Daha önceki Paris ve Lyon deneyimlerimizden yola çıkarak birçok kişinin aksine Fransız Mutfağı'na pek hayran olduğumuz söylenemezdi. Ancak Nice-Cannes-Monte Carlo destinasyonlarına uğradığımız Cote d'Azur gezisi boyunca yemek konusunda öyle güzel nokta atışları yaptık ki, Temmuz ayı itibariyle kendisiyle barışmış bulunuyoruz. Bundan sonra biz de sağda solda Fransız yemeklerini öveceğiz, biz de #VedatMiloring yapacağız, biz de Nice'in aynı zamanda bir gastronomi merkezi olmasından dem vuracağız. Tamam, konuya dönelim, karşınızda Nice Yeme İçme Rehberi. Başlamadan gelen not: Nice Gezi Rehberimize de bir bakmak isteyebilirsiniz. La Meranda'yı merak etmemek mümkün değil. Bir kere telefonla rezervasyon almıyorlar. İnternetten rezervasyon almıyorlar. Gidip de kapıda yer bulabilme ihtimaliniz neredeyse yok. "Ne var ulan o zaman?" diyeceksiniz. Efendim şöyle oluyor, Nice'e ayak bastığınız ilk gün La Marenda'ya gidiyorsunuz ve kapıdan sonraki günlerden biri için rezervasyon yapıyorsunuz ve umarız ki yer bulabiliyorsunuz. Şimdiden mekana sinir olup tavır almayın, baya pişman olursunuz! Burası oldukça küçük, açık mutfaklı, yan masayla dirsek teması içinde oturarak yemek yiyeceğiniz bir yer. Menü her gün güncelleniyor, mevsimi olmayan ya da taze olmayan malzeme kullanılmıyor ve şefler yemeğin sonunda gidip sarılmak isteyeceğiniz kadar harika işler çıkartıyorlar. Bizce bu merak ettirme unsurunu da şahane bir pazarlama yöntemi olarak kullanmışlar, mutlaka, MUTLAKA deneyin. -İngilizce menü yok, ama garson size gayet güzel açıklayacak. Fransızların tuhaf aksanını anlamakta güçlük çekiyorsanız yan masanızdaki Fransızlara sırnaşın, bir şeyler önermek konusunda gayet heveslilier. -Giriş yemekleri baya büyük porsiyonlar halinde geliyor, paylaşmak mantıklı olabilir. -Size Stuffed Vegetable olarak aktaracakları, orijinal adını kavrayamadığımız yemek Nice'e özgü bir yemek olarak biliniyor ve çok lezzetli. Ayrıca Marenda'nın en sevilen yemeklerinden biri. Aslında dolma benzeri bir şey, ama seveceğinize eminiz. Bir de hayatımızın en iyi makarnası olduğunu iddia ettiğimiz pesto soslu makarnalarını deneyin, ki kendisi başlangıç olarak sunuluyor. -Burası uzun soluklu oturmak için iyi bir fikir değil. Yemeğinizi bitirip kalkacaksınız, yoksa zaten küçük olan mekanda sıcaktan İsmail Türüt gibi terler, yapışır kalırsınız. -Bütçeyi merak edenler için 2 kişi, 2 aperatif, 2 ana yemek ve 4 kadeh şarap 53 Euro tuttu. İstikamet Nice, bilgisayarın başına oturdunuz, araştırma yapıyorsunuz. Karşınıza yüzde yüz çıkacak yer neresi? Tabi ki Le Petite Maison. Kendisi isim olarak tanıdık gelebilir, zira artık İstanbul'da da bir şubesi bulunuyor, ancak yerinde yemek bir başka oluyor tabi. Mekan oldukça snob, havalı bir yer izlenimi çizse de, ilk gittiğinizde inceden bir "Bu mu yani?" havası yaşatabilir. Öyle çok ihtişamlı, heybetli bir havası yok. Garsonların tamamı yakışıklı olması "planlanmış" erkeklerden oluşuyor, ki bu kesinlikle bilinçli yapılmış. Zaten gereksiz samimi tavırlarından bilinçli yapıldığını fark edeceksiniz. Ortam kesinlikle tahmin edildiği kadar kasıntı değil, bacakları boyumuz kadar olan öz güven eksiltici genç kızların yanında çirkin iş adamları da geliyor, parmak arası terlikli turistler de. Tüm bu ortam tasvirlerini bir kenara koyacak ve işin yemek kısmına odaklanacak olursak doğruya doğru, yediğimiz her şey gerçekten çok lezzetliydi, dolayısıyla eğer Nice'in en popüler mekanını denemek isterseniz, gitmek için geçerli bir sebebiniz var. -Yemekleri güzel dedik ama, sunum konusunda resmen berbat olduklarını kesinlikle eklemeliyiz. Eminiz ki İstanbul şubesi bu konuda çok daha etkileyicidir. Bardaklarımız değiştirmemizi gerektirecek kadar kirli, tabaklarımızı sağına soluna soslar bulaşmış haldeydi. Sofistikeyiz diye bağıran bir mekanın öğrenci evi tabağı gibi tabak getirmesi biraz saçma tabi. -Başlangıç olarak avokadolu yengeç ve inanılmaz lezzetli bir caprese salad, ana yemek olarka ise Bearnaise soslu bonfile ve Tuna Steak denedik, hepsine sonuna kadar kefiliz. Yiğidi öldür hakkını yeme'nin Fransızcasını bilen varsa buraya ekleyeceğiz. -Garsonlar biraz fazla samimi ve şakacı olmalarına rağmen şarap önerisi konusunda başarılılar, yemeğinize göre öneride bulunmalarını isteyin. Biz size güveniyoruz diyorsanız Moulin de la Roque Bandol Grand Reserve iyi bir tercih. Ayrıca bu şarabın adını söyleyebilirseniz Fransızca konuşabiliyormuş gibi hissediyorsunuz, o da güzel bir his. -Fiyatlar baya yüksek, aklınızda bulunsun. Geldik akşam yemeği konusundaki üçüncü nokta atışımıza. Yine küçük bir mekan, yine rezervasyonsuz oturabilmenin çok güç olduğu, mutlaka birkaç gün önceden aramanız gereken bir bir restoran. Burası Old Town'un göbeğinde bulunuyor ve gördüğünüzde turistik bir yere geldik düşüncesine kapılabilirsiniz, ancak Nice ile ilgili bilmeniz gereken en önemli şeylerden biri, burası oldukça küçük bir şehir olduğu için gideceğiniz her mekanın turist&lokal karışımı olacağı. O yüzden gittiğiniz yerleri "aa burası turist tuzağı mı yoksa" şeklinde değerlendirmemelisiniz. Le Bistron d'Atoine'nin yemekleri gerçekten harika, oldukça ilgi gören bir restoran ve günlük çıkan yemekleri erken tükendiği için rezervasyonunuzu da biraz erken bir saate yapmakta fayda var. Eğer denk gelirseniz kesinlikle domuz yanağı ve sebzeli tavuklarını deneyin. -İngilizce menü yok, yine garsonun açıklamasına kaldınız. -Olur da domuz yanağı yiyecek olursanız lokallerin yemeği yanında gelen püre ile karıştırarak yediğini ekleyelim. Hakikaten de haklılar, öyle çok daha güzel oluyor. Akşam yemekleriniz için size şahane alternatifler sunduğumuza inanarak bu sefer yemek sonrası içki içilecek mekan önerinizi verelim, bu aralar Nice'in en popüler barlarından biri olan Comptoir Central Electrique! Buranın en güzel yanı hem çok lokal bir kitlesi olması, hem merkezin birazcık dışında olmasına rağmen boğucu olmayan kalabalık bir sokakta yer alması. Kokteylleri çok lezzetli, müzikler jazz&blues karışımı ve çalışanları gerçekten çok sempatik. Gece 12:30 civarında kapanıyor olmasına rağmen son dakika giderseniz sizi kırmayıp birer içki hazırlayacak kadar nezaketli ve misafirperverler. Biz birkaç gecenin ardından baya müdavim haline geldik, bizce siz de seversiniz. -Olur da burada şarap içmek isterseniz Saint Estephe isimi Bordeaux şarabı güzel bir tercih, ancak mutlaka serin getirmelerini isteyin. Hazır içkiden konu açılmışken bir başka popüler mekanı da es geçmeyelim. Les Distilleries Ideales Old Town bölgesinin orta yerinde Rue de la Prefecture üzerinde, Cours Saleya'nın oldukça yakınında. Buraya akşam gitmek durumunda değilsiniz, bir akşam üstü içkisi, bir öğlen içkisi ya da içki içmek için bahane uydurduğunuz günün herhangi bir diliminde gidebilirsiniz. Bizi en çok vuran yanı, özellikle yaz sıcağında insanı mutluluktan aptala çeviren soğutma sistemler. Dışarıda oturduğunuz takdirde belirli aralıklarla üzerinize su püskürten mekanizmalarının hastasıyız. Ayrıca en sevdiğimiz bira çeşitlerinden biri olan Kriek'leri de gün içinde buraya gitmek için bir başka bahane. -Meyveli bira sevenler için Grimbergen ve markasını hatırlayamadığımız blue berry beer'larını denemeden dönmeyin, aşırı lezzetli. -Happy hour saatlerinde giderseniz dev gibi biraları çok daha ucuza içebilir, sarhoş olup Şirinler'i bile görebilirsiniz. Koşun, Fransa'da İspanya'dakiler kadar başarılı tapas yapan bir yer bulduk. El Merkado öyle popüler, öyle seviliyor ve bunu o kadar hak ediyor ki, önünde en az 3-4 kişilik sıra beklemeyi göze almanız gerekecek. Ancak söz veriyoruz, beklediğinize değecek, çünkü hem içkileri hem de atıştırmalıkları gerçekten çok lezzetli. Biz yaklaşık 5-6 çeşit tapas denedik ve hepsinden bir tabak daha söyleyesimiz geldi. Özellikle midyelerinin efsane olduğunu söylemeliyiz, mutlaka bir tabak sipariş verin, zaten gerisi gelir. Ayrıca kitlesi çoğunlukla gençlerden oluştuğu için oldukça eğlenceli bir ortam olduğunu da ekleyelim. -6 çeşit tapas ve bir sürahi Sangria 35 euro tuttu. -Mutfakları gece 00:00'a kadar açık olduğu için gece acıkırsanız harika bir kurtarıcı olabilir. Nice'te kahvaltı edecek yer arayışındaysanız Cours Saleya'daki dandik mekanlardan uzaklaşın ve ara sokaklardaki Cafe Marche'ye doğru yönelin. Öncelikle duvarlarının rengi ve kapının oluşturduğu kontrast karşısında alkış tutup Instagram'da 100 like garantili fotoğrafınızı çekin, ardından kafenin dışarıdaki masalarından birine oturun ve omletinizi sipariş verin, yanında da güzel bir çay götürün. Üstüne içecek tüketme işini abartıp güzel bir kahve de içtiniz mi güne hazırsınız! Rica ederiz, iyi günler. Le Negresco Nice'in en en en ünlü oteli. Şurada oteli daha çok sevmenizi sağlayacak hikayesini anlatmıştık, şimdi sıra geldi otelde yeme içme kısmına. Biz Negresco'da yemek yemedik, ki içinde tabi ki Michelin yıldızlı bir restoranı bulunuyor. Lakin otelin içinde onlarca sanat eseri olduğunu ve ihtişamını duyunca merakımıza kapıldık ve Nice sahil şeridinin hemen kenarında yer alan bahçesinde birkaç içki içmiş bulunduk. Ortam tahmin ettiğiniz kadar kasıntı değil, içkiler oldukça pahalı ve ben buna niye bu kadar para veriyorum şimdi diyeceğiniz cinsten olsa da, içerideki sanat galerisi gibi lobiyi gezmek için de para ödemişsiniz gibi ve ödediğiniz paranın bir kısmının sokak hayvanlarına/barınaklara gideceğini düşünürseniz biraz daha katlanılabilir oluyor. İsterseniz otele kahvaltı için gidebilmeniz de mümkün. Lac Patisserie'yi yazıyoruz, çünkü birincisi burayı internetteki diğer kaynaklarda sık sık görüp gitmeye kalkışabilirsiniz ve bunu hiç istemeyiz. İkincisi internette görmeseniz bile Old Town civarında dolanırken çok yüksek ihtimal karşınıza çıkacak ve tatlıların görsel güzelliğine kapılıp yine mekandan bir şeyler almaya kalkışabilirsiniz, ki bunu da istemeyiz. Fransa'ya gidip makaron yemek isteyeceğinizi tahmin edebiliyoruz, ancak bunun için adresiniz kesinlikle LAC değil, bize göre dünyanın en iyi makaron yapanı olan Pierre Herme. Kendisi tam olarak Jean Medecin üzerindeki Galeries Lafayette'in içinde bulunuyor. Sonra teşekkür edersiniz, afiyet olsun. Nice'e ayak bastığımız ilk gece, kendimizi Old Town sokaklarına attıktan sonra müthiş bir açlık bastırdı ve not aldığımız yerlerden birine gitmek yerine şöyle gözümüze kestirdiğimiz bir yere oturalım dedik. O sırada Chez Memere'nin feminist kadın yazar görünümlü sahibi dikkatimizi çekti ve "bu kadında tam bir iyi yemekten anlayan tipi var" diyerek önündeki kalabalığa da kanıp mekana oturuverdik. Şimdi zannediyorsunuz ki bundan çok sempatik bir hikaye çıkacak, biz kadınla telefon numarası takası yapacağız ve onu Türkiye'ye davet edeceğiz... Yok öyle bir şey efendim, burası özellikle daha lokal yemekler peşindeyseniz baya saçma bir menüye sahip. Yemekte garanticiyseniz ve yeni şeyler denemek peşinde değilseniz belki bir ihtimal diyelim. -Menü Fransızca ve çalışanların İngilizcesi bitik, dolayısıyla konuya açıklık getirelim. Bir adet büyük, bir adet küçük menü mevcut. Siz direkt olarak büyük menüyü sipariş verin, çünkü asla bitirilmeyecek gibi değil. İçinde balık köftesi, ratatouille, gnocchi, lazanya, Fransız tarzı bir et vb. 8 adet küçük atıştırmalık bulunuyor. Fiyatı ise 19 Euro. Gördüğünüz gibi gayet Amerikan turist tatmin etme mekanı, hiçbir olayı yok, ama yenilmeyecek gibi de değil. -Sangria'sı güzel, içecekleri algılayamazsanız garanti seçenek. Garanti yemek arayışında olanlara bir diğer mantıklı alternatif ile geliyoruz: Attimi. Place Massena gibi aşırı merkezi bir noktada bulunması itibariyle özellikle çok acıktığınız bir anda zaten ilginizi çekebilirdi, şimdi deneyen birilerine denk gelmiş olmanız nedeniyle gönül rahatlığıyla oturabilirsiniz. Attimi tamamıyla İtalyan Mutfağı üzerine kurulu. Pizza, makarna, ya da tanıdık bildik soslara sahip et yemekleri ve başlangıçlar bulabilmeniz mümkün. Fiyatları saçma değil ve bize kalırsa gezme tozma sürecinizin arasında hızlıdan bir öğle yemeği için gayet mantıklı bir tercih. Akşamları da oldukça kalabalık olduklarını fark ettik, ancak yukarıda akşam yemeği için bu kadar şahane alternatifler sunmuşken buraya gelirseniz küseriz. Acı ama gerçek, Nice iyi kahve konusunda pek de fazla alternatif sunmuyor. Biz son güne kadar türlü türlü yerde kahve içip bir türlü bu konuda tatmin olmayı başaramadık, ta ki Malongo Coffee'ye denk gelene kadar. Jean Medecin üzerine bulunması nedeniyle burayı oraların Mado'su falan zannedebilirsiniz, ancak önyargınızı bir kenara bırakın, çünkü gerçekten iyi kahve yapıyorlar. Tatlı konusunda da birçok seçenek sunuyor olmaları nedeniyle bizi kazandılar. Yok mu ulan burada güzel kahve diye sinir krizi eşiğine gelmeden önce buraya gidiniz, gitmeyenleri uyarınız. -Old Town'un en popüler, en yer bulunamaz barlarından biri Wayne's. -İnsanların neden beğendiğini anlayamadığımız 50 üzeri çeşit içeren bir dondurmacı için: Fenocchio -Şehre özgü denemeniz gereken iki yemek: Nicoise Salad ve Socca. -Deneyemediğimiz ve aklımızda kalan, öğlen gidebileceğiniz mekan Oliviera -Matisse Müzesi civarında öğlen yemek yiyecek yer arayışına girerseniz Cote Sud -Genel ipucu: Öğle yemeği saat 14:00'ten itibaren birçok mekanda servis edilmiyor ve sebebi "öğle yemeği için geç olması". YOK YA? Yine de aklınızda bulunsun.


