"Avustralya hayaldi, gerçek oldu" diyerek başlıyorum eteğimdeki incileri dökmeye. Uçak bileti meselesi. Biz aylarca uçak bileti baktık. Avustralya güney kutbunda olduğundan ve çocukların sömestir tatili de bizim için en müsait zaman olduğundan gitmek için ara tatil zamanını tercih ettik. Uçak bileti konusunu yan komşumuza emanet ettik. Ondan daha iyi fiyata herhangi bir uçak bileti bulacak birini düşünemiyorum. O yüzden emin ellerdeydik. Aktarma yapacağımız kesindi zaten. Yine de tatilimizin süresi belliydi. Bu yüzden az aktarma yaparak hem zamandan hem de enerjimizden tasarruf etmek istedik. En uygun uçak biletini Etihad Havayolları'ndan Abu Dabi aktarmalı olarak aldık. Daha önce de bir kez Etihad Havayolları ile yolculuk yapmış ve çok memnun kalmıştık. Havayolları artık her şeyi parayla satıyor. Koltuğunuzu önceden kendiniz seçmek isterseniz para ödemek zorundasınız. Artık tüm havayolları Pegasus olmuş. Buna rağmen koltuk aralıklarını dar bulmadık ve uçak içi eğlence sistemi vardı. Yemeklere gelince, uçak yemeklerinden hiç hoşlanmadığım için burada da yemedim. Bu yüzden pek bir fikir beyan edemeyeceğim. Orada yaşayan arkadaşlarımız da çantamızda fazladan gofret, çikolata gibi şeyler bırakmamamızı söylemişlerdi. Yolun sonuna doğru hostesler ellerinde bir torbayla gezip tüm abur cuburu yolculardan topladılar. Benim atlamadığım ve beyan ettiğim tek şey ilaçlarımızdı. Hafif ağrı kesiciler ve ne olur ne olmaz diye yanımıza aldığımız antibiyotik benzeri ilaçlar.... Ülkeye girişte sordular, beyanımızı ciddiyetle gözden geçirdiler ve çantamızı kontrol ettiler. Çok kibardılar ama bu durum insanda biraz stres yaratıyor. İlaçların ne için olduğunu sorup sonra da ülkelerine buyur ettiler. Ben yine Avustralya'ya gidecek olsam yine adamların isteklerine saygı gösterir, yine istemedikleri bir şeyi ülkelerine sokmam. Bunun dışında her şey çok kolaydı. Olmaz olur mu? Türklere her yerde vize var. Yeşil pasaport durumunu bilmiyorum ama bizim gibi bordo pasaportlular vizeye başvurmaktan ve para ödemekten kurtulamıyor. Gitmeden bir sürü evrak hazırlayıp bir vizeci aracılığıyla Şişli'deki vize merkezine başvurduk. Ailecek birkaç saatimizi kaybettik. "Bir terslik çıkmaz inşallah!" diye düşünürken ertesi gün online vizelerimiz mail adresimize ulaştık. Avustralya yolunda her şey çok güzel ilerledi. Minicik bilgiler vereyim. Didaktik olmuyor değil mi yazdıklarım? Anı kısmına da geçeceğim yavaş yavaş. Şu bilgi kısmından daha çok o kısmı güzel aslında. Sizler de onları okumak istiyorsunuz biliyorum ama olsun. Belki birilerinin işine yarar bu yazdıklarım. Biz bilindiği üzere bu seyahatimizi Kuzey'le yaptık. İyi ki de öyle yapmışız. Seyahatin her aşamasından büyük keyif aldık. Kuzey'le seyahat edince bu tatilimizde otellerde kalmak yerine genellikle apart otellerde kalmayı tercih ettik. Melbourne otel işini Selçuk halletti. Grand Ocean Road üzerinde üç aile birlikte aynı evde konakladık. Evler muhteşem ötesiydi. Sydney ve Tazmanya'da da Selçuk ve Kerem otel işini üstlendi. Çok doğru seçimler yapmışlar. Grand Ocean Road gezimizi uzun uzadıya anlatacağım çünkü Avustralya'ya giden herkesin bu geziyi yapmasını isterim. Anlattığımda durduğumuz her yeri de bir bir sıralayacağım. Şimdilik yol üzerinde iki evde kaldığımızı söyleyeyim. Yola çıktığımız ilk gün Apollo Bay'de kaldık: The Sandcastle. Bu ev 6 yatak odalı bir evdi. Viktorya tarzı evler gibi bir balkonu vardı. Bahçede oturup barbekü yaptık. Şarap içtik. Bir hayli de çekirdek çitledik. Başımızın üstünde milyonlarca yıldız vardı. Köftemi afiyetle yer, biramı içerken güney yarımkürede bir kuzey yıldızının olmadığını öğrendim. Coğrafya dersinde bunlar anlatılmış mıydı bilmiyorum. ? Sanırım hiç dersi dinlememişim. Hatta burada bizim bildiğimiz takım yıldızlar da yok. Büyük Ayı yok, Küçük ayı yok. ? Hala bu bilgiyi içselleştiremiyorum. Bu evle ilgili en belirgin hissim orada o gökyüzünün altında kendimi çok mutlu hissettiğim. Ev o kadar güzel döşenmişti ki ertesi sabah bizi uğurlayan evin sahibi hanımı nerdeyse İstanbul'a davet edip müsait bir zamanında bizim evi de dekore etmesini rica edecektim. Kiralamak için dekore edilmiş bir evin bu kadar ince bir zevkle döşenmiş olması beni çok şaşırttı. Grand Ocean Road'u bitirdikten sonra gecenin bir yarısı yine kürkçü dükkanına yani İmagine Marco Oteline gri döndük. Üç gece daha konakladık Melbourne'de. Sonra ver elini Tazmanya, yani Hobart. Burada eski tarz bir otelde kaldık. Yine her şey çok güzeldi. Tamam, sevmeye gönlüm var biliyorum ama sahiden her şey çok güzeldi. Çok güzel planlanmıştı. Yolculukta emeği geçen herkes görevlerini aşkla yapmıştı sanırım. Burada HADLEY'S ORİENT HOTEL'de konakladık. Otelin ismi de otelin yaşatmaya çalıştığı zaman dilimi de bana Hemingway'in ilk karısı Hadley'yi anımsattı. Romantizm benim işim! Bu oteli o kısma kadar gelebilirsem uzun uzun anlatacağım. Mesela fotoğrafta uyumak için yastık yok ya, onlar yatağın ayak ucundaki sandığın içinde paketlenmiş vaziyette. Akşam üzeri gelip yastıkları değişip yatağı hazır hale getiriyorlar. Ben hayatımda ilk defa böyle bir şey gördüm. Çay, kahve, sıcak çikolata... Birkaç gün tatlı hayat yaşadık biz buralarda. Açık söylüyorum bu otelin en güzel yanı muhteşem açık büfe kahvaltısıydı. Her sabah iki yumurta ya da çırpılmış yumurtaya adam başı 12-16 Avustralya doları arası bir para ödediğimiz düşünülürse seyahatin son günlerinde kahvaltıdan son derece mutlu kalktığımızı düşünebilirsiniz. Resmen sabahları daha mutlu uyandım. Çayımı, kahvemi bol bol içtim. Sonra da şehri gezmeye çıktım. Önemli konu. Seçeneğiniz yok. Ya bu priz işini çözeceksiniz ya da çözeceksiniz. Bizim buradan götürdüğümüz multi adaptör işe yaramadı. Mecbur bir yerden aldık. Adaptör elimizde kaldığına göre mecburen bir kez daha gideceğiz Avustralya'ya. Araba kiralama işi bombaydı elbette. Bize göre ters bir trafikte araba kullanmak zorunda kalan ve şükür ki bunu başarıyla tamamlayan Selçuk seyahat boyunca yola konsantre olmaktan benimle tek kelime bile etmedi. ? "Yahu araba kullanırken konuşamıyor musun sen?" deyince bana çemkirdi. Takdir edilmeyi bekledi. Şaka bir yana, zor bir işti yaptığı. Beyin o kadar sağ taraftan araba kullanmaya alışmış ki soldan akan bir trafiğe adapte olmak hiç de kolay değil. Neyse ki yola düştüğümüz Grand Ocean Road boyunca önümüzden seyreden arkadaşımız vardı. Dibinden ayrılmadan onu takip ettik. Trafik de o kadar düzenli ve insanlar birbirine o kadar saygılı ki hiçbir sorunla karşılaşmadık. Okyanus hikayeleri pek daha sonra gelecek. Öncelikle ven o kadar uzun saatler havada kalamam?iyiki de benim ywrime de gitmissin. Ilk cocukluk oyuncagim kaucuk bir kanguruydu o yuzden tee o yaşlarda Avustralya"ya ilgi duyardim. Özlem ben senu cok özledim, bulusalim da canli anlat. Anchors Beach House, gerçekten nasıl güzel bir yermiş öyle Özlem. Bayıldım valla. İnsana hayal kurduran bir manzarası var anladığım kadarıyla. Linkteki fotoğraflara bakınca bile, gidip de dönesim gelmedi oradan. Merakla bekliyordum Avusturalya gezinin notlarını. Bir parmak bal çaldın ağzıma. Bu güzel başlangıcın ardından, geziye dair güzel anılarının tamamını bir an önce okumak istedim. Çok bekletme e mi? Seni okumak, içimi huzurla dolduran ender şeylerden biri. Çok bekletmemek istiyorum. Hatta içimden bir şey beni devamlı dürtüyor hadi yaz artık diye. İkinci yazıyı toparladım gibi. Yine de vakit bulamıyorum. İşe gidince biraz bakarım diyorum olmuyor. Eve gelince bakayım diyorum olmuyor. Hafta sonu nasıl geçiyor onu hiç anlamıyorum zaten. Yani nasıl olacak bilmiyorum. Grand Ocean Road harikaydı. Kaldığımız yerler çok güzeldi. Tazelik kokuyordu her şey, sadelik ve basitlik. Ne çok şeyi kaybetmişiz zamanla, hep bunu düşündüm oralarda. Ne çok zorluyoruz hayatı. İnşallah en kısa zamanda yazacağım. Öperim çok. Ben de ekliyorum. Yazının ikinci kısmını hazırlamaya çalışıyorum ama ağır gidiyorum birazcık. Çok güzel bir gezi olmuşa benziyor. Instagramdan takip etmiştim ama yazını okurken aldığın keyfi daha çok hissettim. Çok güzeldi, çoook. Rüya gibiydi. Tadı damağımda kaldı. Yine de gittiğim yerleri yazacağım çünkü çok sevdim. Özlemciğim müthiş bir yolculuk, anlattıkların harika. Hele okyanus üzerinde 8 saat uçmak, kim bilir gerçekten ne muhteşemdir. Zevkle dinlemeye devam edeceğim seni. Sen oralarda gezerken hem senin instagram hesabına bakıyor hem de Avustralya Açık tenis turnuvasını izliyordum. Hahaha. Bir ara kendim de oralardayım gibi hissettim. Çarpma bırak dağınık kalsın. Buraya gelince hayat bu kadar hızlanmasa daha çabuk yazacağım da, çok yoruluyorum. Gezi yazısı yazmayı da biliyorsun. Çok uğraşmak gerekiyor. İş uzadıkça uzuyor. İnşallah yakında ikinci yazı gelecek.


