Müzeye "Soykırım Kurbanları" ismi verilmesinin yalnızca ülkede yaşanan Yahudi soykırımıyla bir ilgisi yok. Aslında müze büyük ölçüde SSCB'nin Litvanya'daki 50 yıllık hakimiyeti, Litvanyalıların Sovyetlere karşı direnişi, bu dönemde yaşanan insan hakları ihlalleri, idamlar ve tutuklanmalar hakkında bilgi vermeye adanmış. Bu noktada kısa bir tarih dersinin zararı olmayabilir, zira Litvanya'nın 1940-1991 arasında yaşadığı 50 yıllık uzun bir döneme değineceğiz. Kısa ve net bir özet olacak merak etmeyin. Litvanya 1940 yılında SSCB'nin egemenliğine giriyor. 1941 yılında Nazi Almanyası tarafından işgal ediliyor ancak SSCB, 1944 yılında Litvanya'yı Almanların elinden alarak tekrar hükmetmeye başlıyor. 1944'ten 1953'e kadar Sovyetler bağımsızlık yanlısı Litvanyalı gerillalarla ciddi bir savaşa giriyor. Binlerce insan öldürülüyor, tutuklanıyor, sınır dışı ediliyor, çalışma kamplarına gönderiliyor. 1954'ten 1991'e kadar ise vatandaşlar "Anti-Sovyet Direnişi" ile bağımsızlıkları için mücadele ediyor ve Litvanya 1991'de resmi olarak bağımsızlığını kazanıyor. Toplamda 50 yıl süren bu dönemde Sovyet rejiminin Litvanya'daki tüm uygulamaları müzenin de bulunduğu KGB binasında gerçekleşiyor. Yani eskiden SSCB'nin istihbarat ve gizli servisinin ve hapishanesinin olduğu binada. Yukarıda bahsettiğimiz tutuklamaların, işkencelerin, idamların birçoğu burada gerçekleşiyor. KGB binası ve hapishanesi 1941-1944'te, yani Nazilerin Vilnius'u işgal ettiği dönemde Nazi Almanyası tarafından da kullanılmış. Yani anlayacağınız, bu müzede göreceğiniz, okuyacağınız şeylerin çoğu içinizi karartacak, bünyenizi sarsacak cinsten. Biz müzeye peş peşe 3 güneşli günün ardından yağmurlu ve kasvetli bir günde gitmeye karar veriyoruz. Dışarıdan şehirdeki diğer binalara benzerlik gösteren bir bina gibi görünüyor; dev ve Sovyet dönemi mimarisini andıran bir bina. Duvarında onlarca isim yazıyor, doğum ve ölüm tarihleriyle. Birçoğunun ne kadar genç öldüğüne gözümüz takılıyor, 19-20 yaşında insanlar. Birazdan ziyaret edeceğimiz binanın içinde ölen insanlar olduğunu fark ediyoruz. Müzenin içine girdiğimizde tek kelime İngilizce bilmeyen, kendini ziyaretçilerin gününü mahvetmeye adamış çalışandan biletlerimizi almaya çalışıyoruz. Sanki bu müze psikolojimizi sınamaya çalışıyor gibi o an, ki daha hiçbir şey görmedik aslında. Kısıtlı bir zamanımız olmasından ötürü bir başka bir müze çalışanı bize "ilk bodrum katına inin, orası çok daha ilginizi çekecektir" demesiyle ne yaptığımızın çok da bilincinde olmadan aşağı kata doğru yol alıyoruz. Pencere sayısı ve gün ışığı azalmaya başlayınca, ortam iyice kasvete bürününce anlıyoruz ki burası bir hapishane. PS. Gezdiğimiz ve sizin de aşağıda fotoğraflardan görebileceğiniz hapishane, Litvanya'nın 1991 yılında SSCB'den bağımsızlığını kazandığında büyük ölçüde KGB memurlarının bıraktığı haliyle duruyor. KGB hapishanesine getirilenler ilk olarak bu küçük, 0.6m2'lik hücrelere yerleştiriliyormuş. Memurlar evraklarını işleme alana kadar saatlerce burada bekletiliyormuş. Hapishanenin ilk dönemlerinde tutuklular ayakta beklemek durumunda kalıyormuş ancak Stalin'in ölümüyle baskının hafiflemesinin ardından hücrelere oturacakları bir alan yapılmış. Burada fotoğraflar çekiliyor, parmak izleri alınıyor, kayıtlar tamamlanıyor. Bu odada gördüğünüz poşetlerin içinde KGB memurlarının 1988-1991 yıllarında parçaladığı evraklar var. Sovyet döneminde yaptıklarının izinin sürülememesi için birçok evrağı yakarak, parçalayarak ya da Rusya'ya götürerek gizlemeye çalışmışlar. Bulunan bir takım evraklar, sabıka kayıtları şu an Litvanya'nın özel arşivinde saklanıyor. Hapishane gardiyanlarının odası. Burada dinlenip, siyasi konularla ilgili ders alıyorlarmış. 1950 yılının çalışanlar listesine göre hapishanede 73 kişi çalışıyormuş. Sayı bu hapishaneye göre yetersizmiş ancak burada çalışacak kişi bulmakta zorluk çekiliyormuş. Hapishanedeki en ürkütücü yerlerinden biri; ses yalıtımı olan hücre. Odanın içindeki ceket, işkenceye direnenler için kullanılıyormuş. Çığlıkların duyulmaması için odanın tamamında ses yalıtımı yapılmış. Hapishanenin kayıtlarına göre eskiden bunun gibi 5 tane oda varmış. Burada işkence gören bazı insanlar bu veriyi bizzat doğrulamış. Stalin'in ölümüyle 1953'te işkence resmi olarak yasaklanmış ancak suçluları sorgulamak için uyuşturucu, tehditler, şantaj ve bir takım provokasyon yöntemleri kullanılmaya devam edilmiş. İlk dönemlerde tutukluların yalnızca ayda 1 kez duş almalarına izin veriliyormuş. Suyu gardiyanlar açıp kapatıyormuş ve bazen sırf "eğlence" olsun diye aniden soğuk veya sıcak su açıyorlarmış. Tuvaletleri ise günde 1 kez kullanmalarına izin veriliyormuş, günün geri kalanında ihtiyaçlarını bir kovaya gidermeleri gerekiyormuş. Mahkumları disipline etmek için bazı yöntemler belirlemişler. Mahkumların bu yuvarlak platformun üzerinde dengede durması gerekiyormuş, dengesini kaybedenler buz gibi suyun içine düşüyormuş ve o şekilde beklemeleri gerekiyormuş. İdam odası. Burada 1944 ile 60'lı yılların başlarına kadar olan süreçte 1000'den fazla kişi öldürülmüş. En az 1/3'i Sovyet mahkemesi tarafından, Anti-Sovyet direnişine katılımından dolayı idama hükmedilmiş. Bu kişilerin ne yöntemlerle idam edildiklerine dair pek bir kayıt yok, çok gizli bir ekip tarafından yönetiliyormuş. Vurulan 767 kişinin şehrin orta yerinde bir noktada toplu bir mezarlığa atıldığı biliniyor. 1994, 1996 ve 2003 yıllarında yapılan arkeolojik kazılarda bu kişilerden 724'ü topraktan çıkartılarak başka bir noktaya gömülmüş. 1950'den sonra idam edilenlerin nerede gömülü olduğuna dair hiçbir kayıt yok ama Vilnius'un yakınlarında birçok toplu mezar olabileceğine inanılıyor. Odanın zemininde bulunan camın altında idam edilen insanların bir takım eşyaları duruyor. Resmi kayıtlara göre hapishane 1940 yılında 675, 1945 yılında 3250 mahkumun kalması için uygunmuş. Ocak 1945'te hapishanede toplamda 8786 mahkum varmış. Bazen hücrelerde aynı anda 15-20 kişinin kalması gerekiyormuş. Üstelik 1947'ye kadar hücrelerde hiçbir eşya yokmuş. Yalnızca çimento olan yerlerde kıyafetleriyle uyumaları gerekiyormuş ve ışıklar sabah akşam sürekli açıkmış. Tek kişilik hücreler hapishane kurallarını çiğneyenler için kullanılıyormuş. Bu hücrelerde mahkumlar hiçbir ısıtma olmadan çırılçıplak, 5 saat uykuyla ve günde yalnızca yarım litre ılık su ve 300gr ekmekle hayatlarını 10 gün kadar sürdürmeye çalışıyormuş. Hapishanenin bir odası Litvanya'da gerçekleşen Nazi işgali ve soykırıma adanmış. Burada bu işgalin kurbanı olan insanlara ait yazılar, görseller ve soykırım ile ilgili açıklamalar olan bir sergi var. Yukarıda da söz ettiğimiz gibi, Litvanya'nın 1941-1944 yıllarında Nazi işgali altında olduğu dönemde KGB binası ve hapishanesi Alman yetkililer tarafından da kullanılmış. Hapishanenin dışında ise Naziler 3 yıl içinde Litvanya genelinde oluşturduğu 12 "ghetto"ya Yahudileri sürgün etmiş, aralarında Nazi rejimine karşı çıkan Litvanyalı, Rus, Beyaz Rusyalıların da bulunduğu yaklaşık 240.000 kişiyi katletmiş, 60.000 kişiyi işçilik için Almanya'ya göndermiş. Müzenin giriş ve üst katında Litvanya'nın tarihi ve bu süreçlerde neler yaşadığına dair oldukça detaylı bir sergi alanı var. Üst katta bulunan bu oda da KGB'nin "kulak misafiri" olduğu, yani insanların özel konuşmalarını dinlediği oda. Bu katın büyük çoğunluğu KGB'nin teknik birimi, yani bu dinlemeleri yapan kişiler için ayrılmış. Kullanılan ekipmanların bazıları hala bu odada. Şurada Vilnius hakkında birçok bilgiyi kapsayan detaylı bir gezi rehberimiz var. Ayrıca Vilnius yakınlarında bulunan ve Karay Türklerinin yaşadığı yer olan Trakai hakkında ve oldukça enteresan bir oluşum olan Uzupis Cumhuriyeti ile ilgili bir takım yazılarımız da mevcut. Schindler List ve The Pianist filmlerini de izlemeyen kalmamıştır sanırım ama yine hatırlatayım dedim.


Çok gezen mi bilir çok okuyan mı tartışmasında tarafsız olsak da, izninizle Vilnius gezimizin ardından çok gezen tarafına bir puan eklemek istiyoruz. Zira oralara gitmeye kalkışmasaydık çok yüksek ihtimalle Uzupis Cumhuriyeti'nden haberdar olmayacaktık! Dünya çapında bilinen adıyla Republic of Uzupis aslında konsept olarak Kopenhag'daki Christiania ya da Ljulbjana'daki Metelkova ile benzer bir şey olarak düşünülebilir. Özetle burası Vilnius'un içinde yer olan bağımsız bir yerleşim. Ama bu bağımsızlık devlet tarafından resmi olarak kabul edilmiyor tabii, orası ayrı. Detaylara aşağıda girişiyoruz, buyursunlar. Uzupis aslında Vilnius'un en eski bölgelerinden birinin adı. Fakat eski tarihlerde burası dönemin Red Light District'i denilebilecek bir halde ve çoğunlukla yoksul kesimin yaşadığı bir bölge imiş. Litvanya'nın Sovyetlerin bir parçası olduğu süre boyunca bölge iyice beter bir hal almış. Ancak ülkenin 91 yılında bağımsızlığına kavuşması ile işler değişmeye başlamış. Çünkü Litvanyalı sanatçılar bu bölgede kiraların ucuz olmasından da faydalanarak yavaş yavaş buraya yerleşmeye başlamışlar. Günümüzde Uzupis "resmi olmayan" özerk bir cumhuriyet. Yani Litvanya Devleti tarafından resmi olarak bağımsız kabul edilmiyor ama, kendi anayasası, 11 kişilik küçük bir ordusu, her mevsim için ayrı bir bayrağı ve bir cumhurbaşkanı bile var. Üstelik devlet bu oluşuma kesinlikle karşı değil, hatta yer yer destekliyorlar bile. Gayet barışçıl bir topluluktan söz ediyoruz. Litvanya dilinde "nehrin diğer tarafı" gibi bir anlam taşıyan Uzupis'e yalnızca nehrin üzerindeki köprüden geçerek girebiliyorsunuz ve girişte kocaman bir tabela sizi karşılıyor. Ancak tabii ki elinizi kolunuzu sallaya sallaya gidebilirsiniz, öyle özel bir şey yapmanıza gerek yok, dediğimiz gibi, resmi bir özerk cumhuriyet değil. Uzupis'i koruduğuna, kolladığına inanılan bronz melek heyelinin bulunduğu meydan bölgenin en merkezi noktası. Heykele "Uzupis Meleği" adını vermişler, öyle biliniyor. Çevresinde birkaç kafe ve restoran da mevcut. Olur da yolunuz buraya düşerse bu civarda vakit geçirebilirsiniz. Tabii bir başka önemli nokta da Paupio Sokağı. Çünkü burada hayatımızda gördüğümüz en güzel anayasanın 10+ farklı dilde madde madde sıralanmış halleri mevcut. Bunlar arasında Türkçe de var. O anayasayı üşenmeyip aşağı yazıyoruz, çünkü bizce herkes okumalı. 1- Herkesin Vilne Deresi kıyısında yaşama hakkına sahiptir. Vilnele Deresi de herkesin yanından akıp gitme hakkına sahiptir. 2- Herkes sıcak su kullanma, kışın ısınma ve bir çatı altında barınma hakkına sahiptir. 3- Herkes ölme hakkına sahiptir; ancak bu bir zorunluluk değildir. 4- Herkes hata yapma hakkına sahiptir. 5- Herkes özgün olma hakkına sahiptir. 7- Herkes sevilmeme hakkına sahiptir, ancak bu şart değildir. 8- Herkes sıradan ve tanınmamış olma hakkına sahiptir. 9- Herkes aylaklık yapma hakkına sahiptir. 10- Herkes bir kediyi sevme ve ona bakma hakkına sahiptir. 11- Herkes, taraflardan biri ölene kadar, bir köpeğe bakma hakkına sahiptir. 12- Köpek, köpek olma hakkına sahiptir. 13- Kedi sahibini sevmek zorunda değildir, ancak ihtiyaç duyulması halinde yardım etmelidir. 14- Herkes, bazen sorumluluklarından habersiz olma hakkına sahiptir. 15- Herkes şüphe duyma hakkına sahiptir, ama bu zorunluluk değildir. 17- Herkes mutsuz olma hakkına sahiptir. 19- Herkes bir şeye inanma hakkına sahiptir. 20- Hiç kimse şiddet kullanma hakkına sahip değildir. 21- Herkesin önemini ve önemsizliğini takdir etme hakkına sahiptir. 22- Hiç kimse sonsuzluğu tasarlama hakkına sahip değildir. 24- Herkes hiçbir şey anlamama hakkına sahiptir. 25- Herkesin birden fazla milliyete tabi olma hakkı vardır. 26- Herkesin kendi doğum gününü kutlama ya da kutlamama hakkı vardır. 28- Herkes sahip olduğu şeyleri paylaşmalıdır. 29- Hiç kimse sahip olmadığını paylaşamaz. 30- Herkesin erkek-kız kardeşe ve anne-babaya sahip olma hakkı vardır. 34- Herkes yanlış anlama hakkına sahiptir. 35- Hiç kimse başka birisini suçlu gösterme hakkına sahip değildir. 36- Herkes bireysel olma hakkına sahiptir. 37- Herkes hiçbir hakka sahip olmama hakkına sahiptir. 38- Herkesin korkusuz olmaya hakkı vardır. Siz de Uzupis Cumhuriyeti Anayasası'nı bizim kadar sevdiniz di mi? Ve muhtemelen içinizden "Vay be, dünyada neler var..." diye düşünüyorsunuz. Yalnız değilsiniz. Gidip görmeniz konusunda ısrarcıyız. Turistik bir gezi için değil ama, böyle bir topluluğun varlığını bilmek bile adamı rahatlatıyor ya hani, sırf onun için. Vilnius ile ilgili şurada detaylı bir gezi rehberimiz mevcut. Ayrıca Vilnius yakınlarında bulunan ve Karay Türklerinin yaşadığı yer olarak bilinen Trakai hakkında yazımıza şuradan ve Litvanya'nın Sovyet ve Nazi işgali döneminde neler yaşadığına değindiğimiz yazımıza şuradan ulaşabilirsiniz.


