Bir arkadaş sohbetiyle başladı herşey. İlk defa o zaman duydum Petra'yı. Eve gelir gelmez fotoğraflarına baktım internetten. Çarpıldım dersem abartmış olmam. O günden sonra Petra ve dolayısıyla Ürdün gezilecekler listesinin bir numarasına oturdu. Ürdün'ün güzellikleri Petra ile sınırlı değil. Ancak Petra'nın güzelliği insanı bir ülkeye çekecek boyutta. Uzun, dar bir geçitten ilerlerken karşınıza çıkan gizli bir şehir Petra. Nebatilere (M. Ö 400 ile MS 106) başkentlik etmiş bu şehir insan eliyle kayaların oyulmasıyla inşa edilmiş. Ardından Romalılar tarafından feth edilmiş. Kaya mezarları, Hazine, rölyefler, Roma döneminden kalan amfi tiyatro, sütunlu yol... Hepsi muhteşem. Ama en etkileyici olanı Petra denilince akla ilk gelen Hazine'nin yaklaşık 1 km'lik dar geçitten sonra aniden insanın karşısında belirmesi. Bu görüntü insanı adeta büyülüyor. Aslında, Hazine kadar, Hazine'ye götüren geçit de başlı başına etkileyici. Kayaların güneşin etkisiyle aldığı renkler, zaman zaman çok daralması, zaman zaman genişlemesi. Petra'nın güzelliği artık dillere destan olmuş durumda. Yani Petra'yı görmek için Dünya'nın bir ucundan kalkmış gelmiş turist sayısı oldukça fazla. Petra'nın çok büyük bir şehir olduğunu da düşünürsek, bir de Ürdün'ün sıcaklarını hatırlatmam gerekirse ortaya bir bermuda şeytan üçgeni çıkıyor diyebilirim. 1. Altın Kural: Petra'da güne çok erken başlamalısınız ki kafile halinde gelen turist ekiplerine yakalanmayın. 2. Altın Kural: Petra için 2 tam gün ayırmanızda fayda olabilir. Çünkü burası oldukça büyük bir tarihi şehir. Biz şehrin büyük bir kısmını bir tam günde gezdik. Ancak günün sonunda artık bitmiş durumdaydık. 3. Altın Kural: Giriş kapısında biletinizi aldıktan sonra isterseniz atlara ya da atların çektiği faytonlara binebilirsiniz. Giriş biletinin içinde at binme ücreti yer alıyor. Ancak tabii ki ata bindiğinizde onun sahibine bir miktar bahşiş vermeniz gerekecek. 5. Altın Kural: Hazine'den sonra şehri gezmek için farklı yollar mevcut. Giriş kapısında alacağınız haritada bu yürüyüş yolları çok güzel işaretlenmiş. Bu yolları deve üzerinde ya da eşek üzerinde almak da mümkün. Tercih meselesi, biz ayaklara kuvvet dedik ve tüm gün yürüdük. 6. Altın Kural: Kaya mezarlarını görmeden geçmeyin derim. 7. Altın Kural: Hazine kadar etkileyici başka bir yapı da şehrin diğer ucuna, tepeye kurulu Manastır. Bence Manastır muhakkak görülmeli. Buraya çıkış oldukça zahmetli ve yorucu. Ancak inanın oraya giderken size eşlik edecek manzara ve oraya çıktığınızda bulacağınız yapı tek kelimeyle muhteşem. Yani değer. 8. Altın Kural: Petra içinde yeme-içme yerleri mevcut. Ancak tabii ki fiyatlar oldukça yüksek. Yanınızda birşeyler getirmenizi tavsiye ederim. 9. Altın Kural: Sabah eğer turist kalabalığından kurtulamadıysanız akşam 6-7 gibi Hazine'ye tekrar gidin. Yaşlı turist kafileleri artık Petra'yı terk etmiş oluyor. Hazine'nin karşısına oturun ve onu seyre dalın. Bense oradaki birkaç turistten biri olmanın keyfini sürdüm ve bol bol insansız Petra fotoğrafı çektim. 10. Altın Kural: Pazartesi, Çarşamba ve Perşembe akşamları Petra by Night düzenleniyor. Bu etkinlik için Hazine'ye kadar olan tüm geçit ve Hazine'nin önü mumlarla süsleniyor. Petra by Night'ta mum ışığında yürüyerek Hazine'ye ulaşıyorsunuz. Ardından Hazine'nin önünde yere serilmiş kilimlere oturuyorsunuz ve ikram edilen şekerli çayı içiyorsunuz. Etkinliğin başlaması için tüm turist kalabalığının yerini alması gerekiyor. Etkinlik kısa bir konuşma ve bir müzik dinletisinden oluşuyor. Beklentiniz büyük olmasın. Bence mum ışığında yürümek ve mum ışığında Hazine'yi seyretmek burada önemli ve değerli olan. Petra'nın oldukça pahalı bir turist aktivitesi olduğunu belirtmem gerekiyor. Petra'ya giriş ücreti tek kişi için 50 Dinar. Petra by Night ise kişi başı 17 Dinar. Petra'da yeme içme olanakları olduğunu yukarıda belirtmiştim. Ancak fiyatları çok da uygun sayılmaz. Petra, zaten oldukça turistik bir yer. Ancak insanın öğle yemeği yemeden geziye devam etmesi de oldukça zor. Petra'nın içinde, tarihi yapıların arasında Mövenpick otele ait bir restoran var ve açık büfe öğle yemeği sunuyor. İki kişi toplam 42 Dinar ödeyerek muhteşem bir öğle yemeği ziyafeti çektiğimizi söylemeliyim. Manastır çıkışı öncesi enerji depolamak kesinlikle gerekli. Petra tarihi şehrin hemen yakınında birçok konaklama imkanı mümkün. Ancak biz konaklama için Little Petra'yı seçtik. (Little Petra Petra arası arabayla 15 dakika civarı). Bunun en önemli sebebi kaldığımız Bedevi Kampı'nın oldukça iyi yorumlar almasıydı. İsmi Seven Wonders Bedevi Kampı. (Gecelik 40 Dinar kahvaltı dahil, akşam yemeği ekstra 10 Dinar karşılığında). Dana'da kaldığımız Bedevi Kampı'ndan komfor açısından oldukça farklı olan bu Bedevi Kampı'nda elektrik ve sıcak su mevcut. Banyolar ortak ama oldukça temizdi. Akşam yemeği oldukça lezzetliydi. Bu Bedevi Kampı'nda yaptığımız kahvaltı 10 gün boyunca Ürdün'de yaptığımız kahvaltılar içinde en iyisiydi. Humus, Lübnan yoğurdu, Zahter, zeytinyağ, taze domates-salatalık hala tadı damağımda. Artık sabah kahvaltısında zahter yeme alışkanlığımız var ise bunun sebebi Seven Wonders Bedevi Kampı'dır. Akşam odun ateşinin etrafında toplanıp çay içip sohbet etmek de çok keyifliydi. Bir de bu kampı o kadar güzel ışıklandırmışlar ki. Kısacası şiddetle tavsiye ederim. Bu kampın tek dezavantajı Petra'yı gezdikten sonra Petra by Night için bekleme süresini cafe-restoran tarzı yerlerde geçirmiş olmamız. Otelimiz Petra'ya yakın olmuş olsaydı akşam otelimize gidip dinlenebilir, Petra by Night öncesi enerji toplamış olurduk.(Little Petra Petra arası ulaşımımızı kamp sağladı. Bunun için de tek yöne 5 Dinar ödedik). Biz Petra'ya Dana'dan geldik ve bunun için yaklaşık 25 Dinar ödedik. Petra sonrası Wadi Rum'a geçtik. Petra Wadi Rum arası taksi içinse 40 Dinar ödedik.


Ürdün'ü tatil için seçenlerin gerçek bir çöl deneyimi yaşamadan gideceklerini düşünmüyorum. Bu deneyimin yaşanacağı yer ise Wadi Rum. Wadi Rum'da yaşacaklarınız, Ürdün maceranızı unutulmazlar arasına sokacak, bana güvenin. Wadi Rum, Arabistanlı Lawrence'ın çölü olarak ün salmış. Lawrence, burada uzun yıllar yaşamış ve Osmanlı zamanında Arap isyanının çıkmasını desteklemiş bir İngiliz gizli ajanı. Bu isyan sırasında Lawrence'ın kullandığı karargah da Wadi Rum'da. Sonsuzluk hissi veren Wadi Rum'da kayaların, dağların öbek öbek yer alması, bu kayaların rüzgarın ve sıcaklık değişimlerinin etkisiyle çok farklı şekillere bürünmüş olması ve sarıdan, kırmızıya çölün farklı renklerde oluşu ortaya tam bir görsel şölen çıkartıyor. Size bizim bir gece misafir olduğumuz Obeid's Bedevi Kampı'nı tavsiye ederim. Yukarıda saydığım deneyimlerin hepsini en iyi şekilde bu kampta yaşayabilirsiniz. Çalışanların hepsi güleryüzlü ve kamp ortak alanları ve odalar oldukça temiz. Bedevi Çadırında Konaklama Maliyeti: Obeid's Bedevi Kampı'nda bir gece konaklama için kahvaltı dahil kişi başı 25 Dinar ödedik. Bu kampı Petra'da kaldığımız Bedevi Kampı'nın tavsiyesi üzerine aynı günün sabahı ayarladık. Öncesinde yaptığımız araştırmalar sırasında bir gece Bedevi Kampı'nda konaklamanın az çok 25-30 Dinar olduğunu keşfetmiştik. Bu fiyatın daha üstünü bence ödemeyin. Seyahatinizin Wadi Rum kısmını ayarlamada ise acele etmenize gerek yok. Wadi Rum'un giriş kapısına ulaştığınızda tüm seçeneklere bakıp orada direk fiyat pazarlığı yapabilirsiniz. Anlaştığınız kamp çalışanı sizi Wadi Rum'un giriş kapısından alıp kamp yerine götürecektir. Konaklama fiyatına kahvaltı ve akşam yemeği dahil. Öğle yemeği ise dahil değil. Biz, öğle yemeği için ek olarak kişi başı 7 Dinar ödedik. Bence, kampın temizliğinin yanı sıra sabah kahvaltısının ve akşam yemeğinin gerçek Bedevi kültürünü yansıtması önemli. Sabah kahvaltısında humus, yoğurt, zahter olması ya da akşam yemeğinin kumda pişirilmesi gibi ayrıntıları fiyat pazarlığı sırasında sormalısınız. Ayrıca, Wadi Rum'a girişte giriş ücreti olarak kişi başı 5 Dinar ödemeniz gerekiyor, bu da aklınızda bulunsun. Wadi Rum'u keşfetmenin en güzel yolu Jeep'le çöl safarisi yapmak. Jeep turları 2 3 ve 4 saat olmak üzere standartlaştırılmış. Burada turları belirleyen şey görülen yerler. Örneğin, 2 saatlik tur içinde Bilgeliğin 7 Kulesi'ni, geçmişi M. Ö yıllara dayanan yazıları, kaya üzerindeki işaretleri, Arabistanlı Lawrence'ın yüzü ve onun yaşadığı evi göreceksiniz. Bence 2 saatlik turda tam olarak çölü keşfetmek mümkün değil. Doğanın oluşturduğu kayadan köprüler ya da vadiler 4 saatlik turun kapsamında ki benim favorim doğal köprü. Ancak jeep üzerinde çölde 4 saat yol almak da oldukça yorucu. Biz sıkı bir pazarlıkla 4 saatlik turu kapsayan hemen hemen herşeyi 2 saat 15 dakika içinde gezdik ve 3 saatlik tur parası ödedik. Benim tavsiyem, jeep turu sırasındaki görülecek yerleri önceden inceleyip görmek istediklerinizi bir şekilde kapsayacak bir tur pazarlığı yapın. Ürdün'de altın kural: Pazarlık edin ve her zaman birkaç yerden fiyat alarak fiyat karşılaştırması yapın. Jeep turunu organize ettikten sonra geriye çölün keyfini çıkartmak kalıyor. Çölde develerle gezinmek apayrı bir deneyim. Bunun için de farklı alternatifler mümkün. Örneğin 3 gün boyunca deve üzerinde yol alabileceğiniz gibi 2 saatlik bir tura da katılabilirsiniz. Biz yine biraz araştırma sonrası akşam güneş batarken deve ile yapılacak bir gezintinin keyifli olacağına karar verdik. Bu tur, bizim kamptan güneşin batışını seyredeceğimiz tepeye gidiş ve oradan dönüş olmak üzere toplam 1 saat sürüyor. 1 saatin tamanında deve üzerinde değilsiniz ki bence bacak kasları için iyi bir durum bu. Gün batımını seyredeceğiniz bir tepeye deve üzerinde gidip, gün batımını tepeden seyredip yine deve üzerinde kampa geri dönüyorsunuz. Gün batımında 1 saat deve ile gezmek için biz kişi başı 15 Dinar ödedik. Petra'dan Wadi Rum'a giden tek bir otobüs var o da sabah 6:30'da. Wadi Rum'a ulaşmanın en az maliyetli yolu bu olmakla beraber sabahın çok erken saatinde bu otobüsü yakalamak bizim için mümkün olmadığından biz ikinci seçenek olan takside karar kıldık. Petra Wadi Rum arası taksiyle yaklaşık 60km ve aşağı yukarı 35 Dinar tutuyor. Akabe'den Wadi Rum'a giden otobüsler var. Eğer taksi ile gidecekseniz aşağı yukarı 30 Dinar tutacağını düşünüyorum. Wadi Rum'un gerçek bir çöl olduğunu unutmamak gerek. Gündüzleri oldukça sıcak geceleri ve sabah erken saatte ise oldukça serin. Mart Nisan Mayıs zamanı Wadi Rum için oldukça ideal. Akşamları soğuk olmakla beraber gündüzleri katlanılabilir bir sıcaklık var. Gündüz sizi güneşten koruyacak ince kıyafetlere, şapkaya, güneş kremine ihtiyaç duyacaksınız. Bunun yanı sıra yanınıza sizi sıcak tutacak polar, pantolan almayı da ihmal etmeyin derim. En başta dediğim gibi, Wadi Rum'da yaşacaklarınız, Ürdün maceranızı unutulmazlar arasına sokacak, bana güvenin.


10 gün boyunca Ürdün'ü kuzeyinden güneyine arşınladık ve her gün yepyeni bir Ürdün yaşadık. 1- Çünkü, Modern Dünya'da ayakta kalmış en güzel Antik Kent "PETRA" Ürdün'de. 2- Çünkü, WADİ RUM'da, çölde, muhteşem bir gün batımını seyre dalabilirsiniz. 3- Çünkü, Dana'da, koruma altına alınmış doğada, muhteşem doğa yürüyüşleri yapabilirsiniz. 4- Çünkü, Ürdün'ün "Grand Kanyonu" Wadi Mujib insanı güzelliğiyle büyülüyor. 5- Çünkü, deniz seviyesinin yaklaşık 400 metre altında olmasıyla "Dünya'nın en derin noktası olma" özelliğini taşıyan Ölü Deniz'de, batmadan su yüzeyinde kalma deneyimi yaşamak gerek. 6- Çünkü, Tevrat'a göre Hz. Musa'nın Vaat Edilen Toprakları gördüğü ve öldüğü dağdan, "Nebo Dağı'ndan", bu topraklara bakmak demek, günümüzde hala devam eden savaşların nedenine bakmak demek. 7- Çünkü, Akabe'de, Kızıldeniz'in sularında serinlerken karşı sahilin İsrail ve Mısır toprakları olmasının yarattığı şaşkınlığı yaşarsınız. 8- Çünkü, Bedevi Kültürü'nü tanımak, Bedevi çadırında kalmak bu hayatta yaşanacak en değişik deneyimlerden biri. 9 Çünkü, lezzetli kebablar, humus, falafel ve muhteşem künefe Ürdün'de yenir. 12- Çünkü, kadın erkek herkesin, heryerde sürekli içtiği Nargile kültürünü Ürdün'de yaşabilirsiniz. 13- Çünkü, bir aşağı, bir yukarı... Dar sokaklar, dik merdivenler, çöl kumu renginde Amman evleri... Tepeden şehri seyre daldığınızda kulağınıza çalınan Ezan sesi, akşam güneşinde sarıya bürünen şehrin silüeti... Ürdün'ün başkenti Amman ancak yaşanarak anlaşılır. 14- Çünkü, Bedevi rehberinizin çantasından sürpriz bir şekilde küçük bir demlik ve çay çıkarıp doğada size Bedevi çayı pişirmesi yüksek bir olasılığa sahiptir. 15- Çünkü, işte böyle fotoğraflar çekebilirsiniz..


