11 yıllık yurt dışı serüvenine sahip, Amsterdam'da iş arama sürecini başarıyla geçmiş ve profesyonel iş hayatına Amsterdam'da devam eden Seda ile gerçekleştirdik bu sefer röportajı. O aynı zamanda Kitchen Crashers gezi & yemek bloğunun yazarı. Profesyonel doğum ve aile fotoğrafçısı. "Amsterdam Anneleri" ve "Hollanda'nın Çalıs an Anneleri" adlı sosyal medya gruplarının kurucusu. 2013 yılındaki ilk annelik deneyimi sonrası Doula olmaya karar veren ve bu konuda eğitim alan Seda "doğumda sadece bir bebek gelmez dünyaya, bir kadın da anne olarak yeniden doğar" diyor ve profesyonel iş hayatının yanı sıra doğumlara girerek annelere destek oluyor. Şehir hayatının hareketliliği & zenginliğini ve küçük şehrin sakinliğini, huzurunu & düzenini ben Amsterdam'da buldum diyor Seda. Bu iki dünyanın en iyi özelliklerinin Amsterdam'da tam da ayarında harmanlanmış olduğunu düşünüyor. İstanbulla karşılaştırıldığında ufacık ama sürekli yenilenen, değişen, dönüşen bir şehir, bir o kadar da huzurlu ve güvenli. Hele ki çocuklu aileler için biçilmiş kaftan olduğunu düşünüyor. Şehir merkezinde oturup, 1km2 içinde 3-4 farklı çocuk parkı bulabilir, çocuğunuzu okula bisikletle güvenle gönderebilirsiniz diyor. Seda'nın alışmakta zorlandığım tek şey, Hollandalıların bizim kaba tabir edebileceğimiz dolaysız konuşma şekilleri oldu demesi beni hiç şaşırtmadı. Çünkü Almanya'da da benim tam da deneyimlediğim şey buydu. Dolaysız, direk yüzüne ne hissedildiğinin söylenmesi. Seda, ilk başlarda bu beni cok rahatsiz etse de şimdi artık alıştım, ve hatta bu şekilde kabullendim diyor :) Aynı benim kabullendiğim gibi :). Hatta ve hatta kaba olmadığı sürece duygu ve düşüncelerini dolaysız söyleyebilmenin ne kadar önemli ve gerekli olduğunu da öğrenmiş oldum diyor. Onunla Amsterdam özelinde ve Hollanda genelinde hayat kurma, yaşam koşulları, yurt dışında çocuk yetiştirme üzerine çok yönlü bir röportaj gerçekleştirdik. Ben sordum, O da hiç sıkılmadan anlattı. Adım Seda Çınar Ceyhan. Eşim ve iki oğlumla (4,5 ve 2 yaşlarında) Amsterdam'da yaşıyorum. İzmir'de doğdum büyüdüm. Lisans ve yüksek lisans eğitimimi İstanbul'da tamamladım ve 7 sene orada yaşadım. Bu süre zarfında birçok farklı sebeple yurtdışına çıktım, Avrupa'da seyahat ettim. Hollanda özelinde yurtdışı serüvenim ise bundan 11 sene öncesine dayanıyor. 2007 yılında Türkiye'de çalışmaya başladığımda, o zamanki erkek arkadaşım Hollanda'da bir bankada iş buldu, ve oraya taşındı. Yaklaşık 3 sene Hollanda-Türkiye arası mekik dokumaya başladık. Gidip geldikçe Amsterdam'ı ve genel olarak Hollanda'yı sevmeye başladım. Eşimle evlenmeye karar verdikten sonra, yaşamak istediğimiz yer konusunda bir tercih yapmamız gerekiyordu ve Hollanda'da yaşamayı tercih ettik. Eşimin hali hazırda Hollanda'da bir işi vardı, işinden memnundu. Ben işe işimden, şirketimden memnun olmakla birlikte, çalıştığım ve yaşadığım yer itibariyle çok da mutlu değildim. Hafta sonları sürekli ya İstanbul'a ya da Amsterdam'a gidip geliyordum ancak bu çok yorucuydu benim için. İş değiştirip İstanbul'a taşinmak da bir seçenekti elbette, ancak İstanbul'un iş hayatı bana çok hitap etmiyordu. Saatlerce trafikte vakit geçirmek, uzun mesailer yapıp kendine zaman ayıramamak ve genel olarak yaşam koşullarının Türkiye'de daha zor oluşu, beni Hollanda'da yaşama kararı almaya itti. Mutluluk! Erkek arkadaşıma kavuşacağım için çok mutluydum ve gide gele artık kendimi daha rahat hissettiğim bir ülkede yaşayacak olmaktan dolayı da çok heyecanlıydım. Öncelikle gitmek istenen ülkeyle ilgili birçok konuda detaylı bilgi edinmek gerekir. Hatta mümkünse o ülkeye bir keşif gezisi yapmak birçok soru işaretini ortadan kaldırabilir. Bence karar vermeden önce gözden geçirilmesi gereken en önemli parametreler; iş ve ev bulma imkanları, dil, kültür ve sosyal yaşam, iklim, ve mesafe.. Yerli halkın yaşam, iletişim, düşünce tarzından, yemeklerine kadar sosyal ve kültürel yapısına adapte olup olamayacağınızı iyi düşünmeniz gerekir. Göçmenlere karşi yaklaşımı da önceden araştırmak çok önemli. Kucaklayıcı olmayan, yabacılara karşı ayrımcılık yapılan bir ülkede çok sıkıntı çekebilirsiniz. Gidilmek istenen ülkedeki kültür ve sosyal yaşam ile ilgili bilgi edinirseniz, kültür farklılıklarını olduğu gibi kabullenmeniz ve bu sayede kültür şokunu azaltabilmek mümkün. Ailenizden ve sevdiklerinizi eskisi kadar sık görememeye hazır mısınız? Memleket hasreti çekmeye hazır mısınız? Gideceğiniz ülkenin Türkiye'ye uzaklığı, uçakların sıklığı, biletlerin fiyati gibi parametrelere bakmakta fayda var. İnsan yurtdışına yerleştikten sonra Türkiye'yi çok özlüyor, ama en çok da ailesini ve sevdiklerini özlüyor. O yüzden sevdiklerinizi ne sıklıkla görebileceğinizi belirleyecek parametrelere mutlaka bakmalı bence. Önce bir önceki sorudaki parametreleri göz önünde bulundurarak hangi ülkeye gitmek istediğine karar vermeli.. Artılar eksiler hesaplanıp ülke seçildikten sonra iş bulma çalışmalarına başlanmalı. Kendinize iyi bir İngilizce CV hazırlayın.. Öncelikle kendi şirketinizin yurt dışı şube veya temsilciliklerindeki fırsatları araştırın. Şirket içi geçişler yeni şirket bulmaktan daha kolaydır. Böyle bir imkan yoksa, yurt dışında yaşayan arkadaşlarınızdan yardım isteyebilirsiniz. Hangi IK şirketlerine bakmanız gerektigi, hangi sektörlerde iş imkanlarının olduğu gibi konularda size fikir verebilirler. Sizin uzmanlık alanınızda çalışan bu IK şirketlerini siz de internet üzerinden araştırabilirsiniz ve CVnizi gönderebilirsiniz. O an pozisyon olmasa bile veri tabanlarında CVnizin bulunması, sonradan çıkan pozisyonlarda sizin profilinize daha çabuk ulaşmalarını sağlayacaktır. Bir yandan da LinkedIn'de profil oluşturun, mutlaka İngilizce olsun, genel bir açıklama ile çalışma alanınızı, tecrübelerini yazın, varsa makalelerinizi, projelerinizi ekleyin. Yetenekler kısmına anahtar kelimeler kullanın, ve iş arkadaşlarınızdan size tavsiye etmesini isteyin. LinkedIn'de begendiğiniz şirketleri takip edin, iş ilanlarına bakın. Ayrıca Monster sitesinden de birçok iş ilanına ulaşabilirsiniz. Şirketlerle ilgili soru işaretleriniz olursa, Glassdoor sitesinden bazı şirketler ile ilgili yorumlara, ortalama maaşlara ve mülakatlarla ilgili faydalı bilgilere ulaşabilirsiniz. Öncelikle eşimle birlikte oturma ve çalışma iznini almanın yollarını araştırdık. Eşimin ''highly skilled migrant statusü'' sebebiyle registered partner olarak kendimizi belediyeye kaydettirme ve oturum ve çalışma izni alabilme şansımız olduğunu öğrendik. Hollanda oturum izni vermek için iki kişinin evli olmasını şart koşmuyor, birlikteliklerini ve aynı evde yaşadıklarını beyan etmeleri oturum izni alabilmek için yeterli şartlar. Böylece belediyeye kayıtlı partner olarak kaydımızı yaptırdık.. Partnerlik statusu sayesinde 2009 yılında, eşimin şirketi aracılığıyla hem oturma ve hem çalışma iznine başvurdum. Çıkması 3 ayı bulmuştu sanıyorum. Oturum vizesi de eşimin oturum vizesi üzerinden çıktığı için ilk etapta 5 senelik çıktı. Türkiye'deki sorumluluklarınız ve pozisyonunuz çok iyi olsa da benzer seviyede yurtdışında iş bulmanın zor olduğunu, merdivenin daha alt basamaklarında iş bulabilme şansınızın ise daha yüksek olduğunu söyleyeyim. Beklentileri biraz düşük tutmakta ve görüşmelerde kendinden emin ancak alçak gönüllü olmakta fayda var. Fazla kalifiye bulabiliyor sirketler Türkleri, çünkü buradaki iş tanımlarındaki sorumluluklar Türkiye'ye göre daha kısıtlı. Türkiye'de bir kişinin yaptığı işi burada belki 2 belki 3 kişi yapıyor. Oturum ve çalışma iznim çıkar çıkmaz Türkiye'deki işimi bırakıp Hollanda'ya gitmedim. İş bulma çalışmalarına Hollanda'ya gitmeden, Türkiye'deyken başlamaya karar verdim. Planımız 2010 yazında evlenmekti ve ben o zamana kadar tecrübe kazanmaya devam etmek ve iş bulma şansımı artırmak için Türkiye'de kalmaya karar verdim. Monster uzerinden 7-8 ay boyunca birçok başvuru yaptım, hatta bir kez yüzyüze görüşmeye gittim ama fazla kalifiye buldular beni, olmadı. Sonunda başvurduğum bir pozisyon için iki yüz yüze görüşme sonrasında o şirketle 2010 Ağustos ayında başlamak üzere anlaştım. Halen aynı şirkette tam zamanlı olarak çalışmaya devam ediyorum. Hayır yaratmadı, tam tersine oturum ve çalışma iznimin olması büyük bir avantaj sağladı. Böylece beni almak isteyen şirketin bürokratik iş yükü azalacaktı. Türkiye'deki sorumluluklarınız ve pozisyonunuz çok iyi olsa da benzer seviyede yurtdışında iş bulmanın zor olduğunu, merdivenin daha alt basamaklarında iş bulabilme şansınızın ise daha yüksek olduğunu söyleyeyim. Beklentileri biraz düşük tutmakta ve görüşmelerde kendinden emin ancak alçak gönüllü olmakta fayda var. Fazla kalifiye bulabiliyor sirketler Türkleri, çünkü buradaki iş tanımlarındaki sorumluluklar Türkiye'ye göre daha kısıtlı. Türkiye'de bir kişinin yaptığı işi burada belki 2 belki 3 kişi yapıyor. Mühendislik pozisyonlarında Hollanda'ca şart koşulabiliyor ancak IT sektöründe İngilizce çoğunlukla yeterli oluyor. Merdivenin üst basamaklarına çıkmak isteyenlerin ise mutlaka Hollandacayı akıcı bir şekilde kullanabilmesi gerekiyor. Eğer ikinci bir diliniz varsa bu dillerin tercih edildigi iş pozisyonları da bulabilmek mümkün. Bence lisansüstü eğitimi şart değil, önemli olan bitirdiğiniz bölüm ve alanınızdaki tecrübeleriniz. Ancak doktorluk, öğretmenlik gibi özel ihtisas gerektiren bölümler için Hollanda'ca öğrenmek ve denklik için başvuru yapmak gerekiyor. Bu da uzun bir süreç. Bu süre zarfında doktorların bir supervisor altında çalışarak kendi mesleğini sürdürebilme izni ve şansı var. Hollanda'da yaşayan ve oturma izni olan herkes aynı sağlık ve sosyal hizmetlerden faydalanabilir. Sağlık hizmeti Türkiye'den oldukça farklı. Herkesin mutlaka temel özel sigortası olmak zorunda. Herkesin kayıtlı olduğu bir aile doktoru var ve hemen hemen her konuda öncelikle ona gitmeniz gerekiyor. Eğer o gerek görürse sizi uzman doktora yönlendiriyor. İlk başlarda bu sisteme alışmak ve bunu kabullenmek bizim için oldukca zordu, uzman doktor görmeye alışıktık. Turkiye'de herkes en ufak sağlık probleminde direk uzman doktora gidiyor, hatta mümkünse profesörlere görünmek istiyor. Buradaki sağlık sisteminin minimal yaklaşımı ve basit hastalıkların kendiliğinden veya en az müdahaleyle geçmesine izin verilmesi bir süre sonra aklmıza yattı. Bağışıklık sisteminin güçlenmesi için bunun gerekli olduğunu kabul edince adaptasyon da daha kolaylaştı. Elbette ciddi enfeksiyonlarda ve hastalıklarda hala uzman doktor görülmesi gerektiğini düşünüyoruz ancak zaten o konuda Hollanda sistemi de hastaya gereken imkanlari sağlıyor. Diğer yandan uzman birini görmek bazen aylar alabiliyor. Öyle bir durumda, eğer acil bir tedavi istiyorsak Türkiye'ye gitmeyi ve orada tedaviye başlamayı tercih ediyoruz. Amsterdam küçük ama çok kozmopolit bir şehir. Şirketlere tanınan vergi avantajlari sebebiyle birçok uluslararası firmanın Avrupa idare merkezi Amsterdam'da ya da Hollanda'dadaki diğer büyük şehirlerde. Bu nedenle yabancı nüfusu da oldukça yüksek ve İngilizce kullanımı da bu sebeple cok yaygın. Üniversitelerdeki İngilizce programların çok fazla oluşu, uluslararası öğrencilerin de Hollanda'yı seçmesine ve burada kalmaya devam etmelerine yardımcı olan bir etken. Bu kadar yabancı ile birlikte yaşamanın, uzun yıllar boyunca ticaret yapmanın, onlara hizmet sunmanın getirdiği sonuçlardan birisi bence. Hatta kendilerinin İngilizceyi çok iyi konuştukları ile ilgili hep övünürler. Kendi aralarında bile Hollandaca-İngilizce karışık konuşmak dediğin gibi çok sık rastlanan bir durum. Hatta konuşmaları içersinde İngilizce kelime veya tabirleri kullanmanın onlar için sosyal bir amacı da var: bir kültür, değer paylaşmak ve kendini sosyal olarak belli bir yerde konumlandırmak. Çalışma alanına göre değişiyor. Mühendislik pozisyonlarında Hollanda'ca şart koşulabiliyor ancak IT sektöründe İngilizce çoğunlukla yeterli oluyor. Merdivenin üst basamaklarına çıkmak isteyenlerin ise mutlaka Hollandacayı akıcı bir şekilde kullanabilmesi gerekiyor. Eğer ikinci bir diliniz varsa bu dillerin tercih edildigi iş pozisyonları da bulabilmek mümkün. İlk 3 sene Hollandaca öğrenmeye hiç ihtiyaç duymamıştım, ne yalan söyleyeyim tınısından da pek hoşlanmıyordum. Almanca altyapım vardı, o yüzden 3 aşağı 5 yukarı anlayabiliyordum okuduklarımı. Ancak Hollanda vatandaşlığı almaya karar verince, Hollandaca kursuna gitmek şart oldu. Sınavı gececek kadar Hollandaca öğrenmenin benim için de uzun dönemli faydalı olacağını düşünüyordum. Hollandaca kurslarına gittim, vatandaşlık sınavına girdim. Sınavı geçtikten sonra bi süre kurslara ara verdim. Büyük oğlum 4 yaşına yaklaşınca bende Hollandaca alarm zilleri çalmaya basladı. Duyduğum kadarıyla egitim sisteminden en iyi şekilde faydalanabilmek için Hollandaca bilmek çok önemliydi. İş başa düştü diyerek, bir üst kura devam ettim. Sonrasında da pratiğe yönelik bir kursa yazıldım. Daha doğrusu Hollandalı gönüllülerin yabancılarla bir araya gelip Hollandaca sohbet ettiği bir programa yazıldım. Halen cok tatlı bir yaşlı Hollandalı bayanla haftada bir buluşup Hollandaca pratik yapıyorum, ve çok faydasını gördüm. Artık günlük hayatta basit konuşmalar sürdürebilir hale geldim. Evet geçerli bir oturum izniyle 5 yıl kesintisiz olarak yaşamış olmak gerekiyor. Ayrıca Hollandaca sınavından geçerli not almak gerekiyor. Bu sınavda Hollandaca konuşma, yazma, okuma ve anlama yetenekleri test ediliyor, Hollanda toplumu ile ilgili sorular soruluyor ve hatta Hollanda iş piyasasına hazırlanmanız isteniyor. Daha detayli bilgi icin bu sitelere bakilabilir. Yabancılar derken eğer yetenekli işçilerden bahsediyorsak, Hollanda'da %30 kuralı diye bir avantaj var evet. %30 kuralı, Hollanda'ya yetenekli işçileri çekmek amacıyla yapılmış. Eğer siz Hollanda'da bir şirketle anlaştıysanız, %30 vergi muafiyeti ile ilgili şartlari da yerine getiriyorsaniz, o zaman bu kuraldan faydalanmak için işveren birlikte vergi dairesine başvuru yapabilirsiniz. Bu sayede maaşınızın sadece %70'i vergiye tabi olur, %30'u vergiden muaf olarak size ödenir. Bu hak