı ve akşam yemeği dahil oluyor. Kaldığım ev ailenin misafir evi olduğu için aslıda kendi evimde kalmış gibi oldum. Öğle yemekleri zaten dışarıda geçiyor. Haftalık 90 pound gibi bir para tutuyor bu tip bir kalma. Ama evlerinin odalarını kiraya veren insanlarda var ki o zaman maliyet daha da düşüyor. Arkadaşla ayrı eve çıkma benim pek tercih edebileceğim bir seçenek olmadı o yüzden kira fiyatları konusunda bilgim yok. Master zamanı ise okulun yurtlarında kaldım. Yurtlar apart otel şekliden dizayn edilmiş ortak mutfak kullanımı var ama banyo ve tuvalet odanın içinde. Buna yemek dahil değil. Şehirde metro vs. olmadığı için ulaşım iki katlı otobüslerle sağlanıyor. Günlük sınırsız bilet alındığında 3,5 pound ile her yere istediğiniz kadar gidebiliyorsunuz. Bir de haftalık ve aylık biletler var biraz da ucuza geliyor uzun kalanlar için. Yaşam koşulları olarak bakıldığında İngiltere'nin en sevdiğim yönü en lüks yerlerin bile belli bir fiyat skalasının üstüne çıkmaması. Çünkü zengin İngilizler bile paralarını neye verdiklerine ve karşılığını tam alıp alamadıklarına çok dikkat ederler ve gösteriş yapmak uğruna fahiş fiyatlar ödemezler. Brighton'da sabahın 4 ünde tek başınıza yolda yürüyün kimse size dönüp bakmaz bile. Yüzde doksan güvenli bir şehir zaten her yer CCTV dedikleri güvenlik kameraları ile izleniyor. Ama Hove bölgesi daha çok ailelerden oluştuğu için en güvenli ve merkezi bölge diyebilirim. İngilizlerin en belirgin özellikleri belki de bencillikleridir. Bencillikten kastım aslında kötü manada değil. Work-life balance dedikleri bir iş-hayat dengeleri vardır. Hayatları onlar için çok değerli çok kıymetlidir ve ne iş ne de başka bir şey onun önüne geçmez. Mesai saatleri çok makuldür. Saat 4 ten sonra herkes sokaklara dökülür; ya koşuya ya tenise. Yediklerine de dikkat ederler. Amerikan fast food zincirleri hiç popüler değildir İngilizler arasında zararlı bulurlar. Aslında çelişkilerle dolu bir millet diyebiliriz. Çünkü İngiltere'de uyuşturucu kullanma yaşı oldukça düşüktür ve büyük çoğunluğu sigara yerine ot içer. İnanılmaz bir alkol tüketimi vardır. Hükümet alkole tüketimi azaltmak için zam yapmaya kalktığında kıyamet koptu. Öte yandan hayatları o kadar kıymetlidir ki onlar için hiçbir güvenlik tedbirini es geçmezler, arabaya bindiklerinde arka koltukta bile otursalar kemer bağlarlar. Her mekanda yangın söndürücü tüpler göze çarpar, Londra' da metroda "mind the gap" diye bir anons yapılır, her giden unutmaz bu cümleyi. Bu anons metro ile istasyon/durak zemini arasındaki boşluğa dikkat etmeniz için yapılır yani boşluğu görmeyip ayağınız araya sıkışmasın diye. Ayrıca diğer Avrupalı ülkeler gibi çok rahat bir millet her şey normal onlar için sokakta çıplak gezseniz kimse dönüp bakmaz size. Erkekleri dövme hastasıdır, büyük çoğunluğu dövmelidir. Kızları ise daha çok salaş ve trashy dedikleri bir görüntüye sahip olmaktan hoşlanır. Paraları kıymetlidir onlar için harcarken dikkatlidirler, en gençleri bile israfı hiç sevmez yere düşen 1 penny bile olsa alırlar. Bir gece kulübünün girişine 5 pound vermemek için eve dönenine bile şahit oldum. Ünlülerin yaptığı astronomik harcamaları eleştirirler. Parayı giyim kuşam, iyi araba, iyi eşyalar yerine dünyayı gezmeye ayırırlar. Aile bağları güçlüdür. Aslında çok tuhaf bulduğum bariz bir şey olmadı ama ilk gittiğim zaman evde iki ev arkadaşım vardı bir Japon asıllı İngiliz ve bir İrlandalı. Hep birlikte dışarı çıktık. Önce bir pub a girdik. Biri gitti içkileri aldı geldi. Parasını vermeye yeltendiğimde bu tur benden dedi. Oturduk sohbet muhabbet içkiler bitince hadi dediler çıktık. Biraz yürüdük başka bir pub a girdik. Bu sefer diğeri gitti içkileri aldı geldi. O an dank etti bunların geleneksel yaptıkları bir takılma biçimi gece çıkıldığında her turda biri gidip bütün gruba içki alıyormuş meğerse. Üçüncü pubta da ben sıramı aldım tabi. İngiltere'ye gittiğiniz zaman bu önyargının nasıl çürüdüğüne şahit olacaksınız. Tabi bu onlara nasıl yaklaştığınızla da alakalı kendiniz gibi olduğunuz sürece hiç sıkıntı yok. Ama Türklerin bazıları yurtdışına çıkınca oradaki insanları küçük görmeye ve ona göre muamele yapmaya başlıyor sanırım sıkıntılar ve önyargılar o noktada ortaya çıkıyor. İngilizler çok sıcak, çok kibar, çok milliyetçidirler. Kibarlık o kadar önemlidir ki restoranda siparişinizi alan garsona ya da marketteki kasiyere teşekkür etmezseniz sizi fena bozarlar. Herkesin herkese sürekli "thank you" dediği saygılı, anlayışlı bir ortam var. Çoğu zaman aynı anlama gelen thank you yerine çok İngiliz kokan "cheers" kullanılır. Bu kelime İngiltere'de bulunduğunuzun ve onların kültürünü aldığınızın markası gibidir. Almanlar kadar kuralcı değiller o bakımdan biraz bize benziyorlar mesela araba gelmiyorsa kırmızı ışıkta geçerler. İngilizlerin olduğu yabancı bir ortama girdiğinizde sizi dışlamazlar sizi tanımak isterler bir sürü soru sorarlar ve sizi konuşturmak isterler. Muhabbetleri kimi zaman entelektüel seviyededir. Kültür, sanat, din, felsefe ama tabi kimi zaman dedikodu, futbol şeklinde geçer. Konuyu biraz dağıttım ama İngilizler aslında zannedilenin aksine çok samimi ve sıcaktırlar. Soğukluk dereceleri sizin yaklaşımınız ve tepkileriniz ile doğru orantılı olarak artar ya da azalır. Onların dostluk ve aile gibi bağları çok gelişmiş olduğu için bireysel olarak takılma, başkalarıyla muhatap olmama diye bir şey pek mümkün değildir. İngiliz olarak çok yakın dost olduğum biri olmadı ama girdiğim ortamlarda çok koyu muhabbetler ettiğim ve yeniden karşılaşınca aynı samimiyeti yakaladığım insanlar çok oldu. İngiltere benim İngilizcem konusunda dönüm noktam oldu diyebilirim. İngiliz İngilizcesine alıştıktan bir süre sonra Amerikan İngilizcesine katlanamaz hale geliyorsunuz ama. Dil öğrenmek insanın içinde olan bir şey aslında. Benim en sık rastladığım yalnız kalmaktan korkarak bulduğu Türklere yapışıp koloni halinde gezen Türk tipidir. Bunlar yeniliklere açık olmaz yabancılarla konuşmaz kapalı kutu gibidir. Oraya kadar gitmişken her şeyi denemek, kültürü öğrenmek, gözlemlemek ve kendinize yeni bir perspektif kazandırmanız gerek. Mesela Hintli bir arkadaşımın verdiği bir tüyo sayesinde Wimbledon Tenis Turnuvası'nı 15 pound gibi küçük bir paraya canlı izleyebildim mesela. Dolayısı ile Türkçesini daha da pekiştirip ülkesine geri dönenlerden olmamak lazım. Kendinize yabancılardan oluşan bir grup bulun ve peşlerine takılın. Zaten dil okulu ortamında herkes yalnız olduğu için çabuk kaynaşılır. İngiltere size tüm imkanlarını sunar dili öğretmek için okullarda size kültürlerine dair her şeyi verirler ama girişken olmanız gerek. Muhteşem İngiliz aksanına sahip olmak mümkün ama benim sık rastladığım aksan yapmaya çalışarak ağzını burnunu karıştırarak konuşmaya çalışanlar