Sorunca, falancaya verdim diyor. Alt tarafı bir kalem diyor. İşin kötü yanı, kendisi de başkasından bir kalem ödünç alırsa aynı muameleyi yapıyor. Ya bir yerde bırakıyor aldığı kalemi, ya çantasına atıp eve getirip ertesi gün kaybediyor. Oğlum, başkasından ödünç aldığın şeye kıymet ver lütfen, iade et deyince de, "ne olacak alt tarafı bir kalem!" deyiveriyor. Geçenlerde benim bu mavi kalemi kalem kutusuna atıp okula götürmüş. Elbette ki kalem kutusunu unutmuş. İlk defa bunda bir telaş! "Söz veriyorum getireceğim kalemini. Kalem kutusunun içinde." dedi. Ben de, "Gelmezse, sen de eve gelme." dedim. Neyse ki hem oğlan hem de kalem geldi eve. Demem o ki, mavi kalemim, seyahatlerden severek aldığım kalem kutularım, anne evimden getirdiğim artık yıkana yıkana çizilen cam salata kasem çok şey ifade ediyor bana. Aklımda nice soru. Gün içinde bir fırsat yaratırsam kendime dönüyorum hep. İç sesime yani. En çok onunla konuşuyor, onu dinliyor, ona anlatıyorum kendimi. Ara ara üzüyor beni. Başkalarından daha çok dokunuyor söyledikleri. Yine de dönüp dolaşıp ona sığınıyorum. Günlerim akşam oldu mu salonun köşesindeki koltuğa kıvrılıp okuyarak geçiyor. Bana iyi gelen şeyleri yapmaya çalıyorum. Kitap okumanın dışındaki şeyleri pek başaramıyorum. Öğlen iş arası kaçıp yogaya gidemiyorum ya da sabah erkenden kapıdan adımımı atıp yürüyemiyorum. Yıllardır istikrarla yaptığım yegane şey çay içmek ve kitap okumak. Hayat, bir kitabın sayfalarının arasındaysam ve bir bardak çayı yudumluyorsam nefis geliyor. Uzun zamandır eve aldığım dergileri okuyamıyorum. Sehpanın üzerinde öylece beni bekliyorlar. Onları okumak, hayalini kimseyle paylaşmayacağım bir gezi planı yapmak aklımda. Şöyle araba sırtında bir seyahat. Köy, köy gezmeli, durduğun her köyde bir dondurma yemeli. Yeni bir seyahatten dönmeme rağmen başka bir seyahati hayal ediyorum. Söylemezsem duramam. Harry Potter okuyorum yine. Melez Prens'i. Harry'yi, Ron'u bir kenara koyarsak en çok Hermione'yi seviyorum. Bir de şu Luna var. Tuhaf kız. Keşke Rowlings bu karakteri daha çok işleseymiş diye düşünüyorum. Böyle bir şey geçiyor aklımdan. Selçuk yine ailemizi diziden diziye sürüklüyor. Hep beraber Umbrella Academy'ye başladık. Şimdilik sadece iki bölüm. Aramızda süre gelen kitap okuma yarışı devam ediyor. Hala yarışı bırakmamış olması şaşırtıyor beni. Acaba bu hırsı daha ne kadar devam eder diye merak ediyorum.? Olmadı, iş seyahatine çıksın diye destekleyeceğim onu. Bu meydan okuma işinde sınıfta kaldım. Tam yakalayacakmış gibi oluyorum. Tekrar gerilere düşüyorum. Şubat ayını aksayarak da olsa tamamlarsam Avustralya'yı yazmak istiyorum. Avustralya'yı yazmak istememin tek sebebi benim. Muhtemelen bir daha gitme şansımız olmayacağı bu muhteşem ülkeyi, kıtayı sırf kendim için bile olsa yazmak istiyorum. Orayı düşününce kalbim heyecanla çarpıyor. Kitaplarla ilgili diğer yazdığım yazıları okumak isteyenleri, çok keyifli bir yazı içinde BURAYA bekliyorum. Bloglardaki meydan okumada başka kim ne yazmış merak edenler, BURAYA buyursun. Mesela Sevgili Şebnem de şöyle demiş bu günlerde. Artık takıntı mı dersin yoksa keyif mi bilemem ama işte benim blog maceram. Şimdi bakın. Hayatta iyi ki yaptım diye çok mutlu olduğum, kendi kendime övündüğüm birkaç şey var. Bunlardan biri ömür boyu en iyi arkadaşım olan kocamla evlenmiş olmam, Kuzey'ciğimi doğurmuş olmam, doğru dostlar edinmem ve bu blogu yazmak. İşin tuhaf yanı, blog yazmaya karar verdiğimde blog dünyasından bi' haberdim. Takip ettiğim hiçbir blog yoktu. Bu fikir nasıl oldu da aklıma geldi hiçbir fikrim yok. Sadece etrafımda olan bitenden çok sıkıldığım bir dönem olduğunu anımsıyorum. Hayatın "Hadi içelim, güzelleşelim." formatında döndüğü, aynı günlerin ardı sıra birbirini takip ettiği günler. Etrafımdaki herkesten sıkılmış, aynı muhabbetleri tekrar tekrar yapmaktan bunalmıştım. Yazmak, ruhuma iyi gelecek bir şeyler yapmak istiyordum. Kitaplardan, dergilerden, keyif aldığım şeylerden, hayallerimden bahsetmek istiyordum. ilk yazımı, yorum gelsin diye beklediğim onca zamanı çok iyi hatırlıyorum. İçimin umutla dolduğu, bir şeyi yapmaktan çok ama çok keyif aldığım zamanlardı. Şimdilerde hayat o günlerdeki kadar heyecanlı gelmiyor bana. Tüm duygular zamanla eskiyor sanırım. Bloga yazmanın verdiği keyfi hep ayrı yerde tutmaya çalışsam da, keşke Türkiye'de blogların değeri yeteri kadar bilinse, Ig'de iki fotoğraf paylaşan blogger diye kendini adlandırmasa diye düşünüyorum. Çünkü yazmak emek istiyor ve emek verenlerin kıymeti bilinsin istiyorum. Diyeceklerim bu kadar hakim bey! Blog yazmayı takıntı haline getirenlere canım ekşi sözlükçüler ne demiş merak ediyorsanız BURAYA bir uğrayın. Kuzey'e katılıyorum 🙂 Alt tarafı bir kalem 🙂 Şaka şaka ama çocuklar bazen bizden çok farklı olabiliyorlar, benzeniyor huyları, karakterleri ve ben inanıyorum ki, titizlikten çok rahatlık kazandıracak çocuklarımıza.. Blog yazmaya başlamamız aynı zamanlara denk gelmiş, aynı hislerle başlamışız, ben de bir türlü hatırlayamadım neden yazmaya başladığımı ama seninle hemfikirim, blog yazmak ve takip etmek emek isteyen bir iş. Bu yüzden de blogger lar igırlardan daha özel insanlar. Dilerim yeniden blogların o eski zamanlarındaki haline geri dönelim. Yeniden heyecanla yazalım ve okuyalım birbirimizi.. İki hafta önce bir sebeple okula uğradığımda kayıp bürosuna uğrayıp montunu aldım. O haftaki yüzme kıyafetlerini de unutmuştu okulda. "Bir şort, bir gözlük, bir bone" dedim kayıp bürosundaki görevliye. Bu hafta kaybettikleri haftaya gelir buraya diye cevap verdi görevli. Bir sonraki hafta uğrayamayacağımdan şimdi orada bir yerlerde duruyordur herhalde. Bu arada eve getirdiğim montu bir hafta daha giydi. Yine kayıp. Yine bir yerde bırakmış. Okullarında sınıf sistemi yok. Yani her ders o dersin öğretmeninin sınıfında. Bizimki de yol üstünde kaybediyor işte malını mülkünü. 🙂 Bu arada mont yokluğunda babasının montunu giydi. Onu da unutmuş. Çok telaşlandım, neyseki kantinde buldum dedi. Esencim, bloglar harika bence. Bizim yazdıklarımız da çok güzel. Ruhumuz güzel çünkü. Yazdıklarını keyifle okuyorum. Bu blog etkinliğini tam tamamlayamayacak olsam da seni tanıdığım için çok mutluyum. Amma velakin özetlemişsin durumu "Çocuk bizim çocuk" çok şükür.. Ve evet iyi ki Ezgi başlatmış bu etkinliği ki, ben de kendime çok yakın bir güzel dost edindim seni. Baki olsun inşallah, kah yazarak, kah ig'de.. Ben de okumak için hazır ve nazır bekliyorum efendim. Yine aynı ruh halindeyiz, kardeş olsak böyle benzemezdik. Emeğine sağlık canım. Bloga yazmak benim için dünyanın en güzel işlerinden biri. Mutluluk kaynağım. Senin gibi güzel insanlarda da kendimi buluyorum. Yazdığınız cümleler inan ki kalbime dokunuyor, günümü neşe ile dolduruyor. Mutluyum ve teşekkür ederim. Umbrella Academy'ye azıcık daha şans tanıyoruz 🙂 Ellen Page'i seviyorum ben. Hatırı büyük bende niyeyse. Bu arada akşamları ailecek bir bölüm seyrediyoruz. Hepimize o birlikte olma anı iyi geliyor. Biraz daha devam yani 🙂 Ben de bu blogu açtığım, senin ve senin gibi süper insanlarla tanıştığım için çok mutluyum. O günleri anımsayınca içimde bir şey cız ediyor ama. Daha coşkuluydum. Yazarken daha mutluydum. Yorum gelecek de okuyacağım diye ölürdüm. Şimdi o heyecanım yok. Her şeye karşı coşkum azaldı. Bu duruma biraz canım sıkılıyor. Kendimi gaza getirmeye çalışıyorum ama dilediğim kadar başarılı değilim. Çoook seviyorum seni. Sesini duymak da nefis geldi bu arada. Öperim çook. Ülkemizde neyin değeri var ki bloggerların değeri olacak. Hele ki iş okumak ya da yazmaksa. Blog yazmaya yazmaya başladığım günlerde ilk 3 takipçimden bir sen olmuştun Özlem. Nasıl sevinmiştim anlatamam. Çok öperim Yeliz. Sevgilerimi yolluyorum Belçikaya. The Umbrella Academy, bir basladik, duramadik. Tum sezon bitti, heyecanla yeni sezonu bekliyorum. Ellen Page bu rol icin keman calmayi ogrenmis, ne sahane bir kadin, hayran kaldim. Yaşlı tontişler olunca bakarsın bir road trip yaparız birlikte. Olmaz mı? Senin o zamana kadar artık şu ehliyet işini halletmen lazım. Üstünde baskı oluşmasın ama alınsın o ehliyet. İhtiyacımız var. Bu arada Selçuk Avustralya hep soldan kullandı arabayı. Londra şimdilik biraz ürkütse de acaba kırsallarda gezebilir miyiz araba ile düşünüyoruz. Hayaller, hayaller... İşimiz bu biliyorsun. Canım Sibel, sana da etrafına yayılan nefis enerjine de bayılıyorum. Suratında yapışık o gülümseme çok güzel.


Hadi tutmayın beni! Birazcık daha bahsedeyim: Kanguruları var, biraz yol yaparsanız görebileceğiniz penguenleri var, koalaları var, sıcacık insanları var. Var da var. Biz çok sevdik Melbourne'ü ve dolayısıyla görebildiğimiz Avustralya topraklarını. Sizin de daha iyi anlamanız için ara ara fotoğrafları gözden geçirirken paylaştığım fotoğraflara eklemeler yapacağım. Sanki adını duyunca içindeki white kelimesinden olsa gerek, insanda latteden daha yumuşak içimli bir kahveymiş izlenimi veriyor. Ben ilk içtiğimde bunun tam tersini düşünmüştüm. Latteden daha sert bir tadı vardı. Bunun sebebi latteden daha fazla espresso ile yapılmasından kaynaklanıyormuş. Genellikle "iki shot espresso" ile yapılırmış. Sahiden de ilk yudumu aldığınızda süt tadından çok kahve tadı ile karşılaşıyorsunuz. İşin süt kısmına gelince durum birazcık değişiyor çünkü süt koymak yerine sütün köpüğünü koyuyorlar kahvenin içine. Daha çok süt ile sütün köpüğünün nefis bir karışımı gibi. Zaten Flat White'a bakınca kadife gibi bir süt görüyorsunuz. Sevdin mi derseniz evet diye cevap veririm. Flat White neymiş sorusuna cevap arayanlar BURAYA bir tık. Bence latte, cappuchino ve flat white arasında çok minik farklılıklar var. Kendim için şunu tercih ederdim: Bir shot espresso ile yapılan flat white. Ben de daha önce dediğim gibi birçok yerde kahve içtim. Kafeler dışarıdan bakıldığında pek havalı gözükmüyor. Bence Avustralya'da hiçbir şey çok havalı değil zaten. Binalardan, kafelerinden, pastanelerinden, insanlarından hep bir mütevazilik akıyor. İnsan en çok da buna vuruluyor. Şekilden çok içerik kıymetli. Daha basit ve daha lezzetli bir yaşam. Şehrin tümü insana hizmet ediyor bu ülkede. Her yer yeşillik. Ağaçların kaç yıllık olduğunu hesaplayamıyor insan. Biz Royal Botanic Gardens'da gezindik. Soutbank üstünde National Gallery'ye uğradık. Müzenin duvarlarından dökülen suları izleyip biraz serinledik. İlk gittiğimiz gün müzeye giremedik çünkü gittiğimizde kapalıydı. Biz de içeriye bir göz atıp müze mağazasından alacak bir şey var mı diye gezindik. Daha sonra bir kez daha şansımızı denedik. Melbourne'e kadar gitmişken müzeyi de gezmeden dönmedik. En çok parkları sevdik. Birer kahve alıp çantalarımızdaki atıştırmalıklardan atıştırdık.


1920'lerin Fransasında benim adını şimdilerde Alain de Botton'ın bir kitabından duyduğum bir gazete varmış: L'Intransigeant. Bu gazete ön sayfasından sansasyonel yazılar yayınlar, okuyucuların ilgisini çeken sorular sorarmış. Sordukları sorulara mutlaka zamanın ünlülerinden, yazarlarından cevaplar gelirmiş. Mesela, "Ölüm tehdidiyle karşı karşıya kalsanız hayatta olduğunuz son dakikalarda ne yapardınız?" sorusuna birçok ünlünün yanında Proust da gazeteye bir mektup yollayarak cevap vermiş. "Dediğiniz gibi ölüme çok yakın olsaydık hayat gözümüze birdenbire harikulade görünürdü herhalde. Düşünün, -o kendi yaşamımız- bizden neleri esirgiyor; projeler, yolculuklar, aşk ilişkileri, yapacağımız çalışmalar, hepsi gelecek günlerden emin olmanın verdiği tembellikle bulanıklaşıyor, sürekli erteleniyor. Melbourne benim için güzel anılar şehri! Şaka bir yana, Berfuların evine uğrayıp birkaç demlik çayı içince kendimize geldik. Akşam üzeri olduğundan uyumamak ve buranın uyku düzenine ayak uydurmak istiyorduk. Uzun bir sohbetin ardından arkadaşlarımızı kardeşlerinin evinde bıraktık. Hakan bizi Melbourne'deki otelimize kadar götürdü. Melbourne'e dair çok şey göremedik ilk akşam için. Yol boyunca arabanın camından baktım durdum. İlk kez geldiğim ve bir daha gelemeyeceğimi düşündüğüm yerlerde bunu sıklıkla yapıyorum. Havalaanından Berfuların evine gittiğimiz ilk dakikada bile yol kenarında kanguru görmüştük. Gitmeden fotoğraflarda gördüğüm Melbourne'de koca koca gökdelenlerin olduğunu biliyordum ama yine de sokak aralarındaki parklarda kanguru görecekmişim gibi bir yargıyla da donatmıştım kendimi. Melbourne'de her sabah Cafe Bella'da kahvaltıyla başlar. Her tatilin başlangıcı ayrı güzel, hele ki hayallerinin ötesinde bir yere varmışsan daha da farklı bakıyorsun her şeye. Ertesi sabah erkenden uyanıp kahvaltı etmek için dışarı çıktık. Şehrin dibindeydik. Merkeze doğru biraz yürüyüp gözümüze kestirdiğimiz bir kafeye girdik: Cafe Bella, Southbank. Melbourne son yıllarda üst üste 7 kez dünyanın en yaşanılır şehirleri arasında birinci seçildi. Artık nasıl bir şehir olduğunu siz düşünün. Benim ilk görüşte kanım ısındı bu şehre. Sydney ile karşılaştırıldığında daha sakin, daha mütevazi ama insanın aradığı her şeyi içinde barındıran bir kompaktlığı ve sevimliliği var. Akşam oldu mu sokakları yavaş yavaş tenhalaşıyor, gökyüzünü pamuk şekeri kıvamında bir pembelik ele geçiriyor. Bizim gibi kalabalık bir şehirden kalkıp gidince bu sakinlik insanın hoşuna gidiyor. Sokakların en güzel halini footoğraf makinesinin vizörünün içine sığdırabileceğini düşünüyor insan. Elbette her şehrin olduğu gibi bu şehrin de daha kalabalık, daha turistik caddeleri var. Oraların da hoşluğu ayrı. Yine St. Paul Katedrali'nin hemen çaprazındaki Flinders Sokağı İstasyonu da gezilecek görülecek listemizin başında yer alıyordu. Trenleri ve garları seviyoruz. Burası New York Merkez İstasyonu gibi görkemli, şatafatlı değil. Üstelik istasyondan içeri girince de bilet almadan gişelerden geçemiyorsunuz. Bu yüzden içeride ne olduğunu bilmiyorum. Şöyle bir göz gezdirip istasyon önünde birkaç fotoğraf çektirip Avustralya sıcağında adımlamaya devam ettik. |Sanırım akşam 20.00 civarı 🙂 Şehrin nasıl sessiz olduğunu artık bir de siz düşünün. Bu konuyla ilgili daha fazla bilgi almak için buraya bir TIK lütfen. Birazcık başımıza buyruk gezindik. Berfu'nun yanımızda olmasından dolayı sırtımızı ona yasladık. Yapmak istediğimiz şeyleri söyleyip, onun "Hadi bunu yapalım!" dediği yerlerde gezindik. St. Paul Katedrali, Graffiti ile dolu olan sokaklar derken yönümüzü şehrin merkezindeki birkaç alışveriş caddesine çevirdik. Bourke Caddesi ile Collins Caddelerinde gezindik. Bu iki caddeyi de çok sevdim. Evet evet! Melbourne'de özellikle iki yeri çok sevdim: Kütüphane ve kitapçı. P. S.2: Kütüphanenin fotoğraflarını Kuzey bana yollar yollamaz onları da ekleyeceğim buraya. Keyifle okudum, fotoğraflar harika, anlatımınız şehri yaşatıyor adeta. En çok da sakinlik ne güzel. Poşe yumurta diyoruz biz ona, severim daha doğrusu yumurtayı severim. Bu seyehat yazilarını kitap olsun diye bekliyorum. Ama Nev Mekana gidelim beraber. Ne güzel olur. Öte yandan, ne güzel resimler yapıyorsun öyle Esin. Tebrik ederim. Müthiş bir cevheri içinde saklamışsın. Ne mutlu ki şimdilerde fırsat yaratabildin bu yeteneğine. Çok mutluyum senin adına. Birazdan özel olarak bloguna uğrayıp yolladığın yazıya bakacağım. Kaçırmış olabilirim. Kütüphaneler çocukluk anısıdır bizde. Ablamla, Yalova Atatürk İlkokulu'nun yanındaki kütüphaneye çok sık gider, çocuk kitapları okurduk. Kütüphanenin loşluğu, huzuru ve kokusu düşündükçe iyi gelir hala. Şimdilerde Üsküdar'da yeni bir modern kütüphane açıldı. Duymuşsundur belki, Nevmekan Sahil. Hem kafe, hem kütüphane ama böyle yabancı ülkelerdeki gibi konsepti. Ben çok sevdim, ara ara gidiyoruz. Nevmekan'ı duydum. Arkadaşlarım çok övgüyle bahsetti. Ama ben kendime kızıyorum. Buradan kalkıp tatil diye Avustralya'ya gidiyoruz ama İstanbul'a gelince hiçbir şey yapamıyoruz. Çünkü hep işim var. Hafta içi zaten işteyim, hafta sonu da Kuzey'in işlerinin peşinde oluyoruz, dersti, futboldu derken hiç vakit kalmıyor geriye. Hafta içi işi assam içim rahat etmiyor. Tuhaf bir durum yani. Kütüphaneleri ben de çok seviyorum. Hep aylak zamanlarımı hayal ediyorum kütüphane görünce. Bir gün inşallah diyorum. için fotoğraflar ve yazılar bile ne kıymetli.. Açıkçası anlatacaktım da ya, nereden başlasam acaba? Gerçi nereden başlasam konu kitapçıya, kitaba falan geliyor. Bak çok güzel bir pasajı var, onu anlatacağım; kumar sevenlere acayip bir kumarhanesi var; nehrin kenarında, üstünde oturalım da bir kadeh bir şey içelim diyenlere nehri var; yeşillik diyenlere parkları var. Tenhalık ne tuhaf geldi fotoğrafa bakınca, öyle alışmışız ki kalabalık İstanbul'a 🙂 Jane Harper kitabını hep görüyordum ama bakmamıştım hiç, şimdi baktım, eleştirileri oldukça iyi. Yeni fotoları bekliyorum, çok sevgi selam. Bana da çok değişik geldi. Şehirlerde insan yok değil elbette. Nehir kenarı her daim cıvıl cıvıl. Bak orayı anlatmadım daha. Şehrin ortasından Yarra Nehri geçiyor. Etrafı da üstü de bir hayli eğlenceli. Nehrin üstünde tekne-barlar var. Oturmaya yer bulamazsın. Bir de Casino var. Şehrin tüm kalabalığı ve eğlencesi orada. Ama buraların dışında şehrin merkezi dediğimiz yerler akşam oldu sessizleşiyor. Sokaklar sana kalıyor. Güneşin binaların üstünden seke seke ilerliyor. Sen söyleyene kadar Jane Harper'ın Türkçe'ye çevrilmiş bir kitabı olduğunu bilmiyordum. ben kütüphaneyi çok beğenince, üstüne yazarın ilk kitabını da bu kütüphanede yazdığını öğrenince dayanamayıp kitabı aldım. Bana orayı anımsatacak bir şey olsun istedim.