iş değiştirirken (3 ay içersinde) taşınabilir ve toplam 8 yıl boyunca bundan faydalanilabilir. Ayrıca bu kural sayesinde yabancı sürücü ehliyetleri, ehliyet sınavrına girmeden Hollanda ehliyeti ile değiştirilebilir. Serbest meslek icra etmek üzere Hollanda'ya yerleşmek isteyen Türk vatandaşlarının çeşitli koşulları yerine getirmeleri gerekiyor. Eğer bu şartlar sağlanıyorsa mevcut çalışma izniyle şirket kurulabilir. Ankara Anlaşması tüm AB ülkelerini kapsıyor, buna Hollanda da dahil. Ancak bildiğim kadarıyla İngiltere'deki vize şartları Hollanda'ya göre daha avantajlı. Ankara Anlasması vizesinin, Hollanda'da bugün geçerli olan çalışma vizesi türlerinden pek bir farkı yok. Şartlar yerine getirildiği sürece, şirket kurmak aslında zor değil. Flemenkçe konuşuyor olmak süreci kolaylaştıracaktır. Onun dışında yabancı olmanın bir dezavantaji yok. Son dönemde Türkiye'den Hollanda'ya göçen birçok aile, Amsterdam yerine civardaki küçük şehirlere taşınıyor Amstelveen, Almere, Haarlem, Arnhem, Nieuw Vennep, Aalsmeer gibi.. İş sebebiyle Utrecht, Rotterdam, Eindhoven, den Haag ve Leiden'a taşınan da birçok aile var, bunlar daha büyük şehirler. Uzun bir süre İstanbul'da yaşadıktan sonra bir metropolün hareketli ve zengin hayatina alışıyor insan. Yeni yerler keşfetmek, yeni restoranlar denemek, yeni sergiler gezmek, ve de istedigin an, istediğin yere kolaylıkla ulaşabilmek benim için yasadığım şehrin vazgeçilmez özellikleri. İstanbul'dan Tekirdağ'a taşındıktan sonra bunu daha da iyi anladım. Tekirdağ'ın çalışma şartları hoşuma gitmişti, sakin ve huzurlu bir iş hayatım vardı. İşten çıktıktan sonra kendime vakit ayırabiliyor olmak da benim için önemliydi. Ancak şehir hayatını da özlüyor ve haftasonları Istanbul ya da Amsterdam'a gitmek icin sabırsızlanıyordum. Şehir hayatının hareketliliği ve zenginliğini ve küçük şehrin sakinliğini, huzurunu ve düzenini ben Amsterdam'da buldum. Bu iki dünyanın en iyi özelliklerinin Amsterdam'da tam da ayarında harmanlanmış olduğunu düşünüyorum. İstanbulla karşılaştırıldığında ufacık ama sürekli yenilenen, değişen, dönüşen bir şehir, bir o kadar da huzurlu ve güvenli. Hele ki çocuklu aileler için biçilmiş kaftan. Şehir merkezinde oturup, 1km2 içinde 3-4 farklı çocuk parkı bulabilir, çocuğunuzu okula bisikletle güvenle gönderebilirsiniz. Ben de eşim de şehir hayatını çok seviyoruz. Farklı ülkelerden insanlarla bir arada yaşamayı, sosyal ilişkiler kurmayı, sanatsal etkinlikleri takip etmeyi, akşam kafamıza estiğinde evimize yürüyüş mesafesindeki bir restoranda yemek yemeyi, yeni açılmış bir cafede kahve içip sohbet etmeyi.. O yüzden Amsterdam benim için çok özel bir şehir.. Amsterdam'ı kesinlikle öneririm. Sanılanın aksine çok huzurlu ve güvenli bir şehir. Yalnız Amsterdam'da evler oldukça pahalı, o yüzden finansal açıdan tek gelirli bir aileyi başlangıçta zorlayabilir. Daha uygun fiyatlı kiralık evlerin bulunduğu, merkezin biraz dışındaki muhitler tercih edilebilir. Diğer yandan son dönemde Türkiye'den Hollanda'ya göçen birçok aile, Amsterdam yerine civardaki küçük şehirlere taşınıyor Amstelveen, Almere, Haarlem, Arnhem, Nieuw Vennep, Aalsmeer gibi.. İş sebebiyle Utrecht, Rotterdam, Eindhoven, den Haag ve Leiden'a taşınan da birçok aile var, bunlar daha büyük şehirler tabii. İki kişilik bir ailenin gideri ortalama 2,500- 3,000 arası olur tahminim. İki çocuklu bir aile için de 3,500- 4,000 arası net gelir bence yeterli olacaktır. Tabii ki masrafları minimumda tutup daha az maaşla da geçinmek mümkün. Yaşamın en ucuz idame edileceği yerler bence kiraların en uygun olduğu yerler çünkü bir ailenin en büyük masraf kalemi kira. Ya da bir süre burada yaşadıktan sonra mortgage ile ev alınabilir. Kira öder gibi ev sahibi olmayı sağladığı için çok tercih edilen bir yatırım. O nedenle ev fiyatlarının uygun olduğu muhitler ve şehirleri araştırmak gerekir. Fiyatlar sürekli değişiyor ve son dönemde artış trendinde. O yüzden yukarıda bahsettiğim şehirlerdeki güncel fiyatlara funda. nl sitesinden bakılabilir. Kira/mortgage dışındaki kalemler ortalamada birçok yerde aynı.. İlkokuldan itibaren eğitim ücretsiz zaten, özel okul düşünmüyorsanız. Belki kreş ücretlerinde şehirden şehre fiyat farklılıkları hissedilir derecede olabilir, ancak o da Hollanda'daki daha uygun ücretli okul öncesi oyun grupları ile ikame edilebilir. Hollanda'da kiranın dışında yaşam bence normal pahalılıkta. Kirada da uygun fiyatlı evler bulmak mümkün. Ben Türkiye'ye gittiğimde karşılaştığım fiyatlardan sonra artık buradaki fiyatları hiç yadırgamaz oldum. İki kişilik bir ailenin gideri ortalama 2,500- 3,000 arası olur tahminim. İki çocuklu bir aile için de 3,500- 4,000 arası net gelir bence yeterli olacaktır. Tabii ki masrafları minimumda tutup daha az maaşla da geçinmek mümkün. Açıkcası ben Hollanda'ya taşınırken burada para biriktiririm, ekonomik olarak daha rahat olurum gibi bir beklentiyle gelmedim. Kendi ayaklarım üzerinde durabilecek ve ailemi geçindirecek kadar kazancımın olması benim için yeterliydi. Benim için asıl önemli olan kazancımla nasıl bir hayat sürdürebildiğim. Çok para kazanmak uğruna akşam eve geç gelmek, çocuklarımla ve ailemle az vakit geçirmek benim tercih ettiğim bir yaşam şekli değil. Diğer yandan ülkenin refah seviyesinin yüksek oluşu, gelir dağılımdakı denge, çalışma şartlarının iyi oluşu, eşitlikçi bir sağlık sistemi, eğitimde devlet desteği ve insana verilen değerin yüksek oluşu Hollanda'nın beğendiğim güçlü yönleri ve burada yaşamanın getirdiği avantajların başında geliyor. Ekonomik olarak Türkiye'den daha çok zorlandığımı düşünmüyorum ama çok daha özgür bir hayat yaşadığımı kesinlikle düşünüyorum. Amsterdam çok kültürlü, yabancılara karşı hoşgörülü bir şehir. Hollanda'daki birçok büyük şehir de böyle. Küçük bir kasabada veya köyde yaşasam yabancı olduğum için daha çok zorlanırdım belki ama Amsterdam'da çok zorlanmadım. Alışmakta zorlandığım tek şey, Hollandalıların bizim kaba tabir edebileceğimiz dolaysız konuşma şekilleri oldu. İlk başlarda bu beni cok rahatsiz etse de şimdi artık alıştım, ve bu şekilde kabullendim. Hatta kaba olmadığı sürece duygu ve düşüncelerini dolaysız söyleyebilmenin ne kadar önemli ve gerekli olduğunu da öğrenmiş oldum. Bence en büyük zorluk insanın ailesinden ve dostlarından uzakta oluşu. Yeni bir çevre kazanmak belli bir yaştan sonra kolay olmuyor. İnsan sevdiklerini çok özlüyor. Özellikle de anne-baba olduktan sonra. Ben anne olduktan sonra çok yalnızlık çektim, özellikle ilk aylarda etrafımda fikir alabileceğim hiç çocuklu arkadaşım yoktu. O yüzden de Mart 2014'te Facebook üzerinden bir grup kurdum, adi Amsterdam Anneleri. Burada yaşayan anneler yalnız kalmasınlar, her konuda birbirlerine destek olsunlar diye. Bu sayede ben de birçok yeni arkadaş edindim, çok güzel insanlarla tanıştım. Sonradan babalar da katıldılar gruba, ve coğrafi kapsamı da büyüdü. Amsterdam'dan Hollanda'nın en küçük kasabasına kadar burada yaşayan birçok Türk anne ve baba var artık grupta. Bugün yaklaşık 1400 üyesi var grubun ve her geçen gün Hollanda'ya göçen aileler ile büyüyor. Gruptaki paylaşımlar ve dayanışma o kadar güzel ki... Anneler her konuda birbirlerine destek oluyorlar, deneyimlerini paylaşıyorlar. Türkiye'den yeni gelenler taşındıkları şehirdeki Türklerle bu grup üzerinden tanışıyorlar ve kaynaşıyorlar. Türkiye'ye gider gelirken birbirlerinin ihtiyaçlarına yardımcıoluyorlar. Hatta yeri geliyor, canı asure çeken bir hamile anneye diğer bir anne aşure götürüyor. Ben de grup üyelerini bir araya getirmek için fırsat buldukça aktiviteler düzenliyorum: 23 Nisan, 19 Mayıs gibi bayram kutlamaları, piknikler, toplantılar, seminerler.. Bunlar aynı kültürden gelen ve gurbette benzer zorluklar yaşayan aileler için çok hoş deneyimler, paylaşımlar. Elbette.. Hangi görüntülü görüşme, sarılmanın, el ele tutuşmanın yerini tutabilir ki.. Özellikle çocukların anneanne-babaanne-dede-amca-teyze-dayı-kuzen ilişkileri açısından mutlaka fiziksel olarak bir araya gelmeleri gerekiyor, gerçek anlamda kalıcı bir bağ kurabilmeleri için bence bu çok önemli. Türkiye'de mahalle baskısı çok fazla ve kadınlar sürekli birbirine çocuk yetiştirme konusunda akıl veriyor ve hatta birbirini acımasızca yargılıyor. Burada insanlar birbirine saygılı, kimse başkasının işine karışmıyor. Şu anki Türkiye şartlarında evet, kesinlikle. Bir de 2 çocuk annesi olan Seda'ya birkaç soru daha sormak istiyorum. Türkiye'de annelik yapmak mı daha kolay yoksa Amsterdam'da annelik yapmak mı? Sosyal çevre, insanlar, imkanlar adına soruyorum. Bence Amsterdam'da daha kolay. Türkiye'de mahalle baskısı çok fazla ve kadınlar sürekli birbirine çocuk yetiştirme konusunda akıl veriyor ve hatta birbirini acımasızca yargılıyor. Burada insanlar birbirine saygılı, kimse başkasının işine karışmıyor. Tabii istisna durumlar vardır, ancak genele baktığımızda durum böyle. Türkiye ile kıyaslandığında korumacı olmayan, belli sınırlar içersinde çocukları tamamen özgür bırakan, diğer yandan onları birçok konuda sorumluluk almaya teşvik eden bir çocuk yetiştirme tarzı hakim. Çocuklara sunulan imkanlar açısından bakıldığında da çok zengin ve çocuk dostu bir şehir Amsterdam. Parklar, ormanlar, müzeler, etkinlikler, çocuk dostu cafeler, restoranlar.. Ama bence bunların arasında en önemlisi parklar ve ormanlar.. Çocukların açık havada özgürce hareket edebildikleri, doğayı ve kendilerini keşfedebilecekleri alanlara sahip olmaları açısından Hollanda gerçekten çok guzel bir ülke. Evet tam zamanlı işimin yanında doula ve doğum/bebek/aile fotografçısı olarak da çalışıyorum. Doula olmaya 2013 yılında ilk defa anne olduktan sonra karar verdim. İlk doğumum aslında karadaydı ancak aldığım doula desteği sayesinde çok güzel bir deneyim yaşadım. İkinci doğumum evde ve sudaydı. Muhteşem bir deneyimdi, hamileliğinde tibbi risk taşımayan herkese tavsiye ederim. İlk doğumumda, bu konuda uzmanlaşmış bir kadından destek almanın ne kadar paha biçilmez bir şey olduğunu ve beni ne kadar güçlendirdiğini gördükten sonra bu desteği ben de başkalarına vermeliyim dedim ve doula olmak için eğitim aldım. Amacım müstakbel anneleri kendi tercihleri doğrultusunda, doğum öncesinde, doğumda ve doğum sonrasında desteklemek, doğumda ihtiyaç duydukları kutsal ve mahrem alanı korumaya yardımcı olmak. Doğumda anneye verilen destek çok önemli, ve kıymetli, çünkü doğumda sadece bir bebek gelmez dünyaya, bir kadın da anne olarak yeniden doğar.. Evet tabii ki.. İngilizcenin çok yaygın kullanılıyor oluşu, kendini farklı alanlarda eğitmek isteyen kadınlar için bir nimet. Doğum izni 16 haftadır ve hamileliğinin 34. Haftasından itibaren (en geç 36. Haftadan başlayarak) kullanılabilir. Anne isterse bu iznin bitiminde, birikmiş izinlerini kullanır, ve de anne-babalara tanınan ebeveynlik iznini de kullanabilir. Ebeveynlik izni haftalık çalışma saaatinin 26 katına tekabul eden bir süreyi kapsayan ücretsiz bir izindir ve bu izin tek seferde kullanılabileceği gibi aralıklı olarak çocuk 8 yaşına gelene kadar kullanılabilir. Bu iznin en güzel tarafı, haftada birkaç saat az çalışıp (örneğin 4 saat) bu izni kullanasanız dahi kontratınızın kapsamı değişmez. Tam zamanlı çalışıyorsanız, kontratınızda yine tam zamanlı olarak gözükürsünüz ve izniniz bittiğinde tam zamanlı çalısmaya devam etme hakkınız bakidir. Bunun dışında da birçok yerde olduğu gibi calışma günlerinde, 2 saatlik bir emzirme izni de var. Ben çocukların cok mutlu olduğunu düşünüyorum. Hem çocukluklarını doyasıya, özgürce yaşayabilecekleri için, hem de iyi bir eğitim sisteminden geçecekleri için şanslı olduklarını düşünüyorum. Bence bir avantaj, çift dilli olmak çocukların zihinsel gelişimi için çok faydalı. Belki 4-5 yaşına kadar, ikinci dili ana dili olarak konuşan çocuklardan biraz geride kalabilirler. Ancak araştırmalara göre bu farkı kısa zamanda kapatıyorlar ve hatta 7 yaşına gelince sınıftaki tek dilli çocuklardan daha iyi performans bile sergileyebiliyorlar. Ayrıca iki dille büyüyen çocuklar farklı kültürden insanlarla iletişim kurarak açık fikirli ve esnek olmayı da öğreniyorlar ve bunlar hayatları boyunca onlara avantaj sağlayacak özellikler. Diğer yandan uzun dönemli bakınca burada doğup büyümüş ya da sonradan göçmüş Türkler olarak çocuklarımızın kültürel kimliklerini bulma, iki kültür arasında kendilerini bir yerlere koyma çabalarında bazı sıkıntılar olabileceğini de düşünmüyor değilim. Yaşayacakları kimlik çatışmasını minimuma indirmek için anne-babalar olarak neler yapabiliriz, nelere dikkat etmeliyiz, bunu iyi düşünmek gerekiyor. Bizim bildiğimiz anlamda kreşlerin tamamı özel, ancak isterseniz çocuğunuzu 1 gün de gönderebilirsiniz, 5 gün de. Kreşteki doluluk durumuna bağlı. Kreşlerin saat ücretleri 7 Eur ile 8.60 Eur arası değişiyor. Daha yüksek ücretli kreşler de olabilir. Her sene güncelleniyor ücretler. Onun dışında devletin kısmen desteklediği voorschool konsepti var. Bu da 2,5 yaşından 4 yaşına kadar çocukların haftada en az 15 saat katıldıkları okul öncesi kreş/oyun grubu. İsterseniz her gün de gönderebilirsiniz yer varsa, ancak bu tam gün kreş gibi değil, günde sadece 5 saat. Devlet kreş masrafının belli bir miktarını karşılıyor, geri kalanını ise gelir durumuna göre aile ödüyor. Dolayısıyla daha hesaplı bir çözüm. Bunun maksimum saat ücreti ise 7.45Eur. Son olarak bir başka çocuk bakım yöntemi de Gastouderopvang. Bu da çocuk bakma şartlarını yerine getiren bakıcıların, genelde kendi evinde en fazla 6 çoçuğa bakması. Bu çocukların yaşları 0 ile 13 arası değişebiliyor. Kaç çocuğa bakabilecegi çocukların yaşlarına göre değişiyor. Ortalama saat ücreti kreşe göre daha düşük, bildiğim kadarıyla 5-6 Eur civari. Çocuk bakım yeri ne olursa olsun, eğer ailede her iki ebeveyn de çalışıyorsa devletin çocuk bakı yardımından faydalanabiliyorsunuz. Gelir durumuna ve bakım yerinin neresi olduğuna bağlı olarak bu yardımın miktari değişiyor. Bazi kreşlerde hemen yer bulunabileceği gibi bazi popüler kreşlerde uzun bekleme listeleri olabiliyor. Kreşin popülerliğine ve doluluk oranına bağlı olarak değişiyor.