İspanya'nın en büyük üçüncü kenti Valensiya'ya gitmeye hazırlanan sizler, ülkenin en çarpıcı mimarilerinden birini göreceğinizi, zarif "art nouveau" yapıların yanı sıra Gotik ve Rönesans anıtları arasında gezineceğinizi biliyor musunuz? Dinamik müzeler, çeşitli restoranlar, hareketli gece hayatı, harika mağazalar ve birkaç kilometrelik plajı ile Valensiya Akdeniz coşkusunu yaşatacak sizlere. Valensiya'ya Türk Hava Yolları ile direk uçmak mümkün. Uçuş süresi yaklaşık 4 saat. M. Ö 138 yılında kurulmuş. Yaklaşık 809.000 nüfuslu ve İspanya'nın 3. büyük kenti. Yılda yaklaşık 4milyon turist ziyaret ediyor. "Agua de Valencia" yani Valensiya'nın suyu adlı içeceği muhakkak deneyin. İçinde cava, portakal suyu, cin ve votka var. Bu içkinin ilk yapıldığı bar Valensiya'daki Cafe Madrid. Bu içkiyi içebileceğiniz diğer bir mekan ise Cafe de las Horas. Biz denemedik ama ismini çok duydum o nedenle burada bahsediyorum. Valensiya'da genellikle kışın çok soğuk olmaz ve Ocak/Şubat aylarında bile dışarıda oturabilirsiniz. İlkbahar ve sonbahar kültürel etkinliklerin en canlı mevsimleridir ve güzel hava da garantidir. Yaz ayları ise birazcık rahatsız edici derecede sıcak olabilir, ancak yazın da plajlarında serinlemek mümkündür. Yani bu şehir yılın 12 ayı için gezmeye uygundur. Valensiya'nın en önemli festivallerinden biri olan Las Fallas baharın gelişi sebebiyle yapılıyor ve 2018 tarihinde de 15-19 Mart tarihleri arasında yapılacak. Seyahatinizi bu döneme denk getirebilirsiniz. Katedralin hemen yanıbaşındaki birçok kafe ve barın bulunduğu tarihi Carmen semtinde dolaşmalısınız. Art nouveau mimariye sahip Central Market'teki muhteşem meyve, sebze ve balıkları denemelisiniz. 15. yüzyılda ipek alışverişinin merkezi olan La Lonja'ya uğramalısınız. Yazın gittiyseniz plajlarında denize girmeyi ihmal etmeyin. Biz halk otobüsüne atlayıp bir halk plajına gittik ve yarım günümüzü sahilde geçirdik. Fütüristik Sanat ve Bilim Kenti'ne bir göz atın ve Oceanografic akvaryumunu kaçırmayın. 1950'li yıllara kadar şehrin çevresinde akan Turia nehrinin yatağı taşkınlar sonrası değiştirilmiş. Nehir yatağı artık Valensiya halkının yürümesi, koşması ya da keyifli zaman geçirmesi için bir park haline dönüştürülmüş. Bisiklet kiralayıp bu bahçeleri gezebilirsiniz. Biopark'taki hayvanlara ve Museo de Bellas Artes'deki önde gelen İspanyol sanatçıların tablolarına bakın. Ulusal Seramik Müzesi'ni dıştan bile görmeyi ihmal etmeyin. Paella'nın anavatanında olduğunuzu hatırlatırım. Bu nedenle Paella yemeden dönmemelisiniz. Şehir çevresindeki kırsal kesimde muhteşem sebze çeşitleri yetiştiriliyor, böylece lokantalarda harika sebzeler yemeniz mümkün. Ve tabii ki Akdeniz'de olmanın yanında, balık ve kabuklu deniz hayvanları da gerçekten çok taze. Biz 2 defa Valensiya'ya gittik ve bu iki seferde de yemek yediğimiz yer olan Taska Hogan bizi hiç hayal kırıklığına uğratmadı. (Adres: Calle Vallanca 3). Burada paella denemedik ancak biber kızartması, kalamar, karides tava denedik ve çoook beğendik. İspanya'da sarımsaklı ve domatesli ekmek de muhakkak denenmeli. (Toska Hogan'da yediğimiz Gambas al a jillo, ensalada Valenciana, calamares romana, pan con tomate, su ve cervesa için toplam 38 Euro ödemişiz). Paella'yı yediğimiz restoranın ismi ise El Rall Restoran. (Paella ve 2 tapas için 51 Euro ödemişiz). Bunun dışında birçok tapas bar denedik ve bol bol tapas yedik. Hepsinden de memnun kaldık. Gözünüze güzel gelen tapas barlara girin ve masaya oturmadan barda tapaslarını deneyin derim. ve bizim favorimiz olan merkez marketten bol bol alış-veriş yapıp taze meyve sebze yedik. Yazın gitmenin avantajıyla kiraz, karpuz, pembe domates ve bibere doyduk diyebilirim. Biz 2 defa Valensiya'ya gittik demiştim ya her ikisinde de kalacağımız yeri booking. com'dan ayarladık. İkinci kez gittiğimizde kaldığımız yerde ortak mutfak vardı. Böylece marketten alış-veriş yapıp kendimiz hazırlamıştık yemeğimizi. Siz de mutfaklı bir yer bulabilirsiniz. Off the Road on the Track Akdeniz'in güzel şehri Valensiya'daydı.


2.810 metre yüksekliğiyle dünyanın en yüksek kuvars dağı Roraima'ya tırmanışımız inanılmaz bir maceraydı ve yaşattıklarıyla bizim için inanılmaz bir tecrübe oldu. Doğasına aşık olduğumuz Roraima'ya önümüze çıkan her engeli tek tek aşarak tırmandık, ulaştık. Çok zorlandık, çok yorulduk, belki de çok korktuk; ancak Roraima bunların hepsine değdi. "Yeşil Çöl" olarak adlandırılan Gran Sabana göz alabildiğince yeşilin her tonunu barındırmasına rağmen üzerinde hemen hemen hiçbir canlı yaşamıyor. Çünkü Gran Sabana bölgesindeki toprakta başka canlıların yaşamını sağlayacak hiçbir mineral yok. Bu nedenle insanı büyüleyen yeşil rengine rağmen burası bir çöl aslında. Bu çölü özel kılan bir neden daha var: Gran Sabana'da yer alan Roraima Kuvars Dağı ve Roraima gibi diğer kuvars dağlar. Dünya'da çok az bölgede bulunan, oluşum şekli ve şu andaki görünümü itibariyle kuvars dağlar dünyadaki diğer dağlardan çok farklı. Bilim insanları kuvars dağların oluşumuna ait iki teori üzerinde duruyorlar. Bunlardan gerçeğe en yakın olanını, yani bulunan bulgularla en çok desteklenen teoriyi ben bloğumda sizlerle paylaşmak istiyorum. Dünya'nın ilk oluşumu zamanında bundan milyarlarca yıl önce tüm kıtalar bir bütün kara parçasıydı. Afrika Kıtası Amerika'dan koptuktan sonra Afrika Kıtası'dan Güney Amerika'ya doğru su kütleleri akmaya başladı. Meteorların çarpasıyla Güney Amerika'da oluşan büyük çukurlar bu su kütlelerinin taşıdığı toprakla dolmaya başladı. Geçen milyon yıllar boyunca bu çukurlarda biriken toprak magmanın da etkisiyle taşlaştı. Bölgede oluşan erozyonlar bu çukurların etrafındaki daha yumuşak toprağı aşındırınca çukurları dolduran ve artık taşlaşmış olan yapı bölgede ayakta kalmayı başardı. Geçen milyon yıllar boyunca rüzgarın da aşındırmasıyla bu yapının zayıf kısımları aşındı ve aşağı doğru çöktü. Bunun sonucunda kuvars dağlar bugünkü şeklini aldı. Kuvars dağları Güney Amerika'daki birkaç ülke dışında, ki bunların arasında Venezuela var, Afrika'da bulmak mümkün. Ancak Afrika'daki kuvars dağlar oldukça alçak (100-200 metre yüksekliğinde). Roraima Kuvars Dağı ise dünyadaki en yüksek kuvars dağ olması nedeniyle (2.810 metre) daha bir özel ve biz 6 günlük bir yürüyüşle bu dağa tırmanmayı hedefliyoruz. Roraima aynı zamanda Brezilya ve Guyana sınırında. Yürüyüş sırasında Brezilya, Venezuela ve Guyana'nın oluşturduğu sınıra çok yaklaşmış olacağız. Bilim insanları bu dağların oluşumunu teorilerle anlatadursun, gelin ben size yerlilerin inanışını anlatayım. Bundan yıllar yıllar önce Venezuela'da Kukenan ve Tek nehirlerinin kıyısında büyük bir kabile yaşarmış. Bu kabile dalları göklere kadar uzanan dev gibi bir ağacın etrafında hayatlarını sürdürürlermiş. Uzak diyarlardan bir genç bu ağacın göğe uzanan dallarını görmüş ve bu ağacın köklerini görebilmek için düşmüş yollara. Yağmur ormanlarını aşarak bu kabilenin yaşadığı bölgeye ulaşmış. Gel gör ki ağacın köklerini bulmak için buralara kadar gelen genç kabilenin şefinin kızına aşık olmuş. Ancak kabile şefi bu aşka onay vermemiş ve iki genci öldürmek için bu ağacın gövdesine bağlamış. İki genci yakmak için yakılan küçük ateş gençlerin ruhlarıyla büyümüş ve tüm ağacı sarmış. Kabile bu ateşi söndüremeyince tüm ağaç simsiyah olana kadar yanmış ve tüm meyveleri etrafa saçılmış. Bu yangın sonrası ağaç köke yakın bir yerden kırılınca gövdesi Canaima Bölgesi'ne düşmüş. İşte bu dev ağacın kalan kökü Roraima Kuvars Dağı, Canaima Bölgesi'ne düşen gövdesi de Auyan Kuvars Dağı. Etrafa saçılan meyveleri de diğer küçük kuvars dağları oluşturmuş. Roraima'nın yerlilerin dilindeki anlamı meyvelerin anası demek. Bu efsaneye inanan yerliler çok yakın zamana kadar insanların Roraima Dağı'na tırmanmasına izin vermiyorlarmış. Çünkü onlar için bu dağ kutsal. Bu dağı yerliler dışında bulup kitabında anlatan ilk kişi Walter Raleigh (1596). Bu dağa ilk tırmanan kişi ise bir İngiliz ve biz bu İngilizin yolunu takip edip zorlu bir rampadan Roraima Dağı'na tırmandık. Roraima Dağının karşısındaki kuvars dağının ismi ise Kukenan Dağı. Kukenan kirli su anlamına geliyor. Kukenan Nehri'nin suyunun kahverengi renginden geliyor bu isim. Bu nehrin yerlilerin dilindeki ismi farklı; anlamı ise İntihar. Savaşı kaybeden kabile şefleri savaş sonrası bu dağdan atlayarak intihar ediyorlarmış. Bu nedenle ismi intihar dağı olarak kalmış. Sabah saat 8:40 sularında tüm ekip rehberimiz eşliğinde ve kamp eşyalarımızı taşıyan yerlilerle birlikte yürüyüşe başladık. İlk olarak bürokratik bir işlem yaptırmamız gerekiyordu. İsimlerimizle birlikte toplam kaç kişi bu yürüyüşü gerçekleştirdiğimiz oradaki resmi birime bildirilmeliydi. Tamamen güvenlik amaçlı bir işlem bu. Eğer yürüyüş sırasında herşey yolunda gitmez ve zamanında ana kamp yerine dönemezsek birileri bizi aramaya gelecek bu sayede. İlk günkü program Roraima Dağı'na doğru düz sayılacak bir parkurda yaklaşık 6 saatlik bir yürüyüşü içeriyordu. Yürüyüşün ilk saatinde zorlandık diyebilirim. Yaklaşık 10-12 kilo gelen sırt çantaları ve etkili olan güneşle beraber parkurun ilk aşamasının yukarı doğru çıkış olması bizi tahmin ötesinde zorladı. Ekibin geri kalanı bizden yaşca büyük olmasına rağmen kondisyonlarının çok iyi olması yürüyüş tempomuzu yükseltti. Ne de olsa hepsi sürekli bu tür trekking tatilleri yapan Almanlar ve bu tür yürüyüşlere her türlü hazırlıklılar. Ancak 1 saat sonra biz de alışma sürecimizi atlattık ve tempoya ayak uydurduk. İlk mola yerimizde yani saat 11 sularında rehberimiz yolun neredeyse yarısını tamamladığımızı söyleyince Fatih ve ben tempoyu düşürmeye karar verdik ve doğanın tadını çıkartmaya başladık. Bunun normal bir şehir yürüyüşü olmadığını aksine 6 günlük serüvenimizde bizi zaman zaman zorlayacak parkurların olduğunu ilk gün yaşayarak öğrendik. Çok küçük bir çay üzerinden geçerken kaygan taşlar nedeniyle ayağım kaydı ve ayak bileklerimin üstüne kadar çamura battım! Bundan sonra artık tam olarak yürüyüşe konsantre olmuştum. Saat 12:00 sularında öğle yemeğini yiyeceğimiz alana ulaşmıştık. Öğle yemeği hazır olana kadar yakındaki Tek Nehri'nde ayaklarımızı suyun içine sokarak biraz rahatladık. Saat 13:30 sularında tekrar tüm ekip yürüyüşe başladık. Asıl şimdi zorlu bir parkur bizi bekliyordu. Akşam konaklayacağımız alana ulaşmak için iki nehir geçmemiz gerekiyordu. Nehirlerin zeminindeki taşların çok kaygan olması nedeniyle rehberimiz yalın ayak ya da çorapla nehir içinde ilerlememizi tavsiye etti. Böylece zemini daha iyi hissedebilir ve dengede durabilirdik. Ben Alex'in tavsiyesine uyarak çorapla nehirde ilerledim. Tek Nehri çok geniş olmadığı için burayı çabuk atlattık. İlerlemeye devam ettikçe bizi çok şiddetli bir yağmurun beklediği anlaşılıyordu. Dağın etrafında kara bulutlar vardı ve anlaşılan ilerde yağmur yağıyordu. Ancak yaşanmadan hiçbir şeyi tam anlamak mümkün değil. İlk nehri geçtikten yaklaşık 30-35 dakika sonra bir anda çok şiddetli yağmura yakalandık. Rehberimiz ve ekipten 4 kişi bizim çok önümüzdeydi. Biz geriye kalan 4 kişi çok hızlı bir şekilde yağmurluklarımızı giyip ve elektronik eşyaları koruma altına aldıktan sonra ne yapacağımızı düşünmeye başladık. Ya geri dönüp yol üzerindeki küçük bir kiliseye sığınacaktık ya da yola devam edecektik. Biz yanlış olanı seçtik ve yola devam ettik. Artık iş işten geçmişti. İkinci nehre ulaşmak için yağmur sularından iyice kayganlaşmış dik bir yolu katetmemiz gerekiyordu. İşte o an nasıl bir serüvene kalkıştığımızı çok ciddi bir şekilde anladık. Kaygan zemin üzerinde deli gibi yağmur yağarken dik yokuşu inmeye başladık. Alex, rehberimiz, bize yardım için geri dönmüştü ve önümüzden ilerleyerek ayağımızı nereye basmamız konusunda bize yardımcı oldu. Ne de olsa o bu bölgeyi tanıyordu. Kukenan Nehri'ne ulaştığımızda yağmurluk dışında kalan her yerimiz sırılsıklam olmuştu. Nehre ulaştığımızda yapabileceğimiz başka birşey olmadığından ayakkabılarımızla nehir üzerinde ilerlemeye başladık. Nehrin diğer tarafına geçtiğimizde artık ayakkabılarımız küçük bir havuza dönüşmüştü. Ekibin önde giden kısmı bu şiddetli yağmura yakalanmadan kamp alanına ulaşmıştı. Biz ise arkadan gelen 4 zavallı kamp alanına ulaştığımızda üzerimizdeki yağmurluğun altında kalan kısımlar dışında sırılsıklam olmuştuk. Çadırlar kurulup biz içlerine geçene kadar elimizden geldiğince tüm ıslak eşyalardan kurtulup ısınmaya çalıştık. İlk gece Kukenan Nehri'nin kıyısına kamp kurmuştuk. İkinci gün ise bu kamp alınından Roraima Dağı'nın eteklerinde olan diğer kamp alanına kadar yürümemiz hedefleniyordu. Öncelikle Kukenan Nehri'nin geçişiyle ilgili bir noktaya dikkat çekmek istiyorum. Kuru sezonda bu nehri aşmak daha kolayken, yaş sezonda yükselen su seviyesi nedeniyle burayı geçmek oldukça tehlikeli. 2007 yılında bu nehri geçmeye çalışan bir yerli taşıyıcı boğularak ölmüş. Bu nehri hafife almamanızı tavsiye ederim. Bu yolu bizim için zorlu yapan en önemli neden sandaletlerimizle bu yolu yürümek zorunda oluşumuzdu. Trekking ayakkabılarımız bir gün önceden ıslandığından kurumaları için çantalarımızla asılıydılar. İkinci gün öğlene doğru yine yağmura yakalandık; ancak bir gün önceki kadar şiddetli değildi. Sabah 8:15 sularında başladığımız yolculuk yaklaşık 14:00'e doğru bitti. Yol bu kadar uzun değil aslında. Trekking ayakkabılarımızın olmayışı bizi zorladığı için yolu biz yavaş tempo yürüdük. Normalde 3-3,5 saatte alınabilir, ki dönüşte aynı yolu 3 saatte aldık. 