Frankfurt, hayat dönemecimde sıklıkla uğradığım şehir. Ben kestim zannetsem de göbek bağımın bir türlü kopamadığı şehir. Frankfurt'tan Paris'a giden bir trenin içindeyim. Hayatta çok güzel anlar da olduğunun bir kanıtı bu saatler. Kendime üzüldüğüm, kaderin tokatını yediğimi düşündüğüm zamanlarda bu durumu hatırlatmaya karar verdim. Üstelik iki saat geçtikten sonra trende wi-fi olabileceğini akıl ettim, peşinden de bilgisayarımın yanımda olduğunu. "Eee, hadi ama pencereden dışarı bak bilgisayar ekranına bakacağına!" diyenler için vaktin çoktan geceye döndüğünü ve dışarıda sadece durduğumuz istasyonlarda bekleyen yolcuları ve trenleri aydınlatan ışıkların olduğunu söylemem şart. Üstelik bu yol üzerinde giderken biraz da hüzne kapılıyorum. Frankfurt'tan yola çıktıktan 1.5 saat sonra vardığımız bir istasyon benim doğduğum şehre açılan kapı: Mannheim. İstasyondan çıkıp da biraz uzaklaşınca da Weinheim'a ulaşılıyor. Ayaklarımın yere hiç değmediği bir diyardan bahsediyorum. Yine de bana hep anlatıldığı gibi bir sene kadar babamın bana baktığı üzerine zihnimde büyüttüğüm, çoğalttığım hatta süslediğim anılarımı hem her daim taze tutuyorum, hem de romantikliğimden olsa gerek biraz hüzünle etrafını sarıp sarmalıyorum. Özlediğimiz insanlarla ilgili anılarımızı olmasalar bile özenle korumamız gerekiyor. İlk defa geçen sene Paris'ten kalkan bir trenle Frankfurt'a gelmiş ve yanından geçeceğimi o ana dek bilmediğim bu istasyonda durmuştum. Yine her yer karanlıktı, yine her şey sadece bir istasyondan ibaretti benim için. Elimde cep telefonuyla istasyonun loş ışıklarının ardından gözüken karanlığın fotoğrafını çekmiş, kucağımda çekik gözlü bebek benle, babamı göreceğimi düşünmüştüm. Bence gözlerimin erişemediği karanlığın ardında bir yerlerdeydik. Dışarı çıkabilsem, beni geçmişe taşıyacak loş dünyanın ardına yürüyebilseydim ikimizi de görebilirdim. Öyle derin bir histi ki, bugüne kadar taşıdım bu hissi. Üstünden bir sene geçtikten sonra yine aynı istasyondan yine karanlıkta geçerken, düşlerimde yaşattığım o anda donup kaldığımızı biliyorum. Babam gençlik gülümsemesi ile orada duruyor, geleceğe dair bir sürü hayali var ve hiçbir şeyden korkmuyor. Ben bir yaşıma bile gelmemişim. Kucağından başka bir yerde olmayı düşünemiyorum bile. Trenler beni hep Frankfurt'tan alıp başka şehirlere götürüyor. Trenlerin romantik bir yanı olduğunu söylemiştim size. Hem de birçok kere! Bu yüzden hiç biriniz bir hayalperest, iflah olmaz bir romantik ve melankoliye aşık bir yolcu olmakla suçlayamaz beni. Bir şey deseniz bile trende olmanın hafifliğine sığınır, olmadı sözlerinize kulak asmaz, pencereden dışarıya çeviririm yüzümü. Paris'te Frankfurt'tan daha soğuk bir hava bekliyor bizi. Selçuk karşımdaki koltukta uyuyor. Uykuya teslim olmadan az önce, "Seneye bir trene atlayıp Weinheim'e gitsek mi?" dedi. Olur dedim gidip gitmeyeceğimi bilmeden. Gün ışığında her şeyin gerçekliğe büründüğü bir saatte bu istasyonda duran bir trenden inip inmeyeceğimden ve aydınlığa adım atıp atmayacağımdan emin değilim. Şimdilik tren ilerlerken düşünüyorum. Bir zamanlar annem ve babamın burada yaşadığını ve benim hiç hatırlamadığım bir evim olduğunu düşünmek tuhaf geliyor bana. Kapısından girdiğimiz ev mutfağında çay demlenen bir ev. Zaman bazen de geriye doğru gitse ne güzel olur diye düşünmekten alamıyorum kendimi. Uzun bir tren yolculuğuyla ve hayallerimle birlikte olunca böyle oluyor işte. Hızla ilerleyen, doğduğum yerden Paris'e doğru yol alan bir trenden yazdığım ilk blog yazısı olarak burada dursun bu yazı. Sonradan kendime bu yazıyı niye yolladım diye sorarsam, o gün çok duygusaldın diye hatırlatın lütfen. Buradan sonra hıçkıra hıçkıra ağlama emojisi olduğunu hayal et. Aaaa! Özlem, sen Almanya'da mı dünyaya geldin? üstelik Mannheim'de!. orayı biliyorum desem:) çocukluğumda ne çok giderdik Mannheim'e, çünkü annemlerin arkadaşları orada yaşardı. Hafta sonları yatılı giderdik. Gurbette ilişkiler çok daha başka. Benim ailem de Frankfurt Oberthausen'de yaşamıştı, daha önce de Ashefenburg'da. Almanya'ya ilk yolculuğum trenle olmuştu, Sirkeci'den Münih'e ve tıpkı senin gibi bu yolculukta babamla birlikteydim ve beş yaşındaydım. Yaşadığın duyguları anlayabiliyorum. Hepimizin bir hikayesi var. Hayat bir film şeridi gibi... akıp gidiyor ve bu yoğun duygular en çok da tren yolculuklarında yaşanıyor! Alta bir link iliştirdim. Şimdi anılara yolculuk yaparken, yaşadığın anın gizemini bozmayayım, fırsat bulduğun bir zamanda bakarsın. Ben de yıllar sonra çocukluğumda yaşadığım masal kent Ashafenburg'u çok merak ediyorum ve görebilmeyi çok istiyorum. İnşallah birgün gidebilirim. Seni çok öpüyorum tatlı Özlem'cim. Şimdi karlar içinde sevdiğin Paris seni bekler 🙂 keyifli yolculuklar dilerim.


İnsan yaşadığı çemberden kısa bir süreliğine bile uzaklaşsa çok şeyin farkına varıyor. Elbette herkesin sevdiği şeyi yapmasından, keyif aldığı şeylerin peşinden koşmasından yanayım. Ben kendimle kalmaktan, kitap okumaktan, defterime bir şeyler karalamaktan çok keyif alıyorum. Düzen, olmazsa olmazım. Fazlalıklardan hoşlanmıyorum. Evin içindeki ıvır zıvırdan birkaç yıl önce kurtuldum ve gerçekten sevdiğim bir şeye denk gelmemişsem, sırf almış olmak için almıyorum. Yok, kendimi bilen halimle etkileniyorum paylaşılan fotoğraflardan. Daha çok okumak, daha çok seyretmek için insanın kendini motive etmesi güzel de, sanki kendimi bitmeyen bir meydan okumanın içine sokmuşum ama ne kadar kürek çekersem çekeyim gideceğim yere varamıyorum. Ayda 20-25 kitap okuyan insan var. Ben onları görünce, "Eyvah! Sen bu hızla okursan okumak istediğin hiçbir kitabı okuyamazsın ona göre." derken buluyorum kendimi. Sonra da Selçuk'un karşısına geçip, "Ben çalışmak istemiyorum. Evimin kadını olacağım artık." diyorum. Oturup kitap okuyacağım herhalde. Şu beynimin arka tarafında beni etkileyen her neyse boşanmama sebep olacak sanırım. - Gezdim, gezdim geldim. Yapacak çok şey birikti. Ben hiçbir şeye yetişemiyorum ve halimi ortaya döküyorum. - Vaktime sahip çıkmak istiyorum. Beni bir takip edip bir bırakan insanlar, insanlıktan soğumama sebep oluyor. Koca koca insanlarsınız yahu, nedir bu halleriniz? Takipçi kandırmak, ağa düşürmek peşinde koşana kadar dünya üzerinde bir şeye faydanız dokunsun lütfen yahu! - Boğazım ağrıyor. Böyle gezersem hasta olurum tabii. Kıçını kır da otur desin biri! - Çatır çatır kitap okuyanlar, durmadan gezenler, marka çantasını göstermek için her fotoda çantasını çocuğunun yüzünün önüne koyanlar beni sinir ediyor. - Çayımı soğumadan içmek istiyorum. - Ben telefona bakarken yaşam akıp gidiyor. Hayatın içinde olmak istiyorum. Durum bu. Sanırım Paris'ten döndüğüm için sinirli olmam da bir etken olabilir. Tıpkı IG'de paylaşıp sonra kaçıverdiğim gibi şubat bitiyor bile arkadaşlar ve ben hala elimdeki kitabı bitiremedim. Blogumu yazdığıma göre kitabıma gömülebilirim. Çok güzel yazmışsın. Benim de sık sık içine düştüğüm durumları anlatmışsın. Ayda 20-25 kitap okuyanlara ben de sinir oluyorum. hiç mi işleri yok, yapacak başka bir şeyleri yok, bunca zamanı nereden buluyorlar anlamıyorum. Ben de o kadar çok okumak istediğim için uzun zamandır gerçekten okumak istediğim kitapları değil ince veya kolay okunan kitapları seçiyordum. Bu da beni mutlu etmiyordu. Şimdi sadece sevebileceğim kitaplar okuma peşindeyim. Sayıya takılmayı bıraktım. Sosyal medyada geçirdiğim zamanı azalttığım anda bana daha çok zaman kaldığını fark ettim. Bu zamanı keyif aldığım işler için harcayacağım. Günde 30-60 dk. dan fazlasını harcamamaya çalışıyorum. Sacre Coeur'de çantasından topuklu ayakkabı çıkarıp poz veren bir Türk kız gördüm. Yemin ederim 🙂 Eşi ya da sevgilisi de boy boy fotoğrafını çekti. Ben ne kadar hafif o kadar iyi mottosuyla hareket ediyorum. Nasıl oluyor da çeşit çeşit kıyafetlerle seyahate çıkıyorlar anlamak mümkün değil. Üzgünüm ama ben bu tip insanların beyin gelişimlerini tamamlamadıklarını düşünüyorum. 🙂 Bu kadar güzel olma takıntısı nedir yahu? Hadi birinde akıl yok, çiftin diğerinde de mi akıl yok? Devamlı bir kendini beğendirme halleri falan. Kadın doğuruyor, sonra da puset reklamı yapıyor. güvendiğin birine akıl danışmak başka, İg'den birinin reklam amaçlı koyduğu, nihayetinde bunu satmak için para alıyor, bir pusetin peşinde düşmek başka. Bu pusetler mağazalarda satılmıyor mu? Bütçene göre alırsın pusetini. Esra, gerçekten bu insanları anlamakta güçlük çekiyorum. Böyle boş muhabbetlerle zaman geçirmek. Ve ne oluyor biliyor musun? Gerçekten severek takip ettiğim insanlar bir müddet sonra yorulup daha az paylaşım yapıyor. Meydan elbette bu çok güzel ve çok akıllı hanımlara kalıyor. Kalsın çok da umrumda değil de, yazık oluyor bize işte. Sanırım senin de her yurt dışına gittiğinde hissettiğin/fark ettiğin gibi bir yurt dışı dönüşü sendromu yaşıyorum. Ne anlamsız şeylerle baş başa kaldığımın idrakını yaşıyorum ve sıyrılmak istiyorum. O çok geziyorsuncular var ya, onlar da çok lüzumsuz insanlar. Kendi üstlerine vazife olmayan cümleler kurup, üstelik kıskanıyorlar. Bazen onlar yüzünden bile gittiğim yerleri gizliyorum. Çünkü bir cümle bile duymak istemiyorum. Ben akılı telefona ve whatsapp'a geçeli sadece bir ay oldu. Insanların hayret dolu bakışları çok eğlenceliydi. Bak şimdi nasıl alışacaksın, geyik muhabbeti çok eğlenceli canım... Tamam ama ben istiyor muyum geyik muhabbeti.?Ya da sesini duymak varken bir dostun sıcaklığının nedir o uzak mesafeler. Üzücü olan da bu alanda yalnızım galiba. Yakın arkadaşlarım bile beni anlamıyor. Şikayetçi miyim peki?Asla... Kendimle olmayı seviyorum, dayatmalara gelmiyorum, mutluyum, huzurluyum. Yoluna devam et canım, yalnız değilsin. Ben de eskisi kadar IG ya da FB'da paylasim yapmiyorum ne yazik ki ozellikle IG'de cok geziniyorum ama ne yalan soyliyeyim sadece ekrani kaydiriyorum, bos bakiyorum. Nasil okudugum blog sayisi azaldiysa, IG'de paylasimini okudugum insan sayisi da azaldi. Hele whatsapp, hele ki is gurubu beni sinir sahibi yapiyor, haftasonu bile gerilebiliyorum iste olmadigim halde. Pazar gunu karar verdim, Pazar gunleri calismiyorsam telefonu ucus moduna alip sadece fotograf icin kullanacagim! Resmen butun pozitif enerjim sonuyor. Kac defa tum hesaplari kapattim, yine actim. Ne onlarla, ne onsuz olmuyor sanki. Bence bize verilen zaman gayet yeterli, sadece nasil degerlendirdigimiz onemli. Ben yapmak istediklerimin cogunu anti-sosyal is saatlerimden yapamiyorum. Olan vaktimin onceligi de blog, kitap, ev ve yuruyus. Daha fazlasini yapabilmek icin kendimi yemegi birakmaya calisiyorum. Sen de kendi yeme, full time calisan, full time anne olarak gayet kaliteli bir hayat suruyorsun ve eminim cokkkkkkkkkkkkkk eklemek istediklerin olursa o zamani bir sekilde yaratirsin. Ay evet, o cok takipli IG'ciler cidden komik. Ben hesabim ozelde oldugundan beri bir guzel inceliyorum karsi tarafi sansim varsa, aradaki takipciyi referans olarak alip ona gore kabul ediyorum. Herkesi evime alamayacagim gibi, herkesin IG'me girmesini de istemiyorum. Ve takip ettigim bir cok insani cidden yurekten severek takip ediyorum! Severim, operim:::) kalp kalp! Ne çok zaman oldu buraya yazmayalı değil mi ? Oysa hem instagramdan hem de buradan sürekli takipteyim. Bu kadar ihmal ettiğim, iki kelime yazmayıp selam vermediğim için çok üzgünüm. Ama işte tam da belirttiğin sebeplerden sık sık ses veremediğimi anlatırsam belki de anlarsın beni. İnatçı bir insanım sanırım, hala akıllı telefon kullanmıyorum. Günün büyük bölümünü de dışarıda geçirmeyi sevince sosyal medyaya ayırdığım zaman otomatik olarak düşüyor. Zaten her gün düzenli baktığım instagram hesapları ve bir kaç blog var sadece, çok da zamanımı almıyor ama yorum yazmaya da pek vakit kalmıyor. Bir de başıma sardığım İspanyolca keyfi/belası var ki zamanımın çoğunu alıyor. Gitgide zorlaşıyor ve çok fazla ödev var. Benim esas motivasyonum artık eski moda olan anı yaşamak durumu sanırım. Nerede ne yapıyorsam ona konsantre olup onun keyfini çıkarmayı seviyorum. Yanımda