Tüm bu yukarıda yazdıklarımız demek değil ki Cannes'da seveceğiniz yerler, küçük ve tatlı bir Old Town, tüm sayfiye yerlerinde bulunan o albeni ve gülümseyen yüzlerle karşılaşmayacaksınız, gelin o kısmını da aşağıda anlatalım. Karşınızda Cannes Gezi Rehberi! Başlamadan gelen not: Buralara gelmişken Nice'te de vakit geçirecekseniz Nice Gezi Rehberimiz ve Nice Yeme İçme rehberimize de bekleriz. Yaz: Amacınız güneşlenmek, yüzmek ve plajda bayılmaksa, içinizdeki bir ses size "Cannes yan gelip yatma yeridir" diyorsa o zaman Cannes'a gitmek için en doğru zaman tabi ki yaz. Ancak bu durumun artıları gibi eksileri olduğunu da hatırlatalım. En turistik sezonlardan biri olduğu için otel fiyatları zirve yapıyor, plajlar kalabalıklaşıyor ve iyi restoranlara yer bulmak biraz olsun güçleşiyor. Ayrıca, eğer gezmek için gidiyorsanız o sıcakta Old Town yokuşlarını tırmanmanın pek şahane bir his olmadığını da deneyimlerimizden mütevellit vurgulayalım. İlkhbahar&Sonbahar: Cannes'a bahar aylarında gitmek için en iyi sebebiniz tabi ki Mayıs ayında gerçekleşen Cannes Film Festivali. Şehirde ünlü birileriyle karşılaşıp heyecandan aklınızı kaçırabilir, yazlıkta eski sevgilisini görmüş kızlar gibi saçma aksiyonlarda bulunabilir, şu Tarantino mu, amma kilo almış gibi magazinsel diyaloglara girebilirsiniz. Ancak bunu bir kenara bırakıp daha genel konuşacak olursak şehri keşfetmek adına havanın en ideal durumda olacağı dönem de kesinlikle bahar ayları. Özellikle ilkbahar başlarında ya da sonbahar sonlarında gidecek olursanız şehir genelinde fiyatların da turistik sezonlara kıyasla daha makul olacağını hatırlatalım. O dönemde Cannes turiste aç, o yüzden bulduklarını kapıyorlar diyebiliriz. Kış: Cannes için kış bir nevi ölü sezon. Zaten nüfusu çok az olan şehirde muhtemelen cinler cirit atıyordur, zira yazın bir Pazar günü bile öyle post apokaliptik film seti gibi görünebildiğine göre kışın her günü böyle bir durum yaşanması da gayet muhtemel. Eğer kışın Avrupa'nın geri kalanına göre biraz daha ılıman ve genel olarak Cannes için en düşük bütçe gerektiren dönemi arıyorsanız olayınız kış, ancak doğrusu bu artılarına rağmen pek tavsiye edemeyeceğiz. Belki Nice'ten günübirlik diyelim. Türkiye'den Cannes'a direkt uçuş bulunmuyor. Bu sebeple bulunabileceğiniz en mantıklı hamle önce Nice'e gitmek, ardından tren ile Cannes'a doğru yol almak. Merak etmeyin, hiç de karmaşık bir süreç değil ve gayet hesaplı. Üstelik 25 dakikada. Yapmanız gereken şu lokasyonda yer alan Gare de Nice Ville'ye ulaşmak ve 5,30 euro gibi bir fiyata biletinizi almak. İneceğiniz durağın adı Cannes, sorun yok. Cannes gezilecek yerler listesinde Avrupa'nın diğer şehirlerine kıyasla aslında çok daha fazla şey olduğunu söyleyemeyeceğiz. Şehri ziyaret etmeden önce diğer bloglara ve kaynaklara bakıp "amma az şey yazmışlar yahu!" diye söylenmelerimiz yerini "adamlar haklıymış" söylemlerine bıraksa da, gezip gördüklerimizi mümkün olduğunca detaylı aktarmaya çalışacağız. Ancak siz yine de az yer yazmışlar diye düşünecek olursanız bunun sebebi şehri uyduruk bir şekilde gezmiş olmamız değil, gerçekten gezip görecek az yer olması. Bu şekilde nokta atışı şu müzeyi görmeliyim, şu galeriye gitmeliyim şeklinde düşünmek yerine şehrin sokaklarını keşfetmeye ve genel atmosferi yaşamaya odaklanırsanız, şehir beklentinizi daha iyi şekilde karşılayacaktır, bizden söylemesi. Cannes'ın en turistik ve en görmek isteyeceğiniz noktalarından biri tabi ki Cannes Film Festivali'nin gerçekleştiği alan. Şimdiden uyaralım, hiç de beklediğiniz gibi bir bina ve atmosfer çıkmayacak. Öyle ki önündeki kırmızı halıda fotoğraf çektiren insanları görmemize rağmen binanın gerçekten o olduğuna bir türlü inanamayıp tourist information'a giderek "Bu gerçekten o bina mı?" diye sormamız gerekti ve evet cevabını alınca sanki binayı sorduğumuz kadın tasarlamışçasına kadına trip atıp gittik. -Eğer binanın içini ziyaret etmek isterseniz ücreti 4 Euro. Ancak Ekim 2015'e kadar yenileme çalışmaları nedeniyle kapalı olduğunu hatırlatalım. Denk gelemiyorsanız ya da şöyle bir görsek yeter diyorsanız şuradan bir gezi gerçekleştirebilirsiniz. -Binanın civarında dolanırsanız yerde ünlülerin el izlerinin yer aldığını göreceksiniz, belki ilginizi çeker. -Bizim AKM binasının bile yanında daha güzel kaldığı binanın alt katında hediyelik eşya satan ve tourist information'ı da içine barındıran bir alan var, oraya da bir uğramak isteyebilirsiniz. Başka hediyelikçi bulurum daha ucuzdur diye düşünmeyin, çünkü değil. Biz onu sizin yerinize çoktan düşündük. Festival binasını arkanıza alıp solunuzdaki büyük meydanı ve yatları/tekneleri geçerek ilerlediğinizde Cannes'ın eski şehir bölgesi Le Suquet'e ulaşacaksınız. Burası şehri keşfedebilmek adına gezmeniz gereken yerlerden birisi ve Cannes'ın en turistik noktalarından biri. Eğer sıcağa dayanıklıysanız ya da hava açısından daha insancıl bir dönemde gittiyseniz bol yokuşlu sokaklardan birini seçip tepeye doğru tırmanarak Cannes'a tepeden bakabilirsiniz. Cannes'ı günümüzdeki sofistike haliyle değil, geçmişteki haliyle kafanıza canlandırabilmek için buraları dolanmak iyi bir fikir. -Bölgenin en popüler sokakları Rue St Antoine ve Rue du Suquet. Burada yan yana birçok restoran bulabilmeniz mümkün, çoğu son derece turistik yerler. -Etrafınızda görüp hepsinin teker teker fotoğrafını çekmek isteyeceğiniz evlerin çoğu en az 400 yıllık geçmişe sahipler, değerlerini bilin. Yukarıda söz ettiğimiz gibi, eski şehir bölgesinin yokuşlarını tırmanmayı göze alıp tabelaları takip ederek tepeye kadar çıktıysanız, karşınıza yanındaki şehrin simgelerinden biri olan saat kulesi ile buraların en ünlü kilisesi çıkacak. İlk gördüğünüze kilise yerine bir kaleye geldiğinizi düşünmeniz gayet olası, dış görüntüsü gerçekten kaleyi andırıyor. Sanırsak bunda kilisenin yapılış tarihinin 16. yy civarına dayanmasının da etkisi var. Hazır tepelere çıkmışken kiliseyi de bir dolanabilir, ardından manzaranın tadını çıkarabilirsiniz. -Kilisenin hemen yanından liman bölgesine kolayca inilmesini sağlayan bir merdiven uzanıyor, inerken o yolu kullanmak iyi bir fikir, yoksa ekstra yorucu oluyor. -Giriş ücretsiz. Nice gezi rehberimizde uzun uzun anlattığımız Promenade des Anglais'in Cannes ayağı olan, kısaltılmış adı ile la Croisette, deniz kenarında uzanan yaklaşık 2,5-3 km uzunluğundaki bir yol. Şehrin kalbinin attığı bölge olarak tarif etsek yeridir, zira birçok ünlü otel, restoran, kafe ve tasarımcıya ait mağaza da bu yol üzerinde yer alıyor. Cannes'ın dışarı yansıtılan yüzünü göz önünde bulunduracak olursak "Galiba gerçekten Cannes'dayım" hissini La Suquet bölgesinden çok burada, palmiyeler altında, lüks araba karmaşası içinde yürürken hissedeceksiniz. -Buraya ulaşmak için festival binasını arkanıza aldığınızda sağ tarafa doğru, yani eski şehir bölgesinin tam tersine doğru yürümelisiniz. -Eğer alışveriş yapmak niyetindeyseniz, şehrin über pahalı alışveriş ayağı bu cadde. Eğer pazar gezmeyi seviyorsanız gezegen genelinde pazar gezmenin en keyifli olduğu ülkelerden biri kesinlikle Fransa. Haliyle Cannes'ın en ünlü pazar yerlerinden Forville Market'i gezmek, hatta Türk usulü her adımınızda ya yeni bir meyve, sebze, zeytin ya da peynir tatmak ve pazardan tok ayrılma klişesini gerçekleştirmek oldukça keyifli oluyor. Genellikle saat 14:00 civarında kapandığını ve şöyle bir dolanmak istiyorsanız biraz daha erken gitmeniz gerektiğini hatırlatalım. -Pazartesileri kapalı olabiliyor. Rue d'Antibes, özellikle Cannes'da alışveriş yapmayı kafaya koyduysanız, size bütçe açısından çok daha mantıklı alternatifler sunabilecek bir cadde. Oldukça merkezi bir noktada, turistik olarak kabul edilebilecek alanın içinde olduğu için hem ulaşmanız gayet kolay, hem de akabinde Nice'e dönüş yapacaksanız tren istasyonuna yürüme mesafesindesiniz. İlgilenenler için bir Fransa klasiği olan Galeries Lafayette de bu cadde üzerinde bulunuyor, ancak kesinlikle Paris'teki kadar ihtişamlı bir versiyonu ile karşılaşma beklentisi ile gitmeyin. -Sosyete ile bu kadar özdeşleştirilmiş bir şehir olan Cannes tabi ki tahmin ettiğiniz üzere pahalı bir şehir kategorisine kolaylıkla girebilir. Uygun fiyatlı bir tatil arayışındaysanız belki bu gezinizi biraz ertelemek isteyebilirsiniz. Grand Hotel'in bahçesindeki Bruno Catalano eserlerini kaçırmayın, hepsi de birbirinden muhteşem! -Cannes'a kadar gelmişken havalısından bir yemek için Baoli ya da Sea Sens'i değerlendirebilirsiniz, ancak cüzdanı bırakmaya hazırsanız. -Denize girmek için Cannes iyi bir seçenek. Çünkü Nice'te olduğu gibi plajlar taştan oluşmuyor, ayaklarınızı deşmiyor, daha bir kumluk. Hem özel plaj, hem de halk plajı seçenekleriniz var. Özel plajlara giriş ise 30 Euro'ya kadar çıkabiliyor, plajına göre muamele. emek verip bu yaziyi yazdiginiz icin cok tesekkur ederim, 10 gun sonra esimle once Nice, sonra da gunubirlik Cannes'a gitmeyi planliyorum. Yazini bana cok iyi bir rehber oldu. Cannes'da film festivalinden baska seyler de oldugunu bilmek gercekten cok iyi oldu.