2. gün kamp alanımız Roraima Dağı'nın eteklerindeydi ve buradan Roraima daha heybetli görünüyordu. İlk defa burada başka gruplara denk geldik. Sırası gelmişken bahsetmekte yarar görüyorum. Roraima Dağı'na bizim gibi bir firmanın organizasyonuyla çıkabilirsiniz. O zaman tüm kamp eşyaları ve yiyecek-içecek organizasyonu onlar tarafından yapılıyor. Bu sayede siz sadece kendi eşyalarınızı taşıyorsunuz. Biraz paradan tasarruf edip kendiniz de çıkabilirsiniz. Ancak unutmayın yanında yerli rehber olmadan dağa çıkış kesinlikle yasak. Yerliden kastım Venezuelalı değil, oranın yerlisi. Bizim gruba da yürüyüşün başladığı gün bir yerli rehber katıldı. Yerli rehberi Parai Tepui'den ya da San Francisco de Yuruani'den bulabilirsiniz. Yolda dağa çıkartmak için turist arayan kişilere güvenmemekte yarar var. Dağda başınıza ne geleceğini bilemezsiniz. Dağa çıkanların kendi çöpünü tekrar geri getirmesi gerekiyor. Bunu da atlamayın lütfen. Son zamanlarda Roraima macerasever turistler arasında ünlenmiş durumda. Bu nedenle doğa da turistlerin çöpleri nedeniyle tehlike altında. Herkesin duyarlı olması ve çöplerini aşağıya taşıması gerekiyor. Roraima Dağı'nın en tepesini görmenin başka bir yolu da helikopterle yapılan bir gezinti. Tırmanmak istemeyenler ve bu dağı görmek için fazlaca para ayırabilecekler için güzel bir seçenek. Eğer hava güzelse helikopteriniz Roraima Dağı'na iniş yaparak sizin birkaç güzel fotoğraf çekmenizi sağlayabilir. Dediğim gibi bu oldukça pahalı bir seçenek. Ancak tırmanmak herkese göre olmayabilir. Kamp alanımızın manzarası gerçekten çok güzeldi. Ayrıca bu kamp alanının yakınından 2 küçük çay geçiyor. Birisi içme suyu ve yemekler için kullanılan suyun tedariği için kullanıyor. Diğerinde yıkanabilir ya da kıyafetlerinizi yıkayabilirsiniz. Ben çamura bulanmış pantolonumu yıkamak istediğim için düştük yine çamurlu yollara, bulduk suyu. Çok güzel bir yerdi. Nehir gizli bir bahçenin içinden akıp geçiyor gibiydi adeta. Günlerdir beklenen asıl tırmanış günü geldi çattı. Turun 3. gününde dağın dibindeki kamp yerimizden ayrılıp Roraima Dağı'na tırmanışa geçtik. Zor olacağına dair hiçbir şüphemiz yoktu. Ancak zorluk derecesini hayal edemiyorduk. Bizi saran heyecan sabah uyumamıza izin vermeyince sabahın 5:00'inde kalktık. Kahvaltı sabah saat 7:00'de olduğu için oldukça çok zamanımız var diyerek 5:30'a kadar son günlerde yaşadığımız ilginç olaylar üzerine konuştuk. Bu tatil bizim hayal sınırlarımızın ötesinde çıkmıştı ve zorluk derecesi bizim sınırlarımızı zorlayacak düzeydeydi. İlk gün o şiddetli yağmura yakalanmamız bizim için tam bir şanssızlıktı. Sonrasında bir gün boyunca sandaletlerimizle o taşlı yollarda yürümek zorunda kalışımız bizi moralman yordu. Ancak doğada olmak böyle birşey. İnsan hiçbir zaman tam olarak ne ile karşılaşacağını bilemiyor. Bu nedenle de Münih'te yaptığımız hazırlıklar bizi bir yere kadar koruyabildi. Gerisini doğada yaşayarak öğrendik. Gün geçtikçe ilk günkü korkularımdan pek eser kalmadığını da belirtmeliyim. Sürüngen korkusu, böcek korkusu, hijyen konusu kendiliğinden geçip gitti. Çünkü daha büyük bir korkuyla başetmek durumundaydık. Tek derdimiz yürüyüş ve tırmanış sırasında ayağımızı sağlam basabilecek bir yer bulabilmek, kaymadan yol alabilmekti. Roraima'ya tırmanış bu nedenle bizim için çok önemliydi. Sabah saat 7:45 sularında 8 kişi yürüyüşe başladık. Rehberimiz arkadan gelecekti. Yürüyüşün ilk etabında ben vazgeçme noktasına geldim bile. Bir gün önce çamaşır yıkadığım nehri bugün geçmek zorundaydık. Burayı sorunsuz atlattık. İşte bu noktadan sonra asıl mücadele başladı. Sürekli yukarı tırmanmamız gerekiyordu. Bunun için de büyük taşların oluşturduğu yolda bu taşlara tutunarak, kimi zaman taşların üzerine doğru kendimizi çekerek ilerlemeye başladık. Ayağım kayar da düşerim diye düşünmekten ben bir ara taşlarda resmen asılı kaldım. Ayağımı koyacak hiçbir yer bulamadığımdan kıpırdamadan kaldım. Tamam dedim içinden buraya kadarmış, ben geri dönüyorum. Tabii ki pes etmedim ve tırmanmaya devam ettim. Bu arada çamurlu taşlardan üstümüz başımız, ayakkabılarımız ve fotoğraf makinesinin kabı dahil çamur içindeydi. Ben artık dediğim gibi temizliği çoktan kafamdan çıkartmıştım. Kendimizi çok kısa bir süre sonra yağmur ormanının içinde bulunca artık yürüyüşümüz bambaşka bir hal aldı ve yaklaşık 4 saat bu şekilde devam etti. Aralarda arkamızda bıraktığımız vadi manzarasıyla tam bir görsel şölene dönüştü ve çok ama çok keyifliydi. Yaklaşık 4 saat sonra Roraima'nın duvarlarının dibine gelmiştik. Dağın en tepesine ulaşmak için daha bir saatlik yolumuz vardı. Islak kıyafetlerle yol almak benim sinirlerimi iyice gerdi. Ancak sonra rehberimizin söylediği şey beni kendime getirdi. Sonuçta hayatımızda belki de sadece bir defa bu dağın en tepesinde olacaktık ve bunun için ıslanmamız da yorulmamız da normaldi. Muhteşem doğanın, manzaranın tadını çıkartmalıydık. O An kendime geldim ve herşeyi arkamda bırakıp tekrar fotoğraf çekmeye başladım. Yukarı çıktığımızda artık yorgunluktan ayakta duramayan ben yürüYÜşü omurilikten yönetmeye başladım ve sadece bana söylenen şuraya bas, şuraya tutun komutlarına uymaya başladım. Birara en azından ıslak t-shirtlerimizi değiştirelim dedik ve biraz da olsa ısındık. Kamp yerine ulaşmamız yaklaşık 1 saatimizi aldı. Muhteşem bir görsel şölen içinde Roraima Dağı'nın tepesinde yaklaşık 1 saat yürüdük ve artık kamp yerimize ulaşmıştık. Tabii ki alman arkadaşlar her zaman ki gibi bizden yaklaşık 1,5-2 saat önce kamp yerine ulaşmışlardı. İnsan değil makine bunlar... Ancak öğrendik ki onlar da şelaleyi geçerlerken bizim gibi ıslanmışlar. Bir arkadaşın uyku tulumu sırılsıklam olmuş. En kötüsü de bu olsa gerek. Dağın tepesinde hava sıcaklığı hissedilir derecede düştü ve gece de soğuk olacağı kesin. Uyku tulumu olmadan uyumak neredeyse imkansız. Biz kampa ulaştığımızda öğlen yemeğimiz hazırdı ve çok acıktığımız için önce o muhteşem ton balıklı salataya atladık, sonra ıslak kıyafetlerimizden kurtulduk. Bu sefer şanslıydık ve yağmur yerine çok güzel bir güneş vardı. Bu sayede kıyafetlerimizi kuruttuk. Tek beklentimiz ayakkabılarımızın da bir an önce kurumasıydı. Kampa ulaştıktan sonra ayrı bir heyecan insanı bekliyor oluyor: Yaş kıyafetleri kurutma, kalın birşeyler giyip ısınmaya çalışma, karnını doyurma, çadıra yerleşme ve bir nehir bulup temizlenme. Bunların hepsini yaptıktan sonra akşam yemeğine kadar birazcık uyuyabilirsek şanslıyız. Bugün ıslak kıyafetler içinde yürüyüşü tamamlamak zorunda olduğumuz için benim biraz ateşim çıktı. Ben yanımıza aldığımız ilaçlardan bir tane alıp akşam saat 18:00'e kadar uyumayı tercih ederken, Fatih biraz manzaranın keyfini çıkardı. Roraima'ya çıktığımız tarih 24 Aralık yani Hristiyan Alemi için kutsal bir gün. Bu nedenle akşam yemeğimiz çok güzeldi: Tavuk suyuna patatesli ve havuçlu çorba ve arkasından patates püresi ile bildiğimiz sucuk. Her geçen gün tadına kendi Türk mutfağımızdan alışkın olduğumuz yemekleri yedikçe, Kızılderililerin Türk olduğu iddiasına inanmaya bir adım daha yaklaşıyorum. Her gün annemin yaptığı, tanıdığım bildiğim yemekleri yedikçe yok artık diyorum, bu kadarı da olmaz. Venezuela'da şu ana kadar yemekle ilgili hiçbir sıkıntımız olmadı. Sırt çantalarımızı çadırımızda bırakıp Roraima Dağı'nın üzerinde keşfe çıktık bugün. Kamp yerimizi değiştirmediğimiz ve sırt çantalarımızı kamp yerinde bıraktığımız için diğer günlere kıyasla rahat bir gündü. Sabah 6:30'a kadar güzel bir uyku çeken ben dinlenmiş olarak soğuk ve yağmurlu bir güne başladım. Bugünkü kahvaltımız diğer günlere göre farklıydı: Çay ve kahve eşliğinde kek ve krosant... Önemli olan insanın ne yediği değil aslında, çayını muhteşem bir manzaraya karşı yudumlayabilmek... Bu görsel şölenin beynime kazınmasını istercesine uzun uzun seyrettim doğayı. Dağın tepesine çöken bulut ve ince ince yağan yağmur nedeniyle görüş alanımız iyice azalmıştı ancak havanın bu şekilde olması geziye ayrı bir gizem kattı diyebilirim. Roraima Dağı'nın herbir köşesi ayrı bir görsel şölen ve bizim amacımız tüm gün boyunca bu alandaki doğanın kendi eliyle yaratığı birbirinden farklı mucizeleri keşfetmekti. İlk durağımız Kristal Mağarası. Roraima Dağı'nın üzerinde irili ufaklı 25.000 km uzunluğunda mağara bulunduğu tahmin ediliyor ve biz bunlardan ilk olarak Kristal Mağarası'na gittik. İlk defa bir mağara içinde bu kadar çok ilerledim. Mağaranın içindeki kum taşlarını, tavanda gömülü altın ve gümüş madenlerini, içinde canlı organizma bulunan taşları keşfettik. İlginç bir deneyimdi bizim için. İkinci durağımız yine bir mağara. İsmi Fettschwalmvogel Mağarası. Bu mağara çok alçak olduğu için çok fazla ilerleyemedik. İçinde yaşayan ve mağaraya ismini veren kuşların ortaya çıkması için gruptakiler oldukça gürültü yaptı ancak tüm çabalar boşunaydı. Kuşları göremedik. Öğle yemeğimiz için tekrar kampa döndük ve ton balıklı makarnalarımızı yedikten sonra düştük yine yollara. Öğleden sonraki ilk durağımız Kristal Vadisi. Buradaki taşların nasıl oluştuğuna dair net bir bilgi olmasa da bilim insanları magmanın etkisiyle bu taşların oluştuğu görüşündelermiş. Rehberimizin aynı zamanda biyolog olması bizim bu tur sırasında çok farklı bilgiler edinmemizi sağladı. Her taşı, her çiçeği anlattı bize. Bu bilgiyi de kendisinden öğrendik. Ancak bu vadideki taşlar nasıl oluşmuş olurlarsa olsunlar sundukları görsel şölenin gerçekliğinde hepimiz hem fikiriz. Unutmadan buradan taş almak kesinlikle yasak. Herşey ait olduğu yerde kalmalı. Kristal Vadi sonrası rehberimizin sürekli olarak "Jakuzi" olarak adlandırdığı alana gittik. Aslında ilk çıkış noktamız jakuzi denilen bu yerde yüzüp rahatlamaktı. Ancak sürekli yağan yağmur buna imkan vermedi. Sadece seyretmek ve fotoğraf çekmekle yetindik bu muhteşemde yerde. Aslında Roraima üzerinde keşfedilecek daha çok yer vardı, ancak hava şartları buna izin vermedi. Uçurumun kenarına gittiğimizde muhteşem Gran Sabana manzarası bulabilmek isterdik. Ancak sadece beyaz bir sisti göre bildiğimiz. Bu nedenle Roraima'nın en yüksek noktası olan Maverik ve büyük pencere olarak adlandırılan başka bir uçurumu görmekten vazgeçtik ve kampa yöneldik. Kampa geri dönerken sırılsıklam olduğumuzu söylememe gerek yok sanırım. Birazcık güneş görebilmek için hepimiz dua etsek de sadece 2-3 dakika güneş yüzünü gösterdi. Bugün en azından günün kalan kısmını çadırda geçirdiğimizden yağmurdan bir önceki gün kadar etkilenmedik. Kampa geri döndüğümüzde bulduğumuz çay ve kahve bizi ısıtmaya yetti. Akşam yemeğine kadar da çadırımızın içinde dağdan inişimiz için stratejiler kurduk. Çünkü ertesi gün bizi çok zorlu bir parkur bekliyordu. Özellikle şelaleyi ıslanmadan nasıl geçeriz konusu bizi çok düşündürüyordu. Fatih'in bu konuda müthiş fikirleri olmadı değil :)) Acaba mayoyla mı geçsek şelaleyi diye bir fikir bile attı ortaya :)) Ki kendisi zaten bu fikri uyguladı. Ben kaygan taşlarla oluşan riski birazcık azaltabilmek için sırt çantamı bizim grupla yukarı çıkan Venezuelalılardan birine vermeye karar verdim. O'nun taşıdığı erzakları tükettiğimiz için kendisinin taşıyacağı birşey kalmamamıştı. Kendisi 150 Bolivar karşılığında benim sırt çantamı taşıdı. En azından bu sayede dengemi daha rahat sağlayabildim. Akşam yemeğimizi buz gibi havada yedikten sonra 19:00 gibi çadırlarımıza çekildik. İçtiğimiz çorba ve sonrasında yediğimiz etli pilav hem içimizi ısıttı hem de ertesi güniçin gerekli enerjiyi verdi. Roraima Dağı'ndan iniş oldukça kötü bir havada başladı. Eveeet 6 günlük trekking yolculuğumuzun son gününe geldik. Son gün Tek Nehri'nin kıyısındaki kamp yerinden ayrılıp ana kamp yerine, Parai Tepui'ye doğru yürüyerek 6 günlük maceramızı tamamladık. Dağdan indikten sonra artık tamamdır diye sevinirken aslında son günde de bizi uzun ve yorucu bir yürüyüşün beklediğini tamamen atlamışız. Ayrıca 5. gün Roraima Dağı'nı inerken bacak kaslarımızın ne kadar çok zorlandığını son gün yaşayarak anladık. Çok küçük bir iniş çıkış bile kaslarımızı çok fazla yoruyordu. Son günün en zorlayıcı kısmı havanın inanılmaz sıcak olması ve buna karşılık yol üzerinde hemen hemen hiç gölge alan bulunmaması. Bu sebeple son gün sabah saat 5:30'da yürüyüşe başlayalım diye fikir sunanlar bile oldu. Ancak sabahın o saatinde uyansak bile yürüyüşe başlayacak enerjimiz olmayacağından sabah saat 7:00'de yürüyüşe başlamaya karar verdik. Sabah krep ve sahanda yumurtadan oluşan kahvaltımızı yaptıktan sonra saat 7:15 sularında yola çıkmaya hazırdık. Çok keyifli başlayan yolculuğumuzun ilk yarısı yine çok keyifli devam etti. Ancak ikinci yarısında etkili olan güneş ve yorulan kaslar nedeniyle zorlanmaya başlamıştık. Bunda artık bitişe varmak istemenin sabırsızlığının da payı vardı diyebilirim. Her çıkılıp inilen tepenin arkasında ana kamp yerini göremedikçe sabırsızlığımız iyice arttı. Beklenen An'a saat 11:45 sularında ulaştık. 6 günlük trekking turumuz artık bitmişti. Yupppiiiii!!!! Başardık!!! Bir süre oturup 6 günlük maceramızın ana sebebi olan ve üzerinde 2 gün geçirdiğimiz Roraima Dağı'nı seyrettik. "Biz o dağın üzerine çıktık!" diyebilmek inanılmaz bir duygu. Doğa bu 6 günlük turumuz sırasında bize çok şey öğretmişti ve bu deneyimlerle sanki bambaşka insanlar olarak geri dönmüştük. Çok güzel tekrar tekrar okudum resimlere baktım gitmiş görmüş gibi oldum.. Merhaba Çiğdem, tam da dediğin gibi zorlu ama çoook keyifliydi. O bölgeyi şiddetle tavsiye ederim. Ben tesekkür ederim, mesajiniz icin. Acikcasi uzun bir yazi olmustu ancak orada dagda gecirdigimiz 6 gün o kadar dolu doluydu ki daha kisa yazamadim.


