Bologna yazılarına kaldığım yerden yarın devam edeceğim. Pazar sabahları bizim için tost sabahı yani. Ben her pazar tostumu ve çayımı minik ailemle götürdükten sonra onları uğurluyorum. Benim için haftanın en güzel saatlerinin başlama anı gelmiş oluyor böylece. Hemen bir kupa dolusu çay alıyorum elime, camın kenarına kuruluyorum. Bu sabahki gibi yağmurlu sabahlardan birine denk geldiysem yürüyüş yapmamak için geçerli bir sebep bulmuş oluyorum kendime; vicdan azabı duymadan çayımı yudumluyorum. Böyle bir yanım var benim: Devamlı kendimle uğraşıyorum. Pazar sabahlarının bu bir saatlik yalnızlığı bana çok iyi geliyor. Hafif bir müzikle dolduruyorum etrafı, bildiğim ezgiler etrafımda tur atıyorlar. Stacey Kent, Loisa Sobral, Lisa Ekdahl bu aralar en sevdiklerim. Zaz'ın yeni çıkan Paris adlı albümünün dağıtımının başlamasını hevesle bekliyorum bu arada. Sonra ya bir şeyler yazmak için bilgisayarın başına oturuyorum ya da bir kitap alıyorum elime. Allahım, kitap okumak ne büyük bir mutluluk! .... ve evet ısrarla ama ısrarla kitap okumayan insanları anlamıyorum. Bir gün bu dünyadan göçüp gidince en çok okuyamadığım kitaplar için üzüleceğim. Bu tuhaf düşünce sık sık aklımın köşesinden geçiyor. Bir el hareketiyle dağıtıyorum aklıma gelen böyle düşünceleri. Simone de Beauvoir'in Mandarinler'ini Ekim ayı sonlarında okuyup bitirdiğimi söylemiştim sanırım. Benim için tarifi imkansız bir okuma oldu bu. Çok beğendim, çok etkilendim. Simone de Beauvoir'in her yaşın duygularını, bu duyguların insan ruhunda bıraktığı izleri anlatmakta usta olduğunu düşündüm. Moskova'da Yanlış Anlama'dan sonra bu kitabı okumam çok yerinde oldu. İmge Kitabevi'nin yayımladığı kitabın yazılarının çok küçük olduğunu da söylemeden geçemeyeceğim. Ne yazık ki bu kadar minik harfleri okumak yoruyor insanı. Mandarinler'in okumayı bitirdikten sonra Paris'le ilgili hayallerimden ve şehrin sokaklarından ayrılamadım. 1920'lerin Paris'i benim en sevdiğim Paris zamanı. ''Paris'te Geceyarısı" filminde söylendiği gibi herkes kendisinin yaşadığı çağdan bir öncekinin büyüsüne kapılıyor galiba. Ben 1920'lerin Paris'inin bana anımsattıklarından çok etkileniyorum. O zamanın Paris'inde bir gece için neler vermezdim. Bu sebepten Zelda Fitzgerald'ın yaşamın anlatıldığı kitap, Zelda'ya ilgisiz kalamadım. Kasım ayının puslu havasına yakışan bir kitap oldu Zelda. Basit bir dille yazılmış olan bu kitapla birlikte sonunda Zelda ile ilgili hislerimi netleştirdim. Zelda'yı sevdim. Paris'te Geceyarısı filmi ile ilgili yazdığım yazıyı okumak için buraya bir TIK. Ocak ayının sonlarında Key West'e gideceğiz. Orada Hemingway'in Pauline Pfeiffer ile yaşadığı şimdilerde müze haline getirilmiş evi görmeyi planladığım için Hemingway'e biraz daha yakınlaşmak istedim. Hemingway'in öykülerinin toplandığı, "Kilimanjaro'nun Karları''nı aldım elime. Öykü okumakta çok zorlanmama rağmen keyifle okudum. Key West ile ilk tanışmamı okumak için bu YAZIYA tıklarsanız güneş ve denizle tanıştıracağım sizi. Key West konaklama yazısı için de BURAYA rica edeyim sizleri. Ne okusam diye düşünürken Selçuk'un geçenlerde aldığı bir kitap çarptı gözüme. Salonun ortasında sehpanın üstünde yeri orasıymış gibi duruyordu kitabımız. Yazar Vladimir Nabokov'un kardeşi Sergey Nabokov'un hayatının anlatıldığı bir kitaptı. Bu kitabı da çok keyifle okudum. Kitabı bitirir bitirmez Nabokov'un bir kitabını okumak istedim. Hızla yukarıdaki kitaplığımıza çıktıysam da, Nabokov'un hiçbir kitabını bugüne kadar almadığımızı fark ettim. Son zamanlarda aldığım kitapları biraz hafifletmeden başka bir kitap almayacağıma dair kendime verdiğim sözden dolayı Nabokov'un kitabını almadım. Ne zamandır okumak için uygun zamanı kolladığım Bayan Jean Brodie'nin Baharı! Mutlaka okuyun diyorum. Öyle naif geldi ki bana Bayan Brodie! Çok sevdim onu, çoook! Bu arada kitap 1930'ların Edinburgh'un da geçiyor. Sokaklarında gezindiğim yerlerde kitaplarda karşılaşmak öyle güzel ki! Kasım ayının sonlarına yaklaştığımız şu günlerdeyse elimde Alice kupam ve Alice notlarımla Alice'in benim için yaşadığı bir maceranın içine dalmaya hazırlanıyorum. Uzun lafın kısası bu pazar ben çocukluğumun tasasız günlerine doğru bir yolculuğa çıkıyorum. Çok küçük puntolu, sahiden okumak biraz yorucu... Selçuk baştan verdi kararını, hatta söylendi; ''arkadaş iki cilt yapsınlar, bu ne?'' diye. Farkında olmadan elim yabancı yazarlara gidiyor:) Ama çok keyif alıyorum. Nedim Gürsel hiç okumadım. Sen önerdiysen mutlaka iyidir. En kısa zamanda okunacak. Ben de çok öpüyorum. Sabahları çay keyfi yapmayı özlediğimi fark ettim yazını okurken. Şikayetçi değilim ama özledimde. Yine bir sürü kitap ismi aldım sayfandan, bu aralar bende çok önceden okuduğum bazı klasik kitapları okumaya başladım. Şimdi daha farklı bir iz bırakıyorlar bende. Don Kişot'u okuyoru m. ve inan bende hiç anlamıyorum kitap okumayan, bu keyiften, bilgiden geri kalan insanları.... Gelirken her şeyimi getirmek arzusundayım. Eşyalarım benim de kıymetlilerimdir özellikle defterlerim kitaplarım. Paylaşmayı ben de çok sevmem kitaplarımı, sevdiğim insanlar hariç. Öyle hoyrat davrananlar oluyor ki, alıp getirmiyorlar, gelip alıp gidiyorlar bazen sormadan çok bozuluyorum. Ne kadar anlamasan da oku derdi öğretmenim, o yüzden eskiden benim için zor olanları bile okurdum ama sonra hep yeniden okudum bana çok iyi geliyor bu yöntem. Zor olanı okumaktan korkma sende asla, ısrar et bu konuda. Mandarinler gerçekten ilgimi çekti. En iyisi buradakilerin hepsini bu gelişte okuyup bitirip getireyim de şu senden edindiğim isimleri alıp geleyim ben. Fransızca kolay değil. Ben uzun zaman önce kursu bıraktım güvenlik koşulları nedeniyle, çok da pratik yapamadığımdan öğrendiklerimi de unuttuğum bir dönemdeyim ve çok kızıyorum kendime. Hiç çalışacak zaman yaratamıyorum. Ama en büyük kazanımım konuşulanları anlamak oldu burada, ee bir de yemek tariflerini anlıyorum ya off deli gibi mutlu oluyorum bir bilsen:) Biraz çalışmak icap ediyor ama çözeceğine eminim. İstersen buradaki notlarım falan yardımcı olursa sana scan edip yollarım okuma parçalarım falan da var. Hatta sana minik okuma kitapları bulmuştum burada yine bulursam onlardan yollayayım ben bak çok faydalı oluyor hem de resimli:):) Buradan da hatıra kalır hem. Bir dahaki gidişimde bakacağım senin için. Benimkilerden yollardım ama hepsini götürdüm geçen sefer. Hemen adresimi yollayacağım 🙂 Şimdiden heyecanlandım. Mektuplaşmak çok hoşuma gidiyor. Günlüğe yazmaktan farklı bir şey, karşında biri olduğunu bilince tuhaf bir şekilde daha kolay akıyor kelimeler. Hemingway'i, normalde hiç haz etmediğim maço tipli bir adamı neden sevdiğimi ne kendime ne de Selçuk'a açıklayamıyorum. Çok gülüyoruz bu konuya 🙂 Miami- Orlando yolculuğu değil de, Key West heyecanlandırıyor beni. İki gün kalmazsak orada kavga çıkarırım dedim evdekilere. Neyse ki kabul ettiler şartımı. Senin bloga gelip adresimi atacağım hemen. Ben de neden sevdiğimi bilemiyorum inan. Her romanını da okumuş değilim üstelik ama kendimi ona yakın hissediyorum. Sanki aileden biri gibi geliyor fazlaca tanımaya fırsat yakalayamadığım. Bir fotoğraf var deniz fenerinin dibinde oturmuş düşünürken, ofisimdeki panomda asılı. Sana onu scan edip yollayayım, zamanında bir yerlerden kesip almıştım. Her gittiğim yere yanımda taşıyorum aynı annemle babamın gençlik ve benim çocukluk fotoğraflarımda olduğu gibi. İki gün kalmaya ikna etme yeteneğine bayıldım bazen ben de bu tip şeyler yapıyorum mecburi olarak:) Harika geçeceğine eminim. Detayları okumak için blogda tetikte olacağım her an. Ahhh ben de okumak istiyorum Nabokov, neden şimdiye kadar okumadım bilmiyorum. Acaba yine okuduğum şeyi hatırlamıyor olabilir miyim? Sanmam. Orada olsam ben de hemen bir kitapçıya koşardım aranıza katılmak arzusuyla. Ne yazık ki yapamıyorum.. Öncelikle Alice'i çok seviyorum. Bu sendeki ciltli kitap çok güzelmiş, geçenlerde bloglarda bir yerde değişik bir baskısını gördüm kırmızı kapaklıydı onu kaydettim devamlı bakıyorum:) Nedense ciltli kitaplara her zaman özel bir ilgim oldu. En sevdiklerim de hem ciltli olup hem de üzerinde çıkarılabilen kılıfı olanlar adına her ne deniyorsa işte bilemedim şimdi. Alice bardağın da harika. Ayrıca fotoğrafları çok beğendim, kitaplar kitaplaaar kitaplaaaar. Ben hiç anlayamıyorum kitap okumayan ve gönül rahatlığıyla da okumam ki ben kitap diyenleri. A bir de evinde kitap olmayan insanlar gördüm çok şaşırdım, afalladım resmen, ama biliyor musun evde eksikliği hemen hissediliyor çok tuhaf bir şekilde. Başkaları aa biz hiç fark etmemiştik demişti. Kitaplar gerçekten büyülü dünyalar, ben de senin gibi okuyamadığım kitapları çok sık düşünüyorum, okuyamayacaklarımı ve ardımda bıraktığım o en sevdiklerimi, yani kitapları düşünmediğim bir zaman dilimi yok... Bayan Brodie yi ben de merak ettim okuyayım gelince alıp. Ama en çok Mandarinler'e takıldım, meraktan parçalara ayrılabilirim şu an, harika da bir kapağı var. Bana Cafe de Flore'da geçirdiğim o özel günü hatırlattı. Belki o sıra Simone da oradaydı, kim bilebilir. Key west demiştim orayı görmeyi çok istiyorum o sarı panjurlu güzel bahçeli evi. Hemingway'a ve kedilerine sevgilerimi ilet lütfen. Eğer sakıncası yoksa o müze evde veya bahçede her neresi olursa sana hangisi kolay olursa benim için de bir fotoğraf çekmeni rica ediyorum. Benim için anlamı büyük olacak ve mutlu olacağım çok. Kedileri, daktilosu, kitapları, kağıt yığınları ve arasındaki içki bardağı fotoğraflarından hep aklımda kalanlar, o güzel evi umarım ben de görürüm bir gün. Keyifli zamanlar geçirmenizi diliyorum. Pazar günündeki o bir saatlik zaman dilimi ne kadar özel ve güzel anlayabiliyorum. Benim Fransa tutkum, Paris'i kalbimin içinde hissetmem, Montparnasse'da gezintilerim, Simone de Beauvoir'ın Sartre'la beraber yattığı Montparnasse mezarlığında geçirdiğim saatler kitaba zaten pozitif bir ayrımcılıkla başlamama sebep!!!! Nedense kitabın zor okunacağını düşünmştüm. Mesela hala Sartre ya da Proust okumayı göze alamıyorum. Böyle tuhaf korkularım var. Lakin Mandarinler kolayca akıp gitti benim için. Korkularımın yersiz olduğunu anladım. Ya da kitabın okuma vakti gelmişti. Hepsi yan yana mı geldi yoksa başka şeyler mi bu kadar kolaylaştırdı bu okumayı bilemiyorum. Bittiğinde kendimle gurur duydum. Sanki söz verdiğim bir şeyi yapmanın iç rahatlığını hissetmek gibi bir duyguydu. Senin de Fransa'yı sevdiğini biliyorum. Çok sevdiğim, yürek verdiğim kitapları herkes sevsin istiyorum. Heyecanlanman beni de heyecanlandırdı. Gelince hemen oku. Ne düşüneceğini merak ediyorum. BU arada Fransızca kursum çok zorluyor 🙂 Çok da fazla çalışamıyorum tabii. Kısmet olur da gidersek, Key West'te seve seve fotoğraf çekerim senin için ve yollarım elbette.