Çok şey gördük, çok şey yaşadık. Şimdiyse sırada o macerayı sizlerle paylaşma zamanı.


Buenos Aires'e 15 Aralık pazar günü öğleden sonra ulaştık. Şehir oldukça sakin, caddeler hemen hemen boştu. Şehrin kalabalığı, hareketliliği, trafiğinin yoğunluğu hakkında onca şey okuduktan sonra şehrin en hareketli caddelerinin bu kadar sakin olması bizi şaşırtmadı değil. Ancak bu şaşkınlığımız pazar günü ile sınırlı kaldı ve biz pazartesi günü sabah saat sekiz sularında sokağa çıktığımızda asıl Buenos Aires'le tanışmış olduk: Oldukça kalabalık, oldukça hareketli, canlı, trafiği yoğun büyük bir şehir. Buenos Aires'in şehir merkezinde yaklaşık üç milyon insan yaşıyor. Ancak tüm nüfusu yaklaşık on üç milyon. Hiç de az değil :) Ancak şehrin merkezi o kadar güzel düzenlenmiş ki şehirde dolaşırken insan o kalabalığı çok fazla hissetmiyor. Geniş bulvarlar ve geniş meydanlar insanlara nefes aldıracak şekilde planlanmış. Burada şehrin planlanması hakkında kısa ama ilginç bir bilgi vermek istiyorum. Buenos Aires'te her cadde diğer bir caddeyle 100 ve katlarında kesişiyor. Yani bir cadde 100'e kadar devam ediyor ve 100 numarada bir caddeyle kesişiyor sonra 200 numarada başka bir caddeyle kesişiyor. Cadde üzerinde yer alan evlerin numaraları da bu düzenliliği saylayacak şekilde özellikle ayarlanmış. Ancak şunu söyleyebilirim ki biz daha önce cadde isimleri ve numaraları bu kadar düzenli ve özenli işaretlenmiş başka bir şehir görmedik. Şehir içinde gezmek, yön bulmak bu açıdan oldukça kolay. Ve şehir merkezindeki ilk izlenim, bu şehrin bir Güney Amerika şehrinden çok bir Avrupa şehri olduğu yönünde ki, belki size Paris'i bile hatırlatabilir. Geniş meydanlar, caddelerdeki cafeler, düzenli caddeler, Avrupai mimarisiyle tam bir Paris. Caddelerin genişliği bizi her seferinde hayrete düşürdü ki, sonradan dünyanın en geniş caddesinin bu şehirde olduğunu öğrendim. Parlemanto Binası, Kongre Salonu, Başkanlık Sarayı, kiliseleri ile kendinizi Güney Amerika'dan çok bir Avrupa şehrinde geziyormuş gibi hissedeceksiniz. Şehrin caddelerinin temiz oluşu da ayrıca dikkat çekici. Özellikle De La Plata nehri kıyısına çıktığınızda gökdelenleri ve lüks evleri görebilirsiniz. Başta da dediğim gibi biz bu güzel şehre Pazar günü öğleden sonra ulaştık ve önceden edindiğimiz bilgiler doğrultusunda yönümüzü ilk olarak Defensa Caddesi'ne çevirdik ve buradaki açık hava pazarını gezdik. Burası şehrin bohem bölgesini oluşturan San Telmo'da yer alıyor. Sadece pazar günleri Defensa Caddesi boyunca açılan tezgahların oluşturduğu bu renkli ve tamamen farklı atmosferi kaçırmamanızı tavsiye ederim. Dediğim gibi eğer pazar günü Buenos Aires'te iseniz Defensa caddesine gelip bu pazarı muhakkak gezmelisiniz. Biz çok güzel, yaratıcı şeyler gördük ancak daha sonra yapacağımız trekking turunu düşünüp sırt çantamıza ağırlık yapmamamız gerektiği için hiçbir şey alamadık. Ama siz belki çok yaratıcı şeyler alıp evinize götürebilirsiniz. Benim şehirde en çok sevdiğim bölgelerin başında geliyor San Telmo. Şehrin her yerinde bulduğumuz renkli duvar resimlerine burada da rastlamak mümkün. Burada uzun uzun vakit geçirin. Çok güzel cafeler, restoranlar var bu bölgede. Meydanında oturun ve canlı tango gösterilerini seyredin. İnanın pişman olmayacaksınız. Aslında otelinizi bu bölgeden de tutabilirsiniz. Casa Rosada: Pembemsi rengiyle meydanda gözünüze çarpacak ilk bina Casa Rosada. Tek bir bina gibi gözükse de içinde müzelerin olduğu bir komplex. Burası aslında Başkanlık Binası. Bina, Beyaz Saray'dan esinlenerek 1873 yılında pembeye boyanmış. Başkanlık Binası'ndan meydana doğru yürüdüğünüzde karşınıza Piramide de Mayo çıkacak. Meydanın tam ortasındaki bu heykel Buenos Aires'in ilk anıtı. 1810 yılındaki bağımsızlık devriminden tam 1 yıl sonra bağımsızlık adına yapılmış. Başkanlık Binası'nı arkanıza aldığınızda meydanın sağ tarafında yer alan ve mimarisiyle sizi Antik Yunan'a götüren bina ise Katedral Metropolitana. Neoklasik tarzda 1752 ve 1852 yılları arasında inşa edilmiş bu katedralin önündeki 12 kolon 12 Havari'yi temsil ediyor. Katedral'de muhteşem bir barok sunak yer alıyor, kaçırılmamasını tavsiye ederim. Cafe Tortoni'de her akşam yapılan tango gösterisini de tavsiye ediyorum. Tango gösterisi sırasında yemek servisi yapılmadığı için 1 saat boyunca gösteriyi pür dikkat seyredebilir ve tangoya doyabilirsiniz. Biz uzun araştırmalarımız sonunda çok da turistik olmayan bir gösteri seyrettiğimizi düşünüyorum (Cafe Tortoni Tango Şov 2 kişi bilet 320 pezos). Cafe Tortoni'de bir kahve molası verdikten sonra yola devam edin ve Plaza de la Republica'ya gidin. Orada dünyanın en geniş caddesini ve Obelisco heykelini göreceksiniz. Yola devam ediyoruz ve karşımıza ihtişamlı Parlamento Binası çıkıyor. Dediğim gibi buradaki binalar Avrupa mimarisinin güzel birer örneği. Ve La Boca bölgesinin bir diğer en önemli aktivitesi: Arjantin'in efsane Boca Juniors takımının stadyumu. Burada rehberli bir tura katıldık. Açıkcası rehberli tur sayılmaz. Çünkü rehberimiz ingilizce bilmiyordu. Önce İspanyolca anlatıyordu sonra İngilizce. Ancak 10 dakika İspanyolca konuştuktan sonra bizim için sadece birkaç cümle anlatması ve sorduğumuz soruları anlamaması sadece o iki cümleyi ezberlediği gerçeğini ortaya çıkardı. Ancak sonuçta bir stadyum ve rehberin çok da birşey anlatması gerekmiyor. O küçük stadyumu gezmek ve taraftarların sahaya bu kadar yakın maç seyrettığini görmek Boca Juniors ruhunu anlamamıza yetti de arttı bile. Bir de Boca Juniors'ın Çarşı grubunun rakip takımın soyunma odasının üzerinde maçı seyrettiğini öğrendik. Maç öncesi delirip durmadan zıplayan taraftar rakip takımın psikolojisini bozmaya yetecek gürültü çıkartıyor. Maradona'nın özel locası da bu stadyumda ayırtılmış. Eğer vaktiniz varsa Buenos Aires'in akustiği ve estetik mimarisiyle ünlü Opera Binası'nı gezmenizi tavsiye ederim. Eğer bir opera ya da klasik müzik dinleme fırsatınız varsa mutlaka kaçırmayın. Sezon Mart Ayı'nda başladığı için bizim imkanımız olmadı ama en azından binanın içini rehberle gezme vaktimiz oldu. Bu cadde alış-veriş yapmak isteyenler için en doğru adres. Bu cadde üzerinde yeralan alış-veriş merkezine de bir göz atabilirsiniz. Biz Sao Paulo aktarmalı uçak biletimizi alırken başımıza neler geleceğini bilmiyorduk. Buenos Aires'e biz ulaştık ulaşmasına da valizlerimiz Brezilya'da Sao Paulo havalimanında kalmıştı. Valizlerimize ulaşmamız bir günümüzü aldı. Tabii biz Münih'ten yola çıkmıştık ve Patagonya'nın soğuk hava şartları için yanımıza aldığımız tüm kalın kıyafetler üzerimizdeydi. Buenos Aires'e indiğimizde yaklaşık 35 derece olan havaya o kıyefetlerle dayanamazdık. Pazartesi günü attık kendimizi Florida Caddesi'ne ve kendimize şort, t-shirt ve sandeletler aldık. Florida Caddesi'nde gerçek bir alış-veriş deneyimimiz oldu böylece. Valizlerimize dediğim gibi bir gün sonra yani Pazartesi akşamı kavuştuk. Ancak şunu belirtmeliyim ki Arjantin havalimanında gördüğüm manzara bunun olağan bir durum olduğunu gösteriyor. Her yerde sahipsiz valizler vardı. Hazırlıklı olun derim. Valizlerin bulunması için yasal süre 5 iş günüymüş. O yüzden yanınıza küçük bir sırt çantası alın ve onun içine diş fırçası, diş macunu, ilaç ve şarz aleti gibi en önemli şeyleri koyun derim. Ne olur ne olmaz diye. Bizim ilk kaldığımız otel Catalinas Suites oteliydi. Merkezi olduğu için her yere yürüyerek ulaşabildik. Ortalama bir oteldi (Gecelik iki kişi kahvaltı dahil 380 pezos). İkinci kaldığımız otel ise Republica Oteldi. Burası da oldukça merkeziydi ve kahvaltısı Arjantin tatilimiz boyunca en iyisiydi (Gecelik iki kişi kahvaltı dahil 510 pezos). Tabii ki steak! Arjantin'in muhteşem steaklerini yemeden ve muhteşem Mendoza Bölgesi'ne ait Malbec şaraplarını içmeden dönmemelisiniz. Biz oradayken ilk olarak Trip Advisor'da oldukça iyi puanlar almış Don Julio Steak Restoranını denedik. Önünde yaklaşık 2 saat sıra bekledik. Ancak şunu belirtmeliyim ki Arjantin tatilimiz boyunca yediğimiz en kötü steakti (İki kişi steak ve şarap 470 pezos). Çok fancy bir restoran, çalışanlar çok kibar ancak lezzet Arjantin seviyesinin çok altında.1 ay gezdikten ve çok lezzetli steakler yedikten sonra Buenos Aires'te de eminiz ki Don Julio'dan daha iyi restoranlar vardır diyerek son gecemizde iyi bir araştırma yaptık ve süper bir yer bulduk. İsmi Parilla Pena (Adres Rodriguez Pena 682). Oldukça lokal bu restoranda oldukça lezzetli steakler yedik. Salatası harikaydı. Çok güzel şarapları var. Kesinlikle tavsiye ediyorum. BA'te iki tane havalimanı var. Bunlardan bir tanesi uluslararası uçuşlar için, diğeri iç hat uçuşları için. Uluslararası havalimanı şehrin dışına kurulmuş. Bu havalimanından şehre ulaşmak için üç farklı seçenek mevcut. Birincisi taksiler. Taksiyle şehrin merkezine ulaşmak yaklaşık 40 dakika sürüyor. Havalimanının hemen içinde taksi bürosu var. Eğer taksiyi oradan ayarlarsanız 45 dolar (ya da 270 pezo) ödemeniz gerekiyor. Ancak bu konuda şunu da belirtmeliyim. Şehrin içinden havalimanına gittiğimizde ise otelin ayarladığı taksiye 200 pezos ödedik. Yani direk havalimanı önünden taksiye binerseniz ve taksiciyle anlaşırsanız daha uygun olabilir. İkinci seçenek özel otobüsler (Şirketin ismi: Manuel Tienda Leon, Tel: 4314-3636, www. tiendaleon. com). Eğer iki kişiyseniz taksi daha mantıklı. 3. seçenek ise belediye otobüsleri. Çok uygun fiyata gidebilirsiniz ancak yaklaşık 2,5 saat sürüyor. Bizce kesinlikle evet. Güney Amerika hakkında okuduklarımız ya da duyduklarımız genel olarak Güney Amerika şehirlerinin tehlikeli olduğu yönündeydi ki biz geçen sene 2012-13 tatilimizde Venezuela'da bunu birebir yaşamıştık. Venezuela'nın başkenti Caracas kesinlikle çok tehlikeli bir yer. O şehirde sokaklarda yalnız başınıza bırakın geceyi gündüz bile yürümemelisiniz. Ancak Caracas'taki kötü deneyimlerimizin aksine biz BA'te kaldığımız süre zarfında kendimizi hep güvende hissettik. Gündüz caddeler zaten inanılmaz kalabalık ve hareketli. Gece ise bizi rahatsız edecek bir durumla karşı karşıya kalmadık. Belli noktalarda bekleyen polisler insana güven veriyor. Ancak öte yandan şehrin çok da masum olduğunu söylersek yanlış olur. Tatil sırasında tanıştığımız Alman bir çift bizi dikkatli olmamız konusunda uyardı ve başlarına gelen bir olayı anlattı. Caddede yürürken bir anda üzerinize yukarıdan dökülen şeyin ne olduğunu anlamaya çalışırken size yardıma gelenler aslında sizi soymak isteyen hırsızlar olabilir! Aklınızda olsun. Böyle bir durumda oradan hızlıca uzaklaşmak en doğrusu. Söyler misiniz İstanbul'da da bu tip hırsızlık, gasp olayları gündüz vakti bile yaşanmıyor mu? Belki de İstanbul'da daha yaratıcı hırsızlık olaylarına rastlamak bile mümkün, hani 40 yıl düşünsek aklımıza gelmeyecek türden. O yüzden BA'te dolaşırken temkinli olmakta ve olası hırsızlıklara karşı önlem almakta fayda var. Ancak onun dışında içiniz rahat olsun. Şehir bizce büyük bir şehir ne kadar güvenli olabilirse o kadar güvenli. BA'in yeteri kadar güvenli ancak çok da masum olmadığını bir önceki bölümde belirtmiştim. Burada bir noktaya daha değinmem gerekiyor. Bankomatlardan para çekerken dikkatli olmalısınız. Kart bilgilerinin 3. kişiler tarafından kopyalanması çok yaygın. Eğer siz de bizim gibi yanınıza çok nakit para almak istemiyorsanız ancak kredi kartınızın kopyalanması riskini bir şekilde minumuma indirmek istiyorsanız size tavsiyem buraya gelmeden sınırlı limitte yeni bir hesap ya da kart açtırmanız. Tahmin ediyorum ki bankaların bu tip servisleri Türkiye'de de mevcuttur. Biz Arjantin seyahati öncesi düşük limitli bir kart çıkarttık. Her bankadan bu kartı kullanarak para çekebildik (1000 pezoya kadar 37 pezo komisyon alıyorlar) ve kart bilgilerinin kopyalanması ihtimalinde de limitimiz düşük olduğu için riski azaltmış olduk. Eee ne de olsa bir sene önce Venezuela tatilimizde yanımıza ne olur ne olmaz diyerek çok fazla nakit almış ve bu nakitin yarısını da çaldırmıştık. Bu nedenle Arjantin seyahatimizde bu konuda oldukça hassastık. Ancak şunu da belirtmeliyim ki Arjantin'de legal kur çok düşük. Örneğin bankalar biz ordayken 1 USD için 6,5 pezo verirken bu kur Buenos Aires sokaklarında 10 10,5'a çıkabiliyor. Benim tavsiyem yanınıza hem USD hem Euro hem de banka kartı almanız yönünde. Bulunduğunuz yere göre seçiminizi yaparsınız. Sınır komşuları: Batıda Şili, kuzeybatıda Bolivya, kuzeyde Paraguay, kuzeydoğuda Brezilya ve Uruguay. Doğusu 5100 km'lik Atlantik Okyanusu. Yüzölçümü: 2.780.400 km2. Dünya'nın 8. büyük, Güney Amerika'nın Brezilya'dan sonra 2. büyük ülkesi. Nüfusu: 40,1 milyon (2010 sayımına göre). Km2 başına 14,4 kişi. Başkent: Buenos Aires (Nüfus 2,9 milyon kişi, çevre yaşam alanları da göz önünde bulundurulduğunda 13 milyon). Din: %95 Katolik, %2 Protestan, Yahudi ve Müslümanlar azınlıkta. Saat farkı: Türkiye'yle arasında toplam 5 saat fark var. Vize: Birçok Güney Amerika ülkesi gibi Arjantin'de Türk vatandaşlarından vize talep etmiyor.