Roraima Dağı... Dünya'nın en yüksek Tafel Dağı. İnternette yaptığım araştırmalara göre bu dağa tırmanan ilk Türkler biz olabiliriz. Henüz bu dağa tırmanan bir maceraperestin bloğuna internette denk gelmedim. İlk olmasak da Roraima benim hayatımın şu ana kadar en büyük, en önemli tecrübesi. 6 günlük bu maceranın notlarını sizlerle Venezuela tatil notlarımın ilk bölümünde paylaşmıştım Link: Venezuela-1: Amazonun gizlediği kayıp dünya. Ancak macera bu kadarla sınırlı değildi. Sıra geldi maceranın ikinci bölümüne. İtiraf ediyoruz evet Venezuela bir tatil değildi. Tam tersine bir challenge idi. Ya da almanların deyimiyle tam bir 'Herausforderung'. Hala arkadaş sohbetlerinde neden Venezuela'yı seçtiğimizi anlatmak için enerji sarf ediyoruz. Maldive'lere gidip yatmak varken çekilen bunca sıkıntı, neden??? :)) Bizce, tatil demek, o kısıtlı zamanda yepyeni bir kültürü keşfetmek demek. Bizce tatil demek, gidilen yeri herşeyiyle yaşamak, anlamak demek. Bizce tatil, kendini o kısıtlı zamanda her açıdan zorlamak, geliştirmek ve dönüşte kendindeki gelişimi görmek demek... Venezuela ise bu açılardan bakıldığında bizim için en doğru seçimdi: Doğa, 6 günlük trekking turumuz sırasında bize çok şey öğretmişti ve bu deneyimlerle sanki bambaşka insanlar olarak geri dönmüştük. Bu noktadan Tafel Dağ'larını ve Yuruani Nehri'ni seyrettik ve fotoğrafladık. Uzun ve dolu dolu geçen günümüzün sonunda artık çok yorgunduk ve biran önce banyo yapmak istiyorduk. Km 88'de ki kalacağımız otele vardığımızda saat akşam 18:00 sularıydı ve karanlık basmıştı çoktan. Ekvator çizgisine yakın olduğumuz için burada gece ve gündüz birbirine eşit ve akşam çok erken saatte karanlık basıyor. Km 88 çok da gezilip görülebilecek bir yerleşim alanı değildi. Burası altın madenciliğinin yapıldığı bölge ve her yerden çok farklı insan buraya çalışmaya geliyor. Rehberimiz bu bölgenin çok da güvenli olmadığını söyledi. Bu sebeple akşam yemeğini otelde yemeğe karar verdik. Evet sonunda medeniyetin sunduklarından yararlanmaya geldi sıra. Sıcak su bulamasak da artık içinde banyo yapabileceğimiz bir dört duvarımız vardı. Ben uzun uzun suyun keyfini çıkardım. Yaklaşık 6 gün sonra aynada kendime baktım :)) Ve arkadaşlar akşam yemeğindeki kızarmış tavukla keyif yapa dursunlar ben çoktan uykuya dalmıştım bile... Geceyi geçirdiğimiz yerden bir fotoğraf:Venezuela inanılmaz bir doğaya sahip. Her yer tafel dağlar ve şelalelerle dolu. 55 metreden düşen Kama Şelalesi de görülmesi gerekenler arasında yer alıyor. Bu bölgede kamp yapılacak alan mevcut. Yakınında bulunan restoranda yerel yemekler yenebilir. Bir yerli eşliğinde bu şelalenin altından yürünebilir. Ve artık Venezuela'nın kuzeyini keşfetmeye geldi sıra. Yaklaşık 500 km kuzeye doğru arabalarla yolculuk ettikten sonra Uracoa bölgesinde botlara bindik ve yaklaşık 1 saatlik yolculuk sonrası ana kamp yerimiz olan Orinoco Deltası'na ulaştık. Orinoco Nehri'ndeki 2. günümüzde ise kısacık da olsa Jungle içinde bir gezintiye çıktık ve buradaki yerlilerin jungle içinde nasıl yaşadıklarını anlamaya çalıştık. Yürüyüş yapacağımız yere ulaşabilmek için yerlilerin kullandığı küçük kayıklarla yaklaşık 10 dakika Orinoco Nehri'nde yol aldık. Nasıldı diye sorarsanız; heyecanlıydı diyebilirim. Benim bindiğim kayıkta küçük bir yengecin de olduğunu fark edince daha bir heyecanlı oldu :)) Bindiğim kayığı kullanan yerli o kadar yaşlıydı ki nehre ilk biz açılmamıza rağmen hedefe en son ulaşanlardandık. Nehirde ilerlerken içlere ulaştığımızda bizi karşılayan görüntü inanılmazdı. Sanki bir film karesi içindeydik. Kökleri, dalları su içinde olan ağaçlar arasında sessizce, yavaş yavaş ilerledik. Burada doğanın bambaşka yüzünü gördük, bir kere daha aşık olduk diyebilirim. Bizim gezeceğimiz alan çok çamurlu olduğu için sarı balıkçı çizmelerimizi giydik ve jungle içindeki sinek öbeklerinden kendimizi koruyabilmek için koruyucu kremler sürdük. Ve artık jungle gezisine hazırız. Ancak bu jungle gezisi sırasında hiçbir insanoğlu üretimi sineksavar işe yaramıyor bilesiniz. Jungle bambaşka bir yer. Bizim ekipte daha önceki tatilinde 1 hafta boyunca Amazon içinde geçiren bir arkadaş vardı. Onun anılarını dinlemiştik. Ben 1,5 saat dayanamadım. 1 hafta Amazonlarda, hayal edemiyorum. Jungle gezimizde bize rehberlik yapan, oranın yerlisi Carlos bize tek tek ağaçları ve onları ne için, hangi hastalıklar için kullandıklarını anlattı. Cana la india: Bu ağacın dalını bıçakla soyan Carlos hepimize birer parça yememiz için verdi. Çiğneyerek suyu çıkartıldığında ağrılara iyi geldiğini öğreniyoruz. Moriche: Bu bölgedeki palmiye ağaçlarının ispanyolca ismi bu. Buranın simgesi gibi. Yerliler Moriche'nin genç olanlarının üst yapraklarını evlerinin çatılarını yapmak için kullanıyorlar. Bu ağacın gövdesini ise balık avlamakta kullanıyorlar. Moriche'nin yaşlı olanlarının üst yapraklarına ulaşmak çok zor olduğundan yaşlı olanlarının meyvesinden yararlanıyorlar. Moriche bu bölge için, aslında tüm Venezuela'daki yerliler için, çok önemli bir ağaç. Sangrito: Bu ağacın özelliği ise gövdesi kesildiğinde kanıyor olması. Gövdesinden akan kan yaralara sürüldüğünde yaranın iyileşmesini hızlandırıyor. Bu ağacın diğer bir özelliği ise jungle içinde haberleşmeyi sağlaması. Carlos elindeki bıçakla ağacın gövdesine vurunca öyle bir ses çıktı ki, çok uzaklardaki bir kişi bu sesi duyabilir ve bizim olduğumuz yöne doğru ilerleyebilirdi. Yerliler bu ağaç sayesinde jungle içinde birbirlerine yerlerini bildiriyorlar. Bu ağacın kökleri ise çok hafif ve kolay işlenebilir özellikte. Bu nedenle süs eşyaları bu ağacın kökünden yapılıyor. Temiche: Bu ağacın meyvesi küçük hindistan cevizleri. Suyunu içtiğimiz bu küçük hindistan cevizleri her hindistan cevizi gibi tatsız geldi bana. Bir türlü sevemedim bu meyveyi gitti. Temiche çok yönlü bir ağaç aslında. Çiçeğinin üstünü kaplayan kısmı yerliler bundan yıllar yıllar önce kıyafet olarak kullanıyorlarmış. Kıyafet derken bildiğimiz pantolon, gömlek olarak değil de; mahrem yerlerini kapatan şeylerden bahsediyorum. Ayrıca kafalarına şapka olarak takıyorlar. Carlos palmiye yaprağından kendisine kemer gibi birşey yaptı ve bunu ayaklarına geçirerek palmiye ağacına tırmandı. Yaptığı bu kemerimsi şey sayesinde ayakları kaymadan ağaç üzerinde ilerleyebildi. Palmito: Bu isim palmiye ağaçlarının kalbi için kullanılıyor. Palmiyenin en tepesinde yaprakların altında yer alan bu kısım pırasa gibi iç içe geçmiş yapraklardan oluşuyor. En içteki kısmı yedik, inanılmaz lezzetliydi. Daha kalın olan bir parçasının ise üzerine hatıra olması adına isimlerimizi yazdık. Bu gezi sonrası atladık kayıklarımıza ve nehirdeki yunuslar eşliğinde kamp alanımıza geri döndük. Yaklaşık 1,5 saat süren jungle gezimizde bize tamamen yabancı olan bu dünyayı birazcık da olsa keşfetmiş olduk. Jungle'da çamur içinde ilerlemek inanılmaz zor. Etraftaki sinekler, yerdeki yengeçler ortamı daha da zorlaştırıyor. Havadaki nem oranının da çok yüksek olduğu göz önünde tutulursa 1,5 saatin bizim gibi bu dünyanın yabancıları için yeterli bir süre olduğunu söyleyebililirim. Öğlen yemeğimiz Orinoco Nehri'nden sabah tutulan balıklardı. Yağan şiddetli yağmurun dinmesinin ardından kendimizi yine suların üstünde bulduk. Buradaki şiddetli yağmurlara da alışmıştık artık. Bu sefer hedef Orinoco'ya bağlanan Morichallargo Nehri. Tertemiz suyu ve iki tarafını kaplayan jungle 'larla görsel bir şölen sunan bu nehirde ilerlerken hiç görmediğimiz kadar farklı cins ve sayıda kuş gördük. Bu bölgenin kuşu olan Tukanı ilk olarak burada gördük. Resmen kuş avına çıktık diyebilirim. Kimi zaman pusuya yatıp kuşların bize yakın uçması için dakikalarca bekledik ki daha güzel foroğraf çekebilelim. Ancak çabalarımız boşunaydı. Çok daha iyi objektif olmadan bu kuşları uzaktan fotoğraflayabilmek imkansız. Hava kararmadan yapılacak birşey daha vardı: Pirana Avı. Ancak saat artık çok geç olduğundan bu aktivite için sadece 15 dakika zaman ayırabildik. Tek balık tutabilen Fatih'ti :)) Akşam kendi yakaladığı balığı afiyetle yedi. Egzotik ve bir o kadar da doğal ortam olan otel odalarımıza ulaştığımızda ben yatağa devrildim ve sabaha kadar uyudum. İyi ki de uyuyup yemeğe katılmamışım. Çünkü akşam yemeğinde balık öncesi Orinoco kıyısında yaşayan yerlilerden satın alınan solucanların kızartması vardı. Benim midem canlı hallerini görmeye dayanamadı, bir de onları yiyemezdim. Burada her evde muhakkak bu solucanlardan bulunurmuş. Yemek hazır olana kadar atıştırmalık olarak yiyorlarmış mesela. Hayatımda gördüğüm en dombili solucanlardı. İri cüsseli bir erkeğin baş parmağı kadar büyüktüler. Üzgünüm fotoğraflarını paylaşamıyorum. Çünkü o sırada gördüğüm şeyler beni yeterince sarstı. Fotoğraflarını çekemedim. Ama ertesi sabah öğrendim ki tüm ekip o solucanlardan yemiş, Fatih bile!!! Pişiyi biliyorlardı. Sabah kahvaltısında pişi ve peynir.... Bu muhteşem sahilleri bırakıp yola devam ediyoruz. Sırada Guacharo Mağarası var. Merhaba Özlem, güzel yorumun için çok teşekkür ederim. Venezuela doğasıyla görülmeye değer bir ülke. Kesinlikle tavsiye ederim. Biz Venezuela'yı çok sevdik. Hatta bu seneki tatil için de Güney Amerika fikri üzerinde yoğunlaşıyoruz. Yeni bir macera yani :)).


