14 Şubat'ta Paris'ten döndük. Hayatımın birçok 14 Şubat'ını Selçuk'tan ayrı geçirdim. Sevgilisiyle geçirebilsin diye! Ne de olsa karısıyım. Şaka bir yana, şubat ayının üstüne çok şey yüklenen o gününde genellikle ya Almanya'dan dönen bir uçağın içinde olurdum ya da Almanya'da bir otel odasında. Şubat ayının ilk haftasından ikinci haftasının sonuna uzanan bu zaman dilimi bizim için önce Frankfurt, ardından Paris zamanı. Belki son on yıldır birbirini takip eden iki fuar için karı koca seyahate çıkıyor, hem iş yapıyor hem de akşamları güzel birer yemek yiyip evde bıraktığımız sorumlulukları düşünmeden sohbet ediyoruz. Bu seneki Frankfurt Fuarı çok keyifsizdi. Corona'nın Çin'i alev alev yaktığı ama Avrupa için tehlike çanlarının çalmadığı bir dönemdi. Ya da bize öyle geliyordu. Yine de fuarın Çinlilere ayrılan katı katılımcılar gelemediği için boştu, Japon üreticiler standlarının üstüne Japon firması olduklarını belirten tabelalar asmıştı. Hatta Selçuk'un katılımcı olduğu Paris fuarı için Çinli firmalar Instagram üzerinden post yayıp standlarındaki görevlilerinin Çinli değil, Koreli olduğunu duyuruyordu. Açıkçası o günlerde Çinli olsun olmasın, çekik gözlü olan ırkların böyle bir açıklama yapmaları gereğinin doğmasını onur kırıcı buluyordum. Sonuç olarak Frankfurt'taki fuar çok sönük geçti. Ziyaretçi yoktu, paralar boşa gitti, moraller bozuldu. Frankfurt seyahatinin en güzel yanı havanın çok güzel olmasıydı. Eskiden Almanya'nın güzel olmadığını düşünürdüm. Şimdilerde bana samimi gelen bir yanı var Alman şehirlerinin, sokaklarının, hatta yemeklerinin. Menülerindeki çeşit azlığını seviyorum mesela. Ana yemek adı altında toplanan yemeklerin hepsinin lezzetli olduğunu bilerek veriyorum mesela siparişimi. Frankfurt'un merkezinde, Goethe Haus'un hemen yakınlarında bir restoran var. İsmi, Leib and Seele. Türkçe Beden ve Ruh gibi bir şey anlamına geliyor ismi. Bir seferinde orada çalışan bir Türk garson söylemişti. Bu restoranı ben çok seviyorum. Her seferinde içerisi tıklım tıklım dolu oluyor. İki tarafında bank uzanan masalara oturup siparişini verebilmek için mutlaka beklemek gerekiyor. İçerisi bağır çağır konuşanlardan gürültülü. Üstelik havada belirgin bir kızartma kokusu var. Amma ve lakin ben burayı da yemeklerini de biralarını da çok seviyorum. Sanki Ortaçağ'da bir restorana gitmişsin, koca memeli garson kadınlar tabağı kafanın üstünden pat diye masaya bırakıverecekmiş. Hatta Harry Potter filmlerinden bir sahnenin içindeymişsin gibi. Yemeğin yanında gelen patatesin tadı muhteşem. Zeilstrasse üstünde ve ara sokaklarda çok güzel restoranlar var zaten. Diğer sevdiğim restoranlardan birinin ismi de Walden. Buranın makarnaları ve salataları çok güzel. Son gittiğimizde önünde uzun sıra olan bir etçiye gitmiştik: Block House. Sanırım bir saat kadar bekledik. Kuyrukta bekleyenlerin yarısından fazlası Türktü. Fuara katılanların yanı sıra orada yaşayan Türkler. Kuyruktaki uzun bekleyişten sonra bir saat de masada yemeğin gelmesini bekledik. En küçük porsiyonlu eti sipariş ettim. Sanırım et severlerin çok beğeneceği bir yer burası. Puanı da bir hayli yüksek. Et de lezzetliydi ama bana pek muhteşem gelmedi. Salatasını daha çok sevdim diyebilirim. Etten anlamam şu kadar çünkü: Et dediğin yumuşak olmalı, bıçakla kolayca kesilmeli. Sertse kötüdür. Sert miydi? Hayır. Neyse veganları, vejeteryanları üzmeden et lafını keseyim burada. Frankfurt civarında doğduğumu söylemiştim. Bunu her Frankfurt yazısının altına yazıyorum zaten. Çünkü her Frankfurt'a gidişimde orada doğmuş olmam başka bir şeye yakınlaştırıyor beni. Anılarımın içinde gün geçtikçe uzaklaşan baba imgesi orada yakınlaşıyor bana. Hayatımın ilk yılında sadece ikimizin paylaştığı bir birliktelik bu. Hiç hatırlamadığım, hatırlamamın mümkün olmadığı bir zaman dilimi. İşte bu yüzden hiçbir anımı yerleştiremediğim bu soğuk şehirde gittikçe benden uzaklaşan babamın yüzü ile gün geçtikçe artan baba özlemimi birleştiriyorum. Sanki dünyanın başka bir yerinde ilişkimize dair bir şey bulamazmışım gibi Frankfurt'ta aıyorum onu. Çünkü oradaki zaman hatırlamasam da sadece ikimize ait. Babamın gençlik hayalleri orada; dudaklarının üstünde bıyığı, elinde sigarası, Alman biralarından birini yudumluyor. O yüzden ilk zamanlar tuhaf bir şekilde ayaklarım geri geri giderken her Frankfurt'a gidişimizde, şimdi her seferinde bir adım daha alışıyorum bu şehre. Geçen gün Selçuk artık neden Frankfurt seyahatlerimizde günübirlik bir yerlere gitmediğimizi sordu. Eskiden Frankfurt bana öyle uzak bir yermiş gibi gelirdi ki her seferinde istasyondan bir trene atlayıp yakınlarda bir şehre atardım kendimi. Oraya gitmek için harcadığımız parayı anlamlı bir hale getirme çabasıydı biraz da bu ısrarımım sebebi. Seyahatin bir yerine bir şehir daha sığdırmak demek parayı aslında bu şehri görmeye harcamak demekti. Idstein, günü birlik gittiğimiz Leipzig hep bu gezme telaşımın sonuçlarıydı. İşin en güzel taraflarından biri de trene binmekti. Sonraları otellerin korkunç pahalılıklarından dolayı Frankfurt'ta kaldığımız zaman dilimini o kadar azalttık ki günübirlik bir yere gidemez, onun yerine akşam üstü treniyle Paris'e gider olmuştuk. Trenden gecenin bir yarısı bile insen Paris'te kalmak çok daha ucuza geliyor. Tüm bu yaptığım açıklamalara rağmen şimdi oradan başka bir Alman kentine gidememek üzüyor beni. Belki bir sonraki seferde, Corona belasını atlatırsak tabii, yakın bir Alman kentine gideriz yine. Hayaller, dilekler... İnşallah yine güzel günler göreceğiz. 📌 Önceleri, bloga yazmaya başladığım ilk zamanlardan, heyecanlı ama çok amatörce yazılmış bir blog yazısı okumak için IDSTEIN neresiymiş bakmak isterseniz Idstein yazısını, 📌 Yine bir tren garından bahsettiğim LEIPZIG yazısını okumak için bir önceki linke, 📌 Başka bir LEIPZIG yazısı için de bu linke tıklayın lütfen. 📌 Son LEIPZİG yazısı da bu linkin altında. 📌 İşte başka bir YAZI DA bu linkin altında. Frankfurt'u benim için güzel kılan şeylerden bahsetmişim. 📌 BURADA da cadılarla ilgili bir yazı var. Idstein'dayız demek ki. Sezer ya yaş ilerledikçe ne tuhaf oluyor hayata bakışın. Annenle benzerliklerini fark ediyorsun, kayıplarını daha sık düşünüyor oluyorsun. Çocuğunun bir gün yanından uçup gideceğini düşünüp şimdiden ağlamaya başlıyorsun. Her gittiğim yerde bir şeyler arar oldum artık. Bazılarıyla hiç bağ kuramıyorum. Bir daha yolumun düşmeyeceği yerler oluyor o yerler. Ama bazı yerler yavaş yavaş sevdiriyor kendini sana. ne soğuk kışlarda gittim Frankfurt'a bir bilsen. Yüreğimden çok uzak bir yermiş gibi geliyordu her seferinde. Oysa şimdi başka hissediyorum. Bazen de ne hissettiğimi bile bilmiyorum. Yaş ilerleyince duygusal oluyor insan. Çok üzmeden kendimizi hüzünlerimizin yanına sevinç ekleyelim Sezercim. Çok öpüyorum seni. Idstein yazisini okudum, hic de amatorce gelmedi bana. Ben senin her satirini seviyorum. Sevgidendir o. Öyleydi ama bence ama güzeldi. Blog yazdığım o ilk zamanlardaki sevgimi, heyecanımı hatırlıyorum da bu his bile her şeye değer. Çalışkan blog arkadaşlarım ne yapıyor diye dolanmaya geldim bloğuna:) Buket`in yorumlarda yazdığı gibi Almanya kırsalı çok hoştur, masal kitabı manzaralarını bol bol görürsün. Ama yaşamak için bakmak lazım, yaşlı nüfus fazla kırsalda, yaşam nasıl olur iyi analiz etmek gerek. Alman yemekleri güzel. Et çok tüketilir, senin gittiğin Block House bir zincir. Burda da var. Amerikan tarzı daha çok, şahane değil sadece normal bir restoran benim için. Genelde şehir merkezlerinde olduğundan yemek saatlerinde hep kuyruk oluyor. En yakın arkadaşlarıma da söylüyorum. Yahu sorarsın adama. Yok diyorsa, yoktur. Ama şöyle düşünüyorlar, adamlar biz bilmeden bize domuz yedirir. Ya aslında demem şu ki, güya biftek olunca çok eminler et yediklerinden. Bence o düşünceyle ete saldırıyorlar. Beklerken sırada öyle çok Türk vardı ki şaşırdım. Elbet yolum Almanya'ya düşecek. Her şey böyle kalmayacak ya. Düzelecek, geçecek. Aynı mekanda, uygun zamanlarda olursak çok isterim seni görmek. Şimdilik kısmete bırakıyorum görüşmemizi. Ve davetin için çok teşekkür ediyorum. Çok yaşlı varmış Bavyera'da. O kadar yaşlı nüfus istemeyiz değil mi? Biraz heyecan iyi olur hepimiz için 😊 Fransa kırsalı da öyle bence. Ama çok güzeller. İnsana, insanı hatırlatıyor doğa. Seviyorum ben de o yüzden. Senin rotalarından birini izleyeceğim inşallah bir gün. Heyecanla okudum tüm yazdıklarını Özlem ama babanla ilgili özlemini anlattığın satırlarda burnumun direği sızladı.. Çabuk gelsin özgür ve sağlıklı günler dilerim.. Esen'cim aynı dileklere katılıyorum. Bu günlerin de bize anlatmak istediği bir şey var. Sanırım bunu anlamamız gerek. Kendi adıma evde olmaktan sıkılmadım daha. Cam dışarı bakıyor sığınacak bir yeri olmayanlara, ya da başka dertleri olanlara üzülüyorum. Bayramlarda tatillere de değil de aile büyüklerine gitmek istiyorum. Böyle düşünceler gelince aklıma da şöyle diyorum: Evet! Gençliğin o kimseyi umursamayan, çılgın hali gitmiş senden. Yaş almak böyle bir şey sanırım. Toprağı, ekmeği sevmek, anlayamıyorum dediğin anneni anlamaya başlamak, kendinden başkalarını düşünerek üzülmek. Çok güzel günler diliyorum sana. Yüreğin, kelimelerin gibi. Sevgiler. Bir solukta okudum... Yorumu burdayım demek için yazıyorum.. Teşekkürler.. Bu akıcı dil için.. Ben teşekkür ederim beni izlediğiniz, okuduğunuz, yorum yazarak destek sağladığınız için.