Yeni bir Avusturya gezisi, bu sefer birkaç farklı bölgesini birden keşfedip enteresan bir şekilde Avusturya konusunda uzmanlık aşamasına doğru yükselecek hatta çok yüksek ihtimalle artık burayı Türkiye'den daha iyi biliyor olacağız. Artık bize devlet nişanı mı verirler, bi' yerden ev mi hediye ederler bilemiyoruz. Hep beraber devremülk gibi kullanırdık aslında. Sonuç olarak Viyana tamam. Salzburg tamam. Hallstatt tamam. Şimdi? Tabii ki Graz. Ülkenin en büyük ikinci şehri. Aynı zamanda Osmanlı'nın birkaç kez kuşatmayı denediği ve başarılı olmadığı bir diğer Avusturya şehri olarak da nitelendirebiliriz. Yukarıda söz ettiklerimizden çıkarmanız gereken sonuç kesinlikle Graz'ın "sıkıcı" olduğu gibi bir şey değil. Size en başından Graz'ın nasıl bir yer olmadığını anlatmak istedik. Burası çılgınca partilemeli, kalabalıktan bunalmalı bir mega şehir değil. Evet yapacak pek çok şey, görecek birçok nokta var ve sakinliği sayesinde şehir size öncelikli olarak bu deneyimlere odaklanabilme fırsatını tanıyor. İsterseniz bir parkta sakince oturabilir, isterseniz mimarisine aşık olduğunuz bir binanın önündeki banka çöküp doyasıya inceleyebilir, isterseniz kahve molanızı 1 saat daha uzatabilirsiniz. Şehir karmaşasında yaşamaya mahkum insanlar olarak Avrupa'nın orta yerinde biraz olsun yavaşlayabilmenin verdiği hazza inanamazsınız! Aslında tipik bir Avrupa şehrinin tüm özelliklerini taşıyor Graz. Haftaiçi akşam 9'dan sonra bomboş kalan sokaklar, Türk taksici yoğunluğu, son derece iyi şekilde korunmuş bir Old Town bölgesi ve mimarisine vurulacağınız, düzenli, sevimli sokaklar. Üstelik bu şehir hem UNESCO Dünya Mirası Listesi'nde, hem Avrupa Kültür Başkenti ilan edilmiş, hem lezzet başkenti seçilmiş hem de City of Design. Andallar'ın, Yedi Krallık'ın, Rhoynaar'ın kraliçesi ve Ejderhaların Annesi unvanlarını da yakında Khaalesi'nin elinden alır herhalde. Graz Gezi Rehberi 'ne girişmeden önce bize bu geziyi planlamamızda destek olan Graz Tourismus'a ve sevgili Susanne Höller'e teşekkürlerimizi sunuyoruz. Kalp kalp kalp. Aslında Graz'a her zaman gidilir. Gerçi artık bize soğuk moğuk işlemediğinden midir bilemiyoruz, kasırga falan çıkmadığı sürece her şehre her zaman gidilebilir gibi geliyor, orası ayrı mesele. Ancak kişisel tercihimizden yola çıkarak size şöyle bir öneride bulunabiliriz: Graz'a sonbaharda gitmek. Çünkü son derece yeşil ve görsel açıdan pek güzel bir şehir olduğu için Eylül-Ekim aylarında gitmek ve şehri sonbahar renklerine bürünmüş hali ile görmek sizi çok etkileyebilir. Ayrıca Orta Avrupa'nın pislik gibi soğuğuna maruz kalmadan gidecek olmanız da yanınıza kar kalır, donmadan ve bunalmadan gezebileceğiniz şahane bir ara dönem yakalamış olursunuz. Evet arada bir "mont beni" olabiliyorsunuz çünkü gündüz 20 dereceye çıkan hava sıcaklığı akşam 5-6 dereceye düşüp vücudunuzu şaşkınlığa uğratabiliyor. Ama yine de bizim favori dönemimiz kesinlikle sonbahar oldu. Graz'a ne zaman gidileceğinden bahsetmişken Graz'da turistik bir gezi amaçlı ne kadar süre kalmanın mantıklı olacağını da es geçmeyelim. Çünkü sonra gidip 5 gün kalıp delirmenizi istemeyiz. Burası için 2-3 gün kesinlikle yeterli olacaktır. Aniden gelen "ya bu hafta sonu için şöyle değişik bir yere gitsek" duygusunu ucuz uçak bileti ile birleştirebildiğiniz bir anda kalkıp gitmelik de diyebiliriz. -Su: Musluktan içiliyor. Koy paranı cebine canısı. -3. Dalga Kahvecilerde Kahve: 3-4 Euro -Kafelerde Eggs Benedict/Çırpılmış Yumurta benzeri kahvaltı: 4,5 7 Euro -Ortalama/iyi bir restoranda ana yemek: 9-16 Euro -Popüler bir barda kokteyl: 4-9 Euro Aşağıda anlatacağımız ve gezmek isteyebileceğiniz bazı müze ve atraksiyonlar Universalmuseum Joanneum kapsamında. Bu sebeple tüm bu müzelere giriş için alabileceğiniz genel bir kart yapmışlar ve kesinlikle bütçenizi hafifletecek bir şey, turist tuzağı değil. 24 saatlik versiyonu 13 Euro, 48 saatliği ise 19 Euro. Bu müzelerden herhangi birine gittiğinizde bilet alınan yerden edinebilirsiniz. Graz'a ulaşmak konusunda sıkıntı yok, çünkü Türkiye'den direkt uçuş mevcut ve yaklaşık 2,5 saat gibi bir sürede kendinizi Graz'da buluyorsunuz. Yani her şey yeterince kolay. Graz Havaalanı'ndan Graz şehir merkezine ulaşım konusunda da herhangi bir sorun yaşama ihtimaliniz yok. Otobüs ya da taksi kullanabilirsiniz. Otobüs ile ulaşacaksanız terminalden çıktığınızda karşınıza çıkacak otobüs durağına gidip 2,20 Euro gibi bir ücret karşılığında şehrin ana istasyonu olan Jakominiplatz'a ulaşabilirsiniz. Taksi kullanacaksanız 18-20 Euro civarı bir şey tutuyor, birkaç kişiyseniz değerlendirilebilir. Zaten taksi şoförlerinin büyük bir kısmı Türk olduğu için belki pazarlığa da girişir 15 Euro'ya falan bağlarsınız, bi' deneyin deriz. Bu arada Graz'ın Avusturya genelinde bisiklet kullanımının en yaygın şehir olduğunu da hatırlatalım. Büyükada'ya gidip bisiklet kullanma çabasına girişmenizin üstünden çok geçtiyse ve hevesinizi alamadıysanız burada yeni bir girişimde bulunmanın tam zamanı. Graz'da kaldığımız otel olan Hotel Wiesler'in aşkından ölüyoruz arkadaşlar. Odalarını öyle sevdik, tarzı o kadar hoşumuza gitti ki kendi evimizden, kendi odamızdan soğuduk desek yeridir, döndüğümüzden beri Wiesler övüyoruz. Ayrıca Graz'ın tarihinde önemli bir yer de tutuyor, onu aşağıda anlatacağız. Tabii ki size burayı önermemizin tek sebebi odaların ya da otelin güzelliği değil. Aynı zamanda lokasyon olarak da çok iyi bir noktada ve şehirde keşfetmek isteyebileceğiniz birçok noktaya yürüme mesafesinde. Şiddetle öneriyoruz. Olaya tipik bir turist bakış açısıyla yaklaşacak olursak Graz'da gezilecek yerlerin sayısının o kadar da fazla olmadığı sonucuna varabiliriz. Lakin tabii ki o şekilde yaklaşmayacağız. Biz turist miyiz arkadaşlar, ne alakası var? Bizce Graz'ın güzelliği detaylarında gizli. Eğer bu mantıkta yaklaşmazsanız her gittiği küçük şehrin bi katedralini, iki meydanını gezip sonra "ya orası 1 günlük şehir lölölölö" diyen insanlardan olursunuz. Etmeyin! Graz'da gezilecek yerlerden detaylıca bahsetmeden önce şehri tanıyarak, anlayarak gezebilmeniz açısından burayı biraz anlatalım. Hemen uzun paragraf gördünüz diye kaçmayın, sıkıcı anlatacak değiliz, bırakın o mouse'u elinizden. Graz'ı ortadan ikiye ayıran bir nehir mevcut: Mur Nehri. Bu nehri kafanızda diğer Avrupa şehirlerinde karşılaştığınız efendi gibi, sakin sakin akan nehirlere benzer bir şey olarak canlandırmış olabilirsiniz ama hiç de öyle değil! Aksine manyaklar gibi akan, hatta yaz döneminde şehrin orta yerinde bu nehrin üzerinde sörf yapma girişiminde bulunan insanların bile olduğu bir nehirden bahsediyoruz. Zaten Old Town bölgesi de büyük ölçüde bu nehrin etrafında şekillenmiş. Su hayattır diyoruz ya, boşuna demiyoruz. Uzun yıllar boyunca şehrin bir tarafı soyluların, zenginlerin, ekmek bulamayanlara pasta yemelerini önerenlerin yaşadığı, etrafı duvarlarla çevrili bir bölüm olmuş. Mur'un diğer tarafı ise fakir kesimin, evsizlerin, fahişelerin yaşadığı tarafmış ve tahmin edebileceğiniz üzere buralar hiç de korunaklı değilmiş. Şehre gelen tüccarlar ve satıcılar da bu tarafta, hatta çoğunlukla Hotel Wiesler'de konaklar ve sabahları şehirdeki tek köprüden geçerek diğer yakaya satış yapmak için geçerlermiş. Günümüzde tabii ki şehrin her iki yakası da normale dönmüş durumda. O daha "az güvenli" sayılabilecek taraf çoktan gözünü beyaz spor ayakkabı hırsı bürümüş hipsterlar, çeşit çeşit restoran ve mağazalar tarafından ele geçirilmiş bile. Mariahilferplatz ve Lendplatz taraflarına doğru genelev terk bir ya da iki yerle karşılaşılabiliyor ancak bu kesinlikle bir yanlış anlaşılmaya sebebiyet vermesin, buralar artık şehrin göbeği ve son derece güvenli. Öyle kendinizi Aksaray'ın arka sokaklarına gittiniz falan sanmayın yani, görünce anlayacaksınız. Zaten aşağıda size bu civarda gezeceğiniz bir sürü yer anlatacağız. Old Town bölgesi ise Avrupa'nın en iyi korunmuş eski şehir bölgelerinden biri olarak kabul ediliyor ve gezeceğiniz birçok nokta da burada yer alıyor. Şimdi Graz Gezi Rehberi 'mize geri dönüş yapalım. Her şehrin bir ana meydanı vardır ya, buranınki de Hauptplatz. En turistik meydanı derdik ama, çok da turistik bir şehir olmadığı için o klasik meydan etrafında onlarca kafe görüntüsünü beklemeyin. Ama meydanın orta yerinde büyük bir heykel ve hemen yanında yükselen ihtişamlı Rathaus yani belediye binasını görmeyi bekleyebilirsiniz mesela. Ya da hayata fotoğraf makinesinin kadrajından bakarak yaşayan Asyalı turistler... Burası aynı zamanda eski dönemlerde söz ettiğimiz tüccarların geldiği ve ürünlerini sattığı ana meydan olarak da aklınıza yer edebilir. Zamanında insanların idam edildiği, önemli duyuruların yapıldığı meydan da burası-imiş... Günümüzde şehrin en merkezi noktalarından biri olmakla birlikte, ortasında gösterilerin gerçekleştiği, modern dönem tüccarlarının stantlar kurup satış yaptıkları bir meydan olarak varlığını sürdürüyor. Özetle, Old Town keşfinize bu meydandan başlamak iyi bir fikir olabilir. -Hauptplatz'da dikkatinizi çekebilecek binalardan biri de üzerinde işleme benzeri kabartmalar olan o ilginç bina. Dikkatli baktığınızda bu işleme gibi görünen motiflerin çiçek ve meyve görselleri olduğunu fark edeceksiniz. Bina günümüzde Swarovski Boutique Graz'a ev sahipliği yapıyor. Şayet buralara evlilik bağımlısı sevgiliniz ile falan gelmiş bulunduysanız panik yapmayın ve hiç tepki göstermeden sakince uzaklaşın..... Türkiye'den yola çıkmış insanlar olarak her yeri Türkiye'den bir noktaya benzetmek zorunda olduğumuz için burayı da hemen tahmin edeceğiniz o malum yere benzetiyoruz: İstiklal Caddesi. Türlü türlü mağaza, kafe, butik, hepsi Herrengasse üzerinde. Zaten buranın bir ucu yukarıda bahsettiğimiz Hauptplatz'a bağlanıyor, dolayısıyla hazır meydana gitmişken sonra bu yöne doğru yürüyebilirsiniz. Bize göre Herrengasse'nin en büyük olayı numara 16'da yer alan Landhaus Courtyard. Avlularıyla ünlü olan Graz'da karşınıza çıkabilecek en güzel avlulardan biri olan Landhaus tam fotoğraflık. Hazır bu caddeye kadar gelmişken girip şöyle bir bakınmayı ihmal etmeyin. Schlossberg Tepesi adını bundan 1000 yıl kadar önce bu tepede yapılmış olan kaleden alıyor. Duyduğumuza göre zamanında burada yer alan kale "gelmiş geçmiş en güçlü kale" olarak Guinness Rekorlar Kitabı'na bile girmiş. Öyle ki Napolyon bile burayı bir türlü alamamış ancak şehre girdikleri dönemde burayı bayağı bir talan ettikleri için koskoca yapıdan geriye sadece çeşitli kalıntılar, çan ve saat kulesi kalmış Allahtan saat kulesi kalmış, çünkü son derece güzel ve ikonik bir yapıya dönüşmüş. Aslında tepenin varlığı bile oldukça enteresan, çünkü şehrin orta yerinde 473 metre yüksekliğinde bir tepeden bahsediyoruz, "sana tepeden baktım aziz Graz'cılık" yapmak için şahane fırsat, tam bir turist aktivitesi diyebiliriz. -Yukarıda söz ettiğimiz saat kulesi Graz'ın şehir simgelerinden biri. Fakat saat ile ilgili bir acayiplik var: Akrep, yelkovandan daha büyük! O sebeple çoğu lokal saate bakmak için bu dev saat kulesini kullanmamayı tercih ediyormuş. Zaten kim saate bakmak için tepedeki saat kulesini kullanacak ya teeallaam. -Schlossberg'e çıkmanın birkaç farklı yolu mevcut, bizim önerimiz asansörü kullanmanız. 1,50 Euro gibi bir fiyata ve 1 dakikadan kısa bir sürede hemen saat kulesinin yanına bir noktaya çıkıyorsunuz. Ayrıca asansöre bineceğiniz noktada yer alan merdivenlerin görüntüsü çok güzel, tam fotoğraflık, onu da kaçırmamış olursunuz. Size söz ettiğimiz "nehrin diğer tarafı" var ya, işte Kunsthaus bu bölgeyi canlandıran, hip bir bölgeye dönüştüren bina diyebiliriz. Tipini ahtapot bacağından tutun, timsah derisine kadar 23469 çeşit şeye benzetebileceğiniz ve Avrupa'da görebileceğiniz en tuhaf yapılardan biri olan Kunsthaus, şu anda şehrin modern sanat müzesi olarak kullanılıyor. Geceleri bambaşka bir görüntü alan bina minik minik yüzlerce aydınlatma ile kaplı olduğu için aklınızı alacak ışık enstelasyonları ile de bayağı dikkat çekiyor. "Friendly Alien" adıyla da bilinen binayı görüp de geçmeyin, hem modern sanat müzesini gezin, hem pek popüler olan kafesine çökün, hem de hazır içini gezmişken en üst katına çıkarak Graz'a bir de buradan bakın. -Kunsthaus'a tepeden bakmak, şöyle detaylıca bir incelemek isterseniz Schlossberg Tepesi'nden çok iyi gözlemleniyor, orayı önerebiliriz. O tepeye çıkılacak arkadaş, Çare Schlossberg. -Müze mağazasına göz atmayı unutmayın, biz Snapchat'te size "bakın Kunthaus'unmimarisi lölölö..." diye bir şeyler anlatmaya çalışırken bazı kişilerin ısrarla "sktr et sanatı, o elindekini nerden aldaaaaan" diye sorup durduğu bir sürü şey buradan. -Müze Pazartesi kapalı. Diğer günler 10:00 17:00 arası açık. Giriş 9 Euro. Künstlerhaus bağımsız bir sergi alanı. 