Kısa başlıklarla benim Melbourne 'ümü görmeye ne dersiniz? Melbourne 'de en çok neleri sevdiğimi paylaşıp sonra bir arabaya atlayıp okyanus kenarında seyahate çıkmaya hazırlanıyorum. - Kendi çapımda bir bibliyomanyak olduğumu düşünürsek Melbourne şehrinin kütüphanesini çok sevdiğimi söylemem de bir sakınca yok. İşte, State Library Victoria - Açıkçası irili ufaklı başka kitapçıları var mıdır bilmiyorum ama ben içine girdiğim Dymocks Bookstore'u çok sevdim. Geniş bir alana yayılmış, içinde hem çok güzel hediyelikler var, hem de bir dolu kitap, defter. Merak edenler için adresi burada: Dymocks. - Bizim Melbourne seyahatimiz iki aşamalı oldu. Birinci kısmında iki gece Melbourne'de konakladık. Ardından Great Ocean Road için yollara düştük. Okyanus kenarında iki gün boyunca yol aldık. Ardından Melbourne'e tekrar geri döndük. Avustralya Günü'nü yakaladık. Sokaklarda geçit yapan değişik ülkelerden insanları seyrettik. Ve bir gün yola çıkıp St. Kilda Bölgesine ve St. Kilda Sahiline gittik. Sanırım Melbourne'e gerçek anlamda aşık olmam bu sahili görmemle gerçekleşti. - Pazar yerlerini her zaman sevdim. Melbourne'de de özellikle gitmek istediğim bir pazar vardı: Queen Victoria Market. Fakat ne yazık ki oraya gitmeyi başaramadık. Zamanımız denk düşmedi. Eminim çok güzeldir. O yüzden Melbourne'e gideceklere, eğer benim gibi çarşı-pazar seviyorlarsa Queen Victoria Market'e gitmelerini öneririm. Biz orası yerine kaldığımız otele çok yakın ve çok güzel olan başka bir pazara gittik: South Melbourne Market. Pazarın içinde çok güzel dükkanlar, nefis mangoların olduğu tezgahlar, insanı eve gidip arkadaşlarını yemeğe davet etmeye özendirecek sebzeler, et tezghları falan var. Biz Kuzey'le tazecik istiridyelerden denedik. - Brunetti: Lygon Street Carlton - Pasajlar: The Block Arcade Burası şehir içinde gezidğimiz ilk pasaj. İnsan içine girince bir zaman tüneline girmiş gibi hissediyor. Üstü camlı tavanından ışık pasajın içine doluyor ve renkler canlanıyor sanki. Güneşli bir havada pasajın serinliğine attık kendimizi ama bana yağmurlu bir havada buraya sığınmak da çok güzeldir gibi geldi. - The Block Arcade içindeki çay salonu Hopetoun Tea Rooms'u unutmamak şart. Önünde her daim uzun bir kuyruk oluyor. kuyruğu göze alırsanız, ki alın bence, vitrinden insanı cezbeden bir tatlı seçebilir ya da öğle yemeğini burada yiyebilirsiniz. Bir bardak çay da pek fena bir fikir değil çünkü kendinizi çok aristokrat bir ortamda bulacaksınız. Victoria Dönemi filmlerinden birine girip kendinizi o zamanın kadınları gibi hissetmek için bir fırsat size. - Köpüklü, insana kendini prenses gibi hissettiren içeceklerin dışında ne seviyoruz: Birayı. Ben çok seviyorum. Sizleri bilmem. Hele ki hava sıcaksa, şöyle bir patates kızartmasının yanında buz gibi bir biraya asla hayır demem. Burada de pek havalı, pek kadınsı bir bira buldum. Daha doğrusu Berfu önerdi. Kalorisi az ama pek lezzetli bir bira kendisi. İsmi de pek güzel: Pure Blonde.


Döndüm dolaştım, yine kendimi blogda buldum. Hatırlarsanız ne zamandır blogun alt yapısından şikayetçi olduğumdan bahsedip duruyordum. Sanki çatısından, penceresinden su sızdıran, ne kadar temizlersen temizle bir türlü temiz gözükmeyen, güneş almayan loş bir evde yaşıyor gibiydim. Yazdığım yazılar kafalarına göre font değiştiriyor, canı hangi puntoda olmak isterse o puntoda takılıp kalıyordu. Bir hayli dik başlı bir hal almıştı blogun hali. Açıkçası elimden bu durumu düzeltmek için de bir şey gelmiyordu. Blogun orasını burasını karıştırırken olur da bir hata yapar da bugüne kadar yazdığım her şeyi de kaybederim korkusu yaşadığımdan bir şey de yapamıyordum. Neyse ki sonunda bana yardım edecek birini buldum. "Öyle mi yapsak, böyle mi?" derken tüm kaygılarımı bir yana bırakıp blogumu yenilenme süreci için bir süre yalnız bıraktım. Blog Yazmak kendime verdiğim en güzel hediyelerden biri. Geçmişi geçmişte bırakıyor ve kendime yazdığım yazılar için bir aferin veriyorum. Yazıları tekrar gözden geçirmem, bir blog yazının okunur halde olması için gerekenleri yapmak için de bir senelik bir süre tanıyorum bu blog sahibesine. Her şeyi bir anda yapamayacağımı ve başka şeyler yapmak için de zamana ihtiyacım olduğunu da biliyorum. İçimdeki telaşımı dindirmeye çalışıyorum. Kuzey'le konuşuyorum. İstanbul'un yeni başkanını İnstagram'dan takip ediyorum. Yaz tatili planları kuruyorum; önce kafamda elbette. Kuzey'in bu yaz bizden ayrı geçireceği zamanı düşününce artık büyüdüğünü kabul etmeye çalışıyor, yokluğunu fazlasıyla hissedip bunalıma girmemek için de boşlukları doldurmaya çalışıyorum. Yaşamım, aslına bakarsanız yaşamımız evrim geçiriyor. Ne tuhafmış anne olmak diye düşünüyorum. Sık sık kendi genç kızlık dönemim ve o zamanlar kanatlanıp uçmak için ne kadar sabırsızlandığım geliyor aklıma. Kuzey'i anlamaya çalışıyorum. Olmuyor. Ben de tatil planları yapıyorum. Ben bir ileri, iki geri giderken kitap okuyorum elbette. Şu aralar elimde Michelle Obama'nın kitabı var. Bu kadar hoş bir kadın olmasının yanında, hayatını böyle güzel kaleme alabilmesini de birazcık kıskanıyorum sanırım. Kadınlar güzel şeyler yapınca onlarla gurur duyuyorum. Ne yazık ki gün geçtikçe daha da duygusal bir insan oluyor. Paris özlemim devam ediyor. Neyseki konuyu gerekli mercilere taşıdım, onlar da gereken ilgi ve özeni gösterdiler bu istediğime. Uzun lafın kısası, üç vakte kadar bir Paris seyahati var bize. Belki de Avustralya yazılarından önce bir Paris yazısı yerini alır blogda. Malum bu blogda en çok Paris yazısı var. Merhaba!!! Ne çok zamandır okumamışım seni, utandım. Blogun yeni halini görünce şaşakaldım ama çok beğendim. Güle güle yaz 🙂 Çok tatlı olmuş. Çok hoş olmuş, yepyeni bir başlangıç:) Cesaretinden dolayı ayrıca kutluyorum seni. Ne zamandır istiyordum böyle bir yenilenmeyi. Biraz ihtiyaçtan kaynaklandı. Ama şimdilerde editlenecek bu kadar çok yazıyı görünce gözüm korktu. Günde en fazla üç yazı editleyebiliyorum. Değecek mi bittiğinde? Evet ama ne bileyim. Umarım sıkılmadan, bıkmadan, çok da kendimi yormadan hallederim bu işi 🙂 Teşekkürler yorumun için. Esincim öncelikle yorumun için çok teşekkür ederim. Çok düşündüm, çok istedim ama bir türlü doğru kişiyi bulamıyordum. Benim tek başına altından kalkacağım bir iş değil blogu taşımak. Hem vaktim yok, hem enerjim, hem de yeterli bilgim. Blog yazmak çok iyi geliyor bana. Burası çok emek verdiğim bir yer. Kendimi bulduğum, sevdiğim. Ama ara ara da böyle yeni bir başlangıç yapmama rağmen zamanımı hayata, sokaklara, daha çok yaşama karışmaya mı versem diye düşünüyorum. Bu arada şu an sana cevap yazarken yorumum yorum kutusundan taştı ve ig'de ne demek istediğini daha iyi anladım. Hemen ekran fotoğrafını çekip gerekli merciye iletiyorum demek istediğin şeyi. Çok verimli oldu bu yorum. Ben sana ve yoruma tekrar döneceğim. Önce tüm yazıları editlerim gibi geliyordu. İşe başlayınca korkmaya başladı. Du' bakalım. olduğu kadar modundayım. Sanırım kısım kısım ilerleyeceğim. Önce Paris yazıları gelecek. Sonra diğerleri 🙂 Teşekkürler güzel yorumun için. Çok ama çok öperim seni. Yayin akisinda görünmemesi disinda gayet güzel olmus. Yenilik iyidir. Ben de burada daha mutlu olacakmışım gibi hissediyorum. Daha düzenli, daha yeni... Başlangıçlar, temizlikler iyi geliyor bana.


