Ülkenin durumu ortada olunca, "Nasılsa yaşadığım ülkede bir şey değiştiremiyorum, en azından evimin içini değiştireceğim." düşüncesiyle yola koyuldum. Kurduğum cümleden öyle geniş anlamlar çıkarmayınız lütfen! Kendime terapi amacıyla ufak adımlar atıyorum. Biraz sadeleşip, derlenip toplanma niyetindeyim. Hoşlanmadığım ama bir müddet birlikte yaşamak durumunda kaldığım eşyalardan kurtulup; birkaç parça da ruhumu yansıtan eşya alacağım. İşe giriştiğimiz ilk yer yatak odası oldu. Taşındığımızdan beri bir türlü söküp atamadığımız başımızın üstünde dev gibi duran gardırobu söküp attık. İki kişi benim dolabıma sığmaya karar verdik. İşin aslı bu dolap ikimize de yeter de artar. Dolap kalkınca oda daha da genişledi. Çok sevdiğim birkaç fotoğrafı artık duvarımıza asabilirim. Elbette önce klima işini, ardından da duvar kağıdı işini hallettikten sonra. Peşinden yatak başımıza iki tane de abajur alacağım. Beni meşgul edecek, tekrar yaşama döndürecek şeylerin peşindeyim. İngiltere seyahatinin detaylarını da toparladım. Biletler, otel, ara turlar hazır. Umut ediyorum bir mani çıkmaz da ertelene ertelene hayatımızın bir rutini haline halen, "İngiltere ve İrlanda'ya gideceğiz inşallah!" muhabbetini bir kenara bırakabiliriz. Uzun zaman önce bu kitapları okumam gerekirdi. Ben de bu arada Ray Bradbury'nin Fahrenheit 451 'ini okudum. Ardından George Orwell ve Hayvan Çiftliği geldi. Yıllar önce hayvanlar üzerinden yazılmış bir masalın günün gerçeklerini bu kadar yansıtması inanılır gibi değil. Tek kelimeyle kitaba bayıldım. Şimdilerde uzun zaman önce yeniden basılınca hemen aldığım bir Toni Morrison kitabını okuyorum: Sevilen. Şimdi size çalışma masasında oturup yaptığım okuma listemi sunayım. - Hem Kuzey'in hem de benim okuma listemdeki ilk kitap Salinger ve Çavdar Tarlasında Çocuklar olacak. Okuyanlar parmak kaldırsın ki birazcık utanayım. - Ardından pek çok sevdiğim, yakışıklı bir Norveçli ile devam edeceğim. Ah biliyorum. Seveni olduğu kadar sevmeyeni de çok bu yazarın: Karl Ove Knausgaard ve Bahar Yağmurları. Bu kitap serinin beşinci kitabı oluyor. - Konusunu okur okumak bayıldığım ve kendimi kitabın içinde bulacağıma inandığım bir diğer kitap umuyorum ki Karl'ın pabucunu dama atıp öne geçmez. Karşınızda Antoine Laurain ve Kırmızı Defterli Kadın. Belirtmeden geçmeyeyim; hikayemiz Paris'te geçiyor. ? Bir de Kuzey'in okul okumalarından bir kitabı okuyacağım. Haldun Taner'in birkaç hikayesini daha önce okumuş ve çok sevmiştim. O yüzden bu öykü kitabını da severek okuyacağımdan eminim. Kitabın adı Şişhane'ye Yağmur Yağıyordu. Masanın başına oturup da ataletimi üstümden atmak için uzun zamandan beri yazmak istediğim ilk yazı bu olsun. Aslında anlatacak çok şeyim var ama ruh halim bir gökyüzünde, bir yerde olduğu için yazamıyorum. Amsterdam seyahati anlatmak istediğim şeylerin başında geliyor mesela. Kuzey'le birlikte Anne Frank'ın evini gezdik. Onun yetişkin olmaya dönük yüzüyle bir şeylere bakmak, onun bakış açısından karşımda duranları görmeye çalışmak, onunla konuşmak çok iyi geliyor bana. Bir ara diyorum o yüzden. Bir ara klavyenin tuşuna basıp bir cümle yazarsam eminim arkası da gelir. Çok güzel kitaplar okumuşsun. Karl Ove Knausgaard'ın serisine başladım ben de. Henüz Kavgam'dan 100 sayfa okudum. Şu ana kadar orta seviyede ilerliyorum ama içimden bir ses seveceğimi söylüyor. en azından umuyorum. Haldun Taner bu aralar çok ilgimi çekiyor. Özellikle birkaç tiyatro kitabını okumayı çok istiyorum. Senin yorum da benim kafa karışıklığıma ve blog taşıma zamanlarımın yoğunluğuna ve telaşına denk gelmiş. Yorumunu yayınlamış ama cevap vermeyi atlamışım. Ben bunu sıklıkla yapıyorum. Karl Ove'yi seviyorum. Son kitabını almamın üzerinden çok zaman geçmesine rağmen okumadım halen. Uzun uzun düşünüyorum onu okurken. O yüzden uygun zamanın gelmesini bekliyorum. Elif'cim blogu toparlama aşamasında farkında olmadan atlamışım yorumunu. Hayat yorgunluğu var üstümde. Yeni heyecanlar yaratmaya çalışıyor, küçük mutlulukların peşinde koşuyorum. Yazamasam da okumaya gayret ediyorum. Ben de iyice başıboş bıraktım buraları, birazdan toparlayabilirsem yazacağım. Çok hareketli geçti son 15 gün, bilgisayara bakacak halim bile olmadı. Kitaplara gelince, ben de yıllar önce "Gönülçelen" adıyla okumuştum Çavdar Tarlası'nı. Sevdiğimi hatırlıyorum. istanbul'a giderken de ne zamandır evde bekleyen "Franny ile Zooey"e başlayıp bitirdim. Duygularım çelişkili. Bazı bölümleri sevdim, bazıları ise çok sıktı. "Hayvan Çiftliği"ni ben de çok geç-Bir iki ay önce-okuyanlardanım, hatta çelinç'ın bir maddesi sebep oldu okumama. Düşüncelerim seninkiyle aynı. "Kırmızı Defterli Kız"ı ben de aldım, elimdeki biter bitmez başlayacağım, tanıtım yazısı sebeptir benim de almama, umarım hayal kırıklığı yaratmaz. "Sevilen"i okuyalı hayli oldu, onu da "Aşk" adıyla okumuştum artık olmayan Simavi yayınlarından. Ama "Katran Bebek"i çok sevmiştim, sana da tavsiye ederim. Karl Ove'nin ilk kitabı sehpanın üstünde beklemekten ince hastalığa yakalandı 🙂 Dönüşte bir el atayım diyorum, sen bunca övdüğüne göre. Karl Ove'nin eski karısı da yazarmış. Ben Karl Ove'nin kitaplarını okumadım ama eski karısı bir röportajda onun için çok boş boğazmış demiş çok güldüm. Aylin.. Çavdar Tarlasında Çocuklar'ı seneler önce okudum. Tam Kuzey'in yaşlarındayken Orhun'a da okuttum. Beni çoğu kişi kadar etkilememiştir ama -sanırım yaşından olsa gerek- Orhun benden daha çok etkilenmişti. Bir ara tekrar okuyabilirim aslında. Bir kitaptan farklı zamanlarda farklı tatlar alabiliyoruz. Amsterdam'ı yazsan da okusam:) Bir gün bulunabildiğim, aklımda kalan bir şehir. Anne Frank'ın evi gezilmişti ama. Ah Sezer, bir otursam da yazsam. Daha doğrusu bir canım yazmayı çekse de yazsam. Her şey yapmacık geliyor bana bu sene. Bu ruh halinden çıkmaya çalışıyorum. Umarım başarırım. Kitaplarımın arasında yaşıyorum; bu da ne kadar doğru bilmiyorum. Ben her sene Kuzey'in okuduğu kitapları okuyorum. Ortak bir payda yaratıyorum onunla. Seviyorum benzer zaman dilimlerini birlikte yaşamayı. O yüzden kitabı okuyacağım. Hatta okul kitabı olduğu için ve ona yardımcı olayım diye kitabın içini dışına çıkarırım. Kitapla işim bitince buradan hislerimi paylaşacağım. ben de misliyle ortaya çıktı. ya da bu tür gençliği sevmemem kitabı da sevmeme neden oldu. Aynen dediğin gibi Amerika'da okutuluyormuş. Burada da okutuluyor dediğim gibi. En azından Koç Lisesi'nde ve Robert College'da okutuluyor. Mutlaka bir bildikleri vardır. Hep beraber göreceğiz. Ben daha okumadım kitabı. Okuyunca ne düşüneceğimi bilmiyorum. Kuzey'in ne düşüneceğini de merak ediyorum. Sizlere buradan anlatacağım inşallah okuduktan sonra ? Biliyorsun onların bakış açısı çok daha farklı oluyor. Kabul etsek de etmesek de aynı yerlerden bakmıyoruz hayata. Özlem yazın bitince keşke bitmeseydi dedim. Çok keyifli bir yazı olmuş. Salinger'in Çavdar tarlasını ve Sevilen'i çok yıllar oncesi okumuştum. Hep yazmaya teşvik ediyorsun beni. Çok seviyorum bu yüreklendiren hallerini. Çok iyi geliyor bana. Ah Özlem'cim şeytanın bacağını kırmışsın sonunda! ben de bir atabilsem üzerimdeki o tuhaf ataleti!. Şu yaşadıklarımız! Yetti artık!. Bıktık... Görünen o ki, memleketin düzeleceği yok! Bu yüzden kendimizi üzmemiz anlamsız gerçekten!. 'Değmez' çünkü! belki de bu yüzden "Değmez" ile başladım tatil dönüşümdeki) ilk kitabıma Bizi en güzel kitaplar paklar, bir de yaşamımıza heyecan ve renk katan gezme serüvenlerimiz!. Güzel bir liste hazırlamışsın. "Çavdar Tarlasında Çocuklar" ı aldım ben de ancak henüz okumadım. Amsterdam'daki 'Anna Frank'ın evi çok etkileyici değil mi! Bir de "ah Londra" diyorum, bir dönem yaşadığım ve özlediğim şehir!. Senin adına heyecanlandım ben bile!. Seçimlere gelince. Sahiden hiç umrumda değil. Ekonomi biraz düzelsin de paramız biraz değer kazansın, biz de yurt dışında bir çay içerken ağlamayalım diye umut ediyorum. En basit dileğim bu. Rejim konusuna hiç girmeyeyim. Çünkü o gece arabalardan sarkıp zaferleri kutlayan kadınları görünce "Hangi rejim? Hangi Özgürlük? Haklı haklar?" diye kendime sordum. Sanırım ülkenin hali bir tek bizleri endişelendiriyor. Çünkü sanki bahsettiklerim kuantum fiziği gibiymiş gibi bakıyor insanlar yüzüme. Kararım şu: Daha çok çalışıp daha çok kazanmaya çalışacağım. Çünkü dolar-euro çok değerli. Çok özlemişim seni de, güzel yorumlarını da Esincim. Seçim konusu.. Seçim sonrası bir iki gün yüz ifadem fenalarda idi..... Sonrası ileriye bakmak lazım modu oldu. Evde bazı değişiklikler hep iyidir ruha. Kolay gelsin. Yatak başı abajur benim de gündemim de ama ne zaman alırım bilmiyorum. Yaz gelince nedense evle uğraşmayı sevmiyorum.. kışın daha zevkli geliyor. "Sevilen"kitabı ve yazar aklımda, henüz kitabını almadım sırasını bekliyor. Çavdar Tarlasında Çocuklar'ı çok seveceksin diye düşünüyorum. Ev konusu karanlık ruh halime iyi gelecek diye düşünüyorum. Değişiklik iyidir. Sana da keyifli hafta sonları, sevgiler. Goodreads'te soyle bir yorum okumustum, az cok hislerimi yansitiyor bu kitapla ilgili. "If I could give this book a zero, I would. I absolutely hated it. Generally, I don't hate books, either. Usually it's a very strong dislike, and generally, I give them a second chance. But no, I will never be reading this book again. In my opinion, Holden is the worst character in the English language. Salinger tried just too damn hard to make him 'universal', to the point where he becomes unrealistic. His train of thought is annoying and repetitive, and God, those catchphrases of his. Can someone shut this kid up? Holden is almost the anti-Gary Stu. Nearly every thing's wrong with him. The one good thing about him being his love for his younger sister. The plot is one of the worst I've ever read. It's boring, and it, like Holden, is unbelievably and painfully repetitive. Holden calls up an old friend, has a drink. Holden calls up a girl, has a drink. Holden dances with a girl. Then he drinks. Was there a climax to this book? I must have missed it. Maybe it was Holden nearly freezing to death in Central Park? No, no, maybe it was when Holden called up that hooker! Maybe not. The plot is so fuzzy and flat I couldn't tell when to peak my interest. And that's just it, it never did. George Orwell'ın Hayvan Çiftliği'ni de Salinger'in The Catcher in the Rye'ını da daha önce okumamıştım. Tam da şimdi okumamın bir sebebi var. Kuzey bu sene (9. sınıf) İngilizce dersinde üç kitap okuyacak. Bunlarıdan iki tanesi bu kitaplar. O yüzden Hayvan Çiftliği'ni önce İngilizceden, sonra da Türkçe'den okudum. İngilizcesini Kuzey'e yardım etmek için okudum 🙂 Belki birine faydası olur diye söylüyorum. Hayvan Çiftliği'nin çevirisi nefis. Celal Üster yapmış çevirisini. Tebrik etmek isterdim. Kitabın İngilizcesini okumasaydım bu yorumu yapamazdım. Salinger'a gelecek olursak, onu da ingilizcesinden okuyacağım. Türkçesine de kesin bakarım. Karşılaştırma yapmak için. Kitabı kim çevirdi bilmiyorum. Kuzeyler kitabı sene içinde her şeyi ile inceleyecekler. Benimle kitap okuması yapmayı çok sevdiğinden benim de kitabın içini dışına çıkaracağımdan emin olabilirsin. Enterasan olan bir şey daha söyleyeyim. Yan komşumuzun oğlu Robert College'da okuyor. Geçen sene hazırlık sınıfında Hayvan Çiftliği'ni okudular. Bu sene 9. sınıfta onlar da Çavdar tarlasında Çocuklar'ı inceleyecekler. Bu aykırı karakterli kitabı okutmalarının bir sebebi vardır elbet. Keşfedince emin ol haber veririm.? Kuzey de Koç Okulu'nda okuyor ve orada da yıllardır bu kitap okutuluyor diye biliyorum. Seni aydınlatacağım, söz veriyorum. Birazcık daha bekleyeceksin ama. Holden 'ı eminim sevmeyeceğim. Ben Bukowski'yi de sevmem. Üstelik selçuk çok sever. Devamlı içme hali çooook canımı sıkar. İçki kokuyor kitapları derim de Selçuk güler. Bu arada özlemişiz sanki birbirimizi yahu. Hayvan Ciftligi'ni okumakta ben de cok gec kaldim, iki sene once okumustum ve cok sevdim. Hatta distopya denince akla once belki 1984 gelir ama ben Hayvan Ciftligi'ni daha cok severim. Hayvanlar uzerine bir masalmis gibi gorunup bu kadar gercek oldugu icin, basit bir dille bu kadar cok sey anlatabildigi icin. Cavdar Tarlasinda Cocuklar icin parmak kaldirip devaminda seni sasirtabilecek bir kac sey soyleyebilirim. Tanidigim, tanimadigim bir cok kisinin favori kitaplari arasinda olan bu kitaptan ben nefret ettim diyebilirim. Bu kitabin Turkce cevirilerinin cok kotu oldugu soyleniyor, Turkceye cevrilmeye cok uygun olmadigi da, bunlarin da etkisi olabilir ama ceviri disinda hikaye, karakterler, dil vs neredeyse hic ama hic bir seyi sevmedim kitapta. Cocuklara kotu ornek oluyor diye topa tutulan Roald Dahl'a bayildigimi soyleyeyim de, bu sevmeme durumum sadece yasaklanan icerikten kaynaklaniyormus gibi olmasin. Insan guzel anilari ya da zamaninda aci vermis ama etkisi azalmis huzunlu anilari dusundugunde gecmise ozlem duyabilir, bunun icin bunlari mutlaka biriyle konusmaya, birine anlatmaya gerek yok, hatta cogunlukla insan kendi icinde yasar bazi seyleri. Ama eger insanin gecmisinde cok tramvatik seyler yasanmissa, bunlari dunya uzerindeki her canliya anlatsa da ozleyecegini sanmiyorum, ornegin tacize ugrayan birinin bu olayi birine anlattiginda tacizciyi ya da evi soyulan, her seyini kaybeden birinin hirsizi ya da ne bileyim sevdigi biri oldurulmus bir kisinin bu olayi anlatinca katili ozleyecegini mesela. Ustunde dusunmeyince cok derin anlamlar tasiyan super bir soz gibi geliyor sanirim kulaga ama bence ici bos ya da en azindan benim icin hic bir sey ifade etmiyor diyebilirim. Çavdar tarlasındaki çocuklar listemdeydi ve kalan hepsini listeye aldım canım. Çok merciii 🙂 Bu arada hayırlı yolculuklar. Yolculuk dilekleri için teşekkürler. Umarım bayram dünüşü bir sürü İngiltere anım olur anlatacak. Belki eş zamanlı okuruz bazı kitapları. Ne hoş olur. Bu yol yazarlık atölyesinde hocamızın önerdiği kitaplardan biri hatta filmini de izleyin dediği Çavdar tarlasındaki asi Sonrasında filmini de izleyin dilerseniz. Seçimler sonuçlar teferruat asl olan biziz ve beraber duruşumuz ve samimiyetle söylüyorum ideolojim farklı olsa da arkamda duracak birileri istiyorum ve arkasındayım savunduğum değerlerden velev ki zarar görenlerin. Muhalefet etmek de çok koymetli sigorta olmak kılavuz olmak büyük sorumluluk. Yahu beraber mutlu ve güçlü olsun bu millet. Gelenekselce.. Aynen öyle düşünüyorum. Her birimiz aynı olmak zorunda değiliz; aynı düşünmek zorunda hiç değiliz. Ama bu durum çok farklı olmamızı da gerektirmiyor. Sadece bu kadar hırpalanmasak; daha mutlu, daha güler yüzlü, daha kendimiz gibi yaşasak. Ne güzel olur de mi? Belki o da olur bir gün. Kavgadan usanırız. Şükür ki kitapların dünyasında buluşuyoruz, ya da yazının; hiç olmadı güzel dileklerin. Sanki uzun zamandır buradan uzak kalmışım gibi ama yine de bir yazıyla kucaklandığımı hissediyorum. Bu duyguyu yaşamak güzel, teşekkürler. , Çavdar Tarlasında Çocuklar, Salinger'in kitabı. Çavdar Tarlasındaki Asi ise Salinger'in yaşamının anlatıldığı film. Filmi geçenlerde seyretmiştim, oradan biliyorum. Okumak da yazmak da çok güzel. Umarım hepimiz kelimelerin büyülü dünyasında biraz büyü, biraz da kendimizi buluruz.