- Okyanus ötesi ülkelere gitmek için uçuşumuzu önceden planlamak en mantıklısı. Daha makul fiyatlara uçak bileti bulabiliyor ve mille bilet bulabilme şansına sahip olabiliyoruz. - Üzülerek söylüyorum ki mil kazandırdığı için ve THY'nin anlaşmalı mil kartı olduğu için bugüne kadar öncelikli olarak Garanti Bankası'nın Shop and Miles kartının kullanıyordum. Ne yazık ki son yıllarda alışverişler karşılığında verdikleri mil sayılarını kuşa çevirdiler. Kaldı ki birçok miliniz olsa bile bir türlü mil karşılığında bilet bulamıyorsunuz. 6 ay öncesinden mille bilet almaya kalksanız, mille satılan biletler hep dolu oluyor. Millerle Avrupa'ya bilet alayım deseniz makul miller karşılığında bilet bulamıyorsunuz. Hep üst kategoriden mille bilet satmaya çalışıyorlar. Üstüne üstlük öyle bir havaalanı vergisi istiyorlar ki, paranızla başka hava yolundan bilet alsanız daha karlı oluyorsunuz. - Bence mil kazanmak ve sonrasında o millerle bilet almak için en mantıklı kredi kartı Akbank'in Wings kartı. Elbette, bu değişen dünya üzerinde şimdilik. - Daha önce de anlattığım gibi biz biletlerimizi TEB Bonus Platinium kartın bonuslarıyla ve Wings kartında biriken millerle aldık. Shop and Miles'da biriken millerimiz kullanılma şansı doğacak bir fırsatı bekliyorlar ama ne mümkün! - Miami uçuşları için en mantıklı seçenek Luftansa gözüküyor. Türk Hava Yolları'nın önerdiği Air Canada uçuşunu tercih edecekler, Kanada vizesi almak zorunda olduklarını unutmasınlar! Bu da belirttiğim gibi şimdilik. - Amerika'da araba kiralamak şart! Arabayı navigasyonla birlikte kiralamak da ikinci koşul! Biz seyahatlerimizden birinde "Dollars" adlı bir şirketten kiralamıştık. O seyahatimizin iki saatini uzun kuyrukta sıranın bize gelmesini bekleyerek geçirmiş ve bu kadar yavaş çalışmalarına sinir olmuştum. Bu tecrübeden dolayı bu sefer Hertz'ü tercih ettik ve çok memnun kaldık. Fiyatı, arabaların kalitesi, müşteriye davranış şekilleri hepsi tam not aldı benden. - Otobüs kullanmak Amerika'da çok anlamlı değil. Otobüs durağında "Ağaç olmak" deyiminin gerçek anlamını öğreniyor ve Türkiye'de toplu taşımanın ne kadar ilerlemiş olduğunu fark ediyorsunuz!! İleri olduğumuz bazı konular olduğunu görünce de seviniyorsunuz. Bunu da bir kazanım olarak kabul etmek mümkün. Amerika'da bir taksi şoförünün de söylediği gibi otobüsleri çok fakirler, evsizler ve Afro-Amerikalılar kullanıyor gibi geldi; zira gerçekleştirdiğimiz üç denemede otobüsün içindeki tek beyazlar bizdik. - Otobüse bindiğinizde kişi başı 2 dolar alıyorlar. Tam rakam bu değil herhalde ama paranın üstünü vermiyorlar. Taksi pahalı. Bir akşamüstü South Beach'den Little Havana isimli bölgeye gitmek için taksiye bindik ve 26$ verdik. Dönüşte otobüse binip üç kişi için 6$ verdik. Downtown Bölgesi'nde otobüsten inip aktarma yaptık ve bir 6$ daha verdik. - Daha önceki seyahatlerimizde Amerika bu kadar pahalı gelmemişti bize. Bu sefer nedense Amerikan Dolarının alıp başını gitmesinden kaynaklı olabilir, seyahatte her şey çok pahalı geldi. Paralarımızı bitirip tekrar para kazanmak ve yeni seyahatler planlamak için ülkemize geri döndük. Bu yazıyı editlerken en çok buna güldüm. Elbette şimdilik demiyorum artık zira dolar otuz liralara hızla yaklaşmakta. - Oteller konusunu bir önceki postta anlatmıştım. Miami'de South Beach Bölgesi kalmak için en güzel yer. Key West otelimizi tek geçtiğimizi zaten söyledim. Oyun parklarına gidecekleri için de en uygun çözüm, oyun parklarının içinde bir otelde konaklamak. - "Miami- Orlando için en uygun ay hangi ay?" sorusunu benim gibi kendine sorup internette cevap arayanlar: Biz sömestir tatili olduğu için Ocak sonu- Şubat başını tercih ettik. Eşe dosta sorduğumuzda bu dönemin yüksek dönem olmadığını, Miami'nin en güzel döneminde Miami'yi ziyaret etmediğimizi gitmeden öğrenmiştik. Yine de gittiğimiz zaman fırtınaların, yağmurların olduğu bir döneme denk gelmiyordu. Hava sert bir sonbahar havasındaydı. Üstümüzde ince montlarla gezip, yüzümüzü hep güneşe döndük. Okyanusa girmek, kişinin kendi tercihine bırakılmamıştı. "Hava güzel, ben bir gireyim!" gibi bir durum söz konusu değildi. Plaj önündeki levhalarda denize girmenin yasak olduğu yazıyordu. Key West, daha sıcaktı. Kumsallarda güneşlenenler ve denize girenler vardı. Evet, gelelim diğer yazılara. Miami- Orlando ile ilgili başka bir yazı okumak isterseniz BURAYA, Mesela HEMİNGWAY'İN İZİNDE PARİS'İ gezmek isterseniz de linkteki yazıya tıklayın lütfen.


Bu sene sömestir tatilimizi Miami ve Orlando'da geçirmeye karar verdik. Kuzey uzun zamandır oyun parklarına gitmek istiyordu. Bizse oyunların çoğuna katılabileceği bir yaşa gelsin istiyorduk. Sonunda gitsek mi gitmesek mi diye düşünürken kararımızı netleştirdik ve biletlerimizi almak için araştırmaya başladık. Oyun parkına gitmek için heyecanlanan evin erkeklerine tek bir şart öne sürdüm: Seyahatin tüm ayrıntılarıyla ilgilenirdim ama bunun karşılığında seyahatimizin iki gecesini de Key West'e ayıracaktık. Dünyanın bir ucuna gitmişken, Hemingway'in evinin olduğu ve ikinci karısı Pauline Pfeiffer'la birlikte hayatının on senesini geçirdiği bu adaya gitmeden dönmem dedim. Uçak biletlerimiz için ilk tercihimiz harcanmayı bekleyen bolca milimizin olduğu THY idi. Ne yazık ki THY, Miami'ye direkt uçmuyor. Direkt olarak uçmadığı gibi de Türk Hava Yolları'nın call center'ında çalışanlar, bilet almak isteyenleri Air Canada ile birlikte yaptıkları bir uçuşa yönlendiriyor. Açıkçası bu hiç anlamlı bir seçenek değil. Varış noktanızı geçip, sonra bir daha geriye uçmak yorucu bir seçenek. Bileti aldıktan sonra sizi başka bir sürpriz daha bekliyor: Kanada vizesi almak. Telefon başındaki arkadaşlar biletinizi almadan önce size bu küçük bilgiyi vermiyorlar. Geçen senelerde aynı destinasyona Air Canada ile uçan arkadaşlarımız olduğu için bizim vize almamız gerektiğinden haberimiz vardı. O yüzden Air Canada seçeneğini hemen eledik. İnternetten yaptığımız araştırmalarda da bize en mantıklı gelen seçenek Lufthansa ile uçmak oldu. Millerimiz olmasına rağmen, THY'nin internet sitesinden biletlerimizi alamadık. THY'nin bürosuna gittiğimizde de millerimizi kullanabileceğimiz herhangi bir uçuş seçeneği bulamadık. Ya gidişte mille satılan koltuk yoktu ya da dönüşte. Shop and Miles millerimizi biz bugüne kadar sadece Uzakdoğu uçuşlarında kullanabildik. Önemli Not: Bu yazı yazıldıktan yıllar sonra THY Miami uçuşlarını başlattı. O yüzden THY'den bilet direkt uçuş imkanına bir göz gezdirin. Elimizdeki seçenekleri değerlendirip en ucuz bileti nasıl alabileceğimizin yollarını değerlendirdik ve en sonunda şöyle bir yol bulduk. Akbank'ın Wings kartında biriken millerle bir bilet aldık. Wings'le alınan biletlerde bilet parası millere dönüştürüldüğü için herhangi bir sıkıntı yok. Üstelik Shop and Miles gibi neredeyse bilet fiyatına yakın bir havaalanı vergisi almıyorlar. İkinci biletimizi Teb-Bonus katında biriken millerimizle aldık. Eğer Platinium kartınız varsa biriken bonusunuzu üç ile çarpıyorlar. İkinci bileti de bu kartla hallettikten sonra geriye tek bir bilet kalmıştı. Bunu da ne yazık ki biletin parasını ödeyerek satın aldık. Böylece yolculuğun başında cebimizden 2000 TL tutarında bir para çıkmış oldu. Kendime Not: Bu yazıyı editlerken resmen acı çekiyorum. Daha önce kredi kartlarımızda böyle çok mil kazanabilmemize gerçekten inanamıyorum. Seyahat etmek için sadece hayal eder, ardından hayalimizin peşinden giderdik. Ne yazık ki artık mille bir seyahati hayal etmek pek de kolay değil. Üstüne üstlük paramızın değeri ve ülkemizdeki ekonomik kriz seyahat etmekle ilgili hayallerimizi bile elimizden alıyor. Seyahatin en önemli ayrıntılarından biri de bu konuydu. Daha önce Miami'ye gitmiş eşe dosta danıştık, internet sitelerinden araştırma yaptık, en sonunda da kendi keyif alanlarımızı düşünerek bir yol haritası çıkardık. Miami'ye 4 gece, Key West'e 2 gece, Orlando'da 4 gece ayırdık. Gidip gördükten sonra Miami'nin benim şehrim olmadığına karar verdim. Her gezi yazısı, "mutlaka gidin!" cümlesiyle bitmemeli bence. Amerika'nın gittiğim bazı şehirleri için de aynı şeyi düşünüyorum. Los Angeles da benim için böyle bir hayal kırıklığı olmuştu. Ben seyahatlerimin ilk gününü geziye dahil etmiyorum. İlk gün yol yorgunluğu, şehre ilk kez gelmiş olmanın şaşkınlığı ile geçip gidiyor. Uçakta geçirilen uzun saatler ve saat farklılıkları da ayrı bir yorgunluk sebebi. Bu sebeple Miami'yi gezmek için ayırdığımız süre bize tamamıyla yetti. Miami'de hava daha güzel olsaydı belki okyanus kenarında güneşlenmek ve okyanus suyuyla yıkanmak için bir gün ayırabilirdik. Bizim gittiğimiz dönemde hava serindi. Yağışsız, hafif montlarla gezilen, zaman zaman rüzgarın kendisini ciddi ciddi hissettirdiği bir zamanı hayal edin. İşte böyle bir havada Miami'deydik. Okyanusun önündeki geniş kumsal martılara kalmıştı. Şehir, sıcak havalarda olduğundan daha sakindi. Kalabalıkları çok sevmeyen benim için doğru zamandı. Hava birazcık daha sıcak olsaydı daha da güzel olurdu. Bu durumda Miami'de kaldığımız dört gecenin üç geceye ile indirilebileceğini düşünüyorum. Seyahatin benim açımdan en güzel kısmı. Miami'den araba kiralayarak gittiğimiz Amerika'nın en güney ucu. Key West'ten Küba sadece 90 mil. Miami'den Key West'te 3.5- 4 saatte gittik. Yolun zor bir yanı yok, herkes kurallara uyduğu için yolda herhangi bir sıkıntı çekmiyorsunuz. Yolun büyük bir kısmında hız sınırı var ve sürücüler de bu kurala uyuyor. Siz de trafiğin akışı içinde yol alıyorsunuz. GPS olmadan yola çıkmak çok akıllıca değil. Biz GPS'nin rahatlığını diğer seyahatlerimizde de yaşadığımız için bu konforumuzdan vazgeçmedik. Gidecek olanlara da GPS kullanmalarını kesinlikle tavsiye ederim. Yine, yeni bir not: İnternet çağındayız. Artık hepimizin telefonu birer GPS. Key West için de iki gece yeterli. Ben buradan büyülendim, aşık oldum. Tüm seyahatimiz boyunca, "İyi ki buraya gelmişiz!" diyerek sevindiğim, mutluluktan havaya uçtuğum, sokaklarında çıplak ayakla dolaştığım bölüm. Tekrar gitmek için neler yaparım. Biz sabah 10.30 gibi Key West'ten çıkıp, Orlando'ya gitmek için yola düştük. 3 saatte Miami'ye varıp, oradan da bir 3 saat daha yol aldık. Toplamda altı saat ya da biraz daha fazla zaman harcadık. Aralarda durup yemek yedik, kahve içtik. Orlando'ya vardığımızda akşam olmuştu. O gün oyun parkları kapandığı için parkın restoranlara ayrılan ve "City Walk" denen kısmında yemeğimizi yedik. Sadece Universal Studio'larına üç günlük bilet almıştık. Parklardan parklara koşmak istemediğimiz için böyle bir karar verdik. İki gün içinde parkların içindeki tüm oyunlara bindik. Fazlasıyla süre bize yetti. Bu durumda Universal Stüdyo'ları için Hızlı Geçiş biletleriniz de varsa, iki gün yeterli, üçüncü gün keyifle ortalıkta dolaşmaya ve beğendiğiniz aletlere yeniden binmenize yarıyor. Disney ve diğer parklara gitmek isteyenler için bizim buraya ayırdığımız süre yeterli gelmeyecektir. İki gün daha eklemekte fayda var. Miami ve Orlando ve hatta diğer Amerika seyahatlerimiz okumak isteyenler BURAYA bir tık lütfen! Kaldığımız, bana rüya gibi gelen oteller için de BURAYA buyrunuz. Ne güzel bir gezi olmuş. Vaktin olursa daha da ayrıntı bekliyoruz. Özlem bu arada İspanya Endülüs bölgesinde Ronda'da da Hemingway bir süre yaşamış. Ben de oraya seyahat etmiştim.


Miami Orlando gezimizi planlarken nerede kalacağımızı ve oralarda ne yapacağımızı uzun uzun planladım. Benim için bu geziye çıkarken blogların yazdığı notlar çok önemliydi. Yazılanların hemen hepsini okudum, Türkçe yazan bloggerların dışında yazılan çoğu yazıya da göz gezdirdim. İnsan tek başına bir yere gitmek istiyorsa yazılanlar gerçekten çok önem taşıyor. En çok Orlando kısmında oyalandım. Oyun parklarındaki oyunların cinsini öğrenmek için stüdyoların oyunlarla ilgili açıklamalarına göz gezdirdim. Ben roller coaster'lardan hoşlanmıyorum. Kuzey'le birlikte bir kez yaşadığımız roller-coaster tecrübesi de yeterli geldiği için çocuğuma bir daha aynı tecrübeyi yaşatmak istemedim. Yola düşerken kafamda bir sürü soru vardı. Şimdiye kadar yazmadığım bir şekilde Amerika notlarını toparlıyorum çünkü benim internette aradığım soruların cevabını burada yazmak istiyorum. Amerika'da rahat bir şekilde gezmek, ulaşmak istediğiniz yerlere kolayca ulaşmak istiyorsanız kesinlikle araba kiralamak gerekiyor. Birçok yer birbirinden çok uzak noktalarda. Ne yazık ki toplu taşıma sistemleri de çalışmıyor. Miami'de şehrin başka bir bölümüne gitmek için 1.30 saat otobüs bekledik. Biz şöyle yaptık. Miami'de araba kiralamadık. Gitmek istediğimiz birkaç yer vardı, onlar için de otobüs ya da taksi kullanırız diye düşündük; otobüs kullanarak vaktimizi, taksi kullanarak da paramızı lüzumsuzca harcadık. Miami'den Key West'e giderken araba kiralamayı tercih ettik. Key West'e giden yol çok güzel. Araba kiralayarak hem güzel bir sürüş keyfi yaşanabilir, hem de istenilen yerlerde durup kahve molası verilebilir. Tatilimizin beyler açısından en güzel atraksiyonunu da burada yaptık: Bir Mustang kiraladık. Key West'te arabamız iki gün boyunca otoparkta yattı. Havanın güzel olmasından faydalanıp bir saatlik bir şehir turu yaptık sadece. Key West'e gidecekler için yine de en güzel dolaşma şekli ya yürümek ya da bisiklet sürmek. Orlando'ya gittiğimizde ilk iş otelimize arabayı teslim etmek oldu; zira kaldığımız süre boyunca sadece oyun parkının içinde olacağımız için arabaya ihtiyacımız olmadı. Havaalanına dönüş yolunca yine otelimizden araba kiraladık ve kiraladığımız arabayı havaalanında teslim ettik. Kiraladığımız arabaların tümünde her işi kapsayan bir sigorta yaptırdık. Ekstra diye tanımlaman bu sigortanın bedeli çok ağır değil. Biz otelimizde ve havaalanında teslim seçeneklerini içerdiği için Hertz'i tercih ettik ve çok memnun olduk. Gitmeden önce bu konuyu uzun uzadıya araştırdık. Haritanın üzerinden bölgelere baktık, otel sitelerinde gezindik. Açıkçası otelleri seçerken, "Bir daha mı geleceğiz dünyaya?" bakış açısıyla biraz kesenin ağzını açtık. Bir de oğlumuz artık büyüdü. Yatakta aramıza sıkışamıyor artık. Miami'de South Beach Bölgesinde bir otel seçtik. Bunu yapmakla da çok doğru bir karar vermişiz. Downtown Bölgesi, Art Deco Bölgesine uzak bir mesafede. Bu bölgeden her gün buraya gelmek isteyenlerin araba kiralaması şart. Dediğim gibi, otobüsle ulaşım sağlamak isteyenler vakitlerini yollarda çöpe atacağından emin olarak yola çıkmalı. Kaldığımız otelin ismi ''The Shepley" idi. Temiz ve konforlu bir oteldi. Okyanusa çok yakın bir mesafede konumlanmıştı. Kruvasan, kahve, çay ve kahvaltılık gevrekten oluşan bir kahvaltısı vardı. Bu itirafı benden duymak çok kolay değil ama hayatımda yediğim en güzel kruvasanı burada yedim. Sabahları ikram ettikleri filtre kahve de tek kelimeyle nefisti. O kadar ki gidip adını öğrendim. Mosaic markalı bu kahve ne yazık ki marketlerde satılmıyormuş. İyi kahve yapıyorum diyen birçok kafe halt etmiş. O kadar diyorum! Hayatımda kaldığım en güzel oteller sıralamasında ilk üçe kafadan giriş yapar burası. Benim için Key West'i masala büründüren güzelliklerden bir tanesi. İnsana kendini prenses gibi hissettiren ufacık ama çok özenli bir işletme. Küçük resepsiyonun yanındaki salonda her gün ikram ettikleri ev yapımı limonata, yine evde pişmiş bir kek ya da kurabiye, kenarda kullanıma açık kahve makinesi sunmaya çalıştıkları özenin küçük bir göstergesi. Odalar da enfesti. Yataklar çok rahattı. Odadaki taze çiçekler de mis gibi kokuyor, insana gerçekten bir adada yaşıyormuş hissini yaşatıyordu. Key West'e gidecek romantik çiftlere hiç tereddüt etmeden bu otelin ismini veririm. Yine gitsem kesinlikle bu otelde kalırım. Hemingway'in evine de sadece birkaç sokak uzaklıkta olduğumu bilmek bana ayrıca çok iyi geldi. Hard Rock Hotel, Orlando : Daha önce Universal Studio'larına gitmiş olan bir arkadaşımın önerisi, oyun parklarının içinde yer alan bir otelde konaklamamız şeklinde olmuştu. Gerçekten çok doğru bir öneride bulunmuş. Parkın içindeki bir otelde konaklayınca shuttle'a binmek zorunda kalmıyor, acele etmeden oyun parkına ulaşıyor ve otelin konuklarına sunduğu olanaklardan yararlanabiliyorsunuz. Biz otelin fiyatını değerlendirirken bu seçenekleri de göz önünde bulundurduk. Konaklamanın yanında üç günlük limitsiz giriş bileti, Harry Potter Stüdyoları'na erken giriş hakkı, oyunlarda öncelikli sıra ve nefis iki kahvaltı satın aldık. Kalabalık düşünülecek olursa "Fast Track" bilet uzun sıraları atlamanıza ve zaman kazanmanıza yarıyor. Kahvaltı seçeneğine gelecek olursak, Harry Potter Stüdyoları içindeki film setine uygun hazırlanmış salonlarda kahvaltı etmenin keyfi benim için anlatılmaz, yaşanır bir tecrübeydi. Kuzey'in mutluluğunu varın siz düşünün. Otele gelecek olursak, her birimizin bildiği büyük otel zincirlerinin aynısıydı. Oyun parkının içinde olmasının dışında bizim açımızdan pek bir özelliği yoktu. Miami'de yaşayan ünlülerine evine bir bakayım diyenler de BURAYA tıklayıversin lütfen.