Ama ayrıntılara girmeden önce sizin için bir video hazırladık.


Bunun için önce Buenos Aires'ten Trelew'e uçtuk. Mesafe: Buenos Aires-Trelew arası uçakla iki saat. Sonra kalacağımız yer alan Puerto Madryn'e doğru arabayla yola koyulduk. Trelew Puerto Madryn arası arabayla yaklaşık bir saatlik bir mesafe. Puerto Madryn içinde de bir havalimanı var. Ancak oraya çok sık uçak inmiyor ve uçak biletleri daha maliyetli. Genelde herkes Trelew'e uçup arabayla Puerto Madryn'e geçiyor. Trelew sonrası transferi direk otel üzerinden ayarladık ve kişi başı 100 pezos ödedik. Trelew'den Puerto Madryn'e otobüsle de gidebilirsiniz. Ancak sonrasında kalacağınız yere taksiyle geçmek zorunda kalacağınız için yine aşağı yukarı aynı paraya gelecektir. Kaldığımız hostelin ismi Hi Patagonia. Booking. com'da aldığı yüksek notlar sayesinde gözümüze çarpan bu hostelde üç gece kaldık (Gecelik kahvaltı dahil kişi başı 115 pezos). İlk defa bir tatilimizde hostelde kaldık. Odamız 4 yataklıydı. Her üç odanın kullandığı ortak bir banyo vardı. Odaların ve banyonun ortak oluşu bizi hep düşündürmüştü ancak şunu diyebilirim ki temizlik konusunda hiç sıkıntı yaşamadığımız gibi orada tanıştığımız insanlar, onlardan öğrendiklerimiz, bize bambaşka bir dünyanın kapılarını araladı. Hostelde kalanlar hep genç insanlar ve dünyanın çeşitli yerlerinden gelmiş dünyayı, latin amerikayı gezen tipler. Her birinin bir hikayesi var. En az 3-4 aydır yollarda birçoğu. Bizim gibi bir aylığına gelen hemen hemen hiç yok. Ağzını açan en az 4-5 aydan açıyor. Biz de bir ay tatile çıktık diye seviniyorduk. Onları dinleyince epeydir aklımızda olan tek seferde dünyayı gezme fikri iyiden iyiye ateşlendi. Bakalım gelecek neler getirecek bizlere :) Bu nedenle, Güney Amerika'da tatil yaparken bir iki defa hostelde kalmanızı tavsiye ederim. Orada bambaşka bir dünya var. Hi Patagonia'nın bizden yüksek not almasının bir diğer sebebi ise akşam yemekleriydi. Kişi başı 70 pezos ödeyerek akşam yemeğinde çok lezzetli yemekler yiyebilirsiniz. Bizim otele vardığımız gece barbekü yapılmış. Biz otele geç vardığımız için kaçırdık. Ancak sonradan öğrendik ki etler harikaymış. Bizim katıldığımız akşam deniz mahsülleri gecesiydi. Yediğimiz jumbo karidesler süperdi. Puerto Madryn, yaklaşık 70.000 nüfuslu küçük bir şehir. Geniş kumsalları ve çok çeşitli su sporlarıyla deniz turizminin nispeten yoğun olduğu bu sahil kentini asıl önemli kılan Valdes Yarımadası'na olan yakınlığı. Buradan günlük turlarla bölgeyi keşfetmek mümkün. Çok farklı turların sunulduğu bölgede en önemli iki tur Valdes Yarımadası turu ile Punta Tombo turu. Tüm tur şirketleri aynı turları sunuyor ve fiyatları aynı. Biz katılacağımız turları otel üzerinden planladık ve her gün o turu yapacak olan bir turist ekibine katıldık. Turlara katılmak istemezseniz diğer bir seçenek de araç kiralayıp o bölgeyi tek başınıza gezmek olabilir. Bunun dışında başka bir imkan yok. Biz bu tatilimizde araç kullanmak istemediğimiz için otele gider gitmez kendimize iki tur satın aldık. Rehberle yapılan turlar sırasında insan ayrıca o bölge hakkında çok yararlı bilgi edinebiliyor. İlk günkü turumuz: Penguenler ve Punta Tombo TuruArjantin Patagonya seyahatlerimiz sırasında gördüğümüz, tur ücretlerine milli park giriş ücretleri dahil değil. Milli park giriş ücretlerini kesinle nakit ve pezos olarak ödemeniz talep ediliyor (Punta Tombo giriş ücreti 156 pezos / iki kişi). Macellan yunusları o kadar yakınımızdan yüzdüler ki sanki uzansak dokunacaktık. Ama çok hızlı hareket ettikleri için onları görüntülemek çok zor. Yaklaşık 1,5 saat süren bu tur sonrası otobüslere bindik ve Punta Tombo için yola koyulduk. Dünyanın en büyük penguen kolonilerinden birinin olduğu bu bölgede penguenlerin arasında yürüyebilir ve onlara dokunma mesafesinde yaklaşabilirsiniz. Ancak onlara dokunmak kesinlikle yasak. Sabah erken saatte bizi almaya gelen tur rehberimiz ve otelden 3 arkadaş ile beraber düştük Peninsula Valdes yollarına. (Peninsula Valdes Turu toplam 1920 pezos / İki kişi ve milli park ücreti ise toplam 260 pezos / iki kişi). Daha önceden yaptığımız araştırmalar sırasında balinaların Aralık başına kadar o bölgede kaldığı yöndeydi. Biz Aralık ortasında ordaydık ve balina görebilme ihtimalimiz bu nedenle oldukça düşüktü. Çünkü Aralık ortası itibariyle balinalar okyanuslara doğru açılıyorlar. Kaldığımız hostelde bizden bir gün önce bu tura çıkan arkadaşlar balinanın sadece sırtını görebilmişlerdi. O balinanın da gitmiş olma ihtimali vardı. İşte bu düşünceler ve heyecanla balina turuna katıldık. Aslında bu tip turlarda herşey şans biraz da. Doğru zamanda bile orada olsanız balina görememe ihtimaliniz var. Sonuçta onlar orada kendi doğal yaşam alanlarında yaşıyorlar ve ne zaman hangi civarda olduklarını kimse bilmiyor. Aşağıdaki fotoğrafta balinanın büyüklüğü net bir şekilde anlaşılıyor. Kuyruğunu havaya kaldırdığında normal bir tekneden daha uzun olduğu görülebiliyor. İlgisi olanların aşağıdaki videoyu seyretmesini tavsiye ederim. Bu videoda balinalara ait çok ilginç görüntüler var. Yılın belli zamanlarında vahşi orkalar sahile vurup bu deniz aslanlarından birkaçını avlıyormuş. Eğer çok şanslıysanız bu bölgede o An'lara denk gelebilirsiniz. Fotoğraflarda edindiğim; gerçekten iyi yakalamışsınız. Çok şanslıymışsınız. Penguenleri çok severim. Fotoğraflar da oralara gitme isteği uyandırdı. Ne mutlu size!


Roma'yi tersten okudugunuzda sizi bir süpriz bekliyor: AMOR" yani ASK". Isminde sakli olan bu duygunun sehrin sokaklarinda dolasirken icinize islemesine karsi koyamayacaksiniz. Yillar önce henüz üniversite ögrencisiyken halk oyunlari ekibiyle birlikte yaptigim 21 günlük Avrupa seyahatinde bu büyülü sehir beni cok etkilemisti. Tarihin icinde yürüyormus gibi hissetmistim. Sanki sokaklarda beyaz kiyafetleri, baslarinda sari altin yaprakli taclariyla, sandaletli Roma halki karsiniza cikacak gibi. Roma halkinin yaptigi o harika eserleri seyrederken aslinda gecen 2000 yilda insanligin cok da bir ilerleme kaydetmedigini hissedebilir insan. Tabiki son yillarda bilisim teknolojisinde yasanilan inanilmaz ilerlemeyi ayri tutuyorum. 3000 yillik bir tarihe sahip olan bu ASK sehri'nin kurulus efsanesini bilmek istermisiniz: Bu efsane Romulus ve Remus adli ikizlerin efsanesi. Roma'nin 12 km. güneydogusunda Alba Longa kenti ve kentin Numitur adli bir krali varmis. Numitur'un kardesi Amulius tahta göz dikince abisini tahtan indirmis ve tahtini güvence altina alabilmek icin abisinin kizi Rhea Silvia'nin evlenmemesi icin kiza zorla yemin ettirmis. Ancak savas tanrisi Mars, Rhea Silvia'ya asik olmus ve Rhea Silvia hamile kalmis. Bu haberi alan Amulius cilgina dönmüs ve bebekleri kacirip onlari bir sandik icinde Tiber Nehri'ne attirmis. Ikizleri kiyida bulan disi bir kurt cocuklari sütüyle beslemis. Eski Kral Numitur'un cobani cocuklari bulmus ve karisina götürmüs. Ikizlere Romulus ve Remus isimlerini koymuslar. Öz cocuklari gibi büyüttükleri bu ikizler büyüdüklerinde coban cetelerinin basina gecmis. Bir gün Romulus yakalanmis ve cezalandirilmak üzere kralin huzuruna cikartilmis. Bu sirada Romulus'un gercek kimligi ortaya cikmis. Ikizler bu olay sonrasinda Amulius'u öldürüp tahti dedeleri Numitur'a teslim etmisler. Yeni bir kent kurmaya karar veren Romulus ve Remus disi kurdun kendilerini besledigi Palatinus Tepesi'ni yer olarak secmisler. Romulus tüm sehri duvarla cevrelemis. Ancak Remus bu duvarin cok alcak oldugunu iddia etmis ve kanitlamak icin duvarin üstünden atlamis. Buna öfkelenen Romulus ikizini öldürmüs ve kendi adindan esinlenerek kurdugu sehre ROMA adini vermis. Roma Sehri'nin dogum günü M. Ö. 21 Nisan 753 olarak kabul ediliyor. Roma'daki ilk duragimiz eski bir Pagon Tapinagi olan, sonra bir Hristiyan kilisesine dönüstürülmüs PANTHEON. Pantheon M. Ö. 26 yilinda Atium Savasi zaferi icin bütün tanrilara sükretmek amaciyla insa edilmis. Daha sonra bir yangina kurban gidince M. S. 118'de yeniden insa edimis. En dikkat cekici bölümü 43 metre capindaki kubbesi ve ortasindaki tek isik kaynagi olan acikligi. Devasa alan sadece bu acikliktan giren günes isigiyla aydinlaniyor. Bugüne kadar kalmasinin sebebi ise; Bizans imparatoru Foca'nin M. S. 608'de burayi Papa IV. Bonifacio'ya bagislamasi ve Papa'nin bu Pagon tapinagini bir kiliseye cevirmis olmasi gösterilebilir. Biz daracik tarihi sokaklarda dolasirken birden karsimiza cikan bu yapiya önce anlam vermemistik, ta ki o tapinagin bulundugu meydana cikana kadar. Heryer turist doluydu. Fotograf cekmek icin uzun süre uygun bir yer aramak zorunda kaldik. Sokaklarda dolasirken inanilmaz tarihi binalarla karsilasmak Roma'ya has bir özellik aslinda. Burayi gezerken acik hava müzesinde geziyormus gibi hissedeceksiniz. Sirada Navona Meydani var. M. S. 86 yilinda Imparator Domitian halkin sempatisini kazanmak icin 33 bin kisilik yaris alani yaptimis. Suanda bu yaris alani yok ama onun yerine stadyumun siralarinin bulundugu yere insa edilmis binalari göreceksiniz. Meydan Barok Dönemi'ne ait ve bu dönemin en güzel örneklerinden biri. Meydani özel kilan ise, Bernini imzali ünlü cesme. Bernini bu cesmeyle dünyanin dört büyük nehrini betimlemis. Meydan su anda resimlerini ve karikatürlerini sergileyen sanatcilarin bulusma yeri. Yürümeye devam ettik ve sehrin en canli, kalabalik mekanlarindan biri olan Campo die Fiori Meydani'na vardik. Burasi gündüz saat 14:00'e kadar rengarenk bir acik hava pazari, daha sonra ise yemek yiyebileceginiz veya birseyler icebileceginiz pub ve restaurantlarin bulundugu bir meydan. Burasi aslinda Roma kalintilari üzerine kurulmus binalarin ve Rönasans konaklarinin birarada bulundugu güzel bir semt. Meydani özel kilan ise, ortadaki bronz heykel. Bu heykel 17 Subat 1600 yilinda kiliseye karsi düsüncelerini acikladigi icin burada diri diri yakilan rahip filozof Giordano Bruno'ya ait. Campo die Fiori'nin hemen yakininda mimari acidan cok güzel olan Farnese Meydani'ni görmeden oradan ayrilmayin derim. Bu meydanda yeralan ünlü Farnese Konagi'nin insasinda Michelangelo, Della Porta gibi ünlü mimarlar görev almis. Günümüzde bu konak Fransiz Büyükelciligi olarak hizmet veriyor. Meydandaki cesmeler Caracalla Hamamlari'ndan alinmis granit havuzlarindan olusuyor. Ben bu meydandan cok, meydana acilan daracik sokaklara vuruldum. Roma'da ne yenir ne icilir üzerine uzun bir arastirma yaptigimi söyleyebilirim. Vedat Milor'un Italya icin özel hazirladigi Lokanta ve Sarap Rehberi kitabini satin aldik. Ayrica ben Vedat Milor'un yayinlanmis köse yazilarindan bilgiler topladim. Bu notlarimi sizinle ayrica paylasacagim. Öncelikle ilk gece icin Vedat Milor'un tavsiyesi üzerine gittigimiz mekan hakkinda bilgi vermek istyorum. Ismi La Gatta Mangiona. Italya'da sik lokantalarda pizza pek bulunmuyor. Ayak üstü pizza yiyebileceginiz firinlar var, ya da pizzalari turistik mekanlarda yiyebilirsiniz. Vedat