mutlaka bir kitap, dergi oluyor. Sürekli telefona bakarsam ne bir şeyler okuyacak zamanım kalıyor, ne de etrafın, sokakların, sahilin tadını çıkarabiliyorum. Tabii ki etrafımdakiler tarafından sürekli eleştiriliyorum. Akrabalar ya da kurs arkadaşlarım bile what's up gruplarına girmem için ısrar halinde, ki en kötüsü de o sanırım. Whatsup tam bir zaman hırsızı. Tabii ki bu konuda herkes ancak kendi doğrusunu bulabilir. Ama bu denli yoğun telefon kullanımı beni rahatsız ediyor doğrusu. Kırk yılda bir buluştuğum insanların bile telefonla meşgul olması sinir bozucu. Yani demem o ki bu devirde sosyal medyadan uzak kalmak zor belki ama imkansız değil. Ama bil ki blogunu okumaktan keyif alıyorum çok. Bir kaç gün önce keşke Özlem hep Paris'e gitse hep yazsa dedim kendi kendime. Sanırım ben en çok Paris yazılarını seviyorum, bir de tabii kitap yazılarını ve içini döktüğün bu yazıları. Zaman problemine keşke bir çare bulabilsem. Seninkilerin yarısı kadar sorumluluğum yok ama işte gün nasıl bitiyor hiç anlamıyorum. Okunacak kitaplar biriktikçe birikiyor. Sanırım bu devrin problemi bu. Bununla yaşamayı öğrenmek durumumdayız. Ben artık gerçekten zamanımı başkalarından korumaya çalışıyorum en çok, havadan sudan gereksiz sohbetler, sürekli şikayet edenler, TV, alışverişe harcanan zaman hep sinirimi bozuyor ama bu da soyutlanma ve fazlaca yalnız kalma riskini getiriyor biraz da. Bir de herkes sadece kendi yaşamından sorumlu diyorsun ya, ben en çok ona özeniyorum yurtdışında. Zira hayatım kendimi en yakınlarıma bile savunmakla geçiyor, neden bu kadar okuyorsun, geziyorsun, neden çalışmıyorsun, bıdı bıdı bıdı. Fazlaca kafa şişirmediğimi umuyorum, bir kaç ayın acısını çıkardım sanırım. Bir ara Moda'da ya da Remzi'de buluşup uzun uzun konuşuruz belki bunları. Kitap okuman bile birilerine dert oluyor. Neden? Çok duyarım ben de. Çocukluğum da bile annem komşulara alim olacak bizim kız derdi hafif sitemle. Kitap paralarına acırdı 🙂 Bir de evde lüzumsuz kalabalık yapardı kitaplarım. Oysa kullanılmayan onca havlu, bez parçası sandıklarda durur, kimseyi rahatsız etmezdi. Keşke telefonu hayatımdan çıkarabilsem. Ne güzel olur. Gecenin bir saatinde bile gelen bir beğeni, bir mesaj ekranı aydınlatıyor. Sıkıldım ben de bu mahkumiyetten. Vallahi haklısın süper olurdu. Postaneye kadar yürür, belki de sokaklardaki posta kutularından birine bırakırdım mektubunu ama dediğim gibi çok fazla kendimi sevmekle meşguldüm. Affet. Ama yazacağım o mektubu, söz! İnsanların kendilerini onaylatmak ve takdir görmek ihtiyacı var. Bu ihtiyaçlarını da yaptıklarını ve aldıklarını sosyal medyada paylaşarak gidermeye çalışıyorlar galiba. Blogunuzu takibe aldım ben de beklerim. Selamlar. Sosyal medyada hiç tanımadıkları insanlardan onay görmek tuhaf geliyor bana. Hele ki bunun için saçma sapan yollara bürünmek. İnsanlık bu olmasa gerek. 🙂 Bilmiyorum. Ama lüks bir tüketim malzemesinin ardına sığınıp birey olmaya çalışmak, en mutlu aile pozları verip minik prens ve prenseslerini palyaço misali sergilemek tuhaf 🙂 Biraz kızgınım sanırım. Yorum için teşekkürler. Ben de uğrayacağım size. Bu sene şunu farkettim. Daha az degil ama daha yavaş okuyorum. Iki yıldır da kendim icin daha cok sey yapıyorum. Ay bi bulusamadık Özlem yav Neredeyse bir yıl olmuştur gorüşmeyeli. Blogda tam bu satırlara benzer bir hasbihal yazmıştım, yazmasam çıldıracaktım durumları. Kendine durup şöyle bir yukarıdan bakabilme/k çok güzel bir şey her zaman yapamıyoruz ama sözünü ettiğiniz girdaba girilirse hiç yapılmaz sanırım çünkü amaç sadece en iyi haliyle profil vermek durumuna gelebilir. Zaman en kıymetli malzeme ve bize verilmiş bir nimet, ben diyorum ki üzerine yazdığımız kağıt gibi. Gereksiz yere nasıl tüketiriz zamanı kurgusu gibi geliyor bazen adına trend dediğimiz sosyal dediğimiz her şey. Benim gibi düşüneneler var hissi güzel. ay ne çok başınızı ağrıttım sabah sabah. Böylesi baş ağrısı başım üstü:) Hani demişsiniz ya bu durumları gözlemlemekten utanıyorum, normal mi? Ben de bazen hemcinslerim adına hatta bazen hop ne oluyor diyerek kendime kızıp utanıyorum. Maddepetestlik mi demeli her ne ise o zaten insanı çürüten bir şey sosyal medya hortlattı bu kötü dürtüyü. Sorgulamak zaferdir, çözümdür diyorum en azından bireysel anlamda. Çok selam.


Seyşeller'e bu kadar çamur attıktan sonra biraz vicdan azabı çekiyorum. Ama hissettiklerimi söyleme duygusu vicdan azabı hissetmemden daha ağır basıyor. Netice itibariyle benim tatilim, benim Seyşellerim diyor olayı kapatıyorum; yine de bir ara Seyşeller'de denk geldiğimiz Türkçe konuşan Seyşelli'den bahsederim. Düşünsenize adam yıllar önce Seyşeller'den kalkmış Ankara Hacettepe Üniversitesine gelip Diş Hekimliği okumuş. Biraz dişini sıktıktan sonra da üniversiteyi bırakıp evine dönmüş. Niye bıraktın diye sorduk. Evimi çok özledim dedi. Yine de çatır çatır Türkçe konuşuyor adamcağız. Bir yerden geldikten sonra üzerime sinen kirlilik hissinden kurtuldum. Uzun uçak yolculukları sonrasında böyle hissediyorum. Bavullar açıldı, her şey yıkandı, ütülendi, yerine yerleşti. Pazar sabahı 05.30'da geldik İstanbul'a. O gün evde yattık. Ertesi gün hayatımız bıraktığımız yerden devam etti. Elbette, güzel güzel gezmenin nefes almadan çalışmak gibi bir yan etkisi var. Neyse ki bu yorucu iş temposundan sonra tatili hak ettim. 😀 Ahahaha, vallahi başka bir blogcu böyle yazsa sinir olurum, sinir!! Herkes kızmadan söyleyeyim o zaman. İş için yola düşüyoruz bu sefer. Şubat ayının geleneksel Frankfurt- Paris seferi. Önce Frankfurt'a uçup benim işimle ilgili Ambiente Fuarına gidecek, oradan da trenle Paris'e geçip tekstil fuarını gezeceğiz. Tekstil fuarında dolanma kısmını ben atlayacağım elbette. Selçuk gezerken Paris'imle hasret gidereceğim. Paris- Frankfurt tren seferlerine bakmak için BURAYA tıklayın. Mutluluk içimizde mi yani? Yok yahu, Paris'e kavuşabilme halinde saklı. Paris sevgimi anlattığım blog yazımı okumak isterseniz BURAYA, Paris'te en sevdiğim bistrolardan birini okumak istiyorsanız BURAYA tıklayın lütfen. Biliyorsunuz, Paris her zaman iyi fikirdir. Nerdeyse seveceğim Frankfurt'u. En sevdiğim restoran doluydu ve yemek yiyemedim ama olsun. Bak seneye tekrar frankfurt'a gitmek için bir sebep. Gittiğimizde Paris'te kar kalmamıştı. Soğuktu. İki gün tek başıma gezdim Paris'i. Ne zorum varsa yürüdükçe yürüdüm. Yorulduğum yerde oturdum, kahvemi içtim. Orsay gününü doğru ayarlamamışım. Gidemedim. Paris'a gitmek için hep bir sebep bana. Ama sahiden euro/ tl durumu üzüyor insanı. Çok açıldı aradaki fark. Ama çok romantikti be yine de. Sahiden diyorum. Trenler hep çok güzel. Rüya gibiydi tren kısmı 🙂 Hahahaha 🙂 Vallahi güzeldi. Ve yaşadıkların hemencecik siliniyor. Tekrar bıraktığın yerden yaşama geri dönüyorsun.


Bir trenin insanı taşıdığı bir garda onu neler bekler? Yolda olmak ve bu duygunun dayanılmaz hafifliği. Ne güzel bir soru değil mi? Sorunun cevabını düşünürken bile gülümsemeye başlıyorum. Aklıma devasa bir gara yanaşmış onlarca tren, bavullarını sürükleyerek uzaklaşan insanlar, kokularıyla insanı cezbeden irili ufaklı küçük yemek kabinleri, elinde bir sosisliyle geçen biri, alt katı işaret eden tuvalet/duş levhası, bavul dolapları, gişeler, dükkanlar, kalabalık ve akıp giden bir yaşam geliyor. Eskiye, çok daha eskiye gitsem şimdiki hızlı trenleri iki parmağımla tutarak peronlarından kaldırır, yerine buharla çalışan eski günlerin trenlerini koyardım. Ortam bir anda değişir, daha romantik bir hal alırdı. Sanırım bir tren garına her adım attığımda o buharlı trenleri hayal ediyor, trenin merdivenlerinden içeri bu hayalle dalıyorum. Sanki evime girmişim gibi bir rahatlık... Bir kahveyle, sonsuz hayal dünyasına açılan bir kapı. Sonra yollar geliyor. Fazla düşünmene fırsat vermeden, kelimenin gerçek anlamıyla bir film şeridi gibi akıp gidiyor önünden. Dakikalar trenin ritmiyle birlikte ilerliyor, yüksek katlı binalar tren yola başladığı yerden uzaklaştıkça seyrekleşiyor, bahçeli evler alıyor filmdeki yerlerini. Peşinden arka planda dağlar, ayak izi değmemiş karlı patikalar, ovalar... Güneş kayboluyor, karanlık bir zamana bürünüyor dünya. Gezmek, bence bu! Yolda olmak. Yıllar, birbiri ardına eksildikçe ya da çoğaldıkça hayatımda, bunu daha iyi anladım. Sadece gittiğin yerden ibaret değil seyahat; bir yere varana kadarki yol hali çoğunlukla. Frankfurt Garında ortada duran piyanonun önüne oturup tuşlara dokunan birinin, hiç beklemediğin bir anda, yıllar içinde oluşturduğun belleğinin bir parçasıyla karşına çıkması. Sezen Aksu'dan bir parça mı bu? Yok artık, biri İstanbul İstanbul Olalı'yı çalıyor. Ve tuhaf olan şu ki evinden topu topu iki gün uzakta kalmışken, o ezginin sana dokunması. İstanbul, sanırım benim için dışına çıktığımda anlam kazanan bir yer. O da tekrar gelene kadar. Bu kadar duygusallık yeter! İstanbul'dayım işte. En güzel kısmı şehirden çok, evimde olmam. Ayağımı salondaki sehpama uzatıp yeni demlenmiş bir bardak çayı içebilmem, dağınık da dursalar oraya buraya atılmış kitaplarımın arasında ve oğlumun yanında olmak. Demem o ki, yol hali kadar ev hali de çok güzel. Elbette bir seyahatten yeni dönmüşsen. Çok güzeldi. Hep çok güzel oldu benim Paris seyahatlerim. Yine soğuktu. Şubat ayında Paris'ten başka bir şey beklemek mümkün değil. Birkaç gün öncesinde İG'yi işgal eden tüm o karlı fotoğraflar sanki çok uzun bir zaman öncesinde kalmıştı. Ara ara yüzünü gösteren bir güneş, soğuk ama aydınlık bir gökyüzü vardı. İki gün yalnız gezdim Paris'te. Kafamda oluşturduğum küçük rotanın peşinden gittim, Kimi taş binaların önüne kamp kurdum, yürüdüm, yürüdüm. Yorulduğumda ve yürüdüğümde de bir kafede oturup ya bir şeyler atışırdım ya da bir kahve/çay içtim. Yalnız olmanın kabul gördüğü bir şehir Paris. Kafe masalarının bile iki kişilik olduğu bir şehirde tek kişi olmak yadırganmıyor. Yanında taşıdığın onca şey de diğer boş sandalyeyi dolduruyor zaten. Bir de soğuktan dem vurduğunda bile insan, etrafına bakınıp şöyle düşünüyor: Bunca insan kafelerin teraslarını doldurduğuna göre soğuk olmamalı hava. Isıtıcılara şükürler olsun diye dua ediyor insan içinden. Sanki her şey insan evladı için düşünülmüş. Hayat kitaplardan, kahveden, yemekten, bir kadeh şaraptan ve sohbetten ibaretmiş gibi. Hayat kendi dünyanın sınırları içinde akarken çok hızlıyken, çemberin dışına çıkınca yavaşlıyor. Ve ben en çok böyle zamanları seviyorum. Tek başına kaldığım kısa zaman aralıklarını, defterimle ya da kitabımla kaldığım vakitleri ve bir bardak sıcak çayın iç ısıtan hissini... Döndük. Yazının başında söylemiştim zaten. İşe gidip geliyorum. Coğrafya bir seçim mi yoksa kader mi bilmiyorum. Benim gönlümde yatan gibi ülke ülke gezip yeni maceralara atılamasak da, ara ara bir uçağın kanadına takılıp yol aldığımız için çok mutluyum. Paris'ten uzak bu günlerde PARİS ÖZLEMİ içeren bir yazımı okumak isterseniz linke lütfen. ECEKENT demişim Paris'e bir yazımda. Ne güzel demişim. Bir de belki merak edenler olur diye, Paris Tren Garlarından bahsedilen bir yazı var. CNN Travel'dan.... Benim de en sevdiğimdir "yolda olmak" hali. Pencerenin camından akıp giden hayatlara bakmak, bolca hayal kurmak, aracın ritmine uyarak dalınan uykularda bu hayallere eşlik eden güzel düşler görmek, bolca okumak... Bazen sırf bu keyifli anlar devam etsin diye yol hiç bitmesin isterim. Tren yolculuğu da bu masalsı havaya en uygun olanıdır gerçekten. Ne güzel anlatmışsın sen de yine hem yolda olma halini hem de varılan yerdeki duygularını... Hoşgeldin Özlem'cim. Mart'ta ilk kez Paris'e gidiyorum.. Niye bu kadar geciktim bilemiyorum ama vardır bir nedeni.. Tek başıma 1 hafta.. Bence iyi gelecek:) Paris'le ilgili yazılarınızı keyifle okudum, bakalım benim Parisim nasıl olacak? Sevgiler! Bu durumda o da size gönlünü açacaktır diye düşünüyorum. Nefis bir Paris olsun inşallah. En güzel yemekleri yiyip bol bol yürüyün olur mu? Ayak basılmadık yer bırakmayın Paris'te. Kars'a bir türlü gidemedim ama olsun. Her fırsatta trene binmekten müthiş keyif alıyorum.