Denizi, güneşi ve kumu çok seviyorum; patates kızartmasının yanında soğuk bir bira içmeyi, şezlongta yatıp mümkünse bangır bangır müzik çalmayan bir ortamda kitabımı okuyup, çayımı içmeyi de. Yine de ne oluyorsa oluyor; deniz-güneş-kum yerine sokaklarda yürümeyi, akşam çökünce ayaklarımın yorgunluktan ağrımasını, blmediğim bir kültürün anlaşılmaz dilleri içinde kaybolmayı, vücuduma güneş kremi sürmek yerine bacaklarıma kas gevşetici bir krem sürmeyi tercih ediyorum. Denizi, güneşi ve kumu yukarıda anlattıklarımdan bir kademe eksik seviyorum demek ki! Miami- Orlando ihtimali ortaya ilk çıktığı an, "Oraya kadar gitmişken Key West'e de gidelim." dedim. Sonuçta herkesin memnun kaldığı bir seyahat yapmış olduk. Amerika'nın en güney ucuna kadar gittik, palmiyelerin çevrelediği Miami'de gezindik, ilk kez bir Mustang'a binip okyanusun en derinine doğru araba sürdük, Hemingway'in evini gördük, ayaklarımızı kumlara değdirdik, Universal Stüdyoları'nda Harry Potter setlerinde gezip filmin kahramanlarının buluşup "Butter Beer" içtiği salonlarda yedik içtik. Herkesin mutlu olduğu ve en güzeli tüm ailemizin birlikte olduğu harika bir tatildi. Miami Havaalanı'ndan Miami şehir merkezine otobüsle geldik. Miami'de araba kiralamama kararı almıştık. Gelişte herhangi bir sıkıntıyla karşılaşmadık. Ana cadde üzerinde otobüsten indik, South Beach'a yakın otelimizi kolayca bulduk ve otelimize yerleştik. Denizin hemen kenarına konumlanmış bu tatil kasabaları ben de hep aynı hissi uyandırır. Nerede olursa olsun deniz hep aynı kokar, dalgalar hep aynı şekilde kıyıya vurur, ağaçlar denize paralel bir çizgide uzanır. Mevsim yaz mevsimi değilse deniz bildiğiniz deniz gibi yumuşacık durmaz karşınızda. Rüzgarla işbirliği yapıp artık dinlenme vaktinin geldiğini haber verir insanoğluna. Şehir aynı canlılıkta değildir zaten. Dükkanların önünde denizin acıktırdığı insanlar sıraya girmez, satışlar düşer, telaş yerini haklı bir sakinliğe bırakır. Konukların gitme vakti, ev sahiplerinin de şehri dinleme vakti gelmiştir. Biz böyle bir vakitte gittik Miami'ye. İnsanların elini eteğini çektiği bir zaman olduğu için çok mutluydum. Okyanus sert dalgalarla kıyıya vuruyor, çıplak ayaklarımla yürüdüğüm kumsalda güneşin kumların üzerinden çoktan elini ayağını çektiğini hissediyordum. Filmlerden görmeye alışkın olduğumuz cankurtaran kulübesindeki cankurtaran, insanları değil okyanusu izliyordu. Kulübenin önündeki asılı bayraklar okyanusa girmenin tehlikeli ve yasak olduğunu haber veriyordu. Miami, yaz mevsiminin kalabalık zamanını değil, daha serin günlerin tenhalığını yaşıyordu. Kulağımıza gelen bikinili güzel kızlarla kaslı erkekler yoktu ortalıkta. Miami ilk izlenimde üstünde ucu bucağı görünmeyen bir okyanus, mavi rengi yeşille tamamlamak için bolca palmiye ve yazlık havası taşıyordu. İlk akşam otelimize bavulu attıktan sonra lobiden bir harita edinip dışarı çıktık. İlk hedefimiz okyanus kenarıydı. Muhtemelen şehrin en işlev yeri burası olmalıydı. Uzun bir yolculuktan gelmiştik. Bir gece öncesinden uyumamış, sabahın 03.00'ünde havaalanında olmuş, 05.30 da uçağa binmiş. Sabah 08.00'de Frankfurt'ta inip, üç saatlik bir beklemenin ardından Miami yollarına düşmüştük. Küçücük uçak koltuklarında oturmaktan totom uyuşmuştu vallahi; tüm yolu Business Class'ta fosur fosur uyuyan insanlara haset ederek geçirmiştim.


Cenevre seyahatimden haberdar olan Server, Berndeki köşesinden, "Lizbon'a Gece Treni'nde adı geçen köprüyü yakından görmek istemez misin?" diye seslenmişti bana. Sonrasında tren biletleri alınmış, Cenevre'den Bern'e yapılacak yolculuk imge olmaktan çıkıp, anılarımıza yerleşecek bir yol hikayesine dönüşmüştü. Garda Starbucks'ın önünde Server'le buluşmuş, sanki yıllardır birbirimizi tanıyormuşçasına sarılmış ve hemen yola düşmüştük. Bir kitabın sayfalarından tanıştığım şehri, içinde yaşayan birinin gözüyle görme şansına kavuşmuştum. İlk durağımız Server'in sıkça övgüler düzdüğü Gurten Tepesi oldu. Arabayı tepenin altındaki parka bırakıp, bizi Gurten Tepesi'ne çıkaracak küçük dağ trenine bindik. Server'in fotoğraflarından tanıdığım dağlık yol, finiküler yukarı doğru tırmanırken ayaklarımın altında küçülerek uzaklaşıyordu. Tepedeki restorana doğru yürüyüp, içeri girdik. Yağmur yağıyordu. Dışarıdaki masalar, sandalyeler terk edilmiş gibi duruyor, mevsimin yüzünü kışa döndüğünü hatırlatıyordu. İçeride bir şeyler atıştırmış, birer kahve içmiştik. Arabadan çıkan sürpriz sepeti de yanımıza alarak yaşlı ağaçların arasında dolaşmış, bana Paris'i anımsatan yeşil sandalyelere kurulup, sepetin içinden çıkan atıştırmalıklarla şarabın sohbetine dalmıştık. Yağmur dinlenmeye çekilmiş olacak ki güneş tüm sohbetimiz boyunca üstümüzden ayrılmadı. Bern'e ayırdığımız vakit daha fazla olsaydı eminim sohbetimizi Gurten Tepesi'nde daha uzun tutar, tatil rehavetinin bizi sarıp sarmalamasına izin verirdik. Ne yazık ki aşağıda bizi bekleyen bir şehir vardı. Geldiğimiz gibi dağ trenine binerek Gurten Tepesi'nden ayrıldık. Şehri tanımak için yolculuğumuz başladı. Arabayı Aare Nehri'nin kıyısında bir yere bıraktık ve "Ayı Çukuru" denilen bölgeden şehri gezmeye başladık. Burada bulunan bir heykelin yanında ve daha sonra şehrin içinde bol bol fotoğraf çektirdiysek de ne yazık ki o fotoğrafların hepsini yolculuk sonrasında kaybettim. Bern tamamıyla anılarıma güvenerek yazmak zorunda olduğum bir seyahat. Ayı Çukuru'nun hemen yanı başında Eski Şehir başlıyordu. Altından Aare Nehri'nin aktığı küçük bir köprünün ötesinde "Unesco Dünya Mirası" listesindeki şehir uzanıyordu. Bu sokaklardan başlayarak Bern'in dar ara sokaklarından yürüyerek ağaçların çevrelediği geniş bir alana, -Münsterplatform'a- geldik. İtiraf ediyorum: Bu şehri, bu güzelim sokakları, ağaçlarla çevrili evlerin görüntüsüni aklımın ucundan bile geçirmiyordum. Bir sene önce elime aldığım kitabın yolculuğu bu şehirden başlamış, görmeyi çok istediğim köprünün üstünden uzanıp Lizbon'a doğru yola çıkmıştı. Münsterplatform'un ortası yeşillik bir alana ayrılmıştı, etrafı ağaçlarla çevriliydi. Ağaçlar yapraklarını dökmeye başlamış, yerler kurumaya yüz tutmuş yapraklarla dolmuştu. Köşede küçük bir yapıda atıştırmalıklar satılıyordu. Sonradan şöyle bir göz gezdirdiğimde bu alanın daha önce hemen yanındaki Bern Katedrali'nin bahçesi olduğunu ve 20. yy'la beraber halka açık bir yer haline geldiğini öğrendim. Bu alanın en güzel kısmı buradan Kirschenfeld Köprüsü'nün görünüyor olmasıydı. Alanı çevreleyen duvarlara yaslanıp uzun uzun köprüyü seyrettim. Köprü, o çok sevdiğim romanın ilk satırlarına nasıl yakıştıysa, bu şehrin siluetine de öyle yakışmıştı. Üstüne kitap yazılacak kadar da, gelmeden hayal kurulacak kadar da güzeldi. Okuyucuya küçük bir not: Bu köprünün güneşin, yağmurun, karın altında her renk değiştirişine tanık olmak isterdim. Ne yazık ki bu şehir benim şehrim değil. Fotoğrafların hepsi Bern'i çok seven ve boynunda fotoğraf makinesi ile gezip şehrin her anını kaydeden Server'e ait. Tüm fotoğraflar için teşekkür ediyorum. Köprünün altından bulmacalarda sıkça adı geçen Aare Nehri akıyor, üstünden insanlar yürüyüp geçiyordu. Köprünün benim için başka bir anlamı vardı; yine de şehrin hakkını teslim etmek isterim. Kartpostallarda görmeye alışık olduğumuz şehirlerden biriydi Bern. Sokakları çevreleyen tüm binalar şehri tamamlayan bir şıklık içinde uzanıyor, binaların pencerelerinden çeşit çeşit çiçekler aşağıya doğru sarkıyordu. Münsterplatform'dan ayrılıp tarihi 1400'lü yıllara uzanan yanındaki Bern Katedrali'ne gittik. Her ne kadar yazının başından beri bu şehrin sembolü olan ayı'dan ve şehrin adının geldiği yerden bahsetmesem de okuyucular bunu zaten çoktan öğrenmişlerdir. Kentin bir diğer güzelliği de sokaklarını süsleyen çeşmeleriydi. Bern Katedrali'nin hemen sol yanında da küçük bir çeşme vardı. Duyduğuma göre çeşmelerin suyu içiliyormuş. Katedralin içine girip hızlıca gezindik. İçi de dışı da görkemliydi. Katedralin ön cephesini süsleyen Erhart Küng'ün Son Yargı adını taşıyan, her sosyal sınıftan 234 kutsal ve lanetli ruhun temsil edildiği rölyefler renkli olması sebebiyle benim daha önce gördüğüm kilise süslemelerinden ayrılıyordu. Saatin peşinden çiçek pazarının olduğu Markplatz'a gittik. Karnım acıkmıştı. Bern'in ünlü yemeği Rösti'den sipariş verdik. |Bern! Böyle bir şehre tepeden baktım. İçime yer eden, bir daha gitmeyi hayal ettiğim şehirlerden biri oldu Bern. Antik Diller Profesörü Gregorius, bu şehirden bir trene atlayıp Lizbon'a doğru yola çıkmıştı. Aynı istasyonda bu sefer biz indik trenden. Bu seyahatle ilgili anlatılacak çok şey var. Server'in dostluğu ve bizi evimizdeymiş gibi hissettirmesi geldiğimiz onca yola anlam kattı. Çoğu insan yaşadığı şehri sevmez; Server, Bern'i seviyor ve bize de bu duygusunu geçirdi. Uzun zamandan beri ilk defa bir seyahatte elime harita almadım ve keyifle bir kenti gezdim. Sokakların isimlerinin hiç önemi yoktu. O gün ben Einstein'in müze haline getirilmiş evini gezmedim. Bunun yerine arkadaşımla Einstein Kafe'de oturduk. Akşamın ilerleyen saatlerinde de açık havada başka bir yere geçip, biralarımızı söyledik. Bir romana başlar gibi keyifle başladım yazdıklarını okumaya. Kahvem de yeni bitmişti ve tam da başladığım sırada bir tane daha yapma isteği uyandırdın bende. Fotoğraflar harika. Seninkileri kaybetmene üzüldüm. Böyle yolculuklarda sonrasında fotoğrafsız kalmak çok koyar insana biliyorum, aynını yaşamıştım iki sene önce. Çok güzel bir yermiş gerçekten, saate bayıldım. Hele o tepe, yeşillik ve o tombik ağaç ne muhteşem, masal gibi. Dünya üzerinde görmek istediğim öyle çok yer var ki, oraları görmek adına tüm planlarımdan vazgeçme hissi var içimde, hele ki böyle seninki gibi güzel yazılardan sonra sırtıma çantamı takıp kendimi yollara vurasım geliyor. Ne güzel yerler yemyeşil. İnsanın içi açılıyor. Sayenizde geziyoruz. Benim dışımda başka gözle görülen Bern'i okumak çok güzeldi. Iyice demlenmiş bir cay gibi. Gerçi ben şarabımı içerek okudum:) evet, yaşadığım şehre aşığım ben.. Bu şehrin her rengini görmek için sık sık ziyaret edilmeli. Şaraba da itirazımız yok, hatta gözümüz var. Bern'de sayende nefis bir gün geçirdik. Bern, çok güzel bir şehir ama sevmemizde senin de payın büyük. Daha gezilecek bir sürü yer var, biliyorsun. Hatta sen söyledin; ''göller var'' dedin.