Milor'a göre en iyi pizzayi bulacaginiz yer burasi. Isin sirri pizzanin hamurunda aslinda. Ortasi yumusak, disi kitir ve kesinlikle hazir domates sosu kullanmiyorlarmis. Bunlari okuyunca biz sehrin disinda olan bu mekani uzun ugraslar sonucu bulduk ve pizzalarini denedik. Tek kelime ile harika. Buraya ait güzel bir animizi paylasmak istiyorum. Burasini bulabilmek icin cok büyük bir caba sarf ettik ama o da ne gittigimizde mekan kapaliydi. Aksam 19:00 ya da 20:00 sularinda aciliyormus. O kadar ugrastik, o zaman bekleyecegiz dedik. Tam o sirada kapinin önünde bizim gibi bekleyen bir cift gördük. Istanbul'dan kalkmis gelmis, bizim gibi Vedat Milor tavsiyesi üzerine burayi bulmus Askin-Müge ciftiydi kapinin önünde bekleyen. Dünya ne kadar da kücük dedirtecek bir olaydi bu. Bu güzel cift sayesinde biz de bu güzel mekanda pizza yiyebildik. Cünkü burasi icin rezervasyon yapilmasi gerekiyormus. Mekan acilir acilmaz doldu ve bos masa kalmadi. Biz de Askin ve Müge'nin ayirttigi masada oturduk ve beraber güzel bir aksam yemegi yedik. Antipasti olarak burada sivri kücük enginarlardan denemenizi tavsiye ederim. Bianco denilen domates sossuz pizzalari da deneyebilirsiniz. Burada artizanal, yani kücük üreticilerin yaptigi Belcika stili biralari icmenizi tavsiye ediyor Vedat Milor. Bu biralari Italya'da baska yerde kolay kolay bulamazmissiniz (Adres via F. Ozanam, 30; telefon: 0653 46702). Burasi cok sik olmamasina ragmen kücük Italyan lokantisi örnegi olarak bizim hosumuza gitti. Biz Mehrin ve Ömer'le 3. gecemizde yine buraya gittik. Yemekler cok lezzetli ve konustugumuz konular da yine cok derindi. Tipik Mehrin-Ömer-Gökce-Fatih dörtlüsü ve derin konular, tartismalar. Her seferinde Mehrin ile Fatih tatli bir tartisma icine girer. Ben Mehrin'in tarafinda olurum. Ömer ise her zaman ki tarafsizligiyla I-Phone ile mesguldur. O gece bu derin konulari yediğimiz tiramisu ve ictiğimiz nefis kokulu kahve ile tamamladik (93,50EUR/4 kisi icin). Tüm heybeti ve gösterisiyle karsimiza Venedik Meydani ciktiginda biz önce cok sasirmis ve etkilenmistik. Ancak burasinin 1455 yilinda Venedikli Kardinal Pietro Barbo tarafindan sonradan yaptirilmis bir konak oldugunu ögrenince benim gözümde degeri birden düsüverdi. Sonucta 3000 yillik tarihe sahip bir sehirde 1455 yili cok yakin tarih sayiliyor. Kardinal Papa olunca bu bina yüz yil boyunca papalarin konagi haline gelmis. Bir sure Venedik devletinin elcilik binasi olarak kullanilmis. Fasizm döneminde Mussolini'nin karargahi olarak kullanilmis. Günümüzde bir sergi sarayi olarak kullaniliyor. Meydanda göze carpan diger bir ayrinti Vittorio Emanuele Aniti. Bu heykel Italyan Birligi'nin kurulmasina büyük katki saglayan Savoy Krali Vittorio Emanuele anisina 1885 ile 1911 yillari arasinda yapilmis. Heykelin arka tarafinda sürekli nöbet tutan askerler ile ebedi ates var. Roma'nin gercek tarihi yapilarini kapattigi icin Romalilar tarafindan pek sevilmiyormus. Ayrica Roma'nin tipik tasi olan travertenden degil de beyaz Brescia mermerinden yapildigi icin sehirde biraz farkli duruyor. Sadece Türkler tarafindan Ask Cesmesi olarak tanimlanan bu cesmeyi 1762 yilinda Nicola Salvi tamamlamis. Trevi cesmesi, doga ve mitoloji ile ilgili konularin beraber tasvir edildigi döneminin güzel örneklerinden biri. Buraya gelen herkes, sirtini cesmeye dönüp sag eliyle sol omzunun üzerinden para atip dilek tutuyor. Genelde herkes buraya tekrar gelebilmek icin parayi atarken, biz Türklerin ask dilekleri tuttuguna dair bir söylenti var. Yillarca önce parayi atarken tuttugum dilegimin, bu Roma seyahatinde gerceklestigini görmek beni mutlu etti. Atilan tüm paralarsa belediye tarafindan düzenli olarak toplaniyormus. Sizin de Roma Belediyesi'ne bir katkiniz olsun. Roma'ya gidip de Ispanyol Merdivenleri'nde oturmamak olmaz. Bazen turistik yerlerin neden bu kadar ünlü oldugunu anlamakta zorlaniyorum. Ispanyol Merdivenleri'de bunlardan bir tanesi. Bu merdivenler 1725 yilinda merdivenlerin asagisindaki meydanla, yukarda yer alan kiliseyi (Trinita dei Monti Kilisesi; 1510 yilinda Fransa Krali XV. Louis tarafindan yaptirilmis) birbirine baglamasi amaciyla yapilmis. Tabiki burayi bir de yazin temmuz ayinda Yildizlarin Altinda Defilesi sirasinda görmek gerek. Bu defilede Haute Couture tasarimcilarinin kreasyonlarini tasiyan mankenler bu merdivenlerde yürüyorlarmis. Ispanyol Merdivenleri'nin tam karsisindaki cadde moda dünyasinin merkezi sayilan Via Condotti. Burayi gezmelisiniz. En ünlü Italyan moda tasarimcilarinin magazalari burada yer aliyor. Dudak ucurtacak cinsten. Bu caddede bir kahve icmek isterseniz 1760 yilinda acilan caffe Greco'yu önerebilirim. Burada kimler oturup kahve icmemis ki: Goethe, Gogol, Stendhal, Keats gibi yazarlar, Wagner ve Listz gibi besteciler. Roma'nin tarihi simgesi Kolezyum'un asil adi Flavius Amfitiyatrosu. Imparator Vespasianus tarafindan 72 ile 80 yillari arasinda yaptirilmis. Burasinin hikayesi oldukca ilginc aslinda. "Yakarim, Roma'yi da yakarim" diyen Julius Hanedani'nin son imparatoru Neron, halkin arazilerine el koyup kendisi icin altin varaklarla süslü bir konak yaptirmis. Bununla da yetinmeyip bir de yapay göl yaptirinca halk öfkelenmis. Neron intihar edince yerine gecen Vespasianus halkin sempatisini kazanmak icin halka acik bir eglence yeri yaptirmis. 55 bin seyirci kapasiteli Kolezyum aslinda ilk olarak tiyatro gösterileri icin kullaniliyormus. Daha sonra ise bizim de Gladyatör filminden bildigimiz gibi burasi Gladyatör savaslarina ev sahipligi yapmis. Burayi rehberle gezebilirsiniz. Biz yaptigimiz pazarliklar sonucu ücrette anlasamayinca, ekip burada benim tarih bilgimle yetinmek zorunda kaldi. Istanbul'a Konstantinopolis adini veren Imparator Konstantin'in Zafer Taki hemen Kolezyum yaninda yer aliyor. Yeri gelmisken, yurtdisinda yaptigimiz geziler sirasinda Istanbul'dan geldigimizi ögrenen turistler "ha, Konstantinopolis" demiyorlar mi, sinir oluyorum. Bizse israrla hayir Istanbul diye düzeltince, aramizda basliyor gizliden bir cekisme. Kolezyum'dan yürüyerek Titus Zafer Taki'na ulasabilirsiniz. M. S. 70 yilinda Yahudilere karsi kazanilan zaferin anisina yapilmis bir Tak bu. Biz Roma Forumu'ndan girdikten sonra bu Tak'in altindan gecerek tekrar Kolezyum'a ulastik. Roma Forumu, eski Roma'nin siyasi, ticari, ve hukuku merkeziymis. Sadece kalinti olarak kalsa da ben burayi gezme konusunda epey israr ettim. Burayi gezerken elimizde tarihi bilgilerin ve haritanin yeraldigi bir kitap olmasina ragmen, kalintilar icinde neyin ne oldugunu anlamakta epey zorlandik. Tarihi anlama konusunda israr eden benimle epey dalga gecildi burda, buna da deginmeden gecemeyecegim. Bu nedenle burada yeralan yapilari en iyi anlamanizin yolu, ya rehberle gezmek ya da oldukca ayrintili bir haritaya sahip olmak. Ben burada ayrintiya girmek istemiyorum. Kücük bir dipnot: Titus Taki'nin altindan gecip Jupiter tapinagi'na dogru giden yol Kutsal Yol olarak biliniyor. Önemli zaferlerden sonra görkemli bir gecit töreni düzenlenirmis ve sükretmek icin tapinaga gidilirmis. Ayrica Jül Sezar Tapinagi'ni göreceksiniz orada. Sezar, M. Ö. 44 yilinda bir suikastta hayatini kaybedince cesedinin yakildigi yere tapinak yapilmis. Burada her zaman taze cicek demetleri bulmak mümkün. Burasi Yontma Tas Devri'ne ait yerlesim kalintilarinin ve daha sonraki dönemlere ait imparatorluk konaklarinin bulundugu tepe, yani Roma'nin Beverly Hills'i. Simdiyse agaclarla dolu güzel bir alan. 16. Yüzyil ortalarinda buraya yapilan Vignola imzali bahce Avrupa'nin ilk botanik bahcelerinden biri olarak geciyor. Ayrica burada Romulus Efsanesi'yle baglantili bulgularin bulundugu iddia ediliyor. 1950-60 yillarinin Dolce-Vita merkezini görmek istiyorsaniz Via Veneto'ya gitmeniz gerekiyor. Burasi Fellini'nin ünlü Dolce Vita filminin gectigi meshur cadde. Eskiden burasi Roma'nin gece hayati, sinema dünyasinin yildizlari ve onlarin pesini birakmayan paparazzileriyle ünlüymüs. Bu caddede oturabilecek cafe ararken, Harry's Bar'i gördük. Burasinin cok ünlü bir yer oldugunu biliyorduk ama menüdeki fiyatlari görünce daha bir emin olduk. Sadece oradaydim diyebilmek icin bile Harry's Bar'a gidenler var. Biz cadde boyunca ilerleyip daha mütevazi bir cafede kahve ve tiramisu keyfi yaptik. Bernini, Caravaggio ve Canova gibi ünlü sanatcilarin eserlerini görmek istiyorsaniz dogru adres Villa Borghese. Biz burayi bulmak icin oldukca fazla caba sarf ettikten sonra ögrendik ki, önceden rezervasyon yapilmasi gerekiyormus. Yalniz burasi, sehrin en muhtesem müzelerinden biri. Aklinizda bulunsun. Buraya ulasmak icin cok güzel bir ormanlik alandan yürümeniz gerekiyor. Oldukca keyifli ama bir o kadar da yorucu bir yol. Dünya'nin en kücük ülkesi olmasina ragmen tüm kurumlariyla bir devlet yapisina sahip olan ve ayni zamanda dünyanin en zengin ülkelerinden biri olan Vatikan'in nüfusu yaklasik bin kisi. Papalik 1871 yilina kadar, yani italyan Birlikleri'nin Roma'yi isgal etmesine kadar, Orta Italya'yi yönetmis. Ancak 1929 yilinda imzalanan Laterano Anlasmasi sonrasi Papanin ruhani görevden baska bir görevi olmadigi karara baglanmistir. Vatikan'a ait en önemli tarihi eserler San Pietro Bazilikasi, Sistin Sapeli, el yazmalarindan olusan kütüphanesi ve müzeleridir. Aziz Pietro Hz. Isa'nin 12 havarisinin en önemlisiymis. Hz. Isa carmiha gerildikten sonra Hristiyanligi yaymak görevi Havarilerine kalmis. Bunun üzerine Havariler ve Meryem Ana Kudüs'ten ayrilarak herbiri baska bir yere yönelmis. Aziz Pietro, kardesi Andrea, Meryem Ana ve Yahya once Antakya'ya gelmis. Bu bölgede Hz. Isa'ya inananlara ilk kez Hristiyan ismi verilmis. Meryem Ana ve Yahya Efes'e giderken Aziz Pietro ve kardesi Yunanistan üzerinden Roma'ya ulasmis. Ancak dönemin imparatoru Neron Aziz Pietro'nun carmiha gerilmesi emrini vermis (64 ya da 67 yilinda). Hz. Isa'nin Pietro'ya "Senin ismin Pietro, yattigin tas dinimin merkezi olacaktir" diye söyledigi Incil'de yeraldigindan, Hristiyanligi serbest birakan ilk imparator Konstantin Pietro'nun mezarinin oldugu yere bir bazilika yaptirmis (324 yilinda). Bu nedenle bu bazilika Hristiyanlar icin ayri bir öneme sahip. 