4 farklı çağdaş sanat kurumunun Voltron'u oluşturup güçleri birleştirmesi ile ortaya çıkmış ve dönemsel sergileri ile ön plana çıkıyorlar. Şayet vaktiniz varsa şu site üzerinden güncel sergileri kontrol ederek buraya yolunuzu düşürebilirsiniz. Örneğin bizim Graz'da olduğumuz dönemde "Yes, but is it Performable? Investigating the Performative Paradox" adlı karma bir sergi düzenleniyordu. Yaklaşık 1 ay kadar sürecek olan bu sergi kapsamında her Çarşamba günü birkaç farklı iş daha sergiye ekleniyor ve çalışmaların eklendiği gün sergi kapsamında daha interaktif sunumlar/çalışmalar da gerçekleştiriliyordu. Nezaket Ekici de bu karma serginin bir parçasıydı ancak biz zamanlama olarak denk getiremeyince kaçırmış bulunduk. Dolayısıyla sonu hüzünlü biten bu hikayemizden yola çıkarak şayet ilginizi çekiyorsa gitmeden önce mutlaka programı incelemeniz gerektiğini bir kez daha hatırlatalım. -Burgring 2. Pazartesi kapalı. Perşembeleri 20:00'ye kadar açık. -Biz oralardayken Murinsel'de bir takım tadilat çalışmaları vardı ve ışıkları yanmıyordu, ancak normalde gece çok daha değişik görünüyor. Hemen yanında bir köprü daha yer aldığı için o köprü üzerinden gece nasıl göründüğüne bakmayı da ihmal etmeyin. Hipster'lar koşun, bir şey bulduk. Yine Old Town'un öte yakasındayız, yine sokaklarda dolaşıyoruz. Bu sefer yanımızda sevgili David de var, bize o "öte tarafı" anlatıyor. Eğer daha alternatif bir Graz gezisi peşindeyseniz sizin bölgeniz Lendplatz ve civarı. Civarı derken artık kutup yıldızımız olarak kabul edebileceğimiz Hotel Wiesler'in arkasında kalan sokaktan başlayıp, her sene çeşit çeşit festivalin düzenlendiği ve ihtişamlı bir kilisenin yükseldiği Mariahilferplatz'a, oradan da Lendplatz'a ve buraya bağlanan sokaklara kadar uzanan bölgeden bahsediyoruz. Geçmişini yukarıda anlattığımız bu bölge yakın tarihte çoğunlukla göçmenlerin ve işçi sınıf yerleştiği, yer yer hafiften Red Light terk civarı bir yerken günümüzde Graz'ın kreatif ve üretken bölgesi, küçük bir hipsterland haline gelmiş. Berlin severlerin dilinden anlatacak olursak Graz'ın evrim sürecindeki Neukölln'ü diyebiliriz. Civarda birçok küçük butik, kolektif çalışma alanı, kafe ve restoran mevcut. Ayrıca Lendplatz'da uzun yıllardır kurulan (Pzt-Cmt 13:00'e kadar) ve yalnızca Graz ve çevresinde yetişen ürünlerin lokal üreticiler tarafından satıldığı bir pazar da kuruluyor. En kalabalık günü Cumartesi sabahları, belki halkın arasına karışmak ve Almanca konuşabiliyormuş gibi yapmak istersiniz. -Biz bu bölgeyi şansımıza dünyalar tatlısı David ile birlikte keşfe çıktık. Bir sürü mekan denedik, güzel içkiler içtik, lokal yemekler tattık, gözden kaçırabileceğimiz bir sürü detayı, şehirle ilgili bir sürü ilginç bilgiyi bizimle hiç sıkılmadan paylaştı ve saatlerce yürüdü. Eğer buraları David ile birlikte keşfetmek isterseniz kendisine Facebook sayfasından mesaj atabilirsiniz. Emin olun çok eğlenceli bir deneyim olacaktır, arkadaşımız diye değil, gerçekten seveceğinizi düşündüğümüz için tavsiye ediyoruz. -Pazartesi kapalı. Diğer günler 10:00 17:00 arası açık. Giriş 9 Euro. Avusturya'dasınız arkadaşlar, tabii ki bir yerlerden bir saray fırlayacak. Graz'ın yıldızı da Eggenberg. Adama kendi yaşadığı evi sorgulatan, "ulan insanlar burada yeni sabahlara uyanmış, ben nerede güne başlıyorum arkadaş" dedirten bu saray resmen sinirinizi bozmak için yapılmış gibi, çünkü mimarisi çok güzel! Sarayın 12 kapısı ayları, 365 penceresi ise günleri temsil ediyor. Zaten saraya ulaşana kadar bahçelerinden geçerken o kadar büyüleniyor, o kadar moda giriyorsunuz ki "MUHAFIZLAR" diye bağırıp hızlı hızlı yürüyesiniz falan geliyor. Sarayın içini, ihtişamlı avlusunu ve bazı odalarını gezebilmeniz mümkün. Ancak bazı odaları sadece rehberli turlar ile gezebiliyorsunuz. Merak etmeyin, bu turlar neredeyse her gün gerçekleşiyor. -Burası şehrin biraz dışında kalıyor. 1 numaraları tramvay hattına binip Schloss Eggenberg durağında inerek 15 dk gibi bir sürede ulaşabilirsiniz. Sonrasında duraktan bi 4-5 dakika yürüme mesafesinde. Durağı arkanıza alıp sağa baktığınızda Eggenberg tabelasını gördüğünüz sokağa dalın. Dini yapıları gezmeyi seviyorsanız Graz Katedrali Burggasse 3'te yer alıyor. İçini de ücretsiz olarak gezebilmeniz mümkün. Kabul ediyoruz, Avusturya mutfağı hastası sayılmayız. Ama zaten Avusturya'dasınız diye sabahtan akşama kadar şnitzel yiyip patates salatası içinde dans etmeniz falan gerekmiyor, Graz yeme içme konusunda size birçok seçenek sunan bir şehir. Biz gezdiğimizden çok yiyip içtiğimiz için tabii ki size yine nerede ne yenir, nerede ne içilir hepsini yığacağız, artık aradan seçmece yaparsınız. Bu arada, veganlar ve vejetaryenler için Graz tam anlamıyla bir cennet, çünkü şehirde beklentinizi karşılayacak çok fazla restoran var. Hatta Avusturya genelinin %11'i vejetaryen ve %1'i de vegan, o derece! Sanırım biz bu konuda biraz eksik kalmış olabiliriz, o konuda ayrıca bir araştırmaya girmenizi öneririz, güzel seçenekler var. Speisesaal: Burası Hotel Wiesler'in restoranı. Ancak otel içinde diye üst kata bir yere kapanacağınızı düşünmeyin, giriş katında ve dışarıdan da ziyarete açık. Hatta bayağı da popüler. İster brunch için, ister akşam yemeği için uğrayabilirsiniz. Kunsthaus Cafe: Bizim acayip görünümlü Kunsthaus'un hiç de acayip görünmeyen tatlı kafesi. Yine lokaller arasında çok popüler. Kahvaltı, öğlen yemeği, çay kahve molası ya da tatlıya abanmak fark etmez, amacınız her ne ise hepsi için gidebilirsiniz. Die Süße Luise: Lendplatz'da bulunan küçük ve tatlı mekan. Adı "patlıcan kulesi" gibi bir şey olan kahvaltıları efsane lezzetli! Ayrıca her gün Lendplatz'da kurulan pazardan aldıkları taze ürünler ile tatlılar yapıyorlar. Aiola: Schlossberg'e çıktığınızda karşınıza çıkacak restoran. Ancak turistik yere geldik, burada yemeyelim diye düşünmeyin çünkü gayet sevilen bir yer. Öğlen saatlerinde çıktıysanız bir öğünü burada çözebilirsiniz. Hemi yediğinizi içtiğinizi hemi de gezip gördüğünüzü bu kadar güzel anlattığınız için baki teşekkür.. Önerilerinizi adımlarınızı takip ettik. Freigeist İn tadına baktık onayladık. Bir de üstüne festivale denk gldik.


Ooo, biri küçük ve gezmesi kolay şehir mi dedi? Varım diyoruz! Gezmeyi en sevdiğimiz şehir tipi. Hani şu insanların "ay orası 1 günlük şehir yaa" diyerek harcadığı ve bir sürü şey kaçırdığı şehirler vardır ya, sonunda yolumuz onlardan birine daha düştü: Salzburg. Üstelik yine o güzelliğine sinirleneceğimiz, kendi yaşadığımız ortamla kıyaslayarak sinir krizlerine koşacağımız, yeşil, doğa dostu, samimi şehirlerden. Dev gibi şehirlerde birkaç gün geçirmeye çalıştıktan sonra Salzburg'u keşfe çıkmak gerçekten çok kolay ve rahatlatıcı. Yurtdışı seyahatleri çoğunlukla dinlenme odaklı bir seyahatten çıkıp deliler gibi bir koşuşturmaca içine girmeye sebebiyet verse de insanın Salzburg gibi bir şehirde birazcık daha sakin hareket edebilmesi gayet muhtemel. Tabii ki gezecek görecek bir sürü yer var, o ayrı! Bir kere Wolfgang Amadeus Mozart gibi bir efsanenin doğduğu şehirdesiniz. Daha da güzeli, böyle bir efsanenin hak ettiği değeri görebildiği bir şehirdesiniz, hakkında birçok şey öğrenebilir, ona dair bir sürü şey görebilirsiniz, hepsini aşağıda anlatacağız. Bu Mozartların bir de Dietrichler bölümü olacak ki, o kısmına şimdiden hiç girmiyoruz, ancak aşağıdakileri okuyunca bir tuhaf başlığımızın neden öyle olduğunu daha iyi anlayacağınızın garantisini verebiliriz. Lafı fazla uzatmayalım, karşınızda Salzburg Gezi Rehberi! Salzburg gezimizde bize destek olan Tourismus Salzburg ve sevgili Andrea Minnich'e teşekkürlerimizi sunuyoruz. Avusturya'ya kadar gitmişken başka yerlere de geçmek gibi bir niyetiniz varsa Hallstatt, Graz, Viyana ve Viyana Yeme İçme rehberlerimiz de ilginizi çekebilir. Eğer Salzburg'u güzel bir havada gezmek niyetindeyseniz Mayıs ya da Eylül aylarında gitmek oldukça mantıklı olabilir. Yaz aylarında hava gezmeye oldukça elverişli olsa da bu dönem çok daha turistik olduğu için hem kalabalıkla ve Asyalı turistlerle boğuşmanız gerekebilir, hem de şehir genelinde fiyatlar bir tık daha yükseliyor. Yakın bir zamanda karlı bir havada herhangi bir Avrupa şehrinde donmak gibi bir niyetiniz varsa bu hakkınızı Salzburg'da kullanabilirsiniz, çünkü gerçekten çok güzel manzaralara şahit olabilirsiniz. Hele bir de kayağa falan tutulduysanız zaten civarda Zell am See gibi oldukça popüler kayak destinasyonları var. Alplerin göbeğinde, kayak merkezlerinin gözde bölgelerinden birindesiniz. Özetle eğer soğuk havalara alışkın biriyseniz Salzburg'a kışın gitmeniz çok da mantıksız olmayabilir. Destekliyoruz, kim tutar sizi. Salzburg bayağı küçük bir şehir. 150.000 civarında bir nüfusu ve insanlarla daha 2. günden "Guten Tag Hans, Pazar sabahı seni kilisede göremedim?" samimiyetine gelebileceğiniz bir potansiyeli var. Hal böyle olunca Salzburg'u da "1 günde gezilebilir" yaftası yapıştırılan Avrupa şehirlerinden biri olarak düşünmeye başlamış olabilirsiniz. Konuya ünlü düşünür OitheBlog'dan bir özlü söz ile girmek istiyoruz: 1 günde gezilecek şehir yoktur, sadece "ben oraya gittim" demiş olmak için gezen turistler vardır. Siz öyle misiniz? Tabii ki değilsiniz. Siz de tıpkı bizim gibi, onların arkasından dedikodu yapan insanlarsınız. Gidin orada 1 haftanızı geçirin demiyoruz tabii, ama burayı en azından 2-3 gününüzü geçirebileceğiniz ya da haftasonu atlayıp gidebileceğiniz bir şehir olarak düşünebilirsiniz. İstanbul'dan Salzburg'a direkt uçuş var ve yolculuk 2 saat civarı sürüyor, yani yukarıda da bahsettiğimiz gibi Salzburg haftasonu kaçamağı için en iyi Avrupa şehirlerinden biri olarak değerlendirilebilir. Salzburg Havaalanı'ndan şehre ulaşmak için ana tren istasyonu olan Hauptbahnhof'a giden 2 numaralı troleybüsü ya da taksi kullanabilirsiniz. Troleybüs kişi başı 2 Euro ve 20 dakika civarında sürüyor, taksi ise 15 Euro civarında ve 10-15 dakika gibi bir sürede merkeze ulaşıyor. Salzburg Havaalanı'ndan şehir merkezine ulaştıktan sonra şehir içindeki ulaşımınızı muhtemelen büyük ölçüde şu şekillerde sağlıyor olacaksınız: Yürüyerek, biraz daha yürüyerek, sonra tekrar yürüyerek... Salzburg gerçekten çok küçük bir şehir. Küçük bir şehir derken bir ucundan öbür ucuna 20 dakika civarı bir sürede yürüyebilecek olmanızdan bahsediyoruz. Şehrin dışında ya da tepede kalan bir iki nokta var, ama oralara da teleferik, asansör, troleybüs gibi araçlarla çok rahat bir şekilde ulaşılabiliyor. Eğer Salzburg'dan Viyana, Graz, ne bilelim Münih gibi başka şehirlere geçmek gibi bir niyetiniz varsa FlixBus'ı kullanabilirsiniz. Biz Salzburg'dan Graz'a geçerken kullandık ve gayet mennunduk. Hatta bu otobüs firmasının ismini aklınıza kazıyın, ya da mobil uygulamasını falan indirin çünkü Avrupa'nın birçok farklı yerinde servis veriyor ve fiyatları çok uygun. Garip bir bilgi olacak ama, Salzburg'dan Graz'a giden FlixBus'ın otobüs durağı hakkında da sizi uyaralım çünkü biz bu sebepten sucuk gibi ıslandık. Durak dediğiniz şeyin üstü kapalı olur, bir oturulacak yeri olur ya da böyle ana istasyon gibi bir şeye gideceğiz herhalde diye düşünebilirsiniz. Ama bu öyle değil. Öyle dımdızlak ortada bırakan, her yeri açık bir durak. O yüzden yağmurlu bir günde "abi erken gidelim orada takılırız" diyerek bavullarınızla yola koyulursanız civarda oturacak hiçbir yer de olmadığı Nuri Bilge Ceylan filmi karakteri gibi ortada kalıyorsunuz. Aklınızda bulunsun. Küçük olmasından mütevellit burası yürüyerek gezmeye elverişli bir şehir. Aşağıda gezilecek yerler kısmında belirteceğimiz bir iki nokta dışında toplu taşıma kullanma ihtiyacı duyacağınızı sanmıyoruz. Dolayısıyla Old Town dışına çok çıkmadığınız sürece Salzburg'un hangi noktasında konakladığınızın pek de bir önemi yok. Biz şehrin en merkezi noktalarından biri olan Mirabellplatz'ın yakınlarındaki Hotel am Mirabellplatz'da konakladık. Hem konum olarak hem de servis, temizlik anlamında oldukça memnun kaldığımızı söyleyebiliriz. Otelin genelinde ve odalarda bir "eski kalmış" havası var ama hemen tribe girmeyin, hemen sebebini açıklayalım. Otel aslında başpiskopos Paris Lodron tarafından 1653 yılında yaptırılan eski bir saray ve günümüzde Avrupa'nın Tarihi Otelleri listesinde yer alıyor. Dolayısıyla tadilat konusunda çok hassaslar ve tarihi dokusunu korumak için birçok noktasını olduğu gibi bırakmışlar. İhtişamdan gözlerinizin kamaşacağı tatta bir saraydan bahsetmiyoruz ama otel olarak kesinlikle önerebiliriz. Salzburg'da müzeleri gezmek de ucuz bir mesele değil. Dolayısıyla gezmek istediğiniz noktaları, müzeleri belirledikten sonra Salzburg Card seçeneğini değerlendirmek isteyebilirsiniz. Salzburg Card şehirdeki birçok müze ve turistik noktaya ücretsiz giriş ve toplu taşımayı sınırsız kullanmanızı sağlayan bir kart. 24-48-72 saat olarak 3 farklı seçenek var ve fiyatları hangi dönemde gittiğinize göre değişiklik gösterdiğinden güncel fiyat bilgisi için sitesine göz atmanızda fayda var. Durumu şöyle özetleyebiliriz, eğer aşağıda paylaşacağımız müzelerin çoğuna gitmek gibi bir niyetiniz varsa bu kartı satın almanız aşırı mantıklı olacaktır. Salzburg'da gezilecek yerler konusuna girişmeden önce gezdiğiniz şehri tanımanız açısından biraz ön bilgi verelim. Salzburg'u Salzach Nehri ikiye ayırıyor. Şehrin Old Town yani Altstadt bölgesi kalenin ve gezilecek yerlerin çoğunu kapsayan bölge. Nehir de adını tıpkı şehrin adı gibi tuzdan alıyor. Çünkü eskiden madenlerden çıkan tuzu taşımak için nehir kullanılıyormuş. Tuz ticaretinin Salzburg tarihinde önemi büyük, sebebi ise bölgede acayip bir tuz zenginliğinin olması. Zaten o dönemde tuza "white gold" yani beyaz altın