Mesela çok tatlı blog arkadaşlarımızın başlattığı bir film maratonu var. Şimdiye kadar hiç böyle bir işe kalkışmadım ama işin içinde liste olduğuna göre ben de bu işe burnumu sokabilirim diye düşündüm. Eh, bu işe nereden kalkıştığıma, kimden esinlendiğime gelecek olursak. Limonata Tadında Film Maratonu'na ben sevgili Sibelynka'nın blogunda denk geldim; ama bu iş başka blogcuların başının altından çıkmış. Merak edenler Yasemin ve Büşra'ya uğrayabilir. Ne güzel bir şey düşünmüşler. 2018 yazı için seyredilecek 30 film. Sibel'in blogunda bu etkinliğe katılan blogcuların listesi var. Benim gibi sizler de bu arkadaşların film listesine göz atabilir; hangi filmi seyredeceğinize dair başka listelerde de biraz ışık arayabilirsiniz. Benim listem biraz romantik bir liste oldu açıkçası ama olsun. Ruhum bunu istiyor şimdilik. 2016-2017-2018 yapımı 30 film seçmek ve 9 Eylül'e kadar bu filmleri seyretmek. Ben şimdilik 30 film seçemedim. Sevdiğim filmleri seyretmek istiyorum çünkü. Sanırım seçtiğim bazı filmler de hemencecik bulunacak filmler değil. Olsun, duruma göre değişiklik yaparım. Önemli olan zaman kaybetmeden bir yerden başlamak ve günlerimi daha anlamlı bir hale getirmek. Önceki zamanlarımdaki gibi artık kendimi çok zorlamıyor, elimden gelenin en iyisini yapmaya çalışıyor, en önemlisi de olduğum halimle kendimi sevmeye çalışıyorum. - Gelelim benim listeme. Belki size de ışık tutar ucundan. ? Şimdilik 24 filmden oluşan bir listem var. Umuyorum ki kısa zamanda kalan altı filmi de bulacağım. Filmler hakkında yorumlarımı yazabilir miyim bilmiyorum. Yazsam ne güzel olur değil mi?Listemin eksik altılısından birini buldum ve seyrettim bu arada. Okuduğum ve çok etkilendiğim Joan Didion kitabının ardından yazarın kendisi hakkında çekilmiş bir belgeseline denk gelmek çok güzeldi. Joan Didion Belgeseli: The Center Will Not Hold. "Önemli olan zaman kaybetmeden bir yerden başlamak ve günlerimi daha anlamlı bir hale getirmek. Önceki zamanlarımdaki gibi artık kendimi çok zorlamıyor, elimden gelenin en iyisini yapmaya çalışıyor, en önemlisi de olduğum halimle kendimi sevmeye çalışıyorum." Bir kere daha beni can evimden vurdun. Bu aralar esiri olduğum mükemmeliyetçiliği bırakıp, hareketsizliğin tozunu silkip, yol almaya, olduğum gibi yola çıkmaya çalışırken yine senin satırlarında zihnimde dönüp duran kelimelere denk geldim. Her şeyi dört dörtlük yapmaya çalışmanın telaşı ve yükünü bir kenara bırakıp ben de bir yerden başlamaya çalışıyorum bugünlerde. Umarım senin gibi başarırım. Sevgiler, Kızdım elbette. Ama belki de haklı değildim kızarken. Birbirini takip eden bu döngünün içinde telaşsızlığı bu kadar uğraşmama rağmen hala çözebilmiş değilim. Çalışıyorum, gayret ediyorum. Kendi kendime sayıklıyorum. Sayıklamalarımın sana da iyi gelmesine çok ama çok sevindim. Romantik filmlere bayılırım. Umarım izlediklerini kısa da olsa yazarsın. Yeni filmler keşfetmek güzel olurdu. İzlediklerimi kısa da olsa yazar mıyım bilemiyorum. Yetişemiyorum. Şu aralar başka bir şeyle ilgileniyorum. Birkaç şeyi bir arada yapmaya çalışınca biraz ordan, biraz burdan oluyor. Ama şunu söyleyebilirim ki, Bookshop çok güzel bir film. Bir an önce seyret. Eminim çok seversin. Durağan ama naif bir film. Nora Ephron filmlerini seyrediyorum bu aralar. Liste halinde baştan geçiyorum. Ben de sana iyi seyirler dilerim. Tekrar hoşgeldin, ne iyi ettin de geldin! Sadece bir film seyrettim şimdilik ama devamını daha hızlı bir şekilde getireceğim inşallah. Phantom Thread'i bir gazla seyretmiştim. Diğerlerini seyretmedim. Bakacağım şekerim.


Dün gece yine uyuyamadım. Sabah şiş gözlerle kalkıp bilgisayarı açtım. Bir bardak çayı bile çekmedi canım. İçimden Meltem Gürle okumak geldi. Eskiden nefis bir blogu vardı. Ne zaman içim çekilse oraya kaçtığımı hatırlıyorum. Sonra sanırım kitap çıkardığından ve oradaki yazılarını da kitapta derlediğinden olsa gerek, benim gibi okuyucularına blogunun kapılarını kapattı. Şimdilerde güncel yazılarını okumak istersek BirGün'de yazdığı yazılarına konuk olmak gerekiyor. Meltem Gürle bir süredir Dublin'de yaşıyor. Yazdıklarından oraya bir burs sebebiyle gittiğini, gitme sebebi her ne ise orada onu yaparken de İrlanda'nın havasına, suyuna, yazarına, şairine değindiğini görüyoruz. Meltem Gürle sanki dokunduğu her şeyi güzelleştiriyor. Sanırım Meltem Gürle gözü neye değse güzelleştiren insanlardan. Bir yazısında her gün gittiği bir kafeden bahsetmiş; adını vermemiş kafenin. Bir yazısında da her perşembe 17.30'da uğradığı Dublin'in Güzel Sanatlar Müzesi National Gallery'nin 20 numaraları salonuna gidip seyrettiği bir tablodan bahsetmiş. Tahta bir dolabın içinde saklanan bu tablo İrlandalı ressam Frederic William Burton'a aitmiş ve her hafta sadece birkaç saatliğine görücü karşısına çıkıyormuş. Tablonun hikayesi de ismi de Meltem Hoca'nın yazısının içinde saklı. Rutine aşık biri olarak her perşembe peşine takılacağım bir şeyim olsun isterdim. Bir tablonun önüne geçip beklemek, üzerine nice anlamlar yüklemek ve yanından ayrılırken bir sonraki hafta orada olacağımı bilerek sessiz adımlarla uzaklaşmak. Geç gelen ve bana kendini bir türlü sevdiremeyen bu yaza dair güzel bir şeyler bulmak istiyorum; ince ruhlu şeyler... Naif cümlelerle dolu kitaplar okumak, beni bulutların ötesine taşıyacak şarkılar dinlemek gibi; dingin, sakin, rehavet dolu... Yaz sabahlarının bildiğimiz yaz sabahları gibi olmaması şaşırtıyor beni. Tıpkı kar yağışının haberini veren kış gecelerinin sabahı gibi uyanıyorum bu yaz her sabaha. Pencereyi açıp dışarıda aydınlık bir gün var mı diye merakla bakıyorum. Bazen umulmadık bir rüzgar çıkıyor karşıma, bazen de geceden beri fikrini değiştirmeyen nemli bir bir loşluk. Her birimiz bu yaza başka bir köşeden bakıyor bizim evde. Hayat olması gerektiği gibi akarken biz hayatımıza giren boşlukları sevgi ile doldurmaya çalışıyoruz. Demek öyle.. Karanlık mı sabahlar İstanbul'da ? Çok kötü. Ben de işe döndüm ve yeniden yazmak için zaman bulur oldum, iyi geldi. Meltem Gürle Boğaziçi Üniversitesinin efsane İngilizce hocalarından biri. Ne yazık ki ben kendisini orada tanımadım. Şans eseri denk geldim bloguna, yazdıklarına. Nefis şeyler. Çok ama çok seversin sen. Sonra blogunu izleyicilere kapadı. Orada yazdığı yazılarını da Kırmızı Kazak adlı kitabında topladığından dolayı olsa gerek. Mutlaka okumalısın o kitabı. Kısa kısa ama ruha çok iyi gelen yazılar. İnsanda yazma isteği uyandırıyor; bir de ben de yazabilirim hali. Yazıların özünde insana iyi gelen, güç veren bir şeyler var. Yıllardır BirGün'de yazıyordu zaten. Şimdi Dublin'deymiş ve bir evde pansiyoner olarak kalıyormuş. Yine çok güzel yazılar yazıyor ve ruhlara usul usul akıyor. Bu yaz bizim için büyük bir kaybın yaşandığı bir yaz oldu. Hastalık hali, endişeler, üzüntüler, sarıp sarmalamalar derken bir güneşli, bir yağmurlu aktı gitti. Hala sürükleniyoruz; ama ruhumuzu dinliyor ve iyi olmaya çalışıyoruz. Usul usul kendini belli eden bir sızıyla iyiyiz de aslında. Dediğin gibi okuyor, yazmaya çalışıyor ama yazamıyor ve hayaller kurmaya çalışıyoruz. Bayramda şu çok beklenen İngiltere-İrlanda seyahati var. @Özlemcim, uzun zamandır yazmıyordun, doğrusu ben de seni merak etmeye başlamıştım. Hatta sık sık sayfana gelip bakıyordum. Sonra Sezer'in sayfasında yorumunu görünce nedenini öğrendim. Hayat böyle bir şeymiş işte. Bize her çeşit duyguyu yaşatıyor. Sevinçler kadar, endişeler, kederlere de gebeyiz. İnsanın sevdiklerini vakitli/vakitsiz kaybetme korkusu ruhunda ince bir sızı bırakıyor. Şifalar, sabırlar... diliyorum. Bu yüzden sevdiklerimizle birlikte geçirdiğimiz ve el ayak tutarken gezebildiğimiz her an çok ama çok kıymetli. Misafiriz hepimiz! dünya, hepimizin evi. Bir gün o bizi bırakmasa da! hoş bu gidişle o da bizi hızlı bir şekilde terk edecek gibi görünüyor! ama biz onu mutlak bırakacağız!. Gezip görmek, bir o kadar da öğretiyor hepimize. İnsan, üzülüyor, ülkemizin gittikçe bilinçsizleşen, çirkinleşen yüzüne!. Ne boş ve ne gereksiz şeylerle boşa harcanan zamanlar!. Bu yüzden öncelikle çokça okumak, fırsat buldukça gezmek bizim gibi düşünen yüreklere iyi geliyor. Bir de yazmak tabi ki! Ruhumuz ferahlıyor. Aksi taktirde yaşamın gerçek yüzü oldukça ağır. Bir de bu yaz da üstelik daha da ağır! O zaman kendi dünyalarımızı güzelleştirmek kalıyor geriye. Biz güzel olunca, güzel bakınca hayata, bu sinerji de yayılır... İçinde sevgi barındıran pozitif duyguların gücüne inanıyorum. Çünkü hepimizin dileğidir; dünya daha güzel, daha yaşanır bir yer olsun. İstediğimiz budur bizim. Meltem Gürle'yi sevmene sevindim öncelikle. Sevdiklerimi, herkes sevsin istiyorum. Bu yaz böyle bir yazdı işte. Gidenlerin acısı bir yana, eksiklikleri koyuyor insana. Bir daha hiçbir şeyi aynı olmayacağını bilmek, onca güzel kelimelerin sahibi bir insanın bir daha kimsenin yüzünü güldüremeyeceğini fark etmek... Güzel insanların yeri doldurulamıyor. Kalplere dokunabilmek güzel elbette. Zaten hayatın sonunda da başka bir şey kalmıyor elde. Bunun dışında yazı nerdeyse bitirmişiz gibi hissediyorum. Ağustos'un peşinden okulların açılacağını bilmek hepimizi ürkütüyor 🙂 Aynı tempoya girmek, bir seneyi daha o sınav vardı, bu sınav vardı derken tüketmek 🙂 Oğlan boyumu çoktan geçti 🙂 Böyle hızlı büyüyünce insan ister istemez zamanın hızı karşısında dehşete düşüyor. . Meltem Gürle'yi ben de çok severim ama ne zamandır yazılarını okumuyordum. Ben de takip edeyim Birgün'den. Dublin'i onun gözlerinden görmenin tadına doyulmaz. Çok gitmek istediğim bir yer İrlanda, seneye inşallah. Atina insana iyi gelen bir şehir, umarım sana da iyi gelmiştir. Bayramda bir seyahat var. Uzun zamandır beklenen, üstüne kafa yorulan. Bana çok iyi geleceğini şimdiden hissediyorum. Oradan oraya koşturup duracağız. İngiltere, ardından İrlanda. Serinlikler içinde hoş bir seyahat olacak gibi geliyor. İrlanda özellikle heyecanlandırıyor beni.