Great Ocean Road seyahatimizin merakla beklenen kısmı. Avustralya bizim için başlı başına bir macera. Üstüne bir de arabayla çıkılacak bir "road trip" olunca nefesimiz kesiliyor. Ben böyleyim çünkü. En iyi ruh halim yoldaki ruh halim. Pamuk gibi oluyorum, neden yaşadığımın farkında oluyorum. Mutluluğum, başkalarının mutluluğu haline geliyor. Kendimi her daim bir trenin ya da bir arabanın içinde önümden akıp giden yola bakarken hayal ediyorum. Vadiler, sırdağlar geçiyoruz kimi zaman. Denizler, bu yolda olduğu gibi okyanuslar geliyor peşimizden. Ya da biz bir yerlere ulaşmaya çalışıyoruz. Netice mutluluk, yol kenarındaki her bir cisme işlenmiş oluyor. Tek tek topluyorum onları. Biz bu yolu 2 gece 3 günde kat ettik. Kimileri iki hafta bu yol üzerinde ilerlemiş. Demem o ki, bizim kendimize çizdiğimiz yol mutlaka olması gereken yol değil elbette. Gönül isterdi ki Avustralya kıtasını keşfedeceğimiz üç ayımız olsaydı da köşe bucak her bir yeri gezseydik. Ne yazık ki bu yolu yaptıkten hemen sonra Melbourne'e tekrar geri döndük, iki gece daha konaklayıp hayatımızda hep "Ah, ne güzel bir yerdi." diye hatırlayacağımız Tazmanya'ya doğru yola çıktık. Biz şuralarda durarak ilerledik. İlk gün Apollo Bay'e kadar ilerledik. Port Campbell'a gelmek için rotamızdan biraz uzaklaştık çünkü konaklama yeri olarak kendimize burayı seçtik. Ertesi sabah Port Campbell'da uyanıp okyanus kıyısında şirin bir kafede kahvaltı ettik. Hayatımın en güzel kahvaltılarından biriydi bu kahvaltı. Çünkü bir daha bu deniz kıyısında bulunma şansımın olmadığını ve dünyanın bu ucunda tek seferlik bir yolculukta olduğumu biliyordum. İkinci sabahımızda Port Campbell'dan Melbourne'e geri dönüş yoluna geçtik. Yolun her kısmı çok keyifliydi. Şimdi artık rotayı ufak ufak açıyorum. Belki birilerine faydası olur. Sabah araba kiralama ofisinden arabamızı tesim alıp yola çıkıyoruz. Selçuk için stresli bir durum çünkü yol boyunca bize göre ters bir trafikte yol alacak. Arabada alışık olduğumuz yerlerin terine yerleşiyoruz. Yol boyunca önümüzde ilerleyecek olan Hakan'ı takip edeceğiz. Bu durum işimizi kısmen kolaylaştırıyor. Ama yine de hızla akan bir trafikte nerdeyse otuz yıllık bir alışkanlığın tersine hareket etmek zor. Büyük Okyanus Yolu 'nun başındayız daha. Torquay, okyanus yolu üstündeki küçük, sevimli bir kıyı kasabası. Kasabaya uğramadan yol kenarında durup okyanusa ilk merhabamızı vermek istiyoruz. O kadar heyecanlıyız ki, hemen buradaki ilk kumsalda suya girmek istiyoruz. Rüzgar ensemizde aman vermiyor bize. Kumsala inen yol boyunca yürüyor, ayakkabılarımızı çıkarıp kuma ayaklarımızı değdiriyor ve baika bir yerde okyanus merakımızı gidermek üzere yola düşüyoruz. Ne de olsa tatilin başındayız. O an hissettiğimiz duygu bu ve okyanusa girmek için daha çok şansımız olacak. Dalgalı, hırçın okyanusla, sörfçülerin Avustralyasıyla ilk tanışıklığımız. Tepeden sahile inen ahşap merdivenler var. Merdivenlerin başında, kalabalığın arasında durup aşağıya, dalgalara, dalgaların arasında bir kaybolup bir açığa çıkan sörfçülere bakıyorum uzun uzun. Okyanus çocuğu olmadığımızı düünüyorum yine. Okyanus dışarıdan bile ürkütüyor beni. Sesini dinlemek, dalgaların sahile vuruşunu seyretmek çok güzel. Ruha şifa bir yer Avustralya. İnsan ömrüne ömür ekler burada. Bu arada Bells Beach, dünyanın ünlü sörf noktalarından biriymiş. 1962 yılından beri de bu kumsal sörf yarışmalarından birine ev sahipliği yapıyormuş. Ekibin büyük bir kısmı aşağıya inip dalgaları biraz daha yakınan seyretti. Ben, okyanusa biraz daha uzaktan alışmaya çalışıyorum. Bells Beach'de biraz vakit geçirdikten sonra arabalarımıza atlayıp yol boyunca ilerliyoruz. Anglesae, bizimkilerin kendini okyanus suyuna attığı, benim gibi hanımevlatarının da suyu çok soğuk bulup kocasıyla romantik yürüyüşler yaptığı uzun mu uzun bir sahil. Bu romantik kumsal yürüyüşümüz hemen güneş yanığı olarak geri dönüyor bana. Güneş kremini yanında taşımak güneşten korunmanı sağlamıyor demek ki. Sürmek gerekiyor. Omuz başlarımda hafif sızlamalar hissedince iki kutu güneş kremi bitiriyorum ama iç işten çoktan geçmiş oluyor. Great Ocean Road Yoluna düşmeden önce, "Yol üzerindeki deniz fenerine mutlaka uğrayacağız." diye tutturmuştum. Elbette bunu sadece bir tane deniz feneri olduğunu düşünerek söylemiştim. Sonra ortaya çıktı ki benim bahsettiğim deniz feneri başka bir deniz feneri ve o feneri görmek için uzun bir yol yapmamız gerekecek ve bu mümkün değil. O yüzden benim gönlümü hoş etmek için yol üzerindeki bir deniz feneri üzerinde durduk. Hava oldukça sıcaktı. Aşağıda kuru bir toprak yol üzerinde arabaları park edip deniz fenerine doğru yürümeye başladık. Yol üzerinde dur-in- aşağı yürü- tekrar geri dön- arabaya bin şeklinde bir ritüel tutturmuştuk. Çocuklar inip inmemek üzerinde karamsar kaldılar. Güneş tepemizde kızgın bir şekilde bekliyorlar. Kuzey'cik, "Çıkıyorsun değil mi deniz fenerine?" soruma elbette diye cevap verdi. Sonradan duygusal baskı yapacağımı bildiğinden bizimle beraber yürümeye başladık. nefes nefese ağaçlıklı bir yoldan yukarı tırmandık. Açıkça söylemek gerekirse evet. Ama deniz fenerlerinin insanı mutlu eden bir yanı var. Yalnızlıkları, o dik duruşları başkalarına ne ifade ediyor bilmiyorum ama bana mutluluk veriyor. O yüzden deniz fenerinin dibine kadar yürüyemesem de uzaktan seyretmek çok güzeldi. Avustralya'ya gidip bir deniz fenerinin kıyısına ulaştım yani. Burada yol kenarındaki küçük bir girintide duruyor, bol bol fotoğraf çekiyor ve Great Ocean Road üzerinde olduğumuzu resmileştiriyoruz. İlkokul yıllarından beri okuduğumuz dünyanın bir ucundaki, mevsimlerin kuzey yarım kürenin tersi olduğu, evimizde kışı yaşarken orada yazın yaşandığı güney yarım küredeyiz işte! Acıktık. Durmak, okyanusa bakmak, soğuk birer bira içmek istiyoruz. Lorne, durmak için seçtiğimiz kasaba. Yol kenarı park edilmiş araçlarla dolu. Sahil şeridi boyunca park yeri bulamıyor; yolculuğun ilk saatlerinde "Şimdi biz bu ters trafikte nasıl geri döneceğiz?" diye stres oluyoruz. Düz istikamette hareket etmek tamam da trafikte sola dönmek, sağa dönmek, hele ki u dönüşü yapmak bizim açımızdan biraz kafa karıştırıcı. Yol boyunca uğradığımız her yer tur yapan her yolcunun aslında bildiği "sightseeing" noktaları. Bizim unuttuğumuz bir şeyi anımsatılar aslına bakılacak olursa: Doğal güzellikleri. Olduğu gibi kabul edimiş ve saygı gösterilen bir doğa. Okyanus, üzerine şezlogların kurulmadığı özgür kumsalllar, yol üstündeki çalılıklara yerleştirilmiş, "Burada zehirli yılan vardır." tabelaları, yaşamı basite indirmiş insanlar. Teddy's Lookout, yakınlarına arabanızı çekip bir müddet yürüdükten sonra doğayı seyredebileceğiniz noktalardan biri aslında. Yol boyunca böyle bir sürü gözlem noktası var. Aralarında bazıları daha çok dillendirilmiş, daha çok göze gelmiş, daha çok öne çıkmış olsa da aslında hepsi doğanın bir parçası. Apolla Bay, ilk günkü Great Ocean Road Rotamızın son noktası. Burada konaklamaya karar verdiğimiz için Apollo Bay'e geliyoruz. Gün boyunca dur-kalk yapmaktan bir hayli yorulmuşuz. Önce konaklayacağımız eve geliyor ve eşyalarımızı bırakıyoruz. Yemek yesek mi yemesek mi düşünüyoruz. Sonra markete gidip bir şeyler almaya ve bahçenin, yıldızlarla bezeli gecenin tadını ıkarmaya karar veriyoruz. Avustralya'da yılanlar daha fazla dikkat edilen bir başka hayvan daha var: Örümcekler. Mangalda pişirmelik bir şeyler ve şarap alıyoruz. Yanılmıyorsam birkaç bira, bir de gece sohbetine eşlik edecek çekirdek. Avustralya'da geçirdiğimiz en güzel gecelerden biri oluyor. Mangal ateşinde etleri pişirip şaraplarımızı yudumluyor, Güney Kutbu'nda olmanın keyfini çıkarıyoruz. Çocukluğumda tanık olduğum gökyüzü buraya taşınmış sanki. Yıldızlar birbirinin üstüne yığılmış. Şarabın da etkisiyle hülyalı gözlerle gökyüzünü izliyorum. Burada, bu gökyüzünün altında tepemde bir Kuzey Yıldızı olmadığını idrak ediyorum. Samanyolu da yok dünyanın bu tarafında. Hatta burçlar bile farklı. Great Ocean Road üzerindeki ilk günümüz ve gecemizde derin bir mutluluk duyuyoruz. Her şeyi, tüm dertleri, tüm sıkıntıları dünyanın kuzey yarım küresinde bıraktık, güney yarım kürede uzun bir yolculuğun içindeyiz çünkü. Avustralya Yolculuğu'nda konakladığımız otelleri ve diğer küçük ayrıntıları öğrenmek isteyenleri BURAYA alayım. İlk Melbourne intibalarımı öğrenmek ve biraz da edebi Melbourne'ü tanımak için de BURAYA lütfen. Fotoğraflar çok güzel, bize yaşattınız gezinizi. Çok teşekkür ederim, ben de gitmek isterim. Belki bir tatil planı yapabiliriz ailemle. Geldi, geldi fotolar. Dün koyduğumuz zannediyordum ama koymamışım. Fotoları ekledikten sonra güncellememişim yazıyı. Yeni sitenin alt yapısına alışmaya çalışıyorum. Sanırım biraz yavaş ilerliyorum ama artık sizin RSS'lerinizde görüntüleniyorum. Tek sorunum benim sizi hala blogger'dan izliyor olmam. Onun için de bilgisayarıma bir program yüklenecek ve yakında buradan sizleri izleyebileceğim. Avustralya yazısının bir bölümünü yazmış olmaktan mutluyum. Ne turhaf bir şey. Bir yazı yazmanın beni bu derece rahatlatması ve huzur vermesi. Beni izleyebilmene çok sevindim. Fotoları eklememişim şaşkınlıktan. Şimdi ekledim. Yavaş ama emin adımlarla ilerliyorum. Ah o yolda olmanın dayanılmaz cazibesi. Tatil burnumda tütüyor. Paris'ten yeni geldik. Üstünden bir hafta geçti ama hiç gitmemişim gibi sanki. Bu ne yahu? Avustralya özeldi ama. Geriye bakıp derin derin iç çekiyorum. En çok huzur duygusu aklıma gelen. İnsanlar mutlu. Burada yaşamaktan, kendi içimde iç sıkıntılı Özlem'i taşımaktan yoruldum. Para, pul tamam da huzurun yerini hiçbir şey dolduramıyor.


Yakama yapışmış ve vazgeçmek istemediğim bir huyum var: Kitapların içinde hayat bulan şehirleri ve o şehirleri bana canlı kılan roman kahramanlarının ayak izlerini takip etmek. Bir kitabı okurken sokakları, başka türlü karşılaşacağımı düşünmediğim esnaf lokantalarını, kafeleri, üstüne hikayeler adanmış yemekleri not ediyorum. Bazen kapısının önüne geldiğim köhne kafenin içinde tadına baktıklarım şaşırtıyor, bazen de yedikleriminde aradığım lezzeti bulamamaktan hayal kırıklığına uğruyorum. Birkaç yıl önce okuduğum bir kitabı senenin ortasında o yılın kitabı ilan etmiştim: Carlos Ruiz Zafon'un Rüzgarın Gölgesi adlı kitabı. Kitaptan öylesine etkilendim ki, oğlumun Camp Nou'yu görme isteğine kendi merakımı da ekleyip, uçak biletlerini aldım. Böylece yanımıza Camp Nou'yı görecek bir çocuğun heyecanını, yeme-içme notlarını ve hafif bir valizi alarak yola çıktık. Kitabı okuyanlar Daniel Sempere'yi, kahramanımızın kitabevi sahibi babasını, en yakın dostları Fermin Romero de Torres'i ve her kitapseverin aklını başından alabilecek Unutulmuş Kitaplar Mezarlığı'nı hatırlayacaklardır. Kitabın içinde anlatılan mekanları, Franco döneminin izlerini taşıyan meydanları haritamda işaretlerken Barselona'da Rüzgarın Gölgesi kitabının çoktan turistik bir aktivite haline geldiğini gördüm. Birçok tur şirketi iki saati kapsayan yürüyüş turlarıyla sizleri kitabın dünyasında gezdiriyor. Bir kitabın bir şehre böyle turist çekiyor olması çok hoşuma gitti. Benimle birlikte bu turu yapmak isteyenler için haritayı ekliyorum. Rüzgarın Gölgesi haritasını edinmek isteyenler buraya! Haritada başlangıç noktası olarak Passaig de Gracia'da bulunan Casa Batllo verilmiş. Gaudi'nin en güzel yapıtının olduğunu düşündüğüm bu evi daha önceki gidişimde ziyaret emiş, güzelliği karşısında ağzım açık kalmıştı. Ne Sagra de Familia ne de Park Güell; Casa Batllo bana içeri adım atana ensesinde hissettirdiği sıcak nefesiyle yaşayan bir canlı izlenimi vermişti. Bu gittiğimizde de bir gece vakti geçtik önünden. Evin tüm ışıkları açıktı ve şaşkınlıkla izlediğim bir kokteyle ev sahipliği yapıyordu. Unesco Dünya Mirası Listesi'ndeki bir yerin bu şekilde kullanılıyor olması nedense beni üzdü. Şimdi kendinizi bu evin önündeymiş gibi hissedin. Gece çoktan çökmüş ve Gaudi'nin yıllar önce tasarladığı sokak lambaları yanmış. Daniel'ın peşinden fark edilmemeye çalışarak denize doğru ilerliyorsunuz. Eğer bu noktaya gelir, güneye Plaza de Cataluna'ya doğru yürüyüşe geçer ve Puerto del Angel'e doğru ilerlerseniz, Daniel'ın Lain Coubert tarafından takip edildiği limana doğru yürümüş olursunuz. Biz buradan haritada işaretlenmiş olan ikinci noktaya gittik. Gittiğimiz yer yaşlı Sempere ve oğlunun kitapçısının ve üst katında olduğu sokaktı; tabii burada gerçekten ne bir ev ne de kitapçı var. Yazar bu sokakta hayalinde bir ev yaratmayı uygun görmüş. Biz de sokak içinde eve ve kitapçıya yakışabilecek binaları yarattık. Gariptir ki, herkesin uygun gördüğü ev başka bir binada oldu. İlk sağdan Calle Santa Ana 'ya doğru içeri girerseniz, hayali Sempere & Sons kitapçı dükkanının olduğu sokağa varacaksınız. Daha sonra Santa Ana Sokağı'nda sola dönüp Ramblas'ya çıkın. Ramblas, İspanyolca bulvar demek. Bulvar üzerinde limana doğru kalabalığın içinde yürürken kendinizi bir karnavalda gibi hissediyorsunuz. Yol boyunca çiçek satıcıları, kuş kafesleri satan kiosklar, performanslarını sergileyen sokak sanatçıları, güneşin altına serilmiş masalarda içkilerini yudumlayan turistler eşlik ediyor size. Barselona hem güneşiyle hem de insanın içine işleyen rehavet havasıyla sanki daha basit bir yaşam sunuyor ziyaretçilerine... Opera Binası'nın önünden geçiyoruz ve kitapta yazdığı gibi Daniel'in bir gece Unutulmuş Kitaplar Mezarlığı'nı ararken bizim gibi bu yolu adımladığını hayal ediyoruz. Bir müddet ileri geri sokağı arşınladıktan sonra, Opera Binası'nın duvarının bittiği yerde saklanmış, gizli bir geçit gibi duran kemeri farkediyoruz. Dar sokağın iki yanında yükselen binalar, sokağın içine güneş ışığının girmesine izin vermiyor. Sahiden tenha, ürkütücü bir ara sokak burası. Kemerin atından geçtikten sonra, sol tepede sokağın ismini taşıyan levha görünüyor. Sokağın ismini Ramblas üstünde görme şansımız yokmuş, o yüzden fark edememişiz. Hepimiz aynı noktada birleşiyoruz. Evet, üzerinde zamanın izlerini taşıyan ahşap, büyük bir kapıyla karşılaşmayacak ve ne yazık ki o kapıyı içeri doğru itme şansını bulamayacağız; ama yazarın böyle bir kütüphane için olmasını hayal ettiği sokak tercihi çok doğru. Unutulmuş Kitaplar Mezarlığı, Barselona'nın bir yerinde yaşıyorsa eğer, o sokak ancak Arco del Teatro Sokağı'dır. Ramblas üzerinde limana doğru ilerlerken, trafiğe kapalı yürüyüş alanından ayrılarak yolun sağında yürü. Tiyatro Binası'nın bittiği yerde, dar bir kemerin altına saklanmış sokağı göreceksin. Kemerin altından geç, sağda seni bekleyen Calle Arco Teatro sokağı levhasını göreceksin. Barselona'nın en güzel meydanlarından birine geldik: Plaza Real. İçinde saray misali gösterişli binaların bulunduğu bu alımlı meydandaki evlerden birinde Clara ve zengin kitap koleksiyoncusu Barcelo'nun yaşaması bir yana, benim için en önemlisi Daniel'ın burada Fermin'le tanışmış olması. Unutmadan eklemekte fayda var: Palmiyelerin çevrelediği meydanın ortasında duran ağaç şeklindeki iki sokak lambası Gaudi'nin Barselona için yaptığı ilk eserler olma özelliğini taşıyor. Romanın can bulduğu sokakların arasındayız şimdi. Dünü ve kitabın geçtiği Franco dönemini bugüne olduğu gibi taşıyan gözalıcı binalar, nar sokaklar oldukları yerde duruyorlar. Güneş ışığında adımlanan sokakların geceye yansıyan aksi gerçekten görülmeye değer. Ferran Sokağı'na açılan kemerin altından Plaza Real Meydanı'nı terkedin. Jaume I'e doğru ilerleyin. Binaların yanlarından sarkan sokak lambalarının eşliğinde, mağazaların olduğu caddeden ayrılıp, Gotik merkeze varacaksınız. Kitabın yazarının Santa Lucia Bakımevi'ni yaratırken nereden ilham aldığını öğrenmek istiyorsanız, Santa Maria del Mar Kilisesi'nin olduğu meydana gitmeniz gerek. Bu kilise bana soracak olursanız Barselona'daki en güzel kilise. Kiliseni olduğun meydan küçük ve insanın içini ısıtacak kadar sevimli. Kilisenin arkasındaki Moncada Sokağı antik saray kalıntıları ile geçmişten izler taşıyor. Bugüne dönecek olursak da, herkesin övgüyle söz ettiği sandviçleri, atıştırmalıkları ve özellikle tatlılarıyla ünlü Bubo'nın burada bir şubesi var. Sokağa atılmış masa ve sandanyeler kilisenin hemen karşısında. Buraya kadar gelmişken, Bubo'nun tatlılarını bir de bizim denememiz lazım. Calle de L'Argenteria sizi Santa Maria del Mar Kilisesine çıkaracak. Kilisesenin arkasında antik kalıntıların olduğu Calle Moncada 'na göz atmayı unutmayın. Gotik Merkezin kalbini attığı yere ulaşmak için geriye dönüyoruz. Calle de la Princesa'yı takip ediyoruz. Calle del Call ve Calle Freneria'nın köşesinde minik bir kırtasiye dükkanı göreceksiniz. Kitabın başında Daniel'a sahip olduğu takdirde yazabileceğini hissettiren Victor Hugo'nun dolma kalemi gibi, burada da kalemler, defterler ve birbirinden güzel eşyalar bulunuyor. Kimbilir belki bir Montblanc Meisterstück almanın vakti gelmiştir! Calle Freneria sizi Barselona'nın başka bir katedralinin önüne çıkaracak. Katedralin basamaklarında Antoni Fortuny ve Sophie Carax ilk kez buluşmuşlardı. Basamaklarda oturabilir, küçük meydanda dolaşan güvercinlere çantanızdan çıkardığının atıştırmalıklardan sunabilirsiniz. Biz öyle yaptık! Unutulmuş Kitaplar Mezarlığı'nın bekçici Isaac'ın kızı Nuria Monfort burada yaşıyordu. San Felipe Neri Meydanının insana sunduğu yalnızlık ve huzur hissinden sıyrılıp, günümüze dönmekte fayda var: zira karnımız acıkmaya başladı. Hem öğleden sonranın ilk saatlerinde kendimize küçük bir ziyafet verelim, hem de rüştünü ispat etmiş bir restoranın kapısından içeri adım adalım. Els Quatro Gats, Picasso'nun menünün üstündeki resmi yaptığı ve akşamları arkadaşlarıyla buluşup hem yemeğini yiyip, hem de sohbet ettiği restoran. Daniel ve Fermin öğlen yemeklerini bu restoranda yiyorlardı. Bir yazarın izinden çok bir kitabın izinden gitmek çok daha çekici geliyor bana. Yazını zevkle okudum. Nasıl keyifli bir seyahat bu. Ben de Lizbona Gece Treni kitabına bayılmıştım ve o kitabı okuduktan sonra Lizbon'nu görme isteği duydum. Gittim ve kitap kahramanının dolaştığı sokaklarda dolaştım. TRT 'nin eski yayınlarından bir program var Kentler ve Gölgeler diye. Tam sana göre tam bana göre bir program. Bir yere giderken o program bölümleri arasında gideceğim şehir varsa yeniden izliyorum. En son Madride gittik birkaç ay önce. O program bölümlerinden birini de Buket Uzuner sunuyor. Don Kişot'un izinden Madrit'i geziyor. İzlemediysen mutlaka izle çok güzel programlar. Artık böyle programlar yapılmıyor. Gerçi TRT 2 nin açılmasıyla yapılmaya başlanmış galiba ama ben daha TRT 2 kanalını bulamadığımdan ve 17 yıldır TV açmadığım için yeniden açmaya pek hevesim olmadığından izleyemedim henüz. Kentler ve Gölgeler'i de internette yayımlanmış bölümlerinden izliyorum. Sevgiler....