Bu aralar "turist gibi gezmemenin" moda haline dönüştüğünü biliyoruz. Doğruya doğru, biz de lokal olanı keşfetmekten daha büyük bir haz duyuyoruz, çünkü o zaman gerçekten bir şey "keşfetmiş" gibi hissediyoruz. Ancak bu demek değil ki turistik yerleri görme işini bir kenara bırakıyoruz. Hal böyle olunca, gittiğimiz şehirlerin en ikonik, en popüler yapılarını da gözden kaçırmamaya çalışıyoruz. Aşağıda göreceğiniz üzere bu simgelerden bazılarına ayar oluyor, bazılarına bakmalara doyamıyor, bazılarını ise hikayesini okuduktan sonra daha anlamlı bulmaya başlıyoruz. Hazır bu tip bir araştırmaya girmişken sizinle de dünyanın en popüler şehir simgelerinin hikayelerini paylaşalım, sizler için de bir anlam ifade etsinler istedik, buyursunlar efenim, karşınızda Dünyanın En Ünlü Şehir Simgeleri ve Hikayeleri. Artık romantizmle özdeşleşmesinden, Fransızların asla İngilizce konuşmamasından dem vurulmasından ya da Laduree'nin önünde fotoğraf çektiren kırmızı bereli kızlarımızdan sıkıntı bastığına göre, en azından bir diğer Paris klişesi olan Eiffel Kulesi'ne daha anlamlı bakmanın vakti geldi. Şu anda önünde sarmaş dolaş fotoğraf çektirmeyen çiftlerin itinayla dövüldüğü kule, aslında pek de romantik bir hikayeye sahip değil tabi. Bundan tam 126 yıl önce tamamlanan ve günümüzde yılda 7 milyona yakın ziyaretçi çeken bu turist magneti, Gustave Eiffel'in firması tarafından Fransız İhtilali'nin 100. yılı kutlamaları dahilinde şehirde düzenlenen bir fuarın giriş kapısı olması amacıyla inşa edilmiş. 324 metre uzunluğundaki kulenin yapım aşamasındaki masrafları tahmin edilenden 1 milyon Frank daha yukarıda çıkınca büyük bir panik yaşanmış, ancak ilk 5 ay içinde 1,9 milyon kişi tarafından ziyaret edilince masrafların büyük bir kısmı da karşılanmış olmuş. Bu arada, yukarıda Gustave Eiffel'in "firması tarafından" vurgusunu yapmış olmamızın bir sebebi var, çünkü günümüzde yapının mimarı da Mösyö Eiffel olarak bilinmesine rağmen birçok kaynakta da tasarlayan kişinin o olmadığı iddiaları yer alıyor. Sizi küçük sürprizlerle şaşırtalım: Eiffel Kulesi, açılış tarihinden beri neredeyse 250 milyon kişi tarafından ziyaret edilmiş. Biraz da tarihi bilgi verelim: 2. Dünya Savaşı döneminde, Nazi istilası sürecinde kulenin asansörünün kabloları kesilerek Nazi sembolü "Swatiska'nın" kulenin tepesine yerleştirilmesi önlenmeye çalışılmış. Asansör olmayınca 1665 basamağı çıkacak kadar akıllarını kaçırmışlar mıydı, onu biz de bilemiyoruz. Biraz da manyaklaşalım: 2008 yılında "obje fetişisti" olan bir kadın, resmi olarak Eiffel Kulesi ile evlenmiş ve müstakbel kocası için soyadını La Tour Eiffel olarak değiştirmiş. Daha çok Paris isterseniz Paris Gezi Rehberimize de bekleriz. Özgürlük Anıtı ya da orijinal adıyla Statue of Liberty, New York'a giden her turistin görmeyi görev bellediği, karşı konulamaz bir havaya sahip. Daha önce potansiyel turistler olarak türlü türlü filmde yıkıldığını, devrildiğini, yandığını, uzaylılar Dünya'ya saldırdı mı ilk darbe alan yerin burası olduğunu gördüğümüzden midir bilinmez, kendisiyle bir bağımız da oluşmuş durumda, haliyle gittiniz mi görmeden, yamacına gitmeden edemiyorsunuz. Tipik bir Amerikalıya sorsanız "gitmesen de olur DUDE" cevabını alma ihtimaliniz çok yüksek, açıkçası bize sorsanız da uzaktan görmek yetiyor da artıyor bile, ama yine de hikayesini es geçmek olmazdı. Yılda 4 milyon kişi yanılıyor olamaz! Frederic Bartholdi tarafından tasarlanan ve kaidesi bile birlikte 93 metre uzunluğuna ulaşan heykelin yapımından, yukarıda "senin için şöyle böyle diyorlar Gustave'cığım" diye atıp tuttuğumuz Gustave Eiffel de eksik kalmamış ve Fransa'nın Amerika'ya hediyesi olarak verilmiş. Roma mitolojisinde yer alan özgürlük tanrıçası Libertas'tan esinlenilerek yapılan heykelin tacındaki 7 sivri uç, 7 kıtayı temsil ediyor ve elinde, üzerine Amerika Bağımsızlık Bildirgesi'nin tarihinin yazdığı bir tablet tutuyor. Tarihi bilgi: Anıt, 19. yüzyılın ortalarından itibaren özellikle göçmenler için bambaşka bir anlam ifade etmeye başlamış, çünkü o dönemde yaklaşık 9 milyon kişinin göç ettiği Amerika'ya yaklaşıldığında göçmenlerin hedefe ulaşmayı başardıklarını fark etmelerini sağlayan ilk simge tabi ki Özgürlük Anıtı'ymış. Hüzünlü bir şeyler: Şu ana dek anıtın tepesinden kendini atan ve intihar girişimi beklediği yönde sonuçlanan 3 kişi var. Anlamsız bilgi: Lady Liberty'nin ayak numarasını merak edenler varsa, 859! Aşırı yararlı bilgi: 2 parçadan oluştan dev New York Rehberimiz için şuraya ve hatta şuraya da bakabilirsiniz. Dünyanın en popüler şehir simgeleri listemizin en iddialı, en "yiyorsa laf edin" yapılarından biri olan Colosseum, Roma'nın hatta komple İtalya'nın en önemli simgesi durumunda. Hakkında onlarca efsane, onlarca hikaye var ancak biz onları hiç karıştırmadan öncelikle gerçek yapılış amacını ve tarihini şöyle bir anlatalım istiyoruz. Kolezyum'un tarihi pek eskilere, M. Ö 72-80 yılları arasında kadar dayanıyor. Aslında birçok film ve romandan da bildiğiniz üzere, o dönemde var olan gladyatörlerin savaşması, hayvanların dövüştürülmesi, çeşitli infazların, halka yönelik gösterilerin gerçekleşmesi ve halkın bu "gösterileri" alanı çevreleyerek izleyebilmesi amacıyla inşa edilmiş. Köleler ve mahkumlar tarafından bir amfi tiyatro şeklinde inşa edilen yapı yaklaşık 50.000 kişiyi ağırlayabilecek bir büyüklükte. Tabi böyle bir dönemde "Ricardo gel erken gidelim de en önden yer kapalım" gibi bir muhabbet olmadığını da tahmin ediyorsunuzdur, zira halkın Kolezyum'daki oturma dağılımı da mensubu oldukları sınıfa göre belirleniyordu. Yüreğinize su serpelim: Yaygın efsanenin aksine, Kolezyum'da insanların aslanların önüne atılması gibi aşırı brutal bir durum yaşandığına dair herhangi bir kanıt yok. Uydurmayın, İlber Ortaylı ağzınızı kırar. Manyakça bilgi: Eğer Kolezyum'un en ihtişamlı dönemlerinde gladyatör olsaydınız, başınıza gelebilecek en kötü senaryo, yapının "batı kapısından" çıkmanız olacaktı, çünkü burası arenada hayatını kaybeden insanların ve hayvanların çıkarıldığı kapı olarak biliniyordu. Roma sevenler için Roma Gezi Rehberimizi buraya bıraktık. Aslına bakarsanız Manneken Pis ile ilgili birçok efsane var, çoğunun uydurma olduğunu anlamak için bu konuda uzman olmak falan gerekmiyor, ancak yine de bir şekilde hakkında konuşulmasını sağladığı için başarılı olarak kabul edilebilirler. Bunlardan en yaygın olanı, savaş döneminde küçük bir çocuğun şehri kuşatan askerlerin attığı büyük bombalardan birinin üzerine işeyerek şehri kurtarmış ve bu sebeple şehre heykelinin dikilmiş olduğu. Ne kadar doğrudur bilemiyoruz ancak halk buna inanmayı sevdiği gibi, heykele her sene yılın farklı dönemlerde farklı kıyafetler giydiriliyor ve kıyafetleri şehir müzesinde sergileniyor. Turistlere faydalı: İlgilenenler için Brüksel İpuçları ve Brüksel Gezilecek Yerler Rehberimiz burada sizi bekler. Berlin'e ayak basan her bireyde karmaşık duygular yaratan Berlin Duvarı, Doğu Almanya vatandaşlarının Batı Almanya'ya kaçmalarını engellemek için 1961 yılında inşa edilmeye başlandı. "Utanç duvarı" olarak anılmasının çok daha yerinde bir karar olduğu Berliner Mauer, neredeyse dün diye tabir edilebilecek 1989 yılındaki yıkılış tarihine kadar orada kalmayı başardı ve birçok hüzünlü hikayenin de kaynağı oldu. Aslında basit bir tel örgü çekilmesiyle başlayan süreç, bu tel örgülerin duvara çevrilmesi, ardından duvarın doğu tarafından batıya kaçmaya çalışan kişilerin daha kolay görülebilmesi için beyaza boyanması ve gözlem kulelerinin çoğaltılmasıyla daha da sıkı bir hale geldi. Süreç boyunca yaklaşık 5000 kişi bunca önleme rağmen duvarın diğer tarafına tüneller kazarak, bavulların içine girerek ya da bagajların içine saklanarak geçmeyi başarsa da, 200'ün üzerinde insan da geçmeye çalışırken hayatını kaybetti. "East Side Gallery" adı altında, üzerinde çeşitli sanatçıların çalışmalarının bulunduğu bir alan olarak ziyaret edilebiliyor, kesinlikle kaçırmayın! Turistlere sevindik olma kaynağı: Berlin İpuçları, Berlin Gezilecek Yerler, Berlin'le İlgili Şaşırtıcı Bilgiler ve Berlin Gece Hayatı rehberlerimiz ellerinizden öper. İşte Manneken Pis ile kapışacak bir diğer "bu muymuş yani" sembolü daha. En azından adında "küçük" olduğunu söyleyerek hayal kırıklığı derecemizi biraz daha aza indirgiyorlar, onun için kendilerine bir teşekkürü borç biliriz. Tabi ki küçük olan her şeyi beğenmiyor değiliz, ancak bunlar da bu kadar ikonik hale gelmek için biraz komik kalıyor sanki. Yine de Manneken Pis'e göre çok daha estetik bir heykel olduğunu kabul etmek gerekiyor, orası ayrı. Küçük deniz kızı heykelinin hikayesine gelecek olursak: Carl Jacobsen, Kopenhag'da bulunan Royal Danish Theatre'da bir bale gösterisi izliyor ve gösteriden çok etkileniyor. Söz konusu heykelin yapılması için bir girişimde bulunmaya karar veriyor ve balerin Ellen Price'tan bu heykel için modellik yapmasını rica ediyor. Ellen Price sanat için soyunmayı kabul edecek, sizin bildiğiniz kızlardan olmadığı için bu öneriyi kabul etmeyince, Ellen Price'tan esinlenilmesine rağmen nü model olarak heykeltıraş Edvard Eriksen'ın eşi model alınıyor. Sonradan ortaya türlü efsane çıkar ve bunlardan en yaygını küçük denizkızının karada yaşamakta olan bir prense aşık olduğu ve bu sebeple ona en yakın olabileceği noktada oturduğu söylenir durur. Sizi küçük sürprizlerle şaşırtalım: Heykel üzerinde bulunduğu kayaya yerleştirildiği günden beri defalarca saldırıya uğramış. Kafası kesilmiş, kolu koparılmış hatta protesto amaçlı üzerine çarşaf bile örtülmüş. İnsanları anlamak zor tabi. Daha Londra'nın L'sini söylediğimizde gözünüzde canlanan görüntünün içinde Big Ben'in olduğuna adımız gibi eminiz. O zaman bu ikonik simgeden de bahsetmeden geçmek olmazdı diyerek konuya girelim. Bu noktada önce yanlış bilinen bir gerçeği düzeltmeyi görev biliriz! Çoğumuz Big Ben'i saat kulesinin adı olarak bilsek de, aslında Big Ben kulenin büyük çanına verilen isim, fakat zaman içinde halk arasında komple kule için kullanılan bir isme dönüşmüş. Kulenin orijinal adı Elizabeth Tower. Westminster Sarayı 1830'lu yıllarda çıkan bir yangın sonucu zarar gördüğünde, hatta neredeyse yerle bir olduğunda, yeni binaya daha ihtişamlı ve ilgi çekici olması amacıyla bir saat kulesi eklenmesinin daha iyi olacağını düşünmüşler. Muhtemelen bu kadar da ilgi çekeceğini düşünmemişlerdi tabi. Çılgın bir bilgi daha: Londra'nın en ünlü saati olmak kolay değil. Bu yüzden her sene saatle ilgili ayarlamaların yapıldığı dönemde oldukça ciddi bir sürece girildiği gibi, sarayın içinde bulunan tam 2000 adet saat de teker teker Big Ben'e göre ayarlanıyor. Basın gidin dedirtecek bilgi: Big Ben Saat Kulesi'nin dışından 58 tane fotoğraf çekebilirsiniz, ancak İngiliz vatandaşı değilseniz içini gezdirmiyorlarmış. YOK YA. Biz AKM neden kapandı, neden açılamadı aşamalarını henüz atlatamamışken, yılda yaklaşın 3000 etkinliğe ev sahipliği yaparak aklımızı alan Sidney Opera Binası, aslında öyle çok da çılgın bir hikayeye sahip değil. Dünyaca ünlü binanın mimarı Jorn Utzon, bu projenin mimari olarak seçilmeden önce 3 juri tarafından geri çevrilmesine rağmen, 4. jurinin