Son zamanlarda seyahatlerimin seyri değişti: Daha sakin, daha dingin seyahatleri tercih ediyorum. Yine bir seyahate çıkarken çok heyecanlanıyor, yine gitmeden aklım bir karış havada dolaşıyorum. Fakat gittiğim yerde telaşa kapılmıyorum. Zevk alacağım şekilde düzenliyorum seyahatlerimi. Yola düşmek kadar beni mutlu eden pek az şey var. Yoldayken kendimle olma halimi seviyorum. Yolumu şaşırmamı, yanlış yöne giden trene binmeyi, ayaklarım ağrıyana kadar dolaşmayı, bazen aptallıklarıma sinirlenip bazen deli gibi gülmelerimi seviyorum. Bir yere gitmeden önce elbette internette şöyle bir geziniyorum; tercihim gideceğim şehrin edebi yanını anlatan bloglar. Filanca yazarın evi, dünyanın en büyük kütüphanesi, şehrin dört bir köşesine dağılmış kitapçılar gezip de görmek istediğim yerlerin başında geliyor. Diğer yandan milletin yediği yemekler, en hip restoranlar zerre kadar umurumda değil. Senenin birbirini takip eden her bir gününü sırf dünyanın bir köşesinde en havalı yemeli yiyeceğim diye çalışarak geçirmiyorum açıkçası. Üstelik bunu yazan tipler de pek sevimli gelmiyor bana. Ama ikinci gün nefis ötesi bir yere gittik. Amacımız Vouliagmeni tarafındaki plajlara gitmekti. Bir taksiye atladık. (Battı balık yan gider moduna geçiş.- 20 Euro civarı) Taksici bizi Vouliagmeni plajı yerine Voulagmeni Gölü'ne götürdü. Allahım ne büyük bir iyilik yapmış meğer bize. Atina'da görebileceğimiz en güzel yere gidip, en güzel denize girdik sanki. Elbette deniz aynı deniz efendim fakat gittiğimiz yerde deniz, denize dik uzanan bir dağ ile ayrılmış ve yolun karşı tarafında bir göl oluşturmuş. Burayı görünce gözlerime inanamadım. Giriş biraz pahalıydı. Kişi başı 15 fakat tesis de yemekler de nefisti. Verdiğimiz her kuruşu helal ediyorum. ? Vouliagmeni Lake için buraya tıklayınız da gözünüz gönlünüz açılsın. Buranın şehrin gizli bir köşesi olduğunu söylemeden geçemeyeceğim. Sonraki gün hava bozmasına rağmen yine yola düştük. Aynı yere fakat bu sefer plaj kısmına. Günlerden pazardı ve plajlar çoktan dolmuştu. Ne boş bir şezlong ne de altına sığınacak bir şemsiye vardı açıkta. Mütevazi plajların girişi görece daha ucuzdu (5 ) ama yer olmayınca uzaktaki lüks plajda şansımızı denemeye karar verdik. Orada da şezlong ve şemsiye yoktu, üstelik giriş kişi başı 30 idi. "Buraya girmek için önce cesedimi çiğnemeniz gerek." dedim bizimkilere. Allahtan biraz hukukumuz var da şehre geri dönmeye karar verdiler. Merkeze geri dönünce yemek yiyip kahvelerimizi içmek için bir kafeye girdik. Doğru karar vermişiz çünkü peşinden 1.5 saat durmadan yağan bir sağanak başladı. Aslına bakacak olursak ilk bakışta sevmedim. Bildik Avrupa şehirlerinin süsü yok üstünde. Yeni binalar yapılmasına rağmen eski binalarda zamanın izi çok belirgin. Şehrin tozunu alan bir el yok sanki. Fakat bir zaman sonra şehrin bir yanı usul usul sokuluyor yanınıza. İnsanların sevimliliği, konuşkanlığı şehri sevmek için bir etken elbette. Yemeklere gelince, doğru yere giderseniz ağzınızdan geçen her müthiş lokma kalbinize doğru ilerliyor. "Denizden babam çıksa yerim" ruh halindeki bir Özlem ve Kuzey için bunun ne anlam ifade ettiğini anlamanızı isterim. Her akşam deniz ürünleri yiyerek gözümüzü değilse de karnımızı doyurduk. Atina'dan asıl bahsetme amacım size yemek tavsiyesi vereceğim iki yerden bahsetmekti. Çünkü hem lezzetleri hem de fiyatları müthiş. Hatta müthiş ötesi. Öncelikle Vedat Milor'un tavsiyesi ile başlayayım. Yıllar önce yazdığı bir yazıda iki mekandan bahsetmiş Vedat Milor. İki restoran da hemen hemen aynı bölgede, Kallithea Bölgesinde, yani Alimos'a yakın. Ne yazık ki çok övdüğü Argoura kapalıydı. Gidip de restoranı kapalı görünce başımızdan aşağı kaynar sular döküldü. Ama enseyi hemen karartmadık ve tavsiye ettiği ikinci restorana gittik. Sonuçta kendisi gibi gurme değiliz. Burası onun en beğendiği restoran olmasa da memnun kaldığını yazısında belirtmiş. Hepsi nefisti ve çok ucuzdu desem. Ben yemeğimizin her lokmasından müthiş bir keyif aldım. Atina'ya gidecek olanlara şiddetle tavsiye ederim. ? İkinci gecemizde Antony Bourdain tavsiyesine kulak verdik. ?Son tavsiyeyi verip buralardan ayrılıyorum sevgili arkadaşlar. Balık, karides, kalamar derken ağzımın suyu aktı. Yemekler burada da çok iyiydi. Sanırım en pahalı yemeğimizi burada yedik. İçeceklerimiz dahil 54 . Yemek konusunda kesinlikle paralel düşünüyoruz. İşin acı yanı paramızın değersizleşmesi. Yoksa yediğiniz en pahalı yemek 54 atın euroyu koyun tl yi 54 TL. maaş dengesi açısından söylüyorum. Giriş ücretleri 5 ile 15 arası değişiyor. Çeşmede kişi başı 35 ila 100 arası değişiyor. 30 liraya 50 liraya Çeşmede doyamazsınız hem de böyle lezzetli balıklar yiyeceksiniz düşünün en az 200- 250 burda yanına euor koyalım. 200 250 Euro. türk tatil beldelerinin şansı TL nin değersizliği yoksa sinek avlayacaklar, ver elini Sakız, Simi, Samos. 1 saat bile değil yol. Hele ki vize probleminiz yoksa, freeshop bile karşılardı seyahatinizi. Neden -dı malum Euro olmuş 8 TL. Ayrıca bizim restoranlarımız kalamarı ve diğer deniz böcüklerini pişirmeyi bilmiyorlar. Sallıyorlar gitsin, diğer yakada yediğim kalamar lezzetini bu yakada hiç yemek nasip olmadı. Gelelim popüler kültür mekanlarına, yok gelmeyelim. Genelde paranla yaşadığın hayalkırıklığı. Ben diyorum ki bunu yazanların önemli bir kısmının damak zevki gelişmemiş, sadece tüketiyorlar. Tanıtım için teşekkürler.. Yemek kısmında ben de lezzete bakanlardanım galiba. Seyyar arabada bile yiyebilirim yeterki sevdiğim şey olsun. Hani şu ciks dediğimiz yerler beni de çekmiyor. Off bütün yemekler nefis görünüyor. Ancak ben de bir yere gitmeden evvel maalesef blog tavsiyelerini değerlendiriyorum. Bzı yerlere gerçekten bayılsam da bazı yerlerde hayal kırıklığı yaşıyorum. Atina'ya gidecek olma sebebim Akropolis ve Agora olduğundan, biz o kombine biletleri alacağız demektir:) Benzer zevklerimiz var, tarzına güveniyorum, o yüzden diğer tavsiyelerini de yazdım bir kenara Özlem.


Dublin'e aşık oldum. Daha önce söylemiştim. Olsun. Sevdiklerimize sık sık sevdiğimizi söyleyelim. Aslında şu bir türlü kavuşulamayan aşk gibiydi aramızdaki. Ben yaklaştıkça İrlanda minik adımlarla benden uzaklaşıyor, her seferinde de arkasına dönüp aklımı başımdan alan bir gülücük atıyordu bana. Uzun bekleyişlerden, vize için fazladan ödenen paralardan, seyahatin önüne eklenen Londra gezisinden sonra James Joyce'un okumayanların dahi ismini ezbere bildiği Ulysses isimli kitabının adını taşıyan feribotla Dublin'e vardık. Yağmurun biz Dublin'e varmadan az önce şehrin üzerinden geçtiği ılık bir akşam üstüydü. Denizin mavisinden yüzümüzü çevirip merkeze giden otobüse attık kendimizi. Biraz trafik vardı, otobüs de çokça ışıklarda durdu. Şehre varmamız geciktikçe heyecanlanmaya başladım. Nihayet Temple Bar Bölgesi'nin olduğu yerde inip de otelimize yerleşince benden mutlusu yoktu. Pencerenin dışından odanın içine ulaşan müzik Dublin'de olduğumuzu bize anımsatıyordu. Yemeğin ardından inanılmaz bir yorgunluk sardı bizi. Otele dönünce serin Dublin gecesinde yorganın altında mışıl mışıl uyuduk. Sabah kalkınca da iş iş olarak şehir turuna soyunduk. Öncelikle gezme aşkınızın alevlenmesine sevindim. Gezmek çok güzel. İrlanda çok güzel bir yer. Farklı, sakin, keyifli. Eminim çok beğenirsiniz. Biz İrlanda'dan Türkiye'ye döndük ve hiçbir sorunla karşılaşmadık. Sizin de karşılaşacağınızı zannetmem. Girişle ilgili bir sürü spekülasyon olsa da çıkışta hiçbr sıkıntı yok. Keyifle gezin. Sevgili Özlem hep hayalimdeki şehirleri görmüşsün. Edinburg, Dublin, New York.. Parisi ki neyse gördüm. Ben de sen gibi çok seviyorum. Oraya 4-5 gitmişliğim oldu ama şu vize alma hikayesi zorluğundan en çok şu gidemediklerim.. Dublin'e kavuşmam zor oldu. Son zamanlarda en çok insanların biraz daha az olduğu yerleri sevdiğimi fark ettim. Güneşli destinasyonlar hep çok kalabalık. 🙂 Şaka değil bu söylediğim. Güneşi, yazı, insana verdiği o savrukluk hissini elbette çok seviyorum ama sıcak havaların kalabalığı yoruyor beni. Nefes alamıyorum. Bu yorgunluğu kalabalıklara ve havanın sıcaklığına bağladım. Yağmurlu destinasyonlar hoşuma gidiyor. Işıl ışıl parlayan parke taşlı sokaklar, yağmurdan korkmadan kendilerine yaşam yolu açan insanlar, kısmen sakinlik, sokakların ıslaklığının insana verdiği temizlik ve arınmışlık hissi. Birkaç gün önce Paristeydim. Mutluydum. Paris beni her zaman mutlu ediyor ama kalabalık bunalttı yine. Notre Dame'ın önü kapatılmıştı. İnsanlar yığılmış fotoğraf çekiyordu. Shakespeare and Co. Kitapçısına giridm. Gün ve gün büyüyor kitapçı. Hiç fark etmediğim duvarlar kaldırılıyor, kitap rafları ekleniyor ardından. İnsanlar akın akın kitapçının labirentvari koridorlarında geziniyor. Özlediğim yeni dünya bu değil. Biliyorum bu istediğim şeyi istemek, dilemek hakkım da değil. Nasıl ben geziyorsam, herkes gezer. Ama bu değil anlatmak istediğim. Sanki sevdiğim her şey tükeniyormuş gibi hissediyorum. Ve bu his kırgınlık ve yorgunluk hali bırakıyor üstümde. Aylin, sana yazacak çok şeyim var sanırım. Bir yerlerden anlatmaya başlayacağım. Söz. Özellikle ev halkı. Önceliğimi ben belirliyorum. Bir dönem fedakarlık hissi iyi geliyor, sonra bunaltıyor. Yorumun kendime getirdi beni. Yorum yazana kadar bir yazı yazdım. Keşke daha çok yazabilsem ama yetemiyorum sahiden. Nasıl da aynı hisleri paylaşıyoruz. Biraz kalp kırıklığı, çokça ilerleyen yaşın bilge dokunuşu, biraz da çok emek verilen şeylerin ilgi görmemesi sebebiyle olsa gerek uzakta duruyorum ben de bir şeylerden. Planlı değil ama farkında olmadan kalbimi dinleyerek. Sakince oturmak istiyorum en çok. Beynimin hırçın sesini duymamayı başararak kalbimin usul fısıldamalarına kulak vermek istiyorum. Oluyor mu dersen, "zor" diye cevap veririm. Hayat zorluyor beni. Zamanla birlikte, zamanın geçtiğini fark ederek, daha da yumuşayıp bilge olacağıma sertleşiyorum. Sorumluluk denen şeyler bitmiyor. Gönlünce yaşamak da pek kolay değil. Seni sen olmaktan alıkoyan ama çok sevdiğin şeyler var. Nihayetinde çayımı demliyorum, elime Harry Potter'ı alıyorum ve nefis bir dünyaya doğru yola çıkıyorum. Ne yazsam bilmiyorum. Kelimeler biraz eksik bu aralar ve demek istediklerimi anlatmıyor. İyisi mi susuyorum ama seni de çok özledim. Patti'nin bir kitabı türkçeye çevrildi. Adanmışlık. Çok iyi gelir sana. Bir bak bakalım. Harika bir ülke İrlanda. Kırsal kesimi de şehir merkezi kadar enfes. Ben de İrlanda' ya gitmek istiyorum. Kahve fotoğrafı beni benden aldı. İrlanda'ya aşık olarak geri döndüm. Havasından suyuna her şeyi iyi geldi ruhuma. Ben de şimdiden bir daha İrlanda'ya yolum düşer mi diye merak ediyorum. seviyorum okumayı. sanki ben de geziyorum.. Senin blogunda durum ne bilmiyorum ama ben kendi blogumdaki istatistiklere bakınca gezi yazılarının pek de okunmadığını görüyorum. Yazmayı çok istiyorum ama bunca emekle yazdığım yazıların okunmadığını görünce de değer mi diye düşünüyorum. Zaten defterimde kendim için yazdıklarım duruyor. Ee, o zaman diyorum. Üşte o yüzden telefonun ulaşamayacağı dağlara çıkmak istiyorum. Her birimizin elinde bir telefon birbirimizle konuşmaz olduk. Hele ki seyahat masrafları. Uzun uzun düşünüyoruz biz de. Azaltmaya başladık zaten. Düşünüyoruz, tartıyoruz. Çok istediğimiz bir yerse gidiyor; eskiden kafamıza esince gittiğimiz yerleri düşünmeden eliyoruz.