deniyormuş çünkü en az altın kadar değerliymiş ve fiyatları da çok yüksekmiş. Çünkü tuzu buzdolabı olmadan önceki dönemde yemekleri muhafaza edebilmek için kullanıyorlarmış. Salzburg'a hoş geldiniz! Avusturya'da turistik bir şehre gelmek demek çok acil bir saray ve bahçesini ziyaret etmeniz gerekiyor demek. Bu görevinizi yerine getirmek için sizi ilk önce Mirabell Sarayı'na alalım. Sarayın 1606 yılında Prens Başpiskopos Wolf Dietrich tarafından metresi ve 15 çocuğu için yaptırdığı söyleniyor Adam METRESİNE SARAY YAPTIRMIŞ. Şurayı anamız babamız okumasa hayat gayemizi "metres olmak" şeklinde güncelleyeceğiz resmen. Neyse, burası şu anda belediye binası olarak kullanıyor ve en çok ilgi gören taraflarından biri bahçeleri, çünkü aşırı güzel. Zaten sarayın sadece bir kısmı gezilebiliyor. Bunlardan biri "Marble Room" olarak bilinen ve güzelliğinden ötürü düğün, konser gibi etkinlikler için bayağı popüler hale gelen oda. Turistik olmayan, Asyalı turistilerin izdihamına kurban gitmeyeceğiniz bir nokta ile karşınızdayız. Burası pek bilinmiyor, sanırsak sebebi bir mezarlık gezmenin insanlara ürpertici gelmesi ya da eskiden en büyük ilgi odağı olan kilise bölümüne artık girilemiyor olması olabilir. Ancak bu çok güzel bir mezarlık olduğu ve Salzburg'un tarihinde önemli bir yer taşıdığı gerçeğini değiştirmiyor. Burayı da Wolf Dietrich 1500'lü yılların sonunda yaptırmış, mezarlığın ortasında bulunan Sebastian Kilisesi'nin içinde de mozolesi var. Kilise ziyarete kapalı. Çünkü açık olduğu dönemde Salzburg'daki bir takım kendini bilmez zirzoplar buraya türlü türlü hasar vermiş ve içeride içki içmeye başlamışlar. Biz yanımızda buralarda söz geçen bir dostumuz olduğu için girebildik ve içerisi hakikaten çok güzel! Mezarlıkta aynı zamanda Mozart'ın eşinin ve babasının da bulunduğu aile mezarlığını görebilirsiniz. Salzburg'a kadar gelmişken Mozart'la ilgili turistik aktivitelerde bulunmadan dönebileceğinizi mi sandınız? Yoo yoo... Öyle bir dünya yok. Bu fikre alışın, daha önünüzde Mozart ile ilgili uzun bir yolculuk olacak. Mozart'ı Mozart'ın kendini tanıdığından daha iyi tanıyacağız ULAN. Hatta Salzburg'a ayak basmadan Mozart'ın hayatıyla ilgili bir takım şeyler öğrenmek adına Amadeus filmini izlemenizi de önermeden geçmeyelim. Salieri ve Mozart arasındaki konunun biraz saptırıldığı söylense de bayağı iyi film. Neyse, konumuza dönüyoruz. Burası Mozart'ın çocukluğunda yaşadığı ev. Doğduğu ev küçük gelmeye başlayınca ailesi bu eve taşınmış. Allah başka dert vermesin sevgili Mozart'ın ailesi. Keşke bizim evimiz de küçük gelse de biz de bu kadar güzel bir eve taşınsak, ooooh ya. Sonradan Mozart'ın Salzburg'dan gitmesi, annesinin ölmesi ve ablasının da evlenip Salzburg yakınlarındaki St. Gilgen'e taşınması üzerine Mozart'ın babası Leopold burada kalmış. Müzede Mozart ve ailesiyle ilgili bir sergi ve kullandıkları enstrümanlar da dahil bir takım eşyalar mevcut. Giriş: Salzburg Card'a dahil. Normalde 10 Euro, eğer Mozart'ın doğduğu evi de ziyaret edecekseniz ikisi için 17 Euro'ya tek bir bilet alabilirsiniz. İkinci klasik Avrupa kenti görevine geçiyoruz: Ana meydan ziyareti. Residenzplatz da Wolf Dietrich tarafından yaptırılan ve şehirdeki birçok meydandan bir tanesi. Bu noktada anlayabileceğiniz üzere Wolf Dietrich Salzburg tarihinde bayağı önem taşıyan biri. Buradayken Dietrich'in yaptırdığı yerlere değil yaptırMAdığı yerlere şaşırmaya programlanırsanız daha etkileyici bir gezi geçirebilirsiniz, o derece. Meydan tarihi bir yer olmasının yanı sıra, Sound of Music müzikalinin filminde yer alan çeşmenin de bulunduğu meydan. Hazır konusu açılmışken -izleyenler bilir- Sound of Music filmi Salzburg'da da geçiyor ve şehirde, filmde görebileceğiniz birçok lokasyonu gezebilirsiniz. Eğer bu konuya özel bir ilginiz varsa Sound of Music turlarından birine katılabilirsiniz. Residenzplatz'da bulunan ve eskiden başpiskoposların yaşadığı saray olan Salzburg Residence'ın odalarını ve sanat koleksiyonunu, Salzburg Katedrali Müzesi'ni, Aziz Peter Manastırı Müzesi'ni gezmek isterseniz oldukça kapsamlı bir kompleks olan DomQuartier'e gidebilirsiniz. Kompleks sarayın ve katedralin üst katlarına erişim sağladığı için oldukça güzel manzaralar sunuyor. Büyük bir alanı ve birçok farklı koleksiyonu kapsadığı için hakkında biraz daha detaylı bilgi edinmek isteyebilirsiniz, onun için şuraya tık tık. Residenzplatz'daki kemerin altından geçtiğinizde Salzburg Katedrali'nin bulunduğu Domplatz'a varmış oluyorsunuz. Wolf Dietrich'in katedralin yapımında da önemi büyük. Biraz daha araştırırsak Wolf Dietrich'in bizim evi de yaptığını öğreneceğiz herhalde. Meydanı gençlere bırakmanın zamanı gelmedi mi sevgili Wolf? Meydanın ortasındaki Meryem Ana heykeline dikkatinizi çekmek istiyoruz. Bu heykeli ve katedrali tam karşınıza aldığınızda Meryem Ana'nın kafasına katedralin üzerinde bulunan bir tacın denk geldiğini görebilirsiniz. Fun fact: Mozart bu katedralde vaftiz edilmiş. Sırf bu sebepten değil tabii ama güzel olduğu için katedralin içine de girmenizi tavsiye ederiz. Arada kafanızı kaldırıp tavana bakmayı da unutmayın, pişman olmayacaksınız. Katedralin ve Residenzplatz'ın bir ucu da Kapitelplatz. Bu noktada fark edeceksiniz ki, aslında bu meydanların hepsi birbirine çıkıyor. Aslında bir saattir öyle manyak gibi bir meydandan diğerine geçiyormuşsunuz meğer. Bu meydanı diğerlerinden ayırmak pek de zor değil çünkü ortasında dev bir altın küre ve üzerinde intihara meyilli gibi görünen bir adam figürü var. Sizi kendisiyle tanıştıralım, bu "Sphaera", sanatçı Stephan Balkenhol tarafından Salzburg Sanat Projesi kapsamında yapılan bir eser. Aynı sanatçının şehirde, birçok Salzburglunun nerede olduğunu bilmediği bir eseri daha var; "Woman in the Rock" yani kayadaki kadın. Biz tabii ki hemen peşine düştük ve Toscaninhof Sokağı üzerinde bulunan eserini görmeye koyulduk. Meğer meydandaki eser ile bu sokaktaki eser birbirini tamamlıyormuş. Siz ayakta uyuyun Salzburg halkı, biz peşinde düşeriz, peeeh... Kapiteplatz'daki çeşmeyi de es geçmeyin deriz, hem çok güzel bir çeşme hem de arkasındaki manzara şahane. Kapitelplatz'ın hemen yanında bu topraklardaki en eski manastırlarından biri var; Aziz Peter Manastırı. Günümüzde hala rahipler yaşadığı için bir kısmı tabii ki gezilemiyor. Buradaki en çok ilgi çeken noktalar St. Peters Kilisesi, Mozart'ın ablasıgilin ve birçok önemli kişinin bulunduğu mezarlık ve kayalıkların içine yontulmuş şapeller. Aynı zamanda buranın kapsamında birçok sanat eserinin sergilendiği, "long gallery" olarak adlandırılan bir galeri var, ancak oraya da yukarıda söz ettiğimiz DomQuartier'den giriş yapabiliyorsunuz. Orası size kalmış, nasıl olsa şuraya gidin burayı gezin diye dil döktüğümüz şeylerin hepsi yan yana. Tamam bu bahsedeceğimiz son meydan, söz veriyoruz. Burası da Residenzplatz'ın dibindeki bir diğer meydan. Ortasında kimin heykeli var dersiniz? Evet doğru bildiniz: Mozartoş. Heykel 1846 yılında, Mozart'ın eşi öldükten birkaç ay sonra meydana koyulmuş. Meydanda aynı zamanda Salzburg Müzesi de bulunuyor. Müzede Salzburg'un tarihi ile ilgili, arkeolojik eserlerin, resimlerin bulunduğu sergi alanları var. Bir de dönem dönem geçici sergiler oluyor, programa bakarsınız. Burası Salzburg'un en güzel, en popüler caddesi. Mağazalar, butikler, restoranlarla dolu bu caddeyi değişik kılan şey ise ferforjeli mağaza tabelaları. Eskiden bu caddede bulunan tüccarların kullandığı tabela geleneğini hala sürdürülüyor ve birçok mağazada görülebiliyor. Öyle ki cadde üzerinde bulunan McDonalds da geleneği bozmak istememiş ve muhtemelen görebileceğiniz en güzel McDonalds tabelasına sahip. Gören de McDonalds'a değil bilmemkaç Michelin yıldızlı restorana giriyorsunuz zannedecek. Neticede BigMac'in sosu ağzınızın kenarına bulaştı mı o tabela altından da olsa fark etmiyor, fakirlik in the house... Cadde üzerinde en çok ilgi çeken binadan da söz etmeden geçmeyelim: Mozart's Birthplace, yani Mozart'ın doğduğu ev. Bu binayı tanımamanız mümkün değil, sadece sarı renginden ve binada Mozart's Geburtshaus yazıyor olmasından değil, önündeki Asyalı popülasyonundan bile direkt ayrıştırabilirsiniz. Biz bu evin önünden ilk geçtiğimizde "herhalde bir tura denk geldik" diye düşündük. İkinci gün geçtik "aa yine bir turist grubu herhalde" dedik. Ama artık diğer günler de acayip bir Asyalı kalabalığının orada öylece durduğunu görünce koyverdik. Bu adamlar burada nöbet mi tutuyor ne halt ediyor bilmiyoruz, onlara ilişmeyin, aralarından geçin gidin, mantıklı bir açıklamaları yok valla. Neyse... Yukarıda da bahsetmiştik, bu ev Mozart ailesine küçük geldiği için diğer eve geçmişler. Yani Mozart aslında burada çok da yaşamamış. Ama hem yaşadıkları daire, hem de binanın geri kalanındaki katlar hayatına odaklanan bir müzeye dönüştürülmüş. Kaleyi Salzburg'un her noktasından görmeye doyamadınız galiba arkadaşlar, yeter. Şaka şaka... Sizi büyük bir ikilemde bırakıp kafanızı karıştıracağız. Deli edeceğiz sizi sayın okuyucu. Efenim biliyorsunuz kalesiz bir şehir eksik bir şehirdir. Kalesiz bir Avrupa şehri ise mümkün olmayan bir şeydir. 10 kişi bir araya gelsinler ilk iş kale yapmaya koyulurlar. Bu kale de 1070'li yıllarda yapılmış ama tabii ki günümüzdeki halini almak için türlü türlü yenilemelerden geçmiş. Burada ayrıca kalenin tarihini anlatan ve kullanılan bir takım silah, eşyaların sergilendiği bir müze de var. Eğer tarihe özel bir ilginiz varsa burası eminiz ilginizi çekecektir. Eğer kalelere tepeden şehir fotoğrafı çekmek için çıkıyorsanız, Hohensalzburg'a kadar zahmet etmeyebilirsiniz, zira yazıyı biraz daha okumaya devam ederseniz, tepeden şehir fotoğrafı çekmek için çok daha güzel bir alternatif paylaşacağız. Tabii ki onu burada söylemeyeceğiz ki yazıyı okumak zorunda kalın. Biz de sizi seviyoruz........ Salzburg'daki Modern Sanat Müzesi iki farklı ayrılıyor; Mönchsberg ve Rupertinum. Şehrin Old Town bölgesinde bulunan Rupertinum bir süredir tadilatta ve yeni açıldığı için ana sergi alanı Mönchsberg lokasyonunda. Kısıtlı bir zamanınıza varsa burayı öncelikli tutabilirsiniz. Mönchsberg dağının üzerinde bulunduğu için adını oradan alıyor. Bu binada oldukça kapsamlı bir modern sanat sergisi var, ayrıca geçici sergiler de oluyor. Buraya kadar okuduysanız size bir hediyemiz var; az önce bahsettiğimiz tepeden şehir fotoğrafı çekmeli yer tam olarak burası. Tepelere çıkmaya hiç üşenmeyin, asansörle yaklaşık 30 saniye içinde en tepeye ulaşabiliyorsunuz. Giriş: Salzburg Card'a dahil, Möncshberg için giriş ücreti 8 Euro. Eğer her iki lokasyonu da gezecekseniz 12 Euro'ya toplu bir bilet alabilirsiniz. Size birçok noktada Wolf Dietrich dedik durduk. İnanın bir noktada biz de delirecektik. A diyoruz, onu Wolf yaptı diyorlar. Ama aslında Wolf Dietrich'in değil, "Dietrich Mateschitz'in" topraklarındasınız. . Sevgili Salzburglu gold digger'lar, tez vakit kendinize bir Dietrich bulun ve evlenin. Belli ki bu Dietrich'lerin bir potansiyeli var. Bu sefer söz ettiğimiz Dietrich Redbull'un kurucusu. Salzburg'un kurucusu da diyebiliriz zira şehirdeki birçok mekan ona ait ve belli ki Redbull satmayan restoranlara ruhsat verilmiyor. Her yerde Redbull, HER YERDE. Hangar-7 de Dietrich'e ait olan ve uçak, helikopter, Formula 1 yarış arabaları koleksiyonun ve Felix Baumgartner'in meşhur atlayışında kullandığı kıyafetinin bulunduğu bir alan. Burada ayrıca Michelin yıldızlı oldukça popüler ve oldukça pahalı olan Ikarus Restoran da bulunuyor. OitheBlog'dan bir tavsiye: eğer uçaklara ve kol gibi fiyatlara yemek yiyip doymadan kalkmaya özel bir ilginiz yoksa Hangar-7'yi öncelikli tutmayabilirsiniz. Biz özellikli yemekler denemeyi sevmeyen insanlar değiliz, yeri geliyor bu iş için özellikle bütçe ayırıyoruz biliyorsunuz. Ancak not this time bro. Ulaşım: Hangar-7 şehrin dışında, havaalanının hemen yanında bulunuyor. Buraya taksi ya da şehir merkezinden 2 numaralı otobüs ile ulaşabilirsiniz. Karolingerstr. durağında inip yaklaşık 400m yürümeniz gerekiyor. Ropac Gallery: Avusturyalı koleksiyoncu Thaddaeus Ropac'ın sanat galerisi. Paris'te de bir galerisi bulunuyor ve yakında Londra'da da açacakmış. Oldukça geniş ve güzel bir koleksiyona sahip gibi duruyor. Bizim gitme şansımız olmadı ama belki bir göz atmak isterseniz diye paylaşmak istedik. Daha detaylı bilgiye şuradan ulaşabilirsiniz. Untersberg- Alp Dağları'nın yaklaşık 1800m yüksekliğinde bulunan ve fünikülerle çıkılabilen zirve. Salzburg'un dışında bir noktada kaldığı için buraya ayrıca zaman yaratmanız gerekebilir. Burası yürüyüş için de oldukça popüler bir yer ama yalnızca tepeden doğa manzarasını da görmeye gidebilirsiniz. Alplere çıkıyorsunuz, kalın kıyafet giymeyi unutmuyoruz. Hellbrunn Sarayı: Saraya doyamadıysanız şehrin biraz dışında kalan ve yazlık saray olarak kullanılan Hellbrunn Sarayı'nı ziyaret edebilirsiniz. Sound of Music lokasyonlarından bir diğeri olan sarayın bahçesi ve çeşmesi meşhur. Salzburg, gerçekten hafta sonu için ideal destinasyonlardan. Fakat, birçok gezgin bu güzelim şehir yerine çok daha farklı yerleri tercih ediyor. Salzburg'a gidip de Sternbrau'da bir kaç bira içmeden de olmaz. Elinize sağlık güzel bir paylaşım olmuş.