kararı ile 232 diğer yarışmacı arasından sıyrılmayı başarmış ve muhtemelen hayatının en önemli projesine imza atmış. (Eminiz bu işi yalnızca 5000 Pound'a yaptığına pişman olmuştur.) Normalde 4,1 milyon pound'a inşa edilmesi planlanırken proje sonunda toplam bütçe yaklaşık 60 milyon pound'u bulunca işler Jorn Bey için biraz karışsa da, yapının Unesco Dünya Mirası listesine de dahil olması ve yılda ortalama 2 milyon kişinin etkinliklere seyirci olarak katılması ile, herkesin gönlünü almayı başarmıştır diye tahmin ediyoruz. Kıskançlıktan öldüren bilgi: Queen, tam 4 kez Sidney Opera Binası'nda sahne almış. Sidney'i göremediğimize mi yanalım, Queen'i kaçırdığımıza mı üzülelim biz de şaşırdık. Dünyadaki kaynakları kimin tükettiğini bulduk: Binanın tam 1000 odası var ve yılda 15.000 ampul değiştiriliyor. Ben abartıp orada yaşamaya hallendim diyenlere şurada yerlisiyle, daha doğrusu Türkiye'den Sidney'e göç etmiş bir Türk ile yapılmış bir röportajımız da var. Halini görünce insanı bir gülme tutan, turistlerin saçma sapan ittirmeli pozlarına maruz kalmaktan neye yaradığını bile kimsenin bilmediği Pisa Kulesi'nin hikayesi de tahmin ettiğiniz üzere biraz gülünç. Normalde tabi ki dik olması hedeflenerek 1173 yılında inşa edilmeye başlanan kule, 3. katı inşa edilirken, esrarengiz bir şekilde eğilmeye başlamış çünkü kulenin üzerine inşa edilmekte olduğu toprağın bu yapının ayakta kalabilmesi için elverişsiz olduğu ortaya çıkmış. Fakat bu onları durdurmak için yeterince geçerli bir sebep olmamış. Savaş nedeniyle bir süre ara verildikten sonra (yaklaşık 100 yıl kadar) inşaata tekrar başlamışlar. Ancak toparlamaya çalıştıkça işler iyice saçma bir hal almış ve kule günümüzdeki "yamuk" görüntüsüne kavuşmuş. Aslına bakarsanız normalde pek de ilgi çekmeyecek bir şehrin günümüzde ciddi bir turist popülasyonunu kendine çekiyor olmasının ana sebebi olduğu için, bilinçli bir şekilde yapmamış olsalar da, birçok açıdan mimarlarını tebrik etmek gerekiyor. Güvenli mi? Pisa Kulesi 90'lı yıllarda bir süre tadilat için kapatılmış ve sağlamlaştırılmış. Dolayısıyla içine girmenin güvenli olduğu söyleniyor. Ancak biz yine de sorumluluk kabul etmiyoruz. Sonra OitheBlog girin dedi girdik, yazıklar olsun size demeyin. Hindistan'ın en ünlü yapısı Tac Mahal'ın hikayesini seveceksiniz, çünkü oldukça masalsı bir havası var. O dönemki imparatorluğun hükümdarı olan Şah Cihan, üçüncü ama en sevdiği karısı olan Mümtaz Mahal'ı 14. çocuklarını doğurduktan sonra kaybeder. Karısını kaybedince uzun süre yas tutan Şah Cihan, sonunda onun adına heybetli bir anıt yaptırmaya ve anısını sonsuza kadar yaşatmaya karar verir. İnşasına 1632 yılında başlanan Tac Mahal'ın yapılması yaklaşık 20 yıl sürer, yapımında 20.000'e yakın işçi çalışır ve binayı oluşturan taşların taşınabilmesi için binlerce fil kullanılır. İşin kötüsü bu hüzünlü hikaye, burada kalmıyor, çünkü Şah Cihan, bir süre sonra hastalanıyor, yerine geçmek isteyen oğlu ise bu durumdan yararlanarak babasını hapse attırıyor. Ölene dek hapiste kalan Şah Cihan'ın hapis tutulduğu yerden dışarı bakınca ise karısı için yaptırdığı Tac Mahal görünüyor. Hikayeden çıkarılacak sonuç: 3 kadın ile evlenmeyin. Çevreci bilgi: Günümüzde, yılda 3 milyona yakın kişi tarafından ziyaret edilen Tac Mahal'in dışı beyaz mermerden yapıldığı için civarındaki fabrikaların yarattığı hava kirliliği binanın olumsuz yönde etkilenmesine neden olunca, konuyla ilgili birçok kampanya başlatılılır ve binayı koruma amacıyla birçok fabrika kapatılır. İster inan ister inanma bilgisi: Rivayete göre Şah Cihan, Tac Mahal'in tam karşısına, aynı yapının siyah mermer ile yapılmış bir versiyonunu inşa ettirmek istemiş, ancak oğlu ile olan çekişmesi bu yapının var olmasının önüne geçmiş. Çoğumuzun Kremlin Sarayı ile karıştırdığı, soğana benzeyen renkli kubbeleriyle ünlü, rengarenk ve bir kilise için gereksiz tatlılıktaki Aziz Vasil Katedrali, özelden genele doğru gidecek olursak Kızıl Meydan'ın, Moskova'nın hatta komple Rusya'nın en ünlü yapısı. Zaten güzelliği ve ihtişamı karşısında bu kadar ünlü bir hale gelmemesi son derece anormal bir durum olurdu. Klişeye boğuyoruz: Katedralin İtalyan mimarı Barma'nın benzer güzellikte bir yapıyı başka bir noktaya daha yapamaması için Korkunç İvan tarafından gözlerinin oydurulduğu gibi bir efsane var. Ancak bu efsane dünyanın her ülkesindeki her güzel yapının mimarı için söylenip durduğuna göre, galiba o aralar akım haline gelmiş bir efsane biçimi-imiş. 6000 küsür km uzunluğu ile var olan en ilginç ve en ünlü savunma duvarlarından biri olan Çin Seddi aynı zamanda tahmin edebileceğiniz üzere dünyanın en uzun savunma duvarı olma özelliğini de taşıyor. Bilinenin aksine, tarihçilere göre Çin Seddi'ni tek bir duvar olarak değil, 2000 yıl boyunca sistematik olarak yapılmış ve birleştirilmiş birçok duvar olarak değerlendirmek gerekiyor. Peki nasıl oldu da iş bu noktaya geldi diyecek olursanız, aslında olay M. Ö. 8. yüzyılda Çin'de bulunan 7 krallığın arasında geçen savaşa kadar dayanıyor. Savaş süresinde krallıklar kendilerini korumak adına topraklarının etrafını duvarlar ile çevirmeye başlıyorlar. Fakat tüm bu savaş sürecinin sonucunda Qin Krallığı tüm diğer krallıklara karşı zafer kazanmayı başararak Çin İmparatorluğu'nu kurunca ülkenin başındaki Qin Shi Huang, sınırları genişlemiş olan imparatorluğun kuzey bölümüne de bir duvar örülmesi emrini veriyor ve süreç bu şekilde başlıyor. Genel olarak bakıldığında duvarın örülmesinde tüm bu yılları kapsayan süreçte 1.000.000'a yakın işçi çalıştığı ve 300.000'e yakın işçinin de inşa sırasında hayatını kaybettiği söyleniyor. Bunca çaba başarılı oluyor mu diye soracak olursanız, hayır, özellikle Moğolları ülke sınırlarından uzak tutmakta oldukça güçlük çekiliyor. Özellikle Cengiz Han gibi bir adam devreye girince, bu sefer Çin İmparatorluğu, kuzey duvarını daha da güçlendirme kararı alıyor ve uzadıkça uzuyor. Günümüzde en iyi korunabilmiş ve en çok ziyaret edilen kısmı ise Ming Hanedanlığı'ndan kalan bölüm. Ürkütücü bilgi: Çin Seddi'nin yapımında kullanılan harçta insan kemikleri kullanıldığı gibi manyakça bir söylenti olsa da, bu aslında yapım aşaması sırasında hayatını kaybetmiş olan işçilerin duvar yakınına gömülmüş olmasının abartılmış halidir. Meşhur Hollywood Sign bu günlerini görmeden önce, 1900'lerin başlarında, çiftçilerin, kovboyların ve yerel halkın yaşadığı "buralar eskiden dutluktu" muhabbetinin kolaylıkla çevrilebileceği türden bir yerdi. Fakat zamanla bölgenin olumlu hava şartları ve çekim yapmaya/stüdyo kurmaya elverişli alanlara sahip olması nedeniyle yavaş yavaş stüdyoların dikkatini çekmeye başladı ve 20'li yıllardan itibaren bu işlerin merkezi haline geldi. Kasaba görünümündeki kentin yerini ışıklı tabelalar ve ihtişamlı binalar aldıkça, insanların buraya olan ilgisi de pek tabi tavan yaptı. Bu gelişim sürecinde bölgeye yatırım yapan emlak zenginlerinden birisi, "Hollywoodland" adlı gayrimenkul projesi için bir billboard, yani tabela yaptırmaya karar verir. Akabinde Büyük Buhran ve savaş gibi ciddi süreçler araya girince, söz konusu firma batar ve Hollywood Land tabelası da kaderine terk edilir. Yine de tabelanın yıllardır orada var olması, onun ikonik bir hale gelmesini sağlamayı başarmıştır ve onu yaptıran firma ile özdeşleştirilmeden, şehrin bir simgesi haline dönüşür. Aslında yer yer bu ikonu pek sallamadıkları ve çürümeye bıraktıkları bile olmuş ancak eksik olmasın Playboy'un kurucusu Hugh Hefner gibi kişilerin desteğiyle yenilenmiş. Canım benim demek tek derdi popo değil adamın. Eğlenceli olmayan bilgi: 1932 yılında Peg Entwistle adlı Broadway oyuncusu, şansını denemek için Los Angeles'a taşınmış ve burada oyunculuk yapmaya başlamış ancak bir türlü istediği başarıyı yakalayamayınca aynı yıl Hollywood tabelasının "H" harfinin üzerine çıkarak kendini aşağı bırakmış ve hayatını kaybetmiş. Eğlenceli olan bilgi: Tabelanın adeta çürümeye bırakıldığı önemsiz dönemlerinde, Hollywood yazısı bazı şakacı arkadaşlar tarafından "Hollyweed" olarak değiştirilerek, Los Angeles'ta esrarın legal hale getirilmesi için küçük bir çaba gösterilmiş. Orijinal adıyla Cristo Redentor, Rio'ya ayak basan her insanın mutlaka peşine düştüğü, dünyanın en ünlü heykellerinden ve dini sembollerinden biri. Oldukça ihtişamlı ve heybetli bir heykel olduğu için aslına bakarsanız çoğumuz tarafından dini bir sembol olarak değerlendirilmekten çok görsel ve sanatsal değeri nedeniyle ilgi çekiyor. Corcovado Dağı üzerinde yükselen heykelin inşasına tam olarak 1922 yılında konuyla ilgili bir yarışmanın yapılmasının ardından başlanmış ancak işin fikir babası 1850'li yıllarda bu işi kafaya koymuş olan Fransız bir rahip olarak biliniyor. Yarışmayı kazanan Heitor Da Silva Costa'nın önderliğinde 9-10 yıla yakın sürede tamamlanan ve kaidesiyle birlikte 38 metre uzunluğuna erişen heykelin kollarını açmış bir şekilde tasvir edilmesi ise barışı ve İsa'nın herkesi kucakladığını temsil etmek amacı ile yapılmış. Güldürdü: 2010 yılında kimliği belirsiz bir kişi İsa heykelinin üzerine sprey boyayla bir şeyler karaladığı için ülke çapında aranmaya başladığı gibi, olay belediye başkanının televizyonda çıkıp "Onu bulacağız!" açıklamaları yapacağı kadar da büyümüş. Onlar kızmış ama, biz güldük. Korkuttu: Kurtarıcı İsa Heykeli'ne, daha önce birkaç kez yıldırım düşmüş. Bunlardan en yakın zamanda gerçekleşeni İsa'nın 2 parmağının kopmasına neden olmuş. Buradan kendisine geçmiş olsun dileklerimizi iletiyoruz. Size piramitlerin tarihi çok da başarılı anlatamayabiliriz, kimsenin sırrını çözemediği şeyi bizim çözmüş olmamızı bekleyeceğinizi de sanmıyoruz. Ancak şu güne dek çözülebilen ve bilinen kısımlarını şöyle bir özet geçmeyi deneyeceğiz. Mısır'ın Gize kentinde bulunan üç büyük piramidin en eskisi ve en büyüğü olan Keops Piramidi aslında Kral Khufu için bir anıt mezar olarak inşa edilmiş. Günümüzde 152 metre yüksekliğinde olmasına rağmen 9 metre kadarını erozyon nedeniyle kaybettiği söyleniyor. 4000 yıl kadar dünyanın en yüksek yapısı olma özelliğini taşıyan ve 2,3 milyon kireç taşındanan oluşan piramidin yapımı M. Ö 2540 civarında başlamış ve tahminlere göre 23 yıl kadar sürmüş. Taşların nasıl taşındığı, nasıl yerleştirildiği ve genel olarak bu yapının nasıl oluşturulduğu konusunda birçok hipotez olsa da, henüz gizemini koruyor. Ağızları açık bırakan bilgi: Keops Piramidi'nin taşları kullanılarak, neredeyse 30 tane Empire State binası inşa edilebiliyor. Sırf bu sebepten bile "bu adamlar bu işi o dönemde nasıl başarmış yahu?" sorusunu 80 kez sorasımız geliyor. Turistlere bilgi: Büyük Gize Sfenks'i de tam olarak bu bölgede bulunuyor ve Sfenks'in yüzünün Khufu'nun oğlu Kefren'den esinlenilerek yaratıldığı tahmin ediliyor. Not: Tahmin edersiniz ki bu yazıyı çeşitli kaynaklardan araştırma yaparak hazırladık. Doğru olmadığını düşündüğünüz bir bilgi içeriyor olabilir, ancak her eseri birçok farklı kaynaktan bakıp en doğru olanını yazının içine eklemeye çalıştığımızı bilin istedik. Ancak çok fazla kelime ve harf hatası vardı. Bu kadar güzel bir yazı için biraz fazla kontrolsüz yayınlanmış. Belirtmek istedim.