Allah Venezuela'yı 7 günde yaratmış. Birinci günde muhteşem doğasını ve sahillerini, ikinci günde uçsuz bucaksız ormanları, tepeleri karlı dağlarını, üçüncü günde inanılmaz çeşitlilikte fauna ve florasını, çeşit çeşit hayvan ve bitki türlerini, dördüncü günde binden fazla nehir ve gölleri, beşinci günde çeşit çeşit meyve ve sebze türlerini yaratmış, altıncı günde yerin altını petrol, altın, elmas, doğalgaz, titanyum, alüminyum ile donatmış. Yedinci günün sabahında yarattığına memnun memnun bakmış ve yüzünde sinsi bir gülümseme belirmiş, ilahi adaletin yerini bulması için bu güzelliği dengelemek adına Venezuelalı'ları yaratmış... Gerçekten de öyle, bir millet bu kadar güzelliğin, zenginliğin üzerine oturur da nasıl bu kadar sefil olur anlamak mümkün değil. Venezuela yüzölçümü olarak Almanya'nın 2,5 katı büyüklüğünde ve yaklaşık 29 milyon nüfuslu bir ülke. Nüfusun %80'inden fazlası sahil kesimlerinde ve başkent Caracas'ta yaşıyor. Sahil kesimi deyince yaklaşık 2800 km'den bahsediyorum. Yoğunluk konusunun kafalarda daha iyi canlanması için açıklamakta fayda var, Caracas'ta km2'ye 4240 kişi düşerken bu oran Amazon bölgesinde 0,4! Anlayacağınız üzere başkent aşırı kalabalık ve açıkcası hiç de görülmeye değer bir yer değil, biz bir gece kaldık o da mecburiyetten, Ciudad Bolivar uçağımız ertesi gün olduğundan. Ülkenin siyasi tarihi çok tanıdık. İspanyolların işgali, uzun yıllar süren sömürge, daha sonra Simon Bolivar önderliğinde bağımsızlık ve Venezuela Cumhuriyeti'nin kurulması. Cumhuriyet sonrası hakim iki parti ve sık sık darbelerle bölünmüş bir demokrasi. O kadar çok askeri müdahele olmuş ki 1800'lerde bağımsızlığını ilan eden Venezuela'da seçilmiş bir başbakan'ın kendinde sonraki seçilmiş bir başbakana normal yollardan devir teslim yapabilmesi ilk olarak 1964 yılında gerçekleşebilmiş! Chavez'in de aslında darbe girişiminde bulunup sonra başarısız olup hapse atıldığını ve aftan faydalanarak siyasete döndüğünü de belirtmekte fayda var. Dünyayı gezdikçe aslında benzer zamanlarda ülkelerin benzer süreçlerden geçtiğini görüyorum ve her defasında şaşırıyorum. Buraya not düşmekte fayda var, biz oradayken Chavez henüz hayattaydı ve tedavi için Küba'ya gitmişti, oradan da cenazesi döndü. Bizim programımız tamamen doğa üzerine kurulu olduğundan çok fazla şehir turu olayına girmedik. Sadece devrimin en önemli şehri Ciudad Bolivar'da bir gece kaldık ve oradan güneye Brezilya sınırına doğru devam ettik. Venezuela şehirleri İspanyol mimarisinden çok etkilenmiş, tam akdeniz kasabası tadında şehirler. Çok düzenli, temiz olduğunu söyleyemem ancak keyifli yerler. Venezuela'da Simon Bolivar bizim Atatürk gibi bir konuma sahip. Her şehrinde mutlaka bir Bolivar meydanı ve birçok Bolivar heykeli bulmak mümkün, ayrıca para birimleri de en son Chavez'in isteğiyle Bolivar ismini almış. Yalnız şöyle bir çelişki var ki daha Bolivar hayatta iken Büyük Kolombiya Cumhuriyeti'nden ilk ayrılan Venezuela oluyor ve zaten Bolivar Kolombiya'da hayata gözlerini yumuyor. Venezuela'da dünyanın en ucuz benzinini alabilirsiniz. Hatta buna ucuz demek bile aslında ayıp olur, resmen bedavaya dağıtılıyor gibi birşey. Benzinin on litresi yarım Euro civarına denk geliyordu. Bir şişe litrelik suyun fiyatı on litre benzinden daha pahalıydı diyeyim anlayın. Benzinin bu kadar ucuz olmasından dolayı insanlarda ekonomik araç kullanmak gibi bir motivasyon yok, ayrıca fakirlikten de olsa gerek eski dev gibi Amerikan arabalarından heryerde görmek mümkün. Yeni arabaların ise büyük çoğunluğu 4x4. Para konusu açılmışken buraya bir parantez açayım. Venezuela'ya giderken yanınızda USD veya Euro götürebilirsiniz, para bozdurmak hiç problem değil. Ama tabii kara borsada bozdurmak durumundasınız çünkü resmi para politikası gereği kurlar bankada çok düşük, biz USD'yi 12 Bolivar karşılığında değiştitirken bankada 3-4 Bolivar civarındaydı. Biz rehberimizin bir tanıdığına bir miktar bozdurduk, daha sonra ihtiyaç oldukça da bozdurmak hiç problem olmadı. Petrol dışında kakao ve kahve tarımı da oldukça yaygın. Gezdiğimiz bir kahve atölyesinden aldığımız kahveleri Venezuela çikolataları eşliğinde hala afiyetle yiyip içiyoruz. Venezuela halkının geçim kaynaklarına da değinmek isterim. Ülkenin en önemli gelir kapısı yerin altından çıkanlar, başta da petrol. Dünya'daki en yüksek petrol rezervleri bu ülkede bulunuyor. Bir yerde okumuştum, Venezuela'daki petrol Türkiye'nin 1300 yıllık petrol ihtiyacını karşılayacak kadarmış! Petrolün hikayesi de çok ilginç, hükümetlerin sosyalist veya liberal olmasına göre pin pon topu gibi bir özelleşmiş, bir devletleşmiş. Son tahlilde yine devletleşmiş durumda. Zaten Chavez'den başka birşey de beklenmezdi. Biz gezinin ilk başında Roraima'ya doğru giderken bir yerli kabileye misafir olduk. Gerçi artık modernleşmişler, ağaç altında oturup barış çubuğu tüttürmüyorlar ama yine de enteresan bir hayatları var. Zor şartlara çok iyi ayak uydurmuşlar ve doğayı müthiş tanıyorlar. E tabii hamak olmazsa olmaz. Bu arada ben kızılderililerin Türk kökenli olduğuna iman etmiş bulunmaktayım, orada kahvaltıda menemen yedik resmen, ayrıca sacda yaptıkları ekmek de baya lezzetliydi. Gran Sabana milli parkı da çok enteresan mesela, göz alabildiğine yeşillik ama çöl. İnanması güç ama resmen yeşil çöl, otların hiçbir besin değeri olmadığı için hiç hayvan yaşamayan devasa bir alan. Buradaki resimler, Gökçe'nin diğer yazdığı yazılarda değinmediği yerlerdendi. Her köşesi sürprizlerle dolu, henüz aşırı turistik olmamış, kendi mücadelesini veren Güney Amerika ülkesi Venezuela seyahatimizden birkaç izlenim paylaştım. Eğer birgün yolunuz Venezuela'ya düşerse ve soracağınız birşey olursa bekleriz efendim.


Evet bizim için tam da böyle oldu. Verona'yu görür görmez ona vurulduk. Bizim üzerimizde "Küçük bir Roma" izlenimi bırakmış olmasıydı belki bunun sebebi. Belki de sokaklarında Romeo ve Juliet'in izi oluşu bu duyguları yarattı bizde. Sebebi ne olursa olsun ilk görüşte Aşk'tı bunun adı. Çok mu romantik geldi bu giriş. Ama yapacak bir şey yok. Siz de gittiğinizde eminim bu hisse kapılacaksınız. Verona'ya iki defa gittim ve her seferinde aynı etkiyi yarattı bende bunu burada belirtmeden geçemeyeceğim. İkinci gidişimde şehirde turist sayısını hissedilir bir biçimde arttığını gözlemledim. Yani seyahat severler için Verona, gizli kalmış bir hazine değil asla. Hava güzelse Verona'da zaman geçirmek, lezzetli dondurmalarından yemek, meydana karşı bir kahve içip tiramusu yemek çok keyifli. Verona'daki Kolezyum Roma'daki kadar etkiledi beni diyebilirim. Kolezyum önündeki meydan cıvıl cıvıl adeta. Bizim ilk gidişimiz Haziran ayındaydı. Oldukça sıcaktı ve kalabalıktı :) İkinci gidişimiz ise Eylül başındaydı. Hava oldukça güzel ve Haziran'a göre gezmesi kesinlikle daha rahattı. Yaz aylarında burasının oldukça sıcak olduğunu göz önünde bulundurmanızda fayda var. Tabii ki yaz aylarının daha da kalabalık olduğunu da unutmayın sakın. Bence ilk bahar ve son bahar en güzel zaman olacaktır bu güzel şehir için. Kış ayları için tahminim gezmesi için pek de sevimli bir zaman olmadığı yönünde. Ama daha az turistle daha keyifli bir tur programı yapmak da mümkün olabilir. Size kalmış bir karar. Benim tek uyarım: Verona Opera Festival tarihlerine dikkat! Eğer operaya ilginiz varsa Verona tatilinizi ünlü Verona Opera Festivali ile birleştirmenizi tavsiye ederim. Tarihi Kolezyumda yapılan opera festivali için şehre gelen bir çok sanat sever var. Eğer ama operaya meraklı değilseniz ancak Verona'yı görmek istiyorsanız o zaman bu tarihlere dikkat. Tatilinizi bu tarihlere denk getirmeyin. Biz ilk gelişimizde bu festivale denk geldik. Şehir tıklım tıklımdı ve otel bulamamıştık. Tek alternatif olan hostel görünümlü bir öğrenci yurdunda gecelemiştik. Ama orayı bulmak için de saatlerce yer aramıştık. Adresini konaklama kısmında verdim. Biz Münih'ten arabayla gelmiştik bu şehre. Önce Venedik'e gidip dönüş yolunda Verona'da mola vermiştik. İstanbul'dan nasıl ulaşabilirsiniz diye sorarsanız ne yazık ki direk uçak olmadığını söylemek zorundayım. Görebildiğim kadarıyla genellikle Roma bağlantılı uçaklar var. Eğer zamanınız 1-2 günle kısıtlı değilse bence bu tarafa kadar gelmişken zaten sadece Verona'yı görüp dönmeyin. Buraya yakın diğer güzel İtalya şehirleriyle ya da gölleriyle muhakkak birleştirin. Mesela Milano ya da bizim yaptığımız gibi Venedik ile birleştirmenizi şiddetle tavsiye ederim. Hatta kışın buraya gelmeye niyetliyseniz Venedik'le birleştirmek bence harika bir fikir. Venedik'te Şubat ayında yapılan karnavalı de görmüş olursunuz. O zaman yukarıdaki fotoğrafta gördüğünüz maskelerden almanız gerekecek :) Ya da yeni trend olan Bologna ile birleştirebilirsiniz. Bu bölgeden trenle buraya gelmeniz mümkün. Ben henüz Roma veya Floransa görmedim diyorsanız bu iki şehirden de trene atlayıp Verona'ya ulaşmanız mümkün. Ancak bu iki şehir çok da yakın değil Verona'ya. Harita üzerinden mesafelere bakın derim. Ya da siz gelin Verona seyahatinizi alışılmış standart turların dışına çıkıp Garda Gölü ya da Güney Tirol'ün muhteşem doğasıyla birleştirin. Yazının sonunda bu rotalar için gerekli tüm bilgileri içeren diğer yazılan linklerini paylaştım. Trenord ya da TrenItalia gibi firmaları tren bağlantıları için önerebilirim. Bir de şehre en yakın tren istasyonu olan Porta Nuova Tren İstasyonu'nu öneriyorum Verona'ya ilk ulaşım için. Biz her iki seferde de buraya arabayla geldik. Arabamızı şehir dışına park ettik ve tarihi şehir kısmını yürüyerek gezdik. Verona şehri yürüyerek keşfedilebilecek, gezmesi oldukça rahat ve kolay bir şehir. Karmaşık değil. Herhangi bir araç kullanmanıza gerek yok. Bu soruyu cevaplamak benim için kolay değil. Çünkü Münih gibi pahalı bir şehirde 10 yıldan fazla süredir yaşıyoruz. Bir kahveye 3-4 Euro ödemek bir yerden sonra normal gelmeye başlıyor. Ancak çok yakın zamanda Güney Tirol için benden tavsiye istenmesi üzerine biraz kafa yordum bu konu üzerine. Tavsiye isteyen kişi konaklama ve yol masraflarının çok yüksek olduğundan bahsetti ki kendisi bu konuda hiç de haksız sayılmaz. Genel olarak şunu söyleyebilirim. Kuzey İtalya Güney İtalya'ya göre pahalı bir bölge. Kuzey İtalya'da fiyatlar Bavyera ya da Avusturya seviyesinde. Buna göre bir bütçe çıkartmakta fayda var. Benim her zaman tavsiyem şu şekilde: Pahalı gelen bir bölge varsa oraya en düşük sezonda gitmelisiniz ki maliyetleri belli bir seviye altında tutabilesiniz. Aksi takdirde özellikle konaklama için kesenin ağzını açmak gerek. Bu soruya başka bir soruyla cevap vermek istiyorum: Acaba Verona'da konaklamak gerekli mi? Eğer zamanınız kısıtlıysa Verona'da konaklamanıza bence gerek yok. Rota takip ediyorsanız sabah bu şehre gelip akşama kadar vakit geçirip akşam üstü yolunuza devam etmenizi tavsiye ederim. Eğer konaklamak isterseniz de bir gece bence yeterli. Verona sonuçta küçük, gezmesi kolay bir şehir. bir gece konaklama ile bu şehri keşfetmeniz mümkün olacaktır. Konaklama içinse tarihi şehir kısmından çıkmayın derim. Verona'da her turistin ilk olarak yönlendiği yer sanırım Romeo'nun sevgilisi Juliet'in Evi. Biz her turist gibi tabii ki oraya gittik. Ancak öncesinde şehirde kısa bir yürüyüş yapıp açık hava pazarını gezdik. Bu pazar şehrin en güzel bölgelerinden biri olan Piazza delle Erbe'de. Piazza delle Erbe mimari açıdan çok etkileyici, çok hoş bir meydan. Burada ne kadar çok fotoğraf çektiğimi hatırlamıyorum. Ama oldukça uzun bir zaman ayırdık burası için. Siz de muhakkak bu bölgeyi listenin başına yazın derim. ve Juliet'in Evi... Yani Casa di Giulietta. Tamamen turistlere yönelik olsa da burası William Shakespeare'in ünlü eseri Romeo ve Juliet'teki balkonlu sahneye atfedilen ev. Tabii ki tamamen hayal ürünü. Ama artık dünyaca kabul edilmiş. Turistlerin de gidip balkonunda fotoğraf çektirmesini doğal karşılamak gerek o yüzden. Çok kısa olarak Romeo ve Juliet'in hikayesinden bahsetmek istiyorum: Kan davalı iki ailenin çocukları olan Romeo ve Juliet' in büyük aşk hikayesini bilmeyen yoktur diye düşünüyorum. 16. yüzyılda yaşayan varlıklı ve ünlü iki İtalyan ailesi Capuleti ile Montecchi birbirlerine yıllardır düşmandırlar. Montecchi ailesinden Romeo, Capuleti ailesinden Juliet'i görür görmez aşık olur. Ancak iki aile arasındaki düşmanlığa karşı koyamazlar. Juliet ailesinin baskısından kurtulmak için ilaç içer ve ölü taklidi yapar. Amacı herkesi kendisinin öldüğüne inandırıp Romeo ile kaçmaktır. Ancak Romeo sevgilisini bulduğunda onun gerçekten öldüğünü zanneder ve zehir içerek kendini öldürür. İlacın etkisi geçip Juliet kendine geldiğinde Romeo'nun cesediyle karşılaşır ve bu acıya dayanamayarak intihar eder. İki ailenin nefretinde yeşeren bu aşk iki aşığın ölümüyle ölümsüzleşir. İşte kısaca hikaye böyle. Bu evin duvarları ise Romeo & Juliet aşkıyla yarışan aşkların isimleriyle dolu. İlk gitiğimizde tüm duvarlar kağıtlarla doluydu. Benim için Verona'da geçirilen en keyifli zamanlar bu meydanda geçirildi. Tarihi Kolezyum manzarası eşliğinde içtiğimiz kahveler yanında yediğimiz tiramisu ve onlara eşlik eden sohbetler hala aklımda. Bu meydanda birçok cafe/restoran var. Biz burada yemek yemedik hiç. Onun yerine kahve içmeyi tercih ettik. Tavsiyem de bu yönde olacak. Yukarıda saydığım iki meydana göre daha az turistik bu meydan orta çağ döneminde bölgenin önemli meydanlarından biriymiş ki meydan mimari açıdan bunu kanıtlar derecede oldukça güzel. Bence burayı da es geçmeyin. Verona'da ilk gelişimizde muhteşem pizzalar ve risotto yemiştik. Ara sokaklarda epey dolaşmıştık ve turistik olmadığına ikna olduğumuz bir restoran bulmuştuk. İsmini buradan paylaşacağım ama illa ki buraya gidin diyemem. Çünkü üzerinden yıllar geçti. İsmi Pizzeria Marechiaro Via S. Antonio Mi Manda Marco Bar Marconi. Yediğimiz pizzalar gerçekten lezzetliydi. Deniz mahsülerinden yapılmış olan risottoya ise hepimiz bayılmıştık ve 2010 yılında 4 pizza ve risotto için 50 ödemiştik.