Günlük hayatımda cebimde hayallerle geziyorum. Biraz ata sporu gibi bizim evde hayal kurmak. Sanırım onlarsız yaşamıyorum, hayaller olmadan amaçsız hissediyoruz kendimizi. Çünkü bu seçimi kendisi yapmamıştır. Onun yerine bu seçimi başkası yapmıştır. Yeni bir zar atılmış, siyah madeni makineden yeni bir loto bileti çıkmıştır. Şans oyunlarıyla, rastlantılarla ve bitip tükenmez bir kargaşayla dolu dünyada talihin yeni bir cilvesinden başka bir şey değildir olanlar. Kendi hikayemin kahramanı olan ben, rastlantılarla ilgili bir kafa karışıklığı içindeyim. Paul Auster kitaplarından birini elime almışsam ve okumak için huzurlu bir köşe arıyorsam işler biraz karışık demektir. Kendisi yakın dostum olur. Hiç tanışmadık şimdiye kadar. Belki duymuşsunuzdur, bizim ülkemiz gibi demokratik olmayan ülkelere gelmeyi reddediyor kendisi. İyi de yapıyor bence. Kısa bir süre sonra kısmetse New York'ta olacağız. Brooklyn taraflarına geçmeyi, sokaklarında dolaşmayı ve kafelerinde oturmayı düşünüyoruz. Sunset Park'ı tam da bu zaman okumamın kendime göre belli sebepleri var. Bir kere kitap Brooklyn'de geçiyor. Paul Auster da burada yaşıyor zaten. Evrene, -eğer beni duymaya niyeti varsa-, bir mesaj gönderiyorum. Elimde Paul Auster kitabı ortalık da dolaşıp duruyorum. Kitabın satır aralarında gizli rastlantılara övgü niteliğindeki tüm metinlerin altını çiziyorum. Hayaller kuruyor ve belki Paul Auster'a rastlamanın hayatımın güzel rastlantılarından biri olacağına inanıyorum. Rastlantıların hayatımızı şekillendirdiğine inanan Paul Auster'a küçücük bir mesaj yolluyorum: Brooklyn'de bir kafede karşılaşsak ne güzel olur. Ben bir şey yapamam. Evet, yapamam. Paul Auster hayaliyle dolu bir başka yazımı okumak için BURAYA tıklayın lütfen! Birlikte kahve içmeyi teklif ederdim. Kabul etme ihtimali bile harika bir sohbetin ilk adımı olurdu. Madem hayallerden gidiyoruz, neden olmasın. Sevgili Özlem, benim tunalıda yürürken karşıma Buket Uzuner çıkmıştı. Kendisini de kitaplarını da severim. Sıcacık bir kadındır buna güvenerek yanına gittim. Çünkü kitabını sevdiğin bir yazarın kendisini sevmeme ihtimalin de çoktur ve ben yazarları sanatçıları tanımak istemem. Tanışlığım sevdiğim eserleriyle sınırlı kalsın isterim, hayal kırıklığına uğramaktan korkarım. Neyse yanına yaklaşıp kendimi tanıttım, biraz sohbet ettik. Biraz ayak üstü biraz da yolda azıcık yürüyüşüne eşlik ederek. Kendisi bir dönem Ankara'da yaşadığı için şehri hep sevdiğini söyledi. Yaşadığı eve gittiğini bahçesindeki ağaca sarıldığını anlattı. Böyle birşeyler konuştuk.... Dediğim gibi normalde pek heveslenmiyorum karşılaşmalara, kitap imzalatmak gibi bir alışkanlığım da yok. Bazen söyleşilere gidiyorum, çıkışta kitap imzalatma kuyruğuna falan girmeyip ayrılıyorum. Cumartesi günü Mine Söğüt'ün Ankara'da Mülkiyeliler Birliğinde söyleşisi olacak. Kısmetse gideceğim. Müsait olanları beklerim. Sevgiyle kal.. Aylin.. Ama gitmeden önceki düşüncelerimi, Brooklyn gezisini ince ince planladığımı, trenden indikten sonra meraklı meraklı etrafa bakındığımı ve hemen istasyonun karşısındaki meydanda bir "Farmers Market" kurulduğunu gördüğümü hatırlıyorum. Nefis bir elma suyu içtiktik. Ben de seninle aynı şeyi düşünüyorum. Ben de sevdiğim yazarların yanına pek gitmeme taraftarıyım. Bir yazarın yazdığı satırlara sevda duymak, kendisine duymaktan daha anlamlı. Kaldı ki Paul Auster, demokrasi olmadığını düşündüğünden Türkiye'ye gelmeyi reddeden bir yazar. Yine de kitap raflarının arasında gezinirken bir kitabın üstüne eğilmiş bir Paul Auster hayallerimin baş köşesinde. Umarım uzunca yaşar, daha nice kitaplar bırakır bu dünyaya. Ursula'nın aramızdan ayrılıp gitmesini hala kabul edememiş bir hayalperest var burada. Mine Söğüt söyleşi eminim çok güzel geçecektir. Sanat, ruha gıda tek şey bence. İnsan sanatsal bir organizasyondan çıkınca hafiflemiş hissediyor kendini. Sevgiler yolluyorum sana ve yorumun için çok teşekkür ediyorum. Bana da öyle geliyor. Zaten sadece bir hayal olarak kaldı. Blogda Brooklyn gezimizi anlattım mı blmiyorum. Anlatmak istediğim çok şey oluyor ama ben yetişemiyorum. Unutuyorum, yazamıyorum. Gittiğimizde Brooklyn'de gezinmiş, Paul Auster'ın kahvaltısını yaptığı yerlere uğramış, kitapçıda dolaşmıştık.


Özgürlüğü yolda olmak diye tanımladığım, değişik cümleler içinde sık sık kullanıp önüne koyduğum çocuk tam bir evcimen aslında. Her seyahatin sonunda evin kapısından içeri, "Evde olmak ne güzel!" diye giren bir çocuk. Ve ben şimdi o çocukla birlikte Güney Yarımkürede Avustralya'da okyanus kıyısı boyunca yol alıyorum. Bu blogu yazarken ben de ona büyüdük. Ne çok dert yandım size değil mi annelik telaşlarımla ilgili. 😀Çocukların her biri bizim ardımızdan kalkıyor. Evin ikinci katındaki mutfağa mısır gevreği falan bırakılmış ev sahibi tarafından. Kahvaltı yapmak yerine atıştırıyor, birer kahve-çay içip yola düşüyoruz. Büyük Okyanus Yolu üzerindeki ikinci sabahımızdayız ve hala yapacak çok şey var. Apollo Bay'den ayrılmanın vakti geliyor. Akşam arabalardan indirdiğimiz eşyalarımızı geri yüklüyor, evin önünde birkaç anı fotoğrafı çekiyor ve buraya bir daha gelme ihtimalimizin ne derece zayıf olduğunu bilerek biraz hüzünle ayrılıyoruz. Bir gece önce de biralarımızı içerken sohbetimize bir hayli hüzün eklemiştik zaten. Yıldızlarla bezeli gökyüzüne bakmış, çocukluk anılarımızdan bahsetmiştik, biraz da çocukluğumuza dönmüştük sanırım. İtiraf ediyorum: Benim için bu yolculuğun en güzel duraklarından biri doğal bir park içindeki "TreeTop Walk" denilen gezi. Size keyifle bu gezinin ayrıntılarını anlatacağım ama meraklıları için buraya birkaç link bırakayım da gidecekler için faydalı bir şey yapmış olayım. Great Otway National Park "Tree Top Walk" yapmak isteyen arkadaşlar BURAYA lütfen. Apollo Bay'den sonra bir miktar yol alıp arabanın içinde bolca yılan geyiği yaptıktan sonra parka vardık. Arabaları park edip biletleri alacağımız merkeze doğru yürüdük. Hava bir hayli sıcak ve nemliydi. Biletlerin satıldığı yer aynı zamanda büyük bir hediyelikçi, mini bir restorandı. Köşede sadece kahve satan bir tezgah vardı. Biraz içeride dolaşıp hediyelik eşyalara baktıktan sonra tuvalet ihtiyaçlarımızı da giderip bizim ergenlere birer latte ısmarladım. Biz buraya gelmeden önce Kuzey'in Avustralya ilgili en büyük endişesi yılan olayı idi. Yani bizim oğlana, "Yılan mı yalan mı?" derseniz vereceği cevap yalan olur. 😜 Ormanın içlerine doğru ilerlemeye başlamadan az önce de, "Şimdi yılan vardır bu ormanda!" diye söylenip duruyordu. Ben de her zamanki rahat tavrımla, "Oğlum! Yılan bizi ne yapsın? Sese gelmez zaten yılan." diye güya rahatlatıyordum. Büyük Okyanus Yolu : Dikkat yılan var. Oğlanın İngilizce bildiğine kahrettim o an. Tavrıma devam ettim etmesine ama annelik yine de başka bir şey olmalı ki ben de tuhaf şekilli bir jeton düştü. Babaanne/ Anneanne hikayelerinden biriydi aklıma gelen. Hani şu zamansız hikayelerden. Adamın içine uyurken yılan kaçmış da, hemen yanında süt kaynatmışlar da yılan sütün kokusuna çıkmış falan da filan. Neden süt kaynatmışlar peki? Yılan süt kokusunu çok severmiş de ondan. 😎 Oğlumu resmen elinde bir bardak sıcak sütle bildiğin Jungle'ın içine salmıştım. "Oğlum, bitiremedin mi sen elindeki kahveyi? Yeter içtiğin!" diye atarlanıp aldım elinden kahveyi. Allah biliyor ya, benim de içim biraz pır pır oldu. Yılan falan, ne işim vardı benim ormanın içinde? Bu blogger'ın o diğer havalı bloggerlar gibi bir gün köpekbalığı dalışı, bungee jumping falan yapması zor işin özü. Ben daha ormanın içinde yürüyemiyorum korkmadan. Patika boyunca konuşarak, ağaçların arasına bakarak yürüdük. Selçuk, "Eee, tamam da orman işte. Bu kadar parayı ormanın içinde yürütmek için mi aldılar?" derken, TreeTop Walk denilen aktivite önümüze çıktı. Çelik konstrüksiyondan yapılma bir yürüyüş yolu kıvrılarak ağaçların tepelerine doğru çıkıyordu. İşte bu olay, hayatımda yaşadığım en güzel şeylerden biriydi. Ormanın kalbine yukarıdan bakmak nefisti. Umarım Avustralya taraflarına yolu düşen herkes benim hissettiğim mutluluğu hisseder. 🍀 "Avustralya'ya gitmeden önce ne yapalım?" diyenler BU YAZIYA, 🍀 Melbourne ile ilgili düşüncelerimi öğrenmek isteyenler BURAYA, 🍀 Kahveden bahsettiğim Melbourne yazısı için BURAYA, 🍀 Melbourne'ün sevdiğim EN, EN, En Şeylerini okumak için BURAYA, 🍀 Büyük Okyanus Yolu ile ilgili bu yazının başını okumak isteyenler de BURAYA tıklasın lütfen. Metehan herhalde yılan yuvası arayıp dururdu orada. Yılan delisi. Bayıldım o tepedeki yollara, harika olmalı. İlgili yazılara link vermen harika olmuş. Selam Özlem, TreeTop Walk gerçekten güzel görünüyor. Öyle ormanın kalbinde olmak, ağaçlara çalı muamelesi yapmak falan hoş olmuş. Yapabilen için tabi... Yükseklik korkusu olan ben, fotoğraflara bakarken bile ürperdim, o ayrı. Annelik hallerini çok sempatik buluyorum bu arada, belirtmeden geçmek istemedim. Yine keyifle okudum gezinin bu bölümünü. Paylaştığın için teşekkürler. Kasmamak lazım ama nasıl? Bilmiyorum. İpin ucunu bir türlü bırakamıyorum.