Blog yazmak, kitap okumak ve sıkıntımı bir bardak çayla iyileştirmeye çalışmak. Bana iyi gelen şeyler bunlar. İster Corona zamanında, ister kıymetini bilmediğimiz eski günlerde yazılmış olsun blog yazmanın önemli ve tek bir kuralı var: Yazdığın blog yazısını aynı gün yayınlayacaksın. Hangi duyguyla yazıldıysa o duygu halinde yayınlanmayan yazı okuyunca aynı tadı vermiyor; sanki tekrar tekrar ısıtılmış bir yemek gibi zoraki yeniliyor, güçlükle yutuluyor. Hayatınızın herhangi bir döneminde hiç ailenizin merkezinde olduğunuzu anımsıyor musunuz? Sormak istediğim aileniz tarafından sevilip sevilmediğiniz değil. Elbette ki aileniz sizi seviyordu. Ama geriye dönüp baktığımda ailelerimiz tarafından sevilme şeklimizin bile şimdiki zamanla aynı olmadığını görüyorum. Televizyonda ne seyrediyor olursan ol, "Ajans Saati" dedem için ajans saatiydi mesela. Misafir geldiği zaman masaya oturmazdık. Çocuk masası diye bir şey vardı. Ödevini yaptın mı sorusu hiç soruldu mu anımsamıyorum. Özel hoca diye bir kavram varsa da bizim eve uğramamıştı mesela. Neyse, niyetim bu konuyu çok uzatmak değil. Eski nesil ebeveynlik başka bir şey, bu zamandaki başka bir şey. İkisinin de artıları, eksileri vardır mutlaka. Ama şu aralar anne-babalara da biraz zaman kalsın istiyorum. Üstelik zaman denen saat koca gürültüler çıkararak bizim için hızla ilerliyor. Twin Peaks. Amerika tarihinin en iyi/ kült dizilerinden biriymiş İkiz Tepeler. Eminim, bu blogu okuyan büyük bir çoğunluk bu diziyi ve jenerik müziğini hatırlıyordur. İkiz Tepeler benim lise yıllarıma denk geliyor yanılmıyorsam. Diziyi de, jenerik müziğini de, hatta ve hatta Laura Palmer ismini de çok net hatırlıyorum. Kuzey söyleyene kadar yönetmenin David Lynch olduğunu bilmiyordum. Elbetteki diziyi izlememize Kuzey karar verdi. O seyretmeye karar vermişti, biz de gecelerimizi ailece beraber yaptığımız bir şeyle doldurmak istiyorduk. Diziyi bayılarak seyrettiğimi hatırlıyorum. Şimdi tekrar izleyince, bulunduğum zamandan başka bir gözle bakıyorum bulanık gözüken geçmişe. Dizideki karakterler karakter olmaktan öte beceriksiz birer tip gibi mesela. Ailelerin hepsi çocuklarının ne yaptığından bir haber, güya lise çağındaki çocuklar o kabarık saçlarıyla orta yaşı geride bırakmış gibi duruyorlar, yaş on yedi ama feleğin çemberinden birkaç kez geçmişler, yeminle şeytana pabucunu ters giydirirler. Kasabada eşini aldatmayan kimse yok. Asi gençlerle dolu etraf. Sanki şöyle sağlam bir Osmanlı tokatı dizinin jönlerinin aklını başına getirirmiş gibi. Sahneler öyle ağır ilerliyor ki o günün koşullarında herhalde David Lynch o güne kadar yapılmamış bir şeyi yapmıştır herhalde diye düşünüyorum. Dizi akıyor mu diye soracak olursanız, akıyor. Sıkıntı yok. Ama zaman makinesine binerek bunca yıl geriye gitmekle iyi mi yaptım bilmiyorum. Kendi ruh sağlığım için yaptığım en güzel şeylerden biri kitap okumak. Yıllardır değişmedi bu durum. Ödün verilmez tek şeyim sanırım bu. Bir yere giderken bile en az üç kitap atıyorum valize. Sanki kendimce biraz edebi değerinin olduğunu düşündüğüm kitaplar okuyorum. Böyle bir zamanda okuduğum şeyin beni yanıltmasını, yormasını, içine yuvarlandığım kocaman bir boşluk gibi gözüken bu zamanı boşa harcamasını istemiyorum. Aylak Adam Yayınlarından bir kitap var elimde: Üvey Kardeş. Norveçli bir yazarın kitabı. Adını internete bakamdan söyleme şansım yok. Kitabı baştan çok severek okuduğumu söyleyeyim. Kahramanların hepsi ince ince işlenmişti. Mutsuzluk tüm kitap boyunca kol gezdi; yine de bunca kesif mutsuzluğun içinde benim içime hep ısıtan, kahramanlara acımayla birlikte bir sevgi hissettiren, yüzüme saklı bir gülümseme gizleyen bir şey vardı. O saklı gülümseme gizlendiği yerden hiç çıkmadı. Çıksın isterdim. Biraz mutluluğa tanık olmak güzel olurdu. Hayat gibiydi kitap da. Mutlu anlar hemen unutuluyor, mutsuz zamanlar her seferinde geçit töreni yapıyordu. Hikayenin belki de iyisi, kötüsü yok. Hikayelerin hepsi başımızdan geçen şeyler ama onları anlatmak, dile getirmek, sıraya dizmek? İşte orada gerçek edebiyat ortaya çıkıyor. Çok severek okudum siz de okuyun. Sanırım Barnum'u, Vivian'ı, Peder'i yakın arkadaş çevreme dahil edeceğim. Fred'i ise hep acıyarak seveceğim. Karakterlerin hepsi ayrı güzellikte. Hepsinin içinde anlaşılmayı bekleyen bir yan var. Bu dokunaklı kitabı okumanızı bir kez daha tavsiye ediyorum. Bu arada internette gezinirken kitabın dizi yapıldığını öğrendim. Çok araştıramadım ama merak edenler BURAYA bir baksın. Corona Günlerinden, sakin ve ıstıraplı saatlerden, "Ne olacak halimiz?" düşüncesinin tam ortasından yazıyorum. Hepimizin içi dışarıdaki insanların içiyle aynı sıkıntıları paylaşıyor şu an. Umarım her şey en kısa zamanda eskiye, daha güzele döner. Hayatın, güzel şeyler yaşarken değerini anlamadığımız nice şeyin farkına varırız. Burası, bu sayfa iyi ki var diyorum. Yıllardır her derdime derman oldu. Önceleri biraz yazarken kassam da şimdi kendimle konuşurmuş gibi yazıyorum her şeyi. Bana iyi geliyor. Dileğim okuyan herkese de iyi gelmesi. Twin Peaks`den bahsettin ya beni nerelere götürdün bir bilsen... Eskiler eskide kalıyor, bazen ben de zamanında çok etkilendiğim bir filmi izliyorum çocuklarla. "Bu muymuş yani" diyorum içimden, olmuyor. Ya da olan varsa da çok nadir. Karamazov Kardeşler ve klasikler için söylediklerini düşününce aklıma Beliz Güçbilmez geldi. Kendisi kim ne yazarsa yazsın, dünyada yazılabilecek roman konularının belli olduğunu söylüyor. Aşk, savaş, anlaşmazlıklar, aldatma, insan ilişkileri... Asıl ilginci ve sana uyan kısmı bu; yeni yazarlar keşfetmeye çalışıp, her yeni çıkanı okumaya çalışacak kadar bol vaktimiz yok diyor. Anna Karenina'yı beş kez okurum ve bu bana yeter diyor. İyi edebiyat dedikleri şey. Bu dediğim şeyi, iyi edebiyatı yani, çok okuyan insan hemen anlıyor zaten. Başka bir lezzet bu dediğim. Anlatılan konular hep aynı zaten. Önemli olan nasıl anlattığın. Sanki çok uzun zaman olmuş seninle konuşmayalı. Benziyoruz birbirimize. Hepimiz aynı anneliği yaşıyoruz. Hem çok güzel, hem de çok yorucu. Yakınıyoruz ara ara ama biliyorum ki yine başa dönsek yine aynı şekilde yaparız her şeyi. Şimdiden başladı ben de Kuzey gidecek endişesi ve sızısı. Daha iki senesi var ama yalnız kalınca nasıl olacak diye düşünüp duruyorum. Hep çocuklarımızla olalım, hep de mutlu olalım. Kitabı not alıyorum şimdilik. Aklımda başka fikirler var. 😊 Evde oturunca fikir üretmeye başladım. Konuşurken söylemiştim sanırım. Doris Lessing'in Anılarını, Simone de Beauvoir'ın da Nelson Algren'le mektuplaşmalarını okumak istiyorum. Bir de hiç Borges okumadığımı fark ettim. Gerçi evde Borges kitabı da yok ya. Corona niyetlerimden biri yani Borges okumak. Üvey Kardeş'i okurken de çok sevmiştim ama şimdi kitap bittikten sonra daha da sevdiğimi fark ettim. garip bir his. Dizisi çekilmiş baktım. Hatta Norveç Netflix'inde var. İnternette de mevcut ama İngilizce alt yazılısını bile bulamadım. Sanırım seyredemeyeceğiz şimdilik. Seyredebilseydik çok güzel olurdu. Evet, kitap zevkimiz uyuşuyor seninle. Ben de senin gibi tavsiye vermeye korkanlardanım. Kitabı beğenmezse kızanlar oluyor. 😊 O yüzden bazen çekiniyor insan. Aman, onlar da bir yorumları okuyup alsınlar di mi kitabı? uyup uymadığını tahmin edebilirler birazcık. Evet. Binlerce insanın geçim derdinde olduğu bir süreçte tuhaf geliyor insana özlemleri, hayalleri falan ama hayat işte. Hepimiz aynı derdin içindeyiz aslında. Ben de umuyorum ve diliyorum. İnşallah eski güzel günlere kavuşuruz en kısa zamanda.


Son bir haftadır evde kot pantolonla dolaşıyorum. Pantolon belimi sıktıkça canımın istediği her şeyi yememem ve buzdolabının kapısının önünden ayrılmam gerektiğini hatırlıyorum. İncecik hamurla yapılan gözlemelere, ıspanaklı böreklere, sabah fırından taze taze çıkardığımız mis gibi ekmekleri yemeye bir son vermeliyim. Bir de, "Aman kısacık bir keyif anından ne olacak?" diye sütünü bolca köpürterek yaptığım latteler var. Kabul ediyorum, hepsi çok güzel. Ama her güzel şeyi güzel olduğu haliyle bırakmakta fayda var. Yoksa şimdilerde zorlanarak girdiğim pantolonlarımın içine girmem mümkün olmayacak. Nijerya Edebiyatıyla tanışma: Chimamanda Ngozi Adichie ve Amerikana. Mesela Amerikana'da ana karakterin bir blog yazmasını çok sevdim. Blogunun izleyici sayısının ilk günden artması, hevesli, sadık izleyicilerinin olması, günler geçtikçe konferanslarda konuşmacı olması için teklifler alması ve kahramanın blogundan kazandığı parayla geçimini sağlayacak kadar para kazanıyor olması müthişti. Bizim ülkemizin standartlarında bunu başarmak zor. Elbette hobi olarak başladığı şeyi geçim kaynağına dönüştüren insanlar da var ama benim bahsettiğim bloglar o bloglar değil. Sanırım tüm bloggerlara Ifemelu'nun bloguyla ilgili yazacağı bir yazının fikrinin olur olmaz bir zamanda gelmesi, etrafına ve hayatına blogunda paylaşacak bir şey bulma gözüyle bakması, blogunun tasarımının ne renk olacağına, blog fotoğrafına hangi fotoğrafı koyacağına karar vermesi tanıdık gelecektir. Nijerya'dan kalkıp Amerika'da hayat kurmak için çaba gösteren, bir sürü sıkıntıyı göğüsleyen Ifemelu'yu ne kadar sevdiysem Obinze'yi de o kadar çok sevdim. Belki de biraz fazla sevdim. Son sözüm yazarın diğer kitaplarını da okuyacak olmam. Merak edenler için Ifemelu'nun blogu BURADA. Gelelim yeni kitaba. Aklımda bir sürü kitap var. Bir Çalgıcının Seyahati, Oğuz Atay'ın Tutunamayanlar'ı, isminden etkilenip karşı koyamadığım Parizyen, Simone de Beauvoir ile Algren Nelson'un Mektupları ya da kargodan gelmesini beklediğim Chimamanda Ngozi Adichie'nin başka bir kitabı. Ama ben Patti Smith'in The Year of Monkey idimli kitabını okumaya karar verdim. Kocayla okuma yarışı telaşıyla İngilizce kitap okuma işini biraz ötelemiştim. Malum Türkçe okumak daha hızlı. Ama aklıma şöyle bir düşünce geldi. Ya corona falan olursam ve kitabı okuyamadan başıma bir iş gelirse? İşte o yüzden, biraz da aramızdaki farkı çaktırmadan açtığımdan Patti'nin sırası geldi. Şimdi kendimi Patti'nin şefkat dolu kollarına bırakma zamanı. Kitabın ilk sayfalarından anladığım kadarıyla Patti yine benim gibi hayallerin içinde dolanıyor. San Diego'da bir Noel sabahının ardından gezinirken ve bir kahve bulma isteğiyle kafasının içindekilerle konuşurken başlıyor The Year of Monkey. Patti'nin küçük mutlulukları, basit zevkleri, hayatı her haliyle kabullenişi kalbimin baş köşesine kurulmasına sebep oluyor yine. Corona günleri, iş hayatındaki inişler ve çıkışlar, bir türlü gönlüme göre düzene girmeyen iş yerindeki malum krizim dönüp kendime bakmama sebep oluyor. Sahiden azıcık spiritüel bir yaklaşımla kendi malum sorunuma dönecek olursam, bu konuda alacağım ders ne de ben o dersi bir türlü alamıyorum? Sorunun kökenini çözemiyorum ama bu evde kalma günlerinde kendimle ilgili şunu öğrendim: Kabullenmeyi öğrenmem gerekiyor. Her şeyi çözmem mümkün değil. Olanı olduğu haliyle kabul edip olduğu kadarına razı gelmeyi öğrenmem lazım. Bunu başarırsam hayat benim için daha kolay olacak. Şimdilerde içimden yoğun bir stresin, kalp çarpıntısının geldiğini hissettiğim zamanlarda oturup meditasyon yapıyorum. Sahip olduklarıma şükrediyorum. Ve hep şunu söylüyorum kendime: Herkesle aynı gemidesin. Yapacak bir şey yok. Annem bizde. Nerdeyse bir aydır bizde kalıyor. O kadar uzun zaman geçmiş ki annemle babamın evinden çıkışımın üzerinden, şimdi onunla yeniden eski bir şeyi anımsamaya çalışıyoruz. Her daim çay demliyoruz. Bergamot aromalı çay demlediğimde, "Bu çay kokulu olmuş kızım." diyor. Bir dahaki severe koymam diyorum. O minik kahveci çay bardaklarıyla içiyor çayını, ben ince belli çay bardaklarıyla. Onun bardağının tümünü nerdeyse demle dolduruyorum, kendiminkini yarı yarıya. Akşam oldu mu Survivor'a dalıyoruz birlikte yanında kocaman bir kase ay çekirdeğiyle. Corona bize vesile oluyor bu aralar. O yüzden hayatımın artılarını topluyorum bu aralar. Eksileri, çarpmaları, bölmeleri unuttum. Canım Patti'mle ilgili ne yazmışım okumak isterseniz BURAYA tıklayın lütfen. Yazilar boyle leziz olunca insanin daha cok okuyasi geliyor Ozlem'cim, lutfen arayi acma. Tavsiye ettigin kitaplari okumaya calisacagim. Bu sene sadece 11 kitap okumusum, yili yarilamisiz.11 ne ki?Bir de ne zamandir kitaplikta bekleyenlere oncelik verdim bu yil. Ingilizce ben de yavas okuyorum ki siradakiler de masallah pek kalin. Ben de sIkIlmadigim, su gibi akan, karakterleriyle butunlestigim kitaplari cok seviyorum, hani tam icine giriyorsun o dunyanin ve cikasin gelmiyor gibi. Kocaman sarildim. Okuma tercihlerim de ruh halime göre değişiyor. Hani ruh halim birazcık yerinde olsa anlayacağım da öylesine sık değişiklik gösteriyor ki ne yapacağımı şaşırıyorum. Ama durmayı da bilmek lazım Sibel. Bunu anladım ben. Uygulamaya çalışıyorum. Öyle çok hareket etmişim ki aslında biraz durmak, kendimi dinlemek, kendimi affetmek ve zorlamamak iyi geliyor bana. Başarabiliyor muyum? Hayır, deniyorum sadece. Kendimi yine yargıladığımı fark ettiğim zaman da, Yapma! diyorum kendime. Pazartesi işe dönüş. Biraz korkuyorum sanırım. Ama her şeyin daha güzel olacağı zamanların geleceğini de biliyorum. Ben de sana sıkı sıkı sarıldım. Sen de daha sık yaz buraya ne olur. Affetmek ne demek? Varlığın bu blogun bana armağanlarından biri. Sadece yazmak değilmiş mevzu. İnsan yazıyor ama yazdıklarını da birileri okusun; senin burada olduğunun farkındayım ve seni duyuyorum desin istiyor. O yüzden sen olmasan, buranın da anlamı kalmıyor galiba. Benimde kendi iç sıkıntılarım var. Birçoğuna benim dertlerim dert gibi gelmeyebilir ama bana dert işte. Bunlarla savaşıyor, kendimce bir çare bulmaya çalışıyorum. İnsanlarla uğraşmak yoruyor beni. Çalışmaktan değil ama insanların kişisel sıkıntılarını dinlemekten bıktım. Bak yoruldum bile demiyorum, bıktım diyorum. Bunu çözmem lazım. Gidene dur dememeyi, olanı olduğu gibi kabul etmeyi, elimdekilerle yetinip önüme bakmayı öğrenmem gerek. Tüm hayatım boyunca öğrenmeye çalıştığım tek ders bu oldu ve hayır, hala öğrenemedim. İG'de de yazmıştım sanırım sana. Meditasyon yapıyorum. Ne zaman içimden bir sıkıntının yükseldiğini hissetsem bir köşeye atıyorum kendimi ve kapatıyorum gözlerimi. Ne olursa olsun diyorum. Boşver, sağlık olsun da gerisi nasıl olursa öyle olsun! Birkaç gündür ara ara işe gidip hazırlıklarımı tamamlıyorum. Hayat, işe döner dönmez kaldığım yerden devam edecekmiş gibi geliyor. Kendime bir emeklilik planı belirledim. Umarım ki uygularım. İşte hayat benim tarafımda böyle Sonat. Ömrüm kendimle uğraşarak, Don Kişotvari hareketlerle yel değirmenlerine karşı savaşarak geçecek sanırım. Çok öpüyorum seni. Ve sana da iç huzuru, sağlık, esenlik diliyorum. Umuyorum ki en kısa zamanda ertelediğimiz hayallerimize kavuşabilme şansımız olur. "Merhametin dozu önemlidir, sınırı aşınca birilerinin elinde oyuncak olabilir insan. Vicdan zaaf haline gelebilir. Birinin vicdanı diğerinin vicdansızlığı olabilir." Ben de not alıyorum bu cümleleri çünkü durumum budur. Aslında yanlış yaptığımı biliyorum ama kendime dur diyemiyorum. Bu konuyla ilgili kendime verdiğim sözleri her seferinde unutup yeni hatalara düşüyorum. Evde kaldığım bu dönemde işin gidişatıyla ilgili streslerim dışında şunu anladım. İş olmayınca ben daha sağlıklı, daha sakin ve daha pozitif bir insanım. Para ile insan ile haşır neşir olmak yoruyor beni. Şimdilerde eğer yönetebilirsem kendime koyduğum iki senelik iş hayatı hedefimi tamamlayıp sonra bu yakındığım şeylerin olmadığı bir hayat kuracağım. En azından ümit ediyorum. Yüreklendiren, kalp yorgunluklarını alan güzel sözlerin için çok teşekkürler Sonat.