Londra'dan Dublin'e nasıl gidilir? Seyahate çıkmadan önce kafamızı en çok kurcalayan soru buydu. Londra'ya gitmek, sonra da oradan Dublin'e geçemeden bir de geri dönmek vardı işin ucunda. Londra'yı tüm güzellikleriyle bir kenara bırakırsam seyahatimizin diğer kısmını oluşturan İrlanda'ya vurulduğumu hemen belirteyim. Gitmeden önce kafamda nasıl bir İrlanda yarattığımı bilmiyorum; lakin vardığımda karşıma çıkan Dublin'e ilk görüşte aşık oldum. En sevdiğim üç metropol var: Paris, New York ve Londra. Bu üç şehir de bir şehri yaşam merkezi yapan her şeye sahip. Kültürel olayların yanında, yürüme mesafesinde olan parklarıyla da konuklarına ev sahipliği yapıyor. Dublin, sınırlarını biraz genişletirsek İrlanda ise bence bambaşka bir coğrafya. Son zamanlarda kendimi doğanın kollarına teslim etmek arzusundayım. Yaş aldıkça daha çok yürümek, mevsimlerin daha çok tadına varmak, yağmur altında ıslanmak, bir ağacın altına yerleşmiş ahşap bir bankta sessizce oturmak, susmak ve dinlemek istiyorum. İnsan sesinden ziyade dalların rüzgara eşlik ederken çıkardığı sesleri, ayağımın altında ezilen kuru yaprakların hışırtısını, taşların şarkısını, ağaçların fısıltısını, yağmurun ninnisini duymak dileğim. Yazı, denizi, güneşi çok sevmeme rağmen kuzeyden esen hafif rüzgarlara teslim etmek istiyorum kendimi. Güneşin altında yürümek zor elbette; malum güneş insanı hep uzanmaya, miskinliğe davet ediyor. Saymaya çalıştığım onca sebep yaz mevsiminde konuk olduğumuz serin İrlanda'yı sevmemin sebepleri olabilir. Üstelik genellikle ilk kez gittiğim şehirler/ülkeler de çok iyi karşılar beni. Dublin'de anılarımda yer edecek bir yolculuğun ardından ulaştığım bir şehir oldu. Londra Euston İstasyonu'ndan trene atlayıp, keyifli bir tren yolculuğunun ardından Holyhead istasyonuna vardık. Burası Dublin'e ulaşmak için bineceğimiz feribotun olduğu limandı. Hayatımda belki de ilk ve son kez üstünden geçeceğimiz bir kıyı kentiydi Holyhead. Feribota binmeden hemen önce görevlilerin önünde kuyruğa girip pasaportlarımızı uzattık, bavullarımızı teslim ettik. Avrupa Birliği'ne üye olmayan ya da diğer gelişmiş ülke pasaportlarından birine sahip olmayan her dünya vatandaşının başından geçen bürokratik işlemler. 😬Feribota binmeden önce İngiltere'de kaç gün kaldığımızı sordular. İrlanda'ya gelmeden önce İngiltere'ye uğramamızın sebebi buydu çünkü aldığımız İngiltere vizesi sayesinde İrlanda'ya geçiş yapabiliyorduk. Bu vize ile önce İngiltere'ye girmemiz, ardından İrlanda topraklarına geçiş yapmamız gerekiyordu. Feribottan inerken de yine görevlilerin önündeki sırada yerimizi aldık, pasaportlarımızı uzattık, İrlanda'da kaç gün kalacağımıza dair sorulara cevaplarımızı verdik. Dünya globalleşirken, sınırlar birbiri peşi sıra kalkarken, biz Türkler için yola çıkmak daha da güçleşiyor gibi geliyor bana. Üstelik bu işler için bir dolu parayı da gözden çıkarmamız gerekiyor. Eh, bunca para harcanmasından sonra her seyahatten sonuna kadar zevk almayı kendime bir görev edinmiş de olabilirim. - Ya ucuz havayolu şirketlerinden birinin uçağına atlayıp soluğu Dublin'e alacaksınız. - Ya da kombine bir bilet alarak önce bir tren yolculuğu yapıp, ardından da çok konforlu bir feribot yolculuğu ile deniz yoluyla Dublin'e varacaksınız. Bu ikinci yolculuk seçeneği nerdeyse bir günü alsa da, tren yolculuğu boyunca tren penceresinden akan manzaralar; ardından son derece konforlu bir feribotta çayınızı, kahvenizi içip sandviçinizi yerken ilerleyen bir feribotun içinde yol almak seyahati unutulmaz kılıyor. Üstelik gezinin ilk kısmını oluşturan Londra kısmında öylesine yorulmuştum ki, tren ve feribot yolculuğu dinlenmeme yaradı. Yol boyunca bir masaya kurulup gezi notlarımı yazdım. Feribottan indikten sonra Dublin şehir merkezine giden bir otobüse bindik. Feribot iskelesi ile şehir merkezi birbirine yakın olmasına rağmen, ağır ilerleyen trafik ve bitmeyen trafik ışıkları sayesinde şehre ulaşmamız bir hayli vakit aldı. Sonunda otobüsten inip de meşhur barların olduğu sokağa adım atıp nemli kaldırımlar ve barlardan yayılan müzik sesleriyle karşılaşınca Dublin'e sonunda geldiğimizin farkına vardım. Bu otelden daha pahalı otellerde de kaldım ama adamların günahlarını bile bırakmıyorlar. O yüzden Temple Bar Oteli'ni çok sevdim. Verdikleri birer şişe suyla, iki çikolata ile en önemlisi de konforlu yataklarıyla benim kalbimi çaldılar. Dublin'e gitmeyi düşünürseniz, otelin fiyatını bir kontrol edin. Önceden rezervasyon yaparsanız uygun bir fiyat yakalayabilirsiniz. Bu arada, otelde konaklarken hemen yanındaki spor salonundan ve oranın havuzundan da yararlanabiliyorsunuz. Ben mayo götürmemiştim. Ama önceden bilirseniz akşamları gidip yarım saat olsun keyif yapabilirsiniz. Temple Bar Bölgesi, İrlanda'da özellikte Dublin merkezli filmlerde gördüğünüz gibi. Barların hepsinde canlı müzik var, gitar tınıları sokaklara kadar yayılıyor, gece yarıları hatta gecenin sabaha dönük yüzünde bile dışarıdan canlı müzik sesleri ve kahkahalar geliyor. Odaya girdiğimizde başucu sehpalarına bırakılmış kulak tıkaçlarından gecelerin nasıl geçeceğini insan bir çırpıda anlıyor. Dublin, kesinlikle gidilmesi gereken şehirlerden biri. Sabahları erken kalkıp dağlara doğru yol almayı da göze alıyorsanız daha da güzel bir ülke haline geliyor. Meltem Gürle'nin Dublin'le ilgili anlattığı güzel bir hikayeyi okumak isteyenler BURAYA buyursunlar. Aktarma iyi olmuş, vakit varsa en güzel şey bence de. Kesinlikle haklısın. Hatırlarsan biz bu seyahate bir sene önce çıkmaya niyetlenip vizeler çıkmayınca da bir dolu zarar etmiştik. O zaman da ekip olarak bu oteli ayırtmıştık. Tabii, euro/pound falan daha ucuzdu. Hatta şimdinin yarısı kadardı. Onlar gidip bu otelde kaldılar ve çok beğendiler. Sonra, bu tatil için biz bu otele baktık fakat çok pahalı olduğu için buraya yer ayırtamadık. Fiyat uçmuştu. Selçuk başka bir otelden iptal edilebilir bir oda ayırttı. Ardından da nerdeyse iki günde bir otel sitelerine girip bu otele baktı. Hiç düşmedi fiyatı. Gitmeden on gün önce nasıl olduysa otelin fiyatı düştü ve bizim rezervasyon yaptırdığımız otelle aynı fiyata geldi. Yukarıdan bir göz bize bir kıyak yaptı sanırım. Hemen diğer oteli iptal edip bunu aldı selçuk. İnanılır gibi değil. Yani belki kollamak gerekebilir. İzledim, izledim; hem de çok severek birkaç kez. Gitmeden önce yine seyrettim. Gece otel odasındayken dışarıdan gelen müzik sesleri de bana hep bu filmi anımsattı. O naif İrlanda filmlerinin etkisendeydim tüm seyahat boyunca. İrlanda şarkıları, efsaneleri, gürültücü İrlandalılar hep bizimleydi. Sanırım bu seyahat ömrüm boyunca gülümseyerek anacağım bir seyahat olacak. Senin gezi tecrübelerin ve değerlendirmelerin şahane... Ne-nasıl-neredenlerle devam eden güzel bir kılavuz.. Blog yazmak tuhaf bir şey galiba; ya da ben iyiden iyiye garipleştim. İnsanlar da öyle! Geldiğin için sağol. İnsan blogunun hep konukları olsun istiyor.


Kitap öylece duruyor; masanın üstünde. Okunacağı bir zaman var. Üstündeki kız çocuğu ona en çok ihtiyacım olduğu zamanı bekliyor. Ne zaman bilinmez? Ben de bilemem bu zamanı. Günü gelince elim gidecek, kitabı alacak ve okumaya başlayacağım. Gecenin renginden bahseden bu kitabı okumam için zamanın benim zamanımla bir olmasını beklemem gerekiyor. Elbette bu yazdığım şeylerin benim dışında geliştiğini bilmiyorum. Sonradan dile gelen büyülü cümleler gibi, bir zaman sonra, hayat bana bir yitiş daha verdikten sonra fark ediyorum. Acıyı bu kitapla parçalara ayırdığımı; ölümün de yaşamın yanında yaşadığını anlıyorum. Ölüm, yaşayan bir şey ve yaşamaya hep devam edecek. Mavi Geceler'le ve Joan Didion'la böyle tanışıyorum ben. Kitap onu okumam gerektiği zamanı biliyor, bekliyor. Haftasonları İstanbul-Akyazı arasında yaşadığımız, gittiğimiz ve döndüğümüz koca bir yaz; 2018 yazı. Bu yazın nemli bir dönemine Joan Didion'un kızını kaybedişinin kitabı eşlik ediyor. Kitap bir nevi ölüme yakılan bir ağıt ama ninni gibi. Ölümden bahsetmeyi sevmiyorum. Ölümleri içimde yaşıyor, hislerimi bir defterin sayfalarının arasına sıkıştırıyorum. Bazen de kendi kelimelerimin dışında başka kelimelere ihtiyaç duyuyorum. Joan Didion o kelimelerin sahibi oluyor benim için. Kızını kaybetmenin acısını kızının en mutlu olduğu zamanlardan başlayarak anlatıyor. Ona kavuştukları ilk andan yola çıkıyor, gelin olduğu gün saçını süsleyen çiçeklerden bahsediyor. Beyaz gelinlikle bir kilisenin merdivenlerinden yukarı çıkan kızının saçlarının arasına karışan çiçekler acının içinde bahar gibi tomurcuklanıyor. Mekanlar değişiyor ama kızına duyduğu sevgi hep aynı kalıyor. Bütün anne babaların bildiği bir sevgi bu. Anlatması güç. Çok güçlü, yangın gibi. Acıyı sevgiyle süsleyerek kelimelere döküyor Joan Didion. Sevdiğim başka bir kadının, Patti Smith'in kelimelerinin izi gibi Joan Didion'un kelimeleri. Hal böyle olunca kelimeler dört bir yanımı sarmalıyor. Tıpkı Patti gibi gün gelip yine Joan'ın kelimelerine sığınacağımı, üşüdüğümde bu kelimelerle üstümü örteceğimi biliyorum. Sevdiğim kadınların büyülü cümleleri hayatımı süslüyor ve arada tökezlediğimde sırtımı okşuyor. Bazı kitaplar nedensiz değiyor insanın eline. Sıkı sıkı tutuyor. Güç veriyor. Sizin farkında olmadığınız bir hikayenin köşesinden hayatınıza sızıyor, sizinle birlikte akıyor. Mavi Geceler benim için öyle bir kitap. Umarım, eğer bir gün okursanız, sizin için de böyle bir kitap olur çok sevdiğim bu kitap. Tarihçi bir kadın, hem de yazar. şahane. Merak ettim, heyecanla bekliyorum. Pek aynı şeyleri sevmiyoruz sanki, hahaha 🙂 Kitap anlamında. Karl'ımı da sevmemiştin. İnşallah Joan'ı seversin. Öpüyorum çook. Natalicim, sen öylesin asıl. Sözlerin kadar güzel, incesin. Çok seviyorum seni. Etrafında sana ulaşmaya çalışan sesleri duymak gerekiyor aslında. Bazen hareketsiz kalmak, bazen susmak, içinden geliyorsa da coşmak. Bu aralar okuyamıyorum mesela. Kelimeler üstüme üstüme geliyor. En sevdiğim yazarların kurduğu cümleleri beğenmiyorum. Böyle tuhaf bir hal var üzerimde.