Hani şu internette karşınıza 23429 kez çıkıp duran "Avrupa'da Mutlaka Görmeniz Gerek x Yer" başlıklı yazılar vardır ya, işte bu sefer tam yerine düştünüz. Hallstatt o listelerin yıldızı! O tip listelerin çok sıkıcı ve çok yüksek ihtimalle yazacak bir şey bulamayan kimselerin çaresizce sarıldığı bir dandik içerik üretimi örneği olduğunu kesinlikle kabul ediyoruz, ancak bu haklı oldukları gerçeğini değiştirmez. Yani Avusturya'ya kadar gelip Hallstatt gibi bir güzelliği görmeyerek hakikaten kendinize haksızlık edersiniz. Şuraya ciddi bir şey yazmış olmaya gelmesek gerçekten yazıya bir adet gözünü kapatan maymun + iki adet gözünden kalp çıkan surat + üç kalp emojisi ile başlayacaktık, öyle bir güzellikten bahsediyoruz. Allahtan burası son derece ciddi bir platform ve kesinlikle böyle şeyler yapmıyoruz....... Hazırsak herkes toplansın, biraz Hallstatt anlatacağız. Avusturya'da başka yerlere de uğruyorsanız Salzburg, Graz, Viyana ve Viyana Yeme İçme rehberlerimiz ellerinizden öper. Fuschlsee: Burası da en az Wolfgang Gölü kadar popüler bir başka göl. Tabii ki yine görüntü şahane. Bu gölün kenarındaki turistik sayılabilecek köyün adı ise Fusch am See. Bu bölgenin bir diğer özelliği de Avusturya çıkışlı bir marka olan Red Bull'un merkez binasının burada olması. Bakıp bakıp iş yerinizden nefret edebileceğiniz güzellikte olduğu için Red Bull'un kanatlandırıyor olması artık pek de ilginç gelmiyor. Bu başlığı "Hallstatt'a ne zaman gidilmemeli?" şeklinde değiştirsek daha doğru olurdu galiba. Görsel açıdan düşündüğünüzde Hallstatt'ın her mevsim ayrı bir güzellikte olacağı aşikar. Keşke elimizde olsa da hem karlı halini, hem sonbahardaki halini, hem günlük güneşlik halini görsek. Şöyle bir düşününce kışın gitmeye gönlünüz kaymış bile olabilir ve "Hallstatt'a her mevsim gidilir arkadaş" sonucuna doğru ilerliyor olabilirsiniz, ama DURUN. Çünkü kış dönemi aslında buranın sezon dışı dönemine denk geliyor. Bu ne demek? Bazı atraksiyonlardan mahrum kalmak, hatta bazı otellerin, restoranların bile kapalı olması demek. Dolayısıyla eğer bu gibi aktivitelerde bulunma niyetiniz varsa Hallstatt'a kışın gitmek iyi bir fikir olmayabilir. Zaten dağlık bir alanda olduğunuz için hava koşullarının çılgınlaşabileceğini de hatırlatalım. Ancak sadece gezmek dolaşmak, doğanın tadını çıkarmak niyetindeyseniz sorun yok, eminiz karlı hali de müthiştir! Hallstatt'a gitmek için türlü türlü yöntem mevcut. Tabii öncesinde mantıklı bir birey olarak Avusturya'ya ulaşmanız gerekiyor ki, bunun için Türkiye'den birçok farklı firmanın direkt uçuş seçeneği olduğunu artık söylememize gerek yok herhalde. Merak etmeyin, sonrası da kolay, çünkü Avusturyalılar Hallstatt gibi bir güzelliğin ekmeğini yemeyi sevdikleri için bir şekilde ulaşabiliyorsunuz. Viyana'dan Hallstatt'a Ulaşım: Aslında Viyana'dan Hallstatt'a geçmek bize pek mantıklı gelmiyor, çünkü mesafe bayağı uzun. (yaklaşık 300 km) Ancak biz illa ki gideceğiz diyorsanız seçenekleriniz belli: Araba kiralamak ya da treni kullanmak. Tabii tren kullanmak deyince de öyle pratik bir şeymiş gibi düşünmeyin çünkü ilk başta Viyana'dan trenle Attnang-Puchheim'a gidip oradan tren değiştirerek Hallstatt'ın tren istasyonuna ulaşmanız gerekiyor. DURUN, BİTMEDİ. Daha tren istasyonundan köyün içine giden feribota da bineceksiniz. 1 değil, 2 değil tam 3 vasıta. Hadi geçmiş olsun. Onun yerine araba kiralamanız konusunda bayağı ısrarcı davranacağımızı hissetmişsinizdir herhalde. Araba kiralayın. Israrımızın sonuna geldik. Salzburg'dan Hallstatt'a Ulaşım: Buradan Hallstatt'a ulaşmak için 3 seçeneğiniz var: Ya tura katılmak, ya araba kiralamak ya da Bad Ischl'ye otobüsle ulaşarak oradan Hallstatt'a trenle geçmek. Ancak son seçenek oldukça zamanınızı alabilir. Çünkü Hallstatt Tren İstasyonu'na indikten sonra bile köyün içine ulaşabilmek için bir kez daha feribota binmeniz gerekiyor. Aslına bakarsanız Sazlburg'dan Hallstatt Tren İstasyonu'na direkt olarak ulaşan bir tren var, ancak yolu biraz daha uzattığı için daha çok zamanınızı alabilir. Bunun yerine araba kiralayarak hem yukarıda söz ettiğimiz yerleri geze geze, hem de daha rahat bir şekilde ulaşabilirsiniz. Sazlburg Hallstatt arası arabayla yaklaşık 70 km. Tur meselesini ise normalde pek önermesek de, burada işinizi bayağı kolaylaştırabiliyor. Zaten turla takılmak zorunda değilsiniz, otobüsleriyle sizi oraya götürsünler yeter. Salzburg Mirabell Meydanı'ndaki Panaroma Tours'a güvenebilirsiniz. -Hallstatt içinde ulaşım için herhangi bir araca ihtiyacınız olmayacak. Zaten küçücük yer, biraz yürüyorsunuz bir bakmışsınız Hallstatt'ın dışına çıkmışsınız... Dolayısıyla fotoğraflarda güzel çıkacağım diye saçma sapan ayakkabılar giymeyin, dayayın spor ayakkabılarınızı, her yeri rahat rahat dolaşın deriz. Aslında deneyim değil gezi odaklı gidiyorsanız Hallstatt'ta konaklamanın pek de bir alemi yok. Çünkü gerçekten acayip küçük bir yerden bahsediyoruz, dolayısıyla burayı birkaç saat içinde avcunuzun içi gibi öğrenebilirsiniz. Ancak ben romantizmin dibine vuracağım ya da bu bölgede bir sürü yer keşfetmek niyetindeyim, burayı da üs olarak kullanacağım diyorsanız tabii ki seçenekleriniz mevcut. Size herhangi bir otel önerisinde bulunamıyoruz çünkü biz Hallstatt'ta konaklamadık. Bu noktada Booking Abi'ye danışacaksınız. Tamam, küçük bir yerde olabilirsiniz, ancak tabii ki Hallstatt'ta da gözden kaçırmamanız gereken birkaç nokta var. Bunlar dışında çoğunlukla sağa sola dalmayı, ara sokaklara girmeyi, bol bol yürümeyi kendinize bir görev bilin, çünkü her noktadan karşınıza başka bir güzellik çıkacak. Küçücük yerde yine bir ana meydan bulmuşsunuz diyeceksiniz, e bulduk tabii. Aslında burayı kendinize bir kutup yıldızı olarak da belirleyebilirsiniz, çünkü bu meydan çevresinde dolandığınız zaman resmen Hallstatt'ın büyük bir kısmını gezmiş oluyorsunuz. Daha da detaylı anlatacak olursak, yüzünüz meydandaki kiliseye dönük bir biçimde durduğunuzda sağa doğru ilerlerseniz Hallstatt'ın sonuna ve arabaların, otobüslerin park ettiği noktaya doğru yürümüş oluyorsunuz. Karşınıza doğru devam ederseniz zaten göle ulaşıyorsunuz. Sola doğru giderseniz ise köyün diğer ucuna ve hiking rotalarına doğru. Zaten biraz daha kaptırıp giderseniz Hallstatt'tan çıkıp gidersiniz, kimsenin de ruhu duymaz valla. Market Square hayatınızda göreceğiniz en şirin meydanlardan biri olabilir. Aynı zamanda birkaç kafe ve restoranın çevrelediği bir meydan olduğu için bir şeyler atıştırmak için de burada mola verebilirsiniz. Evet, ana meydan bulduğumuz gibi burada gezilecek müze de bulduk. Doğrusu şöyle bir yerde çok da uzun zamanımız yokken müze gezmeye vakit ayırabildik mi? Maalesef. Ancak eğer ilginizi çekiyorsa aklınızda bulunsun, Hallstatt'ın tarihi ve gelişimi hakkında daha detaylı bilgi almak isterseniz Market Square yakınlarında Hallstatt Müzesi mevcut. -Seestrasse 56. Giriş 8 Euro. Hallstatt'ın ekstrem güzelliği dışında ilginizi çekeceğine emin olduğumuz bir şey daha var: Beinhaus. Aslında burası bayağı ürkütücü bir yer, ancak kesinlikle kaçırmamanız gerekiyor. Beinhaus'un İngilizcesi "Bone House". Yani "Kemik Evi" gibi bir şey. Adı şans eseri öyle değil, bir sebepten koyulmuş. Burası hemen St. Michael Şapeli'nin yanında ve Hallstatt Mezarlığı'nın içinde yer alan acayip bir yapı. Zaten şimdiden potansiyel korku filmi film lokasyonu olmaya aday bir haldeyken henüz sadede gelmemiş olmamız sizi daha da ürkütmeli. Çünkü Beinhaus'un içinde 1200'ün üzerinde kafatası ve insan kemikleri var. Bu kafataslarının 600 tanesinden fazlası aile adlarına göre boyanmış ve isimlendirilmiş bir şekilde binanın içinde duruyor. Tabii ki mantıklı bir birey olarak NEDEN diye soracaksınız. Onun açıklaması da şu: Hallstatt Mezarlığı'nda yer kalmadığı için, eski mezarları açarak kafataslarını Beinhaus'un içine yerleştirmişler. Bu sizin için ne kadar mantıklı bir açıklama onu bilemiyoruz. Ancak bu iş 1700'lü yıllardan itibaren bir geleneğe dönüşmüş ve zamanla kafataslarının üzerine isimlerle birlikte çeşitli çiçek motifleri de çizmeye başlamışlar. -Kirchenweg 40 Skywalk çok çılgın, eğer vaktiniz varsa çok net çıkın! Adından ötürü belki işlevini inceden anlamışsınızdır ama açıklamadan geçmeyelim, burası Hallstatt'a, göle, hatta açık bir havadaysanız abartıp Avusturya ile birlikte Slovenya, hatta Çek Cumhuriyeti'ne bile tepeden bakabileceğiniz üçgen bir platform. Biz o kadarına şahit olmadık tabii, onların yalancısıyız. Anladığımız kadarıyla buraya yürüyerek de çıkabiliyorsunuz ama manyaklaşmanın alemi yok. Siz sakin sakin fünikülerinize binin. -Skywalk'a çıkan füniküler Aralık'tan Nisan'a kadar kapalı. Bu füniküler aynı zamanda tuz madenlerine de çıkıyor. Eğer ilginizi çekerse Hallstatt'ta gezebileceğiniz bir buz mağarası mevcut-imiş, Dachstein Buz Mağarası. Miş'li konuşuyoruz çünkü bizim burayı gezme fırsatımız olmadı. Ancak anladığımız kadarıyla öyle İzlanda'dakiler gibi über çılgın buz mağaralarından değil tabii. Yine de görüntüsü harika, o ayrı. Merak edenler için şurada hakkında bilgi var. Giderseniz bize de haber edin, merak içindeyiz.