Türkiye'nin 7 bölgesini ayrı ayrı sevmek için 77 tane sebebiniz ya da "görmeden ölmemeniz gereken X yer" başlığındaki bilinmeyen için 777 alternatifiniz olabilir. Ancak gidip de havasını alanlar bilir, Kuzey Ege'ye bir kez ayak bastınız mı, bir bakmışsınız döndüğünüz gibi bir daha oraya ne zaman gideceğinizin planlarını yapmaya başlamışsınız. Üstelik tıpkı 15 yaşındayken okuduğunuz bir kitabı ileriki yaşlarınızda bir kez daha okuduğunuzda yaşadığınız his gibi, her ziyaretinizde üzerinizde çok farklı etkiler bırakmaktan da asla vazgeçmez. Size bu girişin özne değiştirerek birçok yer için uygulanabileceğini düşündürdüysek merak etmeyin. Çünkü aşağıda sizi, bahsettiğimiz şeyin aslında ne kadar gerçekçi bir söylem olduğuna ikna etmek için oldukça geçerli sebeplerimiz olacak. Gelin neden Kuzey Ege'den vazgeçemediğimizi ve henüz ayak basmadıysanız neler kaçırdığınızı konuşalım. Eminiz ki yazının sonunda bizim tarafımızda olacaksınız. Not: Bu yazıyı ilk olarak Tempo Travel için yazmış bulunduk. 1. Cunda'nın mezelerini başka hiçbir yerde bulamazsınız. Listeye iddialı bir söylem ile başlayalım dedik, zira Kuzey Ege'ye zaafımız olmasının en büyük sebeplerinden biri, nam-ı diğer Alibey Adası'nın insanı başka yerde türevlerini tüketmekten soğutacak mezeleri. Yüzyıllardır Ege'nin kutsalı kabul edilen muhteşem zeytinyağlıları mı, tazesi olmayınca masaya koymaya layık görülmeyen deniz ürünlerini mi, yoksa sofranıza tabakları sığdıramayacağınız meze çeşitliliğini mi övelim inanın biz de karar veremiyoruz. Fakat eğer sizin de daha önce Cunda Adası'na yolunuz düştüyse, neden bahsettiğimizi aslında çok çok iyi biliyorsunuz. Türkiye'nin kendisi küçük işlevi büyük ilk boğaz köprüsünden geçtikten sonra önce adanın sokaklarında kontrolsüzce kaybolun. Taksiyarhis Kilisesi'ne ve eskiden kilise, günümüzde kütüphane olarak hizmet veren Sevim ve Necdet Kent Kitaplığı'na yolunuzu mutlaka düşürdükten sonra kendinizi adanın çeşit çeşit restoranlarından birine atın. Yiyeceğiniz her şeye biz kefiliz! 2. Bozcaada'nın "kurtarılmış bölge" gibi olduğu gerçeğini aklınızdan çıkaramazsınız. Bozcaada'nın bünyeniz üzerinde nasıl bir etki bırakabileceğini en iyi şekilde açıklamak için, adadaki favori mekanlarımızdan Polente'de uzun süre asılı duran bir cümleyi alıntılamak isteriz: "Aklına bir iş yapmak geldiyse, Polente'de 5 dakika otur geçer" Son bir senedir adanın imara açılacağı haberlerini her gördüğümüzde kalbimiz kırılmış gibi hissettiğimiz, her köşesinden mutluluk ve huzur fışkıran Bozcaada, gerçekten de Polente'nin bir cümleyle özetlediği türden dev bir rehabilitasyon merkezi gibi. Orada bulunduğunuz süre boyunca tek derdiniz "Ah keşke biraz daha kalabilseydim!" oluyor, tek tasanız ise Ayazma'nın suyunun soğukluğu! Bu aralar pek çok kişi tarafından keşfedilen, ve özellikle yaz döneminde popülasyonu giderek artan Bozcaada muhtemelen seneler geçtikçe daha da ilgi görecek ve zaten küçücük olan adada sıkış tıkış takılacağız. Eminiz ki şimdiden "Abi ada çok bozdu, eskiden böyle değildi" muhabbeti yapan insanlar türemiştir bile. O yüzden iyisi mi, geç kalmadan bir Bozcaada gezisi planlayın deriz. Çok da geç kalmak istemezseniz şuradaki Bozcaada Rehberimize bir göz atabilirsiniz. 3. Kaz Dağları'ndaki köyleri bir kez görmek asla yeterli değildir. Kaz Dağları, ya da mitolojik adı ile İda Dağı, birçok mitosa ev sahipliği yaptığı gibi aynı zamanda tahmin edeceğiniz üzere birçok köyü de üzerinde barındırıyor. Zeus Altarı'na ve Zeytinyağı Müzesi'ne ev sahipliği yapan Adatepe Köyü'nü, yemekleri ile kalbimizi çalmış, Tuncel Kurtiz'in oteli olarak nam salan Zeytinbağı Otel'inin de bulunduğu Çamlıbel Köyü'nü ve Kaz Dağları'nın orta yerinde otantik bir yerde konaklamak isterseniz Yeşilyurt Köyü'nü es geçmemenizi öneririz. Bu noktada Tahtakuşlar Köyü'nü anlatmadan geçersek vicdan azabından uyuyamayız. Bu köy bildiğiniz köylerden biraz farklı, çünkü Türkiye'nin bir köy içinde yer alan ilk sanat müzelerinden "Tahtakuşlar Etnograyfa Müzesi' tam olarak burada bulunuyor. Müzenin kurucusu Alibey Kudar'ı sırf bu sebeple değil, aynı zamanda köye eşinin bir heykelini yaptırdığı ve bu jestiyle "Türkiye'de kadınlara değer verilmesi gerektiğini" vurgulamaya çalıştığını söylediği için ayrıca tanımanızı isteriz. 4. Denizin ne denli güzel olabildiğini her seferinde bir kez daha fark edersiniz. Eğer yoğun biçimde güncel Türk pop müziğine maruz kalmayı seviyor ve hür iradenizle dinlemediğiniz şarkıları ezberlemiş olmaktan rahatsızlık duymuyorsanız yanlış yere geldiniz. Çünkü ne Assos'taki Kadırga Koyu'nda, ne Ayvalık'ın meşhur Sarımsaklı Plajı'nda ne de Bozcaada'nın adının hakkını veren Ayazma Plajı ve Akvaryum Koyu gibi yerlerinde böyle bir ihtimaliniz yok. Aksine, gayet sakin bir ortamda, fotoğrafını çektiğinizde kendiliğinden photoshop'lu gibi görünen bir denizde doyasıya yüzebilirsiniz. Sakin derken, kalabalık olmamasından söz etmiyoruz tabi, sadece bir "beach club" beklentisi ile gitmek yerine, sahilde mısır ya da midye yiyebileceğiniz bir ortamı anlatmaya çalışıyoruz. Yok ben bu işlere gelemem diyorsanız, özellikle Ayvalık&Cunda civarında yapmayanı dövdükleri tekne turlarına bakıp, muhteşem koylarda da yüzebilirsiniz. Yeter ki çok açılmayın, yoksa sahil güvenlik sizi Yunan sularına girdiğiniz için kovalayabilir. Bu arada, eğer İlber Ortaylı ile yüzmek ve cehaletinizin yüzünüze vurulmasını isterseniz Cunda'daki Ortunç'un plajından ve tesisinden yararlanabilirsiniz. Evet biraz cesaret işi. 5. Manzara görmekten bıkma şımarıklığına erişebileceğiniz sayılı bölgelerden biri Kuzey Ege'dir. Türk halkı olarak manzara sevdalısı olduğumuzu inkar edecek değiliz. Manzara gördük mü duramıyor, tepelere tırmanıyor hatta abartıp ilk gördüğümüz yerde mangalımızı yakıveriyoruz. Tabi ki size gidip bu yerlerden birinde mangal yapmanızı önermeyeceğiz, ancak piknik sepetinizi alıp Polente Feneri'ne çıkabilir, Behramkale'nin tepelerine tırmanmayı başarabilirseniz tarih ve manzara ikilisinin hazzını bir arada yaşayabilir ya da Şeytan Sofrası'nda "önüm, arkam, sağım, solum deniz!" oyunu oynayabilirsiniz. Eğer manzara görmeye doyamadıysanız, Kaz Dağları'nın tepesindeki butik otellerden birinde konaklayarak gözünüzü manzara ile de açabilirsiniz tabi. Başlıkta da söz ettiğimiz gibi, burada gözlerinizin bayram etmesi için seçeneğiniz çok ve bizce hepsi seçicilik yapmanızı gerektirmeyecek kadar özel yerler. 6. Kendinizi denizden çıkıp bir ören yerinde bulabileceğiniz, sürprizlerle dolu bir bölgedir. Deniz, güneş, kum üçlüsünü, muhteşem yemeklerini ya da sınırsız manzara seçeneğini yeterli bulmadıysanız, bu sefer sizi başka bir konu ile yakalamaya çalışacağız. Buraya kadar lafı geçen her yerin, aslında ucundan kıyısından tarih ile ilişkilendirilebileceğini fark etmiş miydiniz? Çanakkale Savaşı'nın kazanıldığı, Paris'in Helen'i kaçırıp Truva Savaşı'nın çıkmasına sebep olduğu, Athena Tapınağı'nın inşa edildiği ve rivayete göre baş tanrı Zeus'un doğduğu topraklardasınız. Zaten bize kalırsa Kuzey Ege, yalnızca yaz tatilinizi geçireceğiniz bir bölge değil, her mevsim ziyaret edebileceğiniz bir kültür patlaması tadında ve burayı özel yapan ana sebeplerden biri de kesinlikle bu. Unutmadan ekleyelim, söz konusu bölgeleri gezecekseniz, muhteşem kadın Azra Erhat'ın Mitoloji Sözlüğü'nü de yanınıza almayı ihmal etmeyin. 7. Bob Ross resimlerinden fırlamış gibi görünen doğası, bina yığınlarına alışmış bünyenizi sarsacak güzelliktedir. Doğal olan her şeyi bir bir elimizden alıp, sonra bir lütufmuş gibi bize sundukları şehir yaşantısında, tabi ki organik ürünlere açız ve bu durum bildiğiniz üzere çılgınlığa dönüşmüş durumda. Üstelik eminiz ki siz de kaç yaşında olursanız olun "Şehir hayatı beni çok yordu, bir sahil kasabasına mı taşınsam?" demelere başlamışsınızdır bile. Öyleyse doğru yeri okuyorsunuz, çünkü Kuzey Ege doğa özlemi çekenler için resmen altın değerinde. Altınoluk'un Türkiye'nin, hatta Dünya'nın oksijen oranı en yüksek bölgelerinden biri olması bir yana, Kaz Dağları Milli Parkı, Hasan Boğuldu Şelalesi gibi alanları ile şehir yaşantısına bir daha dönmek istemeyeceğiniz garanti. Biz İstanbul'un orta yerindeki küçücük bir parkı korumak için uğraşa duralım, hayat başka yerlerde, bambaşka şekilde ilerliyor. 8. Binlerce yıllık bir felsefe serüveninin parçası olabileceğiniz tek yer Assos'tur. Assos'un ünlü Antik Limanı ve bilgisayarınıza arka plan yapacağınız cinsten denizi bir yana, burası ile ilgili oldukça enteresan bir konu daha var. Alıntılamalara doyulamayan ünlü düşünür Aristotales, Assos'ta tam 3 senesini geçirmiş ve burada bir felsefe okulu kurmuş. Bu bilgi ile Athena Tapınağı'nın bulunduğu tepeye doğru tırmanırken karşınıza çıkan Aristo heykelinin açıklamasını da yapmış olduk. "Ee?" demeyin, çünkü günümüzde Örsan Öymen'in girişimleri sayesinde Aristo'nun burada felsefe dersleri verdiği dönemden binlerce yıl sonra, tekrar "felsefe toplantıları" yapılmaya başlanmış. Amaç Aristo'nun izinde, felsefe tutkunlarını Assos'ta buluşturmak ve binlerce yıllık bu geleneği, tıpkı Antik Yunan'da olduğu gibi doğal bir ortamdan kopmadan ve Ege'nin doğasıyla ve kültürüyle bütünleşerek gerçekleştirmek. Alın size Kuzey Ege'ye her sene gitmek için bir sebep daha! 9. Çok sevdiğiniz ve hep tükettiğiniz birçok ürünün en iyisini burada bulabilirsiniz. Başlığın yeni açılmış süpermarket sloganı gibi olduğuna bakmayın, sözümüze güvenin. Çanakkale Domatesi, Ezine Peyniri, Edremit Zeytini şeklinde uzayabilecek koskoca bir listenin en şahane versiyonlarını tabi ki ancak Kuzey Ege'de bulabilirsiniz. Bunların yanı sıra Kaz Dağları'nın birçok yerinde yetişen güzel kokulu kekiklerden, onlarcasını götürüp karın ağrıları çekeceğiniz cinsten incirlerden, ülkenin en güzel zeytinyağlarından ya da şehirde doğalıyla karşılaşmanın pek kolay olmadığı inanılmaz lezzetli karadut suyundan doyasıya tüketebilirsiniz. Kafanızda bunların en iyisini nereden alalım gibi bir soru oluşturmayı başardıysak cevabımız belli: Büyük bir kısmını yol kenarında sık sık karşılaşacağınız tezgahlardan, inciri ise plajda sesinden tanıyacağınız satıcılardan. 10. Ne olursa olsun, burada huzurlu olacağınızı bilirsiniz. -Bölgenin en iyi kahvecilerinden biri için: Kvcii, Ayvalık -Leziz şarap ve likörler denemek için: Vino Şarap Evi, Cunda -Kaz Dağları'nda Ziyafet Çekmek İçin: Zeytinbağı Otel -İddialı bir rakı-balık girişimi için: Sandal Restoran, Bozcaada -Vedat Milor tescilli müthiş bir yemek deneyimi için: Deniz Kestanesi, Ayvalık -Maya Bozcaada'nın müthiş kahvaltısıyla güne başlanır, organik ürünlerin tadına varılır. -Üstüne Çiçek Pastanesi'nin efsane dondurmaları mideye indirilir. -Ayazma ya da Akvaryum Koyu'na doğru yola çıkılır. -Deniz sonrası yorgunluğu Koreli'nin kızartmaları ve buz gibi biranız eşliğinde atılır. -Yunatçılar'da şarap tadımının ardından favori şarabınız itinayla seçilir. -Atıştırmalıklarınız ve şarabınız ile Polente'te gün batımı yakalanır. -Adanın türlü türlü restoranından birinde rakı-balık yapılır. -Polente'de kokteyller içilir ve odalara doğru yol alınır! kuzey egenın içine BAYRAMİÇ VE KÖYLERİ kazdaglarının eteklerindeki ormanları AYAZMASI muhakkak ilave edilmelidir....