Tuhaftır ki internette de gezinmiyorum. Yıllar oldu bilgisayar başından da olsa haber okumuyorum. Hepsi birbirinin aynı gazetelere bakmanın bir anlamı yok gibi geliyor. Sevdiğim yazarların yazılarına uğruyorum aklıma geldikçe. Evden işe, işten eve gidip geliyorum. Ülkede süregelen kriz havası elbette bizim işte de var. En çok duygusal yıpranmadan şikayetçiyim. Stresle başa çıkamıyorum. Üzerime yapışmış bir umutsuzluk hali var eteklerimin, elbiselerimin kıvrımlarında. Emekliliği yavaş yavaş çağırıyorum kendime. Gelmiyor. Evde olma halini hayal ediyorum. Sonra da bir korku kaplıyor içimi. İşimi çıkarırsam kendimden benden geriye ne kalır diye merak ediyorum. Yukarıdaki fotoğraf bir hayalden ibaret. Dün bir ara Kuzey ders çalışmaktan bunalınca ve kendi köşesine çekilince, ben de apar topar mutfaktaki köşeme gittim. Buzdolabında bir poşetin içine sıkıştırılmış, biraz daha beklerse bozulacağını avaz avaz bağıran kesilmiş bal kabakları vardı. Annem güzel yapar bal kabağını. Acelecilikten ve zamansızlıktan olsa gerek annemin yaptığı gibi üzerine bir miktar şeker ekleyip kabakları kendi haline bırakmadım. Küçük bir tencereye yerleştirdiğim bal kabaklarının üstüne biraz da su ekleyip kısık ateşe teslim ettim kendilerini. Ardından da çay demledim. Çay demlenene kadar bir şeyler atıştırdım. Tatlı da akabinde oldu zaten. Hemen soğusunlar diye cam bir kaba yerleştirdim anne tatlımı. Bir bardak çayımı alıp bilgisayarın başına yerleştim. Oturmaktan artık çöken sandalyelerimizden birine yerleşince bana da bir mutluluk hissi peydah oldu. Dışarıda aydınlık bir pazar günü yaşanıyordu, evimdeydim, çayın fokurtusu kulağıma kadar geliyordu. Her şey geçiciydi ve biz ev ahalisi hayatın günlük meşguliyetlerinin peşinden koşarken bir sürü şeyden geri kalıyorduk. Güzel şeylerden bahsediyorum elbet. Bir film için sinemaya gitmek, İstanbul'un hayhuyu içinde deniz kenarında dolaşmayı unutmak, bir çay bahçesine uğramak, sonbaharın keyfini çıkarmak gibi. Eh, okul açılınca böyle oluyor bizim evde. Başka evlerde ne yaşanıyor bilmiyorum ama biz de böyle! Sınav haftası geldi mesela ve Kuzey ders çalışmak istiyor haliyle. Başka türlüsü de mümkün değil zaten. O çalışınca biz de yakınlarında oluyoruz. Benim etrafında olmamı istiyor. Ben buralarda kalsam da Selçuk iş için bir yerlere uçup duruyor. Ve hayatımıza sabah altıda başlayıp, gece on bir, on iki gibi uykuya yenik düşüyoruz. Hadi yeni yıl pazarlarına gidelim birkaç günlüğüne. Öyle! Hayal kuruyorum işte. Oturduğum yerden, mutfaktan dışarı bakarken ve elimde bir bardak çay varken. Bana hayat eğer demli bir bardak çayım varsa hep daha kolay geliyor. PS 1: Sevgili arkadaşlar hala bakınmaya devam ediyorum. Bu arada durmadan Harry Potter okuyorum. Geçen sene Kuzey'e 2018 senesinde Harry Potter kitaplarını okuyacağıma söz vermiştim. Şimdilerde sözümü yerine getirmek için uğraşıyorum. Hayattan, Harry Potter kitaplarından, ailece aynı hayalin içinde dolaşmaktan ve sihir dünyasından çok keyif alıyorum. Okumak çoğunlukla yazmaktan daha kolay geliyor. O yüzden, biraz da hayatın ara ara ruhumu yormasından buralara uğrayamadım. Oluyor bazen öyle; bu aralar biraz daha fazla, biliyorum. PS 2: Arzu beni yorumunla kendime getirdin. Teşekkürler. Harry Potter'ı ben de çok severim. Lisede başlamıştım okumaya, son kitaplarını 20'li yaşlarımda bitirdim. 40'lı yaşlarıma gelince seriyi bir daha okuma hedefim var. Belki ileride çocuğumla beraber de okurum. Her yaşa, her kesime hitap eder Harry Potter. Sonra Kuzey çok ısrar etti oku diye. Bir başlayınca da devamı geldi. Üstüne üstlük çok ama çok sevdim. Bir de doğru zamanda okumuşum gibi geliyor. Yani kendi doğru zamanımda 🙂 tam da bu dünyadan biraz bunalmışken, büyülerin dünyasında yol almak iyi geldi. Özlem Hanım, yine beni anlatmışsınız sanki, emeklilik ve sonrası, duygular, duygular ve bir bardak çay... Ne mutlu ki bana,. bana iyi geldiğiniz gibi ben de size iyi gelmişim. Bazen bir cümle hatta tek bir sözcük her şeyi değiştirebiliyor. Yaşasın duygular, yaşasın kitaplar ve yaşasın çay. Sevgiyle ve huzurla kalın. Bahsetmez miyim sizden? Bana yazdığınız yoruma istinaden oturtum yazdım. Bazen hiç bir şey yapmak istemiyor canım ama bu halim de yoruyor beni. Sebep oldunuz bana. Bir iki kelam etmem için. İşten ziyade insanlar yoruyor beni. İş hayatına artık pek de tahammül edemiyorum. Ama yapacak bir şey yok. Çalışmadan da olmuyor. Sadece biraz daha iş stresimi yönetilmeyi dilerdim. İş hayatı sahiden hatayı ve yumuşaklığı kabul etmiyor. Öyle olunca edebiyatla ilgilenmek isteyen, yürümek, dinlenmek isteyen ruhum çalkalanıyor. İyi ki arada kaçabilme imkanım var da dayanabiliyorum. Yoksa ne zor burada hayat. Yorumunuz için tüm kalbimle teşekkür ederim. Bana nefes oldunuz. Zaman hepimizin ortak sorunu, elimizden akıp gidiyor. Demli bir çaya kim hayır diyebilir ki. Noel pazarları harika. Yeni bir yıla başlamanın ruhunu çok seviyorum. Hep keyifle beklerim başlangıcı. Işıl ışıllık can veriyor bana. Küçük hediyelerle mutlu etmek de cabası. Yorgunluk var ama silkinmeliyim bunu da biliyorum. Öncelikle geç cevap için kusuruma bakmayın lütfen. Her şeyi yapmaya çalışınca ortaya böyle bir durum çıkıyor, oysa en çok evdiğim yerlerden biri blogum. Yeni yılları, yeni başlangıçları ben de seviyorum. Ne ki son zamanlarda zaman daha da hızlı akıyormuş ve ben yeni yıllar için sevinirken geçen zaman bana kahkahayla gülüyormuş gibi geliyor. Hayat güzel elbette. Bunu hiç unutmamam gerek. Demli bir çay... En sevdiğim. hep sevdim çay içmeyi, hala da her derdime devaymış gibi geliyor. Şimdiden güzel bir yıl dilerim size. Eminim aralık ayına yine kesişir yolumuz buralarda ama olsun. Yine bir telaş haliyle yazamazsam bilin istedim. Hayattan kopmalar, şişmeler, vakit ile savaşmalar maalesef ki hepsi malum orta yaş çilesiyle doğru orantılı olduğunu düşünüyorum. Eşim ve ben de bahsettiğiniz ruhsal yorgunlukları yaşıyoruz. Sebeplerini yazmayım, zira vaktiniz yok okumaya, onu gördüm. Hayran olduğum konu 2012 yılından bugüne yazıyor olmanız. Kutlarım. Muazzam bir enerji. darısı bana olsun. Yazmak iyi geliyor bana. Eminim ki size de iyi geliyordur. Yoksa yazmazdınız herhalde. İstanbul çok yorucu bir şehir; insanları da. Hiçbir şeyi beğenmeyen bir toplum olduk. Mutsuzuz. Keşke olmasak. Kendim de başa çıkamasam da güzel şeylerden bahsetmek istiyorum sadece. Ülke meselelerini oy verdiğimiz insanlar çözsün, biz de küçük dertlerimizle uğraşalım istiyorum ama olmuyor. Hikaye paylaşsam ne güzel olur di mi? Ama gidince biraz kendi keyfime düşüyorum sanki. 🙂 Bu sefer paylaşırım inşallah. yelkenleri suya indiren de benim. Ev sıkıntıları, iş sıkıntıları, Ne güzel bir dilek "hep yazmak". Ama çok bunaldık. O da ben de! Bu ne ya diyip duruyorum. Bana sanki lisede üniversite seviyesinde ders yapıyorlarmış gibi geliyor. 9 çok ağır bence. Çocuklar bizim yapacak bir şey yok. Bir gün tanıdık olduğumuz hallerine geri dönecekler emin ol. İki sene beklemek lazım sadece. Noel Pazarları için de biletimi aldım, rahatladım. Keşke biraz daha ruhum hafif olsa da daha çok yazsam, daha çok mutlu olsam. Seneler geçtikçe huysuz bir kadın oluyorum sanırım. Çok teşekkür ederim. Dört gözle bekliyorum tatili. Bak çay konusunda sana tamamiyle katılıyorum... Çayın fokurdadığı bir evdeysem huzurla dolabiliyorum yeni bir meteor yağmuruna kadar tabi ki.. Durum şu ki, modern dünya yoruyor insanı. Okulu ele alalım mesela. Yahu, kolay değil bu çocukların bu kadar dersle tek başına başa çıkması. Benimki tek çocuk, hani hep yanında olmamdan dolayı beni yanında istiyor olabilir ama zor be Şebocum. Kuzey 9. sınıfta şu an. Fiziği, Kimyası, Biyolojisi derken kendini şaşırdı zavallı. Ee, bunun matematiği var. İngilizceden devamlı yazılacak makalesi var derken biz büyüklerin zamansızlığından çocuk da şikayet etmeye başladı. Nasıl bir eğitim sistemiyle ortaokuldan başlıyor çocuklar at gibi koşturmaya. Bırak ucunu desen, ee sonrasında ne olacak? Çocuk da başarılı olmak istiyor. Velhasıl bana geldiler. Sabah altıda kalk, gecenin köründe yat; iş desen bin tane problem, ülke gündemi hiç dinmiyor zaten... Offf ki off haldeyim. Hayatım geçiyor, ben ne yapıyorum kardeşim ruh halindeyim. Noel marketleri için bu sıkıntının içinde bileti aldım. Umarım bir telaşla aldığım biletler Kuzey'in sınavlarına falan denk gelmez. Almanya, Fransa olmadı. Uçak fiyatları uçmuş. Ben de Budapeşteye aldım biletleri. Rahatladım. Kendime hayal edecek bir şey verdim. Hayırlısıyla gideceğiz inşallah. Halini anlıyorum ve seni çook öpüyorum. Zamansızlık benimde en büyük sıkıntım. Da az uyuyup daha çok uyanık kalmak istesem de bizim evde de yatış ve kalkış saati sizde ki gibi. Kız erken yatıyor lakin sabah erken kalkacağım için bende ın bir en geç onbir buçuk gibi yatıyorum.. Tatili bekliyorum ki geceleri daha uzun oturayım. Ah hayal kurmak Çok severim hele sihirli dünyaları, kitapları ve filmleri çok severim En azından izlerken beni çok mutlu ediyor Henüz Harry Potter kitabı okumadım ama izledim filmlerini Hemde severek. Ne yazdan memnunum son zamanlarda ne kıştan. Kendimi hiçbir mevsime, hiçbir aya sığdıramıyorum. Hayat akıp gidiyor; bense sabah erkenden kalkıp dayanabildiğim kadar geceye dayanmaya çalışıyorum. Kuzey'le ders çalışıyoruz çoğunlukla işten sonra. Bana ihtiyaç duyuyor. Ben de onunla olmaktan mutlu oluyorum açıkçası. Daha ne kadar bana ihtiyaç duyacak ki zaten? En fazla bir sene daha. Lise de bitecek, sonra üniversite ve yüzünü ancak tatillerde göreceğiz. Bir yanım bunu diyor. Diğer yanım gecenin bir yarısı olup da yine kendim için bir şey yapmadığımı fark ettiğimde telaşa kapılıyor. Yazmak iyi geldi azıcık olsa da. Yorumun da iyi geldi. Çok teşekkür ederim.