Bu pazarı Kuzey'le karşılıklı koltuklarda yayılarak geçirdik. Selçuk yok. Onu karlı bir memlekete yolladık. "Soğuktan donuyorum." dedi telefonda. Ben çayı yeni demlemiştim onunla konuşurken. Olsa o da bir bardak tavşan kanı çay içerdi. Sıcak pazarları seviyorum. Dışarıda yağmur çiseliyor olsa da evin içinde huzurlu bir hava var. İçimden bahçeye çıkıp temiz havayla şöyle bir nefeslenmek bile gelmedi. Pencerenin ardından seyrettim bu pazar gününü. Pazartesi gününe çektiğimiz yazı atölyesi için yazmam gereken bir yazı vardı. Ağır, aksak onu yazdım. İstenilen ödevin dışında kalemimden ne dökülüyorsa öyle bir ödev oldu. Olsun. Yazmak böyle bir şey. Yine evde hiçbir şeyi toplayamadım. Geçen hafta içinde bir sabah çalışma odasını toplamış olmamı başarı sayıyorum bu yüzden. Aslına bakılacak olursa etrafa yığdığım kitapları toparlasam ev toplanır belki de. Bir yerden başlamam lazım ama o zamanı bekliyorum şimdilik. Altın Kitaplardan çıkma incecik ama çok beğendiğim bir kitap: Genç Yazarlar için Hikaye Anlatıcılığı Kılavuzu. Celil Oker yazmış. Yazmaya gönül vermiş insanlarla tavsiye ederim. İçinde yazan her bir kelam çok iyi geldi bana. Yüreklendirdi. Hafta sonu moral motivasyonu gibiydi bu kitap. İçinde birçok cümlenin altını çizdim. Simli, renkli kalemlerle işaretler koydum. Işıl ışıl oldu kitap. Sonra belki çok yüreklendiğimden olsa gerek, Paul Auster'ın okunmayı bekleyen kitabına gitti elim. Okurum, okuyamam gidiş gelişlerimin arasında, "Yaparsın yahu!" dedim kendime ve kitabı okumaya başladım. Hani hala gözüm korkmuyor dersem yalan söylemiş olurum ama içimdeki telaşı sindirmeye ve her şeyden geri kalıyorum duygusunu yenmeye iyi gelebilir bu kalınlıkta bir kitap. Telaşa gerek yok, saatler ben ne yaparsam yapayım yollarına devam ediyorlar. İyisi mi kelimelerine güvendiğim birine emanet etmem kendimi. Bir de söylemeden geçemeyeceğim, geçen haftaki Paris seyahatimizde şehrin dört bir yanını süsleyen bilboardların hemen hepsinde Paul Auster'ın bu kitabı vardı. Nasıl mutlu oldum anlatamam. Paul ve ben aynı zamanda aynı şehirdeymişiz gibi hissettim. Bu eve geçtiğimizde şehrin dışına çıktığımızı zannetmiştik. Yanılmışız, şehir hızla bize doğru ilerledi. Şimdi dibimizde. Bazen hafta sonları hiç çıkmıyorum evden. Mutfağın önündeki verandaya yayılıp çayımı, kahvemi içiyor, kitabımı okuyorum. Gerçi ne Türkiye, ne İstanbul aman vermiyor insana. Kocaman bir oğlum olmasına rağmen hala ödevlerine birlikte bakıyoruz. Elime bir kağıt uzatıp, "Şuradan soru sorsana bana." diyor. Okul bitmiyor. Bu bayram tatilinde arkadaşlarımız bizim de çok istediğimiz bir yere seyahate gidiyorlar. Gitmeye niyet ettik ama sonra bir baktık ki bayram sonrası oğlanın sınavları var. evde kalmaya niyet ettik. Böyle olunca evden ziyade bahçenin keyfini çıkarmaya gayret edeceğiz. Sanırım ben de evcimenim. Kendimi zorlamasam koltuğumdan kalkmadan kitap okur, çay içer, bir de peynirli domatesli sandviç yerim. Bu yaz Kuzey'den ayrı ilk yazımızı geçireceğiz. Hayatı neresinden tutacağız diye merak ediyorum. Geçmiş olsun, bizim evde de baba kız hastaydı onlar iyileşti, bena geçti nezle.... Pazar günü evde tembellik olayı en ene en sevdiğim şey. Ah şu ev düzenlemeleri diye geçti içimden okurken. Yaşadığımız sürece hiç bitmiyor. Paul Auster kitabı o kadar gözümü korkutuyor ki... Kesinlikle elimde ki kitaplar bitince okuyacağım, yoksa gözüm hep diğer kitaplara kayar sanırım. Çünkü kitap ansiklopedi gibi baksana.


Senin en mutlu olduğun şehir hangisi? Gözlerini kapattığında rüyaya daldığın, tüm kırgınlıklarını, kızgınlıklarını bir an için olsa rafa kaldırdığın? Bir gülümsemeye sebep, hayat işte bu anlardan ibaret dedirten. Hala bu şehirde olmaya alışamadım. Aklım, kalbim on beş gün önce geldiğimiz Paris'te. Bu sabah Selçuk'a, "Sahi o kadar oldu mu Paris'ten döneli?" dedim. "Oldu." dedi. Sanırım artık rüyadan uyanmamın vakti geldi. Oğlumla beraber çalıştığımız Üçgende Benzerlikler konusu da, Fotosentez Yapan Canlılar da benim gerçek hayata dönmeme vesile olamadı. Oysa hayat böyle koşuşturmalardan ibaret. İşe git-gellerden, aybaşları ve sonlarından, hemen beliriveren ve sana kuaföre gitmeni haber veren beyazlardan, çalan telefonlardan, yanan yemeklerden, solan çiçeklerden.... En mutlu olduğun şehir belki de içinde bir yerde. Hayat sahiden de gerçekleriyle yüz yüze kalırsan sevimsiz oluyor. Yine de birkaç gün sonra yeniden gitme hayalleri kurarken yakalıyorsun zihnini. İş yerinde kendimi işe adapte edebilme çalışmaları yapıyorum. Geçişi kolaylaştırmak için masamın köşesinde yanan bir mum, bilgisayarımdan yayılan naif bir müzik, canımı sıkan bir şey olduğunda da kendime tanıdığım derin derin nefes alma hakkı var. Bir önceki yazıda da söylediğim gibi Paul Auster bu aralar sığındığım liman. Selçuk yok zira. Evini çok özlese de Paris'ten döndüğümüzden beri bir şehirden ötekine uçup duruyor. Geldiğinden iki gün sonra Ukrayna'ya gitti. "Donuyorum. Burası çok soğuk!" telefonlarının ardı arkası kesilmedi. Pazar gecesi evin kapısından girdi girmesine ama çarşamba sabahı bu sefer de yine çok soğuk bir diyara Moskova'ya uçuyor. Sabah kalvaltıda ben, "Paris'ten geleli ne kadar oldu?" derken, o da "Acaba yarınki seyahati iptal etsem mi?" diye kendi kendine konuşup duruyordu. Burada mutlu bir evliliğin sırrını da vermiş bulunuyorum. Demek ki neymiş iyi bir evliliğin sırrı havaalanlarından geçiyormuş. Yarın fırsat bulsam da oturup size mezarlık gezmekten ne büyük keyif aldığımı anlatsam. Pek tabii, özellikle Paris mezarlıkları. Kendileri bir açık hava müzesi gibi zira. Son iki seferdir şehirde kendimi her yalnız bulduğumda ayaklarım beni aynı yere sürükledi: Montparnasse Mezarlığı. Aslında küçük bir yer olmamasına rağmen şehrin diğer bir mezarlığı Pere Lachaise'le karşılaştırıldığında çok ufak kalmasından dolayı burası gözüme küçük gözüküyor. Diğerinde kendimi ölüler kentinde bir fani, buradaysa daha çok bir konuk gibi hissediyorum. Tek başına olmamın sebebi fuar; gittiğimiz ay da bu sebeple şubat ayı oluyor. Soğuk şehrin her köşesine dokunup geçiyor bu yüzden. Ağaçlar yapraklarını dökmüş tüm çıplaklıklarıyla gökyüzünün altında nöbet tutuyorlar. Hangi mevsimde Paris sokaklarında gezelim deseniz ilkbahar derim hiç düşünmeden. Böylece hem yeşillikler içinde gezersiniz her yeri, hem de ayak seslerinize baharla birlikte saklandıkları yerlerden çıkan kuş sesleri eşlik eder. Şuraya iki satır yazıp içimdekileri döktüm ya yavaş yavaş ev haline bürünebilirim. Akşam yemeğinin ardından çayımızı demler, Kuzey ödevlerini yaparken biz de çayımızı yudumlarız. Yanında pek tabii Paul Amcamız. Heykele bayıldım öncelikle onu söyleyeyim. Demek ki neymiş yurt dışına gidince sadece müzeler değil, mezarlıklar da gezilmeliymiş. En sevdiğim şehir neresi diye düşünüyorum şehri çoksevmesem bile yine yaşadığım şehir Ankara, çocukluğumun bi, r bölümü gençliliğim orta yaşlılığım burda geçtiği için. Anılarımın çoğu burda yaşandığı için, arkadaşlarım ailem burda olduğu için. Ama bir yer hayal etsem yaşamak için burası da olmuyor. Şöyle deniz kenarında bir küçük sahil kasabası hayali kuruyorum çoğu insan gibi. Yine bildik tanıdık bir yer oluyor o hayali dolduran Sinop/Gerze. İlle de anılar diyorum galiba ben. Doğma büyüme Adanalıyım. Burayı çok seviyorum. Üniversite için dört sene Trabzon'da, iş için dört sene Mardin Midyat'ta yaşadım. Oraları da çok sevdim ama Adana'nın kalbimdeki yeri başka. Şimdi burada yaşıyorum ve büyük ihtimalle ömrün boyunca burada olacağım. Tabii hayatın ne getireceği belli olmaz. Ben galiba yaşadığım şehir konusunda şanslıyım Seviyorum buraları. Bir de bu yaz tesadüf sonucu yaşamaya başladığımız Kaş. Oraya gidince huzurla doluyorum. O küçük küçücük yer mutlu ediyor beni. Umarım o ev olur bir gün; ve sizlerde misafirim olursunuz. Ha bir de unutmuşum, yukarıdaki heykele bakmaya doyamıyorum, ne kadar güzel! Türkiyede tabii ki İstanbul. Benim için başka bir yer yok. Ama yurtdışında alternatif çok. Hayalim sevdiğim şehirlerde en az birer ay yaşamak. Roma, Londra, Edinburgh, Paris, Bologna... Hepsinde keyifle yaşayabilirim, sonra da aralarından beni en mutlu edeni seçebilirim belki. Ben de İstanbul'dan gitmek istiyorum. Böyle sevdiğim bir şehri gönlümde usul usul öldürdüm. Sebep şehir de değil elbet; bizlerde. Ama yorgunluğumu artık hep bu şehirdeki hayhuya bağlıyorum. En çok Paris olmakla birlikte Londra'da yaşamak için güzel bir yer gibi geliyor. Bir de New York var elbette 🙂 Hep aklımda. Bu sene birkaç günlüğüne Datça'ya gittim. Bir yazı kampı için. Hal böyle bir koydan dışarı adım atamasam da Datça'ya gitmiş saydım kendimi. Muhtemelen havaalanından ulaşımının bu kadar zor olması Datça'nın bakir kalmasına sebep oluyor. 🙂 Güzelliğinin sebebi burada saklı olmalı. Ama beni o yol öldürdü. Midem ağzımda aldım 3 saatlik yolu 🙂 Ege, kalbimizdeki yerini hep koruyacak sanırım. En mutlu olduğum şehir Ordu. Bak bak doyamiyorum şiir gibi bir manzara. Paldır küldür kuzenler. Kendimi tamamiyle kendime bıraktığim yer. izmir tabii ki:) ne zaman izmiri terk etsem hep izmire geri döndüm. Üniversite için terk ettim, bitti geri döndüm. Evlilik için terk ettim, 4 yıl daha dayanabildim istanbula hop geri döndüm. 10 yıl tadını çıkardım, brüksele gelim ama kaçtığım izmir değildi, o yüzden biliyorum ki yine izmire döneceğim. Avrupa şehirleri bana iyi geliyor ama izmir hepsinden şifa. Çayı çay tiryakisi olmayanı düşünerek demleyeceksin ki; bundan sonra çay içmeyi tiryaki haline getirebilsin. Yoksa demlediğin çay çay tiryakilerini bu alışkanlıklarından alıkoyar. Maharetini göster usta; çaycı yap bir çay buram buram tütsün; gönül yorgunluğunu alsın da götürsün. İsanbul'u seviyorum. Buradayım. Burada olmak istiyorum. Çayı Kadıkay vapurunda içiyorum.