oldu. Şu an Türkiye'de özellikle iş hayatında önemli pozisyonlarda yer alan insanların İngilizceyi sanki bir kağıttan okur gibi konuştuklarını fark ettim. Türkçe' de günlük hayat konuşmamız nasıl düz bir çizgi gibi değilse aslında İngilizce de öyledir. Kendi içinde vurguları var. Bol dizi, film izlemek, insanları dinlemek o vurguları yakalamanıza yardımcı olur. Aksanın oturması uzun zaman alır öyle 1 aylık dil kursuyla edinemezsiniz. Ben çoğunlukla otobüste ya da trende giderken konuşanları dinler sonra kendi kendime onların telaffuzlarını tekrar ederdim. Çok faydasını gördüm. İngilizlerin çok konuşma huyları bazen faydalı olabiliyor bu şekilde. Bir de hangi bölgenin aksanını örnek aldığınıza dikkat etmeniz lazım. En güzel aksan bence Londra'yı da içine alan güney bölgesi aksanıdır. Kuzeylere çıktıkça aksan değişir ve anlaşılması zorlaşır. İngilizler aksanınıza çok dikkat etmez aslında onlar için ana dilinizin dışında başka bir dil konuşabilmeniz bile yeterince etkileyicidir çünkü İngilizlerin büyük çoğunluğu ikinci bir dil bilmezler. Brighton'ın gece hayatı çok aktiftir. Her clubın kendi tarzı vardır ve müzikler clubtan cluba çeşitlilik gösterir. İngilizler elektronik müzik hastası özellikle drum and bass dedikleri tarza bayılırlar. İngiltere'nin kıyı kesiminde yer aldığı için hemen hemen bütün clublar sahildedir. Londra'dan hafta sonu akın akın insan gelir Brighton geceleri için. İlk gittiğim sene sanki Bodrum'a gitmişim gibi hissetmiştim Brighton'da. Ama tabi clubların en güzel zamanı yazındır. Kışın rüzgarı fena olur Brighton'ın o yüzden yaz mevsimi şiddetle tavsiye edilir. Brighton'da boş bir gün özellikle haftasonu genelde sahilde geçer. Churchill Square' de muazzam dondurma yapan bir dükkan var Thorntons diye zaten dükkanlar zinciri olduğu için her yerde bulabilirsiniz aslında. Chocolate Heaven denen çikolatalı dondurmanızı alır sahile doğru yavaş yavaş yürürsünüz. Hava güneşliyse zaten sahil insan kaynıyordur. Basket oynayanlar, board da kayanlar, koşanlar, köpek gezdirenler, pub bahçelerinde canlı müzikler, envai çeşit içkiler, güneşlenenler... Bir de Brighton Pier denen bir yer vardır sahilde. Kocaman bir iskele ve iskelenin ucunda lunaparkı vardır. Çocukları olanlar bu tip yerleri tercih eder. Ailecek tenis oynamaya gidenler ya da şehir dışına kırsal alana çıkanlar da vardır uzun yürüyüşler için. Gençler genelde plajda oturup içmeye başlarlar erkenden. Akşamüzeri neredeyse tüm mekanlarda açık havada canlı müzik başlar. Sonra clublara geçilir. Haftasonu ailecek geçirme gibi bir huyları vardır. Özellikle Pazar sabah kahvaltıları ve akşam yemekleri mutlaka ailecek hatta arkadaşlar da dahil edilerek büyük sofralarda yenilir ve genellikle akşam yemeği rosto olur. Amerika ya da diğer Avrupa ülkelerine nazaran içinde oldukça fazla alternatif barındıran bir ülke İngiltere. Her ne kadar kendi mutfaklarında geleneksel yemekler yok denecek kadar az olsa da tüm dünya mutfaklarına ait yemekleri makul fiyatlara bulabileceğiniz çeşitli restoranlar mevcut. İngilizler için fish&chips her ne kadar geleneksel ve vazgeçilmez olarak düşünülse de aslında günlük hayatlarındaki yemek tercihleri çok daha sağlıklı ve farklıdır. Örneğin İngilizler Hint yemeklerine çok düşkündür. O kadar ki curry sevmeyen bir İngiliz yoktur diyebiliriz. Bunun yanı sıra İtalyan, Çin, Japon, Tayvan, Kore, Tayland, Yunan ve Türk restoranları mevcut. Ama İngiltere'ye kadar gelmişken tecrübe etmeniz gereken en güzel deneyim "English Cream Tea" dedikleri tipik İngiliz beş çayı dedikleri sütlü İngiliz çayı ve yanında servis edilen muhteşem lezzette "scone" adı verilen İngiliz çörekleridir. Bunu en iyi yapan mekan Pool Valley yolu üzerindeki Mock Turtle' dır. İngiltere'de tecrübe edilmesi gereken bir diğer şey ise publardır. Publar İngilizler için vazgeçilmez. O kadar ki her gün iş çıkış saatlerinde başlamak üzere gece yarılarına kadar hafta içi hafta sonu fark etmeden mekanlar ağzına kadar doludur. İngilizler pub hayatına çok önem verdikleri için olsa gerek pub da servis edilen yemekler son derece lezzetli ve makul fiyatlardadır. Publar özellikle et ve tavuk yemekleri konusunda gayet başarılılardır. Meat pie, mince pie ya da chicken pie adı verilen bir diğer muhteşem lezzet de döndükten sonra bile arayacağınız tatlardandır. Bunlar tuzlu turta çeşididir ve içlerinde genellikle kuşbaşı et parçaları, kıyma ya da tavuk olur. Noel zamanları ise balla kaplanarak fırınlanmış rosto en klasik Christmas yemekleridir. Yemekleri bir tarafa bırakırsak soslar da büyük yer tutar İngiliz mutfağında. En başta gravy sos et yemekleri ve meat/mince pie ile yenilirken fish&chips için tartar sauce tercih edilir. Custard sauce ise kesinlikle kaçırılmaması gereken bir lezzet. Artık ülkemize de yavaş yavaş girmeye başlayan custard aslında İngilizlerin bir çeşit vanilya aromalı kremamsı soslarıdır. Özelikle sıcak elmalı turta üzerine soğuk custard sosu vazgeçilmez. Fish&chips konusuna gelirsek Brighton sahilinde "take away" dedikleri sadece paket servis yapan büfelerden denemediğiniz sürece son derece lezzetli ama bir o kadar da ağır bir yemek. Kızartılmış Norveç uskumrusu yanında tartar sos ve haşlanmış bezelye bu yemeğin en tipik servis şeklidir. Yemekleri bir tarafa bırakalım içeceklere gelelim. İngilizlerin olayı pub olunca haliyle alkol tüketimi de bir o kadar çeşitleniyor ve artıyor. Bira ve şarap en sevilen içkilerdir. Ancak onlar bizde bilinen biranın yanı sıra ya Guinness dedikleri malt biraları ya da cider dedikleri elma şarabı ile bira arasında tadı olan içkilerini tercih ederler. Brighton' da Hobgoblin diye bir mekan vardır kendi birasını kendi üretir marketlerde de satar, değişik bir tat. Sparkling wine davet edildiğiniz İngiliz evlerine giderken yanınıza almanız gereken en güzel hediyelerdendir. Çay bizdeki gibi ocakta fokur fokur kaynamaz. Porselen demlik içinde çoğunlukla Earl Grey çayı üzerine kaynamış su dökülür ve bir süre bekledikten sonra ılık süt ile beraber servisi yapılır. Mutlaka görün denen şeyler genelde kişinin zevkleriyle alakalıdır ama yine de Brighton'a gitmişken Brighton Beach, Brighton Pier, Churchill Square, Lanes, North Lanes, Brighton Marina ve Brighton'ın biraz uzağında Seven Sisters mutlaka görülmeli. Yaz dönemi en güzel zamanlardır Brighton'ı görmek için. Her ne kadar denizine girilmesi pek mümkün olmasa da plaj çok keyiflidir. Özellikle dil okuluna gidenler neredeyse bütün boş zamanlarında plajdadır. Gruplar orda toplanır, mangal partileri, vs. yapılır ateşler yakılır. Gece kulüplerinin çoğu sahil boyunca yer aldığı için club öncesi ve sonrası plaj iyi bir buluşma mekanıdır. Brighton yılın hemen her dönemi bol festivalli geçen bir şehirdir. Yemek festivali, çikolata festivali, bira festivali ve daha birçok festival