Miami'ye kadar gelmişken yapılması gereken bir şey daha kalmıştı. O da tekne turu yaparak ünlü yıldızların yaşadığı Yıldızlar Adası'nın etrafında dolaşmaktı. Merak eden olursa diye söylüyorum Madonna'nın, Ricky Martin'in, Al Capone'un evlerini uzaktan görmüşlüğüm var. Fazla lafa gerek yok. Hemen fotoğraflar paylaşıp, zihnimden silinmeden Miami'de yaşayan ünlülerin evlerinin fotoğraflarını paylaşıyorum. |Gökdelenlerin hemen solunda gözüken beyaz yuvarlak bina, American Airlines Arena. Basketbolla ilgilenenler mutlaka duymuşlarıdır: Miami Heats maçlarını bu stadta oynuyor. |Bu fotoğrafta stadı daha yakından görüyoruz. Bu tur çok turistik olmakla beraber bence oraya kadar gidilmişken yapılması gereken turlardan biri. Okyanusun üzerinde keyifli bir yolculuk oluyor. |Bizimkinin keyfi görüldüğü üzere yerinde. Bu tatilden çok keyif almasına rağmen, dönünce "Kuzey, oyun parklarında amcan da olsa çok eğlenirdiniz." demem üzere, "Amca, mümkünse yakın bir yere gidelim seninle, Amerika çok uzak." diye cevap verdi. |Kısa bir turun ardından Yıldızlar Adası'na doğru ilerliyoruz. |İlk ev, Ricky Martin'e ait. Ben de kayboldu gitti çocukcağız diye üzülüp duruyordum. Oysa görüldüğü üzere keyfi gayet yerinde. |Önü palmiyelerle kaplı bu evde ünlü mafya babası Al Capone yaşamış. Bahçenin önündeki beyaz müştemilatta Al Capone'un koruması yaşarmış. |Sylvester Stallone ile Sharon Stone'un oynadığı Uzman filmini hatırlar mısınız? İşte bu ev, o filme kullanılmış. Biz buraya kadar gelmişken görelim dedik. |Elizabeth Taylor'un evini görmektesiniz. Evin bahçesindeki heykel, Michael Jackson'un hediyesiymiş. |Bu ev bir basketbol oyuncusuna ait: Shaquille O'Neil. Miami Orlando ve Key West'te kaldığımız otelleri merak edenler de BURAYA tıklayıversinler.


Hadi size Miami'de nereleri gezdiğimi ve gezdiğim yerler hakkında ne düşündüğümü anlatayım. Çok beklettim zaten! Bu fotoğraf aynı sessiz sabahtan. Bizimkiler daha kalmamış, yatağın keyfini yaşıyorlar. Ben de kahvenin ve sessizliğin. Tek başıma eğlenip duruyorum. 1900'lerden sonra yapılmış, okyanusa cepheli alçak katlı binaların olduğu bölgeye verilmiş ad. Art Deco stilinde inşa edilmiş binalardan oluştuğu için bu ismi almış. Binaların alt katlarında restoranlar, barlar ve kafeler var. Burası Miami'nin en turistik bölgelerinden biri. Fiyatlar diğer yerlere göre daha pahalı olmakla beraber, yemekler ve servis vasat. Garsonların sizi oturmanız için ikna etme çalışmaları bana İstanbul'un turistik bölgelerini hatırlattı. Ocean Drive: Art Deco Binalarla okyanus arasında uzanan uzun cadde. Buraya kadar gelmişken elbette bu binaların olduğu bölgede uzun bir yürüyüş yapılmalı ve kumsalda yürünmeli. Lincoln Road: Burası Miami'nin alışveriş caddesi. Bence şehrin okyanus kenarındaki bölgesinin en güzel ve keyifli bölgesi. Trafiğe kapalı alanda uzun bir caddenin iki tarafına sıralanmış büyük mağazalar, kafeler ve restoranlar var. Little Havana: Bence buraya bir giden pişman bir de gitmeyen! Gidin diyenlerin ne sebeple "Gidin, mutlaka görün!" dediklerini ne yazık ki anlayamadık. Little Havana'da da yaşam durmuştu ve saat daha akşamın yedisiydi. Sıkı sıkı tuttuğum Kuzey'le yolda yürürken burada ne işimin olduğunu soruyordum kendime. Yolda ilerledikçe ateşin yanmakta olduğu bir anıtın önünden geçtik. Bu anıtın karşısında bir nebze popüler olduğu belli olan pub tarzı bir yer vardı. Kübalı sanatçıların duvarlara çizilmiş portrelerinin olduğu az sayıdaki binayı geçip karanlığın içine doğru ilerledik. Gelirkenki "Taksi de çok tuttu!" şeklindeki söylenmemi unutup, "Selçuk bir taksi çevir!" dedim."Bulursam çeviririm!" cevabı ile en yakın otobüs durağına kadar yürüdük. Allahtan toplu taşıma Amerika'da çok gelişmiş de kırk dakikalık bekleyişten sonra otobüsün nereye gittiğine bakmadan gelen ilk otobüse atladık. Downtown'a gitmek için 6$, buradan South Beach Bölgesi'ne gitmek için de bir 6$ daha verdik. Böylece 38$ ödeyerek otelimizden Little Havana'ya gitmiş, sonra da otelimize geri dönmüştük. O kadar acıkmıştık ki, otele gelip açlığımızı muzla bastırıp uyuduk. Little Havana için mutlaka gidin diyen kimdi şimdi onu arıyorum. Küba'yla ilgili tüm bilmek istediklerimi Küba'da öğrenmem gerektiğini böylece uygulamalı olarak öğrenmiş oldum. Siz de benim gibi merak ediyorsanız, gidin ve amma da gazlamışlar diyerek geri dönün. Espanol Way: South Beach Bölgesi'nde yemek yemek için en güzel bölge burası. Kısa bir ara sokaktan bahsediyorum. Küba yemeklerinden Meksika yemeklerine, Meksika yemeklerinden İtalyan restoranlarına ve deniz ürünlerine her seçenekte yemek bulabileceğiniz çok güzel bir yer. Açık havada nefis yemeğinizi yiyebilir, şarabınızı biranızı keyifle içebilirisiniz. Kesin öneri! Bu amcanın bu restoranın sahibi olduğunu düşünüyorum! Yine de içerde harıl harıl yanan taş fırını görünce amcanın bakışlarından falan korkmadık, akşam buraya geldik. Nefis, evet kesinlikle nefis bir pizza yedik. Sawgrass Mill: Miami'ye en yakın outlet. Otelinizden ya da sokaklarda rastlayacağınız tur acentalarından ulaşım alabilir ya da araba kiralamışsanız kendi başınıza gidebilirsiniz. Gidiş ortalama 1.5 saat sürüyor. Gittiğinize değecek kadar çok mağaza var. Biz iki kişi ve bir de çocuk için 80$ verdik. Bayside Marketplace: Forrest Gump filmini seyrettiniz mi? Elbette seyrettiniz. Hem de kim bilir kaç kez? İşte burada Forrest Gump filminde görüp de sevdiğimiz Bubba Gump Restoran'ın çekildiği yer. Karidesin her çeşidini sipariş edebilir, nefis clam chowder içebilir, Forrest Gump hediyeliklerinden birini alabilirsiniz. Her koşulda bir hayalinizi daha gerçekleştirmiş olacak ve nefis karidesleri mideye indirmiş olacaksınız. Bal Harbour: "Ünlü mağazaları arayanlar ve ben Amerika'ya getirdiğim tüm paramı burada harcayacağım. Nasıl olsa kredi kartım da müsait, bir daha mı gelicez dünyaya?" diyenler bu alışveriş merkezine gelebilir. Aventura Mall: Şehrin dışındaki outlet'e gidemeyenler, benim Bal Harbour'da harcayacak kadar çok param yok diyenler, çok yakın olmasa da Miami'de ulaşabilecekleri bir alışveriş merkezi daha var. Taksiye binmenizi tavsiye etmem. Gerçekten çok tutuyor. Araba yoksa otobüs tek seçenek. Yol bir saatin üzerinde sürüyor. Çok pahalı markaların yanında Victoria's Secret, Abercrombie gibi daha ulaşılabilir markaların da olduğu güzel bir alışveriş merkezi. Miami'de yaşayan ünlülerine evine bir bakayım diyenler de BURAYA tıklayıversin lütfen. En çokta Espanol Way i sevdim.


Lizbon'da yağmurlu bir sabaha uyanıyoruz. Bugün hedefimiz Sintra'ya gitmek. İlk olarak Sintra'ya gidecek, oradan da Avrupa'nın en batı ucunun bulunduğu Cabo da Roca'ya geçeceğiz. Sintra'ya giden trenler Lizbon'da Rossio Tren istasyonundan kalkıyor. Güzel, insanı içine alan, bizim çocukluk günlerimizden kalma tren garlarını anımsatan sevimli yer. Her tren istasyonu gibi devinimi yüksek, kalabalık ve hayat akan bir köşe. Tren istasyonları bana tüm dünyanın eşit olduğu bir yer gibi geliyor hep. Trene yetişme telaşı taşıyan, insanı zaman zaman nefessiz bırakan, kahve kokusunun bir yerlerden burnunuza ulaştığı taştan, yüksek, güzel binalar. Sanki yaşama dair her mucize burada gerçekleşebilirmiş gibi bir hissiyat. Ya da tüm kırgınlıklarını burada bir trenin sırtına yükleyebilir ve yeniden ayağa kalkacak gücü bulabilirmişsin gibi. Sintra, Ortaçağ güzelliğini taşıyan bir kasaba. Sintra Estaçao'da trenden inip yolun karşısındaki kafeye geçiyoruz. Üzerinde gelişi güzel afişlerin yapışık olduğu, buğulu camlı bir kafe burası. Sıcak kahve ve çayın dışında kafeden çok bir bakkalı anımsatıyor bana. İstasyondan çıkacak birini bekleyenlerin ya da bir saat sonra kalkacak trenlerine kadar burada oyalanan yolcuların durak yeri. Biz de burada oyalanıyoruz çünkü Cabo da Roca'ya giden otobüsümüze daha var. Birer kahve alıyoruz. Ben duvarda numaralandırılmış gofretlerden bir tane almak istiyorum. Paramı uzatıp üç numaralı gofreti almak istediğimi söylediğimde gofretlerin öyle satılmadığını çeki yapmam gerektiğini öğreniyorum. İki kez numara çeksem de istediğim gofreti alamıyor, elimdekiyle yetinip oturuyorum masaya geri. İlerledikçe sanki iklim de bitki örtüsü de değişiyor. Nihayet dağların arasından açılan dar bir yoldan denizin biraz ileride uzandığı yere varıyoruz. Otobüsten inince deli bir rüzgar karşılıyor bizi. Sesi, kulaklarımın dibinde vızıldayıp duruyor. Güçlü, dediğim dedik ve şiddetli bir rüzgar var. Saçlarım, hatta vücudum bile rüzgarın çağrısına karşı koyamıyor. Uzakta görünen deniz fenerine doğru yürüyoruz. Okyanusun dağı oyduğu yerdeki sonsuzluk o kadar belirgin ki otobüsten inenlerin yarattığı kalabalık etkisini yitiriyor, bu hiçlik içinde yok olup gidiyor. Vardığım en güzel yerlerden biri Cabo da Roca. Okyanusun mu yoksa rüzgarın mı daha hırçın olduğunu bilemediğim bu yerde tadına doyulmaz bir yalnızlık duygusu kol geziyor. Biraz tekinsiz ama tek kelimeyle muhteşem. İnsanız işte! Hepsi bu kadar! Bize sunulan tek bir yaşamın içinde okyanusun kenarına kadar gelip, suların erittiği kayalara bakıyor, karşı kıyıdaki başka yaşamları geçirebiliyoruz ancak aklımızdan. İnsanın doğa karşısında yapacak hiçbir şeyi yok ve hala inatla onu değiştirmeye çalışıyoruz. Elimizden tek gelen saygı göstermek aslında; ötesi değil. Dünya bu sert köşeleriyle ne de güzel! Okyanusun kıyısında bir müddet sessiz kalıp ikimiz de burada olduğumuz için şükrediyoruz. İçimize konuk olan duygular gezilecek nice saraydan daha güzel. Patika yoldan kıvrıla kıvrıla bir başka kafeye gidiyoruz. Buraya daha güzel bir yerin yakışacağını düşünüyorum. Çirkin masalardan ve sandalyelerden, içeriyi boğan yanık yağ kokusundan daha iyi şeyler hak ediyor uzanıp giden manzara. Mis gibi kahve kokusu, anne keki ve kitap defter lazım buraya. Kahve içmeden çıkıyoruz binadan. Danışma merkezine gidip Avrupa'nın en batı ucunda bulunduğumuzu belgeleyen sertifikalarımızı alıyor ve otobüsümüzü beklemek için durağa çıkıyoruz. Dışarıda bizim gibi birkaç yolcu, bir de sahipsiz bir köpek var. Ekşiciler de böyle yazmış benim mekan için. Satırlarını okurken bir kez daha uzandım; Coba da Roca'ya! karanın bittiği ve insanı içine alan, uçsuz bucaksız okyanusu kıyısına. Böyle gezgin ruha sahip olanların ortak duyumsamaları, hisleri oluyor!. pek fazla konuşmadan da birbirini anlıyor insan. Farklı coğrafyalar ve iklimlerde dolaşırken, yürekler nasıl pır pır eder!. Mutluluklar çoğalır 🙂 Özgürce dolaşmak... asıl bu, çok daha güzel elbette. Biz bir tura bağlı olarak gittik. Dolayısı ile biraz koştur koştur durumu fazlaca oldu, ancak 15 şehiri bu kadar kısa zamanda gezip göremezdik.. bir de ülkemizin kredisi kalmadı artık, gördüğün gibi hepten vize işini işkenceye döndürdüler. Neyse, her hali ile gezgin olmak güzel şey.. gidemediğinde de insan, öncekileri ve gelecekte görmek istediği yerleri hayal ediyor, dolayısı ile ruhu mütemadiyen kanatlanıyor diyelim.. kalemine sağlık, nicelerine.. sevgilerle.. Macera kadını seniii:) Harikasınız valla. Çok güzel bir yermiş. Bayıldım. Hem anlamı da çok güzel. Deniz şahane, dalgalı dalgalı. Ne mutlu size. Gezin gönlünüzce. Biz de Fas'ta okyanusa bakakalınca benzer duyguları yaşamıştık, dalgalı bir deniz, kayalara gürültülü temasları ve rüzgarın sesiyle. Keşke hep gitsek, böyle güzel yerlere varsak.. Ah Özlem ah beni geçen seneki seyahatime götürdün. Ne çok sevmiştim, Lizbon'u, Cabo Da Roca' yı ama en çok Sintra'yı 🙂 Sintra yazını merakla bekliyorum.