15. Yüzyilda bu bazilika atlattigi savaslar, yanginlar, depremler nedeniyle yikilmak üzereyken 1506 yilinda tekrardan insa edilmis. Bu bazilikanin yeniden insasinda Bramante, Rafael, Michelangelo, Bernini, Della Porta, Fontana gibi dönemin ünlü sanatcilari görev almis ve insasi tam 120 yil sürmüs. Kilisenin bahcesi Bernini'nin son ama en önemli projesi aslinda. Kilisenin insanliga actigi kucagi simgeleycek sekilde tasarlanmis. Kilisenin kubbesi Michelangelo'nun son eseri. Dünya'nin en büyük kilisesine en büyük kubbesini yapmak istese de ömrü buna yetmemis. Kubbeyi Ligorio, Vignola Della Porta ve Fontana tamamlamis. Bazilikanin ici muhtesem. Ücretsiz gezebilirsiniz ve bu ünlü sanatcilarin eserlerini görebilirsiniz. Iceride inanilmaz güzel altin bir Sunak var. Biz Vatikan'i daha iyi anlamak icin bir gece önceden Melekler ve Seytanlar filmini seyretmeyi planlamistik. Aşk-ı Memnu'nun finalini Fransa'da izlediğimiz gibi yatağın üzerine dördümüz yan yana uzandık ve Melekler ve Seytanlar filmini izlemeye basladık ama bu sefer sonuna kadar izleyemedik. Tahmin edersiniz ki, önce erkekler, yani önce Ömer ve hemen sonrasinda Fatih uyudu, biz kizlarsa filmin ancak 1 saatlik bölümünü seyredebildik. Ben Roma'dan döner dönmez bu filmi tekrar seyrettim. Roma seyahatiniz öncesinde seyretmenizi tavsiye ederim. Vatikan'dan bahsederken Isvicreli muhafizlardan bahsetmemek olmaz. Bes yüz yili askin bir süredir Papa'nin koruma görevini Isvicreli muhafizlar yapiyor. Sayilari 110'nu bulan bu muhafizlarin kiyafetleri oldukca ilgi cekici. Herkes bu göreve kabul edilmiyor tabiki. Papa'yi koruyabilmek icin Katolik, bekar, temiz sicilli, en az 1,74 cm. boyunda ve askerligini yapmis, 19-30 yaslari arasinda erkek olmaniz gerekiyor. Onlarla fotograf cektimekse neredeyse imkansiz. Castel Sant'Angelo; Imparator Hadrianus'un kendisi icin bir mozole olarak yaptırmaya basladıgı yapı, 139 yılında Antoninus Pius tarafından tamamlanmıs. Zamanla bir mozole görüntüsünden uzaklasan sato, bir savunma merkezine dönüsmüs. Savaş zamanlarında askerler ve papalar Castel Sant'Angelo'ya sıgınmıslar. 13. yy'da II. Nicholas, kaleyle Vatikan sehri arasında bir gecit yaptırmıs. Kale; hapishane, zindan ve bir iskence merkezi olarak da kullanılmıs. Günümüzde müze olarak kullanılmakta. Bizim ilk hedefimiz Vatikan'i görmek oldugu icin biz buranin icini gezmedik. Roma havalimani sehrin biraz disinda yeraliyor. Sehre ulasmanin iki yolu var: Tren ya da otobüs. Biz otobüsü tercih ettik. Ama itiraf etmeliyim ki, Italya'nin trafigi ve Italyanlarin sanki kavga edermiscesine yüksek sesle ve heyecanli konusmalari nedeniyle bu yolculugumuz sirasinda cok yoruldum. Yol boyunca calan Italyan radyosu, sürekli korna calan soförler, inanilmaz bir trafik Münih'ten sonra beni saskina cevirdi. Istanbul'dan gelenler icin bu etkiyi yaratacagini zannetmiyorum (Havalimani-Sehir merkezi arasi otobüs 8 /kisi basi). 3 gün gecerli olan ve tüm toplu tasima araclarinda kullanilabilen Roma Pass alabilirsiniz. Bu sayede girilecek ilk 2 müze bedava olur, sonrakilerde ise indirim sansiniz olur. Icinde bir tane Roma haritasi ve rehberi ile güncel etkinliklere ait bilgiler var. Ücreti 25 . Ancak Kolezyum ve Borghese Galerisi'nin giris fiyati 20 `yu asiyor. Ilk olarak bu iki yeri ziyaret ederseniz bu pass cok karli olacaktir. Bu pass'in baska bir avantajida Kolezyum'a girerken sira beklememeniz. Roma Pass sahiplerinin gecebilmesi icin özel giris turnikeleri yapilmis. Böylece uzun kuyruklarda bekmenize gerek yok. Ancak eger müze gezme niyetinde degilseniz bu pass sizin icin avantajli olmayabilir. Biz Locanda San Cosimato adlı otelde kaldik. Otelimiz çok ilginçti. Lobisi pastane, üzeri oteldi. Oldukca de eskiydi. Otelimizin bulunduğu Trastevere bölgesi Roma'yı ikiye ayıran Tevere Nehri'nin batısında yer almakta. Aslinda sonradan farkettik ki, burasi gerçek Romalıların yaşadığı birkaç semtten biri. Vatikan'a ve diğer turistik yerelere de oldukça yakın bir yer. Geceleri inanilmaz hareketli. Heryerde barlar ve barlarin önünde genc insan kalabaligi var. Ickisini alan atmis kendisini disari. Gece birseyler icmek isterseniz bu bölgeyi atlamayin derim (3 gece kahvaltı dahil oda fiyatı 300 ). 110 Open" adli üstü acik kirmizi veya yesil otobüslerle sehir turu yapabilirsiniz. Ikinci bir alternatif ise ArcheoBus"; bu otobüs daha cok arkeolojik eserlerin oldugu yerleri dolasiyor. 110 open" icin yaklasik kisi basi 15 ödemeniz gerekiyor ve 24 saat boyunca istediginiz durakta inip yaklasik yarim saat sonra tekrar gelen otobüse binip devam edebilirsiniz. Roma'da yedigimiz dondurmalar harikaydi. Denemeden dönmeyin derim. Roma'da insanlar is cikislarinda ayaküstü espresso iciyorlar. Aksamlari Coppucino filan siparis ettiginizde size ilginc bir ifade ile bakiyorlar. Cünkü aksamlari sadece espresso iciyorlar. 2. gün aksam yemegini yine Vedat Milor tavsiyesi üzerine Matricionella'da yemege karar verdik. Ancak yemekler orta seviyeydi. Vedat Milor buranin süper bir sarap listesi oldugunu söylemisti. Perakende fiyatlarinin altinda Italya'nin en iyi saraplarini burada bulabilirmissiniz. Biz bu konuda uzman olmadigimiz icin sarap secimini garsona biraktik ve yöresel bir sarap sectik. Fena degildi. Vedat Milor'a göre Roma'da olmak demek al fresco" yani kaldirim üstüne kurulu masalarda gelip geceni seyrederek ve yaninizdaki masadakilerle sohbet ederek yemek yemek demek. Makarnalarini tabii ki kendileri yapiyorlar. Hic makina kullanmadan ve sadece un ve sudan yapiyorlar. Hamuru elle kesiyorlar. Roma halkinin en sevdigi makarna Tonnarelli cacio e pepe". Yani sadece peynir ve elle cekilen karabiberden olusan makarna. Ben bunu denedim. Acikcasi cok etkilenmedim, sadece Roma halki en cok ne yiyor diye merak edip denemis oldum. Roma'da cok fazla sakatat yendigini biliyor muydunuz? Sehirde Cucina Povera" dedikleri fakir mutfagi hakim. Roma'ya dair birkac cümle söylemem gerekirse; bu sehir bambaska bir sehir. Insani adeta büyülüyor ve kendisine asik ediyor. Acik hava müzesinde gezer gibi dolasirken sehrin sokaklarinda, tarihten kopup gelmis Roma halkiyla her an karsilasacakmissiniz gibi heyecanlaniyorsunuz. Güzel olan hersey gibi Roma seyahatimizde bitmisti, ama ben bu sehre yeniden gelecegim sözleriyle. Gezdiğim tüm Avrupa şehirleri arasında en beğendiğim Barselona derdim ama Roma'yı gördükten sonra Barselona'nın pabucunu dama attım diyebilirim :) Harika anlatımınızla yeniden Roma sokaklarındaymış gibi hissettim kendimi. Hatta "Bernini imzalı meydan" fotoğrafınız, kendi blogumun üst bilgi alanında yer alan görselin aynısı, aynı açıdan çekmişiz ikimiz de.


İnsanlığa 'Demokrasi'yi armağan eden Atina, her ne kadar günümüzde Avrupa Birliği içinde ekonomik açıdan zorlu günler geçirse de keyfini yitirmemiş canlı capcanlı bir şehir. Avrupa Birliği toprakları içinde yer alsa da, gerçek bir Avrupalı'' şehrinden çok Ege'nin kokusunu'' buram buram hissedeceğiniz Komşu'' şehir orası ve bu nedenle de caddelerinde, meydanlarında dolaşırken İzmirdeymişsiniz'' hissi bu şehirde hep sizinle olacak. Atina'nın caddelerinde, meydanlarında dolaşırken İzmirdeymişsiniz'' hissi bu şehirde hep sizinle olacak demiştim ya, bu duyguyu en çok da Monastiraki Meydanı ve çevresinde yoğun olarak hissedeceksiniz, bir İzmirli olarak benden söylemesi. Monastiraki Meydanı şehrin adeta kalbi. 3 günlük Atina seyahatimiz sırasında o kadar çok bu meydandan geçtik ki sanırım her noktasına ayak bastım. Bu meydanda gözünüze çarpacak ilk yapı Mustafa Ağa Tsisdarakis Cami. Bu cami, 1759'da Osmanlının Atina valisi Tsisdarakis tarafından yaptırılmış. Şu anda cami olarak hizmet vermiyor. Ancak varlığıyla o meydanının güzelliğini tamamlıyor bence. Eğer Atina Gezi Rehberime göz attıysanız otelinizi bu meydana yakın bir yerde tutmanıza dair verdiğim tavsiyeyi görmüşsünüzdür. Bence bu önemli bir nokta. Monastiraki Meydanı'nda camiye doğru durduğunuzda hemen solunuzda kalan cadde adeta İzmir Kemeraltı. Yol boyunca sağlı sollu sıralanmış restoranlar, ki daha çok kebab ve döner sunuyorlar, cafeler göreceksiniz. Aynı şekilde Monastiraki Meydanı'nın yakınındaki Adrianou Caddesi de cafe ve restoranlarla dolu. Bunun dışında, Monastiraki Meydanı gün boyunca dans eden, kendi müziklerini, sanatını Atina halkına ve turistlere göstermek isteyen sokak sanatçılarının gözde yeri, ki birkaç gösteriyi izlerken çok keyif aldığımı belirtmeliyim. Bu nedenle de meydan gece-gündüz hareketli, canlı. Biz Atina'yı keşfetmeye işte tam da buradan, şehrin kalbinden, Monastiraki Meydanı'ndan başladık. Monastiraki Meydanı'nda durup, karşı tepeye baktığınızda Mükemmelliğin yeryüzünde şekil bulduğu Parthenon'u" göreceksiniz. Gözlerimi kapatıp Atina'yı düşündüğümde aklıma ilk gelen görüntü gecenin karanlığında ışıl ışıl parlayan Parthenon oluyor hep. Akropolis, Antik Yunan halkının yaşadığı şehrin adı. İçinde yeralan, M. Ö. 5. yüzyılda Athena'ya adanarak yapılmış tapınak ise Parthenon. Antik Yunan'dan günümüze kalan en ünlü ve en büyük eser diyebiliriz Parthenon için. Ya da yapıldığı dönemin teknolojisi düşünüldüğünde insan zekasının ortaya çıkardığı mükemmellik eseri de diyebiliriz. Tasarımında dönemin tüm önemli kişiliklerinin yeraldığı hatta matematik hesaplarının Pisagor tarafından yapıldığı göz önüne alınırsa böyle bir eserin ortaya çıkması bir rastlandı değildir. Akropolis'te Parthenon dışında Romalılar döneminden kalma tarihi tiyatro ve Athena ile Poseidon'a adanmış Erekhtheion Tapınağı, ki Parthenon'a bakan mermer figürleri muhteşem, gezilip görülmeye değer. Bence, bir müze gezecekseniz ilk tercihiniz Akropolis Müzesi olmalı. Müzede direk son kata çıkın ve gezmeye son kattan başlayın. Çünkü Parthenon'un aynısını son kata inşa etmişler ve orijinal heykeller aslına uygun olarak olması gereken yerlerde müzede sergileniyor. Yani bu katı gezdiğinizde Parthenon tam olarak kafanızda netleşiyor. Ben gezerken çok etkilendim. İnsanın bu müzeyi gezerken birkaç saniyeliğine kafasını çevirip dışarı baktığında karşısında 2500 yıllık Parthenon'u görmesi oldukça etkileyici. Gündüz ayrı gece ışıklandırmasıyla apayrı bir güzelliğe sahip Akropolis'i biz önce bir başka tepeden görmek istedik ve yönümüzü Lykavittos Tepesi'ne çevirdik. (Monastiraki Meydanı'ndan metroyla buraya ulaşmak isterseniz Evangelismos durağında inmeniz gerekiyor. Sonra tepeye doğru yaklaşık 10 dakikalık bir yürüyüşle Ploutarchou Caddesi'ne ulaşıyorsunuz. Buradan teleferikle tepeye çıkış 7 ). Lykavittos Tepesi'nde sizi çok güzel bir Atina şehir manzarası karşılayacak. Akropolis'i çok yakından göremeseniz bile tepeden şehre doğru yapacağınız bir kısa kahve molası inanın çok keyifli. Yukarıda cafe ve restoranlar var. İsterseniz burada yemek molası da verebilirsiniz. Biz sadece Türk kahvesi içmekle yetindik. Lykavittos Tepesi'ne çıkış biraz zahmetli olsa da eğer zamanınız varsa buraya gitmenizi tavsiye ederim. Tepede çok vakit kaybetmeden aşağıya teleferikle inebilir sonrasında yürüye yürüye şehrin bir başka hareketli kısmı Kolonaki'ye ulaşabilirsiniz. Şehrin Kolonaki tarafının Atina'nın Nişantası'na benzetildiğini okumuştum bir blogda. Müzelerin, cafe ve restoranların olduğu bu bölge, şehrin daha turistik olan Monastiraki tarafıyla karşılaştırıldığında, daha çok lokal insanların gelip zaman geçirdiği izlenimini yarattı bende. Kolonaki tarafı için biz özel olarak zaman ayırmasak da Lykavittos Tepesi'nden aşağıya doğru yürüyerek indiğimizde burayı keşfetme fırsatı yakaladık. Özellikle Tsakalof Caddesi çok hareketli. Sağlı sollu cafe ve restoranların olduğu bu cadde benim çok hoşuma gitti. Kolonaki tarafındaki Voukourestiou ve Panepistimou