gerçekleşir. Ağustos ayında Gay Pride gerçekleşir. Dünya üzerindeki bütün eşcinseller ve dernekler Brighton'da toplanarak yürüyüş yaparlar ancak bu yürüyüşler tam bir festival havasında geçer. Alkolün sabah 11 den itibaren su gibi aktığı pembe tütülerin ve daha birçok farklı aksesuarın takılarak bol bol fotoğraf çektirildiği bir etkinlik bu. Ama eğer Brighton'a uzun süreliğine gidiyorsanız mutlaka ama mutlaka gidin diyebileceğim en önemli etkinlik 5 Kasım da Bonfire Night adı verilen Guy Fawkes'u anma gecesi olur. Guy Fawkes kimdir diyenler için 5 Kasım 1605' te Muhafazakar Protestan Kral I. James'e, kraliyet ailesine ve tüm diğer aristokratlara karşı İngiliz Parlamento Binasını barut fıçıları ile havaya uçurma planı yaparken yakalanan Katolik bir İngiliz'dir. İngilizlerin özellikle devlete karşı haklarını savunmaları gerektiği konusunda ilham verici bir karakter olması nedeniyle çok sevilir ve saygı duyulur. Brighton'a trenle 15 dakika mesafede Lewes kasabasında bu gece en görkemli şekliyle kutlanır. Bu gecede on binlerce havai fişek atılır, "Bonfire Society" denilen gruplar farklı farklı kostümlerle yürüyüş yaparlar. Brighton konum olarak çok elverişli bir yerdedir. Trenle Londra 55 dakika sürer ve eğer off-peak hours dedikleri günün yoğun olduğu sabah 6-11 arası ve akşam 4-7 arası dışında kullanmak üzere bilet fiyatları neredeyse yarı yarıya düşer. Merhaba inanın bu yazdıklarınız içimi rahatlattı. Ben ekim sonunda 6 aylık bir dil eğitimi için gitmeyi düşünüyorum aslında önerebiliceğiniz bir okul varsa sevinirim. Yazıyı okurken yorumunu gördüm. Ben suanda eurocentres dil okulunda eğitim alıyorum. Brighton güzel şehir ama 6 ay için sıkıcı olabilir. Bu yüzden ben de 6 ay kalacağım için Londra'ya geçiş yapmaya çalışacağım. Çünkü haftasonun burda yapacak pek bir şey yok. Sormak istediğin soru olursa yine cevaplandırım seve seve. londra çok pahalı geliyor bütçeme 🙁 ben kasımda geliyorum hafta sonları gezerim londrada fln diye düşünmüştüm. Brightona karar kıldım hem Londra'ya yakın hemde sahil ve daha uygun gibi 9 kasimda uçuyorum inşallah. Dil okulundan memnun kaldın mı nasıldı eğitim? Ben de yaklaşık iki hafta sonra Brighton a gideceğim fakat dil okuluyla ilgili bi netlik yok o nedenle araştırmaya devam ediyorum. Geri dönüş yapabilirsen çok sevinirim. 12 senedir Brighton'da yasiyorum, sehri gercekten mukemmel tarif etmissiniz. merhaba, cok güzel ve ingiltereye egitim amacıyla gitmek isteyenler icin faydalı bir yazı olmus tesekkurler 🙂 bende 6 aylıgına gitmek istiyorum internetten ve bir cok yerden arastırdım bournemouth cok ekonomik bir yer gibi ama brightona karar verdim özellikle bu yazıdan sonra. yaşam masrafı olarak londra cok pahalıymıs falan evet ama brighton icin de bu böyle mi. Brighton'in cok ucuz biryer oldugunu soyleyemem. Ortalama oda fiyatlari £400 ile £600 arasinda. Hemen hemen butun dil okullari sehir merkezinde oldugu icin, yurunebilecek mesafede bir oda tutmani oneririm. Boylece transporta para odememis olursun. Barinma ve yolculuk haricinde ki masraflarin, Ingiltere'nin hangi sehrinde yasarsan yasa farkli olmayacaktir. Tabi luks mekanlarda yemek yemek ya da pahali clublarda eglenmek gibi bir amacin yoksa. merhaba. oncelikle suana kadar karsilastigim en kapsamli brighton yaziniz icin tesekkurler. bende dil gelisimi icin esim ve oglumla kasim ayinda bir ayligina gelmeyi dusunuyorum. konaklama konusunda nerede kalinir, kaca kalinir bilgisi olan paylasirsa sevinirim..


Dünya çapında Paris ile ilgili bol bol dayatma yapılır. Bunlardan en öne çıkanı ise pek tabi "aşıklar şehri" dayatmasıdır. "Romantizmden öleceksiniz", "Sevgilisi olmayanlara kezzap atıyorlarmış" şeklinde üzerimize gelip dururlar bu konuda. Halbuki herkesin Paris'i başka işte, ne yaşamayı bekliyorsan, o yöne çevirebiliyorsun bu güzel şehri. İkinci dayatma ise tabi ki, "Paris'te alışveriş keyfiii :)))". Zorunda mıyız? İlla Champs Elysees'deki Louis Vuitton'un önünde, elimizde içinde sadece anahtarlık olmasına rağmen kocaman görünen poşetlerimizle fotoğraf mı çektireceğiz? Evet, hepimizin bunu yapması gerekmiyor ama, hazır gitmişken güzel bir şeyler bulamayacağınızı söylersem de haksızlık etmiş olurum sanırım. Bu yüzden, küçük çaplı bir alışveriş postu hazırlamak iyi olabilir diye düşündüm. Şuradan şunu aldım, buradan bunu aldım diye fotoğraf paylaşmak gibi bir eyleme girişmeyecek olsam da, nerede ne bakınabilirsiniz küçük ipuçları vermiş bulundum. Buyursunlar. Daha başlamadan gelen not: "Dur önce bi' gezelim, ne alışverişi?" diyenler için, Paris Alışveriş Rehberimize sızmadan önce Paris gezi rehberimiz şurada. O kadar alakasız harfin bir araya gelişinden "Şanzelize" okunuşunun nasıl çıktığına akıl sır erdiremediğim bu dev caddenin bir ucu Concorde Meydanı'na, bir ucu Arc de Triomphe'a uzanıyor. Büyük ihtimalle dünyanın en ünlü caddesi olan Champs Elysees'nin güzelliğinin pek de tartışılabilir bir yanı olmadığı aşikar. Öyle ki, ilk defa, "çok güzel, bayılırsın, aman allahım" şeklinde övülen bir yer için ben de aynı hisleri besler oldum. Her neyse, konumuz alışverişe dönelim. Champs Elysees'de bulabileceğiniz mağazalar, çoğunlukla "pardon bu yalnızca bir ayakkabının fiyatı mı?" şeklinde sorular sordurabilecek türden. Louis Vuitton, Cartier, Valentino, Hugo Boss, Guerlain, Chanel, Mont Blanc, Furla, Burberry, Versace, Chloe, Dior, Escada, Zegna, Givenchy, Gucci, Kenzo, Lanvin, Sergio Rossi, Cavalli şeklinde ilerleyen, dünyaca ünlü birçok markayı burada bulabilirsiniz. "Bunların çoğu Türkiye'de var, ben niye burada alayım ki?" diyebilirsiniz. Aslına bakarsanız haklısınız da. Fiyatlar konusunda herhangi bir fark da yok üstelik. Bu noktada oradan alışveriş yapmanın tek avantajı Tax Free şansınızın olması. Fiyatlarını biraz daha makul olarak değerlendirebileceğiniz Levi's, Abercrombie, Gap, Adidas, H&M, Etam, Sephora, Yves Roches, Nine West, Promod, Zara gibi mağazaları bulabilmeniz de mümkün. Welcome to züğürt tesellisi. Hediyelik eşya alışverişi konusunda, Champs Elysees üzerinde ve ara sokaklarında birçok alternatif bulabilmeniz mümkün, ancak özellikle cadde üzerindekiler gereksiz pahalı. Turistik noktalardan uzaklaştıkça çok daha makul fiyatlısını bulabilecekken buradan almanın alemi yok. Yok ben uğraşamam aramakla diyorsanız, en azından ara sokaklara şöyle bir kafa uzatın, ve oradakilerden alın. Arcades des Champs-Elysees adlı pasajda, Starbucks'ın arkasında kalan noktada, oldukça sevimli hediyelikler bulabilirsiniz. -Cadde üzerindeki Disney Store, Disneyland'in içindeki mağazaya göre oldukça az çeşide sahip. Çoğunlukla çocuklara/bebeklere hitap eden ürünler var. -Kızlar, Abercrombie'nin girişinde sizi karşılayacak olan steroid basılmış ergenlere şöyle bir bakabilirsiniz bence. Abercrombie'nin cadde üzerindeki