Tropik bir araya gitmeden önce yapılması gerekenleri öğrenmenizde fayda var. İşte size altın değerinde bilgiler! Eh, her zaman her yer için güzel cümleler kuracak değilim elbette! Seyahat dediğin çokça yol hali, kısmen de içinde bulunduğun ruh hali. Her tropik ada sana bahar ferahlığı yaşatmaz ama değil mi? Hele benim gibi çok seyahat edip, bu yüzden geniş davranmaya başlamışsan hata yapma olasılığın da artar. "Ben yaptım, siz yapmayın!" diye yazıyorum tüm bunları. Yoksa burada size muson yağmurlarının üstümde bıraktığı nemli halden bahsetmez, kocamla nasıl güzel güzel yağmur altında denize girdiğimizden bahsederdim. Pek tabii, yağmur yağarken denize girdim. Kuzey okyanusun derinlerinden gelip üstümüze yıkılan, bizi kıyıya dek sürükleyen dalgalardan pek memnundu. Ekibin çılgın üyeleriyle birlikte kahkahalar atıyordu. Selçuk da kıyıdan bağırıyordu bize: Çok açılmayın, köpek balığı vardır oralarda. 1-) Öncelikle saf olmayın. Hava durumuna bir bakın! |Yağmurlu ilk günlerin akşamında Selçuk beni teselli ederken ? Bir de her seyahate bir Cengiz lazım ki dönüşte fotoğrafınız olsun. Gideceğiniz yerin mevsiminin doğru mevsim olup olmadığından emin olun. İnsan tropik bir adaya kaç kere gider? Biz Hint okyanusunun incisi Seyşeller'e gittik. Sırf muson yağmurlarının olduğu mevsimi yaşayalım diye şubat ayında gittik bu adaya. Hahaha ? İnandınız mı? Neyse, sanırım sömestir tatilinde bir yere gitme stresimiz vardı ve önce Türk Hava Yollarının direkt uçtuğu Seyşeller Mahe Havaalanının biletlerini alıp, sonra doğru zaman mı diye baktık. Ooops! Yanlış zamanmış. Seyşeller'e gidecekler, size söylüyorum. Hint Okyanusundaki bu adalar topluluğuna gitmek için en uygun aylar Ağustos, Eylül ve Ekim aylarına denk geliyor. Yerel halk kasım ayına bile burun kıvırıyor. Sonra demedi, haber vermedi demeyin. 2-) Tropik bir adada tatil sadece lüks bir tatilse anlamlı! |Mahe Adasında. Havaalanından otele transfer. Şoförün yanına da iki kişi sıkıştırdık. |Burası plajımız. Bakmayın güneşin olmadığına. Uzun yürüyüşler yaptık bu plajda. Yanlış bir otel seçimi yapmışız. Hem de çok yanlış. Eğer dünyanın uzak bir köşesine deniz tatili yapmak için gittiysen, mutlaka ama mutlaka beş yıldızlı bir otele gideceksin. Bu kararım çok net. Adanın en güzel plajı diye adlandıran Beau Vallon plajında dört yıldızlı bir otelde konakladık. Giderken de bu seçimin doğru olmadığını biliyordum ama başka etkenleri üst üste koyunca kararımızdan dönmedik. Hatanın büyüğünü burada yapmışız. Oteli görür görmez yaptığımız hatayı anladım. Yapmamız gereken otelin bir günlük ücretini ödemek ve başka bir otele geçmekti. Allahım! Samimiyetle söylüyorum yıllar önce beni kahreden bir Oylat maceram olmuştu. Oradan sonra konaklamak zorunda kaldığım en kötü otel sıralamasında bu otel kafadan, bodoslama listeye girdi. İsmini de yazayım da booking. com'daki yorumlara bakıp da aldanmayın: Coral Strand Otelden uzak durun.! Linkteki fotoğraflara falan aldanayım demeyin çünkü otelde konaklamış biri olarak ben o fotoğraftaki yerlere hiç rastlamadım. Sabah kahvaltısında iki yumurtadan yapılma omlet dışında bir şey yoktu. Olanları da yemek mümkün değildi. Kabak, olmamış meyveler verdiler be bize! |Souce D'Arjant Plajı- Tam da bu kısımda yüzme şansınız yok ama mercan resifleri ve su altı güzellikleri burayı sahiden anlamlı kılıyor. Ada halkı bu fırsatı kaçırmayacak elbette. Size atabildikleri kadar kazık atabilmek için ellerinden geleni yapacaklar. Taksimetre açmak istemeyecekler. Peki bu durum sadece halkın attığı kazıklardan mı ibaret? Elbette hayır! Seyşeller'in tek geçim kaynağı turizm ve devlet turistlerden para söğüşlemek için hiçbir fırsatı kaçırmıyor. Mahe Adasından Praslin adasına giden bir saatlik feribot için kişi başı gidiş dönüş 100 Euro ödüyorsunuz. La Dig Adası ile Praslin arası on beş dakikalık seyahatin hediyesi de gidiş- dönüş 30 Euro. La Dig adasında bisiklete binmek isterseniz bunun için de kişi başı 10 Euro vermeniz gerekiyor. La Dig Adası gerçekten çok güzel bir ada. Seyşeller'e giderseniz gidin yani mutlaka. 4-) Çantanıza koymayı unutmamanız gereken şeyler var: Güneş kremi ve gözlük. Hani o bebekler için falan kullanılan güneş kremleri var ya, onlardan aşağısı kurtarmıyor baştan söyleyeyim. 50 koruma faktörlü kremleri üstünüze boca edip öyle çıkın güneşe. Muson mevsiminde kavruldum diyeyim de siz oradan pay biçin. Otelinizde ve civar otellerde. Bizim kaldığımız yerde La Plage Restaurant diye sükseli bir restoran vardı. Yemekleri falan da fena değildi. Okyanus kenarında masalarıyla keyifli bir yerdi. Elbette saat 21.00'de mutfağı kapamasalar, garsonlar müşterileri kovmaktan beter etmese iyiydi. Ama kabalar! Halk korkunç kaba ve tembel. Sokaklardaki derme çatma tezgahlar bile ortalama bir restoranın fiyatını istiyor. Para üstünü vermemek için elinden geleni yapıyor ve elbette vermesi gerekenden hep daha az para üstü veriyor. Halk hem cahil, hem küstah. Ve burada bir parantez açıp nefis bir restorandan bahsetmem şart: La Perle Noire. İrlandalı bir çiftin işlettiği bu restoranda hem güler yüzle karşılanıyorsunuz, hem de nefis yemekler yiyorsunuz. Fiyat, diğerleri ile hemen hemen aynı. Rezervasyon yaptırmadan gitmeyin. Muhtemelen yer bulmakta güçlük çekersiniz. Keşke tatilin ilk günü keşfetseymişiz bu restoranı. Buradan başka bir yerde yemezdim asla. 6-)Peki ama Seyşeller'de nerede kalalım? Hiçbir şeyi beğenmemişsin sende! Eee, nefis! Sahiden nefis! İncecik kumlar, turkuaz mavi bir deniz... Haksızlık edemem. Her ne kadar söylediğim gibi okyanusun hırçın bir zamanında oradaysak da denizin keyfini çıkardık. Sakin bir mevsimde suyun güzelliğini düşünemiyorum. Yine de bir daha onca yolu denize girmek için gider miyim bilmiyorum. Mesela şimdilerde kafamdan Maldivler'e gitmeyi sildim. Bodrum var yahu mis gibi. |La Dig Adasını bisikletlerle dolaşmak çok güzeldi. |Burası da bir gece kaldığımız Praslin Adasındaki Palm Beach Otelinin Sahili. Sanırım şöyle yaparım. Belki başka bir zamanda, başka bir otelde Seyşeller'den daha farklı bahsedebilirdim. Ama olmadı. Bu bahsettiğim aksiliklerin yanına otel personeli dahil olmak üzere çalışan yerel halkın umursamaz ve kaba tavırları eklenince adadan soğudum diyebilirim. Cebimi boşaltmak için çeşitli yollar deneyen ada halkı da ayrıca çok sevimsizdi. Mecburen o değerde olmayan bir hizmete ve yemeklere lüzumsuz paralar verdik. Bu sebeple lüks bir otelde bu parayı harcasaydım belki içim acımazdı. Ne yazık ki Seyşeller tam anlamıyla bir hayal kırıklığı oldu. Gerçekten muhteşem bir doğayı içinde yaşayan halk gözümde değersiz kıldı. Bu arada şunu da söylemeliyim ki Praslin adasında bir gece konakladığımız bir otelde çalışan beyaz bir Seyşelli'de ne yazık ki Seyşeller'deki en büyük sıkıntının yerel halkı çalıştırmak olduğundan bahsetti. Kaba oldukları konusunda da hem fikir olduk. Sebebinin halkın eğitim düzeyinin düşüklüğü olduğunu söyledi. Belki biz de böyle güneş tepemizde, okyanus önümüzde yaşasaydık aynı şekilde davranırdık bilemiyorum. Çalışmamak ya da çok yavaş yaşamak kendi tercihleri olsa da iş turist kazıklamaya gelince böyle hırslı olmasalar belki başka türlü düşünebilirdim. Sonuç itibariyle bir tatil daha bitti. Köpek balıklarına yem olmadık, bol bol güldük. Benim Seyşeller maceram böyle. İyi ki bu tatilde can arkadaşlarım yanımdaymış da zaman sohbetle, birayla ve "Ay, bu otel de ne fena!" demelerle geçti gitti. En kötüsü sanırım yanlış dönem olmuş. Biz de Brezilya`daydık ama bilerek gittik, başka çaremiz yoktu eşimi görmem için:) Şu an yaz mevsimi orda ve bol bol yağmur. Hemen hemen her gün yağıyor ve öyle böyle değil:) Tüm programı havaya göre ayarlamıştık zaten sorun olmadı. Hoşgeldiniz Özlem'cim. Belki her şey istediğiniz gibi yolunda gitmemiş olabilir, ama bence her seyahatin kendine has ayrı bir güzelliği var yine de!. Seyşeller, farklı bir macera olmuş! bu kesin 😉 Havaalanından otele giderken her birinizin yüz ifadesi çok hoş ama!. merak? heyecan?. acaba nelerle karşılaşacağız halleri?. Tropikal manzaralar, Beau Vallon Plajındaki gün batımı, bisikletle dolaşılan parkur, yağmurda denize girmeniz, dostlarınızla daha fazla zaman geçirdiğiniz dakikalar ve hepsi... yıllar geçtikçe hep gülerek anacağınız hoş bir hatıra olacaktır. Her şeye rağmen 'yaşamak' güzel şey :)) ben de Şebnem gibi 'iyimser' bakışlarımı sunuyorum 😉 Sonra böyle durumlarda evi özlemek de ayrı bir keyif!. Ben de sana sevgilerimi gönderiyorum canım ve çok öpüyorum. Ay upuzun bir yorum yazmıştım ki gitti. Tanrılar bu aralar beni unutmuş olmalı. İçim elvermedi ay aman nasıl da muhteşem, romantik bir tatildi demeye. Bir yeri beğenmeme hakkımı kullanayım dedim. 🙂 Seyahat blogları beni aforoz ederlermiş mesela. Zira herkesin her gittiği yer muhteşem. Yok Seyşeller bana iyi gelmedi. Deniz de adanın bitki örtüsü de iyiydi ama cıks. Eve döneyim istedim yahu. Bu arada söylediğine kesinlikle katılıyorum. Biz de arkadaşlarla öyle konuştuk, ne güleriz ama sonra bu yaşadıklarımıza diye. Şimdilik benim için biraz daha zaman lazım. O ruh haline geçmek için bu ay kredi kartıma gelecek olan dandik otelin faturasını ödemem ve taksitlendirdiğim uçak parasını bitirmem lazım. Hahaha, bitti işte tatil. Kürkçü dükkanına döndüm 🙂 Yaşasın ev modundayım.