Biz Salon İKSV'de gerçekleşebilecek konserlerin hedef kitlesi olan grubu üçe ayırıyoruz: Söz konusu grupları hakikaten bilenler ve sevenler, söz konusu grupları biliyormuş gibi yapıp aslında Salon müdavimi olmayı sevenler ve sanatçıların bazılarını tanıyıp bazılarını tanımayan ancak İKSV sayesinde bu kişilerle tanıştıklarına memnun olanlar. Uzun cümle di mi? Bi' kez daha okuyun, anlaşılır hale gelecek. Biz net bir şekilde 3. grubun içindeyiz. Çoğu kişinin ikinci gruptan olduğundan şüpheleniyor ve ilk grubun üyelerini de tebrik ediyoruz. Abi siz bunca grubu nereden biliyorsunuz? İsveç'in adını bile söyleyemediğiniz bir kasabasından çıkmış bir grubu nasıl keşfettiniz de konserin Facebook Event'i açıldığı gibi sorgusuz sualsiz "attending" i basıp geçiyorsunuz. Tamam biz de bazen internetin derinliklerinde yalnızca 3 kişinin bildiği çok özel gruplar falan keşfediyoruz ama onlar da genelde Türkiye'ye gelmiyor. Valla helal olsun. Biz söz konusu Salon İKSV Konserleri olunca genelde şöyle yapıyoruz: Sevdiğimiz gruplara zaten heves edip bir bilet kapıyor, diğer arkadaşları "oh yeni grup, yeni sanatçı, yeni müzik" hevesiyle keşfe çıkıyor, onların içinden aklımıza yatanların konserlerine ayrıca bilet kapıyoruz. OitheBlog'la itiraf saati sona erdi. Maalesef yeterince hipster ve az bilinen gruplara hakim değiliz............. Şimdi gelsin öneriler! Aşağıda söz edeceğimiz grupların sevdiğimiz bir takım şarkılarından oluşturduğumuz playlist'i şöyle bırakalım, fonda iyi gider. The Veils'ı bilirsiniz. Grubu adından tanımadıysanız dünyalar güzeli ve pek popüler hale gelmiş şarkıları Lavinia'yı bilirsiniz. Onu da bilmiyorsanız Google'a girip grubun solisti Finn Andrews'e bir bakın, zaten geri kalan kısmı kendiliğinden gelişecektir. Buradan sayın Andrews'un annesini ve babasını tebrik ediyoruz, çok güzel bir insanoğlu yaratmışsınız sevgili Andrews ailesi. Tüm bunları bir kenara koyacak olursak, şahane bir konser olacağına şimdiden emin olduğumuz The Veils bir kez daha İstanbul'a geliyor, bize de 2 bilet bırakacak şekilde konsere akın etmenizi şiddetle öneririz. Hastasıyız. Konuya Ekşi'de gördüğümüz ve çok doğru olduğuna karar verdiğimiz bir cümle ile giriş yapmak istiyoruz: "Birçok kişiye, birçok farklı grubu hatırlatması muhtemel grup". Evet Local Natives size Band of Horses'tan tutun Grizzly Bear'a kadar birçok grubu hatırlatabilir, ancak hatırlattığı gruplar bile bu kadar güzel ise zaten bu grubun kendisi başarısız olabilir mi arkadaşlar? Bizim için Local Natives konseri, çok sevdiğimiz, çok dinlediğimiz, gün içinde aniden duymaya "ihtiyaç duyduğumuz" bir grubun Türkiye'ye ayak basması, yani mutluluk demek. Kendileriyle tanışmıyorsanız acil tanışın, tanışıyorsanız zaten heyecanımızı paylaşıyorsunuzdur. Yeehaaa! Biz diyoruz ki, ya hep beraber toplanalım biz bir ev alalım, ya Nanna Oland Fabricius biraz para çıksın, ona burada şöyle Cihangir Çukurcuma taraflarında bir yer bulalım. Zaten senede 3429 kez konsere geliyor, en azından gitmesi gelmesi kolay olur. En son hamileydi de galiba, çoluk çocuk toplanıp gelmesin kızcağız her seferinde. Muhteşem şakalarımızı bir kenara koyacak olursak Oh Land yine geliyor, yine hep beraber sanki şahane sesimiz varmış gibi Wolf and I söyleyeceğiz, yine kendimizi güzelliğine bakmaktan alıkoyamayacağız, yine güzel bir akşam olacak. Daha önce kendisini ve melek sesin dinlemediyseniz bir fırsat daha çıktı, affetmeyin. İşte size girizgahı yaparken bahsettiğimiz olayın göbeğindeyiz, tanımadığımız bir grup söz konusu, ancak tanışmak için heyecanlıyız çünkü bizce acayip bir merak uyandırdılar. Bu arkadaşlar kendilerini "apokaliptik uzay funk grubu" olarak tanımlıyor. Ne diyorsun sen birader demeden önce yaptığımız playlist'teki birkaç şarkılarını dinlemenizi öneriyoruz çünkü garip bir şekilde haklı olabilirler. Keşke elimizde olsaydı da bu şarkıları ortaya çıkarma süreçlerine şahit olabilseydik. Nedense Friends'in Ross'un klavye çalmaya karar verdiği bölümünü hatırlatacağına dair bir düşüncemiz var ama, bilemiyoruz... Kendilerini keşfetme sürecinde edindiğimiz izlenim: 17 Aralık'ta bizi eğlenceli ve tuhaf bir gece bekliyor, denemeye değer. The Dears için net bir açıklama yapalım: Morissey'i sevenler bunu da sevdi! Siz daha önce Star Wars karakteri isimli Murray Lightburn'un sesini duydunuz mu? Adam her şarkı söylediğinde melekler konuşuyormuş gibi hissediyorsunuz. Bu insanlar çok güzel müzik yapıyorlar arkadaşlar. Hani kalbinizin parçalandığı ya da içinizi sebebini tam bilmediğiniz bir heyecanın kapladığı günler vardır ya, bunların hepsinde hayatınızın soundtrack'i olarak arka planda The Dears'ın bir şarkısını duymak istiyorsunuz. Sırf dinlemek için değil, var oldukları için teşekkür etme amacıyla bile gidilir, her yerinizden öpüyoruz. Oh Land'e gidilir, ayrıca Jay Jay Johanson geliyor, ağlayarak dans etmek isterseniz.


Hadi diyelim tüm bunları kabullendiniz ve yolunuza devam etmeye karar verdiniz. Tabii ki işin bir de para kazanmaya çalışma kısmı var. Sonuçta kimse size blogger olduğunuz için maaş verecek değil. Sabit bir geliriniz yok, ne kazanacağınızı bilmiyorsunuz, hayatınızla ilgili net bir planlamaya giremiyorsunuz ve tam anlamıyla 1 ay sonra ne olacağını bilmiyorsunuz. Manyaklık değil mi? Bir de Türkiye'de bu işlerin ne kadar hafife alındığını düşünecek olursanız durum bayağı vahim... Sanki herkes herhangi bir araştırmasını internet üzerinden yapmıyormuş, bloglar hepimizin hayatının içinde değilmiş, hatta birçok konuda tercihlerimizi şekillendirmiyormuş gibi davranan yüzlerce insanla bir arada olmak durumundasınız çünkü. 1 ay kazandığınız paranın çeyreğini diğer ay kazanıp kazanamayacağınızı bilemeyeceksiniz. Bazen yapmaya gönülsüz olduğunuz işlere yönelmek zorunda kalacaksınız falan, bunlar hep kabullenmek durumunda olduğunuz konular. Biz işin bu kısımlarını küçük çaplı atlatıp bir sonraki aşamalara doğru ilerlemiş olmamıza rağmen halen ciddi anlamda bu durumdan şikayetçi bir haldeyiz. Yer yer büyük umutsuzluklara kapılıyor, yer yer çaresiz hissediyor, yer yer mutsuz oluyoruz. Ama devam ediyoruz tabii. Çünkü çok çalışıyoruz, hakikaten çok çalışıyoruz. Muhtemelen tipik, ortalama bir maaşlı çalışanın çalışma saatlerinden kat kat fazladır. Çünkü hem kabul görmeyen, hem anlaşılmayan, hem ne kadar emek verildiğine dair kimsenin bir fikrinin olmadığı bir mesleğe sahip olmak, özellikle de Türkiye koşullarında bu mesleğe sahip olmak ciddi bir çalışma gerektiriyor. İşin kötüsü 8-5 çalışayım, sonra eve geleyim tv'nin karşısında bayılayım tarzında bir iş de olmadığı için nerede durmamız gerektiğini bilmeden sabahlara kadar yazı yazarken falan buluyoruz kendimizi. Çok şükür yazmaktan, keşfetmekten, üretmekten bayağı keyif alıyoruz da akıl sağlığımızı koruyabiliyoruz. Görmek istemediğimiz, okumak istemediğimiz, uyduruk bir şekilde yazıldığı aşikar olan içerikleri hatırlatabilecek şeyleri bile yazmamaya çalışıyoruz. O yüzden küçük bir çemkirme, iç dökme, dertleşme yazısı yazmayı da hak etmişizdir diye düşünüyoruz. Özetle blogger piyasasına durum bu arkadaşlar, hani "ben de blogger olmak istiyorum, nasıl başlasam?" diye mailler atıyorsunuz ya, önce şu yukarıda yazdıklarımızdan haberdar olmanız iyi olur diye düşündük. Umuyorum kaliteye, ortaya konulan değere ve samimiyete değer verildiği zamanlara da denk geliriz bir gün 🙂 Sevgiler! Yazdıklarının altına imzamı atarım. Hedef odaklı çalışan çok az firma ve bu işi gerçekten hakkıyla yapan çok az blog yazarı var. Maalesef gerçekler bunlar. Zorlu bir süreç, çok çalışmak, üretmek ve karşılığını da görmemek en zor kısmı olsa gerek. Yine de uzun vadeli bir maraton olduğu unutulmamalı. Balon hesaplar kısa vadede fayda sağlasa da içeriği sağlam bloglar kendilerini göstermeyi de başardığı sürece uzun vadede fayda göreceklerdir. Hadi firmalar davet ediyor, o kısmı anladık. Ya her yere koşarak gidenler! Yahu bir bak, sana uyuyor mu bu etkinlik, orda yediğin içtiğin bu kadar mı önemli ya da çektiğin boy boy fotolar! Şahsen güvenmediğim, bilmediğim, gerçekten sevmediğim hiçbir şeyi ne anlatırım, ne överim, ne fotoğrafını paylaşırım. Yazının gerçekliği ve samimiyeti harika. Neredeyse hiç bir marka planlamacısı, ajans yetkilisi veya kurumsal iletişimci elini taşın altına koymak istemediğinden risk almadan alışılagelmişin peşinden sürükleniyor. Sonuç olumlu olduğunda artı puanı hanesine yazarken olumsuz olduğunda kabak kendi başına patlamıyor. Hal böyle olunca "içindekinin lezzetinden çok paketin albenisi" reyting topluyor. El birliğiyle bu durumu tersine çevirebilmek dileğiyle. Güzel bir yazı fakat "Baba parası yemiyoruz, emekçiyiz" kısmına çok da katılamayacağım. Bu işten para kazanılıyordur tabii ki yalnız sermayesiz, desteksiz böyle işlere girişilemeyeceği de aşikar. Bu yorum bir "hadi şunlara bi laf çakayım" yorumu değildir. Beğenerek takip ediyoruz efenim... Selamlar. 8/6 çalışıyorum. Güne, kendime, hayata hiçbir şey katmadan anlamsızca geçip gidiyor günler, çok üzülmekten başka bir şey yapamıyorum. Ve her gece uyuduğumda ne kadar ömrümün kaldığını düşünüpü hiç olmazsa kalan günlerimin iyi geçmesini umud ediyorum. Kısacası güzel insan bir çok insandan 1-0 öndesin ve ben seni hala kıskanıyorum. iyi bak kendine :)) benim içinde gez üret paylaş. seviyoruz seni. Samimi ve güzel bir paylaşım olmuş. Iceriklerinizi begenen ve yararlanan biri olarak snapchatteki kisa videolarida hep keyifle izliyorum. Buyuk olasikla sizde dusunmussunuzdur ama birde ben soyleyeyim icimde kalmasin istedim. Blohun yaninda snapchatteki benzer englenceli video kayitlarindan olusan gezi-vlog kanali tarzi bir calismada yapabilirsiniz. Malum suanda okumaktansa izlemek herkese daha kolay geliyor bu nedenle ulasilan insan sayisi artiyor. Boyle bir fikir var mi sizinde aklinizda merak ettim. Kesinlikle katılıyorum. Moda blog olayı nedense aşırı bir şekilde diğer pek çok şeyden önde olmaya başladı ve bunu hakettiğini düşünmüyorum. Daha özgün içerikler üreten ve daha zor şartlarda çalışan dallara gerek ilgi olmuyor ve dolaylı olarak gereken kazanç hiç olmuyor. İnanılmaz zorlu bir yolculuktayız hepimiz. Bu süreçte iyiyle kötüyü ayırt edecek en azından temel kavramlar hakkında değerlendirme yapabilecek düzeye gelinebilmesini arzuluyorum. Harika bir yazı olmuş. Her satırına imza atıyorum ben de. Bundan yaklaşık sekiz yıl önce de aynı şeyleri konuşuyorduk, yaşı müsait olanlar belki hatırlar. 12 yıldır sadece mesleğimden dolayı yazıyorum. Üretiyorum. Bu işi ve paylaşmayı sevmiyorsan bir yerde pes dersiniz.