Tazmanya bu seyahatin en heyecanlandığım duraklarından biri. Büyük Okyanus Yolu Rotasının ardından iki gün daha Melbourne'de kalıp bir uçağa atladığımız gibi Tazmanya'da alıyoruz soluğu. Tazmanya bilindiği üzere bir ada. Ama öyle kafanızda benim gibi mini minnacık, Jules Verne kitaplarındaki gibi mercan kayalıklarının olduğu küçük bir ada hayal ediyorsanız yanılıyorsunuz. Havaalanından kiraladığımız arabayı alıp adanın merkezine gitmek için yola çıkıp dört şerit gidiş, dört şerit dönüş bir otobanla karşılaşınca ben çok şaşırdım. "Burası nasıl bir ada yahu?" diye diye şaşkınlığımı dile getirdim. Vuruldum. Öyle sevdim. Hayran hayran seyrettim. Sanki kıtanın diğer yerlerinden daha canlı renklere bürünmüştü. Yeşili daha yeşil, mavisi daha mavi, gökyüzü bulut tarlası gibiydi. Ayırdığımız iki gecenin bu adayı tanımak için hiç de yeteri olmadığını anladık. Gel gör ki bu adaya bir hafta ayırsak o da yetersiz kalacaktı. Merkeze giderken yol üstündeki bir kasabada durakladık. Kasabanın içinde tıpkı bir kovboy filminin içindeymişiz edasında gezindik. Amerikan filmlerinden aşina olduğumuz bar/ restoran benzeri bir yerde keyifle yemeğimizi yedik. Bol bol fotoğraf çektik. Gördüğümüz bir çay/ kahve salonundaki tatlılara vurulduk ama boğazımıza kadar tok olduğumuz için bir kahve bile içemeden ayrıldık oradan. Daha Tazmanya'nın merkezine inmeden saatlerimizi harcamaya başlamıştık bile. Kesinlikle zamanı durdurabilmenin bir yolu olmalı! Nihayet merkeze varıp da otelimize geldiğimizde derin bir nefes aldım. Kalacağımız otel hayallerimdekinden bile daha güzeldi. Zincir otellerin insanı şaşırtmayan düzenlerini sevsem de Tazmanya'da böyle farklı bir otelde konaklamak büyüleyici geldi bana. Hadley's Otel'in Afternoon Tea olayını merak edenler BURAYA tıklayıversinler. Tazmanya iki gecelik bir destinasyondu bizim için. Gece rıhtımda dolaşmak, dalgaların sesini dinlemek, koyu mavi bir renge bürünmüş okyanusu izlemek, rıhtımdan adanın içine doğru uzanan adayı seyretmek gitmeden önce romantik bir hayaldi benim için. Üzerinden bunca zaman geçtikten sonra bile geriye dönüp baktığımda hala yeryüzünün diğer yarımküresinde bir yere gidebildiğime inanmakta zorlanıyorum. İnsanın az olduğu, doğanın başrolde olduğu köşelerde ağaçlar daha yeşil, denizler daha temiz ve gökyüzü daha aydınlık. Yıldızlar birbirlerinin ucuna takılıp sanki gökyüzünde dans ediyorlar. Avustralya hem insanlarıyla hem de doğasıyla insanda saygı uyandıran bir destinasyon. Bir gün yine bir çılgınlık anında bir uçak biletini cebe atıp yine yola düşeceğimi, hatta bu sefer Yeni Zelanda'ya doğru yol alacağımı düşünüyorum. Bu fikri aklımın bir köşesinde saklıyorum. Gece Hadley's Orient Otel'de uyuduk ve mis gibi bir sabaha uyandık. Kahvaltımız yine Salamanca Market civarındaydı. Akşam yemeğimizi yediğimiz kafenin karşısında civardaki diğer yerlere göre uygun bir yer bulup kahvaltımızı yaptık. Daha önce de söylemiştim, yine söyleyeceğim: Avustralya poşe yumurta konusunda master yapmış bir ülke. Böyle güzel poşe yumurtayı ben hiçbir yerde yemedim. İmza: Yumurta Canavarı. Günümüzde Unesco Dünya Mirası Listesi'nde bulunan eski bir hapishane binası burası. Üzerinden çok zaman geçmiş, şimdilerde insanların işkence gördüğü binaların çoğu yıkılmış, bu binaların sadece dış cepheleri kalmış olsa da 30.000'den fazla insanın işkence gördüğü, çalıştırıldığı hapishane Hobart'ta yemyeşil bir toprak parçasının üstünde duruyor. Bu kalıntıların üzerinde mavi bir gökyüzü ve önünde yüzerek geçmenin mümkün olmadığı bir okyanus parçası duruyor. Port Arthur'da bulunmaktan ziyade yolda olma halini seviyorum. Port Arthur'un hikayesini çok güzel anlatmış bir blogun ismini bırakıyorum buraya. Sanırım bundan daha güzel yazamazdım Port Arthur'u. O yüzden BUYRUN, hazır yazılmışını okuyun. Ertesi sabah güzel bir kahvaltı yapmaya karar verdik. Gerçi tüm kahvaltılarımız şahaneydi. Bunun için ekipten birinin buraya gelmeden not ettiği bir tavsiyeyi dinlemeye karar verdik. Bu yüzden arabaya atladığımız gibi Battery Point'e gittik. Burası otelimizden uzak bir mesafe değildi. Şoför açısından tek sıkıntı ters şeritten araba kullandığı için maksimum dikkat etme gerekliliği. Bu da yorucu bir durum. Battery Point'te Jackman & McRoss Bakery'ye geldik. Kesinlikle çok doğru ve yerinde bir tavsiyeymiş. Nefis bir kahvaltı ettik ve ardından gezinin son ve benim için en güzel aktivitelerinden birini yapmak üzere direksiyonu Mount Wellington'a doğru kırdık. Tazmanya'nın el değmemiş doğasında Mount Wellington'a doğru tırmanarak çıktık. Gökyüzüne doğru yaklaştıkça okyanus aşağılarda kaldı. Vahşi bir rüzgar bizimle beraber dağın tepelerine doğru tırmandı. Yol boyunca trekking yapan gruplar vardı. Hepsinin ayakkabılarının üstünde bacaklarının üstüne doğru uzanan kalın korumalar vardı. Tahmin ediyorum bu korumalıklar herhangi bir yılan ısırığına karşı alınan bir önlem. Sonunda dağın tepesine ulaştığımızda park yerine yanaştık. Ve arabanın kapılarını rüzgardan dolayı açamadık. Bu sefer arabanın duruş yönünü değiştirdik ve ancak o zaman inmeyi başarabildik. Doğanın başrolde olduğu yerler benim için en güzel yerler. Metropolleri de çok seviyorum ama öte yandan el değmemiş doğa, rüzgarın sesi, yalnızlık ve çaresizlik hissi iyi geliyor bana. Evet, yalnızlık ve çaresizlik hissi dedim. Aslında doğaya hiçbir şekilde hükmedemeyeceğin hissiyatı iyi geliyor bana. İnsanoğlunun böbürlenmesinin ve büyüklenmesinin kendisini kandırmaktan öte bir şey olmadığını bilmek ve içinde yaşadığımız dünyaya saygı duymak... Önünde eğilmek, susmak, konuşmamak.... Mount Wellington işte böyle bir yer. Dünyanın bir ucunda bir zirve ve durmadan şarkı söylüyor. İlk Melbourne intibalarımı öğrenmek ve biraz da edebi Melbourne'ü tanımak için de BURAYA lütfen. Büyük Okyanus Yolu'ndaki ilk günümüz için BU YAZIYA, İkinci gün yaptığımız yolculuk için BU YAZIYA, Yolun son kısmı için de lütfen BURAYA tıklayın.


Kitaplıklara sığamadım arkadaşlar. Kitapların önlerine kitap yığmamaya çalıştım. Bazı kitapları elden çıkarmaya karar verdim. Voyager dergilerinin nerdeyse hepsini attım. Yine de kitaplık raflarına sığamadım. Okunmamış yüzlerce kitap var ve hiç durmadan kitap almaya devam ediyorum. Sanırım ayakkabı ya da çanta alışverişi yapan insanlar gibi benim de rahatlama yöntemim bu. Olayın derinine inince de böyle şuursuzca kitap almanın şuursuzca başka bir şey almaktan pek farkı yok. Kitap alma hastalığımla ilgili şimdilik yapacak bir şey olmadığına göre aynen yoluma devam ediyorum. Muhtemelen olayın şokuyla bir ay kitap almam ama daha sonra yine bildiğim Özlem olmaya devam ederim. Sanırım iç sıkıntılarım yüzünden bulunduğum yere sığamıyorum. Yılgınlık hissinin benimle yaşamasına izin vermek istemiyorum ama Covid mevzusu uzadıkça ve sevdiklerimle canımın istediği gibi yakınlaşamayınca, canımın istediği an uçağa atlayıp bir yerlere gidemedikçe hayata karşı olan motivasyonumu yitiriyorum. Böyle olmaması lazım. Yılgınlığın beni ele geçirmesine izin vermemeliyim. Sanırım evde değişiklik operasyonu da hayatımıza biraz renk katmak için yapıldı. İyi ki de yapıldı. Şimdi odadan odaya geçip hayatımda fazlalık olan şeyleri atarken, bana mutluluk verecek nesneleri öne çıkarıp uzun zamandır yapmadığım bir şeyi kendime sorunca, -beni ne mutlu ediyor şu hayatta?- kendime dönme fırsatı buluyorum. Eski nevresimlerin artık değişme vakti gelmiş. Uzun zamandır istediğim pirinç gece lambasını alayım. Koltukların üstündeki yastıkları değiştireyim. Bir de yatak odasına mini bir kitaplık-dolap alacağım. Sadece çok sevdiğim başucu kitaplarım için. Patti hep yanımda olacak böylece. Okuduğum kitaplardan bahsetmek, sohbet etmek istiyorum sizlerle. Sanki çok uzun zamandır sessiz kalmışım gibiyim. Buraya içi satır içimi dökünce bile mutlu hissettim kendimi. Hep mutlu günler geçirelim olur mu? Güzel şeylerden bahsedip bol kahkaha atalım. 📌 Bir de Ursula K. Leguin'in anneannem olduğunu zannettiğim bir yazı yazdığımı haber vereyim istedim. Önceden tabii. Merak edenlere duyurulur. Gecmis olsun diyorum, umarim bitmis ve yerlesmissindir rahat rahat. Bakinca bizde de yapilacak cok sey var ama o pisligi ve kalabaligi dusundukce sonucunun iyi olacagini bilsem bile erteliyorum. Bu yaz kitapligi ve tuvaleti boyamis olmak da yetti ve artti bile. Aslinda evi terk edip soyle cokk derin bir temizlik yaptirasim da var ama nereye gideriz tuylu bebelerle. Bu dusuncelerle dolunca madem bir sey yapamayacaksin, sal gitsin diyorum Sibel, gittigi yere kadar. Yapacak isler zaten hic bitmiyor. Operim.. Ben de kaba kalabalıkları kaldırdım. Öyle diyeyim. Yani kitaplıklar dizildi sadece ama rafların üstündeki eşyalar falan duruyor hala. Televizyon yerine asılacak, çerçeveler öyle kuzu gibi yerde falan. Elektrik lambaları değişecek. Liste yok uzun ama benim umrumda değil. Olduğu kadar, olmadığı kader diyorum. Tüm hafta sonu bahçede oturdum. Ohhh sefam olsun. Kolay gelsin; tadilat sıkıntılı ve biraz tatsız bir süreç ama sonu genellikle güzel. Umuyorum ki Patti'yi, kelimelerindeki naifliği, doğallığı ve samimiyeti seversiniz. Başucu insanınız olur sizinde. Sıkıldığınızda, canınız kucaklanmak istediğinde raftan Patti'nin kitabını alır, efkar dağıtırsın. Belki Patti'yi sevdikten sonra, -severseniz elbette-, bir de Joan Didion eklersiniz sevdiğiniz yazarların içine. Merak ediyorum ben de. Umutla ve heyecanla Patti'yi sevenler kulübüne katılmanızı bekliyorum. Sıkkın ruh hainden babamlara kaçarak kurtulduk yoksa bir süre sonra ruhum sinyal vermeye devam edecekti. odam müsat olsa çok isterdim yatak odasında mini bir kitaplık. O yüzden adına çok sevindim canım. Hatta ara ara bizimle de paylaşmaya devam et lütden. İstanbul'da olmak için bir sebebin yoksa İstanbul'da kalmanın bir anlamı yok bence. İyi ki gittin. Şimdi daha pozitif bir enerjiyle buradaki hayata uyum sağlarsın. Dergileri ver birilerine, geri dönüsüme falan ver. Ursula'lı yazı blog yazımın hemen altında. Bloga yazmak çok iyi geldi bana. Mutlu oldum. Hem de çok. Senin yorum yazmana da çook sevindim.