3 hafta süren (29.09. 21. 10. 2011) çok keyifli, zaman zaman zorlu geçen Vietnam-Kamboçya-Tayland tatilimize dair yazı dizimi böyle bir tatil planlayan herkese yardımcı olabilmesi dileğiyle bloğumda paylaşıyorum. Değişik kültürler tanımak, değişik tatlar tatmak istiyorsanız bu bölgeyi es geçmeyin derim. Uzakdoğu tatilimizi, en az bizim kadar değişikliklere açık ve meraklı sadık gezi dostlarımız sevgili Mehrin & Ömer Bildir çiftiyle gerçekleştirdik. Tatilimizi bütün ayrıntılarıyla ve büyük bir titizlikle planladığımızı söylemeliyim. Bloglar okundu, değişik sitelerdeki yorumlar okundu, değişik tur şirketleriyle yazışmalar yapıldı ve en sonunda tatilin ilk iki haftası için gün gün tatil planı hazırlandı. Münih-Hanoi uçuşumuzu Rus havayolu şirketi Aeroflot'la gerçekleştirdik (1020 / 2 kişi). Bu nedenle Moskova üzerinden uçtuk. Bize denk gelen uçak biraz eskiydi. Koltuklar çok rahat değildi. Yemekler bizim damak zevkimize uygun değildi. Ancak bizden 2 gün sonra uçan Mehrin & Ömer daha güzel bir uçağa denk geldiler. Onların uçuşu bize göre daha konforluydu. Bu nedenle uçuş biraz da şans işi diyerek firmaya ortalama bir not verebiliriz. Mehrin ve Ömer Bangkok'ta bizden ayrılıp İstanbul'a geri döneceklerdi, bu nedenle biz de kalan son haftayı tatil sırasında planlamaya karar verdik. Süprizler her zaman güzeldir. 30 Eylül sabahı saat 8 sularında Vietnam'ın Hanoi şehrine vardık. Firma bizi havalimanından karşıladı ve konaklayacağımız otele transferimizi sağladı (20$). Hanoi'de "Marigold" otelde kaldık (50$/çift kişilik/gecelik). Hanoi'deki ilk günümüz için tur ayarlamadık. Uçak yolculuğumuzda uyuyup/uyuyamayacağımızı bilemediğimiz için ilk günümüzü yorgunluk durumumuza göre planlamaya karar verdik. İtiraf ediyoruz: İlk gün için en önemli aktivitemiz "Uzakdoğu Masajı". Tabii ki eğer hala enerjimiz kalmışsa biraz Hanoi şehir turu yapıp şehri yavaş yavaş keşfetmekti. Vietnam-Kamboçya-Tayland tatilimizin Vietnam-Kamboçya kısmı için yerel seyahat acentesi "Tonkin Travel" ile anlaştık. İnternet üzerinden yaptığımız araştırmalar sırasında bu firma hakkında olumlu yorumlar okumuştuk. Bu nedenle firmanın güvenilir olduğuna karar verdik. Münih-Vietnam ve Bangkok-Münih uçuş biletlerini kendimiz satın aldık. Diğer iç hat uçuşlarımızı ise bu firma bizim için önceden organize etti. Yani Hanoi-Danong, Danong-Saygon ve Saygon-Siem Riep uçuşlarımız için firmaya önceden 540$ (2 kişi) ödeme yaptık. Kamboçya sonrası Bangkok'a geçtik. Ancak daha önce bahsettiğim gibi tatilin Kamboçya sonrasını kendimiz planladık. Kızıl Nehir'in kıyılarını da içine alan Hanoi'nin çevresindeki bölgede en az beş bin yıldır yerleşim bulunmakta. 15. yy.'da Vietnam'a giren Çinliler ile 19. yy.'da ülkeyi işgal eden Fransızlar izlerini bu şehre bırakmışlar. Hanoi, Fransızlar 1954 yılında bölgeden çıkarılınca kuzey Vietnam'ın başkenti olmuş. 1970'li yıllarda Amerikalılar güney Vietnam'dan çıkarılınca tüm ülkenin başkenti olmuş. Nüfusu yaklaşık 6.8 milyon. Hanoi'de tüm hanedanlıklardan kalma 600'den fazla tapınak ve pagoda bulunmakta. Özellikle Fransızların koloni mimarisi Hanoi şehrini etkilemiş. Şimdi sıra artık bizim yaşadıklarımızı, gördüklerimizi anlatmaya geldi. Uzun, yorucu ve bir o kadar da sıkıcı geçen Moskova-Hanoi uçuşumuzu tamamladık ve yağmurlu Hanoi sabahına başladık. Vietnam vizesi için tur şirketi önceden bizim adımıza gerekli işlemleri başlatmıştı ve bize önceden doldurmamız gereken evrakları göndermişti. Ancak biz o evrakları unuttuk ve havalimanında evrak dolduralım derken biraz zaman kaybettik. Vize için her evraktan ikişer tane doldurulması gerekiyor. Ayrıca 2 fotoğraf ve kişi başı 25$'a ihtiyaç var. Vize işlemi çok uzun sürmüyor. Şehirde ilk dikkatimizi çeken Toyota marka arabaların şehirdeki hakimiyeti ve tabii ki motorsiklet çılgınlığı. Okuduğum bloglardan motorsiklet kullanımının çok olduğunu biliyordum ancak yine de ilk anda o görüntü beni şaşırtmadı değil. Aroma Terapi (90 dakika) = 520.000 VND, Geleneksel Terapi (75 dakika) = 599.000 VND, Şehirde ilk dikkamizi çekenler:Biz burayı gerçekten çok beğendik. Tertemiz, çalışanlar çok profesyonel ve kibar. Yaptıkları işi gerçekten biliyorlar. Bir bayan olarak Türkiye dışında ilk defa bir ülkede pedikürü güzel yapan bir yere denk geldiğimi belirtmeden geçemeyeceğim. Hanoi'ye gelince buraya uğrayın muhakkak. İnsanların burada hastalıktan değil motorsiklet çarpmasından ölmesi daha olası. Bu ihtimal sürücülerin hiç bir kurala uymaması nedeniyle oldukça yüksek. Münih'ten sonra burası bizi çok korkuttu. Ve tabii ki insanların yağmurla barışık bir şekilde yaşaması dikkatimizi çekti. Kafalarında Vietnam şapkaları, ayaklarında flip-flop yağmurun altında geziyorlar. İlk güne ait son izlenim: Tropikal meyve ve çiçekler her yerde. Akşam yemeği için dışarda biraz bakınsak da denemeye cesaret edemedik ve otelin restoranında yemeğimizi yemeğe karar verdik (Wok'ta soya soslu sebze, spring rolls ve tam olarak ne olduğunu bilemediğim Fatih'in ısmarladığı yemeğe toplamda 315.000 VND ödedik). Resmi verilere göre Hanoi'nin nüfusu 6.8 milyon ve Vietnam'ın 2. büyük kenti. Caddelerin çok kalabalık olduğunu ve motorsikletliler yüzünden rahat dolaşamadığımızı söyleyince bize şöyle bir tavsiye verdi; yolda otobüs gelse bile belli bir hızda yürümeye devam etmeliymişiz. Eğer hızımızı değiştirmeden yürümeye devam edersek sürücüler yanımızdan geçip gidermiş!!! Tam bu esnada bir adam elleri cepte sallana sallana ana yolda karşıdan karşıya geçiyordu. Hem de hiç sağına soluna bakmadan. Araçlarsa yayaların sağından, solundan geçererek yollarına devam ediyorlar!!! Herkesin deli gibi korna çaldığını söylememe gerek yok sanırım. Caddeler düğün alayı gibi. Rehberimizin anlatımıyla Vietnam tarihi: 1858 Fransızların buraya ilk geliş tarihi. Koloniler kuran Fransızlar 1945'e kadar burada yaşarken, 1945 yılında Vietnam halkı Fransızlara karşı ayaklanmışlar. Ülke ikiye bölünmüş. Güney Fransızlara kalmış. 1953 yılı ise Amerika'nın buraya geliş tarihi. Fransızlara yardım etme bahanesiyle buraya gelen Amerikalılar, 1954 yılında Fransızlar Vietnam'ı terk ettikten sonra burada kalmaya devam ediyorlar. Amerikalılar işte. Bir ülkeye girmek için bahane yaratmakta onlardan iyisi yok. 1964 yılına kadar savaş olmadan yaşasalar da, 1964 yılında Amerika kuzeyi bombalamaya başlamış. Kuzey Vietnam güneye yerleşen Amerika ile tam 10 yıl bağımsızlık için savaşmış. Amerika bu savaş sırasında ülkeye çok zarar vermiş. Nereye vermiyorlar ki. Şu anda ise Çin ile çok ciddi sıkıntılar olduğundan bahsetti rehberimiz. Çin ile kara sınırını belirlemelerine rağmen deniz sınırı için tartışmalar devam ediyormuş. Vietnam devletinin yaklaşık 3 milyon askeri varmış. Erkekler 2 yıl (18-20 yaş arası) askerlik yapmak zorundalarmış. Halkın % 40'ı Budist. 2. büyük din Hristiyanlık. Fransızlar nedeniyle şehirde kilise görmek mümkün. Halkın %80'i çiftçilikle uğraşıyor. Ana üretim maddesi pirinç. Vietnam dili 1800'lü yıllarda ortaya çıkmış. Bu nedenle latin alfabesi kullanıyorlar. Öncesinde ise Çince konuşuyorlarmış. Tam Coc'ta ilk önce Vietnam'ın ilk başkentini gezdik. Kral Dinh ve Kral Le için halk tarafından 1610 yılında inşa edilmiş tapınakları gezdik. İlk günler tapınak gezmek çok zevkli olsa da tüm tatil boyunca tapınak gezince insana bir baygınlık gelmiyor da değil. Kral Dinh Vietnam halkının ilk kralı. 968 yılında diğer tüm rakiplerini yenerek krallığını ilan etmiş. Ama sadece 12 yıl sonra bir generali tarafından zehirlenerek ölmüş. Kraliçe, oğlu henüz 6 yaşında olduğu için, bir süreliğine yönetimi ele alsa da Çin saldırılarına dayanamayarak yönetimi bu saldırıları geri püskürtmeyi başaran generale devretmiş. Kral Le başa geçtikten sonra Çin'le savaşmaya devam etmiş. Her iki kral için saygı amaçlı yapılmış tapınaklar birbirine çok benzese de aralarında çok ince farklar var. Halk kral sembolü olan ejderha heykellerini ilk kral için yaptıkları tapınakta kullansa da, 2. Kralı sadece general olarak gördüklerinden bu kral için kullanmamışlar. İlk kralın tapınağının önündeki at heykeli tapınağın bir erkek kahraman/savaşçı için yapıldığının sembolü. Çünkü erkekler at üzerinde savaşırlarmış. Eğer tapınak bayan savaşçıya adanmışsa bu sembol at yerine "fil" oluyor. Çünkü bayanlar fil üzerinde savaşırlarmış. Tapınaklara giriş ve çıkış kapıları yerden yaklaşık 40 cm yükseklikte. Bu nedenle insanlar eğilerek geçmek zorunda. Bunun yapılmasının amacı ise insanların eğilmesini ve böylece saygı göstermelerini sağlamak. Turistik yerleri gezerken Vietnam halkının istilasına uğramak mümkün. Fatih bayanların ısrarlarına dayanamayarak geleneksel şapkalardan (50 BVND = 50.000 VND), Tam Coc kartpostallarından (20 BVND), ve muzlardan (10 BVND) aldı. Ayrıca Bufola sahibi bir köylüyle hatıra fotoğrafı çektirdi (5 BVND). Öğlen yemeğimizi Tam Coc şehir merkezinde lokal bir restoranda yedik. Menü: Tavuklu, glass nudel'lu çorba, ki içinde kişniş olduğu için ben içemedim. Benim gibi taze kişnişten nefret edenler, size kötü bir haberim var. Burada yemeklerin %90'ında taze kişniş otu muhakkak kullanılıyor. Bu tatil sırasında beni en çok zorlayanların başında bu vardı. Menüde ayrıca vejetaryan spring rollers, keçi eti, tavuk curry, ananas-tropikal meyveli et, soya filizi ve pirinç lapası vardı. Ben hepsinden azar azar tattım. Fatih ise tüm yemekleri silip süpürdü. Tatil boyunca hemen hemen tüm yemekleri afiyetle yedi. Ben ise yemek konusunda biraz zorlandım. Özellikle Kamboçya'da. Artık öyle bir duruma gelmiştim ki, rehber yemek zamanı geldi dediğinde "hayır olamaz" moduna geçiyordum :) Yemekler tur fiyatı içindeydi. Biz sadece içeceklere para ödedik (Büyük su ve 2 yeşil çay 80 BVND). Öğlen yemeğimizden sonra Tam Coc'ta botlarla kanal gezisi yaptık. Yaklaşık 2 saat süren bu gezi sırasında Vietnam'ın ünlü "lime-stone" yani kireç dağları arasında yeşilin ve mavinin tadını çıkarttık. Botları oradaki köylüler kullanıyorlar. Artık o kadar alışmışlar ki kürekleri ayaklarıyla kullanıyorlar. Tabii ki bunun sonucunda ortaya komik görüntüler çıkıyor. Önceden okuduğumuz yazılarda bu bölgenin çok turistik olduğu yazılıydı. Bu nedenle kanalda ilerlemek "kalabalık trafik nedeniyle" zor oluyormuş. Ama bizim şansımıza çok kalabalık değildi ve rahatça dolaştık. Bu gezi sırasında 3 tane mağaranın altından geçtik. İlk mağara 127 metre uzunluğundaymış. Botu kullanan köylüler o kadar ustalaşmışlar ki kafamızı bir yere çarpmadan bizi mağaradan çıkartmayı başardılar. Dikkat edilmesi gereken nokta, dönüş yoluna geçmeden önce diğer botlardaki satıcı bayanlardan birşeyler satın alıp botunuzu kullanan köylülere hediye etmek zorundasınız. Yoksa dönüş yoluna geçemezsiniz. İkinci olarak da, sonradan botu kenara çekip size envai çeşit ürün gösterip satış yapmaya çalışacaklar. Burada birşey almasanız da olur. Bu olay Vietnam gezimiz sırasında sürekli karşılaştığımız bir tabloydu. Hazırlıklı olmakta fayda var. Bot gezisi sonrası atladık bisikletlerimize ve Tam Coc'a 2 km uzaklıktaki Bich Dong Mağarası'nı gezmeye gittik. Bu yer Kral tarafından Vietnam'ın en iyi ikinci güzel mağarası olarak seçilmiş. Truang Yen Dağlarını tırmandık ve muhteşem bir manzarayla karşılaştık. Burada ayrıca dağların ve palmiyelerin arasındaki Pagoda'yı gezdik. Tam Coc'a geldiyseniz eğer burayı kaçırmayın derim. Uzakdoğu tatilimiz sırasında Fatih Uzakdoğulu bayanların yoğun ilgisiyle karşılaştı. Esmer Brad Pitt gibiydi benim kocam. Kızlar O'nunla sürekli fotoğraf çektirmek isteyince bizimki bir havalara girdi sormayın:) Aslında orada batıdan gelen ve çekik gözlü olmayanlara karşı aşırı bir ilgi var. Fatih'te bu ilgiden nasibini bolca aldı. Burada da kızlar O'nunla fotoğraf çektirdi. Tepeye çıktığımızda orada yaşlı bir amcayla karşılaştık. Oranın bekçisiymiş. Bize yakmamız için tütsü verdi. Karşılığında bizim para vermemiz gerekiyordu. Aksilik bu ya, yanımızda hiç bozukluk yoktu. Aklımıza yanımıza aldığımız çikolataları hediye etmek geldi. O kadar çok sevindi ki, ben inanamadım. Çikolata görmüş bir çocuk gibiydi. Rehberimiz de O'na verdiğimiz çikolatayı yemeyip eve çocuklarına götüreceğini söyledi. Keşke yanımıza daha fazla çikolata alsaymışız. Paradan daha değerliydi O An'da. Bu anı benim hafızamda hiç silinmemek üzere yerini aldı. Dönüş yolunda oranın semt pazarına denk gelince tutamadık kendimizi ve pazarın içine daldık. Vietnam halkı pazara günlük gidiyormuş. Ne pişirecekse o gün taze taze alıyormuş. Otele dönüş için arabaya bindiğimizde ne kadar çok yorulduğumuzu fark ettik. Tüm yol uyumuşuz. Otel dönüşü ise attık kendimizi sokaklara. Yalnız Hanoi'nin trafik çılgınlığına 1 saatten fazla dayanmak mümkün değil. Hele "yaya" olarak. Karşıdan karşıya geçmek her seferinde bir macera. O gün cumartesi olduğundan eski şehir merkezinde kurulu olan gece pazarını gezip, Hoan Kiem gölü etrafında biraz yürüyüp otelimize geri döndük. Vietnam halkı ölülerini iki defa gömüyorlarmış. İlk gömmenin üzerinden 3 yıl sonra ölen kişinin oğlu kemikleri toplayıp ailenin memleketi olan yere taşıyormuş. Bu nedenle Vietnam halkı için erkek evlat sahibi olmak çok önemli. Çin'deki gibi Vietnam'da da çocuk sahibi olmak yasalarla sınırlandırılmış. Sadece 2 çocuğa izin var. Bu nedenle problem yaşamıyor değiller. Eğer bu 2 çocuk da kız olursa ailenin geleneği devam edemiyor. Vietnam'da evlenmek ve çocuk sahibi olmak çok önemli. İnsanlar evlendikten sonra max. 2 yıl içinde çocuk sahibi olmalıymış. Şehirlerde bayanlar artık okudukları ve çalıştıkları için 25-27 yaşlarında evlenirken, küçük şehirlerde bu yaş 20, köylerde bu sınır 15-16'ya kadar düşüyormuş. Budistler ikiye ayrılırmış. Vietnam halkı "Mayaleya" yı takip ediyormuş. Dünyevi zevklerden uzak, şatafattan uzaklar. Bu nedenle tapınakları diğer ülkelere göre daha mütavazi. Hanoi 1010 yılında Vietnam'ın başkenti olmuş (3. Kral tarafından). 