yerini söylememe hiç gerek yok, parfüm kokusundan boğazınız yanmaya başlayınca sağınıza bakın, hemen oracıkta göreceksiniz. -Bu caddedeki mağazalar çoğunlukla 10:00-21:00 arası açık, zamanınızı ona göre planlayın. -Caddenin orta yerinde inmek için metroya binip 1. hattı kullanarak George V durağında inebilirsiniz. -Bir gününüz burada geçirmeyi düşünüyorsanız, klişe ama sevimli bir tercih olan Laduree'nin kahvaltısı ve kruvasanları gayet lezzetli. Makaronları için kötü diyemeyeceğim ama, çok daha güzellerini sokak pazarlarında bulabilirsiniz. Bunun dışında bir şeyler yiyip içebileceğiniz çeşit çeşit mekan cadde üzerinde mevcut. Chez Clement adlı mekanda, alışkın olduğumuzdan biraz daha farklı, Brüksel'dekine benzer bir midye&patates deneyimi hoşunuza gidebilir. Lokal yer arayışındaysanız, bu mekan oldukça turistik, aklınızda bulunsun, sonra kızmayın bana. -Çay seviyorsanız, cadde üzerindeki Kusmi Tea Store'da değişik çeşit ve aromalarda çaylar bulabilmeniz mümkün. Ben eve de aldım, ve bayılarak içiyorum, tavsiye edebilirim. -Gitmişken Arc de Triomphe'a çıkıp, etrafa şöyle bir bakınsanız güzel olur sanki. -Yine cadde üzerindeyken gerçekleştirebileceğiniz pek acayip bir etkinlik daha var. O da sağda solda görebileceğiniz fazlasıyla ilgi çeken spor arabaları kiralamak. 2013 itibariyle 20 dakikası 80 euro civarı bir şeydi. O kadar istiyor olabilir misiniz? Marcel Proust'un senelerce yaşadığı Boulevard Haussman, Champs-Elysees'den sonra Paris'te alışveriş için en çok tercih edilen ve en popüler bölgelerden biri. Bunun ana sebebi kuşkusuz, pek ünlü Galeries Lafayette ve Primtemps'i üzerinde bulunduruyor olması. Galeries Lafeyette'te kozmetik, ev, giyim ve yiyecek gibi birçok farklı ürün bulabilmeniz mümkün. Anlatmak için çok klişe ve bayağı bir tanım olacak ama, "Boyner'in güzel olanı" olarak düşünebilirsiniz mesela. Fiyatlar tabi ki Champs Elysees'dekileri aratmıyor. Zaten ürünleri de Champs Elysees'dekilerin tek bir mekanda toplanmış hali olarak düşünebilirsiniz. Çeşit çok, fiyatlar da çok, ama oldukça güzel şeyler bulabilmeniz pek tabi mümkün. Mimari açıdan inanılmaz olduğu gerçeğini de unutmamak lazım, insan alışveriş mi yapsın, binayı mı incelesin karar veremiyor. İçeride ne var ne yok merak ediyorsanız, şuraya bir göz atmalısınız. Pazar kapalı. Onun dışında her gün 9:30-20:00 arası açık. Printemps ile Galeries Lafayette birbirlerine komşular. Ancak aralarında içerik olarak ne fark var da yan yana böyle devasa iki mağaza koymuşlar diye soracak olursanız, inanın ben de bilmiyorum. Bana kalırsa aynısının lacivertiydi işe. Printemps'in içinde hangi marka ve tasarımcılara ulaşabilirsiniz merak ediyorsanız, şurada detaylı bir liste mevcut. Pazar kapalı. Onun dışında her gün 9:30-20:00 arası açık. Perşembeleri bir çılgınlık yapıp 10'a kadar açık kalıyorlar. -Bu bölgeye, metroya binip, Chaussee d'Antin, Trinite ya da Opera durağında inerek ulaşabilirsiniz. -İndirim dönemine denk gelirseniz, her şey çok daha güzel olabiliyor. Ancak manyakça bir kalabalığa hazırlıklı olun. -Bu bölgede hediyelik, ıvır zıvır alabileceğiniz birçok dükkan ve yemek yiyebileceğiniz sevimli kafeler mevcut. Ayrıca orada burada makaron deneyerek en güzelini tespit edebilirsiniz. -Galeries Lafayette'in en üst katındaki uzak doğu restoranı her daim gereksiz kalabalık oluyor. Sushileri güzel, ama öyle çok büyük bir olayı yok. Çıkın sokaklarda oturun, ne kendimizi AVM'ye kapamaya meraklı halkız biz arkadaş! Bir dönem Hemingway'in ve James Joyce'un yaşadığı, Oscar Wilde'ın öldüğü, Picasso'nun Guernica'yı tamamladığı, ressam ve diğer sanatçıların cirit attığı Paris'in bir diğer aşık olunası bölgesi Quartier Latin. Böyle okuyunca alışveriş yapmak yerine çok daha farklı şeyler yapası geliyor insanın tabi ama, tamam, ben konumuzdan sapmıyorum. Bu bölgede daha makul fiyatlı alışveriş yapabilmeniz mümkün. Ancak bu da, farklı seçenekler bulmaktan çok, bildiğimiz hazır giyim mağazalarına maruz kalmanıza neden oluyor. Before Sunset'ten de hatırlayacağınız, dünyada en sevdiğim kitapçılardan biri olan Shakespeare & Co, Üstelik gezginler için dükkanın üst katında, birkaç saat orada çalışmaları karşılığında konaklayabilecekleri küçük yataklar bile var. İnsanın sevdikçe sevesi geliyor. Cafe de Flore ve Les Deux Magots bu bölgede. -Bölgeye ulaşmak için Notre Dame'ın bulunduğu noktadaki bir köprüden karşıya geçivermeniz yeterli. Ya da metroya binip St Michel durağında inebilirsiniz. -Bu tarafa gelmişken, sokaklarda keşif turuna çıktıktan sonra Jardin de Luxembourg'a giderek dinlenebilir, çimlere bayılabilir, biber gazına maruz kalmadığınız bir parkın keyfini çıkarabilirsiniz. -Bence burada alışveriş yerine yapacak çok şey var, boşverin alışverişi diyecek noktaya geldim galiba. Aynı zamanda konaklamayı tercih ettiğim bölgelerden biri olan Saint Honore, müthiş şirin bir bölge. Alışveriş konusunda ise, sizin için ne kadar tatmin edici olacağını bilemesem de, bilmediğiniz duymadığınız onlarca küçük tasarımcı ve butik bulabileceğinizin garantisini verebilirim. Bu bölgede, ev dekorasyonu konusunda da birçok seçenek var. Colette, Comptoir des Cotonniers, Cotelac ve Tosca Blu, uğrayıp beğenebileceğiniz destinasyonlar. Fiyatlar konusunda olumlu bir şey söylememi bekliyorsanız, söylemeyeceğim Lavinya. -Buraya Champs Elysees'den yürüyerek kolaylıkla ulaşabilirsiniz. -Bu bölgede bulunan La Castiglione'de öğlen bir şeyler yiyebilirsiniz. Paris'in en güzel, sevimli ve bohem bölgelerinden biri olan Marais, en farklı butik ve tasarımcıları keşfedebileceğiniz bölgelerden biri. Bana kalırsa, Paris'te alışveriş yapacağım ve farklı bir şeyler bulmak istiyorum diyenler için de, Paris sokaklarına kaybolmak, güzel fotoğraflar çekmek, şirin bir kafede kitabımı okumak istiyorum diyenler için de gidilmesi gereken ilk bölgelerden biri burası. Fiyat aralığı oldukça geniş, ancak genel olarak "hesaplı" bir şey bulabilmeniz pek de olası değil. İç sesiniz Euro'yu TL'ye çevirdiği sürece huzur bulma ihtimaliniz yok zaten. -Les Petites, Ba&Sh, Comptoir des Cotonniers gibi butiklere mutlaka uğrayın. -Gitmişken Fabien Brevuart'a uğrayıp, günlük sanat dozunuzu alabilirsiniz. Forum des Halles adlı "yeraltı alışveriş merkezi"nin bulunduğu bu bölgede, birçok butik ve sanat galerisine rastlayabilirsiniz. Alışveriş merkezini ise, şahsen sevmemiş olsam da, içinde H&M, Zara, Etam, FNAC, Muji, Sephora gibi birçok bilinen markayı bulabilmeniz mümkün. Kişisel fikrimi soracak olursanız, alışveriş için en son tercih edeceğim bölgelerden biri diyebilirim. Pimkie ve Promod Türkiye'de pek sık görülmüyor. Belki bir ihtimal oralardan, makul fiyatlı bir şeyler bulabilirsiniz. -Ulaşım için metroya binip Les Halles durağında inebilirsiniz. cok tesekkurler anlatiminiz cok guzel... faydali olacaktır.