Efenim listede göremediğiniz, bizim bilmediğimiz, henüz keşfedemediğimiz yerler elbet mevcuttur. Onu da ekleyin, şunu de deneyin dediğiniz yerler varsa biliyorsunuz ki kahve denemek konusunda sınır tanımıyoruz ve bu listeyi güncellemeye son derece açığız. Önerilerinizi bekleriz, gider seve seve deneriz. Açıkçası bazılarını bilinçli olarak yazmadık, zira abartıldıklarını ya da yalnızca isim yaptıkları için ön plana çıktıklarını düşünüyoruz. Gittik, denedik, bu kanıya vardık, öyle uzaktan yargılamaca değil yani. Özetle yollayın önerileri gelsin, İstanbul'un en iyi kahvecileri listesini beraber oluşturmuş, genişletmiş olalım. Yazının temelini 3. Dalga kahveciler oluşturduğu için İstanbul'un en iyi kahvecileri temalı bir yazıya başlamadan önce şöyle bir bilgi eksikliğini gidermemiz gerektiğine karar verdik: 3. Dalga Kahveci ne demek? Yani hepimizin yaldır yaldır kullandığı bu terimin anlamını hakikaten bilip de kullanan kaç kişiyiz şurada? Ulan hepiniz biliyordunuz da bize mi söylemediniz yoksa? Efenim 3. dalgaya kadar eriştiğimize göre bundan önce 1-2 dalga daha olmalı diye düşünüyor olabilirsiniz. Olaya İnek Şaban gibi yaklaşmış olsak da aslında gidişat çok kötü değil, bu mantıkla bile bir sonuca varabiliriz. 1. Dalga diyebileceğimiz kısım bu Nescafe, efenime söyleyelim Jacobs falan gibi lönk diye sıcak suyun içine atıp karıştırıp içtiğiniz kahvelere deniyor. 2. Dalga biraz daha çılgın, çünkü dalga değil mübarek tsunami. Bu Starbucks'ların, bir zamanın popüleri şimdilerin bitiği Gloria Jeans Coffee'lerin piyasaya çıkmasıyla gelişiyor. Yani bize latte'ler, cappucino'lar, daha alengirli kahveler sunan kahvecilerden bahsediyoruz. 3. Dalga ise son birkaç sene içinde hayatımızın merkezine oturuveren, daha özellikli, daha nitelikli kahveleri ve dolayısıyla daha butik kahvecileri kapsıyor diyebiliriz. Kahve çekirdekleri, öğütme, kavurma işlemleri, hepsi ayrı ayrı önem kazandı ya, aslında bunların hepsi 3. Dalga kahvenin hayatımıza girmesi ile yaygınlaştı diyebiliriz. Tabii ki bundan önce de kahveyle ciddi ciddi ilgilenen, hatta hobi derecesine taşımış insanlar vardır, ancak biz olayın yayılmasından söz ediyoruz. Oh be, artık neden bahsettiğimizi bilerek konuya devam edebiliriz. Şimdi İstanbul'daki favori kahvecilerimize geçelim. Bu arada, eklemeden geçmeyelim, biz son dönemlerde bilgisayarımızı da yanımıza alıp bunların hepsine tek tek yolumuzu düşürdük, işimizi oralarda yaptık. Böylece "5 sene önce bi' kere orada kahve içmiştim ve çok güzeldi, şimdi kötüyse yapacak bir şey yok biz gideli çok olmuştu" diyeceğimiz bir durum yok. Bizi birazcık tanıdıysanız zaten girip internetten gördüğümüz 5 tane kahveciyi oh bunlar çok süper diye yazmayacağımızı bilirsiniz. MOC İstanbul'da gerçekleştirmenin imkansıza yakın olduğu iki şey var: 1. Kötü bir kahve içmek 2. Yer bulmak. Şayet ikinci problemin üstesinden gelmeyi başarıp müdavimlerin arasından sıyrılarak yer kapmayı başardıysanız birinci maddeyi kendiniz deneyerek görebilirsiniz. Bizce en önemli özellikleri kesinlikle kaliteli kahve çekirdekleri kullanıyor olmaları. Ayrıca yine son derece kişisel bir yorum olacak ama "nasıl olsa artık belirli bir kitleye hitap ediyorum, ne yapsak içecekler" mantığında olmamaları. İstanbul'da yılda 2342 tane kahveci açılıp kapanmasının temel sebebi kesinlikle bu mantık ve MOC'ta böyle bir durumla karşılaşma ihtimaliniz olmadığını düşünüyoruz. Bir de unutmadan, burası hayvan dostu bir kahveci. Köpeğinizi kapıp kahvenizi içmeye gidebilirsiniz yani. Kitaplığı da var, artık bavulunuzla gidip yerleşir misiniz bilemiyoruz. Ama biz bu sebeplerden ötürü MOC'u ekstra seviyor, öpücüklere boğmak istiyoruz. Hazır buralara kadar gelmişken bir diğer sevdiceğimiz olan Gravite Coffee'yi de es geçmeyiz. Birçok kişi "aman yazmayın da sadece biz gidelim, orası da kalabalıklara boğulmasın" korkusu yaşıyor ama biz buranın kahvelerini de o kadar seviyoruz ki gizleyemedik. Bizce Gravite'nin kahvelerinin güzelliği ile birleşip combo yapan en önemli özelliği çalışanlarının gerçekten über sempatik olması. Bu sebeple hangi çekirdeği önerirsiniz, ben şöyle kahve seviyorum ama sizde böyle varmış gibi adam kitleyen kahvesever muhabbetlerine girerken hiçbir çekince yaşamanıza gerek yok, gerçekten yardımcı olmak istiyorlar. Şu dönem itibarıyla 4 farklı çekirdek seçenekleri ve bol bol buzlu kahve çeşitleri mevcut. Ayrıca oldukça lezzetli kahvelerin yanı sıra tatlı konusunda da genellikle çok çeşit oluyor ve sağlıklı seçenekler bulabilmeniz de mümkün. Chia puddingler, granola barlar, unsuz kekler kol geziyor, bu gibi arayışları olanlar için bayağı mantıklı bir nokta. Bizim gibi "ya daha sağlıksız, şöyle kremalı falan bir şey var mı" diye soranlar için de bir şeyler ayarlamışlar, merak etmeyin. Unutmadan ekleyelim, menüde alkollü içecek seçenekleri de mevcut. Ayrıca çalışmaya da gayet müsait. Bizce civarın en iyilerinden. Coffee Department kendi tabirleriyle bir "kahve stüdyosu". Özel kahve çekirdekleri bulup kavurmak gibi bir misyonları var. Stüdyolarında kavurma, demleme ve tadım üzerine çalışmalar da yapıyorlar. Özetle yukarıda listede söz ettiğimiz diğer kahvecilerden biraz daha farklı bir konsepte sahip olduklarını da söyleyebiliriz. Bu özellikli çekirdekler bulmak konusunda atıp tutmadıklarına da eminiz çünkü buraya yolumuzun düştüğü günlerden birinde Berlin'deki en sevdiğimiz kahvecilerden biri olan The Barn'dan aldıkları çekirdeklere denk geldik ve bize şahane bir kahve hazırladılar. Bizce Balat civarında kahve işini en ciddiye alarak ve en özenerek yapan mekan burası, kesinlikle denemelik. Ayrıca Coffee Deparmant'ın sitesi üzerinden de evinize kahve siparişi verebiliyorsunuz. Cup of Joy'u denemekte o kadar geç kaldık ki, sonunda "ne bu kadar övüyorlar ya" diyerek merakımızdan sırf burayı denemek için bilinçli olarak yolumuzu düşürdük. Bebek'teki şubesine gitmek yerine Zorlu Center'da yeni açılan şubesine gittik ve şimdi sizi gayet iyi anlıyoruz, çünkü kahveleri gerçekten çok kaliteli. Tek üzüntümüz hindistan cevizi sütüyle yapılan lattelerini kahvemizi sipariş verdikten sonra öğrenmemiz oldu, onu deneyemedik, ama şimdi herkes "aaa onu içmediniz mi" baskıyı yapıyor, o da artık bir dahaki sefere. Bebek'teki şubeye giderseniz içerilerde oturduk kaldık diye üzülmeyin, alın kahvenizi atın kendinizi dışarı. Çünkü bizce burası ünlü annelerin bebeklerini gezdirmesi dışında başka bir amaca daha hizmet etmesini gönülden dilediğimiz Bebek Parkı'nda elinizde kahvenizle bayılmanız için şahane bir fırsat sunuyor. Adres: Kanyon AVM, Akmerkez Wepublic, Topağacı şeklinde birkaç farklı lokasyonda var. Petra'nın Gayrettepe'deki mekanı çok güzel, acayip geniş ve ferah, her yerden antika ve sanat akıyor. Ama bize su bardağında kahve getirdiler. Bir ucundan tutup da içemedik. Ayrıca havuçlu kekleri de çok kötüydü. Petra'ya küstüm. Size de küstüm. Yine önemli bir konuya parmak basmışsınız hanımlar. Bir kahve tiryakisi olarak, 3. dalga kahvecinin ne demek olduğunu bilmiyordum, açıklama nefis... Kahveci tavsiyeleri de hayra geçti. Welldone!


Son yıllarda Dubai'de çalışmaya başlayan ya da Dubai'ye yerleşen bir sürü insanla karşılaşıyoruz ve sonunda bu işten şüphelenmeye başladık. Şüphe derken yanlış anlamayın tabii, pis işlere bulaştılar falan demiyoruz. Daha çok "neden millet Dubai'ye akın etmeye başladı yahu, ne varmış bu kadar" içerikli bir şüpheden bahsediyoruz. Evet tabii ki biz de sürekli "Dubai'de maaşlar çok çılgın!!!" temalı şeyler duyuyoruz ama, neticede lokasyon itibarıyla sanki çok da yaşamalık bir yer değilmiş izleniminden de bir türlü kurtulamıyoruz. Hal böyle olunca biz bu işi bir bilene danışalım, hem Dubai'de yaşamak ya da Dubai'de çalışmak isteyenleri aydınlatalım, hem de kendi merak ettiğimiz soruları soralım dedik. Sevgili Artun Aygün Dubai'de yaşamak ve çalışmak üzerine tüm merakımızı giderdi. Artık Dubai'yi gözümüzde sadece dünyanın en yüksek binasının olduğu ya da paranın üstüne uzanıp güneşlenen insanların yaşadığı bir çöl safarisi diyarı olarak falan canlandırmıyoruz. Hoşçakal cehalet, merhaba gerçek Dubai. İlk önce biraz bu sürecin nasıl geliştiğinden bahsetmek isterim ki konuya bir anda dalıp kafa karıştırmayayım. Dediğiniz gibi Amerika'da yaklaşık 5 sene yaşadım ve o süreç içinde her Türkiye'ye geldiğimde doğduğum ülkede bir şeylerin değiştiğini görüp kendi içimde ''Dönünce nasıl olacak? '' sorusunu sormaya başlamıştım. Pek de yanılmamışım aslında. Ne kadar İstanbul'da yaşasam da özellikle bütün gelişme sürecimin geçtiği Amerika'daki yaşam kalitesini gün geçtikte bulamamaya başladım. Zamanla bu beni farklı araştırmalara itti. Avrupa, Amerika ve çeşitli yerlerde internet üzerinden iş başvuruları yaptım. Dubai fırsatı çıktığı gün benim kafamda da birden fazla soru vardı. Yeni bir yere yerleşme korkusundan çok, acaba orada kafamdaki düzeni kurabilecek miyim gerginliğiydi bu. Sorunun amacından sapmadan konuyu bağlayayım. Sorunun tam olarak cevabını bir iki cümlede verecek olursam. Amerika'daki o kültür evet bambaşka. Yaşama bakış açıları, kaliteli yaşamı her yönden çözmüş olmaları vs. Türkiye'de ise son yıllarda daha muhafazakar olma durumu ve özgürlüklerin kısıtlanması ise Amerika'daki durumun tam tersi. Dubai ise altyapısı muhafazakar olan, ama orada bulunan, dünyanın her tarafından gelen expatlar sayesinde küçük bir Amerika diyebilirim. Hatta tek bir cümle olarak anlatacak olursam, Avrupalıların yaşadığı Amerika şeklinde de özetlenebilir. Evet hayat pahalı ama bu neden ve nerede keyif aldığınıza bağlı. Dünyanın her yerinde bir kahveye 161417481 lira verecek yerler bulabilirsiniz ama sizin zevkinize göre daha lezzetli bir kahveyi 5 liraya almak da mümkün. Ama gece hayatına girince işin ucu biraz kaçabiliyor. Dubai'de İstanbul'dakilerle kıyaslanamayacak kadar kaliteli ve çeşitli mekan var. Enteresan olan, burada bir bar/mekan açmak için, açılan mekanın bir otele bağlı olma durumu söz konusu. Ama her sokak başında bir otel olduğu için mekanın otel içinde bulunmasına gerek kalmadan bir şekilde yasal hale sokuyorlar. Bu süreç çok kolay olmadığı için alkol fiyatları da orantılı olarak tavan yapmış halde. En kalitesiz yere de en kaliteli yere de gitseniz bir bira minimum 30 dirhem, yani 25tl civarında. "Çok kötü bir gün geçirdim, günümü sert bir içkiyle bitireyim" deyip bir Long Island içme kararı alırsanız da fiyatı yaklaşık 50-80 dirhem civarında. Ama dediğim gibi yine nerede nasıl keyif aldığınıza bağlı. Benim için sevdiğim müziği dinleyip, yanımda sevdiğim insanların olması yeterli olduğu için güzel yerleri keşfedip bütçeme göre de hareket edebildim. Yukarıda bahsettiğim, maaşın ve kiraların doğru orantılı yüksek olma durumunu şöyle açıklayabilirim. Örneğin aylık yaklaşık 10.000 dirhem, yani 7500 tl maaş alıyorsunuz, ki bu para burada 1-2 sene iş tecrübesi olan birinin kolayca kazanabileceği bir para. Dubai'nin oturulabilir bir bölgesinde bir stüdyo dairenin yıllık kirası yaklaşık 50.000 dirhem civarından başlıyor. Marinaya veya şehir içine yakın olan bir yerde oturmak isteyen biri minimum yıllık 80.000 dirhemi gözden çıkarmak zorunda. Ama eğer kurumsal bir şirkette çalışıyorsanız aldığınız maaşın yanında bir de ev bütçesi alıyorsunuz. Şirketler genelde bu ev bütçesini yıllık ortalama 60.000 dirhem olarak belirliyorlar. Ben kişisel olarak şehirden 5-10 dakika kadar uzak, tipik Amerikan "townhouse" evlerinden birinde, bir ev arkadaşıyla birlikte yaşamayı tercih ettim. Bahçesi olması, sitenin içinde göllerin, havuzların ve yeşil alanların olması beni bu seçimime itti. Hayatta en çok değer verdiğim varlık olan köpeğim için de en iyi karar buydu. Genel olarak harcamalarına dikkat eden ve evini biriyle paylaşan yeni bir mezun rahat bir şekilde böyle bir yerde yaşayabilir. Farklı noktalardan cevap verilebilir bu soruya. Dubai'nin tek kötü noktası Mayıs ve Eylül ayları arasındaki dayanılmaz sıcaklar ve ülkenin bir çölün üstüne kurulu olması. Doğal güzellik ve bitki örtüsü sıfır. İstanbul'u özleten tek konu o oldu açıkçası. Sabah kalktığında insan bir mutlu uyanıyor orada. Trafik yok, herkes kurallara uyuyor, yaşayanların birbirine saygısı var. Suç oranı yok denecek kadar az. Markete girerken rahatça anahtarı arabanın üstünde bırakıp geri geldiğinizde arabanızı orada bulacağınızdan emin olduğunuz bir yerden bahsediyorum. Yaşadığım ev müstakil bir evdi ve 1 sene boyunca kapıyı bir kere bile kilitlemeden oturduğum bir yerden bahsediyorum. Köpeğim olduğu için bahçeye açılan kapı da 24 saat açıktı. Bir yerde güven olunca insan zaten mutlu oluyor. Ayrıca burada yaşamak için Arapça bilmenize hiç gerek yok. Hatta öğrenmenizi gerektirecek herhangi bir durum da yok. Devlet dairesine gittiğiniz zaman bile herkes İngilizce bildiği için bütün işlemlerinizi İngilizce gerçekleştirebilirsiniz. Her yerde, her tabelada, her işarette Arapçanın yanında İngilizcesi de mevcut. Bu da yaşamak için çok büyük bir kolaylık sağlıyor. Ülke 7 eyaletten oluşuyor. Dubai ve Abu Dhabi bunlardan ikisi. Bu 2 eyaletin kuralları diğerlerinden farklı ve çalışan expat nüfusu bu iki eyalette yaşıyor. Diğer 5 eyalet ise çok katı İslami kurallara sahip. Kız arkadaşımdan örnek verecek olursam. İstanbul'da giyerken rahat edemediği şeyleri Dubai'de çok rahat giyip, herhangi bir kaygısı olmadan yaşayabiliyordu. Türkiye'de istediği herhangi bir yerde güneşlenemeyen bir kadın, New York'taki Central Park'ta güneşlenen bir Amerikalı rahatlığında Dubai'de istediğini yapabilir. Lokal nüfus çok az. Yanlış hatırlamıyorsam sadece 4% 'ü lokal Dubai'nin. Benim de 2 arkadaşım olmuştu sadece lokal olarak. İş sonrasında deniz kenarında bir lounge'a gidip happy hour'da arkadaşlarınla içki içmek ne kadar kötü olabilir ki? 🙂 Dediğim gibi opsiyonlar sınırsız. Amerika ve Dubai arasında seçim yapamam o konuda. Kadın olarak sadece "yarın iş var aman hangover olmayayım" kaygısı yaşayabilirsiniz. Adamlar her şeyin en büyüğü, en uzunu, en genişi vs. konusunda rekorlar kırmaya ant içmişler. Örneğin burada dünyanın en büyük alışveriş merkezi olan Dubai Mall var. Ekonomik güçleri gerçekten sonsuz. Bunun da başlıca sebebi altın kaynakları. O yüzden her şey bu kadar kısa sürede, en kalitelisinden yapılabiliyor. Über bile ne yaparsam adamların dikkatini çekerim demiş ve istediğin yere helikopter çağırma özelliğini sunmuş. Überboat seçince İstanbul'da değişik gelirken Dubai'de ÜberHeli seçebiliyorsun! Yapay bir ortam kurma dışında başka bir opsiyonları olmadığı için parayla o açığı kapamaya çalışıyorlar. Önceden de dediğim gibi tek kötü yanı sıcaklar ve bu yapay ortam. Bu durum benim için pek sempatik değildi ama işten kalan zamanımda köpeğimle sitemdeki "yapay" göl kenarındaki çimlerde oturmak, bulabildiğim yeşilliği kullanmak da yaptığım günlük aktivitelerdendi. Dubai'ye giden arkadaşlarıma verdiğim küçük bir liste var hazırda onu sizinle de paylaşayım. Çölde safari ve skydiving kesinlikle yapılması gereken iki aktivite. Skydiving için en az 2 ay önceden rezervasyon yapmak şart. -Brunch kültürü inanılmaz gelişmiş bir şehir. Ne kadar anlatsam az. Bu kadar keyif aldığım aktivite sayısı yok denecek kadar azdır. Sınırsız şampanyalı ve her çeşit yemeğin olduğu brunchlara sahipler ve bunlardan en iyi ikisi Al Qasr ve Traiteur. -Akşam yemeği olarak: Robertos, tekne üzerinde bulunan Aprons&Hammers -Tarihler uyarsa Piknik Electronik ve Groove on the Grass kaçırılmaması gereken iki etkinlik. -Lounge bar olarak Iris, Jetty, 40 kong, Q43 önerebilirim. -Son olarak beach club ve gece kulüpleri için Blue Marlin UAE, Level 41, Anantara ve GQ tavsiyelerinde bulunabilirim. Dediğim gibi zaten tarihi olmayan, her şeyin yapay olduğu ve doğal güzellikleri olmayan bir yerde önerilerim bunlarla sınırlı. Umarım okuyanlar keyif alır ve faydasını görür. Merak ettiğim bir konu vardı ama, SAĞLIK ve Sosyal Devlet anlayışı. Sağlık hizmetleri nasıl, kazada belada etraftakilerin tavrı dezavantajlılara karşı bakış açıları ve pozitif ayrımcılık gibi konular. Bana tüketim ve kurgu bir dünyaymış gibi geliyor. Daha iyi şartlarda bir yaşam ve iş için Dubai ilk seçeneğim olmazdı herhalde. Yakın zamanda eşimle balayı için BAE Dubai'yi tercih ettik. Gerçekten büyüleyici bir şehir. Ekonomik güçleri sonsuz olunca her şey çok keyifli. Huzurlu ve mutlu insanların yaşadığı bir yer. Suç oranı 0,0001 gibi 😀 Şüphesiz ki bende orada çalışmak ve yaşamak isterdim. Ben de eşimin işi dolayısıyla bir süre sonra Dubai'ye taşınacağım. Çok korkuyordum, bu yazı gerçekten bir nebze içimi rahatlattı. Ben de psikoloğum ve orada mesleğimi icra edebilmem için hangi şartları yerine getirmem gerekli çok merak ediyorum. Türkiyeden aldığımız lisans diplomaları orada geçerli mi? Belki bir süre çalışmayabilirim ama yıllarca da işsiz kalmak istemem. Bilgisi olan varsa paylaşabilirse çok sevinirim..