Büyük Okyanus Yolu Rotası devam ediyor. Artık sona yaklaşıyoruz. Melbourne dönüş yolundayız. Ağaçların tepesinde bolca vakit harcamış olmalıyız. Geriye dönüp bakınca zamanı ve mekanları yerleştirmekte zorluk çekiyorum. Buradan gece konaklayacağımız Port Campbell'a gittik. Acıkmıştık. Bir yerlerde, -mümkünse deniz kenarı bir yerde-, yemek yemek, biraz keyif yapmak istiyorduk. Genellikle kalabalıklara alışmış bizler için Avustralya fazlasıyla sakin geldi. Şehirler için bile öyle düşünürken şehirden uzaklaşıp yazlık mekanlara doğru yol aldıkça sakinliğin daha da arttığını fark ettik. Port Campbell'da yemek yemek için sokak boyunca yürüdük. Malum güzel bir yerde yemek istiyorduk. Hoşumuza giden ilk yerde bir müddet boş boş oturduk. Gelen giden olmayınca servisin daha açılmadığını, saat 17.00'den sonra yemek siparişi verebileceğimizi öğrendik. Bulduğumuz ikinci yerde ağzımıza layık bir yemek yoktu. Deniz kenarındaki restoranda da mutfak daha açılmamıştı. Türk alışkanlığı ile denizin karşısına kurulmuş bir mekan bulmak, postu oraya sermek, biraz yemek yemek, ardından da bir bira içmek istiyorduk. En sonunda önünde martıların mesken tuttuğu fish & chips'ciden içeri girdik. Fast food bir kızartmacıydı burası. Yağda kızarmış balık, karides, kalamar ve patates vardı. Avustralya'da balığın yanına devasa patates kızartmaları veriyorlar. Bizde siparişlerimizi verdik. Sıramız gelince balığımızı, patates kızartmamızı aldık, kağıdın üzerine rızkımızı serip yedik. Port Campbell'da kaldığımız ev muhteşemdi. Önceki yazılarda kaldığımız evleri uzun uzun anlatmıştım. İşte LİNKİ burada. Evin içi o kadar zevkli döşenmiş ve her şey o kadar incelikle yapılmıştı ki evin bir AIRBNB evi olabileceğine inanamadık. Nihayetinde sohbetle, birayla geceyi geçirdik ve sabah bir önceki akşamdan gözümüze kestirdiğimiz deniz kenarındaki bir kafede kahvaltımızı ettik. Benim için en güzel kahvaltılardan biriydi. Bir de Tazmanya'da bir kahvaltı mekanımız var. Orası da bir daha gitsem, yine gideceğim yerlerin başında geliyor. Sabah kahvaltısında yine yumurta ve çeşitlerini yedik. İki demlik çay içtik ve ardından dönüşte duracağımız durakları da düşünerek Melbourne'e doğru yola koyulduk. Dönüş yolumuzdaki her bir nokta doğal güzellikleri ziyaret ettiğimiz, okyanusa selam verdiğimiz, rüzgarın sesini dinlediğimiz yerler oldu. Port Campbell'dan çıkınca önce biraz daha ileriye gezinin zirve gezi noktasına doğru hareket ettik: Twelve Apostles. Tahta merdivenlerden aşağı inip nihayet kumsala ayak bastık. Okyanus artık alışkın olduğumuz üzere hırçındı. Dalgaların ve dalgalara karşılık veren rüzgarın sesini dinleyip yola devam etmek için merdivenlere yöneldik. Giden herkesin hakkını teslim ettiği gibi Twelve Apostles ve Gibson Stairs bu yola çıkanların mutlaka uğraması gereken bir durağı. Twelve Apostles: Bunca yol senin için. Buradan ayrıldıktan sonra tekrar geldiğimiz yöne Port Campbell'a yöneldik. Artık Melbourne'e dönüş yoluna çıkmıştık. Dönerken uğrayamadığımız diğer yerlere birer birer uğradık. 🍀 "Avustralya'ya gitmeden önce ne yapalım?" diyenler BU YAZIYA, 🍀 Melbourne ile ilgili düşüncelerimi öğrenmek isteyenler BURAYA, 🍀 Kahveden bahsettiğim Melbourne yazısı için BURAYA, 🍀 Melbourne'ün sevdiğim EN, EN, En Şeylerini okumak için BURAYA, 🍀 Büyük Okyanus Yolu ile ilgili bu yazının başını okumak isteyenler de BURAYA tıklasın lütfen. Güzel bir gezi olmuş Özlem. Hem de genç yaşta, sağlık yerindeyken uzak bir yeri görmüş oldunuz. Bir yerde tavsiye edeceginiz bir sey olursa yazin dedigini hatirliyorum. Kategoriler cok guzel, ozellikle mesela okumak istedigin seyahatlere ulasmak acisindan ya da kitap yazilarina. Ama olsaydi guzel olurdu diye dusundugum bir sey arsiv olayi. Bu blog formatinda olabiliyor mu bilmiyorum ama ben bazen o arsiv kisminda herhangi bir yilin, herhangi bir ayini tiklayip, basliklardan secip secip okumayi sevdigim icin arsiv kismini ariyorum. Bir de belki vardir ama ben goremedim, site icinde arama kismi. Bazen daha once yazdigin yazilardan birine donmek istiyorum, yazinin basligini tam olarak bilmeyince aklimda kalan anahtar kelimelerle o yaziyi bulmak arama cubugu ile cok pratik oluyor. Seyahatinizi büyük bir keyifle izliyorum. Benim favori çiftimsiniz. Çağrının ig adı ne? Yaz da ben de sizi takip edeyim. Belki senden daha sık haberdar olurum böylelikle. Ekmek olayına gelecek olursak, Tenceresi özel. Markasını yazarım sana. Yoksa fırın bildiğin fırın. Siemens bizimki. Bak tencerenin linkini koyuyorum buraya, bir bakın. Ama bana sorarsan kıtanın her yanı doğallıktan sebep zaten çok güzel. Artık bir seyahatte doğal güzellikler arıyorum. Öyle yorulmuş ki ruhum, biraz durmak ve dinlenmek istiyor. Çok öpüyorum seni ve sana da Talin'de güzel bir tatil diliyorum.


2019 yazı bitti bile. Hayatımın en hızlı yazlarından biriydi. Şimdi arkasından bakıyorum öylece. Yaz mevsimi bitmek üzere. Sonbahara bir şey kalmadı. Bizim yaz da tatillerin ardından sona yaklaştı. Birkaç gün sonra okullar açılıyor. Bu seneye dair anlatacak çok şey var aslında. Şubat ayındaki Avustralya tatilini anlatamadım bile sizlere. Vakti yettiremedim. Oysa Avustralya'yı anlatmayı çok istiyorum. Hem unutmamak için hem de orayı bir de benden dinleyin diye. Kuzey'in uçmaya başlayacağının ilk belirtileri bu sene kendini gösterdi. Çalışma kampı, yaz okulu, workshop'lar falan derken ondan ayrı kalmaya alışamasak da kabullenmek zorunda olduğumuzu öğrendik. Bu his bize hiç iyi gelmedi. Muhtemelen üniversite için evden uzaklaşınca evin içi tamamen boşalacak. Bordo'yu size anlatsam bol bol yediklerimden bahsederim sanırım. Kavurucu yaz sıcağında tırmandığımız kaleler, Ortaçağ kasabaları gibi görünen yerleşimler, uzun saatler süren yemekler, hayatın akışına kendini teslim etmiş olan insanlar. Belki bu anlattıklarım başka bir yazının konusu. Kısmet deyip kendimi bir türlü bırakamadığım zamana teslim ediyorum yazıp yazmama işini. Uzun zamandır yazmayınca yazmayı unutuyor insan. Kelamın neresinden tutacağını bilmiyor. Eli klavyeye yakışmıyor. Benimki de o hal. İki gün oldu Amerikadan geleli. Uzun yollar çıktı bu sene falımda. Ne güzel oldu. Chicago'ya, ardından da Boston'a gittik. En güzeli her türlü şirretliğine rağmen New York'a varmaktı. Hepimiz derin bir nefes aldık. Sevdiğimiz parklarda uzun uzun oturup piknik yaptık. Daha önce uğradığımız yerlerde yemek yedik. New York'un tıpkı bir metres gibi nasıl paramızı tükettiğini gördük. 😎 Eh, biraz kızdık. Daha önce yazılmış ama umut ve sevgi dolu bir New York yazısı okumak isterseniz BURAYA, New York'ta geçirdiğim bir kitapçı gününü okumak isterseniz BURAYA, Şehrin en güzel müzesini okumak isteyenler BURAYA tıklayıversin. Hayat zor aslında en önemli mesele sağlık. İnsan hastanelere düşünce kendisinin veya yakınlarının sağlığı bozulunca sorun olarak gördüğü pek çok şey önemsizleşiyor. Aslında ülke olarak pek çok sorunumuz var kafaya takılmayacak gibi değil. Çünkü çocuklarımızın geleceği karartılıyor gün ve gün. Bunların yanında insanların attığı kazıklar, yaşattıkları hayal kırıklıkları hiç birşey. Yaşarken üzülmemek elde değil biliyorum. Ama son bir ayımı babamın rahatsızlıkları ameliyatı v. s ile çoğu hastanede geçirdiğimden emin ol çevremizdeki insanların bize yaşattıklarının ne kadar önemsiz olduğunun bugünlerde oldukça farkındayım. Sevdiklerine başta ailene çok yakınlarına sarıl sımsıkı gerisini boşver. Herkes hakettiğini yaşasın. Gezmek kitap okumak bunlar müthiş şeyler. Bunları yapabilmek bile mutlu olmaya yeter. Sevgiyle kal.. Aylin Kurhan.. Bir gün doğru yolu bulacağım inanıyorum. Beni en çok üzen heyecanlarımı yitiriyor olmam. Oysa kendimce hikayesi olan birkaç kitap aldım New York'tan, Elias Cannetti'nin anıları yayınlanmış, Simone'cuğumun Nelson Algren'le mektupları yeniden basılmış. Bunlar benim eski heyecanlarımdı. Pırlanta yüzük gibi paylaşırdım eskiden aldığım her bir kitabı, seyrettiğim her bir filmi. Yine öyle olsun istiyorum. Kalbimin eski ritmine geri dönmesini bekliyorum. Yine ve heyecanla. Ama gezmek bize gerçekten çok iyi geliyor. Hele ki bazı geziler hiç unutulmuyor. Amerika seyahatin ne güzeldi. Öncesinde de şu Bordo gezisi, bence de harika bir bonus olmuş size. Fransa'nın güney kıyılarını ben de çok beğendim. İnsan beğendiği yerlere yeniden yeniden gitmek istiyor. Ve bir de senin kaleminden gezmek o yerleri nasıl güzel. Yazılarını hep severek okuyorum. Kuzey'in yolu açık, her şeyi gönlünce olsun. Evlatlar mutlu olunca, anne babalar da mutlu olur 🙂 Bugün günlerden Cuma! bak hep beklediğin haftasonu da geldi artık. Şimdiden keyfince güzel bir haftasonu dilerim. Sevgilerimle Özlemcim. Çok teşekkür ederim Esin güzel dileklerin için öncelikle. Güzel yanlarım var elbet ama kötü yanlarım da var. Her şey çok düzgün olsun istiyorum, hemen olsun istiyorum, sonra hiçbir şey askıda kalmasın istiyorum, sabırsızım ve hırslıyım. Bu saydıklarımın hepsi yan yana gelince iş hayatı benim için hep bir meydan okuma oluyor. Kafam çoğunlukla işle dolu oluyor; Yapılacaklar, gidilecekler, yarım bırakılıp tamamlanması gerekenler, ödemeler, alacaklar, çalışanlar, kurum ve kuruluş işleri.... Güzel şeylere vakit kalmıyor işin koşturmacasından. En çok tatilin tadını hak ettiğim gibi çıkarmadığıma üzülüyorum. Kendi kendime işkence yapıyorum bazen. Gidişimi makul sebeplere bağlamaya ve vicdanımı rahatlatmaya çalışıyorum. Sana da nefis bir hafta sonu diler ve çook öperim. Ya Esen, benim kafa dumanlı 😀Vallahi anlamadım senin ilk cümlenin mealini. Eee, yürü o zaman değil mi? Beni tutan ne. Şöyle cam kenarına otursam. Deli bir yağmur yağsa da seyretsem modundayım. Du' bakalım! Ne yazlar, ne kışlar geçti böyle. Bu iç sıkıntım da geçer elbet hayırlısıyla. Ev taşımak iyidir. Taşımak zordur ama sonraki nefis bir ferahlıktır. Umarım sana da öyle gelir. Çocuklar hayatın her boşluğunu hem fiziken hem ruhen öyle bir dolduruyor ki gittiklerinde arkalarında kalan boşluk uçsuz bucaksız oluyor sanırım. Adı da var yanılmıyorsam "Boş Yuva Sendromu". Seni anlıyorum, bu da bir aşama; doğum, büyüme, kendi kanatları ile uçma.. Alışacağız yavaş yavaş. Biz nasıl evden uçtuysak onlar da uçacak elbet ama zor. Olmayınca olmuyor. Eskilere, bildiklere sığınıyorum çünkü orada beni ne beklediğini biliyorum. Sevdiğim şeylere sıkı sıkı tutunuyorum. Geçmiş, yaş ilerledikçe sana sık çağırıyor insanı. Nostaljik özlemler oluyor. Hayat işte! Yorulduk sanırım Elif. İnşallah kısa sürede toplarız kendimizi. Gececek seni daraltan seyler, sonrasindan tertemiz, uzun ferah bir nefes ve hafiflik gelecek. Bak yine de ne kadar dolu bir yaz gecirmissiniz, sizin aileye gezi ve macera cok yakisiyor. Kuzey'in delikanli olduguna belki de yakinda yuvadan ucacagina inanasim gelmiyor, ben seni okumaya basladigimda bebydi sanki. Yolu hep basarilarla dolu olsun. Evet sen beni okumaya başladığında bebeydi. Ben de annelik savaşları vermekle meşguldüm. Her şeyi başarabilirmişim gibi geliyordu o zamanlar. Şimdi de gücümden şüphem yok ama zaman hızla akıyor, başladığım her şey yarım kalıyor, en önemlisi de içimdeki yaşam enerjisi o günlerdeki gibi coşkun değil. Daha dingin. Oysa geriye dönüp bakınca ne güzel şeyler geliyor aklıma. Hatta düne bakınca bile öyle geliyor. Sanırım bugüne dair enerjimde bir sıkıntı var. Sıcaklar bunalttı beni. Ağaçların arasında olmak istiyorum. Uzun yürüyüşler falan diyeceğim ama bir de dizimde ağrı başladı nedense. Yazmak istiyorum ama bu yaz hiç elim bir işe gitmedi. Ne okudum doğru düzgün ne yazdım. Avustralya köşede duruyor, Bordo öyle, Amerika da üstüne yığıldı. Du' bakalım ne yapacağım. Eski alışkanlıklarımı tekrar ediyorum çoğunlukla. Bildiğim filmleri seyrediyorum. Hatta Shirley Maclaine okumak geçiyor içimden. Bildiğim sığ sularda olmak istiyorum yeniden. Böyle tuhafım işte. Senin Bali seyahatine bayıldım. Bizim de çok gitmek istediğimiz bir yer ama bir türlü mevsimi denk düşüremedik, araya hep başka seyahatler girdi falan. Kısmetimize düşmedi yani hala Bali. Peru'yu hayal ediyorum. Şimdilik hayal ediyorum.