OitheBlog olarak gittiğimiz ülkelerde farklı içkileri de deneme meraklısı olduğumuz, 1-2 yazımızı okuduktan sonra kolaylıkla anlaşılabilir. Böyle tıksırana kadar kızlı erkekli içmek gibi bir hevesimiz var, yapacak bir şey yok. Aynı hevesle, Almanya'ya gitmeden önce giriştiğimiz "ne içsek, nerede içsek" araştırmamızda karşımıza çıkan ve bize "insanlar ne güzel bloglar oluşturuyorlar yahu" dedirterek, akabinde site sahibi Cihangir Gümüştaş ile iletişim kurmamıza kadar uzanan bir hikayenin ana kahramanı Bira Sevdası. Konuya ilgisi olanlar için harika bir kaynak, çeşit çeşit bira, çeşit çeşit yorum, üstelik bu işlerden anlayan, neyin en olduğunu bilen, bizim "abi 3 tane kırmızı Tuborg içtin mi bitti" mantığımızın çok ötesinde biri. Biz bu blog'u öyle sevdik ki, kendilerinden "bizim için şöyle küçük bir rehber hazırlar mısın?" ricasında bulunduk ve sağolsun o da bizi kırmadı. Hadi yine iyisiniz. Her ne kadar Türkiye'de son zamanlarda bira raflarının çeşitlenmesiyle birlikte bir bira devrimi yaşanıyor olsa da, hala yeterli çeşitte bira yok bence. Misal, canınız bir Weissbier ya da Kölsch içmek istediğinde içecek bir bira bulamayabiliyorsunuz. Schneider Weisse ülkemizde satılıyor ama bulunulabilirliği biraz sorunlu. Ya da güzel bir Beer Cafe'ye gidip tap'ten çeşit çeşit pastörize edilmemiş taze bira içmek için de alternatifler sınırlı. Biz geçtiğimiz Ekim ayındaki 10 günlük Kurban Bayramı Tatilinde Avrupa'yı bir gezelim istedik. Almanya-Belçika-Hollanda hattında güzel bira ve bira mekanlarının izini sürdüğümüz bu gezide tadı damağımızda kalan üç bira mekanını sizinle paylaşmak istedim. Haydi başlayalım. Bence Almanya'nın en gotik şehri olan Köln bira konusunda da kendine has bir kültüre sahip. Sadece Köln'de üretilen ve servis edilen Köln'ün yerel birası olan Kölsch şehrin bira kültürünün büyük bir kısmını, belki de tamamını, oluşturuyor. Her ne kadar akşamları REWE'den aldığım Paulaner'leri içtiysem de gün içinde oturduğumuz mekanlarda Kölsch'ten kaçmak imkansız gibi. Çok fazla acılığı olmayan bu yerel bira lager ve pilsnerlerin domine ettiği Almanya'da Weissbier'le birlikte azınlıktaki ale tipi biralardan biri. Almanya'da içilen her 20 biradan 1 tanesi Kölsch ama Köln'de bu sayı 19/20 olabilir. 0.2'lik küçük bardaklarda servis edilen Kölschleri tatmak için tercih ettiğimiz mekan Altstadt'ta yer alan Paffgen isimli bira evi. İçeri girmenizle Köln'ü saran gotik hava sizi burada da yakalıyor. Şehir merkezinde yer alan meşhur Köln Katedrali'nin 509 basamağını tek tek çıkıp sonra da aynı basamaklardan indikten sonra, vücudunuzda kalan son enerjiyle kendinizi atıp birer yorgunluk birası içmek için ideal bir mekan. 0.2'lik bir Kölsch'ün fiyatı 1.70 . Tadı ise kesinlikle çok yumuşak içimli ve serinletici. Garson abi de gördüğünüz gibi çay tepsisini andırır şekilde dizilmiş Kölschleri mütemadiyen birahanede gezdirerek masalara dağıtıyor. Unutmadan, Kölsch içerken şöyle bir kural var, eğer bardağınızın üzerini kapatmazsanız size sormadan koyuyorlar masanıza birayı. Aklınızda olsun. Bir not da Köln'ün komşusu Düsseldorf ile ilgili. Bu iki komşu şehir arasında süregelen bir çekişme var. Bu futbol müsabakalarına bile yansımış. Benim için önemli olan nokta ise, iki şehir arasındaki bu çekişmenin bira kültürüne de yansımış olması. Birbirinden sadece 30 dakika uzaklıktaki bu iki şehirde farklı türde iki bira var. Köln'ün Kölsch'üne Düsseldorf'un cevabı Altbier olmuş ve Düsseldorf'ta bir yere oturduğunuzda Kölsch isterseniz tip tip bakıyorlar. Hatta laf sokan bile oluyormuş. Bu şehir için o meşhur iki klişe tanımı yapmazsam ölürüm herhalde! "Orta Çağ'dan kalma bir masal şehri" ve "Kuzeyin Venedik'i." Klişe ama gerçek! Şehre açılan tarihi kapıdan girdiğiniz anda çok farklı bir yere geldiğiniz hissine kapılıyorsunuz. Adım başı üzerinden geçtiğiniz köprüler ve alttan akan kanal size Venedik'i andırmıyor değil. Zaten Brugge de köprüler anlamına geliyormuş. Hayatın yavaş yavaş aktığı, çikolata, dantel, waffle, patates ve de biranın temel taşlarını oluşturduğu bu şehirde gezilecek yerler görece az olsa da bira içilecek yerler çok fazla. Hatta bu şehrin bir bira duvarı bile var! Biz tercihimizi t'Brugs Bieratelier'den yana kullandık. Burası her çeşit Belçika birasının bulunabileceği bir yer değil. Tematik bir yapısı var aslında t'Brugs Bieratelier'in. Her ay 12 farklı bira sunuyorlar ve konuklarına bira tadımı yaptırıyorlar. Mekan Brugge'ün hemen girişinde sayılır ama tarif edemeyeceğim çünkü zaten her sokağı birbirine benzeyen bir şehir. O yüzden web sayfasından bakmak en doğrusu. Kaldırımın üzerine atılmış 2-3 masa ve kocaman bir Beer Tasting panosuyla bizi cezbetti burası ama önce şehri gezmeye, sonra da yorgunluğumuzu atmak için günün sonuna doğru gelmeye karar verdik. Zevkli bir Brugge turundan sonra akşam saatlerine doğru, çok da güzel bir havada masamıza t'Brugs Bieratelier'deki masamıza kurulduk ve biralarımızı beklemeye başladık. 