Paris'le ilgili her şeyden nasıl keyif aldığım malum. Paris hakkında çıkan her kitabı da okumak için ayrı bir çaba harcıyorum. Keşke her gün bu şehirle ilgili yazılanlara bir yenisi eklense de ben de Paris'e olan özlemimi bu satırların arasında gidersem. Neyse ki bugünlerde böyle bir güzellikle karşı karşıya geldim. Daha önce Paris'le ilgili yazmış olduğu iki kitabını da okuduğum Cüneyt Ayral yeni bir Paris kitabı yazmış: Benim Paris'im. Kitabı ig'de takip ettiğim Pariste. net'te görür görmez hemen internetten sipariş ettim. Gelen kargoyu heyecanla açtım ve okumaya başladım. Kitap beni benden aldı. Cüneyt Ayral kendi Paris'ini anlatmış. Paris'te bulunduğu uzun zaman boyunca gittiği kafelerin kendine bıraktığı izlerin altını çizmiş, o kafelerde yaşanan dostluklarını hikayesini biz okurlarıyla paylaşmış. Paris'e ilk geldiği zaman Nedim Gürsel şöyle demiş kendisine: "Mahalle kahveni ben seçeceğim, sakın bir yer belleme!" Birkaç gün sonra da Cüneyt Ayral'a seçtiği kafeyi söylemiş: Au Pere Tranquille. Kafenin adının Türkçe anlamı, Sakin Baba Kahvesi'ymiş. Herkesin kendi Paris'i olduğu doğrudur. Bu şehri güzel yapan da budur. Görmek isteyene, kalbini açana kendisini sunan bir şehir Paris. Ve inanıyorum ki Paris'i tek gidişte anlamam, kulağınıza fısıldadıklarını duymak mümkün değil. Yavaş yavaş ilerleyen ve zamanla köklenen bir dostluk sunuyor Paris. Cüneyt Ayral kitabında Paris'in kitapçılarından, Türkiye özlemi duyanların alışveriş yapabileceği marketlerden, Türkiye'den göç edip orada fark yaratabilen sanatçı Türklerden, sokak sanatçılarından ve Paris'in yalnızlığından bahsetmiş. Paris'te yürürken çoğumuzun tanıdığı köprülerin üzerinden yürümüş, yeşil parkların içinde soluklanmış, Lüksemburg Bahçeleri'nin hemen karşısındaki La Rostand'da kahve keyfi yapmış. Her gittiğimde birkaç akşamımı geçirdiğim bu kafe hakkında Cüneyt Ayral'ın kaleminden çıkanları okuyunca Paris özlemim depreşti desem yeridir. Daha kitabımı bitirmeme birkaç sayfa vardı ki Selçuk kitabı elimden kaptı ve okumaya başladı. Aynı duyguları, aynı heyecanı onunda paylaştığını gördüm. Paris, her mevsim güzel. Bu şehri öyle çok seviyorum ki yazına da kışına da aşığım. Yeni yeni Paris'te de her sokağın içinde açılan ve İg'de herkesin övgüyle bahsettiği üçüncü nesil kahveleri bırakın bir kenara; Paris, önünde terasları olan daha önce Simone de Beauvoir'in, Hemingway'in, Sartre'ın, Picasso'nun, Apolliniare'ın gittiği kafeleriyle güzel. Öyle çok düşündüm ki bu aralar, hayat yine bir perde araladı bana. Bu cuma Selçuk'un doğum günü için yine Paris'e uçuyoruz. Cüneyt Ayral'ın depreştirdiği Paris özlemini Selçuk'un sürpriziyle gidereceğim. P. S : Kitabın içinde bir bölümde Pariste. net blogunun yazarı Ahmet Öre kendi Paris'ini anlatmış. Çok da güzel dile getirmiş duygularını. Ve hala bu siteyi keşfetmeyen Paris aşıkları kaldıysa, bir an önce göz atın derim. Çok güzel bir yazı olmuş, öncelikle tebrikler.


Lizbon'a gitmenin en güzel yolu Bern'den trenle gitmek olacaktı elbette. Öyle olsaydı, bu yazıyı yazarken Lizbona Gece Treni isimli kitabı yine anlatacak, hikayemsi tüm öğeleri ortaya dökecek, kendi yarım yamalak büyülü gerçekliğimi oluşturmaya çalışacaktım. Onun yerine, Lizbon'a gitmeyi planladığımız ilk seferde uçağı kaçırdık. Havaalanından kavga dövüş dönmedik. Selçuk, bu fırsatı kendi yapacağı bir hataya karşılık saklamak üzere bir kenara not etti. Bununla da yetinmedi, Lizbon'a yeni uçak biletleri aldı; hem de doğum günümde. Lizbona Gece Treni'ni okurken beni derinden etkileyen felsefi yaklaşımlardan dolayı vardığım şehir de beni sorgulayacak, kırk yaşıma ulaştığım nefis mayıs ayında kendimi başka bir Özlem olarak bulacağım zannettim. Gezmeyi çok sevdiğimi, yollarda olmaktan huzur bulduğumu, sevdiğim insanların benim her şeyim olduğunu fark ettim. Yeni bir şehirde olmak müthişti; insanın ruhunun kıyısında saklanan keşfetme duygusunu ortaya çıkarıyordu. Sokak aralarında gezinirken yakından tanıdığım Özlem hep yanıbaşımdaydı. Lizbon Gezi Hazırlığı okuduğum bir kitabın etkisiyle başladı. Kitapları, onların içinde geçen hikayeleri, o öykülerin çatısını oluşturan mekanları sevdiğimi beni okuyan, dinleyen herkes biliyor. Yaşamımı bu öyküler güzelleştiriyor ve anlamlı kılıyor. Nasıl olur da Lizbon'a gider de en sevdiğim kitaplardan biri olduğunu defalarca tekrarladığım Lizbon'a Gece Treni'nin kahramanı Prado'nun adımlarını attığı sokakları merak etmezdim. Sonra Portekizli ünlü şair Fernando Pessoa vardı. Lizbon Gezisi demek Saramago ve Pessoa demek. Kitabı benim gibi okuyup, Prado'nun ayak izlerini merak edenler için not: Şehirde Prado'yu görebileceğiniz hiçbir iz yok; tüm şehir zaten Prado. Bu şehirde parke taş döşeli sokaklara, küçük meydanlara, sokakların arasında keşfedilmeyi bekleyen küçük esnaf lokantalarına bayıldım. Şehrin hala turistik olmamış, saf kalmış bir yanı var. Pessoa'nın her gün uğradığı kafe tıka basa dolu olsa da, az ötedeki kitapçıdan çıktıktan sonra oturup bir bica ısmarlamayı hak ediyor. Sintra çok güzeldi. Bana büyük şehirlerin yakınlarındaki başka küçük şehirleri anımsattı Sintra. Çok yağmurlu bir günde Madrid yakınlarındaki Toledo'ya gitmiştik. Aynı Sintra'da olduğu gibi dar sokaklar vardı. Yağmur bardaktan boşanırcasına yapıyordu. Dükkanların saçaklarının altına sığınmış, kenardan kenara yürümüştük. Sintra'da dediğin gibi çok güzeldi. Sen de beni başka bir seyahate götürdün bir cümlenle. Uzaklara alınan biletler gibi keyiflisi yoktur kanımca. Eylül ayının ortaları için Paris'e bilet almam gerekiyor. Bir türlü uygun fiyata uçak bileti bulamıyorum. En sonunda şu anki fiyatlardan daha pahalı Paris bileti olamayacağına karar verdim; sabırla bekliyorum. Lizbon küçük bir şehir. En kısa zamanda ayrıntıları yazacağım. Umarım işine yararlar.


Cais do Sadre tren istasyonunun hemen yakınlarında, Tejo Nehri'nin kıyısında 1882 yılında yapılmış güzel bir binaya rastlayacaksınız: Mercado de Riberia. Burası benzerlerine Avrupa'da sıkça rastlanan kapalı pazarlardan biri. Barselona'ya yolu düşenler La Ramblas üstündeki pazar La Boqueria'ya uğradılarsa burası da onlara tanıdık gelecektir. Açıkça söylemek gerekirse Mercado de Riberia, Barselona'da gördüğüm pazardan daha havalı. Bilmeyenler için kısa bir açıklama yapmak gerekirse bölümlere ayrılmış bu kapalı alanın bir bölümünde taze sebze, meyve, et ve balık satılıyor. Diğer bölümünde ise restoranlar yan yana sıralanmış ve her zevke uygun yemekler yapılıyor. Dilerseniz bir pizza söyleyebilir, yanına bir bira ısmarlayabilirsiniz. Dilerseniz pizzacının hemen yanındaki restorandan nefis bir peynir tabağı sipariş edebilir, yanına da bir kadeh şarap alıp Lizbon'un şerefine kadeh kaldırabilirsiniz. Yeri gelmişken Lizbon'a birçok yemeğin üzerine kişniş konulduğunu söyleyeyim. Hayatta yemeyi başaramadım ender şeylerden biri kişniş olduğu için ben buradaki ilk yemeğimi ne yazık ki yiyemedim ve Selçuk'un tabağına ortak çıktım. Perşembe'den Cumartesi'ye: 10.00'dan 02.00'a kadar açık. Güzel, güneşli bir günde dışarıda oturmak iyi bir fikir olsa da kafenin içinin havasını solumak en güzeli. Pek rahat olduğunu söyleyemeyeceğim sandalyelerden oturup, üstü mermer ağır masanın ferforje ayaklarına çarpa çarpa bir şeyler yazmaya çalışmanın değeri paha biçilemez. Düşünsenize Pessoa'nın yaşarken sık sık geldiği bir mekana gelip, onun gözlerinin gördüğü aynı nesnelere bakıyorsunuz. Elbette kahvemin yanına bu şehre özgü meşhur "Pastais de Nata" siparişi verdim. Tatlının esas çıkış yeri olan Belem'deki Pastais de Belem'de de aynı tatlıyı yediğimde kesinlikle kararımı verdim. Bu tatlı Belem'de yenmeli! Meşhur "Pasteis de Nata"nın yenileceği yer. Burada yediğiniz tatlının tadını başka yerde yedikleriniz tutmuyor. Pastanenin önünde çok uzun bir kuyruk var ama endişelenecek bir şey yok. Sıra hemen geliyor ve beklediğinize değiyor. Pastane adından da anlaşılacağı gibi Belem bölgesinde. Bu bölgede Jeronimos Manastırı ve Belem Kulesi'de bulunuyor. Bütün internet sitelerinde "Mutlaka Gidin!" denilen restoran. Kapısından uzun bir sıra oluyormuş ve yemekleri çok güzelmiş. Madem öyle, ben de burada yazayım dedim. Bizim gitmediğimizi de bilmenizi isterim. Biz bu seyahatte daha küçük restoranlara gitmeyi tercih ettik. Üzerinde "Kantin" yazan restoranların büyüsüne kapıldık. Son gecemizde, "Hadi gidip Ramiro'da yiyelim." desiysek de gittiğimizde restoran kapalıydı. Nedense hiç üzülmedik. Küçük bir esnaf lokantasında aldık soluğu. Nefis bir yemek yedik. Ramiro, şehrin merkezinden biraz uzak ve bölge olarak bana biraz tekinsiz izlenimi verdi. Bize denemek kısmet olmadı ama deneyenler fikirlerini yazsınlar. Sahiden söylendiği kadar güzel mi bilmek isterim. Burası Bairro Alto bölgesinde dar bir ara sokak içinde gizli nefis bir esnaf lokantası. İçerinin kapasitesi 35 kişiden fazla değil. Ilık yaz akşamlarında bir o kadar kişi de dışarıda oturuyor. Mehmet Yaşin'in önerdiği bir restoran. Biz de Mehmet Yaşin tavsiye ettiyse gidelim dedik. İyi ki de gitmişiz. Çok keyifli bir gece geçirdik, harika yemekler yedik. Lizbon'da olduğumuz süre boyunca en çok hesabı bu restoran da ödemiş olsak da fiyat yine de İstanbul'a göre çok makuldü. Lizbon'da yemek yemek için daha lokal bir yer bulunamayacağı iddiasındayım. Bairro Alto bölgesinin ana caddelerinden birinde bulunan bu esnaf lokantasının önünde her daim sıra var. Masanızı büyük ihtimalle başka bir grupla paylaşıyorsunuz ve gelenlerle omuz omuza oturuyorsunuz. Size vaat edilen kesinlikle romantik bir akşam yemeği değil; bunun yerine keşke evdekilerde bizimle olsaydı bu gece de hikayelerimiz birbirine karışsaydı diyeceğiniz bir mekan. Korkmadan dileğiniz kadar bira söyleyebilir, birkaç kere gittikten sonra restoran sahibiyle arkadaş olabilirsiniz. Masadaki zeytinler ve ekmek müthiş. Yemekler klasik Portekiz yemekleri, fiyatlar daha makul olamaz herhalde. Biz böyle yerlerden hoşlandığımız için buraya bayıldık. Alfama Bölgesine elbette gideceksiniz. Saramago Vakfı'nın önünden geçecek, 12. yy'da yapılmış olan Lizbon Katedrali'ni gezeceksiniz. Günün keyfine varmak ve soluklanmak için de bir yerde oturmak gerek. Pois Cafe, çok güzel bir mekan. Katedralin yakınlarında. Biz iki kapuçino bir de limonlu tart yedik. Gördük ki herkes buraya aslında kahvaltı için gelmiş. Buranın da aklınızda kalmasında fayda var. Lizbon seyahatinizde daha küçük restoranları tercih ettiğinizi yazmışsınız. Merhaba Özlem, şimdi Seyahatler bölümüne geçtim bloğunda. Önce Barselona'yı gezdim. Barselona'yı henüz görmedim ama en çok Gaudi'nin eserlerinden dolayı gitmek istediğim ve yakında belki önümüzdeki seneye gitmeyi düşündüğümüz bir yer. Notların bana çok faydalı olacak. Böyle ortak yanlarımız, ortak beğenilerimiz çıkınca şaşırıyorum ve kaybettiğim bir şeyi bulmuşum gibi seviniyorum. Hemingway'in kitabını not ettim. En yakın zamanda okuyup düşüncelerimi yazacağım. Şimdi elimde kitap klübünün kitabı var. Tom Robins /Dur Bir Mola Ver. Kitabı sevmediğimden değil Tmm Robinsi çok seviyorum -hele Parfümün Dansına bayılmıştım- ama çok yavaş ilerliyor. Herhalde bahardan. İlk defa kitap klübümün toplantısına bir kitabı bitiremeden gideceğim. Bayram tatili kitap prıgramımda da Jo nesbo'nun ve Grange'nin son kitapları var. Lizbon Treni bölümünü okuyacağım yorumlarımı ayrıca yazarım. Benim de son yıllarda en etkilendiğim kitap oldu. Okumayı gezmeyi seven insanların ortak noktası çok olur tabi ki. Kimbilir daha bilmediğimiz nerelerde yolumuz kesişiyordur.