Önceleri yaptığım şeylerden daha çok keyif alırdım. Bir yere gideceksem günlerce heyecandan uyku uyuyamaz, hemen hayal kurmaya başlardım. Beni düşlere daldıran şey neyse kafamın arkasında döner, düşüncelerime bir müzik eşlik ederdi. Daha gidilmeden hazırlanmış yol defterleri, görülecek yerlerin listesi, mutlu anlar kitapçığı oluştururdum kendime. Evdeysem de seyretmek istediğim filmlerin listesi ya kafamda ya da bir defterin kenarında olurdu. Nora Ephron filmlerini seyretmek, Meryl Streep filmlerinde dertlerimden uzaklaşmak, Juliette Binoche filmleriyle unuttuğum şeyleri anımsamak ya da Woody Allen filmleriyle şehir şehir dolaşmak beni başka bir yerlere taşır, hayatıma anlam katardı. Şu günlerde elimde Ali Smith'in Sonbahar isimli kitabı var. Elisabeth'le hemencecik anlaştık. Tam da kitapta söylendiği gibi "bir tür nostaljik şeyler" yapmasını sevdim ben. Yazarın tam da düşündüğüm ve anlam veremediğim şeyler için Elisabeth'i bana yollamasını biraz nostaljik, çokça da melankolik buldum. Şöyle diyor Elisabeth bir yerde: Bir şeyler oluyordu işte. Sonra da bitiyordu. Zaman öylece geçiyordu. Böyle düşünmek kısmen sevimsiz, hatta kabacaydı. Kısmen de hoştu. Bir tür rahatlamaydı. Yaşanan güzel şeyler elbet geride kalıyor. Bu duruma üzülürken yaşadığımız birçok kötü şeyin de geride kaldığını bilmek rahatlatıyor insanı. İleriye dönük planlar yapıyoruz ne zaman bunalsak. Ara ara da ertelemeden yapmaya karar verdiğimiz şeyler için seviniyoruz. 2021 yılının şubat ayında Peru'ya gitmek konusunda kararlıydık. Bir hayalimizi daha gerçekleştiririz diyor, sömestir tatilinin tam gününü hesaplıyorduk. Şimdi bu hayali başka bir bahara, kışa erteledik. Sağlık diliyoruz. Başka da bir şey gelmiyor elimizden. Belli ki 2020 pasaport damgaları açısından vasat bir yıl olacak. 2019 yılında bu blog sahibesi neler yapmış oysa. Okumak isterseniz lütfen BURAYA tıklayın. SON PARİS SEYAHATİMİ okumak isterseniz de linki verdiğim yere bir tık lütfen. Ayni ruh halindeyim inan. Yas mi, Agustosmu, dunyanin hali mi, memleketin hali mi bilemiyorum. Zaten ay halli ruhum, son 3 gundur iyice yerlerde ki bugun acaba depresyonda miyim diye soruldu bana en yakinim tarafindan. Depresyondayim desem depresyonda olan insanlara haksizlik etmis gibi hissederim kendimi. Her sey yolunda gibi ama icimde hep tekrar eden sorular, cok istedigim seyleri elde ettikten sonra ki acabalar yoruyor beni. Ara ara kendime boyle mi olacakti diye soruyorum. Ufak tefek yapmak istediklerimi yapiyorum kisa sureligine iyi geliyor, yuruyus, yoga meditasyon ama sonra yine icime afaganlar basiyor. Yemek yapmiyorum, gecistiriyorum, Burak Martin'i bile besleyesim yok. Sikayet etmeyi sevmiyorum, sikayet de degil zaten duygu paylasimi.100 mutlu gune bile katilcaktim, katilamadim, gec kaldim diye de iyice saldim. Bir de kardeslerime ilham olacagim diye soz vermistim:( Ne bicim ablayim ben! Bunlar da gecer canim, belki de cok sey bekliyoruz kendimizden, hayattan. Zaten cok ince ruhluyuz, ki bu hayatta hic kolay degil bu bence. Kocaman sariliyorum. Icini ferah tut canim benim. Uzun zamandır her şeyi layıkıyla yapacağım sevdasından vazgeçtim. Mesela "100 Mutlu Günü" 100 gün yapacağım diye bir kuralım yok. Olursa olur, olmazsa da olmaz. İnsanlar hiçbir şey yapmadan hayatlarını mutlu mesut geçiriyorlar. Hiçbir sorumluluk almıyorlar. Biz öyle değiliz. Ben bugüne kadar hep kendi ayaklarımın üstünde durdum. Doğru ya da yanlış aldığım her kararın ardında durdum ve sonucuna da katlandım. Artık yorulmuş olabilirim. Corona'yı bir yana bıraktım, ülkenin hali içler acısı. İnsanları anlayamıyorum. Kafaları bir türlü almıyor doğru şeyleri. Ne Ayasofyası bitiyor, ne Kariye Müzesi. Ekonomi ortada. Senin de sıkıntıların var biliyorum. Umuyorum iş konusunda sıkıntıların en kısa zamanda biter. ben de kendi adıma artık çalışmak istemiyorum. Ne uzun yazdım sana yine. İnsanlardan uzak bir yere kaçmak istiyorum. Sadece sevdiğim insanlar olsun etrafımda. Başka da bir dileğim yok. Onun dışında senin yukarıda anlatttığın şeyler var ya aynı öyle hayatım. Kendi kendimi ayakta tutmaya çalışıyor, gazla çalışıyorum. Dünya çıldırmış şekerim. İyi yürekli insanlar yoruldu, tıpkı doğa ana gibi. Sanki ruh halin biraz yaş almakla da alakalı gibi geldi bana da, yaşlarımız yakın sanırım, ben de benzer durumdayım bu aralar. Bitmek bilmeyen co günleri de tüy dikti 🙁 Dur bakalım, sağlık olsun diyelim de, yine o heyecanlı ikigai günlerine dönelim. Vallahi canım sıkkın. Kendimi gaza getirip duruyorum. Ama bazen nefesim kesiliyor. Ülke elden gitmiş, hala, "Ya bu işte bir yanlışlık yok mu?" diyen yok. O kafa neyin kafası merak içindeyim. Yalovadayken başlasaydın ya 100 güne. Atlaya atlaya 20 gün yapardın sen de. Mis kokulu denizimi paylaşırdın diyeceğim ama bir gülme tutuyor beni. Ya şaka bir yana, kokusunu bile severim ben Yalova'nın. Kıyıya toplanan deniz analarını severim. Mezgitini severim, gençliğimi severim. Bira içilen uzun gecelerini severim. Hatta ve hatta ayran sodasını ve ekmek arası patatesini bile severim. Senin sesini duyunca Yalovam dile geliyor sanki. İyi geldin bak bana. Yorum yazarken yüzüme kocaman bir gülümseme yayıldı. İyi ki yazmışsın havalım benim. Gerçekten sağlık olsun diyorum. Başka da bir şey demiyor, kocaman öpüyorum seni. Az kaldı Özlem... Sağlığımız ve sevdiklerimizin sağlığı yerinde olduktan sonra tüm planlarımızı yine gerçekleştiririz. Birkaç yorumdan ve bir bardak çaydan sonra daha iyiyim. Az mı kaldı ondan emin değilim sadece. Bir ileri, iki geri gibi. Ama olsun. Mecburiyet ne fenaymış değil mi? Benim için pandemi şubatta başladı ve sürdükçe sürüyor. İşler bu kadar sarpa sarmayaydı iyiydi. Kader diyelim. Neyse, ben de kendimi gaza getirmek için 100 mutluluk şeysini yapıyorum. Elimizde başka neyimiz kaldı ki? Kendimizi eyliyoruz işte. Umarım en iyi zamanda hayatta güzel şeyler çıkar karşımıza. Selam 🙂 O hal hepimizde var, birazcık yaş almakla ilgili belki de.. Benim içimde "Her şey güzel olacak" cümlesi vardı son birkaç yıla kadar, giderek daha az duyuyorum onu. Çocuklar büyüyor, hayat akıyor, bir ucundan tuttuk sandığımız ip toza dönüşüyor.. Böyle şeyler.. Sarıldım sana kocaman. İşte hal böyle olunca herkes mutsuz oluyor. Sanki tahammülüm kalmadı gibi. Bu coğrafya yoruyor insanı. Eee, sonunda da iş burada benim için yaş alma kısmına bağlanıyor. Bir ömrü aynı şeylerle geçirdik diyorum. Ben de ne zamandır ali Smith okumayı düşünüyordum. Kısmet pandemi senesineymiş. Değişik bir yazım tarzı varmış değil mi yazarın. Bir tanıdıklık oluşturdun mu yazının ritmiyle başlıyorsun dansetmeye. Ben de çok ama çok sevdim. Daha bitirmedim kitabı. Bu aralar okuma hızım yavaş. Aslında bakarsan işe gidip gelmekten zaman kalmıyor sevdiğim şeyleri yapmaya ama ne yapacaksın. Böyle işte. İyi ki geldin. Çok özlemişim seni. Derdime ortak oldun. daha umut dolu yazılarda buluşmak üzere diyeyim ama durumum böyle bu aralar. O yüzden elimizdeki ile yetineceğiz. Yazdığım için bile şükrediyorum çünkü yazınca rahatlıyorum.


Son zamanlarda güzel şeyler hayal edebilmek için zorluyorum kendimi. Her anım, yaşadığım ana şükretmekle geçiyor. Olduğum hale, sağlıklı oluşumuza, düşe kalka olsa da gidecek bir işimizin olmasına şükrediyorum. En umutsuz anlarımda oğluma bakıyorum. Gidip ense kökünden öpüyorum, kokusunu içime çekiyorum. Beş dakika iyi geçiniyoruz. Tadında bırakmaya çalışıyoruz birlikteliğimizi. Bir sebeple hafif kavgalar ediyor, kendi köşemize çekiliyoruz. Coronanın benden aldıklarından çok verdiklerini düşünüyorum. Mesela annemin uzunca bir süre bizde kalması mucize gibi bir şeydi. Sonradan gelecek sıkıntıların boyutunu bilmeden yaz mevsimini bahçede birlikte geçirdik. Bu eve taşındığımızdan beri ilk kez yaz mevsimi benim için upuzundu ve yanımda annem vardı. Sonrası karışık arkadaşlar! İşler iyice sarpa sarıyor. Bu iş uzadıkça da sabır kalmıyor insanda. Her birimizin bildiği onlarca sorun hızlıca yaklaşıyorlar yanı başımıza. Sabahları işe giderken yaşayacağım stresten ayaklarım bir yandan geri geri gidiyor, bir yandan da yılmak yok diyen iç ses beni tetikliyor. Ee, ayaklar geri geri giderken koşmaya kalkmak da zor oluyor haliyle. Sizler de öyle misiniz bilmiyorum ama bu aralar sıklıkla düşüyor, düştüğümü kimseler görmesin diye de "acımadı, acımadı..." diye hızlıca kalkıyorum. Velhasıl halim komik. Amma ve lakin çareler ürettim kendime. Çarşamba akşamları Sen Çal Kapımı dizisini seyrediyor, Eda ile Serkan'la gönül eğlendiriyorum. Keşke haftada üç gün yayınlansalar da ben de daha önceki bunalımlarım gibi trans halinde geçirsem günlerimi. Daha önce de böyle kriz anlarımı Grey's Anatomy, Gilmore Girls'le falan atlatmışlığım var. Sevgili Patti onu bu kadar okuduğumu görse mutluluktan ağlar yeminle. Alır yazdığı kitapları elimden, "Hadi kızım biraz da başka yazarlarda ara mutluluğu." der. Patti'min yazdıklarını eskittim okuya okuya. Son okumalarımda Patti'yi neden bu kadar çok sevdiğimi keşfettim. O da benim gibi kendi kendine konuşuyor, kahve içerken hayal kuruyor, oturduğu yerde kurduğu hayallerle sohbet ediyor, mezarlıklarda geziniyor. Ee, bir de bunu matah bir şeymiş gibi yazınca ortaya garip bir şey çıkıyor. Kimi okur için sıkıcı bir durum bu ama benim gibi günlüğüne yazdığı notlarda bile hayallerinden bahseden, üstelik hayali kahramanlarla konuşan biri için gayet normal. Araba kullanırken kendimle konuşuyorum ben: Bugün çok güzel bir gün olacak Özlem. Bugünler de geçecek elbet. Biz çalışalım da mutlaka başarırız. Arkadaşlar, arabada konuştuğum "biz" kim sizce? Muhtemelen iş yerindeki arkadaşlarım. Ben onlar olmadan sohbet ediyorum onlarla. Çalışmamız gerektiğine ikna ediyorum hepsini. İşe gidince de onların beni duyduğunu varsayıyorum. Neyse, Corona iyiden iyiye şaşırttı beni. Parissizlik iyice kafama vurdu. Böyle bir yere tıkılıp kalmak da enerjimi tüketti. Gidemedikçe gitmek ister oldum. İstanbul mengene gibi sıkar oldu ruhumu, bedenimi. Mutluluk vesilelerini oyun yaptık kendimize son zamanlarda. Hep eski günleri aramak, üstünden uzun yıllar geçmiş kahkahaları, sofraları hayal etmek yaşlılık belirtisi mi? Bugün çok komik bir vesileyle anımsadım çocukluğumdaki, özlediğim gençliğimdeki hayatımın nasıl olduğunu. Okul grubundan biri Levent Kırca'nın eğitimler ilgili bir videosunu atmış. Günün benim için en nostaljik, en komik, en özlem dolu anıydı. Ben videoyu sesli dinlerken yanımdaki arkadaşımın yüzünde Levent Kırca'nın sesini duyunca bir gülümseme belirdi. Videoyu görmesine gerek bile yoktu. Levent Kırca'ydı işte. Çocukluğumuzun Levent Kırca'sı. Ailece oturup seyrettiğimiz, bu hafta ne yapacak acaba diye beklediğimiz hepimizin Levent Kırca'sı. İşte o zaman geçmişteki güzel günlere özlem duydum. Evimizin kapısının herkese açık olduğu, babamın koca kahkahalarının evi doldurduğu, annemin salçalı tavuğunun fırında piştiği o evi, geçmiş günleri özledim. Biz o minicik evimize nasıl sığardık, onca insanı nasıl ağırlardık ve bundan da nasıl bu kadar mutluluk duyardık bilmiyorum. Sevdiklerimizi göremediğimiz, telaş etmeden aynı sofrada oturamadığımız bu günler ne zaman bitecek. Ben her Ramazan'da ekranlarda yayınlanan Coca Cola reklamlarındaki o uzun sofralarda oturmak istiyorum yine. Fırında tavukla, plastik leğende yapılan salata yemek, Tank içmek istiyorum arkadaş! Uzaklardaki dost, nerelerdesin, nefesin ve yüreğin kaldırıyor mu yaşananları?Bir ses ver, merak ediyorum. Yorumun mail kutuma düşünce bir post yazmaya niyetlendim. Ondan geciktirdim cevabı ama sonrasında anladım ki bir şeyler yazmayı çok istesem de içimdengelmiyor. Belki ilerleyen günlerde kafam biraz daha netleşince başarırım yazmayı. Herkes kadar iyiyim Arzucum. İşe gidip geliyor, Covid'e yakalanmamaya çalışıyorum. Depresif hallerde, kendi kabuğumda yaşamaya çalışıyorum. Süre uzadıkça canım sıkılıyor. Okuyamıyor, kafamı toplayamıyorum. Umarım sen de iyisindir. Çember daraldıkça, can sıkan haberler birer birer geldikçe aklımıza getirmek istemediğimiz korkularımız da gün yüzüne çıkıyor. Çok teşekkürler ilgine, aramana, yorum yazmana. Ne güzel sesini duymak, iki aydır tiroitlerimle uğraşıyorum, hafif doz kortizonla çok iyi oldum, diyete dikkat edince biraz kilo da verdim. Evden derslere devam, oğlum evde, sevdiklerim sağlıklı,... Okumaya döndüm neyse, toparladım gibi. Haber almak da iyi geldi, umarım senin de yolların açılır, gül biraz güzel kadın, ses ver, umut et, elbet geçecek.... Ah hepimiz istiyoruz ama vermiyorlar Özlem 🙁 Acaba bu bize bir ders mi, kıymetini bilmediğiniz şeyleri, kaçtığınız şeyleri gün olur ararsınız mı demek istiyorlar? Endişeden önümü göremez oldum, kışlık hazırlık yapanlara "deli mi bunlar, yiyebilecek miyiz?" diye manyak bir hisle bakıyorum. Direktiflerimden herkes bunaldı ama ben de onlara bir şey olur duygusundan bunaldım, neyleyim. Bilmiyorum, insan sıcağı arıyorum, bir masa başında, önümde bir fincan kahve, endişesizce oraya buraya sürünerek sohbet etmek istiyorum. vermiyorlar. İnsan süresini bilse daha kolay katlanacak da ucu bucağı belirsiz bir gayya kuyusuna düştük, sonumuz hayrola. Seni o kadar iyi anlıyorum ki... Ne olacak bilmiyorum. Normal koşullarda bile kaygı seviyesi yüksek bir insanım. Şimdilerde daha da arttı bu durumum. Her şeyi toz pembe gösteriyorlar ama öyle değil. İşler çok azaldı. İnsanlar işe gitmek istemiyor ama bizler de dibe doğru çöküyoruz ve farkında değiliz bunun. Ne zaman o kalabalık sofralara oturup birbirimize tekrar dokunacağız bilmiyorum. Dünya Sağlık Örgütü'nün iç sıkan açıklamalarını duydun mu? Yeni pandemiler yolda dedi. Gıcık olmuş durumdayım. Bilmiyorum Şebo yaaa. Allah yardımcımız olsun.