6 farklı bira denedik ve bu tadımın fiyatı 16 . Aslında Avrupa'da yediğimiz tek kazık da bu oldu diyebilirim. Her biri 0.20'lik olan 6 biraya bu para normal şartlarda biraz fazla. Fakat, mekanın ortamı ve sokağın havası bu kazık yeme hissinin çok kısa sürmesini sağladı ve gerçekten de unutamayacağımız bir akşam oldu bizim için. Biralara gelirsek, Ekim ayı menüsünde De Ranke, Carolus, Dupont, Fort Lapin, Timmermans ve Bourgogne des Flanders vardı. Biraların yanında bir de bira menüsü geliyor. Menünün içinde o an içtiğiniz biralara ait bilgiler mevcut. Hangi maltlar ve şerbetçiotları kullanılmış, nasıl bir tada sahip, kaç derece içilmeli gibi. Bu sayede siz de damak jimnastiği yapabiliyorsunuz. Biz önce içip yorumlarımızı yaptık ve daha sonra menüden destek aldık. Şunu bilmişiz, aa bu tat demek ki şuymuş şeklinde oldu bizim tadım pratiğimiz. Eğer hava güzelse ve 6 adet 0.2'lik bira için 16 'yu gözden çıkarabiliyorsanız (3 tanesini 8 'ya almak da mümkün) kesinlikle uğramanızı tavsiye ederim. Aslında çok daha farklı şeyleriyle meşhur olan bu şehir bir bira sever gözüyle bakılırsa çok daha farklı bir portre çizebilir. Amsterdam'ın "meşhur" özellikleriyle bir alakamız olmadığı için şehre geldiğimiz ilk günden itibaren bira avına çıktık ve bu doğrultuda iki harika mekan gezdik. Bunlardan ilki bir bira dükkanı, diğer ise yine bir Beer Cafe. Türkçesi Bira Kralı olan bu mekandan İçeri girdiğiniz an dünyayla iletişiminiz kopuyor, en azından benim için öyle oldu. Dünyanın her yerinde yüzlerce çeşit birayı bulabileceğiniz bir dükkan burası. Belçika, Alman ve İngiliz biraları zaten olmazsa olmaz ama kilometrelerce uzaktaki Amerikan biraları da raflarda sizi bekliyor. O meşhur randevu almak zorunda olunan ve neredeyse karneyle alınan Westvleteren de De Bierkoning'de sahiplerini bekliyor. Bu dükkan bira seviyorsanız kesinlikle uğramanız gereken yer! Marketlerde Westmalle, Chimay ya da Paulaner gibi iyi biraları bulmak mümkün ancak Heineken'in domine ettiği bu şehirde çok fazla çeşitle kendinizi şımartmak ve bavula da birkaç bira atıp Türkiye'ye getirmek istiyorsanız De Bierkoning'e uğrayın derim. Ayrıca, birçok markanın kendine ait bardağının satışını da yapıyorlar. Fiyatlar ise çok uygun. 33'lük Westmalle 1.50 iken 50'lik Alman Weissbier'leri 2 'dan başlıyor. Benim tavsiyem, eğer Amsterdam'da uzun süre kalacaksanız daha ilk günden itibaren bu dükkana gelmeniz ve stoğunuzu yapmanız yönünde olacak. Daha sonra da çantanıza attığınız biraları kanal turunda, parkta ya da bisiklete biraz ara verdikten sonra yudumlamanız. Dönerken de tekrar uğrayıp bavula sığdırabildiğiniz kadar bira almanız. Unutmadan, De Bierkoning sadece Pazartesi günleri 21:00'a kadar açık, onun dışında ise 18:00'a kapanıyor. Bira Kralından sonra şimdi sırada Bira Tapınağı var! Bu mekanı Foursquare aracılığıyla bulmuştum. Foursquare'de Beer Cafe'leri aldıkları puana göre en yüksekten başlayacak şekilde sıralattığınız zaman en tepede yer alan mekan The Beer Temple. 9 Eylül 2009 yılında açılmış bu genç mekan için çok ama çok iyi bir performans bence! Dam Meydanı'na da oldukça yakın olan mekanda birçok bira mevcut. Menüyü de duvardaki kara tahtadan takip edebilirsiniz. 30'dan fazla birayı tap'ten içebilmek mümkün. Ayrıca, birçok Amerikan birasına da Amsterdam'ın göbeğinde ulaşabiliyor olmak gerçekten de sevindirici. Bu zengin menüde Westvleteren'e de yer var. Fiyatı 15 . Eğer bu parayı gözden çıkartırsanız Amsterdam ziyaretinizde birçok otorite tarafından dünyanın en iyi birası olarak gösterilen bu birayı da içebilirsiniz. İçerisi biraz karanlıkça ve loş bir ortama sahip. Ben o zaman daha Türkiye'ye gelmemiş olan Brewdog PUNK IPA almaya karar verdim, eşim de klasik Leffe tercihine sadık kaldı ama bu sefer Leffe'miz şişeden değil, musluktandı. Duvarlardaki resimler ve tavana asılı olan bira içerikli dekorlar mekanı gerçekten de bir bira tapınağına dönüştürüyor. Çok keyifli bir yazı olmuş. Mutlaka uğrak yerlerim arasında olacaklar. Paylaşımın için teşekkürler. Gerçketen harika bir yazı olmuş ama hiç kimseye mesai saatinde okumasını tavsiye etmem, resmen ağzım sulandı ve saat 15.39! Gerçekten harika bir yazı olmuş ama hiç kimseye mesai saatinde okumasını tavsiye etmem, resmen ağzım sulandı ve saat 15.39! Brugge, Gent, Brüksel.... Bu üç şehir Belçika'nın en çok görünen şehirleri sanırım... Çok sevmiştim... tekrar gitsem biraz daha kuzeye çıkıp Antwerp'i gezerim sanırım... Bakalım bir gün elbet... Yazıyla da o günlere, keyfe geldim.. teşekkürler.. Çok güzel bir paylaşım. Benzer programı Kasım ayında biz de yapacağız. Çok güzel bir bloğunuz var bundan sonra severek takip edeceğim.