Blog yazmanın güzelliklerinden onlarca kez bahsetmiştim. Duymayan varsa yineleyeyim: Müthiş bir şey blog yazmak. Aynı zamanda da emek isteyen bir şey. Biraz düşünmek, bolca yazmak çizmek, doğru şeyleri ifade edebilmek için çaba sarf etmek gerekiyor. Blogda ilk yazımı yazdığım günden bugüne olan yolculuğumu düşününce ne çok yol aldığımı fark ediyorum. Bir kere artık daha derli toplu yazılar yazıyorum. Yazarak kafamdaki telaşı dindirmeyi başardım. Akışı olan yazılar yazıyorum. Beğenmediğim yazıları silebilme cesareti kazandım. Dil bilgisi kurallarını öğrendim. Artık daha dikkatli ve özenli bir yazarım. Yazmaya devam ederek şunu kafama kazıdım; bir konuda çabalarsan mutlaka bir kazanç sağlarsın. Blog yazmanın bir diğer kazanımı da hiç tanımadığın birilerini yazdıklarından tanımak, satır aralarından kişiliğini analiz etmek ve tıpkı kitaplarını alıp da sevdiğin bir yazar gibi aranızda geliştirdiğin bir bağ kurmak. Bu blog sayesinde çok dost edindim ben. Yakın çevremde bulamayacağım, aynı ortak paydalara sahip insanlarla yazı yoluyla konuştum, dertleştim ve hatta ara ara kentlerine, evlerine konuk oldum. Birbirimize danışır, fikirlerimizi alır ve tutkularımıza bir şans verir olduk. Birisi bana sevdiğim şehirle ilgili bir şey sorunca çok mutlu oluyorum. Zaten Paris'ten konuşmaya dünden hazır bünyeme her fırsatta gitmeye çalıştığım bu şehre dair konuşmak için fırsat verilmiş oluyor ve susmadan anlatmaya başlıyorum. İlk dileğim, -tıpkı benim gibi-, gidenin bu şehre aşık olması oluyor. O zaman aynı dili konuşmaya devam edebiliriz çünkü. Bir de Paris'i aynı gözlerle görebilir, aynı kalp çarpıntılarını hissedebiliriz. Ucuzun ucuzu bir tur bulmuştuk. Hal böyle olunca daha o zamanlar hayalim olan Paris'e gitmek yerine dünyanın bir ucuna Bangkok'a gitmeye karar vermiştik; oradan da Pattaya'ya geçecek ve ardından eve geri dönecektik. Heyecanla beklediğimiz seyahat günü gelip de havaalanına gidince tur şirketinin parasını ödediğimiz halde bizim biletlerimizi almayı unuttuğu ortaya çıktı. Nasıl üzüldüğümü, sinirlendiğimi ve hevesimin kursağımda kaldığını söylememe gerek yok sanırım. Kavga, dövüş; sonunda bizi iki gün sonra başka bir uçağa bindirip fazladan iki gece konaklama vermeyi, iki ekstra turu da para almadan bize hediye etmeyi kabul ettiler. ? Kötü bir şeyden iyi bir şey çıktı işte! Sanırım içinde o çılgınca çarpan kalple yaptığımız en güzel seyahatlerden biriydi Tayland seyahatimiz. Yıllar sonra bir kez de Kuzey'le, hem de daha iyi koşullarda seyahat etmemize rağmen o ilk Tayland seyahatimiz bizim dönüp dönüp konuştuğumuz bir yolculuktur. Şimdi Elif'in heyecanını görünce aklıma kalbimin o yıllardaki hali geldi de, "Ay Elif ne güzel bir şey yaşıyorsun." demek geçti aklımdan. Söylemeden, yazmadan geçmeyeyim dedim. Ne kadar güzel ifade etmişsiniz blog yazarlığını.. Ben de sana en içten sevgilerimi yolluyorum. Trenle yaptığın yolculuklar aklımı çeldi şimdi. Yıllar önceki seni bir trenin içinde hayal ettim. Bir defterin var mıydı acaba? Hep şimdiki aklımla geçmişte yol almayı hayal ediyorum Sonat. Biraz geç oldu ama şimdiki hayat beklentimizle geçmişte yol alsak ne harika olurmuş. Gençtim o zamanlar:-) Hiç bir şeyi unutmam sanıyor ve yolculuklarıma dair çok fazla not almıyordum. Zaten bahsettiğim bu yolculuk boyunca geceli gündüzlü rapor hazırladığım için, kendim için bir şey yazacak halim de kalmamıştı. Yol günlüklerini, yerler ve zamanlar birbirine girmeye başladığında tutmaya başladım. Bir zaman makinesi sanırım tek gereksinimimiz. Ben de geçmişte gezdiğim yerleri bugünün bilinci ama o günlerin masumluğu ile gezebilmeyi çok isterdim Özlem'cim.


Son Paris seyahatine çıkmadan üç yerde yemek yeme planı yapmıştım. Bunlardan bir tanesi Montparnasse'da bulunan La Closerie des Lilas'ydı. Burası vakti zamanında Hemingway, Picasso, Cezanne, Apollinaire, Henry Miller, Rimbau, Modigliani ve Sartre'ın sıkça gittiği bir restoranmış. Bahsettiğim zamanlarda Paris'in çok ucuz olduğunu, hatta sırf bu yüzden daha rahat yaşamak ve yazmak için Amerikalı yazarların bu ülkeye geldiklerini söylememe gerek yok sanırım. Üstünden bunca yıl geçtikten sonra Paris, yine sanatçıların, yazarların çekim merkezi olsa da eski geçmiş günlerdeki gibi ucuz bir kent değil. Hele ki biz Türklere. Şimdilerde hayat çok pahalı. Bizler "hadi bir kitap yazalım." ya da "Daha ucuz bir ülkede yaşayalım." diye buradan kalkıp Paris'e yerleşemeyiz ne yazık ki. Bir diğeri ise St. Germain'deki, Marguerite Duras'nın oturduğu apartmanın hemen karşısında bulunan yılların esnaf lokantası Le Petit Saint-Benoit'ydı. Duras, yıllar yılı dördüncü kattaki apartman dairesinden aşağı inip yemeklerini burada yemiş. Ne zamandır aklımda olan bu restorana, hazır Selçuk'la ikimiz yalnızken uğramak, gitmeden niyetlendiğim Paris hayallerinden biriydi. Paris hayallerim hiç tükenmiyor zaten. Sonuncu restoran ise şehrin güzel ama küçük bistrolarından biriydi. Uzun zamandır İG'den takip ettiğim, David Lebovitz'in de ara ara hesabında buradan müthiş yemekler paylaştığı bir bistrodan bahsediyorum: Le Bon Georges. Pek tabii hayal kurmak ya da plan yapmak demek her şeyin bizim istediğimiz şekilde gideceği anlamına gelmiyor. Hayat, biz planlar yaparken önümüze başka şeyler çıkarıyor. Bizim son Paris seferimizde de böyle oldu. Ben iki gün Paris sokaklarında tek başıma takıldım ve bir akşamın dışında da yalnız değildik. Le Petit Saint-Benoit etrafında bolca vakit geçirdiysek de, bir gece Leon de Bruxelles'de nefis bir bira içip midyeye doyarak geçirdik gecemizi; bir başka akşam yemeğinde de Selçuk'un denemeyi çok istediği Güney Fransa yemekleri yapan Chez Papa'da nasiplendik. Neyse ki tatil dönüşü olay çıkarmamam açısından yukarıda bahsi geçen restoranlardan en azından birine rezervasyon yapıp gitmeyi başarabildik. David Lebovitz'de şöyle diyor yazısında: Paris'te her geçen gün yeni bir restoran açılıyor ve yeni şefler bir tabağın üzerine sostan yaptıkları bir çizgiyle, tabağın ortasına bir püre yerleştirip, yanına da bir parçacık et ekliyorlar. Yazının tamamını okuyunca çıkan sonuç şu oluyor: Lebovitz, emek harcanmış ama iyi, doğal malzemelerle yapılmış yemekler yemek istiyor. Ne istediğini belirttikten sonra da şöyle devam ediyor: Kimi yeni restoranlardan ne yazık ki hayal kırıklığı ile ayrılıyorum. Şefler, kendilerini müşterilerinin yerine koymalı ve ona göre yemekler çıkarmalılar masaya oturanların önüne. Şanslı restoran otelimizin yakınlarındaki Le Bon Georges'du. Yemeğe yaklaşımını çok sevdiğim David Lebovitz severek takip ettiğim blogger, yazarlardan biri. İnternet sitesinde de kimi zaman, "Şimdi buradan bahsedersem herkesin buraya akın edeceğini biliyorum ama yine de kendimi tutamıyorum." diye bahsettiği kimi bistrolar da tıpkı kendisinin söylediği gibi gitmek istediğim yerler arasına hemencecik giriveriyor. Paris'te turistlerin çok yoğun olduğu yerlerin dışında yemek yemeğe çalışıyorum. Bunun ne kadar mümkün olduğu da tartışılır bir mevzu elbette ama yine de "İlla ki gidilmeli!" denilen yerlerden artık kaçtığımı da itiraf etmem gerek. Türklerin kapısında uzun kuyruklar oluşturduğu L'Entrecote kesinlikle uzak durduğum bir mekan mesela. Yine bir telefon azizliğine uğradığımızdan yemeklerimizin fotoğrafını muhtemelen paylaşamayacağım. Ama fotoğrafları kaybetmem demek, yediğim yemeklerin tadını ya da bistronun atmosferini unuttum demek değil. Öncelikle restoranın dışı çok sevimli; tipik bir Paris bistrosu havasında. İki kişi gidilecek romantik bir akşam yemeği için de uygun; arkadaşlarla lezzetli bir yemek yemek için de. Bistro, bir sokağın köşe başında hayat bulmuş; o yüzden fazla büyük olmadığını hemen belirteyim. Önceden rezervasyon yapmak ve gitmeden önce dudağa Fransız kırmızısı bir ruj sürmek de şart. Lebovitz'in söylemek istediği havalı yemeklerden öte gerçek yeme tecrübesini duyumsamak. Genç garsonumuzun elimize tutuşturduğu şarap menüsünden hiçbir şey anlamadığımız için ikimiz de içeceğimiz şarap konusunda yardım aldık. Ben "dry" dedikleri bir beyaz şarap istedim, Selçuk da garsonumuzun zevkine güvenerek bir kadeh kırmızı şarap. İkimiz de şarabımızdan çok memnun kaldık. Benim için iyi şarap boğazımda çok buruk bir tat bırakmayan ve içerken yüzümü buruşturmayacağım bir şarap. O yüzden bu kısma kadarki siparişlerimizden pek memnun kaldık. Şarap seçimlerimizden sonra sıra yemek seçimlerimize geldi. Bunun için de elimize bir menü vereceklerini düşünmüştük ama öyle olmadı. Sevimli garson kız elinde ince, uzun bir kara tahtayla gelip üzerinde yazılan yemekleri bize anlattı. Ben diyette olduğumdan ve et yemek istediğimden Steak Hache istedim; Selçuk'sa beef carpacio. Yemeklerimizin ikisi de fazla beklemeden geldi. Açlıktan ölüyordum ve çok beklemeden yemeğimizin gelmesine çok sevindim. Burger köftesine benzeyen ama söylendiğine göre üç değişik yöntemle kesilen etim çok güzeldi. Bakmayın böyle üç değişik yöntemlekesinle/kıyılan dediğime, hiç anlamam bu işlerden. Ben Lebovitz'in yalancısıyım. Ama yemekler lezzetliydi. Selçuk'un carpaccio'suna zeytin yağı ve ekmekle fazla haşır neşir olmayayım diye bulaşmamaya çalışsam da kayıtsız kalamadım. Onu da bir güzel mideye indirdim. Paris öncesinde yapılan nerdeyse üç aylık diyetimin kırılma noktası burasıydı sanırım. Peşinden de passion fruit ve çikolata karışımı nefis bir tatlı yedik. Yazının bu kısmında ağzımın sulandığını belirtmem şart! Kahveyle taçlanan yemeğimiz nefisti uzun lafın kısası. Hani bir gün giderseniz diye buraya bırakıyorum bu yazıyı. Bir de o güzel geceyi biz de unutmayalım diye. Son söz: Biz gittik, siz de gidin. Paris Bistrolarını dolaşmaya devam. Agnes de gitti demek istedim nedense ilk olarak. Bu dünyadan bir Agnes geçti. İyi ki güzel kadınlar var biz kadınların da kalben çok seveceği. Dediğin filmi seyretmedim. Seyrederim hemen. Okul işi bitti ya, rahatladık ev ahalisi olarak. Gerçi Kuzey kendi belirlediği yüksek puanlı kült filmleri seyretmekte ve seyrettirmekte kararlı. Bu akşam film seçme sırası bende. Bigh Fish'i seçtim. Umarım Paris bir Şenliktir'i seversin. Benim en sevdiklerimden. Her sokağı adım gibi biliyorum. Okurken hep hayallerde geziyorum. Sanırım ilk kez bir restoran/yemek yazını okuyorum Özlem, çok keyifli geldi. Ne hoş bir bistro. Ben de seyahatlerde çok kaçıranlardanım ama genelde seyahatte kilo alınmıyor bence, çok yürüdüğümden olsa gerek. Yemeksiz de seyahatin tadı çıkmıyor zaten. O yüzden keyfini çıkarmak gerek, afiyet olsun. Aslında restoran yazıları yazmayı da çok seviyorum. Yemek yapmaktansa yemesi daha keyifli geliyor. Öyle önden bir atıştırmalık, ardından bir ana yemek, tatlı falan çok geliyor ama. Ben direkt ana yemekten konuya dalıyor. Karnımı doyurup işin içinden sıyrılıyorum. Göze, gönüle, hislere ve mideye hitap eden bir restoranda keyifle geçirilen zamanlar gibisi yok:) Çok iyi anlıyorum seni. Artık ben de iyi yemeğin anlamını biliyorum. Süslü yemeklerden öte lezzetli yemek. Dün yine Selçuk,