Amalfi'de otobüsten Kuzey'le midemizi tutarak indik. Otobüslerin hatırı sayılır bir kalabalık yarattığı meydanda küçük, yeşil alanı çevreleyen korkuluklara dayanıp derin derin soluk aldık. Ayaklarımızın yere basması harikaydı. Kıvrılarak ilerleyen ve her yeni dönemeçte kornaya basan bir otobüsün içinde değildik artık! O an, yemin ederim mutluluğun tekrar yazıldığı güzel anlardan biriydi. Bir kere sabahtan beri devam eden yolculuğumuzun sonunda varmak istediğimiz yere varmıştık. Procida Adası'nda kaçış misali başlayan yolculuğumuzda önce deniz otobüsü ile Napoli'ye varmış, indiğimiz yerden bu sefer bizi Sorrento'ya götürecek başka bir deniz otobüsüne koşa koşa yetişmiştik. Böyle yapmakla ne iyi bir şey yaptığımızı sonradan anladık. Tüm yolu otobüsle gelmemek çok akıllıca olmuş. Sorrento'da da indiğimiz yerden bir minibüse binmiş, tren istasyonuna ulaşmış ve oradan bizi Amalfi'ye götürecek otobüse binmiştik. Amalfi'ye gidecek diğer yolcular tren bağlantısı ile bu otobüse yetişecek olduklarından otobüse bindiğimizde otobüs boştu. Trenin gelmesiyle birlikte araç kısa zamanda doldu ve yola çıktık. Uzun ve meşakkatli bir yolculuktu. Tek şeritli bir yolda kıvrıla kıvrıla ilerliyorduk. Yolun karşısının görünmediği her dönüşte şoför kornaya basıyor, hızını kesmeden yola devam ediyordu. Midemi ağzımda taşıyor gibiydim ve Kuzey de benimle aynı durumdaydı. Bir yandan ona, "İleriye bak, başka bir şey düşün!" diye akıl veriyor, diğer yandan da bir türlü bitmek bilmeyen yola içimden küfürler edip duruyordum. Koca otobüste bir Kuzey, bir ben ve bir de yan koltukta oturan İngiliz kadın bu durumdaydı. Otobüs bir yerleşim yerine vardığında içim umutla dolmuş olsa da vardığımız yerin dillere destan Positano olduğunu öğrendim. Buradan ayrıldıktan sonra da uzunca bir süre yolculuğumuza devam ettik. Bana çok uzun gelen bir zamanın sonunda Amalfi'ye vardık. Sanırım Amalfi'yi her hatırladığımda yol boyunca midemle verdiğim savaş aklıma gelecek. İndiğimiz yerde biraz soluklandıktan sonra kısacık bir yürüyüşten sonra kasabanın meydanına girdik. Küçük bir alanın ortasında havaya serin esintiler dağıtan bir çeşme ve etrafında çok güzel gözüken kafeler vardı. Amalfi'ye ilk görüşte aşık oldum, olduk. İtiraf ediyorum ki elimizde bavulla kiralamış olduğumuz apartman dairesini bir müddet aradık. Oysa meydana çok yakın bir yerdeymiş. Konforlu ama aydınlık diye tanımlayamayacağım bir daireydi. Meydandan yukarı doğru uzanan yol boyunca sıralanmış binaların birindeydi. Binalar birbirine yapışıktı ve aralarında dar merdivenler vardı. Bu sebepten dairelerin odalarında dışarıyı seyredebilecek geniş pencereler yoktu. Tatilimiz boyunca bu dairede keyifle konakladık. Aynı tatilciler gibi sabah canımızın istediği saatte uyanıyor, aşağı inip kafamıza göre bir yerde kahvaltımızı ediyor, acele etmeden keyif çayımızı da içiyor ve denize gidiyorduk. Amalfi'de kaldığımız üç gün boyunca denize girmek için civardan fazla uzaklaşmadık. Roma'da güneşin altında kavrulmuş, Procida Adası'nda varoluşumuzu sorgulamış ve uzun bir yolculuktan sonra denize, meydanı olan tipik bir İtalyan kasabasına ulaşmıştık. Amalfi küçük meydanı ve civardaki plajlara sıcak bir İtalyan. Gittiğimiz ilk günün akşamında limon ağaçlarının süslediği bir bahçenin içinde pizza yedik. Meydandan yukarı çıkan yol üzerinde yürüyüş yaptık, deniz kenarında iyot kokusunu içimize çektik ve ertesi gün gitmeyi hedeflediğimiz Atrani plajına doğru yürüyerek mesafeyi kafamızda canlandırmaya çalıştık. Otobüse binmektense yürümeye razıydım. Şimdi bu yazıyı yazarken evimde oturuyorum. Mutfaktayım. Nedense bizim evde yaşam buradan akıyor, buradan kendine bir yol buluyor. Ağustos'un ortalarındayız ve havada birkaç gündür çok küçük esintiler var. 2015 yazını da ileride hatırlamak üzere geride bırakmak üzereyiz. Şunu açık yüreklilikle söyleyebilirim ki İtalya'nın güneyine doğru gittiğimiz sekiz günlük tur boyunca en beğendiğim yer Amalfi oldu. Yine gitsem orada konaklar, günlerimi de miskinlik yaparak Atrani plajında geçirir, Atrani'nin küçük meydanında bulunan bakkaldan ve yaşlı teyzeden ekmeğimin arasına peynir kestiririm. Balayına gitseydim belki romantik diye tanımlayabileceğim bu kasabayı kendi koşullarımın içinde romantik diye tanımlayamam. Benim için Amalfi tipik İtalyan. Daha önceki seyahatlerimin birinde, Toskana'yı gezerken hissettiklerimin aynını burası için de hissettim: Samimi. Positano gibi devamlı üstünde şık bir kıyafetle dolaşmıyor Amalfi. Ortasına kafelerini topladığı meydanıyla bildik bir İtalyan gibi davranıyor. Pizza ve makarnadan yayılan sarımsak kokusu kahvenin kokusuna karışıyor. Yoldan geçenler dükkan sahiplerine selam veriyor, çocukların başlarını okşuyor. Plajda üstünde takılarıyla gezinen, iki saatte bir bikinisini değiştiren kadınlar da yok etrafta. Atrani plajı, Amalfi'nin merkezindeki geniş plaja oranla daha sakin. Çocuklu aileler her yerde. Kaldı ki çocukların olmadığı bir deniz kenarını düşünmek bile istemem. Bangır bangır çalan bir müzik yerine kumdan kaleler yaparken bağıran çocukları isterim ben. Küçük bir kasaba Amalfi. Öyle yazıldığı gibi klişe cümlelere de gerek yok açıkçası. Birçok yerde yazdığı gibi Amalfi sokaklarında kaybolmak mümkün değil mesela. Konakladığımız üç gün boyunca her akşam aynı pastaneye gittik. Çayını, tatlılarını ve çalışanlarını öyle sevdik ki başka bir yerde çayımızı içmeyi düşünmedik. Yemek yediğimiz her yer güzeldi ve yediğimiz yemeklerin hepsi lezzetliydi. Atrani'de denize girdiğimiz günün akşamında yemeğimizi Atrani'de meydanda Restaurant Savo'da yedik. Rezervasyon yaptırırsanız yemeğinizi restoranın terasında yiyebilirsiniz. Bizim gibi rezervasyon yaptırmadan giderseniz içeride yemek durumunda kalırsınız. Bu restoranda yediğimiz yemekleri çok lezzetli bulduk. Herkes büyük bir keyifle tabağındakileri silip süpürdü. Yemeğin en güzel kısmı neydi derseniz size hiç tereddütsüz yediğimiz tatlı olduğunu söylerim. Ricotto peyniriyle yapılan ve armutlu dondurma ile servis edilen tatlı yediğim tatlılar içinde en güzel ikinci tatlı olarak yerini aldı. Amalfi için nerede yiyelim diye bir liste yapmak gerekir mi diye bana sorarsanız, buna pek de gerek yok derim. Bizim yaptığımız gibi siz de menüye, restoranlarda yemek yiyenlerin önündeki tabaklara bakarak verin kararınızı. Bu seyahata dair başka bir gezi güncesini okumak isterseniz Procida Adası ve Positano için bu yazıya tıklayın lütfen. İyi ki yazdın, biz de aklımızın bir köşeciğine yazalım. Ben de seni çok ama çok öpüyorum. Mide bulantısından nefret ederim. Diyeceksin ki kim sever? Bu sebepten 2. çocuğu yapmadım valla. O kadar gözümü korkutur. İnsanın tüm keyfini kaçırıyor. Midesi sağlam insanlara nasıl gıpta ederim bir bilsen.


Hindistan'dan geldiğimiz hafta çok yorgundum. Paris seyahatinden döndüğümüz gecenin sabahında Hindistan bavulunu hazırlamış, biraz oğlumu öpüp koklamış, sonra da tekrar havaalanının yolunu tutmuştuk. Seyahatten döner dönmez yorgunluğumu da yanıma alıp yazmaya koyulmuştum. Herkese iyi gelen bir şeyler var. Bana da yazmak iyi geliyor. Son zamanlarda şunu fark ettim ki ne yazdığımın da bir önemi yok aslında. Günlüğüme bir şeyler karaladığımda da, ajandama kısa notlar sıraladığımda da mutlu hissediyorum. Tam da bu ruh hali içindeydim. Hindistan yolculuğunun birkaç günlük dökümünü yapmış, işe gitmiş, oğlumla hasret gidermiş, hatta akşam yürüyüşlerine bile çıkmıştım. Cumartesi-pazar tüm hafta içi yazmanın verdiği huzurla dinlenecek, yeni haftada da aynı tempoyla çalışmaya, yazmaya, yürümeye devam edecektim. Olmadı. Ülke gündemi yine izin vermedi. İç mutluluğum parçalandı, yaşamla ilgili umutlarım yine rafa kalktı. Kaldığımız yerden devam etmeye çalışıyorum her birimizin yapmaya çalıştığı gibi. Oysa Hindistan'ın kalabalık bir istasyonundan başlayan bir tren yolculuğunu anlatacaktım. Hikayenin en güzel yerindeydim. Orchha'dan otobüsle kalabalık tren istasyonuna ulaşmış, bavullar görevliler tarafından perona taşınmıştı. İstasyonda yakın zamanda seyrettiğim bir Hint filminden bir sahne gelmişti aklıma. Önceden para verilen bir Hintli trende yabancı biri için yer tutuyor, koltuğun sahibi de daha sonra gelip yerine oturuyordu. Hindistan'ı tek başına gezmenin nasıl tecrübelere açık olacağını düşünemiyorum. Eminin insan yapacağı böyle bir seyahati ömür boyu unutamaz; ama bizimki öyle bir seyahat değildi. Önceden tüm ayrıntılar çok memnun kaldığımız yerel bir tur şirketi tarafından halledilmişti. En ufak bir aksamanın bile farkına varmadığımı söyleyeyim. Mesela bavullarımız oradan oraya savrulduğumuz tüm seyahat boyunca bizimle geziyordu. Biz otobüsten inip perona gelmeden önce bavullarımız perona gelmiş oluyor, indiğimiz yerde de tekrar otobüse yükleniyordu. Hindistan'da akıl almaz bir işleyiş var. Trenin tüm vagonları hınca hınç doluydu. İnsanlar birbirlerinin üstünde oturuyordu ve üstünde cam olmayan küçük pencerelerden bakıp bize gülümsüyorlardı. Biz nasıl Hintlilerin yaşamını, sosyal hayat içindeki davranışlarını merak edip bakıyorsak, onlar da bize aynı merakla bakıyorlardı. İşte bu çok hoşuma gitti. Turist kalabalıklarının insanlara kendilerini maymun gibi hissettirmelerini sevmiyorum; maymun gibi hissetmenin ne demek olduğunu da öğrenmek iyi geldi doğrusu. Hava çok boğucuydu. Geniş, gök kubbeli bir hamamdaymışım gibi hissediyordum. O kalabalık tren uzunca bir müddet peronda bekledi. Kalkma vakti yaklaştığında ve hafiften hareket ettiğinde kapının dışında bekleyen birkaç kişiden kapıların dışında trenle birlikte seyahatlerine başladı. İstasyonda bir müddet daha trenimizi bekledik. Elbette trenimiz gecikmeli geldi. Ayakta dikilmekten yorulmuştum. İstasyon kalabalıktı ve hava çok sıcaktı. Sırtımdan aşağı ter damlaları süzülüyordu. O an itibariyle istediğim tek şey, bir an önce trene binmek ve Agra'ya doğru yola çıkmaktı. Sonunda tren geldi. Bavullarımız trenin ara vagonlarından birine yüklendi. Rehberimiz bavullarımızın başında beklemesi için birini ayarlamıştı. Klimalı, rahat koltuklu trenimize sonunda yerleştik. Erkekler yanlarındaki iskambil kağıtlarıyla bir oyun oynamaya, bağıra çağıra konuşmaya başladılar. Nedense erkeklerin uyum ve eğlenme yeteneklerinin kızlardan daha fazla olduğunu düşünmüşümdür hep. Kızların dert ettikleri şeyleri düşünmez, birbirlerinin şakalarına kırılmaz ve söylediklerinin altında başka anlamlar aramazlar. Yolculuk esnasında biraz fazla gürültü çıkarttıklarını bile söyleyebilirim. Jhansi'den Agra'ya kadarki iki saatlik yolculuğu anlamadan tren yolculuğunu tamamladılar. Hindistanda Tren Yolculuğu : İstikamet Agra. Seyahat boyunca trende devamlı yemek servisi oldu. Şimdi söyleyeceğim rakamların netliğinden tam emin değilim. Selçuk'un rehberimizle konuşurken duyduğu rakamlar bunlar ama üzerinden de bir hayli zaman geçti. İkimizde yanlış hatırlamıyorsak üzerinde "2nd Class" yazan trene binen Hintlilerin yolculuk için ödedikleri para 20 rupiymiş. Biz de klimalı vagonda tekli koltuklarda oturarak ve dört çeşit yemek ikramıyla Agra seyahatimiz için 30 rupi vermişiz. 30 değil de 50 bile vermiş olsak, iki trenin arasındaki fark bundan çok daha fazlası eder. Ne yazık ki halkın bu kadarcık bir farkı bile kaldırabilecek gücü yok. Sonunda Agra'ya gelip de otelimize yerleştiğimizde tüm ekip mutluydu. Burada kaldığımız oteli çok beğendim. Nefis bir kapalı havuzu ve spor salonu vardı ama karnım o kadar acıkmıştı ki duş alıp, yemek yemekten başka bir şey düşünemiyordum. Bir de soğuk mu soğuk bir bira içmek istiyordum. En nihayetinde dillere destan Tac Mahal'e yaklaşmıştık.