Bu arada, bakmayın başlıkta öyle sefalet falan yazdığımıza, birçok insan "Work and Travel" yaptığı dönemi, hayatının en eğlenceli ve unutulmaz dönemleri olarak hatırlıyor. Evet, sonuçta hiç kimse "hadi bu yaz çalışayım, bayılıyorum yazın çalışmaya" diye düşünmeyebilir, ancak bu kadar farklı bir ortam ve çevre ile edindiğiniz kazanç, dostluk, ve eğlenceli anıları birleştirince, aslında gerçekten güzel bir deneyim kazanmış oluyorsunuz. Amerika'da birkaç adam oturmuş "Biz bu dünyadaki genç kesime güzel bir deneyim yaşatalım, gelsinler biraz para kazansınlar, ülkemizi gezsinler, dillerini geliştirsinler, eğlensinler mutlu olsunlar, başka ne isteriz" demiş ve 1960'lı yıllarda bu programı başlatmış. Hayır, tabi ki başka bir niyet söz konusu, bunlar hep Amerika'nın oyunları. Şaka maka "kültürler arasında yakınlaşma sağlamak" amacıyla başlatılmış bu program, aslında yoğun sezonda genç insanları düşük vasıflı pozisyonlarda işçi gibi çalıştırmak için iyi bir teknik olarak görülebilir. Bu kadar itin poposuna soktuktan sonra bu yazıyı okumaya devam edecek misiniz bilmiyorum ama, yukarıda saydıklarımın hiç biri kötü bir deneyim yaşayacağınız anlamına gelmiyor. İşin ciddi kısmına gelecek olursak, Work and Travel, Amerika'da yasal olarak yaklaşık 3 ay çalışıp, çalışma süresini doldurduktan sonra 1 ay turist olarak kalmanızı sağlayan bir program. 18-30 yaş arası lisans veya yüksek lisans öğrencileri programa başvurabilir. Not ortalamanız ile ilgili de bir kısıtlama var ama çok da ciddiye alınan bir kriter değilmiş, öyleyse de başvuru sırasında bilgilendirilirsiniz. Zaten şu an bu kriteri dert edecek kadar düşük notlarınız varsa oturun oturduğunuz yerde biraz ders çalışın. Programa katılmak için en az orta seviye İngilizceniz olması gerekiyor ama ben bu program arasında sadece "hello, how are you" diyebilen kişileri de gördüm, fazla panik olmayın ama yine de Oi the Blog sorumluluk kabul etmiyor. Bu sektör son zamanlarda birçok kişiye "güzel iş hee" dedirten bir nitelikte olmalı ki herkes üşüşüp bir sürü danışmanlık şirketi kurmuş. Eskiden seçenekler arasında 2-5 şirket varken şimdi onlarca firma öğrencileri Amerika'ya göndermeyi vadediyor. Bu danışmanlar Amerika'da çalışma vizesini ayarlayan sponsorlarla, sponsorlar da işverenlerle çalışıyor. Bu sponsorlar firmalar dışında bireysel vize başvurusu kabul etmiyor dolayısıyla bu danışmanları es geçemiyorsunuz. Danışmanlar size vize sürecinizde (DS-2019 izin belgesi) , sigortanız gibi formalite prosedürlerde yardımcı oluyor. Ayrıca konaklama, uçak bileti, iş seçimi gibi birçok önemli detayda da sizi doğru yerlere yönlendiriyor. Farklı danışmanlar farklı bölgelere hakim dolayısıyla farklı iş olanakları sunuyor ve bu sebeple ücretlerde birbirinden değişiklik gösteriyor. Bu danışmanlık firmalarından birini seçerken sadece ücretleri kıyaslamayın, sizi Amerika'da yönlendirecekleri bölgelere ve işlere de mutlaka dikkat edin. Son zamanlarda bu danışmanların ücreti 1500-2500 USD arasında değişiyormuş. Bu ücretlere vize ücreti (yaklaşık 140 dolar), konaklamanız ve uçak biletiniz dahil değil. Öğrencilik hayatı boyunca birkaç kez bu programa katılan kişiler Amerika'daki bazı işverenlerle samimi olup, bir sonraki yaza bir pozisyon için anlaşıyor. Bu durumda Türkiye'deki firmaya işi kendinizi bulduğunuzu söylerseniz, danışmanlık ücretini daha makul bir fiyata anlaşabilirsiniz. Başvurular için belli dönemler var. Erken kayıt Ekim ayında başlıyor ve başvurular Nisan ayına kadar devam ediyor. Ne kadar erken başvurursanız o kadar kabul edilme şansınız artıyor ve daha çok pozisyon arasından iş seçme avantajınız oluyor. Konaklamayı genellikle işverenler sağlıyor ve haftalık alacağınız ücretten düşüyor. Danışmanınız size gideceğiniz grupla ortak bir evde kalmanız konusunda da yardımcı olabilir, birkaç kişi girerseniz işverenin sağlayacağı evden daha uygun fiyata kalabilirsiniz. Fakat bu seçenek gittiğiniz bazı bölgelerde mantıklı olmayabiliyor ve herkes "kim olduğu nereli olduğu belirsiz" diye nitelendirdikleri yabancılara evini sezonluk kiralamak istemeyebiliyor. Konaklayacağınız yer için çok bir beklentiniz olmasın, kalınmayacak gibi değil ama harika da olduğunu söyleyemeyeceğiz. Normal şartlarda dolar almış başını gidiyorken, biraz para kazanayim mantığıyla yaklaşmanızın çok da saçma olmayacağı bu programı sadece para kazanma fırsatı olarak görmeniz sizi hayal kırıklığına uğratabilir. Danışmanlık ücreti, vize ücreti, uçak bileti, yanınıza aldığınız harçlık, konaklama ücreti derken sadece programa katılmak için 3000-3500USD civarında bir harcama yapıyorsunuz ve orada bulunduğunuz süre içinde kazandığınız para anca harcadığınızı çıkartıp, orada geçinmenize ve belki de sonrasında Amerika'da biraz seyahat etmenize yetecek kadar oluyor. Tabi bu genelleme üzerine kurulmuş bir senaryo. Ama program asıl eğlence/macera maksatlı olduğunu unutmayın ve kendinizi para kazanacağım diye hırpalamayın. Program ücretlerini bir kenara koyun, orada kazandığınız parayı gezmeye tozmaya rahat rahat harcayın. Daha önce bu programa katılmış arkadaşınız varsa, veya ekşi'ye bakmış bulunduysanız Alaska ile ilgili bazı sorular sormaya başlamış olabilirsiniz. Alaska'da geçen seneye kadar balık fabrikalarında çalışma olanağı vardı ve söylentilere göre 3 ayda ciddi para kazanılıyordu. Ama daha sonra memlekette balıklar azalmış, fabrikalar sezonluk işçi sayısını azaltmış ve programa dahil olmak istememiş. Tabi bu tarafımızdan uydurulmuş bir senaryo, arkasında başka bir sebep yatıyor olabilir. Diğer işlere göre daha ağır şartları olmasına rağmen Alaska, öğrenciler arasında epey popülerleşmiş, millet sorup duruyor tekrar dahil olacak mı programa diye.. biz de buna dair bir takım söylentiler duyduk.. Programda bir çok farklı iş olanakları mevcut. Genelde saatlik bir ücret karşılığında ve ekstra bahşişlerle kazanç sağlanıyor. Amerika'da şu anda saatlik asgari ücret yaklaşık 8 dolar, yani bu ücret referans alınabilir. Çalışma saatleri de haftada 35-40 saat arası değişiyor. Yasal olarak çalışma saatlerinizin belli bir süreyi aşmaması gerekiyor, veya aşınca saatlik ücretin bir buçuk katı alıyorsunuz. O yüzden para kazanma odaklı gidiyorsanız uzun saatler çalışmak isteyebilirsiniz, tabi bu biraz da çalıştığınız yere ve iş vereninize kalmış bir şey. Ayrıca garsonluk için durum biraz değişik. Garsonlar asgari ücretin çok altında bir ücret (yaklaşık 2 buçuk dolar) artı bahşiş ile kazancını sağlıyor. Amerika'da restoranlarda bahşiş ortalaması %15-%20. Bunun dışında iş seçenekleri arasında can kurtaranlık, eğlence parkları, otel gibi bir çok pozisyon var. Amerika'da bu program sürecinde yasal olarak çalışabilmeniz için size verilen vize sayesinde bir sosyal güvenlik kartı alıyorsunuz. Bu kart size Amerika'nın bütün bölgelerinde, bütün iş yerlerinde yasal olarak çalışma hakkı veriyor. Dolayısıyla, ben illa kendimi yırtıp para kazanacağım diyorsanız çalışmaya başlayacağınız pozisyon dışında, ekstra bir kazanç için part-time çalışabileceğiniz diğer işleri de araştırabilirsiniz. 3 aylık çalışma döneminiz bittikten sonra, 1 ay Amerika'da turist olarak kalma hakkı kazanıyorsunuz. Bu dönemde kazandığınız parayı, ya da yanınızda sırf bu sebeple getirdiğiniz parayı, doya doya harcayın. Tüm eyaletleri şehirleri gezin demiyorum tabi ama en çok ilginizi çeken yerlerle güzel bir rota belirlerseniz, 1 ay Amerika'da gezmek için çok ideal bir süre. Rota belirlemenizde ve bu seyahati planlamanızda yardımcı olabilecek şu rehberimize de göz atmayı unutmayın. Akıllı davanıp çalışma süreniz bitmeden önce işten ayrılıp hiç bir şey olmamış gibi ülkede gezip tozacağınızı düşünmeyin. Program sürecinde işten ayrılırsanız, iş vereniniz sponsorlarla iletişime geçip durumu bildiriyor ve başka bir işe geçmezseniz ülkeyi belli bir süre içinde terk etmeniz gerekir. Üzgünüm... Pozisyonunuzdan memnun kalmadığınız için iş değiştirmek istiyorsanız iş verene mutlaka 2 hafta öncesinden haber verip, yeni bir iş bulma konusunda yardım isteyebilirsiniz. Bunu samimi bir şekilde dile getirirseniz iş veren size acımasız davranmayacaktır, korkacak bir şey yok. Program hakkında en çok sorulan sorulardan bir tanesi de "İngilizcemi geliştirmeme yardımcı olur mu?". Bence 3-4 ay başka bir ülkede yabancı bir dil geliştirmek için çok ideal bir süre. Özellikle çalışma ortamında olacağınız, ve Amerika'lılarla işiniz gereği iletişim içinde olmak zorunda olduğunuz için baya bir pratik yapacaksınız. Tabi zoraki iletişim kurup, minimum derecede İngilizce konuşmak için çabalarsanız gittiğiniz İngilizce seviyesinde geri dönebilirsiniz. İş dışında arkadaş ortamı da önemli tabi. Programa katıldığınız Türklerle dip dibe dolaşırsanız gittiğiniz İngilizce seviyesinin çok daha altında bir seviyede bile dönebilirsiniz. Los Angeles a gelmeyi planlayan veya gelecek olan arkadaslara her konuda yardimci olabiliriz. Firma olarak arac kiralama ve barinma imkanlarini saglamaktayiz. bize +1 714 804 4760 nolue telden yada ebysrentacar@gmail adresinden ulasabilirsiniz. Tesekkurler.