Paul Auster'ın kitabıyla ilgili hislerimi buraya yazıyorum çünkü elimdeki kitabı çok severek okudum ve bitirdiğimde de bu kitabı okuduğum için çok mutlu hissettim. İyi bir kitap okumanın gerçek okur üzerinde böyle bir etkisi var. Kitapların bana sunduğu bu huzur duygusunu unutmayı hiç istemiyorum. İlerki yıllarda 2018'nin bana çok uzunmuş gibi gelen mart ayını blogum sayesinde şöyle anımsamayı diliyorum: Paul Auster ve 4321 kitabı ile geçen, bir türlü iyileşmeyen bir soğuk algınlığı ve alerjinin bana eşlik ettiği; buna rağmen okuduğum her satırın şifa olduğu kış. En sevdiğim yazarlardan başını çekiyor Paul Auster. Kitabı okumak için uygun zamanı beklemişim meğerse. Tüm okuma deneyimim bahar esintisi gibiydi. Okumayı bıraktığım her günün ertesinde sanki okuduklarıma, Ferguson'un değişik yaşamlarına yeni başlangıçlar yaptım. İyi ya da kötü, değişik tüm başlangıçlar çok iyi geldi bana. Hayatın önümüze çıkardığı nice yol var ve hepsi farklı bir yere ulaşıyor. Temelde Ferguson'un okumaya olan yatkınlığı, kitaplarla ve yazıyla olan dostluğu her hikayede merkez olmuş; bu alışkanlığın ardında yeni kapılar sunulmuş önüne. Tıpkı yazarın da dediği gibi Ferguson'ların yaşamında Paul Auster'dan izler var. O izler de hikayenin tümünü gerçek kılıyor. Paul Auster gibi Yahudi bir genç Ferguson; onun gibi New Jersey Newark'ta doğuyor. Bu yüzden olsa gerek uzun eserin içinde akla yatkın olmayan hiçbir şey yok. Bunca değişik yaşam kurgusunun hiç aksamadan ilerliyor oluşu bende kesinlikle hayranlık uyandırdı. Rastlantılarla şekillenen hayatlara inanıyor Paul Auster; ben de öyle! Ne zaman Paul Auster'dan bahsetsem, hayatta bir yerlerde bizi bekleyen bir şeyler olduğu ve o şeylerin de nedense hep güzel şeyler olduğunu düşünüyorum. Ne zaman hayatla aramdaki bağ zayıflasa, umuda olan inancım pamuk ipliğine bağlı gibi kopmakla kopmamak arasında sallanıp dursa raftan bir Paul Auster çekiyorum. Yazarın her sözcüğünün umut sözcüğü olduğunu iddia etmiyorum ama o kelimelerin içinde umut taşıyan bir şey var ve bu bana her seferinde ulaşıyor. Auster da bu durumu editörü ve yayıncısıyla uzun uzun görüştüğünü ve okuyucunun önünde uzanan konunun haberinin önden verilmesinin zorlu bir okuma serüvenini kolaylaştırmak olduğunu dile getiriyordu. Amerika'da yayınlanan kitapların arka kapaklarında bu konuyla ilgili kısa bir bilgi varmış. Bendeki kitaba baktığımda kitabın arka kapağında böyle bir bilginin olmadığını gördüm. Buradan belki de Türk okurların daha zorlu okuma deneyimlerine hazır olduğu sonucunu çıkarabiliriz. Çevirinin de muhteşem ötesi olduğunu söylemeden geçemeyeceğim. İki sene önce on beş gün kaldığımız New York burnumda tütüyor. Amerika'nın birçok insana çok sevimli gelmediğini biliyorum. Politik bir dolu sebebi bir kenara bırakacak olursak özellikle New York hayatımda gördüğüm en güzel şehirlerden biri. Paris, kalbimin en kıymetli köşesi; amma ve lakin New York da gönlümü çelen, enerjisi ile beni büyüleyen ve aklımı karıştıran diğer şehir. Bu şehri benim açımdan kıymetli kılan çok etken var. Bir kere Fransa'nın aksine dilini konuşabilmem, Amerikalıların Fransızlarla karşılaştıramayacak kadar sıcak kanlı olması, ülkenin göçmen nüfusunun yoğun olması orada yaşamayı kolay kılan nedenlerden birkaçı. Diğer taraftan şehrin enerjisi insanı oraya çekiyor. Kalabalığı, hızla akan yaşamı İstanbul'a benziyor. İstanbul'u çok eskiden sevmeme sebep olan bir sürü şey orada var gibi; üstüne üstlük İstanbul'da sevip de kaybettiğim bir dolu şey de hala orada. Şehir yaşamını seviyorum. Şehir kavramını yaşatan şehirlerden biri de benim için New York. Bunun yanında devasa bir park var şehrin orta yerinde. İnsanı zarafetiyle büyüleyen Bryant Park da ayrıca çok ama çok sevilesi. Müzeleri, kütüphaneleri, kitapçıları... Evet, Benim için New York kıymetli. Biraz daha yakınızda olsa bu şehri kesinlikle kapı komşusu yapar, kitapçılarında kahvemi içer, cheecake yer, kilo alırdım. İki yaz önceki New York, belki Paul Auster'ı görürüm diye dolaştığım Brooklyn, yine yazarın Sunset Park kitabından dolayı gezindiğim Green Wood Mezarlığı ara ara aklıma geliyor ve ben yine bir uçağa atlayıp kendimi bu güzel şehirde bulmak istiyorum. Ne yazık ki New York harita üzerinde çok uzak bir köşede ve dolar paramız karşısında her gün değer kazanmaya devam ediyor. Lonely Planet seyahat kitabından bir şehri tanımaktansa bir yazarın dilinden yaşadığı şehri tanımak daha güzel geliyor bana. Dikkatle bakmazsam göremeyeceğim bir sürü ayrıntı bir yazarın eserinin içinde saklıymış hissiyle okuyorum kitapları hep. Bilmediğim bir zamanda, tanımadığım bir kelime erbabının şehrine gideceğimi düşlüyorum. Ve elbette bir yerlere ufak notlar alıyorum. Bu kitapta ne bulduğuma gelince... Amerika'nın geçmişini, New York sokaklarını, Vietnam Savaşı'nın detaylarını, savaşa karşı insanların ayaklanmalarını, Columbia Üniversitesini, Princeton Üniversitesini, bir zamanların Amerikasının kokuşmuş yönlerini, şehrin kafelerini, sinemalarını... En çok Archie'nin okuduğu kitapları, üniversitede okuduğu dersleri, Paris'te geçen zamanları sevdim. Arkadaşlıkları, yazın gittiği kamplar, iç dünyasındaki karmaşa hepsi ayrı ayrı çok keyifliydi. Bu sebeple Paul Auster yine kalbimi çaldı. Bana unutmayacağım bir mart ayı yaşattı. Ben okudum, bitti. Siz de okuyun, bitirin bence. Eminim bu kitabı çok seveceksiniz. Paul Auster ve Sunset Park ile ilgili yadığım yazıyı okumak için BURAYA bir tık lütfen. Tabi boyle bilgisayar ekranindan konusuyormus gibi hissetmekten daha keyifli seyler de var, himm birden aklima gelmedi ama ne bileyim mesela şöyle bir sey olabilir; ev yapimi eksi mayali ekmek, yaninda peynir, mis kokulu domates, yeni demlenmis cay bir de bahce manzarasi karsisinda muhabbet etmek, ahaha 😀 Operim kocaman.. Haber ver bak! Merak ettim ve heyecanlandım şimdi. Sadece geçtiğimiz aylarda otobiyografik bir kitabını okumuştum. Sen okuyun diyorsan hemen listeme ekliyorum. Tıpkı "Kavgam" serisi gibi. Henüz başlayamadm okumaya ama sıradaalar. Sen böyle diyorsan ilk sıraya aldım bile canım. Ben de okumayı istiyorum ama çok kalın, sanırım e kitap halini arayıp bulmalıyım. Sonra iş, yine iş ve iş.... Oysa bugünlerde sevdiğim şeylere ihtiyacım var. Paul Auster kitaplarıyla ilgili aynı hislere sahip olmasak da ortak bir yerde birleşmişiz ne güzel. Sevdiğim şeyleri herkes sevsin istiyorum. Geldiğimiz günden beri aklımda size bir cevap yazmak vardı. Size bir şey yazmadan önce yorumunuzu, ardından yazıyı okudum. Bugün içimin karanlık olduğu bir gün. Daha önce yazdığım bu yazı bana yazı yazmayı/ blog yazmayı ne çok sevdiğimi anımsattı. O yüzden teşekkür ederim size. Bazen farkında olmadan dokunuyoruz birbirimizin ruhuna ve bu çok iyi geliyor insana. Kalpten sevgilerimi gönderiyorum size. Umarım ulaşır. Lütfen hep yazın. Ben heyecanla bekliyor olacağım.. Bazı karşılaşmalar, denk düşmeler çok güzel. Bir kitabı ve/ya yazarı biriyle konuşabilmek özel bir mutluluk. Gecikmeler ise hayatın akışında çok doğal. Sürekli bir şeylere, bir yerlere, birilerine yetişmeye ve esasen günü kurtarmaya çalışıyoruz:) Önemli olan yüzüme kocaman bir tebessüm yerleşmesine sebep olan bir cevap gelmesi.. Tez veya geç fark etmez.. Sevgi ve selamlar..


Sesim çıkmıyorsa hiçbir şey yapmıyor değilim elbet. Öncelikle bedenimi ve ruhumu bahara hazırlıyorum. Yok, spor falan yapmıyorum. Her yerim ağrıyor, yorgunum. Vitamin alacağım. Dün eve gelip yine yorgun ve biraz da stresli hissedince bir kadeh şarap koydum kendime. Sonra telefonum çaldı. Baktım Atlas Global. Atlas Hava yollarından bahsediyorum. Son on gün içinde sık sık kendileriyle görüştüğüm için hemen tanıdım tabii telefonu. Hatta dün akşam, -elbette kadehin yarısını içmiştim-, telefondaki kıza "Sizinle şu biletleme işini hallettikten sonra dışarıda da görüşelim, eksikliğinizi çok hissedeceğim." dedim. Vallahi dedim. Neyse hazırsanız başlıyorum. Durumu ve geçen haftamı anlatıyorum. Atlas Global'i aradım tabii. "Siz kafayı mı yediniz? Türk ve Kaikos Adaları neresi? Madem ilgilenmeyeceksiniz, ne satıyorsunuz kardeşim bileti!" bağlamında süre gelen bir dizi telefon görüşmesinden sonra, bağır çağır bileti açığa aldılar. Neyse, telefondaki arkadaş, "Bir sene içinde biletinizi tekrar tarihlendirebilirsiniz." dedi; elbette ceza ödeyerek. "Tamam" dedim derin bir nefes alarak. Açıkçası hedefimiz bu kadar pahalıya aldığımız biletleri bayram döneminde kullanmaktı. Normal zamanda bizim aldığımız fiyata Londra bileti alanı döverler vallahi. Aradım Atlas Global'i. 1Ağustos'taki bayram tatili için Londra bileti alacağım," dedim. Telefonun diğer ucundaki çalışan, "Ama ben sizin bilet numaranıza ve PNR'nize ulaşamıyorum." dedi. Neyse, ilk aldığımız yerden PNR'yi buldum. Kendilerine söyledim. "Haai tamam şimdi ulaştım biletlerinize ama yeni PNR'nizi size söyleyemem." dedi. "Eee, söyleyemezseniz ben nasıl bilet alacağım?" şeklinde bir soru yönelttim ben de kendisine. "Hık mık," dedi. "Ben sizi arayayım, biraz bekleyin" falan dedikten sonra tamam dedi. PNR'lerinizi vereceğim. Oh dedim çok şükür. Biraz ilerleme kaydettik. Tabii hala kullanma şansı edinemediğimiz ve içimize dert olmuş kazık rakamdan üç biletimiz vardı elimizde ve bu biletleri Atlas Global firmasına yedirmemeye kararlıydık. Seda Hanımcım, "Ben size tekrar döneyim" dedi. Kapattı telefonu. Tekrar aradığında üstleriyle konuştuğunu, aslında Atlas Global Şirketi olarak parkur değişikliği yapmadıklarını ama bizim için yapacaklarını söylediler. Tabii, bilet sınıfından dolayı ek bir ücret çıkarsa onu da ödemek şartıyla. "Siz kafayı mı yediniz?" dedi. Kızcağız soruma cevap vermedi tabii ki. Atlas'ın sitesinde bizim aldığımız biletten daha pahalı bilet yok arkadaşlar! Ne farkı onu çözemedim. Neyse, gel zaman git zaman biz konuşa konuşa Seda Hanım'la dostluğumuzu ilerlettik. Ben artık Atlas Global'i arayınca direk onu istiyorum. Mümkünü yok başkasıyla konuşmam. Sonunda Seda Hanım tekrar döndüğünde, "Kişi başı 130 Dolar ceza ödeyerek biletlendirme yapabiliyorum." dedi. Tamam dedim. Lanet olsun yap! Sizi arayacağım cümlesi ve iyi dileklerle tekrar kapattık telefonlarımızı. En son aradığında biletlendirmeyi yaptığını, cezayı havaalanından uçacağımız gün ödememiz gerektiğini söyledi. Vallahi içime bir kurt düştü. Daha önce de THY'dan bu tarz işlemler yaptım. Telefonda halledilir bu işler. Cezayı hemen alırlar. "Yahu, emin misiniz?" dedim. "Nereden ödeyeceğim ben bu parayı?" diye ısrarla sordum. "Kontuardan!" dedi. "Peki o zaman biletlerin mailini atın da bitsin artık bu iş!" dedim. "Tamam." dedi. Birbirimize uzun, mutlu bir hayat diledik ve ayrıldık. Akşam bir baktım, mail falan gelmemiş. "Ben bir üstlerimle görüşeceğim, sizi arayayım." dedi. Pek tabii aradığında kendilerinin biletledikleri biletin mailini atamayacaklarını, bu maili istiyorsam Budget. com'u aramam gerektiğini söyledi. Sanırım beyin hücrelerimin ciddi anlamda eksildiği yer burasıydı. Bekliyorum. Vallahi ben bunlara güvenip, olmayan uçak biletimle nasıl otel alayım, nasıl bavul hazırlayıp havaalanına gideyim bilemiyorum. Yazımı bitirmeden önce sizi Atlas Global'ın muhteşem jingle'ının sözleriyle baş başa bırakayım. Sahiden çok güzel. Ben anlattım. Atlas Global'den ben bilet aldım; siz almayın. Hayatınızı karartmayın. Yürüyerek gidin gideceğiniz yere daha iyi. Samimiyim. EDİT 2: Birkaç gün sonra, 10 Nisan'da Selçuk işi, gücü bırakıp Atarürk Havalimanı'na gitti çünkü bizim bu biletlerin peşinde koşmaktan başka işimiz yok.! Beni aradı ve iç hatlar Atlas Global görevlisi Dilan Hanım'ın rezervasyonlarımızı gördüğünü ama oraya iletilmiş bir fiyatlama bilgisi olmadığı için bileti kesemeyeceğini söyledi. Bu sefer ben tekrar Atlas Global'i aradım. Karşıma Dilara Hanım çıktı. Durumu anlatıp biletlemeyi yapacaklarsa yapmalarını, yapmayacaklarda mahkemeye gideceğimi bağırarak anlattım. Yarım saat beni beklettikten ve dediğine göre konuyla şahsen ilgilendiğini söyledikten sonra Dilan Hanım'ın işten çıktığını ama Enes Beyin biletimizi keseceğini söyledi. EDİT 3: Merak edenler için biletlerimizi aldık. Ama bu kadar pislik bir firmaya güvenmiyorum ben. Umarım havaalanına gidince bir terslikle karşılaşmaz ve otel paramızı falan yakmayız. Hem de nasıl! Ömrünü tükettiler. Çok kızgınım çoook onlara. öncelikle ekşisözlükten geldim orda paylaşılmış durumunuz çok üzüldüm. aklınızda da bulunsun merkür retrosunu araştırın genelde merkür retrosunda iş yapmak zordur çok engel çıkarır. bu tarihlere denk getirmemeye çalışın.. Açıkçası biletleri alırken pahalı olduğunu biliyordum. Londra'ya uçak biletinin bu kadar pahalı olmadığını bilmeme rağmen, seçtiğim tarih ve biletleri almak için çok geç kalmış olduğumu bildiğimden içime otursa da parayı ödedim. Sonraki gelişmeler kötüydü. Neyse diyorum artık çünkü bu konunun bu denli canımı sıkmasından, hakkım olanı almak için böylesine savaşmak zorunda kalmamdan yoruldum. Başkalarını bilmem ama bir daha Atlas'tan bilet almamak adına bu da bana ders olsun. Şaşkınlıkla okudum. Bilet değişimi bu kadar zor olmamalı yahu. Yalnız atlanilan nokta biletler atlasglobal'den alınmamış. Budget. air'den alınmış. Firmanın merkezi de karayiplerde olduğundan ne kadar güvenilir olduğunu anlamanız gerekirdi. 