Gezi yazısı yazmak zor iş! Vallahi kendim de yazıyorum diye demiyorum. İşin aslı bu! Ya da ben çok takılıyorum, çok inceliyorum, yanlış bir şey yazmayayım diye çabalıyorum da o sebepten. Böyle düşünüyorum! Son zamanlarda garip bir hal geldi üstüme. Bir şey yazarken uzun uzun düşünüyorum; yazıyorum, beğenmezsem siliyorum. Blog yazısının da kendi içinde bir güzelliğinin olmasını istiyorum. İş, gittiğin bir yeri yazmaya gelince de işin rengi benim için iyiden iyiye değişiyor. Peki, bir seyahate çıkmadan önce ben hangi soruların cevabını arıyorum? Genellikle seyahatin gününe gezi yazılarına bakarak karar vermeye çalışıyorum, ara bağlantı yollarını araştırıyorum, araba kiralamaya uygun bir yer mi ona bakıyorum. Çevrede gidilecek nereleri var, Unesco Dünya Mirası Listesi'nden bir yer görebilir miyim? İşte bu yüzden, kendim bir seyahate çıkmadan önce hangi soruların cevabını arıyorsam bloga da o soruların cevabını yazmak istiyorum. Kafamda uçuşan bir diğer pis düşünce de şöyle: Nasıl sanat sanat için yapılıyorsa ; seyahat de insanın kendi için yaptığı bir şey. Bu durumda gezen adam ne isterse onu yapsın, ne kadar anlatmak istiyorsa o kadarını anlatsın, ya da hiç anlatmasın. Bu düşüncemi de açıklayayım size sırası gelmişken. Efendim, ben yaşım ilerledikçe bencil bir insan olmaya başladım. Çayı kendi keyfim için içiyorum, seyahatlerde hoş görüneceğim diye afili bir elbise giymeyip kot pantolonunu sadece ve sadece kendi rahatım için giyiyorum, spor ayakkabıyı günde yirmi kilometre yürüyeyim diye yanımda taşıyorum, bavulum hafif olsun diye iki günde bir kıyafet değiştiriyorum. Yani bu şekil bencillikler peşinde geziniyorum. Sırf bununla kalsa iyi, son zamanlarda garip garip haller de edindim. Seyahatlerimden eve ekmek yapmak için un falan taşıyorum. Misal Selçuk bu akşam Çin'e uçacak hayırlısıyla, gelirken en az on tane mango almayı unutma diyerek meyve siparişi veriyorum. Durumum böyle seyahat hallerinden market hallerine evrilmişken nasıl gezi yazılarını yazayım bilmiyorum. - Gezi yazıları gezmeyi sevenlere eğlenceli, sevmeyenlere sıkıcı geliyor olabilir. Yapacak bir şey yok. - PDF dosysı olarak gezi notlarını eklemek güzel fikir olabilir. Maddeler halinde bir şehirde gezilecek yerleri toparlamak ve onları bloga eklemek, isteyenleri de çıktı alması gezmek isteyenlerin işini kolaylaştırabilir. Umarım yapabilirim. - Duygular, hisler, romantik düşler bir seyahat yazısını keyifli kılabilir. Hayal kurmaya ve yazmaya devam.? - Biz bize birbirimizi burada ağırlayabiliriz gibi geliyor çünkü ben burada olmayı seviyorum. Siz de seviyorsunuz öyle hissediyorum. - Selçuk evde yokken yapacak bir şey yok. Kendi kendime konuşamam sonuçta. Evdeki ergen iletişimi kesti. Yani yazmak zorundayım. - Yaşasın yeni tip gezi yazıları devrimi! ? Tabi ki bu iş betimleme ile olur. İlk olarak durgun değil yavaş şekilde başlayıp sürekli olarak tempoyu artıracaksın daha sonra tempoyu duraklatarak ana konuyu betimleme ile yaşatacaksın. Tabi bu bağlamda ara sıra tempo artışları yaşanacak. Sürükleyici roman püf noktası budur bence. Artısı betimleme ile yazar geziyor anlatıyormuş değil, yazarı okuyucu yapacaksın o anı yaşayacak. Merhaba blogunuzu takibe aldım. Sizi de beklerim. Biz kendi yolumuzda ilerleyelim. Başka da yapacak bir şey yok sanırım. Buraya konuk olduğunuz için tekrar teşekkür ederim. Elbise kısmına bayıldım. 🙂 Dağı, taşı, barı, içkisi, havası, şatosu güzel yer 🙂 Daha ne diyeyim? Eee, filmlerde de hep yakışıklı adamlar oluyor. İnsan ister istemez etkileniyor İrlanda'dan. Şaka bir yana, çok güzeldi İrlanda çoook. Düşündükçe içimde sıcak kıpırtılar oluşuyor, yüzüme bir tebessüm yerleşiyor. Dağ, tepe gezmek nefisti. Öylesine keyif aldım ki tatilden herkese gitmesini tavsiye ederim. Bu işi iyi biliyorum. Ve seviyorum da sanırım. Canımın istemediği şeyleri de yapmıyorum. Israrla yapmıyorum. Bizim tatil grubu casinoları sever mesela. Hepsi gecenin bir yarısından sonra ikinci bir yaşama doğru adım atar. 🙂 Ben mis gibi odamda kitabımla kalır. Usturuplu bir saatte uyurum. Hiççç işim olmaz. Las Vegas'ta bile gece 1'de "Sİze iyi geceler!" diyip yatağa gitmiş insanım ben. Heee, sabah erkenden kalkar otelin içindeki Fransız Brasseri'sinde kahvaltımı ederim. Aslında en güzeli sanırım sevdiğimiz ve bize uyduğunu düşündüğümüz insanların tavsiyelerine kulak vermek. Mesela çocukla tatil. Eee, benimkinin o yaşı geçti; uymuyorsa uymuyor. Ya da bir zaman sonra takip ettiğin bloggerı öyle tanıyorsun ki tavsiye ettiği kitabı alıyorsun ya da almıyorsun. Çünkü biliyorsun ki ortak noktada paylaştığın bir şey var. Siz yazın nasıl isterseniz, yeter ki yazın ben okurum keyifle. İrlanda' yı yaşatın bize. Ben de geziye çıkarken pratik gezi yazılarını okurum, hatta çıktı alıp yanıma alırım. Bir hafta çalışırım o ülkeye, şehre. Nereye gidilir, nasıl gidilir, ne yenir? Gezi blogları yardımcı olur bu heyecanlı ruh halime. Sanırım çok gezince insanın üstüne başka bir hal de geliyor. Önceleri gitmeden hazırlık yapmak Çok hoşuma gitti. Şimdilerde yine bakınıyorum elbet. Ama kendimi şehre de teslim ediyorum. Ara yollara giriyorum. Hoşuma giden bir kafede kahvemi içiyorum. Kitapçılarda duraklıyorum. Mesela kalelere çok tırmanmıyorum artık. Hepsi birbirinin aynı gibi geliyor. Seyahat de değişiyor yani zamanla. Okuduğunuz için çok teşekkürler. Artık herkes, her şeyden sıkılır oldu. Çünkü keşfedilmedik bir yer kalmadı. Akıllı tf. lar aklımızı başımızdan aldı!. Takip ederken yorulduk. Çemberin ya içindesin, ya da dışında!. Çoğumuz benzer ruh halleri içindeyiz. O yüzden yaptıklarımı, yapamadıklarımı, hislerimi yazacağım ben. Başkası elimden gelmez zaten. Samimi olmak istiyorum çünkü burası mutlu olduğum bir yer ve öyle kalsın istiyorum. Ben de sana güzel bir pazar diliyorum. Ben buraya gelip de bir şeyler karalayana kadar pazar geldi bile. milleti anlamakta zorluk çekiyorum. ama yazdıklarına tamamiyle katılıyorum. çünkü sonra unuttuğum çok şey oluyor. gün gün yazmaya çaba gösteriyorum. Devir pazarlama devri. Zaten işte yeterince pazarlama yaptığımdan blogda yapmak istemiyorum. yoksa bir şeyi nasıl pazarlayacağımızı hepimiz biliyoruz. Sadece buranın özel olmasını istiyorum. Ama okunma oranlarına bakınca gezi yazılarının çok okunmadığını görüyorum. Canin ne istiyorsa, nasil istiyrsa oyle yaz Ozlem'im, her sekilde iyi geliyorsun bana. Ben cok fotografli yazilari seviyorum, bir yere gideceksem zaten merak edip google'a soruyorum, ve kendi capimda geziyorum. Her gezdigimde hissettigim mutluluk, onu da zaten elimden geldigince ifade etmeye calisiyorum, bunun disinda profesyonel gezi yazisi yazamam ben. Kendi capimda gordulerimi anlatirim, isteen faydasini gorur ya da gormez. Sonucta blogum kendim icin yazdigim gunlugum. PS ilove u'da jeffrey de benim kahramanim:)operim kocaman. Gezmekten çok hoşlanıyorum. Tabii benim internette aradığım şeyler farklı. Ben bir şehri orada yaşayanın ağzından duymak isterim. Sibel ne diyor İngiltere için? Önemli değil mi? ya da bir şehri edebiyatçıların dilinden dinlemek, kitaplardan tanımak, en sevdiğim yazarlardan birinin yaşadığı yerde adımlamak, aynı mekanlara girmek çıkmak.... En son LOndra'dan gittiğimiz kasabalar turu vardı ya hani, oradaki son köyde Tolkien'in etkilendiği kapının önünde durduk mesela. Kitaba konu olmuş bir kapı 🙂 Bak bunu yazayım blogda. Benim için seyahat bu demek. Orada neler hissettiğimi anlatamam sana. Seni bulmuşken daha da yazardım ama Kuzey'in derslerinde nefes aldığımız aralarda yazıyorum ancak. 🙂 Öptüm çoook. Ha ha londrali sibel, borough marketin pazar gunu kapali oldugunu unutmustu degil mi? aynen yazdigin sebeplerden seviyorum yazilarini bence cok ozel ve romantik, Bir yeri edebiyattan, kitaplardan gormek istemek icin cok ozel bir yurek gerek canim benim, o da sen de var. sarildim. Gezi yazısı yazmak gerçekten zor. Ben kendine özgü tarzı olanları seviyorum. Dediğin gibi birbirinin aynısı olan yazılardan hoşlanmıyorum. Örneğin herkesin muhakkak ziyaret ettiği bir restoranı ya da ne bileyim bir müzeyi yazarken sadece isim verilip geçilmesinden hoşlanmıyorum. Deneyimin de katıldığı yazıları seviyorum. Söz konusu yerleri gezerken hissedilenler, düşünceler özel kılıyor yazıyı. Mekanla ilgili ilginç ayrıntılar varsa onlar da eklenmeli mesela. Sıkmayan, araya serpiştirilen tarihi bilgileri de seviyorum. Fazla didaktik gezi yazılarını kimse sevmez. Bilgi de dozunda olmalı. Tüm bunların dengesini tutturmak da kolay değil:) Ha kolay olsa ne olur? Herkes benim sevdiğim gibi sever mi bilmem?:) Onun için sen nasıl istiyorsan öyle yaz. Ben zaten keyifle okuyorum:) Bir de tıpkı senin dediğin gibi fotoğraf için kıyafet falan taşıyamam yanımda. O gerginliklere girmenin adı "gezmek" değil bana kalırsa. Bu benim gerçeğim ve benim tatilim. "Memnuniyet" olgusu fazla şişiriliyor son zamanlarda. hepimiz gülelim, hayat güzel, yeni bir gün, güneş de var. Ah çok haklılar ama fazla abartı basitleştiriyor her kavramın altını. Gezi yazılarının en önemli unsuru samimiyet bence. Ooo bak ben nereleri geziyorum oh olsun canıma değsin yazıları biraz rahatsız edebilir tabi. Ama ben gezdim beğendim/beğenmedim. Sizde gelirseniz kulağınıza küpe olsun yazılarını okumak güzel oluyor. Eh, bence de öyle. Samimiyet olmayınca olmuyor. Ansiklopedik bilgi hiç olmuyor. Ülkenin nüfusu, sayısal değerler, opera binasının önünde çekilen fotolar. hepimiz üç günde bir şehri keşfeder, üstadı olur ve fikir verir durumundayız. Bu saçma geliyor bana. Ben şöyle yaptım, böyle oldu. OK! Ama üç günlük bir gezinin peşinden akıl veren yazılar benim için komikten öteye geçemiyor. Ama seni çok, pek çok öperim. Bilirsin.


İrlanda, hayaller, pembe düşler, filmler, kitaplar, hayatımı sıcak tutan romantik anlar... Bu satırlar benim yola düşmeden önce bir seyahate yüklediğim anlamlar. Gittiğim yerde de sıkı sıkıya tutunduğum, yokluklarında kendimi yalnız hissettiğim bu somut ve soyut kavramların yanına; çay, kahve, çoğunlukla elmalı bir tatlı ve hoş bir sohbet ekliyorum. Tek başına seyahat etme deneyimim yok. Bu sebepten yol arkadaşım da benim için keyifli bir seyahatin olmazsa olmazı. Dublin'e giderken de kafamda yarattığım Dublin imajının yanına bir yapılacaklar listesi ekledim. Dublin'de mutlaka ama mutlaka yapmamız gerekenler şöyleydi. - Temple Bar Bölgesi illa ki gezilecek. Canlı müzik yapan bir barda bir bira içilecek ve tepinilecekti. Biz de o bölgede bir otelde kaldık: Temple Bar Hotel. Otel nefisti, çok memnun kaldık. Müzik, her daim odamızın içindeydi. Gece yarılarına kadar biri bitip biri başlıyor, sesler birbirine karışıyor ve çılgın kahkahalar yatağımızın baş ucuna kadar bize eşlik ediyordu. Bir daha gitsem yine bu otelde kalacağımı söyleyeyim de, pişmanlık olarak algılanmasın bu yazdıklarım. Çünkü Dublin'de hayatımızın en unutulmaz seyahatlerinden birini yaşadım. İrlanda demek, Dublin demek içkiye karışan şarkı tınıları demek. Dublin'de bir bara gitmeden, bağıra bağıra şarkı söylemeden asla dönmeyin Dublin'den. ? - Temple Bar Bölgesi- Dublin - Trinity College'i görmeden Dublin'den dönülmez. Liseye yeni başlamış bir oğlum var ama Trinity College'a ondan çok kendim için gittim. Şehrin merkezinde yer alan, 1592 yılında kurulmuş bir üniversiteden bahsediyoruz. Kurulduğu günden bu yana dört yüz yılı çoktan geride bırakmış. Nice politikacı ile edebiyatçının yolu buradan geçmiş; ünlü mezunları var. Politikacı kısmı pek ilgimi çekmediği için isimlerini buraya yazmayacağım çünkü tanımıyorum hiçbirini. Nobel ödüllü edebiyatçı, oyun yazarı ve şair Samuel Beckett, 1923-1927 yılları arasında Trinity Koleji'nde üç ayrı dilde eğitim almış. Oxford Üniversitesi'nde öğrenimine başlamadan önce, 1874 yılında Oscar Wilde bir müddet Trinity Koleji'ne devam etmiş. Guliver'in Gezileri'nin yazarı Jonathan Swift de 1686 yılında buradan mezun olmuş. Dublin'de çok güzel bir uygulama başlatmışlar. Talking Statues adında bir uygulama ile şehrin dört bir yanına konulmuş heykellerin altında olan bir karekodu okutursanız heykelimiz telefonumuzun mikrofonundan bize kendisini anlatıyor. Pek tabii, öncelikle uygulamayı telefona indirmek gerekiyor. Çok güzel bir uygulama olduğunu söyleyeyim. - Trinity College- Dublin - Trinity Collge Kütüphanesi ve Book of Kells: Dünyanın en meşhur kütüphanesini görüp görmemek elbette size kalmış. Ben, "Görmeden dönmem." diye tutturdum. Önünde uzun bir kuyruk vardı. Hemen oracıkta bir saat sonrasına internetten bilet alıp Trinity College bahçesinde gezinirken vaktin gelmesini bekledik. Kütüphane sanki geçmişe açılan