Gecikmiş bir merhaba... 2020 'nin ardından yeni bir yılla birlikte merhaba. Yeni yılın ilk gününden beri bloga bir şeyler yazma arzusu. Ardından geride bıraktığımız yılın insana kendini hatırlatan umutsuzluğu. Gelgitler, masaya oturmalar, kalkmalar, elimde bir kitapla oyalanmalar, telefonun ardından yayılan ışığın etkisinde geçen boş saatler. 2020 benim için boş vermenin yılı oldu. Hayatla baş edemeyeceğime karar verdiğim, kürek çekmeyi bıraktığım ve olanı olduğu gibi kabul etmeye gönülsüzce razı geldiğim. Zor razı geldim diyorum ama kime ne anlatırsam anlatayım içimde kendi gerçeğimden eminim: Ben akıntıya karşı kürek çekmeyi severim. İşte bu yıl, 2020, benim için kabul etmenin yılıydı. Güzel mi oldu bilmiyorum ama hayat buydu. Elimden hiçbir şey gelmedi. 1 Haziran itibariyle maskemi takıp işe gittim, ağır aksak ilerleyen, topallayan, düşen kalkan her şeyin elinden tutmaya çalıştım. Bu arada sıkıldım, depresyona girdim, sevdiğim şeylerden uzaklaştım, sessiz kaldım. Sustum! duymakta zorlandığım monologlarımın arasında nefes aldığım için şükrettim. 2020 koca bir boşluk hissiyle geldi ve geçti. Hazmetmeye çalıştığım tek duygu ara ara insanların bir şeyler yapmadan da durabileceklerini kabul etmek, kendime kızmaktan vazgeçmek oldu. Çok okumadan, çok dinlemeden, çok izlemeden hatta çok sevmeden geçen bir yıldı. Gelip geçen tüm senelerin aksine bu seneden beklediğim hiçbir şey yok. Listeler halinde buraya yazılacak yeni yıl kararları yok. Geleni kabul ediyorum ve iyilikle gelmesinden başka da bir dileğim yok. Koca bir yıl bloga bir şey yazmadan geçti. Arada buraya bıraktığım birkaç yazının dışında kayda geçilmemiş bir yıl oldu 2020. Kelimeler anlamını hep okurken hem de yazarken yitirmişti benim için. Oysa bu sabah yeni yılın ilk pazar kahvaltısında Kuzey'le yaptığımız seyahatlerden bahsederken bir şeyi fark ettik: Ben unutulmaya yüz tutmuş çoğu seyahatimizi burada yazıya dökmüştüm. "Hani kahvaltı ettiğimiz bir yer vardı." cümlesini takip eden anlarda bloga dönüp ismini unuttuğumuz yerlere baktık, anılarımızı tazeledik. Ne iyi yapmışım da zamanında her şeyi büyük bir keyifle buraya yazmışım. Bugün gerçekten şunu fark ettim: Ben bu blogu kendim için yazmışım ve çok da iyi yapmışım. Ben belki de bu sebepten Patti'nin bana anlattıklarını seviyor ve her daim dinlemeye hazır bekliyorum onu. İşte sırf bu sebepten siz de Patti'yi okuyun istiyorum. 2020 bize yeni bir kitap hediye etti. Ben haberi duyunca çok sevindim. Size de hemen bilgisini vereyim istiyorum. Annie Ernaux'un "Years" isimli kitabını okumayı çok istiyordum. Ne yapsam alsam mı acaba diye düşünürken Twitter'da çok güzel bir habere denk geldim. Kitap Türkçeye çevriliyordu ve en kısa zamanda okurlarla buluşacaktı. Can Yayınları da nihayet 2021'e girmeden önce duyurusunu yaptı. Kitap, ocak ayının ortalarından sonra Seneler adıyla bizlerle buluşacak. Ben kitabın çıkacağı günü sabırsızlıkla bekliyorum. Sizler de bir bakın bakalım belki seversiniz bahsettiğim kitabı. Bu yazı kelimelere tekrar itimat edeceğim yeni bir yılın ilk yazısı olsun. Ne dersiniz? Anlatacak çok şey olsa da evin içindeki eşyalar gibi kafamın içindeki düşünceler de dağınık. Olsun! Ne yapalım? İyisi mi efsane olamasak da gazoz da olmayalım. Olacaksak da şampanya olalım diyorum ben. Her gelen yılla ilgili yazılmış bir sürü yazı varmış blogda. Birini bırakıyorum BURAYA. Özlem'cim öncelikle yeni yıl yüzünü güldüren, tekrar hayaller kurduran ve sağlık dolu bir yıl olsun. Hepimiz aynı durumdayız. Koca bir yılı, birbirine benzer keyifsizlikte günler yaşayarak, "aman hastalanmayayım, etrafımda kimseye zarar vermeyeyim" korkusuyla her şeyden sakınarak, çok mızmızlık çekerek, bazılarına karşı gereğinden fazla sabır ve hoşgörü göstererek, sevdiklerimizden uzak kalarak, geçmişe daha çok iç yolculuğu yaparak, kendimizle daha sık konuşarak geçirdik. İnsan anı biriktirmeyince, yaşanmış gibi gelmiyor günler. Tam da bu yüzden, 2020 kayıp bir yıl oldu sanki. Ajandalarımız, günlüklerimiz, bloglar boş kaldı... Yine de sağlıklıyız ve yolculuğumuz devam ediyor. Ve sabredince güzel şeyler de oluyor. Okumaya, izlemeye ve yazmaya devam bence.


Bugün kendin için ne yapacaksın? Pazar gününü anlamlandıran ve beni doğruca bloga yollayan soru bu sevgili blogger dostları. Korona Günleri uzadıkça yaşama tutunma zorluklarımız da artıyor bana göre. Sıkıntılara pek yüz vermesek de aynı hikayeyi dinlemeye devam etmek, bir arpa boyu yol alamamak ve sesinin kendi içinde kaybolup gitmesi gün be gün daha fazla can sıkıyor. En azından benim için öyle. Bir şekilde bu kısır döngüden kurtulmak, hayatın, başımıza gelen bunca aksiliğin bizi üzmemesine bir yol, bir çare bulmak lazım. Benim almam gereken en büyük ders bu zaten: Kabul etmek, olduğu kadarına razı olmak. Bir gün kabullenmeyi öğreneceğim inşallah ama ne zaman bilmiyorum. Şimdi bunları yazarken aklıma bir şey geldi. Yıllar, yıllar önce blogculuğa ilk adım attığım yıllarda bir blogger vardı takip ettiğim. O zamanlar şimdiye göre daha çok blogu takip ediyor, daha aktif rol alıyordum bu alemde. Yıllar içinde her şey gibi blogculuk da eskidi tabii. Neyse, demem şu ki bu blogger arkadaşımız acayip negatif bir insandı. Yaşamından bu kadar nefret eden, bu kadar hayata küskün bir ikinci insan evladı daha yoktu blog aleminde. Okudukça içim sıkılırdı. Hiç mi hayattan keyif alacağı bir şey yok diye düşünürdüm. Sonra anladım ki blogunu bir nevi kara günlük olarak kullanıyordu bu arkadaş ve iyileşmeyi burada arıyordu. İçindekileri böyle ortaya dökmesi bir nevi şifa arayışıydı. Belki de konuşacak kimsesi yoktu. Ama samimiyetle söylemem gerekirse bu kişinin arkadaşım olmasını hiç mi hiç istemezdim. Sonra takipten çıktım ve derin bir nefes aldım. Sanırım bu blogger benim negatif zamanlarımda blogda bir şey paylaşmamamın sebeplerinden biri. Can sıkıntılarımdan bahsetsem de blogu sadece bir iç dökme yeri olarak kullanmak istemiyorum. Bazen yazıyorum, rahatlıyorum; çoğunlukla yazdıklarımı silip olduğum yere,- koltuğun yumuşacık konforuna-, sığınıyorum. Ben boş boş oturmaktan çok bir şey yapmayı istiyorum. Kitap okumak, bahçede oturmak, çiçek toplamak, müzik dinlemek, derin derin nefesler almak. Kuzey'in bana uygun gördüğü cevapsa oturup blog yazmam. Seni çok mutlu eden bir şeyi yap anne, dedi. Otur ve bloguna yaz. Mayıs ayında on yedi yaşına girecek olan oğlumu dinliyorum ben de. Kahvemi yaptım, düşüncelerimi sıralamaya gayret ettim ve işte burdayım. Tatilleri özledim, Paris'te olabilmeyi özledim, hayattan kaçırdığımız birkaç günlük seyahatleri, tasasızlığı özledim. Severek, özgürce yapabildiğim her şey elimden alınmış gibi. En son geçen sene sevgililer gününde Paris'ten dönmüştük. Son seyahat olarak bu kaldı aklımda. Puslu Paris sokakları, sokaklarda tek başına dolaşışım, Odeon'da yediğim keçi peynirli salata, dumanı üstünde kahveler, tartlar... Mutlu olma ve hayatın bana sunduğu her şey için şükretme hissi. An itibariyle herkes bir köşede. Kahvelerimiz içildi. Belki biraz sonra bir de çay demlerim huzuru çağırmak için. Bulunduğum odanın camından bahçe görünüyor. Gölün yeşile dönmüş suyu, doğurmak için yer arayan kediler, çiçeğe dönmüş manolya, yeşillenmeye niyet etmiş bilge akasya. Stacey Kent'in Fransızca albümü arkada fon müziği. Bana Paris'i, en sevdiğim yerleri, hayatımın güzel anlarını anımsatıyor. Bir de en arkada kanal tedavisinden yeni çıkmış ama kurtaramayacaksınız beni diye bağıran dişim olmasa. Nina George'un Edebiyat Eczanesi isimli kitabını okuyorum. Kitabı sırf keyif olsun diye aldım. Paris'te geçtiğini biliyordum. Hesaplamadığım tek şey, bu kitabı daha önce The Little Paris Bookshop ismiyle Paris'ten almış olmam. Kısmet, deyip kaderime razı oldum. Ev birden fazla kez aldığım kitaplarla dolu. Kitapseverlerin kaderine bir kitabı birkaç kez almak kesinlikle var bence. Neyse, en büyük üzüntü kaynağımız bu olsun. Bu ayın başında yine böyle tın bir kitap okudum. Hımm, Tın Kitap diye bir kavram var. En azından benim için. Okudum, hoşça vakit geçirdim ama bana bir şey kalmadı diyebileceğimiz kitaplar bunlar. Ama yine ısrarla tekrar ediyorum: Bu benim fikrim ve kimseyi bağlamaz. Bu diğer kitabın adı, Dokuz Kusursuz Yabancı. Vallahi bu kitabı okurken sonuna doğru çok sıkıldım. Bitse de kurtulsam diye düşündüm. Üzgünüm ama bir Karl Ove Knaussgard keyfi almıyorsun işte bu kitapları okurken. Hal böyle olunca bildik bir limana sığındım. Kitaplığın başına gittim ve Jeanette Winterson'un kucağına bıraktım kendimi. Blogda ne güzel yazılar varmış meğerse. Az önce Karl Ove ile ilgili bir yazı ekleyeyim diye dolaşırken 2018 yılının dökümünü yaptığım bir yazıya denk geldim. Ne güzel bir seneymiş o yahu. Tüm blog dostlarıyla görüşmüş, gezmiş tozmuşum. Allahım, tekrarını nasip eder inşallah. Bu anı yaşamak için blog yazıyorum bir de. VE nasıl iyi geliyor. Blog yazmak bana her zaman çok iyi gelir. Yaşamın bana böyle keyif veren şeylerinden neden vazgeçtim diye düşünüyorum şu an. Ama bugün geçmişi düşünmeyeceğiz, yapmadıklarımız için hüzünlenmeyeceğiz, yapabildiğimiz şeylere de şükür deyip yola devam edeceğiz. En azından sağlığımız yerinde. Yaşayacak daha güzel günlerimiz de olacak inşallah. Ben şimdi bir demlik çay demlemeye, İG'den gelen yorumlara cevap yazmaya, ucundan azıcık yaşama tutunmak için çaba sarfetmeye gidiyorum. Bakarsınız Film Festivaline göz atacak cesareti bile bulurum kendimde. Kendim için kitap okuyorum, kendim için bir film seçiyorum, kendime bir tatlı yapıyorum. Bu aralar hep böyle, hep aynı:) Fakat buralardan ısrarla vazgeçmiyorum. Sen de vazgeçme Özlem. Eski dostların uzaklaşması üzücü. Ben yeni yeni kitap okumaya başladım. Hiç okuyamıyordum. Aldığım her kitap elimde sürünüyordu. Şimdilerde eski performansımda olmasa da okuyor sayılırım. En azından okuduğumu anlıyorum. Film performansımda pek iyi değil. İlerde covid yılları diye bir zaman diliminden bahsediyor olacağız ve o zaman diliminde ben hiçbir şey yapmamış olacağım. Kuzey'in okulu, dersleri ile aklımızı bozduk zaten. Hayat bu mu diye soruyorum sıklıkla. Aklım fikrim emeklilik günlerimde. Tasasız oturabileceğim zamanlarda. Blog fikrinden vazgeçmek istemiyorum. Burayı çok seviyorum ama yazmayı da başaramıyorum. Düşe kalka ilerleyeceğiz herhalde. Çok öpüyorum seni. düzelecek her şey. ama zamanı gelince. Ben de seni çok seviyorum. Bu covid günlerinde işe gitmekten, kendime ve etrafımdaki herkese tasalanmaktan çok yoruldum. Kaderimize terk edilmişiz gibi hissediyorum. Her sabah gece alınan ve şok etkisi yaratan bir kararla uyanıyoruz. Her yeni günün daha güzel bir gün olacağına inanırdım eskiden. Şimdi öyle düşünmüyorum. Mutlu olma, insan olma hakkımız elimizden alınmış gibi hissediyorum. O yüzden de yaşam heyecanımı yitirdim. Kabuğuma çekildim ama çekildiğim o kabuk da mutlu etmiyor beni. Elbet geçecek biliyorum ama resmen kabusa döndü hayatımız. Tek çıkış yolu var, aşı ama bir türlü o aşılar gelmiyor, bir türlü o aşılar satın alınmıyor ve hala yersen edebiyatına devam ediliyor. Çoğu yiyor o edebiyatı biliyorum ama bizler bu hayatı yaşamak zorunda mıyız? Coğrafya, kadermiş inandım. Neden millet olarak kendimizi güzelliklere layık görmüyoruz? Yaşlılık belirtisi mi bunlar bilmiyorum ama Artuk yoruldum ve öfke duyuyorum. Bize bahşedilmiş bu hayatı böyle yaşamak, bize sunulana razı olmak. Ahhh, ahhh diyesim geliyor. Çay içerken beni anımsamana nasıl sevindim. Sen o çaya filtre kahve, lotte falan da ekle :))) İçerek yaşıyorum sanırım. İyi ki uğradın buraya Arzu'cum, iyi ki! Zaytung daki eglenceli ve bol kahkahali minimalizm yazisinin moral gucuyle 1 senedir uzak kaldigim evimde baslattigim fazlalari ayirma operasyonuna devam ettim. Bu tur isler kelebek etkisi ile tum odalari altust eder. Hemen de bitmez. Birden fazla kitap alma konusunda haklisiniz. Birazi Turkce birazi Fransizca olmak uzere Gogol un Dikanka Yakinindaki Bir Ciftlikte Aksam Sohbetleri nden 3 tane almisim. "Bu tur isler kelebek etkisi ile tum odalari altust eder. Hemen de bitmez." ne tatlı bir yaklaşım bu. Bayıldım. Bende de böyle olur mu acaba diye de düşündüm. Hafta sonu mutfaktaki kitap dolu üç rafı düzelteyim dedim başım döndü. Ben o kadar uzak kalmışım ki bu domestik işlerden; hem yapmak istiyor, hem de başaramıyorum. :))) Elbette size kolay gelsin. Nefis bir ferahlama yaptığınız iş. Aynı kitabı tekrar tekrar almak ne müthiş bir şey yahu. Şaşkınlığın bundan daha güzel bir hali olmaz diye düşünüyorum ben. Kendimi daha ne kadar şaşırtabilirim diye düşünüyorum böyle zamanlarda ve sarsaklığımdan keyif alıyorum. Cok guzel demis Kuzey, cok guzel yaziyorsun ve daha da cok yazmaya devam insanlah Ozlem. Ben de cok seyi kabullendigimden beri daha mutluyum, hele bu aralar adeta tatildeyim ve tin bir hayat yasiyorum. Biraz da boyle takilacagim. SIkca, ohhhh be diyesim geliyor inan. Dikkat et kendine, belki kendine bir challange bulsan da bloga daha cok yazsan olmaz mi;sahsim adina ben neseli seyler yazmaya niyetliyim tekrardan ibaret edecek olsa da. O blogcu gibi insanlari ne blogda ne de gercek hayatta takip edebiliyorum ben. Sanırım Challenge yapacak gücüm yok. İşler, hayat, Kuzey'in üniversite başvurusundan önceki son senesi, covid falan fazla geldi bana. Ama hep konuştuğumuz gibi seninle şükrediyorum, bu halimize şükran duyuyorum falan ama biraz da bunalıyorum. Atlayıp Maldivlere falan gidesim var. Bak, yeminle gideceğim de oğlan elimi kolumu bağlıyor. Denize böyle özlem duyduğum bir zaman olmamıştı ama İG'de falan deniz paylaşanları kıskanıyorum. Seni bulunca açıldım ben yine. Sanırım ben de IG'de falan temizlik yapacağım. Ama bunun için de enerji lazım. Gerçi buraya yazınca ve sizler de yorum yazınca iyi hissettim kendimi. Ben de kabullenmeyi öğrensem. Bir otursam, nefes alsam... Ohhhh. Çok öpüyorum seni Nurşen Abla, çoook.