Bu sene dank etti ve aramızda mütemadiyen konuşulan bir diyalog haline geldi; Biz Türkiye'yi yeterince keşfedemedik galiba. Akabinde hayıflanıp durmak yerine kararlar alındı, Çeşme, Bozcaada, Bodrum, Kuzey Ege gibi sık gittiğimiz yerlerden vazgeçildi ve "herkesin bu kadar seviyor olmasının bir sebebi olmalı" diyerek yeni destinasyonlar belirlendi: Marmaris ve Datça. Bir kere baştan söyleyelim, buraların olayı bir başka, araştırdıkça o koyu da göreyim, şurada da denize gireyim, buranın da doğası muhteşemmiş diye diye görmek istediğiniz yerler listesi Das Kapital uzunluğuna erişiyor. Bu sebeple iyi planlamakta fayda var. Bu noktada imdadınıza biz yetişeceğiz, çünkü en iyi rotayı çıkarabilmek adına uğrayabildiğimiz kadar fazla noktaya uğrayıp şahanesinden bir plan çıkarmış bulunduk. Elbet ilk ziyaretimiz olduğu için gözden kaçırdığımız, atladığımız yerler olmuştur, ancak genel hatlarıyla ilk deneyiminiz için oldukça güzel bir plan çıkardığımızı söyleyebiliriz. - 50 dakikalık bir yolculuğun ardından Dalaman Havalimanı'na iniş ve araba kiralama. - Dalaman'dan gezimizin en uzak noktası olan Datça'ya doğru yola çıkış ve yol üzerinde Akyaka keşif gezisi. - 2 gün boyunca bol deniz, bol güneş, bol Can Yücel, özetle gidip de sevmeyenini bulamadığımız güzeller güzeli Datça. - Datça'dan Marmaris'e geçiş, 2 gün boyunca Marmaris'in türlü bölgelerinde kaybolmalar, kayboldukça daha da sevmeler, "yaşasın yaz!" nidaları. - Sürprizli gün: Dönmeden önce Göcek ile samimi dakikalar. - İstanbul, "Neden geldim İstanbulacılık", bir takım geri dönme çabaları, Welcome To Egzozlu Şehir Hayatı. Gördüğünüz gibi pek neşeli ilerleyen road trip hikayemizin sonu hüzünlü bitiyor. Lakin eğer planımız ile ilgi çekebildiysek şimdi başlıklara ayırarak konunun biraz daha detaylarına inelim ve ballandıra ballandıra anlatalım diyoruz. Yerinizde olsak bu yazıyı kışın okumazdık, insanın için bir hüzün kaplıyor yahu! Bu noktada araba kiralama meselesini detaylandıralım. Biz arabamızı Sixt, Budget, Avis, Europcar gibi bilinen seçenekleri değerlendirip fiyat aldıktan sonra anladığımız kadarıyla Türkiye'de yeni aktifleşmiş olan Garenta'dan kiraladık. Kendisi 5 günlük küçük çaplı road trip planımız için bize en uygun fiyatı verdi ve bize hiçbir sorun yaşatmadıklarını söyleyebiliriz. Araba kiralama meselesi ile ilgili verebileceğimiz en lüzumlu tavsiyelerden biri aracı Dalaman Havalimanı'ndan kiralamanız. Bu şekilde civarda gezip dolandıktan sonra uçak ile hızlı bir şekilde dönme kararı aldıysanız, arabayı son gün havalimanında bırakarak şehir içinde bir noktaya bırakıp sonra havalimanına ulaşma derdinden kurtulabilirsiniz. -Bütçeyi merak edenler için tarihin en uyuz arabalarından biri ilan ettiğimiz Citroen Cactus'e 5 gün için 570 TL ücret ödedik. Aracın yakın tüketiminin baya düşük olduğunu ekleyelim. Evet yoldaki her sarsıntıyı hissediyorsunuz ve kiralık araç olduğu için her detaydan kaçınmayı ihmal etmemişler, ancak yine de benzin meselesi oldukça uyguna geliyor. -Bu noktada arabanızı seçerken dikkat etmeniz gereken önemli bir unsur var: Yolların durumu pek de parlak değil. Bol bol tırmanacak, mıcırlı yollara girecek, gerekirse uçurum kenarında drift yapacaksınız. Dolayısıyla araba seçiminizi yer yer zorlu olabilecek yol koşullarını göz önünde bulundurarak yapmakta fayda var. -Eğer arabayı dönüşümlü olarak kullanacaksanız ek sürücü ekletmeyi unutmayınız efenim. -Bu arada, planınızı biraz daha geliştirip, Dalaman'dan başlayayım, Milas Havalimanı'ndan döneyim gibi olaya girişirseniz, birçok araba kiralama firması arabanızı teslim aldığınız bayilerinden farklı bir bayiye teslim edebilme imkanı da sağlıyor, aklınızda bulunsun. Bilirsiniz, tatilin ilk günü her zaman aşırı neşeli, normalde az güleceğiniz esprilere gözünüzden yaş gelerek güldüğünüz, henüz dinlenmemiş ve bir süre sonra dinlemekten sıkıntılar basacak playlistlerinizin olduğu, özellikle road trip yapıyorsanız I am a Passanger üstü Aeromith-Crazy'nin dinlendiği aşırı heyecanlı bir gündür. Haliyle bizim günümüz de Dalaman Havalimanı'nda abartılı bir neşe ile başladı. Yolumuz uzun, koşullar çetin, kararımız belli, birazdan kiralayacağımız arabamızla önce rotamızın en uzak noktası olan Datça'ya gideceğiz, böylece dönüşte havalimanına yakın olacağımız için araba teslimi işi de külfet olmayacak, of Allahım ne kadar da mantıklı ve bilinçliyiz! Hazır bu kadar bilinçliyken kendimize bir güzellik daha yaptık ve güzergahımız itibarıyla mantıklı bir seçenek olan Akyaka'ya doğru yol aldık. Elbet Akyaka'ya uğrama, Datça'daki günlerimizden yemeye karar vermemizin bir sebebi vardı. Her sene olduğu gibi bu yaz da gittiğimiz, genellikle çok sevdiğimiz Çeşme'den bu sene hiç haz almamıştık. İstanbullu işletmecinin ele geçirdiği, asık suratlı, "bak elimin tersindesin" demeden durmanın zor olduğu insanların kol gezdiği bir ortama dönüştüğü için şurada bir rehber yazmakla kalmayıp hakkında atıp tutmuştuk bile. Bu sebeple artık yazlarımızı geçireceğimiz bir alternatife öyle ihtiyaç duyduk ki, sevdiğimiz birkaç farklı kişiden duymuş olmamız nedeniyle Akyaka'yı es geçmek olmazdı. Akyaka, Marmaris ile Muğla'nın tam ortasında bir yerlerde, Gökova Körfezi'nin kıyısında yer alıyor. Arabanız olsun veya olmasın fark etmez, Akyaka'ya ulaşım zor değil. İster Marmaris'ten otobüse binin, ister Muğla'dan, ister Dalaman Havalimanı'ndan servise, tercih sizin. Bizim arabamız olduğu için işler daha da kolay oldu, Dalaman'dan kısa bir süre de Akyaka'ya ulaşmayı başardık ve güzelliğine karşı koyamamamız nedeniyle asıl hedefimiz olduğu için kendimizi direkt Azmak Çayı civarına attık. Bölge sakinleri bölgenin giderek popülerleşmesinden şikayet ede dursun, Çeşme, Bodrum tatil beldelerinin ardından burası insana aslında bayağı sakin geliyor. Evet özellikle Azmak civarında bir günübirlikçi, çöplerini toplamadan ortalığı dağıtıp giden piknik bağımlısı popülasyonu tabi ki var. Ancak yine de Instagram'a #huzur hashtag'li fotoğraf koymak için değil, gerçekten huzur arayışında olduğunuz için sakin bir yer bulmaya çalışıyorsanız buralar sizin için biçilmiş kaftan. Azmak'ın suyunun güzelliği, berraklığı, suyun içindeki en küçük detayı bile görebiliyor olmanız inanılmaz bir his. Üstelik henüz popüler tatilcilerin gazabına uğramadığı için ortalıkta büyük bir tesis, açık büfede kendinizi kaybederek hiç yemeyeceğiniz şeyleri tabağınıza profesyonel bir biçimde dolduracağınız HER ŞEY AMA HER ŞEY DAHİL HADİ AKLINIZI KAÇIRIN tesisleri ile dolup taşmıyor. Bu civarda konaklayacaksanız küçük butik otellerde, garip beklentiler içine girmeyeceğiniz küçük tesislerde kalmanız gerekiyor. Umarız da hep böyle kalır, ki çok yüksek ihtimal kalmayacaktır. -Tereddüt etmeyin ve Azmak'ta yüzün. Evet buz gibi, evet içinde devcileyin yosunlar var, ama sonra pişman olursunuz! -Bu civarda kalacaksanız No:22 Riders Inn bölgedeki en güzel alternatiflerden biri. Yok biz konaklamayacağız derseniz en azından bir akşamüstü mojito'su için uğrayabilirsiniz. -Akyaka=Kitesurf. İlginiz, merakınız, deneme isteğiniz var ise iyi yere kapak attınız. -Azmak yakınlarında kalacaksanız buranın sivrisineklerinin bir acayip olduğunu hatırlatalım. Aramızdan birisi sivrisinek magneti olduğu için test edildi onaylandı, bunlar sinek değil VAMPİR arkadaşlar. Kovuyorsun arkasını toplayıp geliyor, vuruyorsun sen kim köpeksin diyor, öyle bir şey. O yüzden önleminizi alıp da gidin. Datça deyince aklımıza ne geliyor? Deniz değil, kum değil, güneş değil, önce Can Yücel geliyor. "Beni kuzum Datça'ya gömün!" demiş, boşuna mı demiş, boşuna mu bu kadar sevmiş? Can Baba'nın elbet bir bildiği vardır. Biz de elimizde Can Yücel kitapları, kafamızda söyledikleri, e doğruya doğru aklımızın bir köşesinde de denizinin, doğasının güzelliği ile ilgili duyduklarımız, onun izinde burayı keşfedeceğiz kafaya koyduk! Biz Datça'da nerede konaklayacağımız konusunda bir nokta atışı yaptık ve iyi ki Villa Aşina'yı seçtik. Aşina'nın gülümseten bir hikayesi var; Orada tanıştığımız dünya tatlısı Arzu Hanım'dan ve tesisin sahibi Bülent Bey'den dinlediğimize göre aslında bir inşaat mühendisi olan Bülent Bey, buraya bambaşka bir proje için geliyor, fakat beklenmedik gelişmeler sonucu kendini Aşina'yı işletirken buluyor. İlk etapta "ben ne anlarım canım otel işletmekten?" diye başladığı serüveni resmen Datça'nın en samimi ve güzel butik otellerinden birini yaratmasıyla sonuçlanıyor! Bülent Bey ve eşi dünyanın birçok ülkesini dolaşmışlar, Bülent Bey bazen eşine "eh yeter artık" dedirtecek kadar çok eşya, obje, sanat eseri biriktirmiş ve odalar dahil otelin dört bir yanını koleksiyonuyla donatmış. İnsan etrafını incelemekten iki adımı zor atıyor. -Bülent Bey yemekleri bizzat kendisi mutfağa girip hazırlıyor, bu sebeple otelde bir şeyler denemek niyetindeyseniz kendilerine önceden bildirmekte fayda var. -Otel lokasyon olarak çok iyi bir noktada. Datça merkeze çok yakın, müthiş bir manzaraya sahip ve civarınızda birçok koy mevcut. Datça'ya tepeden bakarak havuza girmek ya da salıncakta sallanmak falan isterseniz tam yerine geldiniz. - İnternette her gördüğün abartılı blogger yorumuna inanma. - Beklentini yüksek tut tabi tutmasına ama, okunu da çıkarma. - Datça'nın denizi kum değil, taş, kaya, çakıl, allah ne verdiyse, bu sebeple deniz ayakkabısı satın al ve bunun hayatının sonuna kadar bir sır olarak sakla, çünkü deniz ayakkabısı dünyanın en çirkin şeyidir. Tamam Kargı Koyu pek hayalimizdeki gibi çıkmadı. Ama şimdi sırada daha da efsane yerler var, pek hazır, pek heyecanlıyız. Datça Merkez'e göre sırasıyla "bükleri" keşfedeceğiz. İlk istikamet Hayıtbükü. Of suyu amma güzel, ah burası da taşmış ama olsun buna değer diyerek suya atınca kendimizi, tamam diyoruz Datça'yı seviyoruz ve seveceğiz. İlk görüşte aşk değil de, tanıdıkça sevip bağlandığımız bir ilişkimiz olacak belli. Bu arada, Hayıtbükü küçük, el değmemiş, çok kalabalık olmayan, sakin bir nokta olmasına rağmen bir şeyler atıştırabileceğiniz, 3-4 tesis mevcut. Biz sizi tabi ki deniz kenarında ev patatesi&kızartma ikilisini yemeye zorlayacağız, çünkü olması gereken budur. Bunun için istikamet Berke Cafe. Çok değişik, çok özel olduğundan değil abartmayalım gereksiz yere, bildiğimiz anne kızartması yaptıkları için. -Hayıtbükü'nün hemen öncesinde küçük ama sempatik Kızılbük var, onu es geçtik ama müthiş görünüyor o ayrı. -Buranın denizi diğer büklerin içinde tek kum&taş karışık olanı. Diğerleri komple taş, deniz ayakkabısı alın ve bu sırrınızı mezara kadar götürün, tekrar hatırlatalım. Hayıtbükü'nü öve öve tekrar yollaya düşüyoruz. Bükler civarındaki tabelalar gayet iyi olduğu ve her bükün arasındaki mesafe 8-9 dakikadan fazla olmadığı için birinde denize giriyor, birinde kuruyoruz, birinde çayımızı içip diğerinde kahve siparişi veriyoruz. Şımardık biraz evet. Ovabükü Guardian tarafından Türkiye'nin en iyi plajı seçilmiş. "Brilliant! The Guardian", "Amazing! Washington Post" şeklinde klişelere de maruz kalmış dünyaca ünlü bir yer. Denizi 3-4 adım gittikten sonra aniden derinleşip adamı tedirgin ediyor ama bir o kadar da güzel. Hayıtbükü'ne göre biraz daha büyük, buna rağmen biraz daha boş ve daha az tesis var. Tesis dediysek sakın öyle "Jölölöl Beach" mantığında Hande Yener'e maruz kalmalı beach gibi düşünmeyin tabi, küçük esnaf, kendi halinde güzel insanlar hep. -Ovabükü'nden Palamutbükü'ne geçerken üzerinde hiçbir tesis bulunmayan, minik ama muhteşem güzellikte bir koy var. Gözden kaçırma ihtimalinizin çok yüksek olduğu bir patikadan arabayla ya da yürüyerek inebilir ve kimseler olmadan bir başınıza denize girebilirsiniz, aklınızda bulunsun. Sakinliğin dibine vurduğumuz, kendimizi emekli albay sanmaya başladığımız, huzurdan kendimizi şaştığımız saatlerden sonra sıra meşhur Palamutbükü'ne geçince işler biraz daha farklı bir hal aldı. Palamutbükü upuzun, kocaman bir plaj. Tabi ki denizi şahane, insanların birbirine rahatsızlık verdiği türden olmasa da kalabalık, yer bulmak güç, inceden bir popüler tatil beldesi kalabalığı hakim. "Burada güneşlenecekseniz para ödemeniz gerekiyor" tabelaları, beach mantığının atası olan yerler bile mevcut. Olsun, ona da adapte oluyoruz, buz gibi denize girip Bozcaada'nın AYAZma'sına selam çaktık ve Datça ile dostluğumuzu bir kademe daha ilerlettik. Gün boyu bükleri keşfettikten sonra şöyle bir kanıya vardık: Hangisinin favoriniz olacağı gittiğiniz döneme hatta güne göre değişiyor. Bir gün Hayıtbükü'nün suyu daha bulanık oluyor, diğer gün Palamutbükü'nde hiç beklenmedik bir rüzgar esiyor. Sonuç olarak hepsi bir şekilde şahane ve evet hepsi taşlık. Kum peşinde koşmayacak, beach kovalamayacaksanız, elbet birini sevecek, sevmezseniz 9-10 dakikada diğerine geçeceksiniz. Burada hayat mutlu olmanız için işleri bayağı kolaylaştırıyor, bir yolu bulunur. Tüm bu "bir elimde cımbız, bir elimde ayna, umurumda mı dünya" anlarının ardından bu sefer Datça'nın en uç noktasına, Knidos Antik Kenti'ni keşfetmeye koyulduk. Burası Ege ile Akdeniz'in buluştuğu, zamanında sanat, bilim ve mimarlığın başkenti olarak kabul edilmiş bir kente ev sahipliği yapmış, önemi büyük. 