2010 yılında 10 gün süren kutlamalarla 1000. yılını kutlamışlar. Vietnam Viet ve Nam kelimelerinden oluşuyor. Viet Vietnam halkı için kullanılan bir kelime, Nam ise güney anlamında. Yani Vietnam güneyde yaşayan Viet'ler anlamına geliyor. Şimdilik bu kadar. Bir sonraki bölümde kaldığımız yerden notlarımı aktarmaya devam edeceğim. Vietnam vizesiyle ilgili araştırma yaparken yazınıza denk geldim. Yazınızda Vietnam vizesini "Approval Letter" ile havalimanında kolayca aldığınızı yazmışsınız. Ben kime sorduysam ve nerede okuduysam TC pasaportuna sahip kişilerin sadece elçilikten vize alabilecekleri yazabiliyordu. Agustos'ta tatilde oldugum icin mesajini ancak simdi cevapliyorum. Umarim cok gec degildir ve sana yardimci olabilirim. Biz T. C pasaportuna sahibiz ve vize almak icin konsolosluga gitmedik. Bizim anlastigimiz acenta bize önceden "Approval Letter" gönderdi. O evraklari doldurduk, yanimiza fotograf aldik. havalimaninda vize basvurusunu yaptik. "Approval Letter" evraklarini internetten de indirebilirsin. Elcilge gitmen gerekmiyor. Ben de senin gibi Münih'te yasayan bir Türk'üm. Blogun olduğunu ve Vietnam ile ilgili seyahat yazilari yazmis olduğunun Onur'dan duydum. Biz de 12 Aralık'ta Vietnam'a gideceğiz esimle ve benim hala vizem yok bu ülke icin. Anlatmasi uzun bir hikaye ancak vize almak konusunda cok fazla sikintilar cektim ve son seçenek olarak visa on arrival'a basvurmaya karar verdim. Tripadvisorun sayfasinda Türk pasaportuna sahip kisilerin "visa on arrival" basvurularinin sinirda geri cevrilecegi yaziyor. Hic bununla ilgili birsey duydum mu? yasa da bir degisiklik mi yapti Vietnamlilar diye merak ediyorum. Ve Vietnam acenta aracılığı olmadan ülkeye giriş yapmak isteyen turistlere kapıda vize vermiyormuş. 12 Aralık çok yakın olduğu için artık vizesiz gidip orada şansını denemen gerek. Ancak sıkıntı olabilir. Gökçe'nin tavsiyelerinden yararlanarak geçen yıl eşimle birlikte muhteşem bir Vietnam-Kamboçya gezisi gerçekleştirdim ve her ikisinin de ne kadar eşsiz güzellikte ülkeler olduğunu bizzat deneyimledim. Siz de birlikte oluşturacağımız kişiye özel tur programlarıyla bu ülkelerde harika bir tatil geçirmek istiyorsanız aşağıdaki iletişim bilgilerimden bana ulaşabilirsiniz.


Vietnam-Kamboçya-Tayland gezimize ait ikinci yazımda Hanoi şehir merkezini ve bizi Vietnam'a çeken o büyüleyici, doğa harikası Halong Bay'i paylaşmak istiyorum sizlerle. Vietnam'ın tarihini biraz araştırırsanız Vietnam halkının yüzyıllardır bağımsızlıkları için ne kadar çok savaştıklarını, bu uğurda ne kadar çok acı çektiklerini göreceksiniz. Hemen hemen her milletin kanla yazılmış bir tarihi ve bu tarihte bütün halkı peşinden sürükleyen bir lideri vardır. Vietnam halkının lideri, Vietnam'ın önce Fransızlara sonra Amerikalılara karşı savaşında halkı peşinden sürükleyen kişi ise Ho Chi Minh. Ho Chi Minh'in Sovyet stili mozalesi -Anıtkabir'in çok benzeri- ve mozele içindeki mumyalanmış Ho Chi Minh'in bedeni 1973 yılında turistlerin ziyaretine açılmış. Hanoi şehir turu kapsamında burayı gezebilirsiniz. Biz sadece mozaleyi dışından görebildik. Çünkü o tarihlerde Ho Chi Minh'in mumyalanmış bedeni bakım için Rusya'ya gönderilmişti. Şehrin içinde yürümeye devam ettik ve bu sayede sokaklarına, insanlarına, Hanoi'nin günlük yaşamına alışmaya çalıştık. Henüz bedenimiz o bölgenin saatlerine alışmayı reddetse de, herkes uyurken biz uyuyamasak ve gündüzleri uykulu gözlerle çevreye baksak da bu şehir turu alışma sürecimizi hızlandırdı diyebilirim. Ve sonraki durağımız ismi kadar görüntüsü de ilginç olan "tek sütunlu ahşap pagoda". 1049 yılında inşa edilen bu yapı Vietnam'ın 3. Kralı tarafından yaptırılmış. Rivayete göre, bu kralın bir türlü erkek bebeği olmuyormuş. Bir gece Kral rüyasında bir Buda görmüş. Buda, Kral'a sokakta gördüğü ilk kadınla evlenmesini söylemiş. Karşısına çıkan ilk kadınla evlenen Kral'ın sonradan bir oğlu olmuş. Bunun anısına da Kral bu Pagoda'yı yaptırmış. 3. durağımız Batı Gölü. Hanoi'nin en büyük gölü. Göl kıyısındaki "Tran Quoc Pagoda" restorasyonda olduğu için içini gezemedik. Biz de önünde fotoğraf çektirmekle yetindik. Yemekten sonraki ilk durağımız Konfüçyus Tapınağı. Burası Kral tarafından çocukların eğitimi için kurulmuş sonrasında ise üniversite olarak kullanılmış bir yer ve içinde Konfüçyus adına yapılmış bir anıt var. 1442 yılında halka açılan bu üniversitede 1442-1779 yılları arasında yapılan sınavı sadece 1.300 kişi başarabilmiş. Sınavı birincilikle tamamlayan kişi Prenses ile evlenme hakkını kazanmış. Aslında yapılan bu sınavla Kral kendisi adına çalışacak yetenekli insanları seçiyormuş. Bir nevi KPSS :) Başarılı olamayanlar ise kaderleri olan çiftçiliğe geri dönüyorlarmış. Üniversite içinde yer alan kaplumbağa heykelleri başarılı olmuş öğrenciler adına dikilmiş. Ben de istiyorum onlardan bir tane :) Mermer taşların üstünde başarılı olan öğrencilerin isimleri yazılı. Köydeki kadınların başlıca uğraşı "Vietnam'a özgü şapkaların yapımı". Ayrıca balıkçılıkta kullanılan ve bambu kamışlarından hazırlanan ağlar köydeki kadınlar tarafından yapılıyor. Her Vietnam'lı evinin bir köşesinde atalarına saygı amaçlı hatıra köşesi hazırlıyor. Tay-Thai adlı azınlık halkın kökeni Çin. Sonra Tayland'a göç etmelerine rağmen, tekrar geri dönüp Vietnam'a yerleşiyorlar. Bu halkın en dikkat çekici özelliği Vietnam'da teras sistemiyle sulu pirinç üretimini başlatmaları. Gia Rai azınlık grubu ölülerine 1 yıl boyunca her gün yiyecek, içecek götürüyorlarmış. 1. yılın sonunda büyük bir parti yapıp ölülerine veda ediyorlarmış. 1978 yılına kadar Çinliler Vietnam'da yaşamışlar. Ancak daha sonra tüm Çinlileri ülkeden çıkartmışlar. Rehberimiz Çinlileri ve Fransızları hiç sevmiyordu. Bu kadar olaydan sonra sevmeleri beklenemez zaten. Müze sonrası yoğun el emeğiyle hazırlanan tabloların yapıldığı yere gittik. Küçük bir workshop'a katıldık. Gittiğimiz yer bir köye aitti. Çalışanlar o köyün insanları. Tüm gelir o köye gidiyor. Gezmesi oldukça zevkliydi. O tabloların nasıl ortaya çıktığını adım adım izledik. Tatilimizi bir tur şirketiyle planlamamızın belki de tek negatif yanı ara ara bu tür workshoplara mecburen katılmamızdı. Sonuçta onlar sizden bol bol alış-veriş yapmanızı bekliyorlar. Bazıları çok zevkliydi, kimisi ise gereksizde diye düşünüyorum. Günün en zevkli aktivitesi neydi o zaman diye sorarsanız cevabım "old quarter" da "Cyclo" ile yaptığımız gezi olurdu. 3 tekerlekli bisikletlerle Hanoi sokaklarında o çılgın trafiğin içinde gezdirdiler bizi. Mehrin ve ben biraz korktuğumuz için tek kişilik bisikletlere iki kişi binince daha bir zevkli oldu. O kalabalıkta adamlar bizi kaçırsa, Ömer ve Fatih'in ruhu duymayabilirdi. Biz de "anca beraber kanca beraber" diyerek tek kişilik yere sığışıverdik :) Tek kelimeyle harikaydı. Ve sıra geldi belki de tüm Uzakdoğu gezimize damgasını vuran Halong Bay'e ait notlarımı aktarmaya. Halong Bay Vietnam'ın kuzeydoğusunda Quang Ninh Province'de bulunan inanılmaz bir doğa harikası. 1.553 kilometrekarelik alanda 1.969 tane limestone yani kireçten oluşmuş kayalık-ada var. 2 önemli bölümden oluşuyor: Güneydoğu bölümü olan Bai Tu Long Bay ve güneybatı bölümü olan Halong Bay. Burası UNESCO'nun dünya mirasları listesinde yer alan ve dünyaca ünlü mağaraların olduğu yer. Halong Bay, milyon yıl boyunca meydana gelen coğrafi değişimlerin bir sonucu olarak ortaya çıkmış. Ben okyanus içindeki Peri Bacaları diyorum bu bölgeye. Tektonik hareketlerle kayalar suyun üzerine çıkınca rüzgar ve dalgalarında etkisiyle bugünkü şekillerini almışlar. Kayalıklardan oluşan adaların içinde Sung Sot, Thien Cung, Trinh Nu ve Thien Canh Son gibi mağaralar bulunmakta. Programımıza göre bir gece teknede konaklamamız gerekiyordu. Ancak son günlerdeki Tayfun haberleri nedeniyle son dakikaya kadar bir bilinmezlik vardı. Hava inanılmaz bunaltıcıydı. Tayfun öncesi böyle olurmuş. Biz şanslı olanlardandık. Geceyi koyda tekne üzerinde geçirebildik ve bu güzel deneyimi yaşayabildik. Ertesi gün gelen gruplar ne yazık ki geceyi karada geçirmişler. Tayfun tehlikesi nedeniyle teknede konaklamak yasaklanmış. Böyle bir durumla her an karşılaşılabilir. Bizi teknede karşılayan ve hoşgeldin içkilerimizi sunan tekne personeli inanılmaz kibardı. Kamaralarımıza yerleştikten sonra öğlen yemeği için yemek salonunda buluştuk. Yemekler 1. sınıftı. Teknede kaldığımız süre boyunca çok kaliteli yemekler yedik. Bizim Uzakdoğu tatilimiz için bu tur şirketiyle anlaşmamızda Halong Bay'deki turun kaliteli olması önemli bir etkendi. Okuduğumuz yorumlardan Indochina-Junk şirketinin bu turu hakkıyla yaptığı anlaşılıyordu. Belirtmekte fayda olduğunu düşünüyorum, bu turları yapan şirketler arasında kalite açısından çok büyük farklılıklar var. Ayrıca bu şirketin sunduğu gezi olanaklarını her tur şirketi sunmuyor. Örneğin, 2 saat süren yolculuktan sonra gece konaklayacağımız koya demirledik ve burada bu şirketin yakın zamanda kendi turları için hizmete açtığı mağarayı gezdik. Bu mağara bir balıkçı tarafından bulunmuş. Sadece bu tur şirketi turistlerini buraya götürüyor. Mağaranın ismi Thien Canh Son. Dalgaların oluşturduğu bu görsel şölen görülmeye değer. Eğer turunuz 2 gecelik ise 2. gece akşam yemeğini bu mağarada yeme fırsatını yakalıyorsunuz. Halong Bay'de bir süre tekneyle gezdikten sonra adaların arasında yaklaşık 1 saat süren kayak gezisi yaptık. Gezi normalde 1/2 saatlik bir geziydi ama biz 4 arkadaş ilk defa kayak yaptığımız için gezi bizim performansımızla 1 saat sürdü :) Bu gezi sırasında ben ve Fatih senkronda zorlanınca bir aile faciasının kıyısından köşesinden döndük. Okyanusta olduğumuzu düşünüp panikleyen ben bir de herkes gidip de kayalıkların arasında bir tek biz kalınca, Fatih'e yüklenmedim değil hani :) Bu gezi sonrası yüzmek isteyenler yüzdü, dinlenmek isteyenler Halog Bay'in incecik kumlarına uzandı. Rehberimizin söylediğine göre Mart Ayı Halong Bay'de denize girmek için en güzel zamanmış. Deniz berrak olduğundan suyun altındaki kayalıkları görmek mümkün oluyormuş o zamanda. Gece ise doğanın sessizliğinin tadını çıkarttık ve o muhteşem deniz mahsüllerinden oluşan yemeğimizi yedik. Deniz mahsülleri Halong Bay'den. Yemek sonrası eğlencemiz ise Vietnam'da da bilinen KIZMABİRADER'di. Gece koy çok serin olduğundan yemek salonunda oyun oynayarak gecemizi tamamladık. Koydaki 2. günümüzde ise CAP LA Balıkçı Köyü'nü gezdik. Bu köyde insanlar suların üzerinde yüzen küçük evlerinde yaşıyorlar. Burası 300 kişinin yaşadığı gerçek bir balıkçı köyü. İnsanların tek geçim kaynağı balıkçılık. Yılın 12 ayı buradalar. Tayfunlara rağmen burada hayatlarını devam ettiriyorlar. Köylü kadınların kullandığı kayıklarla köyün içinde güzel bir gezinti yaptık. Buradaki çocukların gittiği okulu ziyaret ettik. Çocuklar 5 yıllık bir eğitimden sonra balıkçılık yapmaya başlıyorlar. Köydeki evlerin standardı oldukça düşüktü. Çok öncelerde burada köylüler küçük kayıklarda yaşıyor ve aynı kayıkla balık tutuyorlarmış. Şu anda bu kayıklarda yaşayan birkaç aile hala var. Burası 2008 yılına kadar kendi hallerinde yaşayan bir balıkçı köyüyken, bizim bu tur şirketi köylüleri ikna ederek burayı turistik gezilere açmışlar. Hanoi'deki son günümüzde ise "Duang Lam" adlı köyü ziyaret ettik. Bu köy sadece Hanoi'de değil tüm Vietnam'da büyük önem taşıyan 2.000 kişilik bir köy. Vietnam'ın iki kralı bu köyde doğmuş. Bu köyde ilk önce, tüm köy halkının toplandığı 1533 yılında inşa edilen Halk Evi'ni ziyaret ettik. Buraya göz kulak olan köyün en yaşlı kişisiyle tanıştık. 