Caddeleri butik ve tasarımcıların yer aldığı iki cadde. Atina'da birkaç mağaza gezmek hiç de fena olmaz diyenlerdenseniz bu bölgeye uğramadan Atina'da ayrılmayın o zaman. Kolonaki sonrası yönünüzü bir başka önemli bir meydan olan Syntagma Meydanı'na çevirebilirsiniz. Kolonaki'den çok uzak değil. Bu meydanın bence hiçbir özelliği yok. Ancak söz etmeden de olmaz. Sonuçta belki sizin hoşunuza gidebilir. Burasının özelliği, bacaklarını 90 derece havaya kaldırarak nöbet değişimi yapan askerlerin, buradaki Parlamento Binası'nda, Meçhul Asker Anıtı önünde nöbet tutuyor oluşu. Biz nöbet değişimine denk gelmedik. Bol bol güvercin gördük ve askerlerle fotoğraf çektirmek isteyen turistlere denk geldik o kadar. Sanırım bu meydanda sadece 5 dakika zaman geçirdik. Syntagma Meydanı'nda caddenin karşı tarafına geçip, kendinizi kalabalığa bırakın derim. Arabalara kapalı olan bu cadde İstiklal tarzı bir yer. Oldukça hareketli, canlı, sokak sanatçıları, cafe ve restoranlarla dolu. Caddenin bitiminde kendinizi Monastiraki Meydanı'nda bulacaksınız. Akropolis sonrası yürüye yürüye şehrin Plaka bölgesine inebilirsiniz. Benim Atina'da en çok sevdiğim bölge oldu, Plaka. Dar sokaklara atılmış sandalye ve masalara doluşmuş genç insan kalabalığının oluşturduğu atmosfer beni çok etkiledi, aldığım keyif bir başkaydı. Özellikle Plaka'da, Akropolis'in hemen aşağısında yer alan Anafiotika Bölgesi'ndeki Mnissikleous Sokağı çok keyifli. Psiri Bölgesi de Plaka kadar hareketli. Binaların duvarlarındaki grafitilerle beni etkileyen bir bölge oldu burası. Bol bol cafe-bar-taverna tarzı mekanları burada göreceksiniz. Pazar günleri Monastiraki Meydanı'na yakın bir yerde kurulan bit pazarı gezmesi oldukça keyifli bir yer. Bence kaçırmayın. 1896'da ilk olimpiyatlara ev sahipliği yapan Panathenaic Stadyumu'nunda geçirdiğimiz anlar sanırım Atina'da en çok eğlendiğimiz anlardı. Birincilik kürsüsünü kapmak için kıran kırana mücadeleler yaşandı bizim grupta. Sonuç, hepimiz gönüllerin birincisiyiz. O dönemde Yunanlılar bir imparatorluğa sahip değildir. Şehir devletleri olarak yönetilir. Bu şehir devletlerinin en güçlülerinden biri de Demokrasi'nin doğduğu Atina'dır. Atina halkı demokratik seçimlerle seçilen meclis üyeleri ile yönetiliyordu. Kendi varlıkları için en çok tehlike arz edenlerden bir de Sparta Şehir Devleti'dir. Bu iki şehir devleti arasında savaşlar ise bitmek bilmez. Atina kendisini bu saldırılardan korumak amacıyla sınırları artık bugünkü İzmir'e dayanan Pers İmparatorluğu'ndan yardım istemeye oy birliği ile karar verir ve bir elçisini gönderir. Pers İmparatoru bu isteği kabul eder ama bir şartı vardır: Atina Pers İmparatorluğuna bağlanacaktır. Doğu batı kültürlerinin farklılığı burada gün yüzüne çıkar, Pers İmparatoru'nun söylediği sözleri Atina elçisi anlamaz. Mesaj Atina'ya bambaşka bir şekilde ulaşır. Persler Atina'ya yardım gönderene kadar Sparta Atina'ya saldırır. Ancak Atina kendisini çok iyi müdafaa eder ve Sparta saldırısını başarıyla geri püskürtür. Artık Perslerin yardımına ihtiyacı kalmadığı için de Atina tekrardan elçiyle haber yollar ve Perslerin yardımını artık istemediklerini ifade ederler. Pers İmparatoru bu küçücük devletin artık çok olduğunu düşünür, bir İmparatorluk karşısında nasıl bir cüretle böyle davranabildiklerine akıl sır erdiremez. Pers İmparatoru donanmasını hazır eder ve Atina'ya doğru yola çıkarlar. Atina'yı yerle bir edeceklerinden o kadar emindir ki gemilerinde şehri tekrar istedikleri gibi inşa etmek için mermer bloklar taşırlar. 2 seçenekleri vardır. Ya Atina'ya denizden direk saldıracaklardır, ki Atina şehri çok iyi surlarla korunmaktadır ya da karaya çıkıp oradan saldırıya geçeceklerdir. Atina'nın biraz uzağındaki Maraton Ovası'nı seçerler ve tüm askerler karaya çıkar. Atina tarafında ise uzun tartışmalar sonucunda Yunan ordusunun başına doğu kültürünü çok iyi tanıyan bir komutan atanır ve Persleri Yunan şehir surları dışında karşılamaya karar verirler. Persler Yunanlılardan sayıca çok üstün oldukları gibi süvari, atlı birlikleri de oldukça üstündür. Bu meydanda iki komutan arasında muhteşem bir taktik savaşı başlar. Muhteşem bir zeka ürünü olarak Yunan komutanı sayıca çok az olmalarına rağmen Persleri geri püskürtmeyi başarır. Eğer tarihe biraz ilginiz varsa Atina Pers savaşları, özellikle Maraton Savaşı hakkında hazırlanmış belgesellere göz atın derim. Ben savaş taktiklerini seyrederken hayran kalmıştım. Pers Komutanı Maraton Meydanı'nda bozguna uğramıştır ama yenilgiyi henüz kabullenmemiştir. Askerlerini gemilere bindirir ve Yunan Şehrine denizden saldırmaya karar verir. Yunan komutanı ise Perslerin geri gitmediğini tahmin etmiştir. Askerlerini toplar ve Atina'ya doğru yola koyulur. Ancak şehrin daha önceden uyarılması gerekmektedir ve bu nedenle bir haberci yollar. Haberci hiç durmadan Maraton Meydanı'ndan Atina'ya kadar koşar. Şehrin surlarından içeri girdiğinde zaferi Yunan halkına bildirir ve onları Perslere karşı uyardıktan sonra bir anda yere yığılır ve ölür. Maraton Meydanı'ndan Atina'ya kadar hiç nefeslenmeden, 40 km koşmuştur ve kalbi de buna dayanmamıştır. İşte sonradan yapılan Maraton koşularının bu nedenle 40km yapıldığı ve adının buradan geldiği söyleniyor. Atina ordusu şehre Perslerden önce ulaşır ve bu sefer denizden saldıran Persleri yine bozguna uğratır. Bu Yunan-Pers arasındaki ilk savaştır ve koca bir imparatorluğa ait ordu küçücük bir şehir devleti karşısında yenilgiye uğramıştır. Parthenon Tapınağı da bu zafer sonrası yapılmış ve şehri koruyan tanrıça Athena'ya adanmış bir tapınaktır. Akropolis giriş bileti kişi başı 12 euro ve 3 gün geçerli. Biletinizi kaybetmeyin. Girdiğiniz bir yere tekrar girme hakkınız yok ancak bu biletle birçok tarihi yere girebilirsiniz. Akropolis Müzesi'ne girişte kişi başı 5 Euro ödemeniz gerekli. Cumartesi günü akşam saat 8'e kadar açık. Önden rezervasyon yaptırmanız bence gerekli değil. Ama internet üzerinden yaptırabilirsiniz de. Biz hiç sıra beklemeden müzeye girdik.


Atina şehrini gezmeye biz Lykavittos Tepesi'nden başlamıştık. Bu tepeye çıkması birazcık zahmetli olsa da tepede sizi bekleyen çok güzel bir Atina manzarası var. Ayrıca uzaktan da olsa Akropolis görülebiliyor. Yukarıda, restoran ve cafelerin olduğunu görünce biz güzel havanın ve Atina'nın manzarasının keyfini çıkartalım dedi ve oradaki cafede Türk kahvesi içtik (İki kahve 6 Euro). Eğer bu tepeye zaman ayırırsanız orada kısa bir mola vermenizi öneririm. Burada içtiğiniz kahvenin lezzetinden çok baktığınız manzara size keyif verecek. Şehrin Kolonaki tarafının Atina'nın Nişantası'na benzetildiğini okumuştum bir blogda. Müzelerin, cafe ve restoranların olduğu bu bölge, şehrin daha turistik olan Monastiraki tarafıyla karşılaştırıldığında, daha çok lokal insanların gelip zaman geçirdiği izlenimini yarattı bende. Kolonaki tarafı için biz özel olarak zaman ayırmasak da Lykavittos Tepesi'nden aşağıya doğru yürüyerek indiğimizde burayı keşfetme fırsatı yakaladık. Özellikle Tsakalof Caddesi çok hareketli. Sağlı sollu cafe ve restoranların olduğu bu cadde benim çok hoşuma gitti. Bu caddenin hemen girişinde Da Capo Cafe var. Burasının Atina'nın hit mekanlarından olduğunu okumuştum. Zamanınız olursa bu caddeye uğramanızı ve bir kahve molası vermenizi tavsiye ederim. Kolonaki tarafındaki Voukourestiou ve Panepistimou Caddeleri butik ve tasarımcıların yer aldığı iki cadde. Atina'da birkaç mağaza gezmek hiç de fena olmaz diyenlerdenseniz bu bölgeye uğramadan Atina'da ayrılmayın o zaman. Benim Atina'da en çok sevdiğim bölge ise Plaka oldu. Dar sokaklara atılmış sandalye ve masalara doluşmuş genç insan kalabalığının oluşturduğu atmosfer beni çok etkiledi, aldığım keyif bir başkaydı. Özellikle Plaka'da, Akropolis'in hemen aşağısında yer alan Anafiotika Bölgesi'ndeki Mnissikleous Sokağı çok keyifli. Akropolis geziniz sonrası buradaki merdiven kenarlarında yeralan cafelerden birinde yorgunluk atabilir, güzel bir Atina akşamına burada başlangıç yapabilirsiniz. Biz burada gözümüze güzel gelen bir cafede mola verdik. İsmi Prefisso Cafe (4 kişi için içeceklere 17 Euro ödedik). Aşağıdaki resimde Prefisso Cafe'yi görebilirsiniz. Plaka'dan sonra ise en çok hoşuma giden yer Adrianou Caddesi oldu. Bu cadde oldukça uzun bir cadde. Monastiraki Meydanı'nın hemen ilerisinde Hadrian Antik Kalıntıları'nın karşı caddesinin gözünüzden kaçacağını düşünmüyorum. Bu caddeye girdiğinizde yol boyunca dizili cafe-restoranları göreceksiniz. Arka sokaklarına dalın ve keyifle kaybolun diyorum. Biz bu cadde üzerinde kısa bir mola verip insan kalabalığını seyre daldık. Kocaman bir ağacın gölgesine atılmış tahta sandalyelere oturabilir bir kahve keyfi yapabilirsiniz. Cafelerden başladık, cafelerden devam edelim. Antik Yunan zamanından kalma kalıntıların peşinde iz sürerken kendimizi çok güzel bir meydanda bulduk. Burası Lisikratous/Selley tarafı. Hadrian Arkı'nın tam karşısındaki caddeye girdiğinizde ilerlemeye devam edin. Karşınıza cafelerin olduğu bir bölge çıkacak. Hadrian Arkı ve Zeus Tapınağı gezi programınızda var ise bu bölgeye zaten uğrayacaksınız demektir. Burada kısa bir mola vermek keyifli olacaktır. Bir başka keyifli bölge ise Psiri. Kaldığımız otel City Circus Atina Psiri Bölgesi'nde olunca biz bu bölgeden hergün 4-5 defa geçtik ve keşfetme fırsatı bulduk. Gecesi ayrı, gündüzü ayrı keyifli, capcanlı, hareketli bir bölge. Aklınızda bulunsun. Peki kebab yok mu derseniz? O zaman Monastiraki Meydanı'nda sol tarafta yeralan Mitropoleos Caddesi'ne yönlendireceğim sizi. Burada Thanasis Şiş Kebap'da Thanasis Kebabı mutlaka deneyin derim. Bu mekanda ben kendimi İzmir'de tarihi Kızlar Hanı çevresinde kebab yiyormuşum gibi hissettim. Kemeraltının kalabalığı, insan seslerinin çatal-bıçak seslerine karışması... Bir İzmirli olarak bana Nostalji oldu diyebilirim (4 kişi Thanasis Kebab 42 Euro). Kebabının oldukça lezzetli olduğunu ayrıca belirtirim. Bu caddenin hemen girişindeki Bairaktaris Restoranı'nı da denemeden edemedik. Burada yenilen döner lezzet açısından bizden ortalama seviyede puan aldı. Ancak mekan o kadar hareketli ki insan burada mola vermeden edemiyor. İsterseniz ekmek arası dönerini de deneyebilirsiniz. Zaten Atina'nın her yerinde fast food tarzı döner satan mekanlara rastlamanız mümkün. Gece akşam yemeği sonrası hala enerjiniz varsa ve bu Atina gençliği nerede eğleniyor diye sorarsanız cevabım Gazi olacak. Monastiraki'den bir taksiye atlayıp gidip keşfettiğimiz Gazi diskoların, gece kulüplerinin olduğu bir bölge. Müziğin son ses olduğu bu mekanlar açıkcası beni çok cezbetmedi. Buraya kadar gelmişken bir yerde oturalım dedik ve gözümüze Cartone adlı mekanı kestirdik. Cartone şık bir cafe restoran. Burada güzel kokteyller içebilirsiniz. Açıkcası kokteyl fiyatları biraz yüksek ancak fiyat-kalite dengesi iyi. Mekanın içi çok hoş dekore edilmişti. (2 şarap 2 kahve 19 Euro).