Eminiz daha önce "Bavul Hazırlama Rehberi" ya da "Seyahate Giderken Alınacaklar" gibi 80 tane listeyle karşılaşmışsınızdır. Onların kaç tanesinin hakikaten işe yaradığını düşünüyorsunuz bilmiyoruz, çünkü bu listeler çoğunlukla "pasaportunuzu sakın unutmayın" "diş fırçasız olmaz" gibi eğer bavulunuzu gözünüz kapalıyken falan hazırlamıyorsanız unutmayacağınız şeyleri size müthiş bir öneriymiş gibi sunuyorlar. Hey dostum neden bahsediyorsun, nesin sen kaçık falan mı he? Tabii ki yanımıza pasaportumuzu almamız gerektiğini biliyoruz. Bize daha kayda değer bir şeyler söyleseniz? Sonuç olarak geçen gün bu saçmalıktaki listelerden birine daha denk gelince tamam dedik, biz bunun işe yarayan versiyonunu yapalım. Açıkçası birkaç kişiden de böyle bir istek gelince bir gazla oturduk yazdık. Bu noktada yanınıza alacaklarınızın yanı sıra bu süreçte ne gibi detaylara dikkat etmeniz gerektiğini ya da gözden kaçırabileceğiniz konular hakkında ipuçlarını da yazıya dahil etmeye çalıştık. Aşağıda okuyacaklarınız tamamen bizim seyahatlerimiz boyunca yaşadığımız saçmalıkların, yer yer unutkanlığımız yer yer sabahın köründe kalkmalarımız sonucunda başımıza gelen işlerin, deneyimlerin sonucunda size söylememizin mantıklı olduğunu düşündüğümüz şeylerden oluşuyor. Elbette bunların arasında çoğunuzun "e bunu zaten biliyoruz" diyebileceği şeyler çıkacaktır, ancak özellikle sık seyahat etmeyenler bu gibi detayları kaçırabiliyor. Birilerinin işine yarayacaktır diyerek, konuya girelim. 1. Önemli belgelerinizi tek bir yerde toplayın. Şimdi sakinliğinizi korumaya çalışarak seyahate çıkmadan birkaç saat öncesini düşünün. Acayip bir kaos, kapıdan çıkmak üzereyken üstünüze çöken bir "ulan ben kesin bir şey unutuyorum ama ne" havası hakim di mi? Emin olun kaç tane seyahate çıkarsanız çıkın, bu iş sizin için ne kadar normalleşirse normalleşsin o panik durumu hiçbir zaman geçmiyor. Neticede evinizden çok uzağa bir yere gidiyorsunuz, herhalde bir endişeniz olacak. İşte tam olarak o kaosa sürüklendiğiniz anlarda bir şeyler tamamen aklınızdan çıkabiliyor ve "ulan o unutulacak şey mi" dediğiniz şeyi bile geride bırakabiliyorsunuz. Bunun için o "gerçekten önemli" olduğunu düşündüğünüz ve bavulun içine girecek değil, yanınızda taşımanız gereken şeyleri tek bir yerde toplayın. Bir föyün içine falan olabilir. Bunlar nedir? Pasaport, kimlik, seyahat/sağlık sigortanız olduğuna dair bir belge, rezervasyonlarınıza dair bir belgeniz varsa onlar... Bu gibi belgeleri tek bir yerde, şöyle sağlam bir kafayla önceki akşamdan toparlar ve havaalanında yanınıza alacağınız çantanıza koyarsanız kendinizi çok daha güvende hissedersiniz. Çünkü aslında bu gibi şeyleri yanınıza almayı unutmadığınız sürece neyi unutursanız unutun önemi yok, bir şekilde gittiğiniz yerde idare edebilecek bir alternatifini bulursunuz. Bu arada hazır konusu açılmışken, pasaportunuzun ve vizenizin geçerlilik tarihlerini de mutlaka kontrol edin. Sonra geçerlilik süresi bitmiş pasaportunuzla kös kös eve dönmeyin, depresyona sürüklenmeyin. Klişe ama gerçek, yanınıza almanız gereken şeylerin bir listesini yapmak her zaman işe yarıyor. Sonuçta birkaç günlüğüne de olsa yaşamınızı bir başka yerde sürdürüyorsunuz, haliyle bunun için yanınıza almanız gereken her şeyin aklınıza bir kerede gelmemesi gayet mümkün. Biz bunun için telefonun notlar bölümünü kullanıyoruz. 50 tane farklı app falan çıkmış olabilir ama niyeyse biz bu konuda bayağı gelenekçi ilerlemekten yanayız, şu ana kadar da unuttuğumuz çok önemli bir şey olmaması da bunun sayesinde galiba. Bir kere Küba'dayken şarj aleti unuttuğumuzu sanıp kalp krizi geçirecek gibi olmuştuk, çok şükür o da bir yerlerden çıktı. 3. Uçakta yanınıza ne alamayacağınızın da bilincinde olun. Carry on, sırt çantası ya da el çantası fark etmez, uçakta yanınıza alacağınız şey her ne ise, onun içine koyamayacağınız bir takım şeyler var ve bunlardan haberdar olmanız gerek. . Aksi takdirde çantanıza bakan güvenlik görevlilerinin "çantanızı açmanız gerekiyor" ya da "bunu çöpe atacağız canısı yapacak bir şey yok" cümlelerine ağız yüz buruşturmaktan öteye geçemezsiniz. Belli sıvı kısıtlamaları olduğundan zaten haberdarsınızdır ama, yine de söyleyelim. Uçakta çantanıza koyabileceğiniz sıvılar ve jeller için genellikle 100 ml'ye kadar izin var. Yani dev parfüm şişemi çantama koyayım diyecek kadar coşmamalı ya da "lens solüsyonumu da almazlar herhalde" diye düşünmemelisiniz. Alırlar Kamil, alırlar... Bu sıvı kısıtlamaları dışında uçağa alınmayan başka şeyler de var. Bunların başında tabii ki kesici, delici aletler geliyor. Üzgünüz, ekmek bıçağınızı ya da darbeli matkabınızı da maalesef Venedik gezinize götüremeyeceksiniz..... Şaka bir yana, bazen aklınıza gelmeyecek şeylere sıkıntı çıkarabiliyorlar. Örneğin birine saplamak amacıyla kullanmayı aklınızdan geçirmeyeceğiniz bir törpü çantanızda kaldıysa ya da ne olur ne olmaz diyerek çantanıza 2-3 tane çakmak attıysanız onlarda bile sorun olabiliyor. Biz yaşadık, oradan biliyoruz. 4. Bavulunuza ne koyamayacağınızı bilmekte de fayda var. Tabii ki size bavulunuza çalıntı tablolarınız ve kalaşnikofunuzu koymayın gibi önerilerle gelmeyeceğiz, korkmayın. Bu noktada söz ettiğimiz şey biraz daha farklı. Ülkelere sokabileceğiniz bazı şeyler konusunda kısıtlamalar olabiliyor. Sizin sorun olacağını tahmin etmediğiniz şeyler bavulunuzu X-Ray'den geçirdiğiniz anda "aç kardeşim bavulunu, ne ayaksın sen" noktasına gelebiliyor ya da tam oh vize onayını atlattık, işte giriyoruz ülkeye dediğiniz sırada çıkışta gümrük kontrolündeki adam aç bavulunu, o bavul niye o kadar büyük diye tutulabiliyor. Ne gibi şeylerden söz ediyoruz? Örneğin sigara. 2 hafta X şehrine gidiyorum, free shop'tan yanıma 2-3 karton sigara alayım diye gaza gelirseniz ve yanınızda o miktarda sigara olduğunu tespit ederlerse çoğu ülkede o sigaraların izniniz olduğu kadarını size bırakıp geri kalanını sizden alıyorlar. Hatta bazı ülkelerde o kadar katılar ki iş ceza kesme boyutuna kadar gelebiliyor. Acı ama gerçek. Aynı şekilde bu bazı bitkiler hatta meyveler için bile geçerli olabiliyor. Almanya'daki dayıma bilmemne çiçeğini götüreceğim derken kendinizi sorgu odasında falan bulabilirsiniz yani. Bu durum yanınızda ne kadar para götürdüğünüz için de geçerli. Örneğin çoğu Avrupa ülkesinde 10.000 euro üzerinde nakit para ile gidiyorsanız bunu da belirtmeniz gerekiyor. Bu gibi pek çok konu var, ancak ülkelere göre değişiklik gösterebildiği için size net bir liste veremiyoruz, gideceğiniz ülkeye göre gitmeden şöyle bir araştırmakta fayda var. Bu arada, yedek valizin şöyle bir avantajı da oluyor: Tax free için havaalanındaki ilgili birime gittiğinizde vergi iadenizi alırken bazen sizden aldığınız ürünleri göstermeniz istenebiliyor. Bu noktada yeni aldığınız her şey yedek valizinizin içinde olursa bavulu açıp cebelleşmek yerine direkt yedek valizinizin içindeki şeyleri gösterebilirsiniz. Kötü senaryo dedik diye konuyu hemen 3. sınıf Amerikan filmine çevirmeyin, bu hikayede bizim kötü senaryomuz bavulunuzun kaybolması. Eğer söz konusu aktarmalı bir uçuş ise, özellikle birkaç aktarma söz konusuysa her zaman bavulunuzun kaybolma ihtimali vardır ve bavulunuz eninde sonunda size ulaşacak olsa da bu süreç birkaç gün sürebilir. Korkutmak gibi olmasın ama bavulu tamamen kaybolana bile denk geldik, tabii bu sizin başınıza gelecek diye bir şey yok. İdil bavul karışması konusunda tam bir pro olduğu için biz deneyimliyiz. O sebeple artık aktarmalı bir uçuş söz konusuysa yanımıza bir carry on alıyor ve içine bizi birkaç gün idare edebilecek lüzumlu eşyalarımızı koyuyoruz. Dolayısıyla şayet bavulumuz kaybolursa paniğe kapılmıyoruz. Seyahate çıkıyorsunuz, deliler gibi fotoğraf çekecek, telefonunuza, fotoğraf makinenize ekstra dadanacaksınız. Bunun için bizim kesinlikle yanımıza aldığımız bir şey var, o da yedek şarj. Portable charger derdik ama demeyeceğiz, Türkçesini yedek şarj diye adlandırmaya karar verdik öyle bahsedelim. Çünkü gün içinde mutlaka şarjınız bitiyor ve fotoğraf çekememe derdine düşüyorsunuz, alın bi' tane, atın bavul gitsin. Merak edenler için biz şunu kullanıyoruz. Ayrıca ikinci bir öneri, hatta zorunluluk olarak gideceğiniz ülkenin priz girişlerinin bizimkiler ile uyumlu olup olmadığını kontrol edin. Aksi takdirde hiçbir şeyinizi şarj edemeyip öyle ortada kalırsınız. Buna çözüm olarak teknoloji marketlerinde hatta D&R gibi yerlerle türlü türlü adaptör mevcut. Şayet gittiğiniz ülkede farklı bir priz girişi söz konusuysa ve adaptörsüz giderseniz, bırakın telefonu şarj etmeyi, saçınızı bile kurutamazsınız valla. Ona göre. 8. Hastalık hastası tavırları sergilemek için bir gün. Tabii ki öncelikle eğlenceli bir şey olması gereken seyahatleriniz öncesinde aman şöyle olursa, ay başıma bir şey gelirse gibi şeyler düşünmek pek de keyifli değil. Fakat yine de tedbiri elden bırakmamak lazım. Ancak yinede günlük yaşantınızda çok sık sorun yaşamadığınız bir takım konuları da göz önünde bulundurarak ihtimaller üzerinden yanınıza birkaç bir şey almakta fayda var. Yara bandı, ağrı kesici, göz damlası, sinek ilacı ya da güneş kremi gibi... Özellikle büyük şehir gezisinden çok daha doğa odaklı bir yere gidiyorsanız böyle bir ihtiyacınız olduğu takdirde bu gibi şeyleri kolay edinebilme imkanınız olmayacağı için atın bavula gitsin. 9. Hırsızları kandırmak için "dahice" fikrimizi uygulayın. Güvenlik önemli, o popo sağlama alınacak, yoksa insan huzurlu gezemiyor. Bu noktada biz aslında o kadar da endişeli bir şekilde gezmiyorken annelerimiz sağ olsun zamanla aklımıza takılan ve son dönemlerde bizi önlem almaya kadar iten bir konu oldu: Yanımıza aldığımız tüm nakit parayı tek bir yerde taşımamak. Özellikle Güney Amerika'da 3 haftaya yakın bir süre geçirince ve orayla ilgili bol bol hırsızlık anısı dinleyince tamam dedik bu işe bir çözüm bulalım. He çok dahice bir çözüm mü bulduk? Yoo. Bayağı geleneksel. Asıl kullandığımız cüzdanın yanında bir cüzdan ne bilelim bir kese benzeri bir şey daha alıyoruz ve paramızı ikiye bölerek birbirinden alakasız yerlere yerleştiriyoruz. En azından güvenlik problemi yaşama ihtimalinizi ön gördüğünüz yerlerde bu tekniği kullanabilirsiniz. 10. Kırılabilecek şeyleriniz için sinsi teknikler kullanın. Biz Y jenerasyonuyuz, internette gördüğümüz Tasty videolarından etkilenip o tarifleri evde denediğimiz ve ortaya rezalet şeyler çıkardığımız kadar, "how to pack" videolarından da etkileniyoruz. Pişman mıyız? Hayır! Birkaç sene izlediğimiz bir videodaki bir tekniği o kadar uzun süredir kullanıyoruz ki bizim için son derece normal bir şeye dönüştü. Kırılabilecek ve ebatları çok büyük olmayan eşyalarınızın bavulunuzda sağlam kalmasını nasıl sağlarsınız? Şöyle: Söz konusu eşyayı bir çorabın içine sokuşturup sonra da o çorabı ayakkabınızın içine yerleştirerek. O bavulları bok çuvalı gibi fırlattıkları videolara da maruz kaldıktan sonra bu eylemi harekete geçirmeden yaşayamazdık.... Guzel olmus 🙂 9. madde için önerim seyahatler için yıllardır kullandığım askeri malzeme yada hac malzemeleri satan yerlerden alınacak bir boyun cüzdanı yada bu yıl kullanmaya başladığım bel cüzdanı. Pasaport ve ana parayı bu çantada gıysımın bel bolgesınde gorunmeden tasıyorum ve gunluk kullanacagım nakıt ve kredı kartını el cantama alıyorum. Cok sukur bu zamana kadar ıdare ettım. Benim gibi unutkan insanlar için güzel bir bilgi birikimi olmuş. Aktarma yapılan ülke için vize gerekmiyorsa, bavul kaybını minimize etmek için bavulu o ülkeye kadar yollayip, tekrar check in yapılmasını şiddetle öneririm. Eğer olmuyorsa, aktarma yapılan ülkedeki havaalanına inildiğinde, uçulan havayolu görevlisi bulunup,'bavulumu bi check edermisiniz' denilebilir. Ayrica bavulun fotografının çekilmesi de önerilir.