Bu soruyu size olduğu kadar kendime de soruyorum çünkü son zamanlarda blogda bir şeyler yayınlamakta zorlanıyorum. Hepimiz aynı gemideyiz ve her gün aynı hayatı yaşıyoruz. Klavyenin başına oturunca ister istemez dertler dile geliyor. En azından benim için öyle oluyor. Aklımda bir sürü düşünceyle masanın başına geçiyorum ama parmaklarımın ucundan pandemiye, sıkıntılı iş hayatına, insan yokluğumuza, nerdeyse iki senedir evde oturan çocuğuma dair bir şeyler dökülüyor. Dün akşam instagram sayfamda gerilere doğru baktım biraz. Twitter'a haber almak için bakıyorum ama benim görece sevdiğim yer instagram. Kimi gıcık insanların tersine orada paylaşılan kitap yanı kahve, çay fotolarına bayılıyorum. Arkadaşlarımın hayatlarına kattıkları hobilerini izlemek hoşuma gidiyor. Mesela Server bir gün ansızın resim yapmaya başladı ve şimdi yanılmıyorsam ikinci sergisini açmaya hazırlanıyor. Güzel restoranlar keşfetmek, insanların gezdiği yerleri onlarla birlikte dolaşmak da nefis. Ama biraz muhafazakar bir yanım var sanırım. Sosyal ortamlarda olmaya elbet hepimiz çok alıştık ama ben yine de ailelerimizin evinde gördüğümüz o zarif tavır ve davranışları arıyorum sosyal medyada da. Kahvaltı sofrasına pijamayla oturmamak gibi minik şeylerden bahsediyorum. Ben seviyorum ailemden öğrendiğim bu minik şıklıkları. Bikinili mayolu fotolar fazla geliyor bana mesela. İşimiz bu değilse eğer gerçekten gerekli mi diye düşünüyorum. Yaşlanıyoruz, yaşlanmamak için çabalıyoruz ama yapacak bir şey yok değil mi? Olduğumuz gibi olalım, kendimizi tuhaf durumlara düşürmeyelim istiyorum. Elbette, isteyen istediği fotoyu paylaşır ama yaralarımızla, en doğal halimizle güzeliz gibi geliyor. Yine nereden nereye geldim? Kendimle konuşurken bile araya laf karıştırıyorum. Aslında diyeceğim şuydu: İnstagramda eski paylaşımlarıma ve altına yazdıklarıma baktım. Ne kadar severek bir şeyler paylaştığımı görünce şaşırdım. Samimiyetime, mutluluğuma hayret ettim. Orada günümü anlatmak, yaşadığım minik şeyleri dile getirmek, "Bloga yeni yazı yazdım hey ahali!" diye sevinç çığlıkları atmak beni çok mutlu etmiş. O günlerle şimdiyi karşılaştırınca içimde aynı coşkunun olmadığını görüyorum. Dünya tersine dönmüş gibi. İçinde olduğum günü bir şekilde atlatsam da o hayat sevincimi kaybetmişim, bloga yazı yazmak için ölüp bittiğim zamanlar geride kalmış, sonu gelmeyen-asla tatmin etmeyen işe gidip gelmişim ve akşam oğluma kocama kavuşup günü sonlandırır olmuşum. Hepimizin sığınağı evlerimiz olmuş, evin duvarlarının ardında da kocaman bir dışarısı. Elbette hepimiz gibi benim de yaşamımda çok şey değişmiş. Ne olmuş peki? Pandemiyi ve hayatımıza getirdiklerini bir kenara bırakıyorum. Pandeminin içinde kocaman, hiç yaşanmamış yıllarımıza var. İşin o kısmı hepimiz için bir travma ama onun dışında da değişen çok şey var. Kuzey büyüdü mesela. Senelerin bu kadar hızlı geçeceğini asla düşünmezdim. Mesela en çok oğlumun bu kadar çabuk bir yetişkin olmasına üzülüyorum. Bize öğretileni, dayatılanı yaşıyoruz hepimiz. Bitmeyen sınavlar, dersler, ödevler, en iyi notu alma kaygısı içinde durmadan çalışarak okuyarak geçen yıllar... Sonunda hepimiz mutlu olmak istiyoruz ama bunun için hayatımızın en güzel yılları geçip gidiyor. Bir de bu yıllarını çalışmadan geçirenler var ki onlar için de hayat ayrı bir mutsuzluk konusu. Bir çocuk müzisyen de olabilir nihayetinde, dansçı da! Ama o da zor bu ülkede. Tıpkı benim jenerasyonumda olduğu gibi bunca okumanın, çalışmanın ardından onlar da mutluluğu başka şeylerde arayacak, sosyal medyadan bir gün birçoğumuz gibi şu mesajı paylaşacaklar: Bugün itibariyle mutsuz olduğum kurumsal yaşamımı bırakıyorum. Hadi işi, gücü bir kenara bırakalım. Biz kendi mutluluğumuza bakacağız. Kendi küçük evrenimizde, sevdiğimiz insanlarla birlikte yaşamanın bir yolunu bulmalıyız. Dediklerimin çaresini, çözümünü bilmiyorum ama kendime bile itiraf etmediğim bir alt metinde içimi kemiren minik kurdu görüyorum. Neşeli fotoğraflar paylaşmadığımı, paylaştığım fotoğrafların altına da yazacak cümleler bulamadığımı fark ediyorum. Gerçek şu: 2021 Ağustos ayına gelmişiz. Sonbahar fotoğrafları paylaşmamıza az kalmış. Hayat gelip geçiyor yani. Size akıl veriyor gibi görünmek istemem. Sözüm kendime!!! İpin ucunu bir yerden yakalamak dileğiyle. Hayat sahiden bir tuhaf! Stresten ölecek gibiyim. Kalbimin atış hızı bile değişti. İş, Kuzey'in okulu, üniversite başvuruları, notlar derken kendi hayatımı değil onun hayatını yaşıyorum. İşin kötü yanı onu da strese sokuyorum. Bu sene bayram önüne bir hafta bağladım;bayramla birlikte 2 hafta tatil yaptım. Hepsi bu. Yeter mi? Normalde yeterdi ama şimdilerde yetmiyor çünkü bu zamanın dışında hiçbir yere gitmiyoruz. Hayat önümüzden akıp gidiyor ve biz evde oturup camdan dışarı bakıyoruz. Oturup bir kahve bile içemez hale geldi. Sanki her yer mikrop kaynıyor. Blog yazmayı seviyorum sevmesine de hayatım daralınca sanki yazacaklarım da daralmış gibi geliyor. Bilmiyorum. Evet, ben de son iki yildir resim sanatina yöneldim. duygularimi orada disari vurmayi deniyorum. Yanilmiyorsun, bu hafta sonu Cumartesi Pazar ikinci sergimizi aciyoruz diger üc kadin arkadasimla birlikte. Yaşam buralarda çok daraldı gibi geliyor bana. Hafta sonları bir şeyler yapardık mesela. Geçen haziran ayının başından beri işe gitmeme rağmen İstanbul'da kafe- restoran gezmiyoruz. Hayat sadece evimizde akıyor. Evimiz de güzel, tamam itiraz yok ama, bir şey var bize evden dışarı adım attırmayan. Doğaya çıkalım istiyorum. Dağlara, ormana gidelim. Ama sanki arabamıza atlayıp yollara düşersek, hastalığın içine, kalabalığa doğru gidecekmişiz gibi bir düşünce, hep bir erteleme, ileride yaparız hali.... Yazsam, yazsak daha iyi olacağız belki. Ruh halim kimseyi umursamamamı söylüyor. Artık ülkede olanları düşünmek istemiyor, günlük mutluluklarımı paylaşıp onlarla oyalanmak istiyorum. Sergi için tebrikler. Müthiş gidiyorsun. Yolun açık olsun. Nihayettttt, hoş geldin. Ben günlük olaylar karşısındaki duygularını, coşkunu, hüznünü, özünü okumayı seviyordum, cümlelerinde kendimi bulmayı, ben de böyle hissediyorum işte, demeyi özledim. Hoş bulduk. Tuhaf zamanlardan geçiyoruz. Ama atlatabilecek miyiz bilmiyorum. Son birkaç sene sıkıntılar üstümde çok ağırlık yapmaya başladı. Eskiden bir şekilde kalkardım altından. Şimdi zor geliyor. "Daha kötü ne olabilir ki?" dediğimiz her günün ardından başka bir şey oluyor. Şaşırmaz olduk olanlara. Yazmak, sağaltıcı bir eylem benim için. Keşke hem içimdeki sesi, hem de sizin sesinizi duyup daha çok yazsam. Niyet ediyor ama niyetime sahip çıkamıyorum bir türlü. Yorumun için çok teşekkürler. Yazıdan çok yorumlarınız mutlu ediyor beni. Tıpkı eski günlerdeki gibi size yazacağım birkaç satırı düşünüp, "öğle arasında çayımı içerken cevap yazarım." diye heyecanlanıyor. Velhası çayımı yudumluyorum an itibariyle. Kuzey ve Selçuk geçen haftalarda bir sosyal sorumluluk projesi kapsamında değişik bir müze gezisi yaptılar. Duymuşsundur ismini: Karanlıkta Diyaloglar. Görme engelli bir çalışanın sana eşlik edip bir saat boyunca çok karanlık bir ortamda yürüyüp, vapura, otobüse bindiği, sonunda bir kafeden içeçek bir şey aldığı, aldığı şeyin parasını ödemeye çalıştığı bir deneyim. Sadece dünyayı bir saat görmüyorsun, düşünsene bir saat. Çıktıklarında ikisi de ağlamış. Hayatımızda yaşadığımız en anlamlı bir saat dediler. Oysa biz, her şeye vızıldanıyoruz. Elbet vızıldanacağız da ara ara. Ama dediğin gibi anlamlı vızıldanmalar olmalı vızıldanmalarımız. İnsanız işte. Düşe kalka, sevine üzüle ilerliyoruz. Halimize daha sık şükretmeliyiz. Çok haklısın hayatımızı üzülmeden geçirmenin bir yolunu bulmak konusunda. İnşallah üzmediğim, sızlanmadığım, kendimle bol tarafından alay ettiğim yazılar yazarım. Kenimle alay edince çok tatlı oluyorum ben, bilesin. O ameliyatlı iki dizden öperim. Söyle onlara hemencecik iyileşsinler. Özlem'cim, seni tanımama sebep, hayal ve hayat dolu yazılarını özlüyorum elbette. Yaşama sımsıkı tutunmuş halini, bitmeyecekmiş gibi duran merakını, heyecanını, tüm bunları samimiyetle paylaşma tarzını... Ama son iki yıldır yaşadıklarımızdan sonra, kim hiç bir şey olmamış gibi yoluna devam edebiliyor ki. Haklısın, günlerle birlikte hayatımız da elimizden kayıp gidiyor. Melisa Kesmez'in "Bazen Bahar" kitabındaki öykülerden birinde harika bir cümle vardı. "İnsan kabuklu böcek gibi bir şey, baktı dışarıyla baş edemiyor, kaçıveriyor içeri" demişti kahramanlarından biri... Bir çoğumuz aynen böyle yaşıyoruz uzunca bir süredir. Dışarısı üzerimize geldikçe, kendi huzurumuzu bulduğumuz iç dünyamızda alıyoruz soluğu... Ben senin yazdığın her şeyi merakla ve aynı duygudaşlıkla okuyorum. Bence yazmak seni bu kadar mutlu ediyorken, içinden gelen ne ise onu yaz. Yeter ki yaz, ne olur yaz... Yaz işte. Ya güldüm biliyor musun? İstiridye olma fikri hoşuma gitti. Aklıma gelen kabukluların sadece midye ve istiridye olmasına ne dersin? Ama şaka bir yana, sanırım hepimiz aynı durumdayız. Konuşmuyor, gülmüyor ve geçip giderken dönüp bakmıyoruz o uğruna methiyeler düzdüğümüz hayata. Çok çok teşekkür ederim Sonat. Varlığın, sevgin ve hep cesaret veren sesin için.