Avrupa'da şehir turu yapmaktan sıkıldınız ve turlarınıza biraz biraz yeşil rengi katmak istiyorsunuz: Mesela Alpler Bölgesi'nde doğayla iç içe 3-4 günlük kaçamak yapmak istiyorsunuz ama nasıl/nereden başlayacağınıza dair hiç bir fikriniz yok mu? İşte bu yazım sizin için... Veeee çocuklu aile olarak ailenizin minik gezginleri de mi yanınızda olacak? Hem de bebek arabasıyla. O zaman bu yazım aynı zamanda sizin için de. Çünkü, bu yazımda özellikle bebek arabasıyla da yapılabilecek rotalara yer verdim. Ben, kafanızı çok karıştırmadan size fikir verebilmek için Avusturya Almanya İtalya ve İsviçre Alperi'ni bölge bölge anlatmaya karar verdim. Bu yazımda da ilk öneri bölgemi anlatacağım ve bu bölgede genel olarak neler yapabilirsiniz onlara dair ufak ip uçları vereceğim. Bavyera hakkında fikir sahibi olmak isteyenlere benim ilk önerim hep Garmisch Partenkirchen tarafı oluyor. Çünkü bu bölge hem Münih'e çok yakın, hem de doğal güzellikleri açısından tek kelime ile HARİKA! Zamanınız varsa bu bölgede 1-2 gece kalmanızı tavsiye ederim. Böylece Bavyera köy kültürünü yaşamış olursunuz. Garmisch ya da Partenkirchen adlı Bavyera köylerinden birini ya da buraya yakın ama daha doğa içinde evler bulabilirsiniz konaklamak için. Şimdi rotaları ayrıntılarını vermeye başlamadan önce linkini verdiğim sayfaya girin ve oradaki 2 dakikalık videoyu seyredin derim. Böylece bu yazıda paylaştığım bölge neye benziyor kafanızda şekillensin. Emin olun videoyu seyrettikten sonra yazıyı daha bir merakla okuyacaksınız. Ayrıca, aşağıda rota önerisi olarak vereceğim yerlerin bir çoğunu aşağıdaki harita üzerinde bulabilirsiniz. Aşağıda öneri olarak verdiğim her rotanın ayrıca bir yazısı var ve yazılara ulaşabileceğiniz linkleri başlıkları altında paylaştım. Dikkatinizi çeken, beğendiğiniz bir öneriyi daha ayrıntılı incelemek isterseniz muhakkak linki tıklayın. İlk olarak Eib Gölü var. Bu göl tam bir doğa harikası ki bence Sonbahar renklerine bürünmüş hali en güzeli. Yani mesela 29 Ekim tatili bu bölge için biçilmiş kaftan. Bu gölün etrafında tam bir tur atmak yaklaşık 2-2,5 saat sürebilir ve çocuk arabasıyla yürünebilecek bir yol. Yani bebeğinizle ya da küçük çocuklarınızla doğanın tadını çıkartmak istiyorsanız bu rota tam sizlik. Yolun bir tarafı göl diğer tarafı dağ/orman. Göl yürüyüş yolunun en başında sol tarafta küçük bir göl daha var ve oraya Zugspitze'nin manazarası yansıyor. Zugsiptze Almanya'nın Alpler üzerindeki en yüksek noktası (2.962 metre yükseklikte). Bence bu küçük göle yansıyan Zugspitze ile bu nokta tam fotoğraf çekilmelik bir yer. İsterseniz yürüyüşü tersten yapabilirsiniz, yani gölü solunuza alıp hemen otelin arkasından başlayabilirsiniz. Orada da kocaman bir kayayı bulacaksınız. O kayanın üstüne çıkıp harika bir fotoğraf çekmeniz mümkün. Eğer güne çok geç başlamıyorsanız Eibsee gölünü gezmek yarım gününüzü alacaktır. Günün diğer yarısında mesela Zugspitze'ye çıkabilirsiniz ya da Partnachklamm turu yapabilirsiniz. Ya da masalsı Neuschwanstein Kalesi'ni gezebilirsiniz. Bu önerilere ait bilgiler ise yazının devamında. Bu bölgedeki 2. Highlight ise Partnachklamm yani Partnach Geçidi. Burası yılın 12 ayı açık. 2 dağ birbirine çok yaklaşıp dar bir geçit oluşturuyor burada. Arasından da bir nehir geçiyor. Özellikle İlkbahar aylarında eriyen karların da katılımıyla nehir daha bir gürül gürül akıyor. Her gittiğimde tekrar tekrar hayran olduğum tam bir görsel şölen yeri burası. Burada küçük bir tavsiye: Biz teleferiğe binip yukarı çıkıp geçite yukarıdan yürüyerek ulaşmayı tercih ediyoruz genellikle. Böyle olunca geliş ve gidişte farklı yollardan geçmiş oluyoruz. Ama teleferiğe binip yukarıdan inilmek istenirse bebek arabası bu yol için uygun değil. Kullandığımız teleferik ise Partnachklamm'a giderken yol üzerinde hemen sağda küçük, tek kabinlik bir teleferik. O bölgedeki büyük teleferiklerle karıştırmayın sakın. Partnachklamm tabelalarını takip edip yürüyüşe başladığınızda sağınızda küçücük bir teleferik göreceksiniz. Onu kullanın. Bebek arabasıyla gidildiğinde yapılması gereken ise hiç teleferiğe binmeden geçidin aşağıdaki girişine kadar ilerlemek. Orada geçit için bir giriş parası ödenmesi gerekiyor. Bu giriş sonrası ne yazık ki bebek arabasını yanınıza almanız yasak. Biz oraya abimlerin oğlu henüz 9 aylıkken gitmiştik. Bebek arabasını geçidin orada bırakmıştık. Geçitin uzunluğu çok değil. Max 15-20 dakika sürer. Belki o kadar bile sürmez. Geçidin sonuna kadar gidilip tekrar aynı yoldan geri döneceksiniz ki bence zaten asıl manzara geçidin kendisi olduğu için bu güzelliği hem gidişte hem dönüşte görmüş/yaşamış olursunuz. Eğer bebekli bir aile iseniz ve bu kadar kısa bir yürüyüşü bebek arabasız yapabiliriz diyorsanız bence bu rotaıyı kaçırmayın derim. Geçitin sonunda dinlenme yeri var. Orada biraz soluklandıktan sonra suyun kenarına inebilirsiniz. Orada akan su dağlardan geldiği için her zaman buz gibi oluyor. Çocuklu aileler, bence suyun kenarına muhakkak inin ve çocuğunuzla beraber suya taş atın. Çocuklar bundan çok keyif alıyor. Buradaki 3. Aktivite ise trenle dağın içinden yukarı Almanya Alplerinin en yüksek noktasına çıkmak. Yani Zugspitze'ye çıkmak. Bu biraz pahalı bir aktivite evet kabul ediyorum hatta kişi başı 50-60 Euro civarı biletler. Ama sunduğu manzara oldukça güzel. Yukarıda restoran/cafe var ve muhteşem bir dağ manzarası var. Biz kayak için çıkıyoruz zaman zaman. Ama derseniz ki göreceğimiz manzaraya bu para değer, o zaman bence bu bölgeye gelmişken kaçırmayın. Yalnız küçük bebeği olanlara küçük bir tavsiye: Zugspitze'ye çıkmak demek 2.962 metreye çıkmak demek ve oldukça hızlı bir çıkış bu. Değişen basınç bebeklerin kulaklarında ağrı yapabilir. 1 yaşından önce böyle ani basınç değişikliği bebeklere önerilmiyor. Aklınızda bulunsun. Küçük bir tavsiye daha: Zugspitze'ye çıkmak için muhakkak teleferik alternatifini değerlendirin. Muhteşem bir manzara size yukarı çıkışta eşlik edecek. Bana güvenin. Burası X şeklinde yerden yüksekliği yaklaşık 1.000 metrenin üstünde olan bir panaromik platform. Yukarıda bölgeyi anlatan haritada görebileceğiniz üzere buraya çıkmak isterseniz Alpspitzbahn adlı teleferiği kullanmanız gerek. Teleferikle yukarı çıktığınızda isterseniz sadece bu platformun olduğu yere gidebilir ve yukarıdan manzaranın tadını çıkartabilirsiniz isterseniz de biraz daha zaman ayırıp yukarıda kısa yürüyüşler yapabilirsiniz. Yukarıda 2 farklı rota mevcut. Birinci yol: Gipfel Erlebnisweg yani zirve deneyim yolu ve sadece 700 metre. Minik gezginlerin de zevkle yürüyeceği yol üzerinde bölgenin doğasıyla ilgili bilgilendirme panolarının da olduğu bir yol burası. İkinci yol ise: Genuss Erlebnisweg. Bu yol yaklaşık 3km'lik bir parkur. Bu yol üzerinde yine minik gezginleri heyecanlandıracak onlarda merak uyandıracak istasyonlar mevcut. AlpspiX panaromik platformda sizi bekleyen manzarayı görmek için yukarıdaki videoyu muhakkak izleyin derim. Şimdi bu tur yukarıda bahsettiğim ilk 4 tur rotasından farklı olarak hem bir tam gün ayırmanız gereken hem de yürüyüşü daha fazla olan bir rota. Ayrıca çocuklu aileler için önemli bir ayrıntı; bebek arabıyla yapabileceğiniz bir tur değil. O nedenle bebekli bir aile iseniz direk 6. Öneriye geçmenizi öneririm. Ama burayı Garmisch'i anlatırken es geçmek olmaz. Çünkü çooooook güzel bir rota. Burası yine bir geçit, yani 2 dağın birbirine çok yaklaştığı bir nokta. Partnach Geçiti'ne göre ise oldukça uzun ve köprülerle karşıdan karşıya geçmek mümkün. Geçite ulaşmak için yaklaşık 2 saat yürümek şart. Benim burada en çok sevdiğim ise geçitin hemen girişindeki küçük dağ evi. Orada oturup manzaraya karşı kahve içmek inanılmaz keyifli. Kahve keyfi sonrası hemen geçitteki yürüyüşe başlayın ve yürürken manzaranın tadını çıkartın. Burası gidiş-dönüş 5-6 saat yürümeli bir yürüyüş. Kendine güvenlere muhakkak şiddetle tavsiye ederim. Yaşayacağınız zevk, bacak ağrınızdan daha fazla olacak. Bana güvenin. Garmisch bölgesine yakın Mittenwald var bir de. Tam masalsı bir köy burası. Tam da Avusturya sınırında. Yakınlarındaki dağlarda ufak yürüyüşler yapmanız mümkün. Ama burada bence kaçırmamanız gereken 2 nokta var. Birinci yer Leutscher Geisterklamm'daki şelale ve Leutscher Geisterklamm yani Geister Geçidi'nin kendisi olan büyük köprü. İlk olarak, şelaleye yine dar bir geçitten gidiliyor. Bebek arabasıyla gitmeniz mümkün değil ama çok kısa bir yol. Bu nedenle kanguru yardımıyla buraya ulaşmanız oldukça kolay. Köprüye ulaşmak içinse orman içinde biraz yukarı çıkarak yaklaşık 40-45 dakika yürümeniz gerekiyor. Bebek arabasıyla yapmanız mümkün değil, ama küçük çocukların bu yolu yürürken çok zorlanacağını düşünmüyorum. Garmisch'e kadar geldiyseniz bence bu seyahatinizi muhakkak ünlü Romantik Yolu üzerindeki Füsen şehri ve masalsı Neuschwanstein Şatosu ile birleştirmelisiniz. Garmisch'ten burası arabayla 1 saat. Trenle de ulaşım var. Füsen şehri Almanya Romantik Yolun en sonundaki şehir. Çok güzel bir Bavyera Köyü. Şato ise Bavyera ile bütünleşmiş bir yer. Şatonun içini gezebilirsiniz ama bunun için erkenden oraya gidip bilet almalısınız. Aynı günün akşamına doğru şatonun içine girmek için sıra gelir muhakkak. Ama bunun için buraya tam gün ayırmalısınız. Şatonun içi oldukça güzel ama zamanı olmayanlar şatonun içini es geçip şatonun uzaktan masalsı görüntüsünün tadını çıkartabilir. Bunun için yukarı çıkmalı ve şatoyu uzaktan gören Marien Köprüsü'ne geçmelisiniz. Yukarı çıkmak şöyle: Arabayı ana girişte park etmeniz gerekiyor. Yukarıdaki köprüye ya da şatonun kendisine ulaşmak için yukarı çıkmanız gerek. Bunun için yürüyebilirsiniz ki bu yolun tamamı bebek arabası için uygun. Biz en son Defne 7 aylıkken gitmiştik ve bebek arabasıyla gezdik. Ya da yukarı çıkan at arabalarına binebilirsiniz. Burada bir şato daha var. Hemen aynı bölgede zaten ve bir de Alpsee var. Bu gölün etrafında yürümek mümkün. Zaten muhakkak gölün dibine gidin çünkü çok güzel bir göl. Bu şato ve göl tam 1 günlük aktivite. Füsen şehrini görmek isterseniz de akşam orada yemek yiyebilirsiniz. Romantik Yol demişken eğer geldiğinizde Romantik Yol üzerinde yer alan bir iki yer görmek isterseniz Füsen dışında Rotenburg ob der Tauber şehrini öneririm. Uzakdoğulu ve Türk turistlerin Halstatt sonrası en çok gittiği yer :) Ben Romantik Yol ve Halstatt için bana soru soranları Garmisch'e ya da diğer taraflara yönlendiriyorum ve hepsi bana kocaman bir teşekkür ediyor. Buraya en son 2020 yılının Ocak ayında gittik. Lapa lapa yağan kar altında şato tam masallardan fırlamış gibiydi. Seebensee ise yüksek dağlar arasında kalmış muhteşem bir göl. Buraya çıkış ne yazık ki bebek arabasına uygun değil ancak belli bir noktaya kadar teleferikle çıkıldığı için çok azıcık bir kondisyonla bile bu göle kadar yürüyebilirsiniz. Çünkü teleferik sonrası göle giden yol genel olarak düz ve orman içinden geçtiği için oldukça keyifli. Dediğim gibi buraya çıkmak için dağcı olmanız gerekmiyor. 5-6 yaşındaki çocuklar da çok rahatlıkla buraya çıkabilir. Bence burayı kaçırmayın. Yukarı çıkmak için kullanmanız gereken teleferik Ehrwalder Almbahn. Teleferikten inilen nokta da güzel bir restotan ve komplex var. Bu komplex'de görebildiğim kadarıyla çocuklar için oyun parkı da var. Dileyen sadece teleferik seyahati yapıp burada mola verip etrafın, dağların, ineklerin de içinde yer aldığı manzaranın tadını çıkartıp tekrar aşağı inebilir. Yani hiç yürümeden yapabileceğiniz güzel bir aktivite bu. Burası aynı zamanda kışın kayak merkezi. Aklınızda bulunsun. Bu bölgeye geldiğinizde bence muhakkak Garmisch Partenkirchen'nin tarihi şehir merkezini gezin ve Bavyera mutfağını tadın. Renkli, resimli tarihi evler arasında gezmek çok keyifli. Bavyera mutfağı için size önerim ise kesinlikle Wildschütz. Rezervasyon yaptırmanızı tavsiye ederim ya da aksam 7 öncesinde giderseniz rezervasyonsuz masa bulmanız mümkün olabilir. Ben ayrıca Mittenwald'in tarihi şehrini de çok seviyorum. Garmisch'ten çok uzak değil. O nedenle günü birlik buraya da geçebilirsiniz. Veeee bu bölgedeki bir son önerim ki eğer buraya gelmişken hem yorucu olmayan bir dağ yürüyüşü yapıp hem de bir dağ evinde konaklamak isterseniz bu yönde olacak. Biz yakından takip edenler 2019 yılının Mayıs ortasında burada olduğumuzu zaten gördüler. Buraya 2 çocuklu aile dostlarımızla gittik. Yani ekibimiz 4 yetişkin ve 3 çocuktan (4,5 ve 2,5 yaşlarında 3 çocuk) oluşuyordu. Bütün yolu bebek arabasıyla gitmeniz mümkün. Çıkış max 2 saat sürer. Orman içinden gidiliyor. Dağ evi çocuk dostu. Oyun parkı bile var. Yukarıda çok güzel bir dağ manzarası var. Konaklamak mümkün. İsterseniz aynı gün geri de inebilirsiniz. Yemekleri oldukça başarılı, hepsi doğal köy ürünleri ve kendileri yapıyor. Buranın ismi Vilseralm. İngilizce anlaşma sağlayacağınızı düşünüyorum. Konaklamak zorunda değilsiniz. Dediğim gibi aynı gün içinde çıkıp inebilirsiniz. Sizin için de harika bir dağ evi tecrübesi olur. Dağ evlerinde konaklamak isteriz ama yürümek pek istemiyoruz diyorsanız merak etmeyin, teleferikle çıkabileceğiniz öneriler vereceğim. Ama o diğer yazı bölümlerinde olacak. Takipte kalın o yüzden.


Dağ yürüyüşleri bizim vazgeçemediğimiz, onsuz yapamadığımız bir şey. Ancak Avrupa'da ilk defa 3 günlük aralıksız bir dağ yürüyüşü yapmak Avusturya Alplerine nasip oldu. Bir dağ evinden diğer dağ evine yürüyüp orada konakladık ve ertesi gün yola devam ettik. Muhteşem manzaralar bize eşlik etti. Wilder Kaiser Bölgesi'nde yaptığımız doğa yürüyüşü en iyi doğa yürüyüşlerimiz arasında ilk sıralarda diyebilirim. Zorluk derecesi olarak değerlendirmem gerekirse ilk etap uzun ve zorlu. Ancak 2. ve 3. Etaplar rahatlıkla biraz sportif olduğunu düşünen herkes tarafından yürünebilir. Mola için seçtiğimiz yer: Gaudeamushütte (1.263 metre). İlk gün bize eşlik eden manzara gerçekten inanılmazdı. Mola verdiğimiz Gaudeamushütte'de yediğimiz bölgeye has Kaiserschmarrn inanılmaz lezzetliydi. (Kaiserschmarrn 9,5 Euro-alltaki fotoğraf). Orada ayrıca çorba ve kahve içip yorgunluğumuzu biraz da olsa attık. (kahve ve çorba 9,5 Euro). Sonra ilk etabın en zorlu kısmı başladı. Konaklayacağımız Gruttenhütte'ye doğru tırmanmamız gerekiyordu. Oraya çıkmak için en kestirme yol biraz dağ tırmanışı yapmaktı. Bunun içinde yükseklikle aranızın iyi olması gerekiyor ve tabii ki gerekli teknik donanıma sahip olmalısınız. Biz hiç dağ tırmanışı yapmadığımız için yürüyerek çıkmanın yollarını aradık ve dağı arkadan dolanmaya karar verdik tabii ki de bu yolumuzu oldukça uzattı. Ancak akşam hava kararmadan konaklayacağımız yere ulaşmıştık. Burada yatakhane gibi bir odada bizim gibi yaklaşık 20-25 doğa sever insanla beraber geceledik. Herkesin kendisine ait bir ranzası ve battaniyesi vardı. Ancak yukarıda hava soğuk olduğu için kesinlikle uyku tulumu şart. Mola için seçtiğimiz yer: Steiner Hochalm Hütte (1.263 metre). 2. Güne Gruttenhütte'de erkenden uyanıp manazaranın tadını çıkartarak başladık. Sonraysa kahvaltı faslı. Kahvaltının çok da başarılı olduğunu söyleyemem ama el mahkum o günkü yürüyüş için enerji gerek. Yedik bir şeyler (İki kişi kahvaltı 11,40 Euro) ve vurduk kendimizi yollara. Hedefte Hintersteiner See vardı. 2. Gün 1. Güne göre daha kolay bir parkur. Göle yukarıdan yaklaştıkça inanılmaz güzel manzaralar eşlik ediyor. Öğleye doğru konaklayacağımız otele ulaştık. Dinlendikten sonra göl kenarında yürüyüş yaptık. Çok ama çok keyifli bir yürüyüştü. Mola için seçtiğimiz yer: Steiner Hochalm Hütte (1.263 metre). 3. gün göl kenarından yukarı doğru yürümeye başladık. 3. etap 2. etaba zorluk derecesi açısından benziyordu. Çok zor değildi ancak 2. güne göre biraz daha uzun bir yoldu. Çok güzel bir yürüyüş sonrası Scheffau Köyü'ne ulaştık. Oradan atladık otobüslere başlangıç noktamız olan Going'e ulaştık. 3. Günün sonunda artık yorulmuştuk ancak gördüğümüz manzaraların güzel sarhoşluğu içindeydik. Wilder Kaiser'de yaptığımız 3 günlük doğa yürüyüşü bizim unutulmazlarımız arasında. Siz de doğayı seviyorsanız ve yürümek için Alplerde rota araştıyorsanız bu rotayı kesinlikle tavsiye ederim. Off the Road on the Track Avusturya Alplerindeydi.