Bir saatin sonunda performansımızı şöyle bir değerlendiren hoca uzun uzun kıyafetlerimize bakıp kısaca: "Sazın püskülü tamam da..." demişti. Bir hayli ders sonunda tenisten hevesimiz geçmiş tenis raketleri ile şık tenis eteklerimiz teniste kazanacağımız başarılara pek bir fayda sağlamamıştı. Hain hoca yüzümüze baka baka son cümlesini kurmuştu: Sizi sayı makinesi diye aldık, tıraş makinesi çıktınız! Blogu da bana bir yeni yüz, yeni bir şans olsun diye yeniledim sanırım ama bakıyorum ki öyle yeni bir yüzle, kısa bir etekle, havalı bir tenis raketiyle olmuyor bu işler. Gönül isteyecek demek ki! O zaman her şey oluyor. Buraları çok özledim. Sizleri çok özledim. Yazmayı çok özledim. Sanırım bir yerlerde iş yerindeki yeni yapılanmadan, gidenlerden, gelenlerden bahsetmiştim. Yeni düzenlemeler daha çok çalışmamı gerektiriyor ya da ben kendimi o ruh halinde hissediyorum. Her şeye olması gerekenden fazla eğiliyor, yeni başlangıçların daha sağlama temellere oturması için elimden geleni yapıyorum. Okullar açılınca günler daha erken başlıyor bizim için. Telefonun alarmı sabahın altısında hepimizi ayağa dikiyor. Mevsim en sevdiğim mevsim; bir de geceler daha uzun olsa. Eve gelir gelmez gece başlamasa, ben daha ne olduğunu anlamadan gözlerim uyku ile buluşmasa. Yazmayı çok özledim dememe rağmen yazmak zor geliyor. Ben de okumaya çalışıyorum. Hayatım küçük kararları uzun uzun düşünmekle geçiyor. "Bu kitabı mı okusam, yoksa bunu mu?" diye düşünüyorum. İncesaz çalıyor arka fonda ya da bildik Fransız şansonları. Değişmeyen tek şey ocağın üstünde demlenen çay. Hayatın önüme çıkaracaklarını bekliyorum. Gertrude Stein'in kitabını taşıdım yanımda. Gertrude Stein'in kalaminde Alice B. Toklas'ın Özyaşamöyküsü. Görünürde Alice Toklas'in ağzından yazılmış gibi görünse de Gertrude Stein ortak yaşamlarından ziyade kendini anlatmış. Gertrude Stein şöyle yapardı, Gertrude Stein şöyle derdi. Ömrünün uzun bir zamanını paylaştığı yol arkadaşına bir paye vermekse de niyeti benim kalbim kırıldı biraz. Ben Alice B. Toklas'ın yerinde olsaydım güya benim adıma yazılan bu kitaptan mutlu olmak yerine mutsuz olurdum. Elbette bu benim düşüncem. Ne çok severim oysa Gertrude Stein'i. Günün bir kısmında Shakespeare and Company kitabevine gittim. Kafesi yine çok kalabalıktı. Oysa oranın çayını seviyorum. Hiç tanımadığım, adını ilk kez duyduğum bir Türk yazarın kitabını alarak ayrıldım ben de. Merak edenler için kitabın yazarı Ayşegül Savaş. Kitabın ismi de Walking on the Ceiling. Ayşegül Savaş'ı tanımak isteyenler için buraya bir link bırakıyorum yeri gelmişken. Bu linkte de Ayşegül Savaş'ın kendisine ait site var. Hayat kitaplarla, Paris'le ve sanırım hüzünlü şarkılarla güzel. Köprüden önce son çıkış gibiydi Paris biletleri benim için. İç sıkıntılarıma, kafamda dolaşan sorulara iyi geldi. Kendimle kalma fırsatı verdi bana. Şimdilerde Paris'in böyle uzak bir sevgili olarak kalmasının aslında ne güzel bir şey olduğunu düşünüyorum sık sık. Daha fazla yakınlaşsak soğur muyuz birbirimizden diye düşünmüyor değilim. Sevgili Paris, tıpkı adı gibi benim için. Hep sevgili kalsın istiyorum. Her seferinde bilmediğim bir yönünü göstersin bana. Rodin Müzesi'nin biletini aldıktan sonra bir biletin nerdeyse 90 TL'ye geldiğini görüp şok olayım. 😀 Ara ara görüşmemizin iki taraf için de en hayırlısı olduğunu düşüneyim. Sonra yine özleyip ona ulaşmanın yolunu arayayım. Demem şu ki size canım Paris'imi uzun uzun anlatabilirim. Mesela Procope'da yediğimiz yemekten bahsetmek istiyorum. Aklıma geldikçe ağzımın suyu akıyor. Ama şimdilik susuyorum. Hala Paris mutluluğuyla yaşamaya devam ediyor ve kendime başka başka blog yazıları daha yazmayı temenni ediyorum. Malum bu blogda Paris yazılarında bol bir şey yok. Yine yemeden içmeden bahsettiğim ve Paris'teki en güzel bistrolardan birini anlattığım yazımı okumak için linke tıklayınız lütfen. Sonbahara girmişken BURADA da bir mezarlık yazısı bulacaksınız. Sen de hoş geldin buralara. Demli çayımız da gamsız yağmurlarımız da eksik olmasın hayatımızdan. Seni de ne çok özlemişim bunu fark ettim yorumunu okuyunca. Benden de sana selamlar, sevgiler. Yazıyı okumaya başladım, sonra bir durdum. Çaysız olmaz bu yazı deyip çay demledim odamdaki minik demlikte. Paris'e gitmemizin sebeplerinden biri de sendin 🙂 İyi ki gittik, çocuksuz gittiğimiz tek yurt dışı seyahati olacak gibi hissediyorum; en azından oğlanlar iyice büyüyene kadar. Her sene Fİlmekimi zamanında uzun uzun ahhh çekerim. Hafta sonu git diyeceksin ama olmuyor işte. Evden dışarıya bir türlü vakit kalmıyor. Hayat İstanbul'da süper hızlı akıyor ve benim başım dönüyor. Öncelikle çok geçmiş olsun. Dilerim baban en kısa sürede atlatır rahatsızlığını. Dışardan bakınca her birimizin hayatı bir diğerine kolaymış gibi geliyor ama öyle değil. İç sıkıntılarımız, yorgunluklarımız, hatta kırgınlıklarımız bir türlü bitmiyor. Dün akşam oğlumla olan ilişkimi düşünüyordum. Muhtemelen ilerde birine anlatırken ya da kendi kendine düşünürken şöyle diyecek: Annem hep çalış derdi bana. Elias Canetti okuyorum şu günlerde. Yazarın otobiyografik üçlemesinin ilk kitabı. Yaşam öyküleri her zaman çeker beni. Okudukça anlıyorum ki iyi annelik zor iş. 🙂 Günün sonunda hep bir yara oluyor yetiştirdiğin çocukta. En iyisi çok düşünmemek. Hafta sonu yorumunu okudum. Cevap yazacaktım ama önerdiğin kitabı internetten alayım derken dağıldım. Elif Batuman'ın kitabı nihayet Türkçe'de. Budala. Tam bir gençlik hikayesi. Tereddütsüz Türkçesini de aldım. Sanırım bir de Türkçesinden okuyacağım. İhtiyacım olduğu anda denize atılmış bir can simidi gibi geldi. Yine uzattım lafı. Ne zaman okursun yorumu bilmiyorum ama ben sana erken bir günaydın gönderiyorum bu sabah. Biz öyle seviyoruz Paris'i. Sanırım buradaki rutinimizden kurtulduğumuz için çok seviyoruz orayı. Gide gele tanıdık olduğumuz, köşesinde bucağında iyi hissettiğimiz şehirlerden biri. Blog yazma işini çok savsaklıyorum. Zamanım yok. Sahiden yok. Bu bir mazeret mi diye düşündüm ama değil. Zaman yetmiyor arkadaşım. Çünkü yazarken iki saatimi harcıyorum. Fotoğraf ekliyorum falan derken böyle bir vakit gidiyor. İşte kendime vakit ayıramıyorum. Sabah nasıl işe gidiyorsam aynı telaş ve yorgunlukla ayrılıyorum. Eve gelince de beni bekleyen bir dolu şey oluyor. Ama çok seviyorum burayı. O yüzden bir şeyden azaltıp burayı toparlamaya bakmam lazım. Natalim sen hep çok tatlısın ve Paris'in yakıştığı kadınlardan birisin. Çok öpüyorum seni. Keşke yine Paris'te karşılaşsak, yine birer kadeh şarap içsek. Ne güzel olur. Sanırım senin kadar güzel anlatan yoktur Paris'i. Sonbaharı ayrı severim o üşüme hissi ayrı bir keyif verir. Bizde de oy sabah erken kalkma koyşturmları seneye başlayacak bu sene tadını çıkartayım. Ne zamandır yazmıyordum, daha doğrusu yazamıyorum. Sebebi neydi bilmiyorum. Biraz zamansızlık, çokça can sıkıntısı herhalde. Sonbaharın ruhuma iyi gelmesini diliyorum. Seni ve Umay'ı çok öpüyorum. Yazamamanın nedenini bilmiyorum. Belki sosyal medya olabilir gibi geliyor. Blog yazmaya ilk başladığım yıllarda yine internet kullanıcısıydık ama bu kadar çok zamanımızı almıyordu sanki. İnterneti bir şeyi araştırmak, bir kitap hakkında yazılmış yazıları bulmak, seyahat planı yapmak için kullanırdım. Şimdilerde her ne kadar instagramda ya da facebook'da geçirdiğim zamana dikkat etmeye çalışsam da ister istemez ipin ucunu kaçırıyor olabilirim. Bir de herkesin "dünyanın merkezi" olma halinden sıkıldım. Eskiden ne güzel ulaşamadığımız sanatçılar vardı. Şimdi herkes kendi küçük dünyasının kahramanı olmak için elinden geleni yapıyor. Hal böyle olunca farkında olmadan kendimi bir şeylerden uzak tutmaya ya da kendimce tepki koymaya çalışıyor olabilirim. Yazmamamın net nedenini bilmiyorum yani. Yazmak eskiden inanılmaz bir keyif verirdi. Yorum beklemek, yeni bir takipçinin güzel bir cümlesine nail olmak falan 😀 Küçük ama tadından yenmez mutluluklardı. Şimdi tüketiyoruz mutlulukları. Paris her zaman iyi bir fikir, hele ki benim için. Öyle iyi geldi ki bana. Havasına, suyuna doyup geldim. Ruhum hafifledi. Umarım daha çok yazarız. Hatta yine aynı şevkle yazarız. Öyle isterim ki. Kadere teslim ettik artık kendimizi. Yazmak içimden bir an geliyor, sonra bir bakıyorum yok olup gitmiş o his. Daha sık gelip daha kalıcı olmasını diliyorum. Ben de seni çok öperim Nurşen Abla.


Okunan, okunmayı bekleyen ve durmadan alınan kitaplar... Bazen çıkmaza sürüklüyor çılgınca yığılan kitaplar, bazen de varlıkları huzur veriyor bana. Geçenlerde bir kitapçıdan İlber Ortaylı'nın "Bir Ömür Nasıl Yaşanır?" isimli kitabını alıp çıktım. Bu kitabı aldığıma göre bir ömrün nasıl yaşanacağı ile ilgili tavsiyelere ihtiyacım olabilir, değil mi? Sanırım yaşamın bir yerinde tereddüte düştüm.😍 Sahiden hayat, bu yaşadığımız şekliyle, bunca önemsiz şeyi dert edinip didinip dururken geçip gidemez. Biz de durum böyle; hepimizin odağı aynı yerde! Kuzey'in ödevlerine, sınav notlarına, gelecek kaygısına odaklı bir hayat sürüyor; okuldan bize kalan vakti de elimizden geldiğince güzel şeylerle doldurmaya çalışıyoruz. Elif Batuman'ın kitabı The Idiot sonunda Türkçe'ye çevrildi. Kitabı hemen alıp bir kez de Türkçesinden okudum. Çeviri güzeldi güzel olmasına ama bana yine de İngilizcesi daha lezzetli gelmişti. Bir de Sel Yayıncılık'tan çıkan Elias Canetti kitapları var. Deneme dense de otobiyografi bence. Üç kitap olarak yayınlanması planlanan kitapların ilk ikisi yayınlanmış. Kurtarılmış Dil ve Kulaktaki Meşale. İkinci kitabı okumakla meşgulüm şu aralar. Yaşam öyküleri, daha doğrusu yazarların kendi kaleminden çıkma anı/yaşam kitapları hep ilgimi çekmiştir. Canetti'nin kitapları da öyle. Çok severek okuyorum. Geceleri el ayak çekildikten sonra uykum gelmese daha çok okuyacağım. Ama şimdilik günler hızlı geçiyor. Serinin üçüncü kitabı çıkar çıkmaz alacağım. Sizlere de tavsiye ederim. Kanetti'nin Körleşme'si de kış bitmeden okumayı temenni ettiğim kitapların başında geliyor. Sanırım kasım sonlarında birkaç gün deniz kenarına kaçacağız. İşte o zaman 1-2 kitap sıkıştıracağım kasım ayının sonlarına. Yaşlılığımda beni Alzheimer mı bekliyor acaba? Yaşım ilerledikçe anneme benziyorum sanırım. Aynı hastalıklardan mustarip olma, aynı kuruntuların pençesine düşme falan. Bu vesveseli halimden hemen kurtulup meditasyon yapmaya başlamam lazım. Şimdilerde akşam yatarken aklıma gelen bir cümlenin ardından bir blog yazısı yazmayı hayal ediyor, sabah olunca beni hayale daldıran cümleyi unuttuğumu fark ediyorum. Meltem Gürle, geçen günkü tweetinde yazmanın birkaç kuralını açıkladı. Her gün yazmak gerekiyor arkadaşlar. Bu aralar aklımda hep yazmak, yazamamak var. Birilerinin sanki aradığımı verecekmiş gibi karşıma çıkıp küçük öğütlerle bana ışık tutması çok uzak. İhtiyacım olan yegane şey şefkatmiş gibi geliyor bu aralar. P. S: Bu arada, Elif Batuman pek bir sevdiceğim. O yüzden bunca heyecanım. Daha önce onunla ilgili yazdığım bir şeyler bu linkte. Keşke daha çok şey yazıp daha çok bahsetseymişim ondan. Şu kadarını söyleyeyim Amerika seyahatimiz esnasında her kitapçıda onun kitabını çok satanlar arasında görmek müthiş bir keyifti benim için. 🎈Geçmiş bir senenin yarı döneminde de kendimle şöyle bir hesaplaşmaya girişmişim. İnsan her yaşta başarabilir. Ne kadar istediğimiz belirler bunu. Bir eseri değerli kılan ona harcanan emektir. Kitaplar, yaşamı anlamlandıranlar, çok olmalarında sakınca yok. Yurtdışından aldığınız kitapların yorumlarını bekliyoruz. Fuardan Budala'yı almayı unuttum biliyor musun? Oysa alınacaklar listemdeydi. Ama liste kafamda. Haliyle unutmuşum. Çünkü ben de senin gibi unutkanlıktan şikayetçiyim. Ve aynen ben de ilkokul arkadaşlarımla buluştuğumda hepsi bir şeyler anlatırken sadece dinliyorum, nasıl hatırladıklarına şaşıyorum:)) Ha bir de, Elif Batuman'ın Amerika'da tanındığını biliyorum, geçen gün bir İsveç dizisinde de ismi geçti. Kendi kendime sevindim:) Seyredersen, ismi Bataklık. Şimdilik bu kadar, çok çok öpüyorum seni Özlem. Sen de demek ki instagrama fazla uğramayanlardansın. Ben de ilginç olarak son birkaç gündür 1-2 şey paylaştım. O kadar zor geliyor ki orada olmak. Hatta İnstagram dıında sanki hayattan da uzakmışım gibi hissediyorum son zamanlarda. Her şey çok hızlı dönüyor, ben de öyle ama bu hıza alışamayanlardanım. Alışmak da istemiyorum sanırım. Daha naif şeyler olsun istiyorum hayatımda. Daha yavaşlayayım. Hayatımın bu döneminde zaman biraz daha ağır aksın falan. Dünya hali işte! Ah, sevindim bu arada benim gibi unutanlar sınıfından olmana. Vallahi ben nerdeyse bir ilkokula gittiğimi, bir de ortaokul ve liseyi bitirdiğimi anımsıyorum. Bu kadar ana hatlar da olmaz yani. Birilerinin daha benim gibi olması yüreğime su serpti. Öte yandan çok ilginç buluyorum seni. Acayip bilgiler veriyorsun bana. İsveç dizisinde Elif Batuman'ın isminin geçmesi. Bunu bir senden duyabilirdim herhalde. Çok merak ettim. Hemen bakacağım diziye. Özlemcim kitap yazmanın, bir eser yaratmanın yaşı mı olurmuş, bence olmaz. Paris ve Amerika'dan aldığın kitapları çok merak ediyorum, paylaşmayı unutma. Bu durum beni birazcık rahatlattı. Bazen aradığın şeyler nasıl da önüne geliyor. Şaşırıyorum. Hepimizin değişik anımsaması da tuhaf bence. İyi ki böyle mi? Bilmiyorum. Bir arkadaşım var, onu hatırlattın. Geçenlerde evden eşya ayıklama-atma sürecini anlattı ben dinlerken yoruldum. Bir iyilik yapacaksa tam yapmalı, o eski eşyalar gerçekten ihtiyacı olana gitmeliymiş. Mükemmeliyetçilik zor zanaat.. Gerçekten çok zor iş mükemmeliyetçilik. Ben her şeyin ucundan tutmazsam dünya yanacakmış gibi hissediyorum. Ne saçma! Sonra da yoruluyorum tabii ki. İyileşirim inşallah. Batuman'ı pek merak ediyorum, Canetti de öyle. İyi ki kitaplar ve bloglar var.. Çocuklar büyüyecek. Üniversiteye gidecek, zaman biraz daha bize kalacak. Ondan sonra bakacağız ne olacak? Elif Batuman senlik mi bilemedim.