Hayal kurma durağına hoş geldiniz. Bugün biraz sızlanacak, çokça da hayal kuracağız. Blogun başına oturma sebebim Kuzey. Bana ara ara sevdiğim şeyleri anımsatıyor. Ne zamandır yazmadın?, diye sordu bu sabah laf arasında. Çok oldu dedim. En son yine onun hatırlatmasıyla yazmıştım. Sevdiğim şeyleri unuttuğum bi zaman diliminde yaşıyor; ne yazık ki son birkaç seneyi üstüne bir anlam yüklemeden tüketiyorum. Hayatımda süregelen bir durgunluk var: gün, sabah başlayıp gece bitiyor. İşle ilgili duygu ve düşüncelerimi dile getirmeyeceğim. O kısım itekleyerek ilerliyor. "Yeter mi bu kadar çalışmak yoksa devam mı?" diye soruyorum sıklıkla. Sonra Kuzey'in bir sene sonra üniversiteye gideceği geliyor aklıma. Kuzey'den boşalan koca dünyama bir de işsiz bir Özlem eklesem mi diye düşünüyorum. Her karar beni korkutuyor. Elbette en çok Kuzey'in gidecek olmasına üzülüyorum. Bir yanım bu stresli IB yılları bitecek diye seviniyor, diğer yanım Kuzey'siz kalmakla ilgili sancılar yaşıyor. Bir de şu lanet pandemi ve hayatımıza getirdikleri. Onlar yetmiyormuş gibi dile getirmek istemediğim birbirini kovalayan dertler, sıkıntılar. Bu coğrafyada güzel bir gün göremeyeceğimiz aşikar. Başka ülkelere, oradaki yaşamlara imrenmemek mümkün değil. Bu saatten sonra hayatımızı değiştirmemiz de zor. Birey olarak her zaman kendine yeten bir insan oldum. Gurur duyduğum içe dönük bir yapım var. Evet, severim içe dönüklüğümü. Kalabalıkları da severim ama ardından mutlaka kendimle kalacağım bir zamana ihtiyaç duyarım. Buna rağmen başka bir ülkeye gitmenin bana en zor gelen yanı burada akrabalık bağından daha yoğun yaşadığım arkadaşlarımdan ayrı kalmak olur. Uzun, kalabalık sofralardan, yıllar içinde ruhumuzun bir parçası olmuş olan anılarımızın her masada dile gelmesinde uzak kalmak. Yine de şu yaşımda bile hayatın o maceracı yanı ara ara ruhumu gıdıklıyor. İlber Ortaylı gibi hayatımızı nasıl yaşamalıyız diye soruyorum. Kafamda oluşan imge de hiç değişmiyor böyle anlarda. İsviçre olabilir belki, Almanya da! Fransa'nın kasabalarına ne dersiniz? Kendi gittiğim yerlere dönüp bakıyorum da, dünyanın bir ucundaymışım gibi hissettiğim Cabo da Roca olabilir mesela. Ya da Etretat kıyılarında gezindiğim o güzel tatil. Şimdilerde evde sakinliğimi korumaya çalışarak oturuyorum. Hayatıma tepeden baktığımda aksayan bir sürü şeyi görüyorum. Hayal kurmayı unutmuşum bu zamanda. Yüreğim günlük sıkıntılarla kararmış. Elimdekilere sıkı sıkıya sarılmışım. Biraz gevşetsem parmaklarımı bazı şeyler gidecek parmaklarımın arasından. Ve belki de buraya yazı olarak dökmediğim ama adını söylemeden de içten içe bildiğim o şeylerin gidişi iyi olacak. Gönül ferahlığı istiyorum; başka da bir şey değil. O gönül rahatlığı gelsin inşallah, gelmezse kötü. Canım arkadaşım, Buket'in gezilerini de hayallerini de pek severim. Şöyle bir Afrika hayalim var mesela. Sondan başlayayım, parmaklarımı gevşetmiş biri olarak. Benim için sonsuz bir rahatlama ve huzur getirdi. Dilerim senin de gönlünce olsun.. Yaz sevenlere hayret ederdim şimdilerde daha da, nasıl bir sıcak İstanbul anlatamam sana sıcaktan uyuyamadıkça her sabah migren ağrısıyla uyanıyorum. Ben de en çok mayıs ve eylül severim, ılık ılık, üşüdükçe ince bir hırka, bi çorap! Memleketin yaşanacak hali yoktu zaten yıllardır ama bu yangınlar daha da cehenneme çevirdi. Umarım çocuklarımıza, bizim yaşadığımız zamanlardaki gibi bir memlekete evrilsin. Umut hep var, bakarsın olur. Enseyi karartmayalım biz yine de.. İşten ayrılmayı 5 yıldır düşünüp, çocuklardan sebep hep erteliyorum ben de. En yakın 2 bilemedin 3 yıl. İnşallah kısmet olsun da Yalova'ma kavuşayım temelli. Tuhaf bir durumdayım. Bendeki bu hallerin hepsini içinde bulunduğum jenerasyona bağlıyorum. Ya da başka bir şey onu da bilmiyorum. Ama inanılmaz bir disiplin, inanılmaz bir sorumluluk duygusu bendeki. Bolca faydasını gördüm bu halimin. Gel gör ki artık yorgunluktan başka bir şeye sebep değil bu durum. Her şeyi ben yapamam, her şeyi düzeltemem ve her şeyin mükemmel olmasını sağlayamam. Pandemi koşullarında bile hala beklentilerimi yüksek tutuyorum. Oysa yeni bir dünya düzeni geliyor artık hayatlarımıza. Her şey topyekün değişecek değil elbette ama ihtiyaçlar değişiyor, jenerasyonlar ve beklentiler değişiyor.:) Kendi çocuğunda bile görüyorsun hayata bakışımızda ne çok farklılık olduğu. Velhasıl çalışmak, insanları dinlemek, çözüm bulmaya çalışmak, sürekliliğin devamı için uğraşmak, para pul işleri yoruyor beni. İşe gitmek istemiyorum diye gazlamayacağım kendimi ama önüme koyduğum bir varış noktası var ve inan ipi göğüslemek için koşuyorum. Hayata, hayatlarımıza gelince... Bilmiyorum ki. enseyi karartmayalım da bıktık yahu. Bir gün de güzel bir şey olsa 🙂 Kuzey hep gider, sonra da gelir diye düşünüyordum. Şimdilerde burada da yürütebileceği bir iş olmasına rağmen dönmesin diyorum. Bir nesil daha, "Ha düzeldi, ha düzeleceklerle..." geçirmesin vaktini. Güzel Yalova'na kavuşursun inşallah. Gönlüne göre olsun her şey. Annem Yalova'da şu an. Ben İstanbul'dayım. Bir yanım senin gönlünün olduğu yerlerde yani. Ne bileyim, belki daha sık dinlemeliyim Kuzey'i. Hayalin her hali güzel de hayallerimizi bile elimizden aldılar yahu bizim. Acil bir yerlere gitmem gerek gibi geliyor ama bırakıp gidersem işler nasıl olur onu da bilmiyorum. Bu aralar tuhaf bir kısır döngü içindeyim. Benim de elime ne telefonumu alasım var, ne de başka bir şey yapasım.


Merhaba sonbahar... Güzel eylül hoş geldin. Kuzey liseye başladığı sene yazmışım bu yazıyı. Okuyunca geçmişe döndüm, hüzünlendim. Nasıl geçmiş seneler. Her eylül yazın sıcağından sonbaharın serinliğine, sanırım biraz da yazın karmaşıklığından sonbaharın düzenli ev, iş yaşamına sığınmışım. Eylülü her seferinde davul zurna ile karşılamışım. 9. sınıfın, Kuzey'in ilk lise yıllarının, benim kafa karışıklığımın bir blog günlüğüne sığmış yazısını okumak isterseniz sizi O YAZIYA davet ediyorum. Aradan yıllar geçmiş. Dünya üstünde yaşayan kimselerin aklına gelmeyen pandemi gündeminin içine güm diye düşmüşüz. Düştüğümüz kuyu öyle derin çıkmış ki bir türlü çıkmayı da başaramamışız. Mevsimler gelmiş, geçmiş. Benim burada çocukluk yıllarını yazdığım oğlum diğer blog arkadaşlarımın, sadık blog takipçilerinin, birbiriyle gönül bağı kurmuş tüm dostların çocukları, yeğenleri, kardeşleri ile birlikte büyümüş. Bizim için bu sene lisenin son senesi, Kuzey'in son lise okul yılı. Anaokulundan başlayarak buraya kadar birlikte geldik. Biraz tek çocuk olmanın ve çokça da meraklı bir annesi olmasının sonucu birlikte geçirdik bu uzun okul yıllarını. Hangi kitabı okuyorsunuz, bugün matematik dersinde ne yaptınız, demek böyle yazılıyor bir tez yazısı.... Onca soruma bunca yıl cevap verdi bu çocuk. 😀 En yakın arkadaşım oldu. Her sene servis beklerken o istemese de suratsız bir fotoğrafını çekip koymuşum kalbimin köşesine. Birkaç gün sonra lisenin son fotoğrafını çekip koyacağım bir yerlere. Sonrası hayırlı bir ayrılık olacak sanırım. Dua ediyorum. Zaman yaklaştıkça, birer birer sınavlara girilip çıkılıp başvurulacak üniversiteler ortaya çıktıkça, formlar dolduruldukça Kuzey dafa gitmeden içimizde kocaman bir boşluk oluşuyor. Fazla düşünmeden, fazla dile dökmeden hepimiz üzülüyoruz. Ülkede hiçbir şey iyi gitmezken, sevdiklerimizle bile aramıza mesafeler koymuşken, Kuzey'le lisenin son senesine, ardından gelecek uzun mesafe ayrılığa hazırlanıyoruz. Sessizce elbette. Zor geliyor. Selçuk, bu gidince biz ne yapacağız dedim geçenlerde. Vallahi aynen dediği gibi yazıyorum sizlere de, "Göt gibi kalacağız." dedi. 😀 Durum net! Çekersiniz derdimi, nazımı, bilesiniz. Normal değil mi? Kavgalarımız da barışmalarımız da bitmiyor. Hayat da ikimiz de ayrı ayrı çabalarken geçip gidiyor. Yalnız benim gibi düzenli, disiplinli bir anneden böyle dağınık, son dakikacı bir çocuk çıksın. İnanılmaz. Benim sınavım da bu dostlar! İnstagramda çok güzel bir profili takip diyorum. Artık neyi ne kadar takip ediyorsam tabii. Gün içinde bakıyorum, İG bana neyi göstermeyi uygun gördüyse o profilleri görüp geçiyorum. Bazı profillere bakıp gülümsüyorum, okuyorum. Yeni fark ettim ki ne yazık ki sevdiğim şeylere bile "like" atmıyormuşum ben. Okuyunca, gülümseyince olmuyormuş yani. Tıpkı benim gibi başkaları için de yükledikleri fotoğraflara atılan bir tık okunma göstergesi. Ben şimdilerde o kırmızı kalbi işaretlemeye daha dikkat ediyorum. Neyse bahsettiğim bu profilde, elifthereader, çok güzel bir kitaptan bahsediliyordu. Aydın Engin'in "Ben Frankfurt'ta Şoförken" isimli kitap. Profil sahibesi kitaptan, "yangında ilk kurtarılacak" ibaresiyle bahsetmiş. Yıllar yıllar önce kitapçı raflarında kitaba rastladığımı anımsıyorum ama almamış, okumamıştım. Hal böyle olunca kitabı hemen aldım. Frankfurt malumunuz hiç yaşamasam da doğduğum yer. Yıllar içinde de ben ne kadar uzak durmaya çalışsam da her sene şubat ayında beni kendisine çeken şehir. Birbirimizin varlığına yıllar içinde alıştık. Aramızdaki o bilinmeyen uzaklığı yakınlaştırmaya, o kırgın kalbi de onarmaya çalışıyoruz. Bu arada Aydın Engin ile Oya Baydar evliymiş. Bunu da bu vesileyle öğrendim. Fakat içimdeki Oya Baydar'a ait o malum mevzudan kaynaklı kırgınlığımı geçiremiyorum. Belki zaman bu meseleyi de çözer. Çözmese de Oya Baydar'ı bağlayan bir durum yok zaten. Kitap hakkında da şunu söyleyeyim son olarak: Mutlaka okuyun. Anılardan hoşlanıyorsanız, güzel bir sohbetten keyif alıyorsanız, insanlar neleri başarmış, ne yaşamış öğrenmek istiyorsanız hiç zaman kaybetmeyin. Ülkemiz, insanımız ne zamanlardan geçmiş. Yaşanan her şey tamam da, değseymiş diyorum kalbim sızlayarak. Frankfurt'u ve Goethe'nin evini merak edenler BU YAZIYA lütfen. Kuzey için zor, senin için daha zor bir yıl sanırım... Ergenlikte hayat savaşlarını etraflarını zorlayarak verdiklerini düşünüyorum. Zor bir yolculuk ama içinden şahane çıkacağınızdan eminim. Dilerim Kuzey için de şahane geçer yıl ve gönlünden geçen bir üniversiteye varır yıllar süren eğitim yolculuğunun sonu. Yakın arkadaşların kalp mesafesi hep yan yanadır, can canadır. Ferah tut yüreğini. Araya girecek mesafeler, bugünün teknolojisi ile çok kısalıyor. Onu, mutlu olduğunu bilerek özleyeceksin sonuçta. Çocukluğunun sahillerinde sonbaharı, belki de kışı geçirmek haa... Çok güzel geldi kulağıma, yüreğime. Eylüle yakışır bir romantizm. Gönlüne göre göre olsun her şey. Aradığın, özlediğin her neyse karşına çıksın oralarda. Roy Jacobsen yakışır sanki deniz kıyılarına. Zeren önermişti galiba uzun bir zaman önce Rot Jaconsen'leri. Zeren, eski blogcu, kalbimin köşesine kurulmuş ender insanlardan biri. Belki takip ediyorsundur İG'den. Attım sana adresini. Bir deniz kıyısından seslenir o da hep 😍 Bak nasıl dağıttım yine konuyu. Demem o ki kitaplar duruyor bir köşede. Belki kışı bekliyordur okunmak için. Almanya, acı vatan sahiden. En son Frankfurt'a uçmuş, Paris'ten dönmüştüm. Sanki yüzyıl geçmiş üstünden. Bu seneden de umudu kestim ben ama belli mi olur hayat ne gösterir bize. Eylül'e sıkı bir okuma dizisi ile giriyorum, Thomas Bernhard. "Neden" ile başlayan 5 kitaplık bir dizi, hayat hikayesi bir nevi. İncecik kitaplar ama çetin ceviz, öyle pıt diye okunmuyor. 40 yıllık Antalyalı olduğum için Eylül benim için güz falan değildir, yaza normal bir geçiştir, hatta Ekim de öyle. Ne zaman ki Kasım gelir ortalarına doğru sonbahar hissedilmeye başlar. Bu yıl da her zamanki gibi Ekim'e kadar Ankara'dayım, hatta biraz daha uzatmaktı niyetim, dizi toparlayana kadar ama çocuklar Eylül sonu Antalya'da bir otele gidecekler, dönüşte de bize haliyle, o yüzden yol görünecek Ekim başı. Umarım o zamana kadar yürümem ve ağrılarım normale döner. Ufak ufak yürümeler başlamışsın sanırım. Hemececik geçer şu dizin inşallah. Pandeminin geçeceğine olan inancımı kaybedince kişisel sağlığımızla ilgileniyorum sadece. 😀 Biz iyi olalım yeter modundayım. Eylülü, eylül ayının getirdiği düzeni hep sevmişimdir ben. İstanbul'da hava mis gibi olur. Zaten biraz melankolik bir ruhum var, eylülün havası iyi geliyor bana. Anıları, hayat hikayelerini seviyorum. Thomas Bernhard, kolay gelsin diyorum sana. Kısa vadedeki tek planım elimdeki Engin Aydın kitabını bitirip, Amor Towles'ın Nezaket Kuralları kitabına başlamak. Ben de seni kucaklıyorum. Öpüyorum bir de.