1987 yılında başlamış olan arkeolojik kazılar halen devam ediyor. Öyle ki bir bakıyorsunuz kazı alanının içine girmişsiniz, bir adım atıyorsunuz "ulan ben tarihe basıyorum galiba şu an, bunun etrafını şöyle bir çevreleselermiş daha iyi olmaz mıymış?" diyorsunuz. Tarihteki ilk çıplak olarak tasvir edilmiş Afrodit heykeli buradan çıkma, İskenderiye Feneri'nin mimarı bu topraklarda yaşamış, ünlü ressamlar, doktorlar, bilim insanları yürüdüğünüz yerlerden yürümüş, öyle de garip bir his üzerinde yürümesi, insanı bambaşka düşüncelere, hiç sorgulamadığınız şeyler sorgulamaya itiyor. -Ulaşımı biraz zorlu denilebilir, çünkü yollar gerçekten tehlikeli ve ürkütücü. Sıcakta gezmesi de pek zor olduğu için mümkünse akşamüstü saatlerinde gidip hava kararmadan dönmek daha iyi bir fikir sanki. -Alanı gezmek için 10 lira gibi bir ücret ödemeniz gerekiyor. Yanınızda Müze Kart'ınız var ise ücretsiz. -Lokallerden de öğrendiğimize göre Knidos'taki tek restoranın işletmesi neredeyse her sene değişiyor ve çoğunlukla olumsuz eleştiriler alıyorlar. Biz bir çay içmek için gittiğimizde bile kendilerinden gerçekten NEFRET ETTİK. Sonradan restoranın yemeklerinden zehirlenenler bile olduğunu öğrenerek bir şey yemeye kalkışmadığımıza da şükrettik, dolayısıyla söz konusu mekanı da ona göre değerlendiriniz efenim. Can Yücel dediniz durdunuz, nerede ulan Can Yücel dediğinizi duyar gibi olduk. Datça'yı Can Yücel'in izinde keşfetmek istiyorsanız izlerini en çok göreceğiniz yer Datça Merkez ya da Knidos değil, Eski Datça bölgesi. Eski Datça insanıyla, taş evleriyle, dar sokaklarıyla, Alaçatı gibi İstanbullu işletmeciye teslim olmamış, olan kısımları da güzel insanların eline kalmış bir güzel ömür uzatma kaynağı. Zaten küçücük, şöyle bir dolaştınız mı oranın yerlisi gibi hissediyor, gördüğünüz ilk yere atıveriyorsunuz kendinizi sanki yıllardır oranın insanıymış gibi. Can Yücel'in evi de burada yer alıyor. Hatırlarsınız, 2011 yılında bir takım kendini bilmezler tarafından mezarı parçalanmıştı. O sebeple sorumluları bulunana kadar kapıları Can Baba'nın evini gezmek görmek isteyenlere kapalı. Lakin yine de kapısına kadar gitmek isterseniz Eski Datça'nın ana caddesi sayılabilecek Çarşı Caddesi üzerinde kalan Can Yücel Sokak'tan girip yolu takip ettiğinizde evine ulaşabilirsiniz. Evin kapısında Can Yücel'e ait birkaç şiir, mezarının başına gelen iğrenç olaya dair bir sitem yazısı ve BirGün gazetesinde yayınlanmış "Keşke sen de burada olsaydın!" başlıklı bir yazı yer alıyor. Altında Ali İsmail Korkmaz'ın, Ethem Sarısülük'ün ve diğer kaybettiğimiz canlarımızın fotoğrafları var, insan ağlamadan duramıyor. Keşke "O" da olsaydı gerçekten, doğru söylemişler.. -Eğer Can Yücel'in oturduğu yerlerde oturmak isterseniz Can Baba'nın arkadaşı da olan Orhan'ın Yeri'ne gidip bir bademli kahve patlatabilir, duvarlardaki Can Yücel şiirlerini okuyup kendisini bir kez daha anabilirsiniz. Datça'dan yola çıkıldı, yolda patlıcanlı pide diye bir şeyin varlığından haberdar olmamızla sevinçten aklımızı kaçırarak kendimizi attığımız, en iyi yol üstü duraklarından biri seçilmiş Mavi Pide test edildi ve kalacağımız yer olan Selimiye'ye ayak basıldı. Sahi, Marmaris'te nerede kalınır? Bakın onu bilmiyoruz, ancak nerede "kalınmayacağını" biliyoruz mesela; Admiral Beach Hotel. Kendisi internetten bakınca şahane, gidince "İsmet buralar aldı yürüdü, bizim apartmanı otel mi yapsak ne dersin?" tadında geliştiği çok belli olan bir yer. Odalar kötü, bakımsız, örümcek ağlı cinsten. İlk defa otel konusunda nokta atışı yapamadık, biraz hayal kırıklığı içindeyiz. Olsun! Tesis kötü ama Selimiye şahane. Deniz berrak, su biraz gereğinden fazla sıcak ama sevilmeyecek gibi değil. Eğer bu civardaki uygun otel seçeneklerine göz atmak isterseniz otelz. com'a bakabilirsiniz. Selimiye'nin merkezi daha da tatlı. Küçücük, herkes güleryüzlü, her noktadan denize gireni çok, birbirine karışan, musallat olanı yok. Paprika Kafe'de güzel kahve & lezzetli tatlı ikilisini buluyoruz. İnceden bir rüzgar, bol bol sivrisinek, ama keyfimiz yerinde. Buranın kalabalığı tatlı bir kalabalık, rahatsız olunacak cinsten değil. Yıllardır geleni sevmiyor, esnaf kısmı seviyor, gel dondurmamdan da ye diye bağıranı bile var, ama genel olarak huzur garantili. Bir daha koştur koştur gelir miyiz bilemeyiz, ama sevdik seni Selimiye. Eğer Datça tarafından gelecekseniz öncelikli olarak Bördübet'e uğramak en mantıklısı, çünkü rotanız üzerinde yer alıyor sayılır. Bu aralar eminiz adını siz de duymuş, o ne biçim isim be demiş akabinde araştırmalara girişmişsinizdir. Biz de aynı şeyi yaşadık ve merakımıza yenik düşerek bu bölgeyi şöyle bir dolanalım dedik. Bördübet'i domine eden iki tesis var: Club Amazon ve Golden Key Bördübet. Amazon biraz daha kamp kafası, Golden Key ise daha yüksek fiyatlara bungalov tarzı konaklama sunuyor. Amazon dışarıdan misafir kabul ediyor, Golden Key ise sağa sola "yok efendim dışarıdan kimseyi almıyoruz boşuna kasmayın" tarzı tabelalar asacak kadar kararlı bir tavır sergiliyor. Evet doğası şahane görünüyor, eminiz denizi de şahane, ancak güzel denize doyduğumuzdan mıdır bilinmez, pek ilgimizi çekmiyor, şöyle bir dolanıp, biraz da manzara fotoğrafı çekip gidiyoruz. Çok yüksek ihtimal bir gün yalnızca buraya, sakin bir tatile geleceğiz, artık bu yazıyı da o vakit detaylandıralım. Bölge itibariyle lokasyon belirtecek olursak Selimiye'nin biraz üstünde kalan Orhaniye oldukça sakin ve sevimli bir bölge. Civarın geri kalanından çok büyük bir farkı olduğunu söylersek abartmış oluruz. Gözlemleyebildiğimiz kadarı ile en büyük özelliği ve insan çekme sebebi meşhur "Kızkumu Plajı". Duymayanlar için hemen detaylandıralım, bu plajda denizin ortasına dek uzanan kumluk bir alan var ve bu sebeple ilk görüşte 10'larca Musa'yı bir arada gördüğünüz sanmanıza sebep olabilecek, "OHA DENİZİN ORTASINDA YÜRÜYORLAR" dedirtebilecek bir durum yaşanıyor. Evet bildiğimiz denizin içinde yürüyorsunuz. Düşünün ki biz orada yüzmeme kararı almamız ancak merakımızı da bir kenara bırakamamamız nedeniyle üzerimizde şort-tişört denizin ortasında bir yerlere kadar yürüdük. Açıkçası plaj olarak çok hoşumuza gitmese, daha doğrusu çok bir olayını göremesek de bunu deneyimlemek için gidilebilir. Söğütköy gerçekten el değmemiş, bakir bir bölge. Bu aralar geleni gideni biraz daha çoğaldıysa sorumlusu da Vedat Milor'dur. Zira hiçbir şekilde abartmıyoruz, orada yer alan Ahtapotçu Mehmet'in Yeri'nde hayatımızda yediğimiz en en en iyi ahtapotları yedik. Ahtapot lokumdan mı bahsedelim, şaraplı ahtapotu mu övelim, ızgara ahtapotun yumuşaklığından mı dem vuralım inanın biz de bilemiyoruz. Ancak köyü hakkında çok kesin yorumlar yapamayacak kadar hakim olmamakla birlikte, bir gün yalnızca Ahtapotçu Mehmet'te yemek yiyebilmek için oraya tekrar gideceğimizi biliyoruz. Gidiniz, ısrar ediyoruz. İnternette ya da tabelalarda fark etmez, her yerde bir Olive Farm'dır gidiyor, göreceksiniz. E pek tabi ilginizi çekecek. Efenim yolunuzu düşürürseniz ne ala, fakat düşüremezsiniz takmayınız, kendisi Göcek'te, hatta İstanbul'da bile var, haliyle başka bir vakit de uğrayabilirsiniz. -Yollarda gerçekten dikkatli olun. Arabanızı ona göre seçin, bölgeler arası geçişi mümkün olduğunda geceye bırakmamaya çalışın ve bizim söylememizle olacak iş değil ama lütfen dikkatli kullanın. Sosyal mesajsız çıkmam abi! -Eğer bizim gibi Dalaman'dan dönecekseniz son gününüzü Göcek'te geçirebilirsiniz. Onun için şurada birçok şey yazmış bulunduk, eminiz yardımı dokunur. And the award goes tooo......... Datça! Elinize sağlık. Oldukça detaylı ve keyifli bir yazı olmuş. Marmaris'e yaz kış geliyorum. Turistlere salça olma konusunda birşey söyleyemeyeceğim pek ama barlar sokağj ne yazık ki yaz akşamları sabaha kadar aşırı müzik sebebiyle hiç hoşuma gitmiyor. Ama diğer saatler güzel. Sabahları erken kalkıp spor yapıyorsanız Marmaris ideal bir yer. Ister içmelere doğru koş, ister yalancıboğaza kendini denizle mükafatlandırabilirsin. Koylar için de keşke daha çok zamanınız olsaydı da biraz daha gezseydiniz. Ingiliz limani, Okluk Koyu cennet yerlerden.. Yazınızı bir solukta okudum, harika bir gezi olmuş, marmarisi bir daha ziyaret ederseniz, çevre gezileri konusunda yardımcı olmak isteriz. Bu yarım ada cennet'ten bir parça gibidir, bu ülkede yaşayıp buraları göremiyen okadar çok insan varki. Geçen hafta bu bölgedeydim eklemek isterim ki Söğüt Köye giderseniz Manzara restoranta muhakkak uğrayın hafızalık manzarası var adı üstünde. tercihen zamanınız varsa söğüt köyden 20 km kadar ilerde inek obası olarak adlandırdığımız serçe limanına da uğrayın derim. Efendim bir de Datça'da Aktur Kamp alanı ve Knidos yolunda Yakaköy'de Uluslararası Knidos Kültür Sanat Akademisi sergi alanı var ziyaret ediniz. Yazınızı çok beğendim. Kaleminize sağlık. Yalnız bir Datça'lı olarak Datça'nın bütün denizleri taşlık değildir. Çok fazla koya sahip bir yarımada. Mesela Hayıtbükü'nde Berke cafe'nin önü taşlıkken diğer ucu incecik kumdur. Adı üstünde merkezde kumluk plajımız mevcuttur. Palamutbükü'nün de keza her iki ucu kumluk orta kısmı taşlıktır. Düzeltmek istedim.


Bazılarınız kızlar sonunda aklını kaçırdı ve blogda yemek tarifi paylaşma noktasına geldi diye düşünebilir. Evet bu da oldu, bildiğimiz tatlı tarifi paylaşacağız, çünkü özellikle Lizbon'a ayak basan şahane insanlarla dolu bir topluluğun, Belem bölgesine ait müthiş tatlı "Pasteis de Nata" ya da diğer adıyla "Pasteis de Belem"i unutamadığını, unutamadığı gibi Türkiye'de hiçbir yerde bulamadığını da biliyoruz. Biz o azınlığın sesi olmaya geldik! Geçen gün bir çılgınlık yapıp tatlıyı yapma denemesinde bulunup sonuçların gayet şahane olması ile Instagram sayfamızın bir gezi blogu profilinden Emine Beder'in instagram sayfasına dönüşmesini şaşkınlık içinde izlememiz ve "kızlar nolur tarifi verin" nidalarına karşı koyamamamız sonucunda tamam dedik, biz bu Pasteis de Nata tarifini blogda yayınlayalım! Unutmadan, ailemizin amatör şefi, OitheBlog'un aşırı gizli C'si Cansu'ya buradan teşekkürlerimizi iletiyoruz, o olmasa ortaya daha saçma bir şey çıkabilirdi. Buyursunlar efenim, karşınızda Belemli ustaların yetiştirdiği OitheBlog'dan Pasteis de Nata tarifi! -250 gram şeker -125 ml su -Yarım limonun kabuğu -1 tarçın çubuğu (orijinal tarif iki diyor, ama 1 yeterli. Daha önce tarçın çubuğu almadıysanız Migros'ta bile bulunuyor, öyle aktar falan kovalamalık bir durum değil) -250 ml süt -30 gram un -20 gram mısır nişastası -3 adet yumurta sarısı + 1 yumurta -Yarım paket milföy hamuru Başından uyaralım, 12 adet muffin kalıbı tarzı bir şeye ihtiyacınız var. Tarifin tamamını okumadan malzemeler kolaymış diyerek yapmaya girişip yarısında sinirlenmeyin diye daha girişten söylüyoruz. - Yukarıda belirttiğimiz miktarlarda suyu, şeker, limon kabuklarını ve tarçın çubuğunu bir tencereye koyun ve kaynatmaya başlayın. Altını çok açmayın, çünkü o kaynarken başka şeylerle ilgilenmeniz gerekecek, sonra paniğe kapılırsınız. - O karışımınız sakin sakin kaynaya dursun, siz bir başka kapta 250 ml. Sütünüzün ¼'ü ile un ve nişastanızı iyice karıştırın ve geri kalan sütünüzün tamamını bir tencereye aldıktan sonra bu un&nişasta&süt karışımınızı kaynayan sütün içine yavaş yavaş ekleyin. Akabinde tüm karışımı sütün içine ekledikten sonra da süt fokurdayana kadar karıştırarak pişirmeye devam edin. - Süt kaynadıktan sonra diğer ocakta sakince kaynamakta olan şekerli karışımınızın içinden tarçın çubuğunu ve limon kabuklarını çıkarın. - Sütlü karışımınızı yavaş yavaş ve karıştırarak sulu karışımınızın içine dökün. - Bu noktada biraz el çabukluğu gerekiyor. Yumurtalarınızın hepsini, yani 3 yumurta sarısı ve 1 beyazıyla birlikte bir tam yumurtayı bir kabın içine alarak onu da tencerenize ekleyeceksiniz. Ancak bunu yaparken aynı zamanda çırpmanız yine çok önemli, aksi takdirde yumurtalar ani bir şekilde pişip katılaşabilir ve tatlınız yarı yolda iğrenç bir şeye dönüşebilir. - Yumurtaları da karışımınıza eklemeyi başardıysanız işin muhallebi kısmı büyük ölçüde bitti. Şimdi sabırlı davranıp "yeter ulan karıştır karıştır nereye kadar?" demeden tüm karışımınız kaynama noktasına kadar başında bekleyin ve karıştırmaya devam edin. - Muhallebiniz fokurdadıysa olmuştur, şimdi onu sakince yere bırakın ve uzaklaşın. Şaka şaka. Uzaklaşmayın, üstünü yağlı kağıt ile kapatın ve 1 saat kadar soğumaya bırakın. Mümkünse yağlı kağıdı muhallebinize dokunacak şekilde yerleştirin ki hava almasın, kurumasın, ayvayı yemesin. - Efenim karışımınız kururken milföylerinizi ve tatlıyı fırına vereceğiniz takriben 12 adet kadar kabı piyasaya çıkarın. Kaplarınızı teker teker yağlayın ve fırınınızı da fanlı modda 220 dereceye ayarlayın. - Şimdi milföy hamurlarınızı kapların içine, taban olarak yerleştireceksiniz ve bunun birkaç farklı yolu var aslında, herkes farklı bir teknik uygulamış. Sanırsak en kolay ve uygulanabilir olanı milföyü oklava yardımıyla birazcık inceltip, fotoğrafta gördüğünüz şekilde kabın içini milföyle kaplamak. Ancak bu inceltme meselesini göz kararı da olsa iyi ayarlamak gerekiyor, tatlıyı daha önce yemiş bulunduysanız hatırlıyorsunuzdur, tabanı ne çok kalın, ne de çok inceydi. Daha da güzelini yapacağım diyorsanız tabanını da kendiniz hazırlayın, bize de gönderin. Bu bizim ilk denememiz olduğu için her türlü masraf ve zorluktan kaçındığımız reddetmiyoruz... - Milföylerinizi kaplarınızın içine yerleştirip tatlınızın tabanını oluşturduktan sonra, soğumuş olan muhallebinizi teker teker milföylerin üzerine dökün ve fırına verin. Tarife göre 18-20 dakika kadar pişmesi gerekiyor, ancak ne demiş Ulu Cafe Fernando, fırınınızı tanıyın ve ne kadar pişirmeniz gerektiğini kendiniz tespit edin. Baktınız biraz daha pişmesi gerekiyor ya da daha hızlı pişeceğini biliyorsunuz, ona göre süreyi azaltabilir ya da çoğaltabilirsiniz. - Çıktıktan sonra üzerine pudra şekeri ya da tarçın dökün diyorlar ama siz dökmeyin. Çünkü onlar olmadan çok daha güzel. İşte Pasteis de Nata'mız hazır, afiyet ve vatana millete hayırlı uğurlu olsun. Yaparsanız bize de gönderin. Tabiki de yorum yapmadan geçemezdim:)Bu tatlının aşığı olarak ikinizinde gözlerinden öpmek istiyorum şuan:)En kısa sürede deneyelim bakalım. Dergide gördüm tadını merak ettim. Malzemeleri alalım yapalım. Daha okurken yoruldum çok zormuş hiç uğraşamam.