😃 Almadan önce bir karıştır sayfalarını. Canetti olabilir ama. Bence de iyi ki kitaplar, iyi ki bloglar var. Aslında İlber Hoca tam anlamıyla yazamazsın demiyor ama şu yaşlarda güzel olur. Sonrası biraz zor olur diyor. Onun dediklerini bir kenara bırakırsak insanın hayallerine sahip çıkması gerektiğini düşünüyorum ben. Ondan çok hayatın bizi bu kadar yormasından, günlük sıkıntıların yaşamımızın geniş bir bölümün kapsamasından, yakınlarımızda bir parkta dolaşabilmenin bile lüks olmasından şikayetçiyim. İstanbul işte! Bir yere gitmek bir dert, dönmek ayrı. Bu şehir en çok zamanı tüketiyor. Saatler hayallerimin peşinde koşmama yetmiyor. O yüzden bilemiyorum arkadaşım. İnsan kendini özler mi? Ben kendimi özlemişim de fark etmemişim. Beni bu denli mutu eden bir şeyi neden yapmıyorum? Aynı şey meditasyon için de geçerli. Bana yazmak da meditasyon da çok iyi geliyor ama boş veriyorum. Daha doğrusu erteliyorum. Sıra gelemiyor zavallıcıklara bir türlü. Elbet sonunda ben mutsuz oluyorum. Şuncacık yazıya gelen yorumlar nasıl mutlu etti beni. Ben de burada olmayı, yazmayı, dertleşmeyi, sohbet etmeyi özlemişim. Aslında İG'de herkes birbirine çok yakın ama ben buranın samimiyetini seviyorum galiba. başka türlü geliyor burası. Hala gözüm kitaplarda. Patti'nin son kitabını sipariş vereyim diye düşünüyorum kaç gündür amazondan. Yine kartımı kopyalamışlar. Garanti iptal etti kartı. Bir sanal kart çıkarmadan biraz uzak duracağım galiba internetten alışveriş olayına. Ben kitaplarımı hediye edemiyorum yaa. Bu arada tavsiye ettiğin kitabı aldım hemen. Ama adını bilemedim bak şimdi. En son kitap kulübünde okuduğunuz.😃 Fırsat bulursam okuyacağım. Ben de sizleri özlemişim. Çok mutlu oldum uğradığına. Aldım ama bir kenara koydum şimdilik. Kafam çok karışık. Daldan dala atlama okumaları yapıyorum. Biraz Elena Ferrante, biraz Canetti, biraz da Maya Angelou. Ama sanırım bunları bitiremedim Kuzey'in okul okumalarına geçeceğim çünkü onunla aynı zamanda aynı okumaları yapmak hoşuma gidiyor. Hem sınavlar için konuşmuş oluyoruz, hem ortak bir şeyi paylaşmış oluyoruz. O da ben de kitaplardan konuşmayı sevdiğimiz için güzel oluyor eş zamanlı okumalar. Yani sıramız şöyle olacak. Daha önce okumuştum ama Kuzey için şimdi yine İnce Memed'in 1. cildini okuyacağım. İngilizce projesi için okuması gereken Sineklerin Tanrısı var ardından. Ve en son da Türkçe projesi için Mehmed Rauf Eylül okuyacak. Ben de ona katılacağım. Bu sefer ben okuyacağım kitapları da değil de sanırım kitaplar beni seçti. Merhaba Özlem. Seni okuyunca; düşündüklerimi, hissettiklerimi biri harfi harfine ne güzel yazmış, diyor, mutlu oluyor ve hafifliyorum. Umutsuzca romantik olmak, bir anda hüzünlenip bir dost sesiyle coşkuyla dolmak, işte var olmak ve yaşamak. Bu bir mucize değil mi?... Ben de senin gibiyim, uzaklardaki arkadaşım., sevgiyle kal. Bizimkiler romantik komedi filmlerinin son sahnesinde filme bakmayı bırakıp bana bakıyorlar. O son kavuşma, öpüşme sahnesinde yüzümde güller açıyormuş. Bense sinir oluyorum. Rahat rahat bir film seyrettirmiyorsunuz, siz kendinize bakın diyorum. Ama çok seviyorum o son sahneleri... Julie and Julia, Mesajınız Var, Amelie, Çikolata, Harry Sally ile Tanışınca en sevdiklerim... Woody Amcamızı ayrı bir yere koyuyorum bak. Geçenlerde son filmine gittim sinemaya. Mutluluğun vücut bulmuş hali benim için Woody Allen filmleri. Hayat, dediğin gibi bir mucize alsında. Haklısın. Şu an evde oturup yazıma gelen yorumlara cevap yazabildiğim için çok mutluyum mesela. Selam. İnanır mısın bir kaç gün önce seni düşündüm; hiç sesi soluğu çıkmıyor bu kızın bi yazayım dedim. Pat senin postun geldi. Gerçekten hayat bir yaştan sonra hızlı ilerliyor ama Nurşen Ablaya katılıyorum Özlem'cim. Geç değil hiö bir şey için. Budala ve Talebe kitaplarını senden görüp ekledim lakşn "Proust" okumasına başladım ve zor ama güzel ilerliyor. Sanırım yıl sonuna doğru anca alıp okuyabileceğim. Ben de uzaktan izliyorum her birinizi. Bir türlü fırsat yaratıp da bir merhaba diyemiyorum. Diyeceksin ki birkaç dakika. Haklısın da! Ama ben her şeyi iyi yapmak istediğim için, İG'ye güzel bir fotoğraf seçeyim istiyorum, altına kalbimden geçen güzel bir şeyi yazayım istiyorum. Tam yapacağım, kalbime o güzel cümleler gelmiyor. Bu sefer içime sinmiyor. Böyle böye uzaklaştıkça uzaklaşıyorum. Elif Batuman çok sevdiğim bir yazar. Aslında bir önceki kitabına bayılmıştım. Sen de seversin. Bir baksana netten. Ürün yaratma yaşını geride bırakma konusuna ben de katılmıyorum. Türkiye'nin en çok okunan yazarlarından biri olan Ayşe Kulin ilk kitabını, yanlış hatırlamıyorsam, 45 yaşında yazmıştı. Sen yazar olamazsın diyen birçok kişiye inat üstelik. Umarım dediğin gibidir. İlber Ortaylı da zaten kesinlikle bir şey yapamazsın demiyor ama ortalamaların gösterdiği bir şeyden bahsediyor. Geçmiş çağlarda yaşamış bestecileri, yazarları falan örnek vermiş. Ben de günümüz koşullarında bunun her yönüyle geçerli olduğunu düşünmüyorum. Ama insanın yapmak istediği şeye kendini adaması lazım. Bu zamanlar bana öyleymiş gibi gelmiyor. Mesela ben ailem, çocuğum konusunda hiç bencillik yapamıyorum. Onların her şeyi benim isteklerimden önde geliyor. Bir erteleme durumu var ruh halimde. Aman şu da geçsin, bu da böyle olsun falan 😍 Biraz ruhum yorulmuş galiba bugünlerde. İlber Ortaylı da tuz biber ekti ruhuma. Çok öpüyorum seni. Uğradığın için çok teşekkürler. Öyle işte! Okumana da yazmana da çok sevindim. Bir blog yazısı yazdım, hemen moralim düzeldi bak. Biz de sen Ankara'ya geldiğinde içeriz kahveleri hep birlikte.. İnşallah diyelim..


Oturup bu senenin defterini dürmek istiyorum ama korkuyorum. Geçen gün bir arkadaşımla konuşurken şöyle dedim: "2019 kendimi sevmeye hiç fırsatımın olmadığı bir yıl oldu. Ne bu seneden ne de kendimden memnunum." Allah, daha beterini göstermesin ama bu seneyi arkasından hevesle el sallayarak yolluyorum. 📌 2020 inşallah şükretmeyi unutmadığım, sahip olduklarımın kıymetini bildiğim bir yıl olur. 2019 Yılında ne Yaptık? Merhaba Avustralya! Sanırım iki kez Paris'e düştü yolumuz. Bir seferinde şehri tek başıma turladım. Sabahın bir vakti kahvaltımı edip sokaklara attım kendimi. Daha önce gönlümce tadını çıkaramadığım Rodin Müzesine gittim. Bir banka oturdum. Uzun uzun seyrettim etrafı. Kitapçılarda gezindim. Sevdiğim her kafede keyif yaptım. Zamanı unuttum. Paris mutlu etti beni. Geçen seneden farklı olarak bu sene Paris dileklerime Kuzey'i ekleyebilirim. Umarım 2020 onunla Paris'e gittiğimiz bir yıl olur. Daha önce de Amerika'ya gitmişliğimiz vardı. Bu sene ailece Amerika üniversiteler turunu gerçekleştirdik. Çavdar Tarlasında Çocukların ünlü kahramanı Holden Caulfield'ın nefret ettiği Ivy League Üniversitelerine baktık. Çocukluğumuzdan beri duyduğumuz Harvard'ın kapısından içeri girdik. Akşamın bir vakti Yale Üniversite'sinin geniş avlusunda dolaştık. Bol miktarda Meksika yemeği yedik. Paul Auster'ın kitaplarında bolca anlattığı Columbia Üniversitesi'ni gördük. Bu arada benim en favori üniversitem Columbia Üniversitesi oldu. Konum olarak Harlem'in hemen dibinde olması biraz ürkütücü gelse de New York'un merkezine kurulmuş bu üniversite belki de öğrencilerinin politik duyarlılığından dolayı çok beğendiğim bir yer oldu. Chicago ilk defa gördüğüm bir şehirdi. Boston düzeni ve temizliğiyle kalbimi kaldı. Amerika'ya kadar gitmişken hepimiz çok sevdiğimiz için bir haftamızı da New York'ta geçirdik. "Aman Allahım, burası ne kadar pahalı!" diyerek ülkeden döndük. Hep birlikte olmak çok güzeldi. Tüm ailenin bu kadar yakın temasta olduğu zamanları çok seviyorum. İstanbul'da birbirimizi bu kadar görüp böyle güzel zaman geçiremiyoruz ne yazık ki. Daha önce Bordo'ya gitmeyenlere, yemek yemeyi ve eğlenmeyi sevenlere mutlaka Bordo tarafına gitmelerini ve oradan iki günde iki kilo alarak dönmelerini şiddetle tavsiye ediyorum. 😋 Sanıyorum, hayatımda yediğim en lezzetli yemekleri burada yedim ben. Şimdi Paris yemek konusunda azıcık yavan geliyor ne yazık ki. Macera Kitabım yollarda : Hadi Ürdün'e gidelim. Ürdün hikayesini biliyorsunuz. Oraya mı gitsek buraya mı, orası çok pahalı, evde oturalım falan derken, "Hadi Petra'ya gidelim." cümlesiyle herkesin bir anda tamam dediği bir seyahat oldu. Çok yakın zamanda, lafı fazla dolandırmadan Petra seyahatimizi anlattım. Ben biraz daha Avrupa insanıyım anladığım kadarıyla. Arkadaşlarla olmak güzeldi. Ürdün'e tek başımıza gitseydik bu kadar eğlenemezdik. Bakalım 2020 bizi nerelere götürecek? Ekip şubat tatilinde yönünü tekrar sıcak bir coğrafyaya çevirecek gibi ama Phuket her ne kadar sıcak olursa olsun fikren bana hiç sıcak gelmiyor. Paris deenince tekrar tekrar giden ben daha önce gittiğim bir yere tekrar gitmek istemiyorum. Aklımda uzun zamandır Güney Afrika, Peru falan gezinip duruyor. Ama artık tatillerimizi biraz da zorunluluklarla birlikte şekillendiriyoruz. Umarım 2020 yılında beklentileriniz gerçekleşir. Maceralarınızı okumak gerçekten harika... Siz hep yazın, biz de okuyalım. 2020 yılı her bakımdan sizin için geçen yıldan daha güzel olsun. Yaşanan olumsuzlukların hepsi 2019 da kalsın. 2019 seyahat anlamında dolu dolu geçmiş görünüyor, umarım 2020 ulı bu konuda da daha iyi bir yıl olur, biz de sizin gezi yazılarınızı keyifle okuruz. Canim Ozlem, kendini cok ama cok sevdigin kendinle barisik oldugun ve gercekten verdigin degeri hal etmeyen seyleri takip o guzel kafani mesgul etmedigin bir yil dilerim. Tabii kendim icin bencilce de olsa bolca blog yazisi yazmani. Harika bir yil olsun, sahane supriz yollara ciksin. sarildim! Canım Özlem dilerim gönlünce bir 2020 olsun. 2020 de daha fazla görüşelim, kitaplardan filmlerden konuşalım. Öncelikle hepimiz için sağlık mutluluk huzur diliyorum ve tabi bol okumalar bol gezmeler... Sevdiğimiz insanlar yanımızda yöremizde olsun başka ne isteyelim hayattan. Ben senin 2019 gezilerini okurken yoruldum. Ne çok yere gitmişsin hem de zor yerler. Ben çok gezmeyi seven bir eşe sahip olmasam evden çıkmam herhalde, öyle yolculuk tembeli bir insanım. Ben okuyayım kitaplarla gezeyim tercih ederim. Ama yapabildikten sevdikten sonra ne güzel şey yaptığın, hayatta yapılacak en güzel şeylerden biri de gezmek. Yeni insanlar kültürler tanımak, şu kısacık ömrü anlamlı kılan şeyler... Nice gezilere diyorum benim gibi tembeller de okusun okuduğu yerden bilgisi görgüsü artsın.. Ben bu yıl ılk defa okuduğum kitapları saydım. 96 kitap okumuşum 133 film seyretmişim. Pösteki sayar gibi saydım geriye dönüp notlarımı. Konser tiyatro falan sayamadım artık. Neyse acısıyla tatlısıyla bir yıl oldu 2019, çoğu acı ama ben de senin gibi pek ısınamadım 2019'a. Daha beterlerini de gördüğümüz için buna da şükür diyelim. Bu yeni sene ile birlikte hızlı bir atraksiyon yaptık ve ayın 12'sinde Kuzguncuk turuna katılacağız. Kısmetse tabii. 😀Her sene seyrettiğim filmleri bir köşeye yazayım diyorum, sonra yine unutuyorum. Sağlık olsun. Ama ufukta Paris var. Mutluyum yani. Gönlüne göre bir yeni yıl dilerim. Her günün neşe, sağlık ve huzurla dolsun. 2019 bir tuhaftı. Umarım 2020 daha huzurlu gelir. Dünya çıldırmış gibi ama umudu elden bırakmamak lazım. Gönlümüze serinlik diliyorum o yüzden. Huzurlu olunca insan her şey daha kolay oluyor. Umuyorum ki bu sene daha çok yazarım. Ben de yazmayı istiyor ama elim klavyeye uzanmayınca yazamıyorum. Sana gönlünce güzel bir yıl dilerim. Bol gezmeli, bol yazmalı, bol kahkahalı ve çokça huzurlu olsun.