Tac Mahal yolculuğu ve hikayesi başlasın artık. Hindistan demek biraz da dillere destan bir aşkın hikayesi demek. Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, develer tellal iken, pireler berber iken, ben babamın beşiğini tıngır mıngır sallar iken uzak ülkelerden birinde bir prens yaşarmış. Bu prensin ismi Hürrem'miş. İleride Babür İmparatoru olacak ve "Dünyanın Şahı" anlamına gelen "Şah Cihan" adıyla anılacakmış. Bu şah, kaynağının cennetten doğduğuna inanılan geniş mi geniş bir nehrin aktığı bir ülkeyi yönetirmiş. Güçlü bir ordusu, kendisini çok seven bir halkı varmış. Bu şahın Agra kentinde Red Fort adında bir sarayı varmış. Saratın orta yerinde kocaman bir avlu varmış. Burada varlıklı kadınların yaptıklarını sergiledikleri ve sattıkları bir pazar kurulurmuş: Mina Pazar. Ayda bir yapılan bu pazara erkeklerin girmesi yasakmış. Erkeklere yasak dediysek, şaha da yasak olacak hali yok ya! İşte bizim Şah burada görmüş ilk kez Ercümend Banu Begüm'ü. Onca kalabalığın içinde Şah'la gözleri buluşmuş, bir daha da ayrılamamış. Şah Cihan da Ercümend Banu ile hemen hemen aynı yaşlardaymış. Hemen nişanlanmışlar nişanlanmasına ama evlenmek için tam beş yıl beklemişler. Mutlu bir evlilikleri olsun diye astrolojistler en kutlu günü seçmişler. Şah Cihan karısına "Sarayın Süsü" anlamına gelen "Mümtaz Mahal" adını vermiş. Mümtaz Mahal'den önce de Şah'ın bir evliliği varmış ama ikinci evliliğinden sonra Mümtaz Mahal'den başka kimseyi görmemiş gözleri. Mümtaz Mahal de Şah Cihan'ı çok sevmiş. Kocasının sırdaşı, hayat ve yol arkadaşı olmuş. Yol arkadaşı derken dinleyenler abarttığımı düşünmesinler. Her güzel hikayenin biraz abartıyı hak ettiğini Tolkien'den duymuştuk duymasına ama Mümtaz Mahal'in kocasıyla birlikte yollara düştüğünü söylerken abartmıyorum. On dokuz evlilikleri boyunca Şah Cihan nereye giderse Mümtaz Mahal de onunla birlikte gitmiş. Kocasını savaş alanlarında bile yalnız bırakmamış. Şah, karısına öyle çok güveniyormuş ki imparatorluk mührünü bile ona teslim etmiş. Evlilikleri boyunca tam on dört tane çocukları olmuş. Bunların yedi tanesi ya doğumdan hemen sonra ya da küçük yaşlarda ölmüş. On dördüncü çocuğunu doğururken Mümtaz Mahal hayata gözlerini kapamış. Mümtaz Mahal'in ölmesi Şah Cihan'ın derin bir yasa gömülmesine sebep olmuş. Göz bebeği karısının bedenini Tapti Nehri kıyısındaki Zainabad Bahçeleri'ne gömmüş. Emanetini geri almak için karısına yakışır bir anıt mezar yaptırmaya karar vermiş. Tac Mahal'in yapılması on dokuz yıl süren evliliklerinden bile uzun sürmüş. Dile kolay tam yirmi iki yıl. Yamuna Nehri kıyısına dikilecek anıt mezar için Racastan'dan beyaz mermerler getirilmiş, 20.000 kişinin üstünde işçi hiç durmadan çalışmış. Beyaz mermerlerin arasına yakut, pırlanta, safir gibi değerli taşlar yerleştirilmiş. Anıt, incilerle süslenmiş. Öyle ki Tac Mahal bittiğinde Yamuna Nehri'nin kıyısında sabahları ayrı renklere, akşamları ayrı renklere bürünerek parlıyormuş. Sonunda Şah Cihan, Zainabad Bahçeleri'ne yıllar önce bıraktığı emanetini almış, karısını ebedi dinlenme yerine, Tac Mahal'e yerleştirmiş. Tac Mahal'in yapımıyla süren yıllar boyunca Şah Cihan başka hiçbir şey düşünemez olmuş. İmparatorluğun tüm parasını bu yapının yapılması için harcamış, hazineyi boşaltmış. Yapmak istediği bir şey daha varmış. Yamuna Nehri'nin diğer kıyısına Tac Mahal'in hemen karşısına bu sefer siyah mermerden kendi için bir anır mezar yapacak ve öldükten sonra da karısıyla göz göze olmaya devam edecekmiş. Ne var ki oğlu babasının karşısına dikilmiş ve ülkenin yönetimini ele geçirmiş. Şah Cihan, bu tarihten itibaren ölene kadar geçen sürenin hepsinin Red Fort'ta hapsedildiği odadan karısının yattığı Tac Mahal'i seyrederek geçirmiş. Öldüğü gün de sade bir törenle karısının yanı başına defnedilmiş. Günümüzde simetri harikası olarak tanımlanan Tac Mahal'in simetrisini bozan tek şey karısının yanına defnedilen Şah Cihan'ın mezarı. Güneşin ışıl ışıl parlayıp Tac Mahal'i gökkuşağının tüm güzel renklerine bürüdüğü bir gün gökten üç elma düşmüş. Ben bana böyle bir yapı yapılsın istemem. Aşkımız dillere destan olsun, hikayemiz nesiller boyu sürsün o güzel de, Fransız köyleri gibi bir köyde bir ağacın altında yatmayı tercih ederim. ''Dünyanın ortasında gün gibi durmak'', bak bunu çok sevdim işte. Gözümde tekrar Tac Mahal'i canlandırınca yakıştı bu anlatım. Agra Kalesi ile ilgili yazıda ilk kez karşılaştıkları avlu var. Bir bak istersen, daha net canlanır gözünde olaylar. Kalabalık bir pazar yeri, tüm mücevherlerini takmış takıştırmış kadınlar avludaki tezgahlara yaptıkları ürünlerini sermişler ve alıcı gelmesini bekliyorlar. Ne kadar mistik ve romantik geliyor kulağa sahiden. Ben İstanbul'dan çok tırsıyorum Özlem. Eskiden de böyleydim. Gözüne far tutulmuş tavşan gibi oluyorum İstanbul'da. Sen gelsen ya İzmir'e, temelli olaraktan hem de öyle gezmeye değil. Ben döndüğümde istiyorum sen gel, ben geleyim, görüşelim gönlümüzce. Güzel bir aşk hikayesiymiş. Anlamadığım şey şu; hikayenin kahramanlarından Sarayın süsü, yani Mümtaz Mahal 14 yaşında, Şah Cihan' hemen hemen aynı yaşta tanışıyorlar, yani oldukça gençler. Ama astrolojide en güzel günü yakalamak için 5 yıl sonra evlenmişler. Hindularda var böyle bir gelenek, biliyorum. Ama Şah Cihanın senin deyimine göre ikinci, wikipedia ya göre üçüncü evliliği. Ee bu adam ilk evliliğini 10 Yaşında mı yaptı? Bende bunu merak ettim işte:)) yoksa rahatım yani, yok başka derdim kederim:)) şaka bi yana ne güzel geziyorsunuz? Çokta iyi yapıyorsunuz.. Bizde seninle geziyoruz işte. Kaç evlilik yaptığıyla ilgili değişik bilgiler var 🙂 Politik evlilikler deniyor. Bir kaynakta çok sevdiği karısıyla birlikteyken de bir evlilik yaptığıyla ilgili bir bilgi var. O da politikmiş. Alan da satan da memnunmuş durumdan. Kadınlar da öyle ya da böyle şah karısı olmaktan pek memnunlarmış. O zamanların koşulunda sahiden niye beş sene beklediklerini bilemediklerini söyleyen yazılar var. Bir sebebi olmalıymış elbet ama nedeni bilinmiyor. Düşünsene devletin tüm parasını Tac Mahal'i yapmak için harcamış. O da kesmemiş peşine tam karşısına kendine bir anıt yaptırmaya karar vermiş. Eh, anlamak zor.


Delhi Havaalanı'na ulaştıktan sonra ara bir uçuşla vardığımız Varanasi gözlerimin önünde. Küçük bir havaalanından otobüse doğru yürüyen ekibin yorulduğu yüzlerinden belli. Otobüsün penceresinden hepimiz meraklı gözlerle akıp giden şehre bakıyoruz. Hiçbirimiz gözlerimizin önünden geçen manzaraların tanıklık edeceğimiz Hindistan yaşamının bir kesiti olduğunu bilmiyoruz. Varanasi : 3500 yıl önce Tanrı Şiva'nın kurduğu Varanasi'deyiz. Hindistan bilinmez bir destinasyon; Varanasi başka bir şey! Adını koymak ne mümkün! Ülkeyi gördüğüm kısa zaman dilimi içinde Hindistan'a gidenlerden duyduklarımın sadece aklımın köşesine tutturulmuş minik notlar olduğunu anlıyorum. Bu ülkeye az gelecek, anlamama yetmeyecek bir seyahatin ucundayım. Gezimizin ilk durağı Varanasi. Ölülerin şehri! Otele vardıktan kısa bir süre sonra bu sefer şehre dokunmak için yola düşüyoruz. Şehirde ilk durağımız Mother India Temple. Otobüsten inip yol kenarındaki tapınağa doğru yürüyor, tapınağa girmeden önce ayakkabılarımızı çıkarıp ayaklarımıza galoş geçiriyoruz. Buraya gelmeden önce ne hazırlıklar yaptık. Sinek kovucular, ıslak mendiller, antiseptik losyonlar, galoş... Tapınak 1918-1938 yılları arasında şehrin ileri gelenlerinden biri tarafından yaptırılmış ve Gandhi tarafından açılmış. Tapınağın içinde hiçbir Tanrı ya da Tanrıça'nın resmi ya da heykeli yok. Burayı önemli ve farklı kılan tapınağın zeminini kaplayan mermerden yapılma Hindistan haritası. Tapınaktan çıkar çıkmaz tapınağın karşısındaki üniversiteyegidiyoruz. Hava öylesine sıcak ki beynim pişiyormuş gibi hissediyorum. Üniversitede yürüdüğümüz yol boyunca dilenen çocuklar peşimizi bırakmıyor. Dışarıdan baktığımız üniversitenin döndüğüm zaman bende derin bir iz bırakmayacağını tozlu yol boyunca yürürken anlıyorum. Seyahatimizin ilk gününde daha bu ülkeye geleli birkaç saat olmuşken hayal kırıklığı yaşadığımı fark ediyorum. İyi ki bir grupla beraber seyahat ediyorum. Yoksa kafamda dolaşan soruların hepsine bir cevap aramam gerekecek. Oysa şimdi çocuk gibi gördüğümüz şeylerle ilgileniyor, birbirimizin fotoğrafını çekiyor, sevimli sohbetler yapıyoruz. Selçuk'la ikimiz burada yalnız olsaydık muhtemelen aklıma takılan her soruyu ona da soracak ve cevapları tartışırken belki de eve dönmek isteyecektim. Şehirde 3500 tane tapınak olduğu söyleniyor. Kesin rakam değil bu elbette. Fazlası vardır da eksiği yoktur diye düşünüyorum. Kurnaz bir rehberimiz var. Daha Varanasi'ye yeni gelmişken bizi alıp hemen alışveriş yapacağımız bir yere götürüyor. Alışveriş sonrasında otobüsümüze binip bu sefer Eski Şehrin sokaklarının olduğu mevkiye geliyoruz. Ganj'ın yakınlarındayız. Otobüsten inip bizi bekleyen rikşalara biniyoruz. Bunlar Asya ülkelerine gidenlerin sıklıkla karşılaştıkları ya motorlu ya da bisikletli minik araçlar. İkişer kişilik minik gruplara ayrılıyor ve rikşalara yerleşiyoruz. Bizi Ganj kenarına götürecek ve sonra Ganj'dan alarak otobüsümüze tekrar getirecek rikşalar aynı rikşalar. Bu gidiş geliş karşılığında rikşa sürücüsüne 100 rupi bahşiş vereceğiz. "Tekrar aynı rikşayı nereden bulacağız?" diye rehbere soruyoruz. "Sizin onu bulmanıza gerek yok, bahşişini almak için o sizi bulacaktır." cevabını alıyoruz. 100 rupinin 5 TL olduğunu burada söylemek gerekiyor. Hindistan gerçeğiyle ilk kez böyle tanışıyoruz. 5 TL bahşiş almak için rikşa sürücüsü sizi belki on beş dakikalık uzaklıkta bir yere götürüyor. Belirlenmiş bir bekleme yerinde siz geri dönene kadar bekliyor. Bunların hepsini alacağı maksimum 200 rupi için yapıyor. Rikşalar bizi Varanasi'nin dar sokaklarına en yakın bölgede bırakıyor. Sağlı sollu akan çılgın trafiğin arasında korkuyla yürüyerek Varanasi'nin Ganj'a inen dar sokaklarının içine dalıyoruz. Beklediğim ne bilmiyorum ama tüm duyularım yol boyunca alarma geçiyor. Rikşa ve bisiklet kullanan çılgın bir kalabalık var. Boş buldukları her alana araçlarının ucunu sokuyorlar. Hindistan'da trafik kuralı bu: Boş bulduğun yere gireceksin ve çılgınca kornaya basacaksın. Birbirlerine çarpmamaları gerçek bir mucize. Evet, inekler canları nerede isterse oradalar. Araçların üstüne cesurca geliyorlar. Trafikte önceliğin kendilerinde olduğunu öğrenmiş olmalılar. Varanasi'nin Ganj'a inen sokakları arasında yürürken başımı bir sağa bir sola çevirerek yürüyorum. Renkli görüntüler, dükkanlarının içinde kestiren Hintliler, ara sokaklarda gezinen inekler, köpekler dikkatimi ilk çeken görüntüler. Şehrin çoktan eskimiş taşları pislikten görünmez olmuş. Yerler hayvan pislikleriyle dolu. Basmamak için dikkat etmek gerekiyor. Bunun için kafamı neredeyse yerden kaldırmadan yürüyorum; bu da yerdeki her pisliği görmem anlamına geliyor. Hafif bir esinti havayla birlikte keskin bir idrar kokusunu da insanın burnuna taşıyor. Yol boyunca bulunduğu yere işeyen öyle çok Hintli gördüm ki bu kokunun kaçınılmaz olduğunun farkındayım. Varanasi gerçekten beni çarpıyor. Fularımla bir taraftan ağzımı kapatıyor, bir taraftan da kendime kızıyorum. Çevreme baktığımın farkında olduğum gözlerle bakmaktan hoşlanmıyorum ama kalkan mideme de söz geçiremiyorum. Nefes almadan bu sokakları atlatmam gerekiyor. Yine de elimde fotoğraf makinesi duvar kenarında bekleşen birkaç Hindu'nun fotoğrafını çekiyorum. Onlar da gerçek Hindular değil zaten. Fotoğraf çekilmenin karşılığında para istiyorlar. Ölümü yaşamın üstüne koymuş tüm Hindular bu şehre ölmek için geliyor ve ölümü bekliyor. Bu arada da dileniyorlar. Sokaklar yerlerde yatan, dilenen, bir yaprağın üstüne konulmuş sulu bir pilavı elleriyle yiyen insanlarla dolu. Okaliptüs yapraklarının üstüne konan bu sokak yemeğinin fiyatı 10 rupi. Şaşkın bir vaziyette önümde ilerleyen rehberi takip ediyorum. Ganj'ın nehre inen merdivenlerine yakın bir yerde turuncu renkli bir esvaba sarmalanmış bir ölünün dört kişinin omuzlarında yanımdan geçmekte olduğunu fark ediyorum. Cenazenin önünden giden genç Hindu dar, karanlık ve ölüm kokan sokakları attığı mantra ile dolduruyor. Ölümün değil de ruhun gerçek olduğunu sokakları dolduran herkes duymuş oluyor böylece. O an, ölümün kol gezdiği bu şehirde böyle bir manzara ile karşılaştığım için kendimi şanslı hissediyorum. Oysa bu görüntüler Varanasi şehrinin gerçeği. Ölülerin yakıldığı iki ghattan birinin yakınında olduğumun farkında değilim. Ganj kıyısına inen merdivenlere ghat deniyor. Hindistan'da yaşam Hindular için bu merdivenlerin üstünde akıyor. Burada yıkanıyor, burada arınıyor, burada çamaşırlarını yıkıyor, bu merdivenlerin üzerinde yakılıyorlar. Ölü yakmak için ayrılmış iki ghat var: Manikarnika ve Harishchandra. Dar sokaktan Ganj kıyısına ulaşamadan yoğun bir duman genzimi dolduruyor. Merdivenlerin başına geldiğimde ilk kez Ganj'la tanışıyorum. Yol boyunca otobüsün penceresinden ara ara gözüme değdiyse de bu resmi ilk tanışmamız. Taş merdivenler yıkık dökük. Merdivenlerin sona erip de düz bir alana açıldığı nehir kıyısında koca koca ateşler yanıyor. Ölü bedenler ateş dağlarının üstünde. Merdivenlerde çömelmiş Hindular gözlerini dikip bize bakıyorlar. Bir an davetsiz olduğumuz bir yere geldiğimiz hissine kapılıyorum. Merdivenlerin alt basamaklarına geldiğimde durup yanan ateşlere dikiyorum gözlerimi. Burada fotoğraf çekmek yasak. Tuhaf ama olduğu söylenen yanık et kokusu gelmiyor burnuma. Alevler içindeki ölünün etrafında dolaşan birisi ara ara yana ateşin altını karıştırıyor, ateşe yeni odun atıyor. Gördüğümüz, ateşe nail olan ölüler varlıklı olmalı. Burada, Ganj kenarında yakılmak her Hindu'nun hayali ama kavuşabileceği bir son değil ne yazık ki. Ganj kenarına kurulu bu iki ghatta yakılabilmek ve Ganj sularına karışabilmek için zengin olmak gerekiyor. Ölümden sonra nasıl muamele göreceğin de paraya bağlı. Rehberin dediğine göre yaşamsal döngüyü temsil ettiği için ölü bedenin altına 360 kilo sandal ağacı yerleştiriliyormuş. Yanarken kötü koku yaymasın diye beden sandal ağacı yağı ile yağlanıyor, Ganj sularında son kez yıkanarak yakılıyormuş. İrili ufaklı ateşler var beklediğimiz alanda. Bazıları yakılalı birkaç saat olmuş, bazıları sönmeye yüz tutmuş. İnekler ve köpekler ateşlerin etrafında dolaşıyor. Ganj, pislik içinde. Hindular Varanasi'de yanan bedenin reenkarnasyon döngüsünden kurtulduğuna inanıyorlarmış. Bu pislik ve sefalet aklımı karıştırıyor. Ölmek için yaşamdan vazgeçen bir felsefeyi anlayamayacağımı Ganj'a bakarken fark ediyorum. ''Bir de çay ocağı gibi bir yer koymuşlar köşeye. Yuh artık!'' diyorum. ''Sen ölenlerinin ardından etli pilavı dağıtırken iyi!'' diyor Selçuk. Ben gideyim de buraları anlamak için birkaç fırın ekmek yiyeyim bari! Öyle bir yorgunluk çöküyor ki üstüme. Havalanmak, bir bardak çayın beni beklediği bir köşeye konmak istiyorum. Ganj'daki ölü yakma törenleri ile ilgili yazımı okumak istiyorsanız BURAYA bir tık lütfen. Ancak fırsat buldum okumaya, senin güzel anlatımın Hindistan'ın en kötü halini bile güzelleştiriyor, şimdi koşarak diğerlerini okumaya gidiyorum. "Hindistan'ı merak ediyorum" dediğimde ülkeyi gezmiş olan arkadaşım "Pis ama söyleyeyim" demişti:) O aklıma geldi şimdi. Farklı ve merak edilen bir kültür, pis deyip geçiştirmemek de lazım tabii ama o civarlara yapılacak bir seyahat konusunda kararsızım yine de:) Yazı çok aydınlatıcı ve keyifli. Emeğine sağlık. Daha Riga ve Talin yazılarım bekliyor. Fırsat bulamıyorum yazmaya. Belki de kısa yazıp tek bir yazıda gezdiğim tüm yerleri toplamalıyım ama onu da yapamıyorum. Çenem düşüyor, yazacaklarım bitmiyor. Bir de üstümde yazamadıklarımın ağırlığı var ki sorma gitsin. Yetişmeye çalışıyorum ama yetişemiyorum. Hindistan farklı bir ülke. Oraya gidip çok mutlu olan insanlar da var. Şimdi geldikten sonra düşününce yaşadıklarım bana da masal gibi geliyor. Gerçek miydi yahu bu yaşadıklarım diye ara ara soruyorum. Sanırım ben kent insanıyım. Kuralların olduğu yerlerde yaşamak beni daha çok mutlu ediyor. bir daha Hindistan'a gider miyim diye kendime soruyorum? Gİtmem gibi geliyor. Kaleminden yine güzel bir yazı akmış. Seninle gezdim yine. Yetti bana. Oraya gitmem gerekmiyor:) aarti törenini merak ediyorum ama.. Aarti'ye vakit bulursam geleceğim bu akşam. İstanbul'da keyifli bir yağmur yağıyor. Kendimi yağmura teslim etmek istiyorum. Teşekkürler güzel sözlerin için. Öpüyorum seni çok. Biliyorsun en merak ettiğim yerlerden biri Hindistan. Kuzenim hindistan büyükelçiliğinde çalıştı uzun bir süre. Tanıdığımız Hintliler oldu, yedik içtik sohbet ettik. Tabi o zamanlar aklım bir karış havadaydı çok şey de hatırlamıyorum ama tüm güzel detaylarının yanında ölümle iç içe bir hayat olduğunu biliyordum. Bu kadar içli dışlı olmak beni ürkütürdü açıkçası, ama merakıma da engel olamazdım, şimdiki gibi tıpkı. Ben normalde korkarım yanından ölü geçti deseler, o an orada napardım diye düşündüm bir süre. Çocukça bir heyecanla elbette ki etrafı izlerdim gözlerimi açıp. Ama uzun süre hafızamdan gitmezdi herhalde. Gidip dönen çok kişi kokulardan bahsedip durur, demek ki gerçeklik payı büyük. Ahh Casablanca sokakları da idrar kokuyordu, nasıl şaşırmıştım. Orada insanlar büyük sefalet çekiyorlar. Mesela eşimin hiç ilgisini çekmiyor Hindistan, burada gördüklerimiz yetti diyor. Herhalde ben orada üzüntüden kahrolurdum. Elçinin hanımı anlatmıştı orada bir saray varmış sanırım içi farelerle dolu, bir tek beyaz fare olduğu rivayet ediliyormuş, onu görenin şansı hep açık olurmuş. Bilmiyorum cesaret edemezdim ben onca farenin içine girmeye, ve o beyaz fare yıllar içerisinde ölmüş de olabilir tabi, ama değişik bir yermiş, sen gittin mi veya duydun mu merak ettim. Çay ocağı yorumunuza bayıldım. Aslında erkekler daha gerçekçi oluyorlar, çok da yanlış söylememiş ama biz en azından yemeğimizi ölüyü toprağa verdikten sonra yiyoruz. Hani yakılırken izlemiyoruz değil mi! Ama ona da alışırdık orada olsak eminim. Yalnız Hindistanın çoğu yeri böyle de olsa çok temiz, elit yerlerinin de olduğunu biliyorum. Görünce yazılarda bloglarda, inanamamıştım burası Hindistan olamaz diye. Tabi gerçek hayat sokaklarda ve o kalabalıkların yüzlerinde. Zeynep var arkadaşım keşke sana yazsaydım onu bak hiç aklıma gelmedi, Hindistan'a yerleşti orada o kadar mutlu ki. Sana belki gör diye yerler anlatırdı. Blogundan da biliyorsundur belki. Senin yazdıklarında beni açan bir şeyler var. Yorumunu okuyunca bile sayfalar dolusu yazmak geliyor içimden. Karşı karşıya olsak, elimizde birer fincan kahve olsa böyle yazışır gibi konuşur muyuz diye merak ediyorum. Keşke İzmir'e değil de İstanbul'a taşınıyor olsaydın diyeceğim ama sana kıyamıyorum. Yanından geçen ölüye gelince. Bizim ailenin ölüme bakışında bir tuhaflık vardır. Babamdan kaynaklanan bir durum 🙂 Çoktan gitti aramızdan ama onun yüzünden öyle çok aile üyesini ölü halleriyle gördüm ki korkmuyorum. ''Ölüden korkulur mu kızım? Diriden kork!'' der dururdu. Belki bu sebepten korkmadım. Şaşırdım tabii. Zannettim ki bana özel bir durum yaşıyorum ve çok şanslıyım. Oysa ki onlarca ölü geçiyormuş o dar sokaklardan Ganj kıyısına ulaşmak için. Evet, herkes gülümsüyor. Ama bu şartlarda bir yaşamın insanın içine huzur veren gülümsemesi midir o yoksa bir alışkanlık mı bilemedim.