bir kapı gibi. Book of Kells, aslında uzun yıllar önce yazılmış bir İncil. İçeri girince hem kütüphanenin heybetiyle hem de dokunulmazlığıyla karşı karşıya kalıyorsunuz. Baş başa kalıyorsunuz demek isterdim ama içerinin kalabalığı ne yazık ki yalnızlık hissinin yakınından bile geçememenin tek sebebi. - Book of Kells- İrlanda - Book of Kells- İrlanda - National Gallery of Ireland: Dublin bana göre küçük bir şehir. Her küçük şehir gibi tüm sanatsal etkinlikler elinizin altında. Genellikle her gittiğim şehirde şehrin merkezinde oturduğumu hayal ediyorum. Bu hayalin en güzel yanı, yürüyerek gidebileceğim ve ücretsiz girebileceğim müzelerin varlığını bilmek. Ulusal Galeri'de böyle müzelerden biri. Trinity Koleji'nin duvarlarının ardından temiz Dublin havasını soluyarak yürüyünce National Galeri'ye varıyorsunuz. İçeride bir mutluluk havası hakim. Hafta sonuna açılan günlerde giriş katında canlı müzik oluyor. Klasik müziğin insana kendini iyi hissettiren tınıları müzenin alt katından yayılıyor. Önceki yazılardan birinde bahsettiğim Meşhur Tablo da bu müzede. Ama zaten siz bunu biliyorsunuz ki! - Dublin Kitapçıları: Herkesin tatil anlayışı kendine.? Benim için önceliği olan şeyler var. Hastalıklı bir kitapçı gezme hali mesela. Bir şehre gitmeden önce kitapçılarını listeliyorum. "Kitapçılara gidince kendimi evimde hissediyorum." falan diyorum ya sık sık, geçenlerde aklıma belki de bir şehri kitapçıları üstünden tanımaya çalıştığım geldi. Olabilir diye düşündüm. Neden olmasın? Elbette bir kitapçı listem var. Dileyenler olursa listemi ve hislerimi seve seve paylaşırım. Ama madem ki kendi listemin kitapçılar kısmına geldim, o zaman en sevdiğim kitapçının adını buraya bırakalım: The Winding Stair Bu kitapçı bana Paristeki Shakespeare and Co.'yu anımsattı. Minicik bir yer ama ruhu var. Dilerseniz bu kitapçıya ait restorana gidebilir, bir şeyler atıştırabilirsiniz. Ya da bizim gibi hemen yanındaki kafeye gidip daha basit bir şeylerle karnınızı doyurup, nefis bir kahve ya da çay içebilirsiniz. Tercih sizin. The Woolen Mills - Oscar Wilde'ın bir parkı süsleyen heykeli- : Oscar'ı ailecek severiz. Her seyahat öncesinde gidişimizi fırsat bilip Kuzey'e o şehrin ya da ülkenin bir yazarını okutmaya çalışıyorum. Bu seferki yazarımız Oscar Wilde'dı. Ciddi Olmanın Önemi'ni okudu ve çok sevdi. Şöyle dedi bana, "Bir kitapta bir konu olmadan nasıl bu kadar güzel bir şey yazılabilir?" Kitabı ben okumadım. O yüzden neyi kastettiğini pek bilmiyorum ama kendisi Oscar Wilde'ın çok zeki bir yazar olduğuna karar vermiş. Merrion Square'daki heykel de Oscar Wilde'ın tüm ruhunu yansıtıyor bence. Ilık bir Dublin gününde Oscar Wilde heykelinin önünde olmak bizi çok mutlu etti. - James Joyce'un kenti- : Hala Ulysses'i okuyacak cesareti toplayamadım. James Joyce'dan okuduğum tek kitap Dublinliler. Öykülerin toplandığı bu kitaptan bana kalansa fazlasıyla yozlaşmış olduğunu düşündüğüm bir dindarlık, nemden nasibini almış bir şehir ve bu kitaptan edinip edinmediğimden emin olamadığım bir alkol kokusu... ? - James Joyce benim yazarım değil. Yazarın Paris günlerine ve yaşadığı hayata duyduğum ilgiye rağmen onu benden uzak tutan bir his var. Yakın zamanda okuduğum Annabel Abbs'ın yazdığı Impress Size ödülünü almış Joyce'un Kızı romanı da huzursuzluğumun bir diğer sebebi. Kurgu bir romandan bahsediyor olsak da kitapta yazanların James Joyce'un kızının hayatının büyük bir bölümünü yansıttığını inkar edemeyiz. Anlatılanlarda da çok büyük acı var. James Joyce'un hastalıklı sevgisi ne yazık ki kızının mutsuzluğunun en temel sebebi. Kızının hastalığını görmesine rağmen de Joyce kızını kendi yazın hayatının anahtarı/ esin perisi olarak görmekten asla vazgeçmiyor. - Belki gözlüklerinin ardına sakladığı gözlerine ulaşamamamdan, belki de Dublinliler'in hiçbir satırının beni kalbimden vurmamasından Joyce'u sevemiyorum. Dublin onun şehir olsa da ve yazdığı kitaptan esinlenerek yaratılan "Blooming Day" her sene eğlencelerle kutlanıyor olsa da ondan bana geçmeyen bir şeyler var. Yine de sevenleri için James Joyce Kültür Merkezi'ne gitmek kaçırılmaması gereken bir etkinlik gibi geliyor bana. - Ulysses'te adı geçen eczane: Sweny's turistleri kendisine çekmeye devam ediyor. Orhan Pamuk kitaplarından fırlayıp karşıma çıkan bir mekanı anımsatıyor bana bu dükkan. İnternette gezinirken okuduklarıma göre Ulysses'te burası bir eczane olarak geçiyor. Kitabın kahramanı Leopold Bloom da bu eczaneye gitmekte ve buradan kendisine limonlu sabun almaktadır. - Dublin'in bana İstanbulla karşılaştırdığımda gelen sakinliğinden olsa gerek, bu dükkan da sakin bir sokaktaymış hissini uyandırıyor. Sokakların hepsi bir yağıp bir duran yağmurun izleriyle parıl parıl. Cam vitrinin ardındaki dükkanın kapısından içeri girip, James Joyce'un her dile çevrilmiş kitaplarının satıldığı, okuma günlerinin yapıldığı dükkanda etrafımıza bakınıyoruz. İçeride çalışan gözlüklü bey bence kitabın kahramanından da, yazarından da daha ilginç bir karakter. Meraklı gözlerle kapıdan giren herkesle sohbet edip yolumuzun hangi ülkeden buraya düştüğünü soruyor. Bir kitabın, bir yazarın etrafında dönen bir hayat, romantik hikayeleri çok sevsem de bana bile biraz fazla geliyor. ? Merhaba, blogunuzu ziyarete geldim. Benim blogumu yorum ve ziyaretinizle desteklerseniz sevinirim. Ne mutlu oldum Latife Tekin'le geçirilecek geceye. Aslına bakarsanız insanı bunlar mutlu ediyor ya, işte es geçiyoruz bu güzel mutlulukları. Hayatın keşmekeşi içinde oyalanıp duruyoruz. En azından ben öyle yapıyorum. 🙂 Yapılacaklar listemde hep en sona kalıyorum. Geçen gece Sumru Yavrucuk'un Shirley isimli oyununa gittik. Tiyatro salonundan kendim için güzel bir şey yaptığım hissiyle ayrılırken resmen gülümsüyordum. Umuyorum ki devamını getiririm güzel şeylerin. Sevgiyle ve huzurla kalın Arzu Hanım. Harika bir İrlanda yazısı olmuş. Aldın bizi götürdün Dublin' e. Bağıra bağıra şarkı da söyledik. Fiziksel olarak da gidilesi bir yer olduğunu yazıdan çok net anladım. Kısmet diyelim, niye olmasın. Teşekkürler.. Bayildim Ozlem'cim. Ben de Dublin'e gidersem kesinlikle bu yaziya geri donecegim. Gezme seklini ve bunu anlatimini cok seviyorum. Dublin de İrlanda da tümüyle çok güzel seyahatlerdi. Keşke yazabilme motivasyonumu kendimde bulabilsem. Çok öpüyorum seni. Bir kac sene once is icin Ankara'ya gittigimizde, universite zamanlarini anmak icin gece bir bara gitmistik. Tamamen eski gunlerdeki gibi olmasini beklemiyorduk ama calan muzikler, ortam cok acayipti, o zamandan bu zamana bir seyler gercekten degisti mi, yoksa eskiden de boyleydi de, basimizda kavak yelleri bize mi guzel geliyordu diye dusunduk. Ama sanirim eskiden farkliydi cogu sey, mesela daha sonra album yapan, iyi is cikaran bir cok grubun ilk cikislari bizim Sakarya barlaridir 🙂 Son tecrubemizden sonra eski gunlerin anisina da olsa Ankara'da tekrar bara gitmek ister miyim bilmiyorum ama Temple Bar tecrubesini yasamayi cok isterim, sarki tinilari, icki, kahkahalar kulaga pek guzel geliyor. Elinin ayarının olmaması iyi geldi bana. Benim de sohbet etmeye ihtiyacım var. Bugünlerde kontrol edemediğim sinir patlamaları yaşıyorum. Basit bir şeyin, bir anda, canımı sıkabilmesi tuhaf geliyor. İstanbul ve buradaki stres dolu hayat zor geliyor artık bana. İnsanlar bir de! Negatif şeylerden beslenen, öküzün altında buzağı arayan, normal bir anı konuşmayı olmadık bir yere çeken insanlar! O yüzden seninle güzel şeylerden bahsetmek paha biçilemez. 🙂 İyi ki varsın. Seyahatlerin dışındaki eğlenceler dışında genellikle İstanbulu sakin yaşıyoruz. Zaten Kuzey'in programlarından bize zaman kalmıyor 🙂 Şimdi yeni bir yıl daha geliyor. Bir sene daha ben konuşup dururken koştura koştura gidiverecek. Yaşım ilerledikçe zaman da hızlanıyor sanki. Bileti hemen alabiliyorsun internetten. Uzun kuyruğa girmene gerek kalmıyor ama bileti aldıktan sonra da o saatin kuyruğuna giriyorsun ama çok zaman kaybetmiyorsun. Gitmiş kadar oldum. Çok keyifli tespitler. Bu arada fotoğraflar efsane. Işık, pozlama nefis. Profesyonel tarzda foroğraflar ile desteklenen yayınlara bayılıyorum. Beğenmenize çok sevindim. Ben de fotoları eklerken, "Fotolar hiç de güzel olmadı." diye hayıflanıyordum içten içe. Eşimin telefonunda kaldı daha güzel fotolar. Ama sonra onu ordan al, bekle, editle derken yazının daha da çok bekleyeceğini, benim de hevesimin kaçacağını düşündüğümden bu fotoları kullandım. Siz böyle söyleyince, "Pek de kötü olmamı demek ki!" diye düşümdüm. Teşekkürler. Ben de sana kucak dolusu sevgi yolluyorum Esincim.


Bu sene benim için inişleri ve çıkışları ile zor bir yıl oldu. Çok sevindiğim zamanlarım da oldu, yerine koyamayacağım kayıplarım da. Kendimi tanıyamadığım, ruh halimi yukarılara taşımak için devamlı Polyannacılık oynadığım, yolculuklarımdan bile coşkun zevkler alamadığım, yol yorgunu, kalp dargını bir insandım bu koca yıl boyunca. Kırk üç yaşın baharına başka şeyler de ekledim elbet: Değiştiremeyeceğim şeyleri kabul ettim. Üstüme vazife olmayan şeylere karışmadım. Son yirmi yıldır kafamı kurcalayan sorunun gerçek bir cevabının olmadığını öğrendim en önemlisi. Olanı olduğu gibi kabul ettim. Hayatımda ilk defa bir şeyi kalbimi sonuna kadar açarak beni bir yerden gözetlediğine inandığım o Yüce varlığa emanet ettim. Şükrettim halime. Yirmi yıldır beni kendi çocuklarından ayrı tutmayan baba parçamı sonsuzluğa uğurladım. Gözümden yaşlar süzülse de kalben çok mutluydum. Hayattaki en önemli şanslarımdan birinin içine doğmadığım ama sonradan dahil olduğum aile olduğuna bu sene yürekten inandım. Belki de 2018'in adını koyamadığım yorgunluğu buradan geliyor. Bilemiyorum. Ama hislerim bunlar. Okuduğum kitaplar eksik geldi, içtiğim çaylar lezzetsiz, ettiğim sohbetler yarım, gezdiğim yerler puslu. Tuhaf bir şekilde tüm sevdiklerimin ölümlerle, büyük hastalıklarla, çıkmaz sokaklarla sınandığı bir yıl oldu bu yıl. O yüzden bu seneyi kalbini kırmadan uğurlamak ve ilk defa yapılacaklar listem olmadan yeni yılı selamlamak istiyorum. Umuyorum ki yeni yıl neşesiyle, huzuruyla, ağız tadıyla gelir. Sağlık her şeyin başı. Kimsenin evinden eksik olmasın. Gerisi boş. Yine de 2018'de ne yaptım diye geriye dönüp baktım. Blogum da olmasa hayatım bir sis bulutunun ardında kaybolup gidecek. İşte acısıyla, tatlısıyla 2018. - Ocak: Yeni yıl demek bizim evde toplanmak demek! 2018'e ailecek bizim evde girdik. Eş, dost biraradaydık. Sofrada kocaman bir hindimiz, bardaklarımızda şarabımız ve en önemlisi birlikte olmanın huzuru vardı. Sabah uzun bir kahvaltı sofrasında toplandık yine. Ardından 2018'i yaşamak için evlerimize dağıldık. Senenin en tuhaf sabahına elime Hemingway'in Paris Bir Şenliktir'ini alarak başladım. Bu kitabın beni Paris'e taşıyan bir tılsım olduğuna inanıyorum zira. Sonra günler ilerledi. Kuzey okula, bizler işe gittik. Uzak bir yere, okyanus kıyısında bir köşeye uçak biletleri aldık. - - Mart ayında yapacak bir şey olmamasından olsa gerek etkinliklere katılmaya çaba sarf etmişim. Kuzey'le birlikte tiyatroya gitmişiz, ben Yazı Evi'nde birkaç etkinliğe katılmışım. Kendime yönelik bir şeyler yapmaya çalıştığım zamanlar kısaca, "Geçiyor hayatın kızım! Başını kaldır da hayatına bak!" duygusuna kapıldığım zamanlar. Ah, ahh! Çokça geliyor bu anlar artık aklıma. "Başka ne yaptın pek sevmediğin mart ayında?" diye soracak olursanız, cevap olarak bol bol ekmek yaptığımı ve Paul Auster'ın tuğla kitabı 4321'i okuduğumu söylerim hemencecik. Mart ayını güzelleştiren yegane şey de Paul'la aramızdaki aşktı sanırım. Daha upuzun bir ömrü olsun da bol bol yazsın inşallah. Bu arada 4321'in bir başyapıt olduğumu söylemeden geçemeyeceğim. Anna Karenina mı 4321 mi derseniz, tereddütsüz 4321 derim. - Nisan ayı benim için kabus gibi geçti. İş yerinde, sokakta, kafede, evde Atlas Havayolları ile yaptığım telefon konuşmaları geliyor aklıma. İleriye ötelediğim biletlerimi almak için ne çok kavga ettim bu sinir havayolu şirketiyle. Milyonlarca beyin hücremi öldürmüş olmalıyım. Ne yazık ki kanunlarımızdaki açıklar bu tip şirketlerin müşterilerini üzmeleri/suistimal etmeleri için müsait. Vatandaş olarak pek bir hukuki hakkımız olmayınca hakkımız olan bir şeyi almak için günlerce kavga edebiliyoruz. Bu olayın sonucunda bir daha Atlas Havayollarının yanına yaklaşmama kararı aldım. Allah sahibine bağışlasın kendisini. - Yakınmalarını duyan Leylak Dalı'm İstanbul'da bir imza günü düzenledi. "Özlem gelemiyorsa, ben gelirim." diye programlanmış nefis bir gündü. Lale Abla denizin dibinde bir yer ayarladı. Şekerler