5 bin tl saydığınız şirketi araştırmayıp bütün suçu atlasglobale yüklüyorsunuz. Atlas ile şimdiye kadar birçok kez yolculuk yaptım. Pegasus anadolujet sunexpress ve onuair'den iyi thy'ye göre ise oldukça vasat bir firma. Bu firmaların thy ile kıyaslanması bile yanlış ama thy'de fiyat politikasıyla binmeyin bana diyor. 4) Atlas Global bile neden bileti oradan aldınız diye sorgulamazken ve acenta olduğunu kabul ederken sizin kraldan çok kralcı sorularınız ve yorumlarınız beni hayrete düşürdü. Zaten sizin dediğiniz gibi olsaydı Atlas Global tümden bu değişimi reddederdi. Ya siz yazımı tam okumamışısınız, ya tam anlamamışsınız ya da başka bir niyetle hareket ediyorsunuz. Zaten Atlas Global acenta ile ilgili herhangi bir sorun çıkarmıyor, değişimi de kabul ediyor; sadece bu süreçte zorluk çıkarıyor. Ben de bu yazımla süreçten ve yaşadıklarımdan bahsettim. Canınız nerden isterse bilet almakta özgürsünüz. Evet ama baksanıza bizim gibi düşünmeyen onca insan var. Hala bana neden biletinizi acentadan aldınız, şimdi de Atlas'ı suçluyorsunuz diyenler var. 5500 TL'yi cebine indirip, hizmetini vermemek için bin dereden su getirten firmayı savunuyorlar hala. Ne maksatla, onu merak ediyorum sahiden. Offff çok yorucuydu ama. 15 gündür biletlerin peşindeyim. Kavga gürültü. Çıkan sonuç şu: 1) Evet biletleri aldım, yani umut ediyorum havaalanından ceza ödeyerek aldığım şeyler bilettir. Bugün tekrar calla center'ı arayıp teyid edeceğim. 2) Bir daha budget. air gibi bir siteden bilet alınmayacak. 3) Atlas Global'in yakınından bile geçilmeyecek. 4) Bu tarz pahalı biletler alınıyorsa mutlaka seyahat sigortası da alınacak. Budget. air travelgenio tripair trieste gibi siteler guvenilmezdir. Internette araştırırsanız onlarca şikayet girebilirsiniz. Bu sitelerin tr muadilleri bir nebze güvenilir. aerobilet turna ucuzabilet tickets. com vs. En azından turks caicos adalarını aramak zorunda kalmıyorsunuz. Rezalet puanım 0. Isterseniz iyi bir su tavsiyesi verebilirim. Şu an elimizde bilet diye verilmiş üç adet kağıt parçası var. Umarım haziran ayında planladığımız seyahati yaparız. Bir daha mı yukarıda saydığınız yerlerden bilet almak? Allah korusun. Yazıyı okuyanlar da bir kez daha düşünürler umarım. En azından bu yazı ve yorumlar bu işe yarar. Yorum için teşekkürler. Yok, boş vermeyeceğim elbette ama astarı yüzünü geçti ne yazık ki? Bugün havaalanına gidip biletleri almayı deneyecek Selçuk. Bir kurum verdiği sözü yerine getirmiyorsa o kuruma nasıl güvenilir ki!. 'Tüketici Hakları' nı denetleyen yok mu peki!. Vize almak desen ayrı bir handikap... Ülkede neredeyse bütün kurumlar iflas etmiş durumda. Geçen sene biz de Endülüs turu öncesinde, bir tatile çıkacağız, son gün gelmiş biz hala vize bekliyoruz. Yaşadığımız strese bakar mısın! Herkes bu bozuk düzen içinde, bu yüzden çok yorgun ve stres yüklü artık. Seni çok iyi anlıyorum Özlem... ne diyelim gelmiş geçmiş olsun. Bizim de aklımızda bulunsun Atlas'tan hiç bir şekilde bilet almayalım. Güvendiğimiz THY'dan şaşmayalım. Biz de İngiltere için aynı şeyleri yaşadık. Son güne kadar vizeyi bekledik ve üstelik alamadık. Ülkedeki tüm kurumlar çürümüş ne yazık ki. İngiltere vizesini de aracı kurum aracılığıyla alıyorsun biliyorsun. 25 gün önceden verdiğimiz vizelerimizi uçak biletlerimizin üç gün ertesinde aldık. Tatil bitmişti zaten; aynı şekilde morallerimiz de! Atlas Havayollarına gelince, ömründe bu kadar pislik bir havayolu görmedim. Başka kelime bulamıyorum kendilerine söyleyecek. Bir halt değiller, baktığın zaman da! Olma şansları da yok. Yine de iş yapıyorlar. İnsanlar sıkıntıya düşünce alıyorlar işte ne yazık ki biletlerini. Üstelik çalışanları da yalan söylüyor, yanlış yönlendiriyor insanları. Bana biletlemenizi yaptık dediler ve mail göndermediler. Başka bir görevliden biletleme yapmadıklarını, sadece ön rezervasyon yaptıklarını ve üstelik rezervasyonun da sadece on günlük olduğunu öğrendim. Ama telefondaki kız, Seda Hanım oluyor kendisi, seyahatimin olduğu gün kontuardan biletlerimi alabileceğimi üstüne basa basa söyledi. Tüketici mahkemelerinden ya da ülkede çalışan başka bir kurumdan cezalarını göremeyeceklerine göre yapacak bir şey yok. Bu ülkenin vatandaşı olmak demek, her gün bu durumlarla yaşamak, en pahalı pasaportu almak, vize kuyruklarında beklemek ve olmadık paralar ödemek ve üzgünüm ama ne yazık ki 2. sınıf insan muamelesi görmek demek. Yine de sevgilerimi yolluyorum sana. Yazalım, güzelleşelim mottosuyla hayata devam! Hahahah 🙂 Çok haklısın. Parasını (üstelik şimdi aldığım biletler toplamda diğer biletlerden 1000 lira ucuz- bir de 390 dolar ceza vereceğim) verdiğim biletleri vermek istemiyorlar. Peki neden? Çünkü bunları denetleyen kimse yok. Mahkemeye başvursam kim bilir ne kadar sürer? Tüketicinin hakkını da bence kimse korumuyor zaten. Hal böyle olunca kendi çapımızda kavga edip, cazgırlık yapıp hakkımız olan şeyi zorla almaya çalışıyoruz. Netice: Ben kendi adıma insanlığımdan utanıyorum. Bütün enerjimi şu biletleri almaya harcıyorum. Yazmasaydım çatlardım ama yazınca da bir şey değişiyor mu bilmiyorum. Ben kendi adıma bir daha Atlas'dan bilet almam ama insanlar mecbur kalınca haklı olarak alıyorlar. Böyle şikayet eden bir tip olmayı sevmiyorum. Ama o kadar pislikler ki diğer taraftan da herkes duysun istiyorum. Yarın Atatürk Havalimanına gidip şu biletleri alacak, ardından da Amsterdam otelimi ayarlayacağım. Ya şimdi gülsem mi ağlasam mı bilemedim. Böyle firmalar marka oluyor ya en çok ona üzülüyorum.. Yarın Atatürk Havalimanına gidip ofislerinden lanet olsun diyerek bileti alacağım. Vallahi azminize hayran kaldım. Bence Seda Hanım üstlerine bir de bu yazıyı okutsun! Biraz önce biletlerimle ilgili mail atmadıkları için tekrar geri aradım. Biletlenmemin yapılmadığını, sadece ön rezervasyon yapıldığını öğrendim. Seda hanım, uçuş günü gidip biletimi alabilceğimi söylüyordu. Bu çalışan 14 Nisana kadar bu işlemi yapabilceğimi söyledi. Vallahi kabus gibiler. Ne diyeyim bilmiyorum ama bir daha yanlarına bile uğramam. Belki bir kişi bile olsa okur da bilgi sahibi olur diye yazdım.


Atlas Global'le ilgili son durumu bildirir, yaşamıma devam ederim arkadaşlar. Bir sonraki yazımda söz güzel şeylerden bahsedeceğim. Atlas Havayollarının bilet işi yeter miktarda canımı sıktı. Budget. air'dan bilet almakla hata yaptığımı söylemiştim. Başka yerlerde yayınladığım yazının altına yazdıkları yorumlarla bunun çokça altını çizenler oldu. "Sen de oradan bilet almayacaktın? Ucuz bilet için bu tip sitelerden bilet alırsan böyle olur." mealinde bir sürü laf. Enterasan olan bu eleştirileri yapanların kendi sitelerinde "Nasıl ucuz bilet bulursun konulu!" onca blog yazısının bulunması. Yazının başında da zaten onlarca kez, "Ben yaptım, siz yapmayın, buradan bilet almayın." cümlesini sıkça tekrarlamıştım. Ben size cevap vereyim: Elbette Atlas Global'in cebinde. O yüzden Atlas global benim biletimden de paramdan da uçuşumdan da sorumlu. - İnsanların kendi başlarına bir şey gelirse konu çok önemli. Yok, başkalarının başına gelmişse hemen konuyu başka yöne çekiyor. Şöyle diyor: Ama sen de oradan bilet almasaydın! Bu cümlenin farklı bir versiyonu, otobüste şort giydi diye hiç tanımadığı biri tarafından yumruklanan kıza söyleniyor. Ama o da öyle tahrik edici şekilde giyinmeseydi. Ya da kocasından dayak yiyen kadına, "Ama o da çok cevap veriyor kocasına!" Dayak atanın, adam dolandıranın hiç suçu yok yani. Ben bu örnekleri sabahlara kadar çoğaltarak anlatabilirim. - Atlas Havayolları o biletleri vermek zorunda olmasaydı bana vermezdi. Kesin olarak söylüyorum. Biletleri alana kadar canım çıktı. İşimi, gücümü bırakıp hakkım olan biletlerin peşine düştüm. - Bir de "Ben bugüne kadar tüm dünyayı gezdim. Her şeyden memnunumcular var." Buradaki yorumun sebebi bizim kendisine, "Ay, sen ne süper kadınsın! Demek bütün dünyayı gezdin. Keşke biz de gezebilseydik." yorumunu yapmamız. İyi de bana ne senin bütün dünyayı gezmenden? - "Körler, sağırlar birbirini ağırlar gezi blogları" şeklinde bir grup oluşmuş. Herkesi katmıyorum bu grubun içine ama büyük grup bunun içinde. Dönüp dolaşıp aynı gruplar birbirlerini en iyi blog, en iyi gezi blogu, en iyi bilmem ne seçiyor. Jüri aynı kişilerden oluşuyor, yarışmacılar da keza öyle. Bir sürü hayayolu şirketinden de, özellikle böyle niteliksiz olanlardan, bedava bilet aldıkları için sağıra yatıp, "Aaa, sahiden mi? Hiç duymadım dediğiniz gibi bir şey!" şeklinde yaşayıp gidiyorlar. - Son durumum: Bu tipler hiç de umurumda değil. Bloguma reklam almıyorum. Kimseden menfaat peşinde değilim. Çalışıp geziyorum. Yarışmacı arkadaşlara da kendi aralarında yapacakları bir sonraki güzellik yarışmaları için başarılar dilerim. Hakkını arama konusunda da, siteminde de haklısın. Boş ver gereksiz insanları, anlamadan saçma sapan konuşan o kadar çok ki. Valla okurken ben şiştim ve sinir oldum seni düşünemiyorum bile özlem'cim. Ayrıca istersen ödediğin para 10 TL olsun, sen alacağın hizmetin bedelini önceden ödemişmisin, ödemişsin onlar da hizmeti en iyi şekil de vermek zorundalar. Allah nasıl biliyorsa öyle yapsın şu çemkiren, bilmeden konuşan yazan ve dengesiz bloggerları.... Vallahi on lira olsaydı pek umursamayacaktım bir an, bu çektiklerimi düşününce. Allahım, sinir oluyorum usulsüz her şeye, hakkımın yenmeye çalışılmasına ve bize aptal gibi davranılmasına. Hani ülkeden çekip gidenlere kızıyor ya insanlar bu ülke bizim terk etmemek lazım diye, ben aynı fikirde değilim. Yani bir ömrümüz var ve böyle tüketiyoruz ya ona çok acıyorum. Buluşma ayarlaması için çok teşekkürler Gülşah. İlgilendiğin için çok teşekkürler canım. Ben 5 kuruş bile kalsa söylüyorum kasiyere. Çünkü onlar insanca davranıp " bozuk yok"deme zahmetine katlanmıyorlar ki boxuk da olması gerekir diyi düşünüyorum, o zaman bende farkında olduğumu belirtip soruyorum. Millet para diye önüne gelen herkese kazık atıyor ama sen paranın hesabını sorarsan ayıplanıyorsun. Garip bir toplum işte. 