Hayali yolculuklar yapmaya ne dersiniz? Bir şehirden diğerine, bildik bir hikayeden başka bir hikayeye. Elimizde bir kadeh şarap. Keyfimiz yerinde. Tatildeyiz blog dostları... Düşlerimizin ardı tasasız anlarla dolu. Kendimi sıklıkla eski, güzel günleri hayal ederken buluyorum. Seyahat ettiğimiz günlerden bahsediyorum. Sıklıkla uçak firmalarının sitelerinde gezinir, ucuz uçak bileti peşinde koşar, bir şey yakaladığımı düşündüğümde de olurunu olmazını düşünmeden alıverirdim. Üç gün hayattan, sorumluluklardan kaçacağız işte diye düşünürdüm. Çoklukla böyle olmadığını düşünsem de ne de olsa dünya bensiz de dönüyordu Kuzey'in çocukluk zamanları anneliğimi bolca irdelediğim, kendimden pek de memnun olmadığım zamanlardı. Ne büyük bir yanılsamaymış bu. Zamanla Kuzey'le paylaştığım ilişkim daha derinleşse de o çocukluk zamanlarındaki dertler pek de dert değilmiş. Şimdilerde pandeminin hayatımızdaki etkileri, bitmeyen sınavlar, sonu gelmeyen ödevler, okul seçme ve kabul edilme telaşı gibi hayatımızı tepetaklak eden şeylerle uğraşıyoruz. Bunaldık ey halkım! Biz Kuzey'le okulu, dersleri ve buradaki hayatımızı beklerken Selçuk'un iş seyahati, fuar falan deyip yurtdışına çıkmasına da gıcık oluyoruz. Kırgızistan'daki fuarı bile kıskanmamın başka bir sebebi olamaz. Bilen bilir, Türki Cumhuriyetler, az gelişmiş ülkeler seyahat anlayışımın köşesinden bucağından geçemez. Şimdilik evdeyiz, hayal kuruyoruz. Pazar sabahı kahvaltı sofralarında falan New York'ta gittiğimiz şu caddedeki kafeyi hatırlıyor musunuz, ya da en sevdiğiniz Barnes and Noble hangisi gibi sorular soruyorum. Karşı konulamaz bir nostalji hissediyor ve melankolinin bunalımın eşiğinde gezinen bıçak sırtında minik adımlarla ilerliyorum. Çok komplike bir cümle oldu bu son cümle! Neyse, özlediğim çok şey var. Senelerce söylene söylene gittiğim Frankfurt bile gözüme güzel gözüküyor. Kalabalık, yorucu fuara gitmenin en güzel yanı her zaman Frankfurt'tan Paris'e trenle geçişim olurdu. Bugünlerde hayalimde yine o trendeyim. Frankfurt Hauptbahnhoft'tan trene binmeden önce bir kahve, yanına da bir çörek alıyor ve beni Paris'e götürecek trene adımımı atıyorum. İçimde hep aynı telaş: Doğru vagonda mıyız? Umarım ters yöne bakan koltuklara almamışızdır bileti. Akşam üstü saatleri oluyor. Kim bilir kaç kez hesaplamış olmama rağmen tekrar Paris'e varış saatimizi hesaplıyorum. Belki bavulumuzu otele bıraktıktan sonra bir şeyler yeriz. Paris'in soğuğuna söylensem de her sene şubat ayında bana ayrılmış bir Paris oluyor. Selçuk fuarda çalışırken ben canım nereye isterse oraya gidiyorum. Yürüyorum, yürüyorum, yürüyorum. Bu akşam eve gelirken aklımda Paris'te Bir Geceyarısı filmini seyretmek vardı. Kim bilir kaçıncı kez! Sadece Paris de değil, aslında bir dolu yer var özlediğim. Sevdiğim bir yere gitmek için uçağa binmeyi, gidilecek restoranların listesini çıkarmayı, akşam üstü keyfi için yol üstü bir kafede buz gibi rose yudumlamayı, kitapçı gezmeyi, sokaklarda gezinmeyi özlemişim. Tuhaf bir şekilde müze gelmiyor aklıma. Daha çok kurduğum düşlerde Rodin Müzesi'nin bahçesi, New York'ta Central ya Bryant Park oluyor. Şehrin içinde olduğum ama gökyüzünü gördüğüm yerler. Sahi bir şehrin içinde nasıl olur da bu kadar muhteşem bir park olabilir? Bir sene Selçuk'un sayesinde parkın hemen köşesinde on beş gün konakladığımız bir oda bir salon ev geliyor aklıma. Kuzey uyurken kalkıp parkta yaptığımız yürüyüşler, kendimizi bir New Yorker olarak gördüğümüz kısacık bir zaman dilimi... İnsan böyle anılar için yaşıyor bence. Günün sonunda, çok bunaldığımızda, bazen de birbirimizi kaybettiğimizde yaşadığımız güzel zamanlar hayatı katlanılır kılıyor. Parayı harcarken acımadığım tek yer yapılan seyahatler. Sırf tatile gitmek için çalışıyor da olabilirim.😃 Eh, iki senedir bütün seyahat özgürlüğüm elimden alınınca bunalıyorum tabii ki. Ah, en büyük derdimiz bu olsun değil mi? Olsun vallahi olsun da biraz da seyahat olsun lütfen. Bazen de aklımdan Edinburgh'un kuzeyi, Highlands denilen yerler geçiyor. Bunun sebebi elimdeki kitap da olabilir elbet. Jay Parini'nin yakınlarda İlknur Özdemir tarafından çevrilen kitabı Borges ve ben. Yaşlı, kör, çok konuşan Borges'le İskoçya sırtlarında gezinen bir Amerikalı düşünün. Kurguyla birleştirilmiş tanıdık yaşamları, içinde bir yazarın özgürce dolaştığı hikayeleri oldum olası sevmişimdir zaten. Okuduğum birçok kitapta buna örnek zaten. İşte bu kitapta Vietnam Savaşı'nın dünyanın bir köşesinde sürdüğü bir zaman diliminde İskoçya'da St. Andrews Üniversite'sinde tez yazmaya çalışan Jay Parini'nin Borges'le geçen bir haftasını okuyoruz. Eski bir arabayla dağlara doğru yapılan bir yolculuk. Highlands'e gitmesem de Edinburgh'un tadı damağımda. İlk görüşte aşık olduğum bir şehir olmuştu Edinburgh. Kim bilir belki bunun da suçlusu Alexander McCall Smith ve İskoçya'da geçen kitaplarıdır. Allahım blogun ilk zamanlarında ne çok yer vermiştim bu seriye. Haftanın başındayız daha. VE ben hayaller kurar ve cumaları düşlerken haftalar aylara, aylar da gelip geçen mevsimlere bağlanıyor. Anlatacak çok şeyim var. Biliyorum siz de derdimi dinlersiniz. Çok da enseyi karartmadan bildiğimiz şeyi yapmak üzere kalkayım ayağa. Ocağa çayı koyayım. Az sonra ne olacağı belli olmayan bir Beşiktaş maçı başlayacak. Beşiktaş maçı demek sonu gelmeyen bir heyecan, doksan dakikalık bağırış, kalp ağrısı, gönül hoşluğu demek. Umuyorum bu akşam mutlu uzanırız yataklarımıza. Covid ilk çıktığı zaman üç ay boyunca evden çalıştım. Ondan sonra geçen senenin haziran başında işe başladım. Covidle birlikte çalışma düzenimiz öyle tuhaf bir hal aldı ki sallandık, ne yapacağımızı şaşırdık, çözümler üretmeye çaba sarf ettik. Aşılarımızı da olduk. Çocuklar da öyle ya da böyle okula başladılar. Kuzey'e de hiç zaman kaybetmeden aşılarını yaptırdım. Şimdilerde Covid'i pek düşünmüyorum. Şu anlamda düşünmüyorum: Artık yapacak daha fazla bir şeyim yok. Ben elimden geleni yaptım ama aşılanma oranı bu kadar düşükken tam bir bağışıklık sağlayamayacağımız aşikar. Bu ülkenin gerçeğini kabul edip yoluma devam ediyorum. Hala birçok arkadaşımla görüşmüyorum. Ama hayat da böyle geçmiyor. Çok bunaldım. İlk fırsatta, Kuzey'in okul, sınav durumu ile ilgili, gideceğim bir yerlere. Yoksa delireceğim. Neyse durum bu. Senin gibi arkadaşlarımı da anlıyorum. Selçuk uzun zaman sonra ilk kez uçağa bineceği zaman resmen stres olmuş. Öyle garip hissetim ki diyor 🙂 Demek ki normal. Dolar-euro durumu beni daha fazla etkiliyor. Bu nedir yahu??? Allah kahretsin. Türk parası daha ne kadar değer kaybedebilir acaba? Bu kurla çok fazla seyahat edemeyeceğimiz ortada ama bu konuda da yapacak bir şey yok. Coğrafya, gerçekten de insanın kaderiymiş. Dilerim Kuzey'in gönlüne göre olsun. Kolaylıklar diliyorum size. Belli ki daha az seyahatlere çıkacağız. Çay-içerken hiçbir şeyi Türk parasına çevirmeyeceğiz. Ama sadece bunun olsa. Gitmesi, gelmesi, gezmesi, müzesi.... Durum fena! Umudum var mı? Yok. Hepimizin çocuğunun, sevdiklerinin gönlüne göre olsun her şey inşallah. Hayat böyle şeylerle insanın kendini üzeceği kadar uzun değil ama üzülüyor, bunalıyor işte insan. Ben Niğde'ye bile razıyım valla, en son Funda ile oraya gitmiş ve ummadığımız kadar keyif almıştık, geçen yıl için ne planlarımız vardı, Funda ile Mardin'e, Eylül'de de lise ekibiyle Artvin'e gidecektik. Kader utansın. Bu sene zaten dizler engel, umarım dizlerin iyileşmesiyle birlikte pandemiye de bir çözüm bulunur da kafamızı çıkarırız inimizden. Ben de aynı durumdayım, nereye olsa gideceğim de yazın Bodrum'un halini görünce ondan da vazgeçtim. Umarım her şey düzelir, eski düzenimize döneriz. Ekonomiden umudum yok ya, belki günlük neşemiz ucundan kıyısından geri gelir yaşamlarımıza.


Blogculuğumun ilk zamanlarını hatırladığım zaman içimi bir sıcaklık kaplıyor. Eski günlere duyulan alışkanlıktan mı bilmiyorum ama o geçmiş günlere geri dönmek istiyorum. Özenle baştan sona yarattığımız o teras katına, mutfağın önüne konmuş üzerinde her daim bir vazo çiçeğin olduğu yemek masasına, çayımı yudumlarken yazdığım blog yazılarına.... Kuzey küçüktü, hayatımızın hep ileriye dönük planlarının olduğu bir zaman dilimiydi. Plan üstüne plan yaparken, en ufacık bir tatili bile değerlendirir, kimi zaman Kuzey'le kimi zaman da Kuzeysiz düşerdik yollara. Şimdi başka telaşların içindeyiz. İçinde bulunduğumuz koşullar hayal kurmaya pek izin vermiyor ve ben stresimi yönetemiyorum. Sorunlar bir şekilde çözülüyor, su akıp yolunu buluyor ama hayat da bir şekilde geçiyor. Gerçek şu ki kabul etsek de kabul etmesek de hayat akıp gidecek. Önemli olan bize verilen zamanı iyi geçirmek. Sevdiğimiz şeyleri yapmak, gün batımlarına karşı güneşin karşısında keyifle oturmak, listeler çıkarmak, güzel yemekler yemek, dökülen sonbahar yapraklarının üstünde mevsimlerin sesini duyarak yürümek, güzel filmler seyretmek, sevdiklerimizle birlikte olmak... Daha ne çok şey eklenir değil mi bu saydıklarıma? Uykumuzdan feragat edemediğimiz için kaçırdığımız onca gün doğumu, pandemiden dolayı yola çıkıp da kaybolamadığımız onca bilinmedik sokak, çıkılamamış onca tren yolculuğumuz var. Hayal kurmak kolay elbet; zor olan bizimkisi gibi bir ülkede yaşamak. Kendi hayatlarımızda her şey yolunda gitse bile üzülecek çok şey var. Geleceğe kaygıyla bakıyoruz. Güvensizlik hep yanıbaşımızda, sanki bizimle beraber yürüyor. Son iki yıl hepimizin hayatında çok şey değiştirdi. Hayatımızı, yaşayışımızı sorguladık. Doğru bildiklerimiz doğru muydu gerçekten? Ben jenerasyon olarak "kariyer" pompalaması ile büyüyen sınıftanım. Kariyer de yaptım, çocuk da! İstesem tek taşımı da kendim alırdım. Bunca yılın sonunda ne çok çalışmışım diye düşünüyorum. Onca sabah erkenden uyanmış, gecenin bir vakti eve gelmişim. Bu düşüncelerle büyüttüğüm çocuğum şimdilerde bana başka bir hayat dersi veriyor. Geçenlerde hadi yapamadığım hayallerini anlat dedi bana. Anlattım. Neden şimdi yapmıyorsun peki dedi. Haklı! Belki hepimiz için biraz durma vaktidir. Akıl vermek ne kolay değil mi? Sanmayın ki size söylediklerimi kendime söylemiyorum. Ben sadece yaşamak, düş kurmak, umut etmek, her şeye yetişmek istiyorum. Hayat kısa değerli dostum. Onu dolu dolu yaşamak lazım. Hayatımı hep Kuzeyden önce ve sonra olarak ayırdım. Onun varlığıyla birlikte hayatımdaki her şey güzelleşti. Hayatıma anlam kattı. Beni başka biri yaptı. Onunla birlikte sabretmeyi, beklemeyi, dinlemeyi öğrendim. Hayallerimi onun hayalleri yaptım; zorla değil, durmadan anlatarak. Sonra o kendi hayallerini benimkilerden biraz parçalar alarak değiştirdi, hayata benden başka türlü bakmayı öğrendi. Sakinliği, kanaatkarlığı babasına; kararsızlığı bana çekti. İkimiz gibi kitap okumayı sevse de müzik vazgeçilmezi oldu. Sahip olduklarını çok sevdi; sahip olamadıkları için de kısmet dedi. Şimdilerde yuvadan uçma telaşında. Temmuz başlarında yolunu çizmiş olacak. Kısmetse de Eylül ayında başka bir hayata başlamış olacak. O birey olmaya hazırlanırken, biz de yeniden iki kişi olmaya çalışıp hayatımızın yeni bir başlangıcına merhaba diyeceğiz. Yani bir müddet sonra, hala yazıyor olursam tabii, ayrılık sayıklamalarımı okuyor olacaksınız. Asıl soru bu işte! Benim sorunum da bu aslında. Pandeminin hayatımıza soktuğu izolasyonlar birlikte özgürlüklerimiz elimizden alındı. Hiçbir yere gidemez, sevdiklerimize sarılamaz hale geldik. Evde oturdukça gezmeyi ne çok sevdiğimizi, yaptığımız iki günlük kaçamakların bizi buradaki hayatımıza bağladığını fark ettim. Şimdilerde her şey tatsız tutsuz. Elimde ocak sonuna alınmış Paris biletlerim var ama gidememekten korkuyorum. Belirsizlik benim için bir mutsuzluk kaynağı. Keşke eskisi kadar çok yazabilsem. Okuduğum kitaplardan, çiçekçiden aldığım çiçeklerden, seyrettiğim güzel filmlerden bahsetsem. Sanki yazma yetimi kaybetmiş gibiyim. Ne zaman blogun başına otursam ve buraya bir şey yazacak olsam karamsar satırlar dökülüyor parmaklarımın ucundan. Hal böyle olunca siliyorum ben de yazdıklarımı. Saatlerim bilgisayar başında bir şeyler yazmaya çalışıp hiçbir şey yazamadan geçip gitmiş oluyor. Diliyorum hızlıca atlatırım bu durumu. Kendime bir reçete yazıp hemen uygulamaya koyacağım. Başka çaresi yok. Şuraya bir de ESKİ bir yazı linki bırakıyorum. Sevdiğim film müziklerini sıralamışım. Aferin bana! Bir YAZI da buraya. İçinde bir tutam mutluluk var. canım özlem, yalnız değilsin tüm hissettiklerinde, umutsuzluklarında. aynı kaygıları, mutsuzlukları yaşıyoruz şu son yıllarda. ekonomi, hastalık, hayat şartları, ergen bir çocuk yetiştirme zorlukları derken derken hayat aşırı üzerimize geldi. hatta her geçen gün daha da ağırlaşıyor. ama yapacak bir şey yok. kara kara düşünsen de devam ediyor, aldırmasan da. günler arka arkaya o kadar çok bindiriyor ki tek çıkış yolumuz yine de bir şeyleri umut etmek, planlamak.. olur ya da olmaz insan umut ettiği süreçte var dendiği gibi. korkuyorum artık. çünkü güvende değiliz, mutlu değiliz, insanlar aşırı yozlaştı, bunlardan nasıl koruyacağız kendimizi, çocuğumuzu bilmiyorum, Buket'cim ben kendime kızıyorum. Neden bu kadar takılıyorum diye? Ama takılmayacak gibi değil ki. Bir yerde işler yolunda gitsin bari diyorum ama olmuyor. Ekonomideki çalkantılar işleri o kadar etkiliyor ki düşünmeden duramıyorum. Döviz aldı başını gidiyor. Gezmeyi, tozmayı bıraktım. Müşterilere fiyat veremiyorum. Malı satsan yerine koyamıyorsun. Bir dolu insan var çalışan. O insanları da düşünmek zorundayım. Yani stres, stres üstüne. Düzelmesini beklediğimiz şeylerin hiçbiri düzelmeyecek. Bu çok açık. Bir ömrümüz var. Bunca stresi nasıl kaldıracağız yahu? Böyle çok sinirlenince ve umutsuzluğa kapılınca kendimi sadece şöyle sakinleştirmeye çalışıyorum: Dikkat et, hasta olacaksın! Vallahi ne pahasına olursa olsun gitsin istiyorum Kuzey. Bizim yaşadıklarımızı yaşamasınlar. Ülkede her şey stres konusu. Dersi, ödevi, sınavı. Üniversite dolu her taraf ama nitelikli bir şey yok ortada. Giren iş bulamıyor. Bilmiyorum ya! Sana da resmen umutsuzluğumu kustum. Kusuruma bakma. Kafamı kuma gömesim, evden dışarı çıkmayalım var. VE güzel bir şey, öyle keyifle seyrediyorum ki karavan turlarını. Güzellik katıyorlar hayatıma. Ruhundaki ince yanı çok seviyorum. Bilesin. Çok öpüyorum seni.