şekeri Funda geldi. Ohhh, nefisti. Mayıs ayının doğum günü hediyesi Nurşen Ablanın İstanbul'a gelmesiydi. - Haziran: Okulun bir türlü bitmediği yaz ayı. - Amsterdam Yeminle hislerim buydu tüm ay boyunca. Mayıs ayında LGS, Haziran başlarında Liseye Geçiş Sınavı, ardından mezuniyet töreni falan derken haziran ayının sonu geldi. Okul da ancak bu ayda bitti. Lastik gibi uzadıkça uzayan bir aydı. Selçuk iş için gittiği yerlerden geri dönüp kasıla kasıla oğlanın mezuniyet törenine katıldı. Müthiş bir törendi. Gözlerim dolu dolu oldu. Tüm çocukları ayakta ağlaya ağlaya alkışladım. Artık mutlu olayların hepsinde ağlıyorum. Nikah, doğum günü, okuma bayramı, mezuniyet falan fark etmez. Beni çağırın direkt ağlayayım. Allah, herkese böyle güzel anları nasip etsin. Gerçekten kalpten duamdır bu. - Kuzey, mezuniyet... Seyahat açısından bakacak olursak, küçücük bir atraksiyon gerçekleştirdiğimizi söyleyebilirim. Kavga dövüş Atlas Havayolları'ndan aldığım biletlerimizle Amsterdam'a uçtuk. Uçağa binene kadar bu seyahatin gerçekleşeceğine zerre kadar inanmıyordum. O kadar yorulmuşuz ki bu seyahat ailenin her üyesine ilaç gibi geldi. Dünya Futbol Kupası olduğu için tüm Amsterdam barlarında maç yayını yapılıyordu. Kuzey pub pub gezip maçları seyretti. Evden uzaklaşmak çok ama çok iyiydi. - - Yunanistan Babamızı sonsuzluğa uğurladığımız aydı Temmuz ayı. Bu kaybın ardından hepimiz değiştik. Evin iki torunu, Kuzey ve Nehir büyüdüler ansızın. Dedelerini yolcu ettiler. Birbirimize dokunduğumuz, bazen uzak durduğumuz, yaralarımızı sardığımız, çok konuşup çok sustuğumuz bir aydı. Birlikteydik, sanırım hepsi bu. 2018 senesi bizim hastalıkla çevrelendiğimiz ama birbirimize kenetlendiğimiz bir yıl oldu. Ayın sonlarında üç günlüğüne Atina'ya gittik Kuzey'i de alarak. İki gün yaz mevsimini yaşadık, bir gün de yağmurlu bir sonbaharı. Nihayetinde eve döndüğümüzde Kuzey bir ay sonra okul açılacağı için söylenmeye başlamıştı bile. - Evet, evet. Söyleniyorum devamlı. Senenin ne ucunu tutabildim, ne de sonunu. Bende mi telaş vardı bu sene yoksa 2018 senesinde mi bilmiyorum. Kuyruğunu yakalamaya çalışan yavru bir kedi gibi kendi eksenimizde dönüp durduk yorulmadan, usanmadan. Ağustos ayı bir önceki sene gidemediğimiz İngiltere-İrlanda tatilinin planlandığı aydı. Londra'da birkaç gün kaldık. Çilek Suyu ile buluştuk, kahve içtik, yemek yedik, gezdik. Ardından bir feribotla Dublin'e geçtik. Yazmaya niyet edip edip yazamadığım İrlanda tatili işte bu zamanda gerçekleşti. Hayatımızın en güzel seyahatlerinden biriydi. Dingindi, sessizdi, farklıydı, serindi. İhtiyacım olan tüm güzel duygular bu tatilin köşesine bucağına sinmişti. Öyle mesuttum sevgili dostlar. - Eylül: Bu blogger için Paris zamanı. - Ekim ayında bol bol hayal kurdum. Daha saymadım ama sanırım bu sene biraz az kitap okudum, az yazı yazdım. Ocak ayında okuyup da sağa sola attığım kitapları toplayacak, ak koyun kara koyunu göreceğim. Sözeli bunca seven bir insanın sayılara bu denli itimat etmesi de bir tuhaf değil mi? Listeler, yapılacaklar, okunanan toplam kitap sayısı 🙂 Nicelik değil, nitelik önemli arkadaşlar. Ekim ayında pencereden dışarı baktım vaktim oldukça. Sonbaharı, dökülen yaprakları seyrettim. Bu sene Netflix'in dizilerine boğdum kendimi. Yılbaşı arifesinde bir yerlere gitmek istedim. Bol Bol Christmas düşledim. Nihayetinde gönlüm Almanya ve Fransa Noel pazarları için çarparken yüksek uçak fiyatlarına göğüs geremeyip Budapeşte'ye ailecek bilet aldım. Ekim atraksiyonu olarak sakladim o biletleri, daha önce gittiğim Budapeşte'nin üzerine çok fazla şey yükledim. - Ekim ortaları, Kasım başlarında Kuzey'e verdiğim sözü tutmak için harıl harıl Harry Potter kitaplarını okudum. Allahım, ne güzel bir yolculuktu. Altıncı kitaba kadar geldim. Büyü dünyasında dolaştım, Hermione'yi daha çok sevdim. Bir önceki yılın dileklerinden olan, "Daha çok İngilizce kitap okuma" dileğini elimden geldiğince yerine getirdim. Niyetlerimin ben farkında olmadan benimle yan yana yürümesinden çok keyif aldım. Dostlarla yemek yerken bu sene kızlarla tatile gitmediğimi fark edince, "Hadi bir yere gidelim" diyerek Dubai biletlerini aldım. Ağır başlayan seneye biraz hız kattım. - Umarım. Hepimiz için daha keyifli bir yıl dileklerimle. "kalbimi her zamanki gibi sevgiyle bağladım" diyorsun ya işte bu! Hepimizin gönlü ferah olsun bu sene. Hafif bir sene geçirmek istiyorum. Sevgiyle çarpan kuşlar olsun yüreğimizde. Özlem'cim Seyşellere gitmeni, Atlasjet ile olan kavganı, Paris anılarını hepsini hatırlıyorum. Umarım 2019, 2018'den kat be kat daha güzel gelir sana. Hani bazen insan hayat ne güzel der ya, işte defalarca kez o duyguyu yaşarsın inşallah. Hahaha, çılgın bir seneydi. Gel gör ki yaş ilerleyince kavga etmekten usanıyor insan. Hakkı olan için bile kavga etmek istemiyor. Umarım İtalyaca kursuna devam ediyorsundur. Senin de 2018 yılının bol gezmeli geçtiğini anımsıyorum. 2019'da yerimizde oturamayalım Gamzecim. Gezelim, görelim, bol bol gülelim. Özlem'cim, kişisel tarihimin en zor yılı olarak anacağım 2018, görüyorum ki senin için de pek kolay geçmemiş. Öncelikle babanızın kaybı nedeniyle başsağlığı dilemek isterim. Nurlar içinde uyusun... Hayata tutunmak için en güzel yolu seçmiş ve gezmek için fırsat yakalamayı başarabilmişsin yine de, sevindim senin için. Ben yapamadım. Çaresiz bir şekilde, kafesin içindeki kuş gibi çırpındım durdum yıl boyunca. Bir tek okumaya sarıldım. Düşünmemek için, acılara takılmamak için bolca okudum, okudum, okudum... Neyse işte, öyle böyle bitirdik bu zor yılı. Umarım 2019'da çok daha güzel anılar biriktirebiliriz. Her birimiz için zor bir seneydi anladığım kadarıyla bu yıl. Gidenlere de kalanlara da huzur diliyorum; orada da burada da bizi aydınlatacak ışıklar temenni ediyorum. Ne diyeyim? Gerçekten, denecek bir şeyin kalmadığı anlar bu dönülmeyen yolculuklar. Hastalıklarla geçti son bir buçuk yılımız. Her şeye rağmen, böyle erken olacağını düşünmemiştik gidişin. Ara ara biletleri alırken, "Almasak mı Selçuk?" dediğimi anımsıyorum ama "Yok ya!" dedik her seferinde. Daha çok zamanımız var. O zaman belli olmuyor tabii. Hayat böyle. Ben de 2019'da daha güzel anılar biriktireceğimizi hayal ediyorum. Daha gönlü hoş olacağımızı, dostlarımıza daha çok sarılacağımızı, sevdiklerimizle neşeli sofralarda buluşacağımızı, en güzel kitapları okuyacağımızı düşünüyorum. Sana sevgiyle sarılıyorum. Sesini duymayı çok özlemişim, çook. Ben de size mutlu yıllar dilerim.


Yeni yıla alışamadım daha. Çam ağacını geç kurmuştum. Evdekileri keyiflendirmekten çok kendimi gaza getirmek için yaptığım bir şeydi. Kutudaki süsleri çıkarıp üzerini ışıklarla süslemiştim. Yarım saatimi almıştı tüm bu hazırlıklar. Oysa aralık ayının başından beri erteleyip duruyordum. Keşke daha önce yapsaymışım. Nasıl ağacı yerinden çıkarıp süslemeye üşendiysem şimdi de süsleri yerinden çıkarıp kutuya kaldırmaya üşeniyorum. Bir de akşam oldu mu ağaca sarılı ışığın fişini elektriğe takıp bir yanıp bir sönen ışıkları seyretmek hoşuma gidiyor. Yatağa yatmadan önce Adile Teyze'den masal dinlemek gibi bir his bu. Yine de kaldığımız otel şehrin merkezine biraz yürüme mesafesinde olmasına rağmen çok güzeldi. Kahvaltısı dillere destandı. Kahvaltı sofrasında şampanya falan vardı, o derece! Sırf havalı görüneyim diye bir bardağın dibine azıcık şampanya doldurup eşe dosta fotoğrafını attım. Yoksa sabah kahvaltısında şampanya içmek kim, ben kim? Demleme çaydan asla vazgeçmem. Eee, çayın peşinden şampanya da olmuyor pek. Noel ruhunu yakalayamadım Budapeşte'yi yerden yere vurduktan sonra şunu da söylemeliyim elbette. Yemekleri ve insanları kaba olsa da Budapeşte çok ama çok güzel bir şehir. Keyif almak için bahar aylarında gitmek şart. Kaplıca keyfimi ayrı bir güzellik olarak anılarıma ekledim. Açık bir alanda kaplıca keyfi yaşamak ancak ve ancak soğuk bir kış akşamına yakışırmış. Bunu yaşadığımız için çok mutluyum. 2018 yılında aldığım dersi bir kere daha yüksek sesle tekrar ediyorum o zaman: Noel Pazarları için bir daha abuk sabuk yerlere gidilmeyecek. Dün akşam bu senenin ilk filmini seyrettik hep beraber: Sherlock Holmes, Belgravia'da bir Skandal. Hepimize iyi geldi. Evde esen ders-sınav rüzgarlarından dolayı ailece bir şey yapmayı unutmuşuz. Gaza gelince Netflix'in dizilerinden birine başlayalım dedik. Black Mirror'ı seçtik kendimize. İki bölüm seyrettik. Teknolojinin, internet kullanımının hayatımıza etkilerini ayrı ayrı bölümlerde sorgulayan bu diziyi beğenmedim. Sanal dünyanın fazlaca kullanımından ve bunun insanı yanlarımızı öldürdüğünden zaten şikayetçi bir insan olarak, güzel noktalara parmak basılmış olsa da, içim karardı. Bildiğim şeylerin abartılmış yanlarını bir kez daha görmek istemedim. Sanırım, ev ahalisinden seyredelim diye ısrar gelmezse tabii, Black Mirror'ı bir köşeye kaldırdım ben. Şimdilerde Caner Alper'in Temiz Aile Çocuğu elimde. Ben Budapeşte'de evlendim. Elçilikte nikahtan sonra da bir pazar yerinden patates ve mantar kavurması ile sıcak şarap alıp pazarın karşısına kurulmuş sokak müzisyyenlerini dinleyerek kutladık nikahımızı. Onun için bu sokak pazarlarının da Budapeşte'nin de yeri ayrıdır bende. Ah ne kadar romantik. Bu durumda Budapeşte'nin senin gözünde ayrı bir yeri olması çok doğal. için gittik. Uçak da otel de ucuzdu ama hayatın dondurulacağını düşünmemiştim. Yemekler çok kötüydü, tezgahlarda çalışan kadınlar kabaydı ve Christmas marketleri de şaşırtıcı bir biçimde çok özensizdi. bölümü seyrettik ama fazla da beğenemedim. Diğer bölümler daha iyiydi. ben beğenmiştim. Netflixte sürdürebileceğimiz bir dizi arayışı içindeyiz şu sıralar. seyredesim var. Belgesellere ya da tlc, trt belgesel, national people, YOU 'yu izledim yenilerde. 10 bölüm. Pek sarmadı ama esas oğlan kitapçıda çalşıyor kız yazar olmak istiyor 🙂 kitaplar olduğu için sevdim biraz. Konu da fena değil. Uzatılmış lastik gibi. 2. sezonu da onaylanmış. Işık insanı mutlu ediyor. Ne tuhaf değil mi? Evdeki mini minnacık ışıkların bile insanın gönlüne bir hoşluk vermesi. Ben bu hafta çam ağacını toplayacağım ama ışıkları büyükçe bir vazonun içine koyup akşamları yakmak niyetindeyim. Madem beni bu kadar bu kadar mutlu ediyorlar 🙂 Sen de öyle yap olmazsa. Sana da çok güzel bir yıl diliyorum. Güzel fikir aslında Özlem. Ağacı kaldırdıktan sonra ışıkları bende o şekilde deneyeceğim Evet çok mutlu ediyorlar akşamın karanlığında yanan bir mum ışığı bile enfes. Hoşgeldiniz, uzaktaki -ama kalbimin içindekileri en iyi anlayan, hayata ve insanlara aynı gözle bakabildiğim-dostum. Hoşbulduk. Daha sık buluşalım buralarda, daha çok yazalım, daha çok duygularımızı aktaralım birbirimize. Çok ama çok güzel bir yıl diliyorum size. Her şey gönlünüzce olsun, siz de çok tatlısınız, teşekkürler içtenliğinize. Almanya, Fransa, Avusturya üçlemesinden bir tek Avusturya'daki pazarları gördüm:) Cidden diğer ülkelerden çok farklı. Bu yıl listen yokmuş. Öylesi çok daha farklı ve güzel olur bakarsın. Plansız şahane şeylerle karşılaşabilirsin. Dilerim gönlünce bir yıl olsun. Ben de sana gönlünce bir yıl diliyorum Sezercim. Valla laf aramizda Balkan Ülkelerinin ahalisini ben de hiç sevmedim. Hele de Bukreşlileri.... Kitabı hemen okuyup bitirdim ki. Hatta Paul Auster'ın 4321'inden sonra 2018'te okuduğum en güzel kitap kategorisine alabilirim bu kitabı. Öyle sevdim. Şimdi de müzikleri dinliyorum. Hem de çok, çok keyifle. Budapeşte ve Prag çok güzel şehirler, hakkını yemeyeyim. Hele ki bir bahar mevsiminde konuk olsan bu şehirlere tadından yenmez. Ben Budapeşte'ye hayran olmuştum mesela. Kaldı ki diğer Avrupa ülkelerine göre görece daha ucuz bir ülke. Yemesi de içmesi de! Hatrıladığım buydu. Otel fiyatları yine öyleydi mesela. Çok yıldızlı oteller inanılmaz ucuzdu. Ben sadece şuna kızıyorum. Bu tip gelişmekte olan ülkeler hem Avrupa birliğinin parasını yiyorlar, hem de gelen turistleri kazıklamaya çalıyorlar. Verdikleri hizmetle talep ettikleri para örtüşmüyor. Paris'te parayı veriyorsun ama yediğin yemek yemek! Tabii ki tavsiyelerimi yazarım tatlım. Bak bugün okuduğum kitapları yazdım blogda. Oradaki Müzik Uğruna senin çok seveceğim bir kitap. Hayattaki hedeflerimden biri de kocaman bir çam ağacı alıp süslemek yılbaşından 1 ay önce kendi evimde. Küçük şeylerin insanı mutlu etmesi hep ilginç gelmiştir. Aslında mutluluğun temelinde sadece küçük şeyler var. Denize bakarak bir bardak çay içmek, yürümek, keyifli bir sohbet etmek, gülümsemek.... Dilerim dileğin en kısa zamanda gerçekleşir. Umarım senenin devamı da aynı heyecanla geçer.