79 yaşında olan bu misafirperver dede köyün en saygıdeğer kişisi olmakla beraber tek yaptığı bu eve göz kulak olmak. Gittiğimizde bir kilimin üzerine oturmuş yöresel nargilesini içiyordu. Bize çay ikram etti. Rehberimiz aracılığıyla biraz sohbet ettik. Bu zevkli sohbet sonrası köyün 400 yıllık geçmişe sahip olan en eski evini ziyaret ettik. Burada bize oraya ait özel bir yeşil çay ve yanında pirinçten yapılmış bir tatlı ikram ettiler. Çayı sevemesek de tatlı ilginçti. Yağan yağmura aldırmayıp atladık bisikletlerimize ve köydeki tapınakları ziyaret ettik. En önemlisi Mia Pagoda'ydı. Burada yaklaşık 300 tane heykel vardı. İnsanlar tapınakları ziyarete gelirken yiyecek, içecek, sigara, kola gibi hediyeler getiriyorlar. Oraya ziyarete gelenlerin getirdiği o güzel armutlara dayanamayarak birer tane aşırdık :) Ne de olsa aramızda bir hamile vardı ve O'nun göz hakkı var :) Buda'lar bizi affetsin. Köyün sokaklarında bisikletle dolaşmak ve günlük yaşamı keşfetmek güzel bir tecrübeydi. Öğlen yemeğimizi yemek için bu 400 yıllık tarihi eve geri döndük. Eğer vaktiniz varsa bu köye yarım günlük bir tur planlayabilirsiniz. Hanoi'den 60 km uzaklıkta, ancak Hanoi trafiği nedeniyle 1,5 saat sürüyor. Ancak benim kişisel fikrim, bu köyü gezmek yerine Halong Bay taraflarında bir gece daha fazla kalabilirsiniz. Oradaki dağ köylerine yapılan turlara katılabilirsiniz. Eğer yıllar sonra tekrar Vietnam'a gidecek olursak ki biz kesinlikle gitmeyi planlıyoruz- tur şirketiyle anlaşmak yerine sırtımızda sırt çantasıyla işte bu dağ köylerini gezmek istiyoruz. Vietnam'a ait notlarım şimdilik bu kadar. Bir sonraki bölümde Hoi An Şehri'nde neler yaşadık onları paylaşacağım. Bu tur şirketinden memnun kaldığınızı yazmışsınız, bu yüzden bende bu tur şirketine yoğunlaşacağım. Öncelikle cok tesekkür ederim yorumunuz icin. Bu yaz tatilinizde Vietnam ve Kambocya'ya gidecekseniz ben de biran önce Kambocya yazimi yüklemeliyim o zaman. Kambocya gercekten cok farkli bir cografya ve kültür. Orada cok farkli deneyimler yasadik. Duang Lam köyü gidip görülebilir. Ancak dedigim gibi cok farkli bir deneyim sunan bir yer degil. Halong Koy'una yakin SAPA diye bir yer var. Orada hala dag köyünde yasayan yerli kabileler var. Oraya düzenlenen turlari gitmeden önce muhakkak inceleyin derim. Ya da Mai Chau'ya bakabilirsiniz. Zorluk derecesine göre farkli turlar var. Biz Indochina-Junk sirketinden gercekten memnun kaldik. Halong Turu cok özel bir tur oldu bizim icin. Geceyi gecirdigimiz tekne oldukca güzeldi. Yemekler birinci sinifti. Rehberimiz oldukca iyiyidi. Kesinlikle tavsiye ederim. merhaba, blogunuzu yeni takip etmeye basladim.. Vietnam notlariniz dikkatimi cekti ve hemen bir gezi programi olusturmaya basladim. :) biz de esimle birlikte seyahat etmeyi cok seviyoruz, benim de bir seyahat blogum bvar eklersen sevinirim.. ben konakladiginiz teknenin adini merak ettim acaba booking. com dan kiralayabilirmiyiz diye.. teknekonaklamasinin icine gezdirme, magaralar, balikci koyleri, kayak dahil fiyat mi ? siz nekadar odediniz.. ne tavsiye edersin konaklamakonusunda.. sirketle anlasmak mi yoksa kendimiz halong bay de bir tekne booking den kiralasak daha mi uygun olur? kac gun kalmak yeterli olur? cok soru sordum sanirim.. Vietnam tatili son zamanlarda en cok hit alan yazi dizim. Vietnam, özellikle de Halong Bay muhtesem. Tavsiye ederim kesinlikle. Halong Bay'de geceledigimiz teknenin ismi Dragon's Pearl. Biz teknede 1 gece 2 gün gecirdik. Kisi basi 143 dolar ödedik. Bu fiyatin icinde hersey dahil. . Firmanin internet adresi http://www. indochina-junk. com. Bu siteden tekneye dair daha ayrintili bilgiye ulasabilisiniz. Yalniz biz bu turu Vietnam gezimizi satin aldigimiz acenta üzerinden planlamistik. . Teknede 2 gece kalinabilir. Zaten turlar 1 gece ya da 2 gecelik turlar olarak ayarliyorlar. Eger 2 gece kalirsaniz bu firma 2. gece aksam yemegini magara icinde veriyordu. Oldukca degisik bir deneyim olabilir. Rezervasyonu Booking. com üzerinden yapabilir misiniz bilmiyorum. Ancak sunu söyleyebilirim ki, oradaki teknelerin kalitesi arasinda cok farkliliklar var. Bizim kaldigimiz tekne oldukca güzeldi. Cok güzel yemekler yedik teknede. Firma secerken buna dikkat etmekte fayda var. Baska bir sorunuy olursa lütfen sormaktan cekinmeyin. Bu blogun amaci zaten gezi severlerin deneyimlerini, tavsiyelerini burada paylasabilmelerini saglamak. Vietnam vizesindeki değişiklikleri öğrendim. Ancak bloğum aracılığıyla bana ulaşan gezi severler sayesinde de epey yararlı bilgi edindim bu konuda. Bunları zaman buldukça bloğumda vermeyi planlıyorum. Sorularınız bana iletmekten çekinmeyin lütfen. Elimden geldiğince size yardımcı olmak ısterim.


Ve sıra geldi Orta Vietnam'da yer alan Hoi An şehrine ait gezi notlarımı sizlerle paylaşmaya. Vietnam haritasına baktığınız zaman, Vietnam kuzeyden güneye 1600 km boyunca uzanan bir ülke. Yeri geliyor ülkenin doğudan batıya genişliği 40 km'ye kadar düşüyor. Orta Vietnam doğuda Çin denizine bakan sahilleri ve batıda sıkı ormanlık alanları ile tam tezatlar bölgesi. Orta Vietnam'da yerleşim çoğunlukla sahil kesimlerinde bulunuyor. Ülkenin en çarpıcı yapısal miraslarından bazıları burada. Mesela, Hoi An'da 16. yüzyıldan kalma Çin, Japon ve Fransız evlerinin yanı sıra Hue Kraliyet Sarayı ve Kral mezarlıkları bulunuyor. Hoi An 1999 yılında UNESCO tarafından dünya mirası ilan edilmiş bir şehir. Bu güzel tatil şehri 16.-18. yüzyıllar arasında Çinli, Japon ve Avrupalı tüccarları kendisine çekmeyi başarmış. Zamanında yabancı ticaret gemileri buraya 4 ile 6 ay süren ticari fuarları gezmek için gelirlermiş. Bu şehirde Japon, Çinli, Hollandalı ve Hintli ticaret adamları kendi yaşam alanlarını kurmuşlar. Şehrin bir bölümünde Japon mimarisi hakimken, diğer bir bölümünde bambaşka bir mimari görmek mümkün. Her tarafından tarih fışkıran bu şehir geceleri ışıl ışıl ve canlı. Sokaklarında dolaşmak inanılmaz zevkliydi. Hanoi'nin o kalabalığından sonra burası bize çok iyi geldi. Hanoi'de ilk gece dışarı çıktığımızda o kadar çok korkmuştum ki bir daha gece dışarı çıkmak istemedim. Her yer araba, motorsiklet, insan. Trafik berbat, trafik ışığı yaya geçidi diye bir şey yok. İnanılmaz kalabalık ve karmakarışık. Her an bir motorsiklet size çarpabilir. Güvenlik nedeniyle ve tabii ki sokaklarda satılan ve ne olduğunu anlayamadığımız yemeklerin kokuları nedeniyle ben Hanoi Şehri'nin kendisini pek sevemedim. Buna karşılık Hoi An inanılmaz güzeldi. Şehrin kendisiydi insanı etkileyen. Burada trafik Hanoi ile karşılaştırılamayacak kadar az. Thu Ban Nehri kıyısına kurulu olan bu şehir çok büyük ve çok kalabalık değil. Biz ilk gün önce nehirde botla kısa bir tur yaptık ve "toprak seramikleri" ile ünlü 17. yüzyıldan kalma "Thonh Ha" Köyü'nü gezdik. Bu köyde ilk önce Nom Dieu tapınağını ziyaret ettik. Bu tapınak Cham Devleti tarafından yaptırılmış çok eski, ancak günümüze kadar korunmuş bir yapı. Bu tapınakta ve Uzakdoğu tatilimiz sırasında gördüğümüz birçok yapıda da- doğada varolan 5 elementin izlerini/etkilerini gördük: Toprak, su, ateş, demir ve hava. 5 element tapınaktaki 5 bölümle simgelenmişti. Ayıca bu yapı Feng-Shui felsefesine göre inşa edilmiş. Biraz bu tapınak hakkında bilgi vermem gerekirse; bu tapınağın giriş kapısı 1975 yılında yapılmış. Tapınak 2 bölümden oluşuyor. Arka tarafında üremeyi, zenginliği ve gücü temsil eden heykeller var. Bu tapınakla ilgili benim aklımda kalan en ilginç ayrıntı uzun sarmal şeklindeki asılı tütsüler. Bir dileği olan kişi tütsüsünü yakıp buraya asıyor. Yanması yaklaşık 1 ay süren bu tütsü eğer tamaman yanıp biterse kişinin tuttuğu dilek kabul olmuş anlamına geliyor. Yani dileği kabul olmuş havaya karışıp uçmuş demek. Birarada bulunan tütsülerin oluşturduğu görüntü çok güzeldi. Öğle yemeğinden sonra ilk durağımız 1590'lı yıllarda inşa edilen ve Çin ile Japon bölgelerini birbirine bağlayan üstü kapalı Japon köprüsü. Japon halkı tarafından yapılan bu köprü deprem bölgesinde olduğu için oldukça sağlam inşa edilmiş. Japon kalitesi! Çatısındaki 5 kolon ve yatayda üst üste 3 kolon ile tipik Japon mimarisinin izlerini taşıyor. Köprünün giriş ve çıkışında köpek ve maymun heykelleri var. Bir rivayete göre, köprünün yapılışı maymun yılına denk gelirken tamamlanması köpek yılına denk geliyormuş. Ancak bize göre bu kadar küçük bir köprünün tamamlanması bu kadar uzun süremez. O heykellerin başka bir anlamı olmalı. Hoi An terzilik zanaatıyla ünlü bir şehir. Akşam ölçü veriyorsunuz, sabaha takım elbiseniz hazır. Terziye bir sipariş verme gibi bir niyetimiz olmasa da ipek böcekçiliği ve ipek dokumanın tüm aşamalarını izlemek ilginç geldiğinden şehirdeki bir tesisi ziyeret ettik. Bu tesiste çalışan bayanlar kumaşların üzerine adeta bir ressam gibi ipekten nakış yapıyorlar. Ve bu uzun ve bir o kadar da eğlenceli geçen günün yorgunluğunu Cus Dai kumsalında attık. Bu bölgenin deniz tatili için ideal bir bölge olduğunu belirtmeliyim. Çok sayıda güzel otel var. Akşam Hoi An sokaklarında dolaşırken ertesi gün için Vietnam yemeklerini keşfetmek adına yemek kursu alabileceğimiz bir yer aradık. Rehberimizin ve Lonely Planet kitabının tavsiyesi aynı olunca biz de "Morning Glory"restoranına çevirdik yönümüzü. Kişi başı 25$ olan bu kurslar 6 kişi toplandığı takdirde belirli günlerde açılıyor. Biz biraz daha fazla ödeyerek 4 kişilik küçük grubumuza özel bir kurs açılmasını sağladık. Ancak burada Fatih ve Ömer'in saatler süren ikna konuşmalarının çoook büyük bir payı var. Sonunda dayanamayıp bize özel yemek hocası bulundu ve ertesi gün için yarım günlük yemek kursu ayarlandı. Bu inanılmaz bir deneyim oldu bizim için. Sabah erkenden hepberaber pazara gittik. Tek tek oraya ait meyveleri, sebzeleri tanıttılar. Balığın taze olduğu nasıl anlaşılır, et nasıl alınır, neyi hangi yemekte, hangi sosta kullandıkları gibi çok yararlı bilgiler verdiler. Benim sevmediğim birkaç yeşillik vardı. Bu tur sayesinde onların ismini de öğrenmiş oldum. Çünkü onların olduğu hiçbir şeyi yiyemiyordum. Bundan sonra gittiğim restoranlarda o yeşillikleri yemeğin içine koymamalarını isteyebildim ve ağız tadıyla yemek yedim. Hoi An şehrinin bir başka önemli turistik aktivitesi ise, My Son' tarihi bölgesi. Hoi An'dan yaklaşık 1 saat uzaklıktaki bu tarihi bölge, Kimerlerin Kamboçya'da yarattıkları Angkor Wat gibi muhteşem tapınakların, Cham uygarlığınca yapılmış olan benzerlerine ev sahipliği yapıyor. Cham devleti bugün tarihten silinmiş olmasına karşı zamanında Mekong Deltası'na kadar uzanan güçlü bir devletmiş. Bugün Vietnam'da yaşayan 54 azınlık halk içinde Cham soyundan gelenler de var. Bugün buradaki Müslüman azınlığın önemli bir bölümünü bu azınlık halk meydana getiriyor. Bir kısım Cham halkı ise hala Hinduizm etkisinde. My Son'da tapınakları gezmek, Şiva'ya ait olan heykelleri incelemek güzel bir tecrübe oldu bizim için. Amerikan Savaşı sırasında Vietnamlılar burayı askeri üs olarak kullanma yanlışlığına düşmüşler. Çünkü Amerikalılar burayı bombalayınca bu tarihi bölge çok zarar görmüş. Bazı tapınaklar bombalar sonucu yerlebir olmuş. Bu gezimiz sırasında ayrıca bölgenin tarihi dansını sergileyen 'Apsara Kızları' nı seyretme imkanı bulduk. Hoi An şehrine ait gezi notlarım bu kadar. Sırada Ho Chi Minh şehri var.