Özellikle İstanbul'da yaşayanlar, bir şekilde reklamlarını görmüş, hakkında konuşulduğunu duymuş ya da bir yerlerde okumuş olabilirsiniz. Biz de aynı durumdaydık. Öyle ki, bu farkında olma durumunu bir ileri noktaya taşıyarak internette araştırıp "neymiş bu" noktasına kadar da ilerlemiştik. Geçenlerde aldığımız bir mail ve akabinde gelen davet sonucunda, bu etkinliği deneyimleme şansı bulduk ve merak edenler için konuyu sizinle paylaşmak istedik. Bize bu kalbiniz kadar temiz sayfayı açtığınız için teşekkürler dememize kalmadan, bu cümleye burada son veriyoruz. Son zamanlarda dahil olduğumuz en farklı ve anlamlı deneyimlerden biri olan Karanlıkta Diyalog'un Türkiye'de de kalıcı bir sergi haline gelmesini umut ederek, vaktiniz olduğunda mutlaka uğramanızı öneriyoruz. Biz, bu deneyimin bir parçası olabildiğimiz için gerçekten çok mutlu olduk, ve rehberlerimizin samimiyetine hayran kaldık. Oradayken öğrendiğimiz kadarıyla Almanya çıkışlı olan bu projeyi kendi bakış açımızla ifade edecek olursak; İstanbul'un sembolleşmiş kentsel mekanlarını, bir fili bile göremeyeceğiniz, kapkaranlık ve kocaman bir alanda deneyimlemek üzerine kurulu. Ancak bunu yapıyor olmamızın tabi ki bir nedeni var. Yani o "karanlıkta yemek" gibi daha eğlence üzerine kurulu organizasyonlardan olduğunu düşünmeyin. Amaç, bu kocaman alanda, görme engelli rehberleriniz yardımıyla bu deneyimi yaşamak ve olaylara biraz olsun onların bakış açısından yaklaşabilmek. Efendim şöyle ki, gittiğinizde alana girmeden önce, görme engelli arkadaşlarımızın, elinde daha önceden de görmüş olabileceğiniz beyaz bastonlarınızı alıyor ve zifiri karanlıkta, labirent gibi bir alana dalıveriyorsunuz. İlk etapta insanın içinde "nasıl yapacağım, nasıl edeceğim" gibi tuhaf bir endişe de olmuyor değil hani. Çünkü gerçekten kolay değil, ama bu sizi bunaltacak, rahatsız edecek, "geldik de başımıza iş çıkardık" dedirtecek bir zorluk derecesi de değil tabi, sakın öyle düşünmeyin. Öyle ki, ilk girdiğinizde gerçekten saçmasapan hareket etseniz ve solunuzdaki duvar ile bütünleşerek ilerleseniz de, zamanla bir şeyler anlamaya başlıyorsunuz. Örneğin deneyim esnasında karşınıza çıkabilecek Araba, ATM, bank ya da manavdaki domates, biber gibi öğelerin, zamanla ne olduğunu algılamaya başladığınızı, dünyayı farklı bir göz ile tanımaya başladığınızı fark ediyorsunuz. Deneyim süresince, İstiklal'de tramvaya binmekten, arkadaşlarınızla İstanbul'un ortasında bir banka oturmaya, pazara gitmeye, hatta uçakta yerinizi bulup yolculuk yapmaya kadar uzanan, sesler aracılığıyla daha da gerçekçi hale getirilmiş oldukça sıradışı bir deneyim yaşıyorsunuz. Deneyimin en önemli ve beklenmedik özelliklerinden biri ise, hiç tanımadığınız, daha önce yüzünü bile görmediğiniz insanlarla aranızda oluşan o enteresan samimiyet. Kendinizi görme engelli rehberinizin ellerine teslim etmeniz bir yana, içeride grup halinde içeri girdiğiniz insanların suratını, kafasını ne bileyim kolunu istemdışı kavramanız sonucu, oldukça gülünç durumlar yaşanabiliyor. İki arada bir derede, "ben de Öykü bu arada" şeklinde bir tanışma merasimi yaşayıp, kaybolduğunuzu düşündüğünüz anlarda, "Esra burda mısıııın?" şeklinde çığırarak, hala aynı grup ile bir arada olduğunuzu anlamaya çalışıyor ve kontrolsüzce arkadaş ediniyor, samimiyet kuruyorsunuz. Aksi takdirde, karanlıkta ne yaptığınızı pek de bilemediğiniz, ve duruma alışkın olmadığınız için, kendinizi turistlerin arasında falan bulma ihtimaliniz olabiliyor. -İçerik ışık kaynağı olabilecek herhangi bir şey sokmanız yasak. Böyle bir girişimde bulunduğunuz takdirde sizi konuyu "hiç anlamamış" kabul ediyorum. Eminim oradakiler de öyle düşünüyordur ama kibar oldukları için söylemiyorlardır. Ben onların yerine söyleyeyim. -İçeride 1,5 saat kadar vakit geçireceksiniz. Zamanınızı ona gör ayarlayın. -Yukarıda yazdıklarımı okuduysanız, sergiye topukluyla gitmek gibi bir davranışta bulunacağınız sanmıyorum. Israrcıysanız büyük ihtimalle düşersiniz, sizin açınızdan ne kadar komik olur bilmem ama, ben şahsen düşene çok gülerim. -Bastonunuz ile ilgili dikkat etmeniz gereken bir nokta var, o da bastonu hiçbir şekilde yerde kaldırmamak. Zaten kullanmaya alıştıkça anlayacaksınız ki, size gerçekten inanılmaz büyük bir katkısı oluyor. O "yalnızca bir baston" olarak gördüğünüz şey, aslında birçok şeyi algılamanızda büyük bir fayda sağlıyor. -Rehberlerinize ne istiyorsanız sorun. O kadar samimi ve sıcakkanlılar ki, sorduğunuz hiçbir soruyu yadırgamadan, size mümkün olduğunca her şeyi açıklamaya çalışıyorlar. -İçeri girmeden önce montunuzu, çantanızı ve size sıkıntı çıkarabilecek eşyalarınızı dolaplara koymayı unutmayın. -Sergi Gayrettepe Metro İstasyonu Sergi Alanı'nda. -Saatler: Pazartesi Cuma: 10:00 19:00 Zifiri karanlık odalara girmeden önce küçük bir eğitim veriliyor ve görme özürlü bir arkadaş ile birlikte odalar dolaştırılıp cisimleri tanımamız, heykel tarzı İsveç kültürüne ait eserleri tahmin etmemiz istendi. En sonda ise bir bar ortamında oturup müzik eşliğinde bir şeyler içmiştik. Hepsi zifiri karanlıktaydı.


Aylardır müze müze geziyor, şu ülkede şuna gidin, bu ülkede bunu görün diye kendimizi yırtıyoruz. Bunca resim, bunca heykel görüyor "Ulan acaba bu adam bunu yaratırken ne düşünmüş acaba" diye düşünüp, kendimizce bir takım kurgular yaratıyoruz. Kafamızda saçma sapan fikirler üreten bir tek biz değilmişiz ki, birisi çıkıp bir takım ünlü eserlerin arkasında yatan hikayeleri görsel bir biçimde ifade etmiş. Blogu az biraz takip edenler bilir, biz saçmalık severiz, gördüğümüz saçmalıkları da sizinle paylaşmayı çok iyi biliriz. Not: Ressamların eserlerini bir bakışta tanıyıp, Cihangir, Karaköy semalarında caka satmak için şu rehberimize bir göz atabilirsiniz.