Hindistan'da güneşi karşılamak için bir dolu sebebimiz var. Bir sabah Ganj Nehri'nde karşısına çıktık güneşin. Bu sabah Tac Mahal'in arkasından doğsun diye bekleyeceğiz. Odanın telefonu erkenden çalmaya başlıyor, kalkma vakti geldi. Çocukların bizim dile getiremediğimiz soruları sormasına bayılıyorum. Sahiden Tac Mahal dünyanın yedi harikasından biri yapan şey ne? Bunun cevabı aşk adına yapılmış bir mabet olması olsa gerek. Otobüsle Tac Mahal yakınlarında bir yere geliyoruz. Burada golf arabaları gibi arabalara bineceğiz. Bu arabaların özelliği elektrikle çalışması. Birkaç yıl önce benzinle çalışan araçların Tac Mahal'e yaklaşması yasaklanmış çünkü beyazlığı ile övünülen Tac Mahal'in mermerleri kirlenmeye ve kararmaya başlamış. Rehberimiz dün akşamdan beri uyarıyor: Çantanızda lüzumsuz hiçbir şey kalmasın. İçeriye yiyecek, içecek, tripod gibi şeyler sokmanıza izin verilmiyor. Pasaportlarınızı bile otelde bırakabilirsiniz. Burada ihtiyacınız olmayacak. Sahiden de sıkı bir kontrolden geçiyoruz. Sıradaki yabancı bir çift çantalarındaki yiyecek içecekten dolayı Tac Mahal'in girişinde kahvaltı yapmak durumunda kalıyor. Sırtlarındaki azığı geride bırakmaya hiç niyetleri yok. Rehberden öğrendiğime göre kişi başı 10 Euro karşılığında içeri giriyoruz. Hindistan için hatırı sayılır bir fiyat bu. Turistler bu kapıdan girer girmez Tac Mahal'i arkalarına alıp fotoğraf çektiriyorlar. Fotoğraf makinesi olmayanlar için de etrafta gezinen fotoğrafçılar var zaten. Bazen fotoğraf makinelerimiz ve cep telefonlarımız olmadan yapılan bir seyahati düşünüyorum. İnanır mısınız bunu hayal etmekte bile zorlanıyorum. Evet! Kesinlikle dönmezsiniz. O zaman hepimiz Tac'a gereken değeri daha çok veririz belki. Başkalarının ne düşündüğünü bilmiyorum. Uzun zamandır başkalarının dayatmaya çalıştıkları şeyleri de duymazlıktan geliyorum. Buradan devamlı söylemeye çalıştığım bir şey var: Kendi hikayemizi kendimiz yazalım. Gezdiğimiz her yer orayı gezdiğimiz kişilerle, yaşadığımız an'ı güzelleştiren minik ayrıntılarla değerli ve anlamlı. Hikayesi olmayan her şey bir süre sonra silinip gidiyor akıldan. Tac Mahal'de öyle bence. İçeride dolaşılacak, fotoğrafı çekilecek bir şey yok. "Paraymış, pulmuş, hepsi boş!" diyesi geliyor insanın. En çok Tac Mahal'in arkasını dolanıp, beyaz mermerlerin üstünde oturduğumuz zamanı seviyorum. Sabahın sakinliği, gezgin olmanın hafifliği havada dolaşıyor gibi. Yanımda Selçuk olmasa buranın hiçbir anlamı olmayacağını biliyorum. Beyaz mermerli devasa yapıda Şah Cihan ile Mümtaz Mahal'i yan yana bırakıp yola düşüyoruz. Önce güzel bir kahvaltı yapacağız. Sonra Agra Fort'u göreceğiz ve nihayetinde Jaipur'a doğru yola çıkacağız. Jaipur'da başka bir Hindistan bulacağımla ilgili bir his var içimde. Burası Moğol İmparatorları'nın 1857 yılına dek 200 yıl boyunca kullandıkları saraymış. Sarayın etrafındaki yüksek duvarların hepsi kızıl kum taşından yapıldığı için buraya "Kızıl Saray" deniyor. Sarayın pazar kurulan avlusunda ilk kez göz göze geliyorlar ve sonra o bakışın uğruna Tac Mahal yapılıyor. Şah Cihan, karısı için bu devasa anıt mezarı yaptırdıktan sonra nehrin diğer tarafına, Tac'ın hemen karşısına da bu sefer siyah mermerden bir anıt yaptırmak istiyor. Lakin iktidarı ele geçirmiş oğlu buna izin vermiyor ve babasını annesini ilk kez gördüğü ve aşık olduğu bu sarayın bir odasına hapsediyor. Şah, bu zamandan öldüğü güne kadar saraydaki odasının penceresinden Tac Mahal'i seyrederek ömrünü tamamlıyor. Tüm doğu hikayelerinin can bulduğu bir ülkede masallar dinleyerek geziyoruz. Hindistan'daki Aşk Tapınaklarına bir ziyaret yapmak için BURAYA tıklayın. Daha okunacak çoook Hindistan yazısı var bu blogda. Hindistan'ı görmeyi çok istiyorum. Özellike Tac Mahalli'i.. Tac Mahal'in dünyanın yedi harikasından biri olmasının sebebi bence de AŞK! Blogda yazılar bazen acayip görünüyor yani tarih olarak. Her gün kontrol ediyorum yazdın mı diye dün de bakmıştım ama bugün yeniden baktım ki 5 gün önce yeni yazı yazılmış gösteriyor çok acayip:) Tac mahal yazısını okumamışım ben. Bunu okuyup ona döndüm hemen. Hikayesi olan yapılar daha cezbedici ama ben hikayeleri unutuyorum aklımda yapının detayları kalıyor. Bu yüzden detaylarına daha çok önem veriyorum hikayesinden çok. Bu zaman içerisinde öğrendiğim bir şey. Artık benimsedim. Öbür türlü detayları kaçırıyorum çünkü. Çok güzel yerler oralar, yani ayırt etmeksizin hepsi güzel geliyor bana. Oranın ruhunu, desenlerini seviyorum. Fotoğraf karelerindeki sessizlik de hoşuma gidiyor. Hani bazı fotolar bangır bangır bağırır çünkü ya, bunlar öyle değil. Ben de fotoğraf çekmeden makinam veya telefonum olmadan ne yapardım bilmiyorum. Bunlar hep yalnız yitip gitme, dünyadan göçme korkusu gibi geliyor bana, yani en azından kendim için öyle. Blogunda yazıları yazdığım gün görmemen senden değil benden kaynaklı olabilir. Uzun zamandır bu dertle uğraşıyorum ama şimdilik çözüm bulamadım. Yazımı yolladıktan hemen sonra ara yüzde blogları izlediğimiz yerde hemen çıkmıyor ne yazık ki yazım. Bazen iki saat sonra, bazen de dokuz saat sonra oraya düşüyor. Blogun ana sayfasında gözüküyor ama yazdığım yazı. Şu ara blogta aksayan yanları düzeltmek için uğraşıyoruz bir arkadaşla. Yavaş ama sağlam adımlarla ilerliyoruz. Bende de yapının detayları kalmıyor. Hikayesi olan her şeye tutkunum. Ne yazık ki hikayeler de bir süre sonra zihnimde sırra kadem basıyor. Kafa meşguliyetinden olabilir. Bazen bir tek kez gidebileceğim bir yerdeysem kendime, ''Mühürle bu anı Özlem. İyi bak, ruhuna kazı ve bir daha unutma!'' diyorum. Sonra da söylediklerim acı geliyor kulağıma. Bir gün hepimiz ölüp gideceğiz, bu yapılar ayakta kalmaya devam edecek ve başka insanlar, başka aşklar gelip geçecek önlerinden. Böyle aklıma geldiğinden beri, Selçuk'u mühürlüyorum Tac Mahal'in kafamdaki imgesine, başka bir yerde Kuzey sevdiğim bir yapının bir köşesinde oluyor. Böyle dalıp gidiyorum işte. Ben de dünyadan göçme duygusuna ara ara takılıyorum galiba. Kuzey hızla büyürken daha çok fark ediyorum bunu. Lüks arabaların, bir sürü kıyafetin, lüzumsuz takıların önemi yok gözümde. Önemli olan güzel anılar biriktirmek, keyifli anlara tanıklık etmek. Geçmişe öyle tuhaf bir özlem duyuyorum ki ben bile şaşırıp kalıyorum. İyi ki gelmişin bak yazıya. Neler dedirttin bana yine. Hayat çok basit aslında ama biz insaoğlu karmakarışığız. Para pul şan şöhret lüzumsuz şeyler, mutluluk huzur yeter bir ömür yaşamaya. Ama böyle konuşunca işte herkes bana gözleriyle salaksın sen diyor hani bir ben kalmışım gibi böyle düşünen. Millet ego manyağı olmuş. Vallahi dönelim evimde huzura ereyim dostlarla iki sohbet edeyim hasta falan da olmayalım iyi olalım başka da bir şey istemiyorum. Bir de geçmişe çok takılmamak lazım geliyor benim gibi ruhlar için. Bazen bu zamanda olmak zulüm gibi sorma, bir de çocukluğumdaki o güzel günleri çok özlüyorum. Böyle biri dursa karşımda sussa da sabahlara kadar günlerce anlatsam istiyorum:) Sana yazmak çok iyi geliyor. Dönmeden sana posta yollayacağım, hatıra kalsın. Umarım bu sefer başarabilir postacı zarflarımı kaybetmemeyi..