🙂 Ne yapalım? Kumaş bu Gülşahcım. Biletleri hallettiğine çok sevindim, ne kadar sıkıntılı bir dönem olduğunu tahmin edebiliyorum. Resmen depresyon sebebi. Giden para 3 kuruş değil sonuçta üstüne su içilecek, bir de enayi yerine konmak var. Ama dediğin gibi çok da üzülecek bir şey yok; zira ülkenin kumaşı bu. Özlem gerçekten çok üzücü yaşadıkların. Ama tüm bu tatsızlıkların enerjini almasına, seni sevdiğin şeylerden koparmasına izin verme daha fazla. Yaşadığımız günlerde, ne yazık ki insanlar çok fazla bencil. Kötülük, bizler gibi samimi yaşayanların anlayabileceği ve kendini masumca savunabileceği boyutta değil ne yazık ki. Hayatının geri kalanında, karşılaşma olasılığın olmayacak hiç bir insanın söyledikleri, yaptıkları olmasın umurunda. Biletlerin elinde mi şimdi, elinde... Kaldığın yerden yola devam o halde. Aslına bakarsan şu bilet olayı beni çok gerdi, çok sinir etti. Diğer taraftan yorumlara da sinir oldum. Neyse aynı şeyleri tekrar edip seni de kendimi de daha fazla germeyeyim. Alınan kararlar şunlar: 1) Sahiden bana ne başkalarının saçma yorumlarından. 2) Çok sevenler gidip Atlas'tan bilet alabilirler. 3) Budget'tan bilet alma! 4) Pahalı bilet alıyorsan, seyahat sigortası da yaptır. Biletleri değiştirmiş olmanıza sevindim. İyi gezmeler başkalarının ne dediğini umursamayın. Size güzel geziler. Keyfini çıkarın. Az uz para mı, neden işin peşini bırakacakmışsın ki? Bu kraldan çok kralcılar yüzünden işler iyice zorlaşıyor zaten, herkes hakkının peşine düşüp, böyle olaylar olduğunda başına iş gelmeyenler de tavır alsa bak bakalım yapabiliyorlar mı. "Atlas Global'e biletleri verdiği için teşekkür edin." diyor biri. Çünkü başka bir yerden almışsınız Atlas'ın biletini. Tamam da Atlas Global daha fazla yerden, daha fazla bilet satmak için bu biletleri belli bir komisyon karşılığında bu firmalara satması için vermiş. Adamlardan da benim verdiğim biletin parası 5500.00 TL'yi almış. Biletler değiştirilebilir, ertelenebilir kategoride. Kaldı ki Atlas Global de vermem demiyor. Sadece vermemek, üstüne yatmak için başka numaralar çekiyor. Yasal olarak bu biletleri vermek zorunda olduğunu çok iyi biliyor. Zaten son noktada verdi biletleri. Mecburiyetten. Ben sadece bu konuşanları anlamıyorum. Ahkam kesip, "Ohh olsun, benim param değil ya, inşallah yanar." durumunu anlayamıyorum. Aslında anlıyorum da o kelimeleri kendi vatanımdan insanlara söylemek istemiyorum. Şimdi sahiden bu olayları unutmak ve zaten kısa olan hayatımızın keyfini sürmek istiyorum. Bugün şu negatiflikleri üstümden atmak için işe mi gitmesem dedim bir an. Sonra kendime gülüp, "Hadi be, yürü işine!" dedim ama ödül olarak kahvemin yanında bir dilim üzümlü kek yeme hakkını verdim kendime. Nasılsa bugün haftanın son günü. İnsanlarla dert anlatamıyorsun ona daraldım en çok. Zaten ben budget. com'dan bilet almayın demek için yazdım. Bunu kaç yazıdır anlatıyorum. Bana hala, "Ama Budget'tan bilet almışsın." diyorlar. Budget komisyon karşılığı bilet satıyor nihayetinde. Atlas'ın uçak biletini. Benim param kimin cebinde? diyorum. Kimseden ses çıkmıyor. Önemli not: Elbette konuşurken sabırlı falan değildim. Arada sinir krizi geçirdiğim de oldu. Sıkmayın canınızı, aynen dediğiniz gibi başkasının başına gelen ters bir şeyi önemsemez olduk ne yazık ki.. Artık sıkmıyorum. Hatta canımı sıkmamayı, umursamamayı öğrenmem şart. Ama insanların bu tutumlarını anlamakta güçlük geçiyorum. Her olaya tersten bakıyoruz. Tuhaf geliyor bu halimiz? "Yahu, hırsızın hiç mi suçu yok?" diyesim geliyor tıpkı Nasreddin Hoca gibi. "Nasılsa senin paran, yanarsa yansın.", hatta be hatta "Ohh canıma değsin." yaklaşımını anlamak güç. İlginiz için çok ama çok teşekkürler. Kaç gündür bu sıkıntı yüzünden resmen hayattan koptum. Kitap okumaya çalışıyorum. ona bile konsantre olamıyorum. Biletleri aldık ama bir terslik çıkar mı onu bilmiyorum. Kestikleri biletlerin mailini göndermeyen bir firmadan bahsediyoruz ama bana bu çok normalmiş gibi cevap veren insanlar var. Neyse, bu konuyla ne kendimin ne de sizlerin canını sıkacağım artık.


İçinde uzun yürüyüşler olan yolculuklar yapmak istiyorum. Mesela Norveç'e gidip, patikalar arasında yürüyebilir, dağ tepe gezebiliriz. Sırtımızda çantalar, ensemizden kulağımıza fısıldayan bir rüzgar ve "Benim ne işim var dağda, taşta?" diye yol boyunca kafamın içinde dönüp dolaşan sesle yolculuk yapabilirmişim gibi geliyor. Sonra İtalya'ya Cinque Terre tarafına gidip her gün köyler arasındaki yolları yürüyüp, vardığımız her yerde de nefis yemekler yiyebiliriz. Norveç ile İtalya seyahatini birbirinden ayıran ve İtalya seferini olası kılan en büyük etken yemek olabilir gibi geliyor bana. ? Ah İtalya! Adamlar yeme-içme ve tembellik işini iyi biliyorlar. Ya da? İşte aklım burada havalanıyor. Tadı damağımda kalan İtalya'da bir deniz tatili ayarlayabilirim. Nereye bilmiyorum. Elbette aklıma gelen birkaç seçenek var. Tabii bu seçeneklerin bir çoğunun ucunda ucuz uçak bileti bulma hayali yatıyor. Her şeye rağmen hayal kurmaktan bile memnunum. Sanki etrafımda dönüp duran onca şeye sebep hayal kurmayı bile unutmuşum gibi hissediyorum. Bu sabah mutluyum ama! Hayal kuracak cesaretim var. Mesela Norveç'te şu herkesin hayalini kurduğu Trolltunga'ya ya da Pulpit Kayası'na gidebiliriz. Uçaktan iner, kendimize bir araba kiralar, yürüyüşe geçeceğimiz kasabalara yakın bir yerleşimde kalabilir; sabah erkenden sırt çantalarımıza koyduğumuz öğle yemeğimiz, kahvemiz ve yedek çamaşırlarımızla yola düşebiliriz. Düşünürken heyecanlandığımı itiraf etmeliyim. İnsandan uzak, doğaya yakın bir tatil öyle güzel geliyor ki bana şu an. Bir de şu İskandinav coğrafyası var elbette. Büyüleyici olduğunu düşünüyorum. Çok teşekkür ederim güzel dileklerin için. Hahahaha, yine de gideceğiz tatile. Kimse bizi yolumuzdan alıkoyamaz. Düşe kalka ilerlesem de düşünce kalkıyorum şimdilik; zaten kalkmaktan başka çare de yok. Bayramda kaçmaya kesin karar verdim ama. Çünkü ben beklerken zaman geçiyor. Seçimler haziranın kaçı? Off, bir bakayım. Bize uğramıyor sanırım. Hayat, biz planlar yaparken başımıza gelen şeylermiş. Olsun. 🙂 Planlara devam. Seçimler 24 Haziran'da, tek turla biteceğini de sanmam. Bir hafta sonra yapsalar da çocukların kafalarını iyice karıştırmasalar olmazdı sanki.


Sanki etrafımdaki herkes bir yerlere gidiyor ve buna karşılık ben evde oturup gidenlerin geri dönmesini bekliyorum. En son şubat ayında Frankfurt'a, oradan da trenle Paris'e gittiğimden beri İstanbul'un bekçiliğini yapıyorum. Ben görevimi icra ederken Selçuk bir hafta sonunu Moskova'da, bir diğerini Ukrayna'da, bir başka haftasını Çin'de, en son geçen haftayı da Kosova'da geçirdi. Çin'den gelirken bana on beş tane olgun mango getirdi. Acımı hafifleteceğini düşündü; yanıldı. Yan komşumuz son bir ayının her hafta sonunu başka bir Avrupa kentinde geçirdi. Tek başına iki hafta boyunca Çin'de gezdi. Terracotta askerlerini gördü. Bol bol fotoğraf çekti. Gelirken de bana göz maskesi, yüz temizleme jeli falan getirdi. Acımı hafifleteceğini düşündü; yanıldı. Kahve içerken hafta sonu Prag'da Andrea Bocelli konserinde olacağını söyleyince elimdeki meyve bıçağı ile üstüne saldırdım. "Geçen hafta da yoktun ama!" dedim. İşi biraz daha abartıp, "Ama hep siz geziyorsunuz ben çocuklara bakmak zorunda kalıyorum." diye söylendim. Yemin ederim söylendim. Bakmak zorunda bırakıldığımı iddia ettiğim çocuk on beş yaşında ve hafta sonlarında birkaç saat bizde takılıyor. Baktığımı söylediğim diğer çocuk da kendi doğurduğum çocuk üstelik! Oysa o çocuklara seviyorum ben. Hafta sonu için İtalya'ya gideceğini haber bir diğer arkadaşıma söylediklerimi buraya yazmak istemiyorum. Telefonda kendisine bağırmış olabilirim. Geri döndüğünde benimle görüşmek istemeyebilir. Ya da o da bana bir şeyler getirir gelirken. Acımın hafifleyeceğini düşünür ama yanılır zannımca. Bilemiyorum. İçimde beni ele geçiren bir seyahat aşkıyla oturuyor, sakin kalmaya çalışıyorum. Sanırım iyileşmemin tek yolu bir uçağın koltuğunda oturup gökyüzünün bir ucundan başka bir ucuna süzülmekten geçiyor. Eninde sonunda ben bir uçağa binene kadar seyahat planı olan tüm insan evlatlarının benden uzak durmasını, bana seyahatten ya da tatilden bahsetmemesini ısrarla rica ederim. Aksi bir durumda yapacaklarımın sorumlusu ben olmayacağım. Çünkü arkadaşlar gerçekten ama gerçekten çatlamak üzereyim. Tüm seyahat severler rica ediyorum benden ve evle iş arasında geçen basit hayatımdan uzak durun! Sizler gezerken ben evde oturmuş çekirdeğimi çitliyor olacağım. "Kariyer de bir yere kadar!" diyecek yaştayım, o yüzden seni etkilememe izin verme, çalışmana bak sen. Geç cevabım için kusura bakma. Hayatım biraz telaşlı geçiyor ve ben atlayıp duruyorum her şeyi. Yorumun için çok teşekkür ederim. Aman Allahım tam şu an da bir seyahat yazısı koydum bloga Özlem. Ancak bana kızma ben tatilden döneli çok oldu. İş ile ev arasında mekik dokuyorum. Offf offf Özlem bak şimdi kahkaham suratımda dondu yeminle... İçime korlar düştü. Gerçeklerin bu kadar farkında değildim sana yorum yazıncaya kadar. Senin sabah yürüyüşlerini de çok kıskanıyorum. Haberin olsun. Her seferinde, "keşke ben de yanında olsam da, şu ormanda onunla yürüsem!" diye geçiriyorum içimden. Ah canım Fundacım. Senden bunları duyunca çok ama çok üzüldüm. Uçak korkun oldun biliyordum aslına bakacak olursan. Nurşen Abla bahsetmişti. Ama seyahat özgürlüğünün sebepsizce elinden alınması kadar kötü bir şey olamaz. Ne diyeceğimi bilemiyorum. Aslında söylenecek çok şey var da nereden başlayıp kime ne anlatayım onu bilemiyorum. Umarım elinden haksızca alınan her şeye tekrar sahip olursun. Ben seni kırdıysam çok özür dilerim. Çok güzel yazmissiniz:)Oysa ben sizi iyi biliyorum bu konuda, seyahat sizin için bi tutku, plan yapmak bile içinizi kıpır kıpır eder hep sizin.. Şimdi bu duygular bi süredir sizden uzak olduğu için evet dört gözle tatil bekliyorsunuz. Lale doneminiz pek yakında. Sizin tavsiyeleriniz ve resimleriniz, resim altı kisa yazilariniz bana hep iyi geliyor. Sanki bazı şehirleri gezdim sizinle ben..... Sevgiler. İngiltere'den vize almak kolay. 1-Önceden başvuracaksın. 2- Kesenin ağzını açıp ne para isterlerse vereceksin. Şaka bir yana sahiden işi paraya dökmüşler. Vizemizin geciktiği ve bizim tüm seyahatimizi yaktığımız geçen bayram öncesinde bizden de verdiğimiz 3000.00 liranın dışında ekstra 3000.00 Tl istemişlerdi. Vizeniz yetişmez yoksa değişlerdi. Biz de daha 25 gün var deyip rahat davranmıştık. İşin özü bana soracak olursak vizenin yetişmeme ihtimali de yoktu. Bilerek ve isteyerek daha çok para aldıklarınınkini verip bizim vizemizi geciktirdiler. Seyahat etmek bu derece zor ve pahalı olmamalı. Türk vatandaşı olmanın dezavantajları bunlar ne yazık ki. Doların euronun durumu zaten ortada. Pek seyahat edecek ruh haline de gelemiyorum işin açıkçası. Bizim konsolosluk görüşmemiz bu pazartesi. 21 mayıs sanırım. Seyahat ise ağustos ayında. yazı olacak tabiii... güllerken yanlış yazmışım 🙂 sevgiler. ?Şubattan beri kurudum. Seyahat yetimi kaybettim sanırım. Tekrar eski günlerime dönmek istiyorum. Hepsi bu 🙂 Burada ağlayan bir emoji olduğunu varsay. Sana da çok çok sevgiler. Umarım şeytanın bacağını tez zamanda kırarız. Hahaha, gezi yazısı, fotoğrafı falan bile görmek isyanlara sürüklemekte. Bir kaç denemem oldu daha başlamafan püskürtüldü, temmuzun ortasını beklemem gerekiyor. Çatlayacağım ben de.