Sizi Reykjavik dışına çıkmaya zorlayacağımızı ve sizin de hali hazırda böyle bir niyetiniz olduğunu biliyoruz. İzlanda'ya kadar gelmişsiniz, göreceğiniz onlarca doğa harikası var, yalnızca arabayla yolda giderken bile ağzınızın açık kalacağı bir ülkenin orta yerine düşmüşsünüz, herhalde sadece şehirde vakit geçirmeyeceksiniz. Golden Circle Turu İzlanda'daki doğa odaklı turlar içinde en turistik olanı. İster araba kiralayıp kendiniz dolanabilirsiniz, ister yapılan turlardan birine katılabilirsiniz. Biliyorsunuz biz kesinlikle kendi turunuzu yapmanızı destekliyoruz, bizim İzlanda ile ilgili verdiğimiz en doğru kararın bu olduğu konusunda ısrarcıyız. Bu tur boyunca gayzerler, inanılmaz güzellikte şelaleler, dev bir krater gölü, Game of Thrones'un çekildiği lokasyonları ve yol boyunca bol bol İzlanda atı göreceksiniz. Ağzınız açık kalacak, Türkiye'ye dönmemek için kendinizi bir direğe falan zincirlemek isteyeceksiniz ve çok yüksek ihtimalle daha büyük çevreci eğilimler göstermeye başlayacaksınız. Ah anlattıkça gözlerimizden kalpler çıktı, elimizde olsa da yine gitsek! Not 1: Aşağıda yazdığımız sıralama, Reykjavik'ten çıktığınız andan itibaren takip etmeniz gereken en mantıklı güzergah sıralamasıyla yazılmıştır. Golden Circle turuna çıkacağınız zaman bu lokasyonları aşağıdaki sıralama ile ziyaret etmelisiniz, test edildi, onaylandı. Not 2: İzlanda İpuçları içeren yazımızda detaylıca söz ettiğimiz Ulmon'un İzlanda haritasını kullanmak işleri sizin açınızdan çooook kolaylaştıracaktır, hatırlatalım. Söz veriyoruz başka not eklemeyeceğiz notu: İzlanda gezi rehberi kapsamında Reykjavik gezi rehberimiz için şuraya, Güney İzlanda rehberimiz için buraya ve İzlanda İpuçları notlarımız için de şuraya bakabilirsiniz. Reykjavik'ten yola çıktıktan sonra kendinizi İzlanda'yı çepeçevre saran ana yol olan Route 1'e attınız mı, Golden Circle rotanızda gitmeniz gereken ilk lokasyon Thingvellir National Park. Burası, dünyanın en eski parlamento binasını içinde barındırıyor olması nedeniyle tarihi bir önem taşıyor olmasının yanı sıra, doğal güzellikleri açısından da kalbinizi çalacak dev bir park. Park derken öyle şehir parkı gibi falan düşünmeyin tabi ki, içinde kocaman bir gölün, adamın aklını alan doğa şekillerinin, şelalelerin, bir adet kilisenin ve kanyonların olduğu bir alandan bahsediyoruz. Özetle Golden Circle'ın olmazsa olmazlarından! Nasıl Gidilir? Reykjavik'ten Route 1'e, yani ana yola çıkın, Mosfellsboer'e kadar gittikten sonra sağdaki ilk çıkışa girin ve Route 36'dan dümdüz devam edin. Bu yol sizi Thingvellir'in ana girişine çıkaracak. Reykjavik -Thingvellir arası yaklaşık 40 km civarı ve oldukça bilinen bir nokta olduğu için yol boyunca tabelalarını da göreceksiniz. Bilgi alabileceğiniz, bir şeyler atıştırabileceğiniz ve ihtiyaçlarınızı giderebileceğiniz tesis Leirar'da bulunuyor. Buradan harita da edinebilirsiniz. Yazın 09:00-20:00, diğer aylar ise 09:00-17:00 arası açık. Eğer donmaktan keyif alıyorsanız Thingvellir'de dalış yapma olanağınız da var. Bunun için Information Center'dan bilgi alabilirsiniz. Bu arada, Game of Thrones'da Arya ve Sandor Clagne'nin at koşturdukları, kanka oldukları ve spoiler vermemek adına gerisini söylemeyeceğimiz bir takım sahneleri burada çekildi. Ayrıca White Walker'ların yaldır yaldır yürüdüğü ürkütücü sahnelerin birkaçı da burada vuku buluyor. Winter is coming deyince İzlanda'ya uğramamak olmazmış tabi. Thingvellir Church, Öxararfoss ve parlamento binasını görmeyi unutmayınız efenim. Bruarfoss'u buraya yazıyoruz, çünkü eğer kocaman bir çılgınsanız Golden Circle rotası üzerinde uğrayacak alternatif yerler araştırırken bir ihtimal buraya denk gelebilir ve gitmeye kalkışabilirsiniz. Biz de sizin gibi sinsi olduğumuz için biz de gitmeye kalkıştık, ancak biraz zorlu bir sürece dönüştüğünü itiraf etmeliyiz. Bruarfoss rengini görünce "benim burayı görmem lazım!" şeklinde haykırmak isteyeceğiniz inanılmaz güzel renge sahip bir şelale. Tamamını göremesek de, gördüğümüz kadarıyla gerçekten de neredeyse fotoğraflardaki gibi bir renge sahip. Biliyorsunuz çağımızda şelalelerin bile before after'ı yapılabileceği için ilk başta gerçekliğini teyit etmek gerekiyor. Neden tamamını göremediniz diyecek olursanız, etrafı özel mülklerle çevrili bir alan olduğu ve geri kalan noktalarda da enteresan bir toprak dokusuna ve doğaya sahip olduğu için, bir noktadan sonra "buraya basarsak ne olur, bir volkanı falan mı aktive ederiz acaba?" endişesi taşımaya başlayıp pes ettik. Gördüğümüz kadarı da güzel miydi? Tabi ki. Belki de biz beceremedik ya da bu şelaleyi görmeyi pek de gönlümüze yazmadık bilemiyoruz, isterseniz bir şans verebilirsiniz. Nasıl Gidilir? Geysir yönüne doğru gidecek şekilde Road 355'i takip edin. Brekkuskogur'u geçtikten sonra sola dönün. Yolun sonuna kadar gidin, ancak bir noktada arabanızı bırakmanız ve solunuzda kalan gizemli patikadan yürümeniz gerekecek. Su sesini takip etmek iyi bir fikir olabilir. Alternatif bir yoldan gitmeye kalkışırsanız özel mülklerin arasında dalacağınız için kapalı yollara denk geleceğinizi hatırlatalım, denemeye değmez. İşte geldik buradayız, gayzerlere ve kelime oyunlarına hastayız! Bizim için Golden Circle'ın en heyecan verici noktalarından biri olan gayzerler, volkanik bölgelerde belirli aralıklarla sıcak su ve buhar fışkırtan sıcak yeraltı su kaynakları olarak tanımlanabilir. Eğer biraz daha laçkalaşırsak o çizgi filmlerde gördüğünüz, üstüne denk gelince karakterleri yukarı püskürten sıcak su kaynaklarını da hayal edebilirsiniz, gerçekten de aşağı yukarı öyle bir şey. Normalde havasından geçilmeyen Geysir bu aralar aktif değil, ancak Strokkur yaklaşık 100 derece sıcaklığındaki suyu 6-8 dakikada bir yaklaşık 30 metre yüksekliğe fışkırtıyor. İlk gördüğünüz anda paniğe kapılabilirsiniz, çünkü yukarı fışkıran sıcak suyun üstünüze geleceğini zannedebilirsiniz ancak sıcak su soğuk hava koşulları ile bir araya geldiğinde su yukarı fışkırdığı gibi buharlaştığı için çok şükür öyle bir durum yaşanmıyor. Bu arada, başlıktaki Haukadalur kafanızı karıştırmasın, o gayzerlerin bulunduğu bölgenin genel adı. Nasıl Gidilir? Bu noktada amacınız Road 37'ye ulaşmak. O sebeple Laugarvatn tabelalarını takip edebilirsiniz ve oraya ulaştığınızda da Road 37'de dönüp yolu takip ederseniz gayzerlerin bulunduğu alana ulaşabilirsiniz. Bu turda en çok vakit geçireceğiniz yer Strokkur gayzeri olacak. Çünkü 6-8 dakikada bir fışkırdığı ve siz de yüksek ihtimalle bol bol fotoğraflamak ve gözlemlemek isteyeceğiniz için en az 3-4 kez harekete geçmesini bekleyeceksiniz. Biz bir kez daha görelim diye diye 1,5 saatimizi geçirmişiz mesela. Turla giderseniz o kadar vakit ayırmanıza olanak tanımayabilirler tabi, onu da ekleyelim. Gitmeyin turla diye boşa demiyoruz. Onların Niagara'sı varsa bizim de Gullfoss'umuz var kardeşim. Alın size Golden Circle rotasının bir diğer ana durağı, mükemmelliğin somut karşılığı olabilecek güzellikte bir şelale. Kaynağını İzlanda'nın ikinci büyük buzulu Langjökull'dan alan Gullfoss, iki kademeden oluşuyor ve yaklaşık 32 metre yükseklikten, kocaman bir kanyona dökülüyor. Güneşli bir günde hayatınızda gördüğünüz en güzel gökkuşağı oluşuma da burada şahit olabilirsiniz! Zaten adı da "Golden Falls" anlamına geliyor. Nasıl Gidilir? Buraya Strokkur üzerinden gideceğinizi düşünürsek, Strokkur'a ulaştığınız yönün tam tersi istikamette Route 35 üzerinden devam ederseniz, Gullfoss tabelalarını ve akabinde Gullfoss'un park alanını görebilirsiniz, gayet basit. Gullfoss civarında şelaleyi birçok farklı açıdan görebileceğiniz seyir terasları var ve hepsinden farklı farklı fotoğraflar yakalanabiliyor, bir tanesine çakılıp kalmamanızı öneririz. Biraz merdiven inip çıkmayı gerektiriyor ama oralara gitmişken tembellik etmek ayıp olur. Gullfoss'a ait efsaneleşmiş bir hikaye var, onu da anlatmadan geçmeyelim. Sigridur Tomasdottir, Gullfoss yakınlarındaki çiftliklerden birinde yaşayan, yüksek eğitim almamış olmasına rağmen kendini çok geliştirmiş ve eğitmiş biri olarak bilinen bir kadın. Gullfoss'a gelen ziyaretçilere adeta bir rehber havası takınarak şelaleye giden ilk patikayı yaratan insan olarak da İzlanda'nın tarihine geçmiş. Fakat asıl akılda kalan yönü yatırımcıların Gullfoss'u bir enerji kaynağına dönüştürmek üzere satın almak istemesi üzerine gösterdiği direniş ile İzlanda'nın ilk kadın çevreci aktivisti ünvanını almış olması. Helal olsun Sigridur! Faxi, ana, yani genel olarak tüm turistlerin uğradığı Golden Circle rotasının içinde yer almasa da, güzergahınız içinde olduğu için bu turu gerçekleştirirken uğrayabileceğiniz bir başka şelale. Gullfoss'un hemen üzerine buraya giderseniz bir tık daha az etkilenebileceğiniz gerçeğini kabul ederseniz, en azından görünce göl görmüş muamelesi yapmazsınız. Nasıl Gidilir? Gullfoss'un 12 km güneyinde, Tungufljot Nehri üzerinde yer alıyor. Route 35'i takip ederek kolaylıkla ulaşabilirsiniz. Adını Kerio olarak da görebileceğiniz Kerid Krater Gölü, Golden Circle Turu'nun son ayağı. Şahne rengiyle 55 metre derinliğindeki bir çukurun içinde yer alan bu göl dev bir amfityatroyu andıran havasıyla size aslında dünyada ne kadar da küçük bir yer kapladığınız bir kez daha hatırlatmak görevini üstlenmiş gibi! Oralara kadar gitmişken yalnızca göle bakmakla kalmayıp yerdeki kumu elinize almayı da deneyin ve volkanik kumun ne kadar da enteresan bir yapıya sahip olduğunu kendi gözlerinizle de görün. Nasıl Gidilir? Faxi'den sonra Route 35 üzerinden dümdüz bir şekilde 30-35 km kadar güneye inin, tabelasını göreceksiniz. Biraz tuhaf gelebilir ama Kerid'i görebilmek için 3 euro civarı bir ücret ödemeniz gerekiyor. Yanardağın, buzulun, gayzerin değil ama, volkanik krater gölü görmenin bir bedeli var arkadaşlar. Selam, bizce navigasyon gerekli. Ayrıca uygulama olarak Ulmon'un İzlanda haritasını da indirseniz bayağı iyi olabilir. Biz öncelikli olarak onu takip ettik mesela. Biz de eşimle Temmuz başında 2 tam gün geçireceğiz İzlanda'da. mümkün değil öyle bir tercih yapmak, ama az zamanınız varsa golden circle size daha yakın olacaktır, o sebepten onu seçebilirsiniz. 2-6 Ekim tarihleri arasında İzlanda'daydım. Blogunuzdan edindiğim bilgiler gerçekten çok işime yaradı.