Grand Boulevards Metro durağından şehre adımımı atarken içimden bu cümle geçiyordu. "Paris, ben geldim." Uzun zaman sonra en sevdiğim şehirdeyim. Şehir sabah sessizliğinde. Gökyüzü soğuktan bembeyaz. Ağaçlar yapraklarını dökmüş. 2022'nin ilk seyahati Paris'e oldu. Sayılı gün çabucak geçiyor. Gittik, özlem giderdik ve döndük. Dünyanın bu köşesi hala benim için en güzel ve en özel yer. Kavuşmak bana çok iyi geldi. Bildiğim sokaklarda gezinmek, uzun zaman sonra ilk kez Kuzey'le en sevdiğim yerde olmak, yemek içmek, etrafta salınmak çok güzeldi. Hava şaşkınlık verici şekilde İstanbul'la kıyaslamak gerekirse çok güzeldi. Dört gün Paris'te kaldık ve İstanbul'da bastıran kara kışı hiç görmeden atlattık. Yine de bu anlattıklarımdan Paris'te havanın güzel olduğu anlamı çıkmasın. Yağmur yoktu, öldüren soğuk insanın parmaklarının arasını kanatmıyordu ama soğuktu elbet. Ayaklarım yürümekten gerçek anlamıyla su topladı. Netice itibariyle mutluyum. Küçük dükkanlar var. Kendi üretimleri olan peynirleri, reçelleri, balları satıyorlar. Ya da ev yapımı, artizan kurabiyeler, ekmekler. Fiyatları o kadar normal ki insan şaşıp kalıyor. Mesela bir kafede içilen bir kahve 6 Euro ama aynı zamanda bu küçük dükkanlarda satılan nefis reçeller de 5-6 euro civarı. Markete girerseniz 2 euro aralığında birçok reçeli almam mümkün. Çok sevdiğim tuzlu tereyağlarının paketi de 1.5 Euro ile 3 Euro aralığında. Türkiyede bu zamlardan önce de kendi para birimimizde böyle fiyatlar yoktu. Şimdiki fiyatları konuşmamız zaten anlamsız. İşte, insan bunları görünce üzülüyor. Adamların kendi para birimlerinde alacakları şeyler pahalı değil. Hem kaliteli ürünler tüketiyorlar; hem de her şeyi ederinde alıyorlar. Ne yazık ki bu gidiş, eyvah biz bitmişiz minvalinde bir seyir gösterdi. Kafamızda her daim dolaşan çarpım tablosunu görmemezlikten gelmeye çalıştık ama fazladan hiçbir şey almadan geldik. Paris seni çok özledim ve ben geldim. Paris'in en güzel yanı, şehrin her mevsimde kalabalık olan kafeleri. İnsan olsun olmasın terasların ısıtıcıları hep açık oluyor. İnsanlar mevsimlerin hayatlarını etkilemesine izin vermiyorlar. Bu durum bana şaşırtıcı geliyor çünkü ben gerçekten dışarıda oturunca üşüyorum. O yüzden bahar aylarında Paris kafeleri kanımca daha güzel. Bir kadeh şarap ya da bir kahveyle yüzün sokağa dönük gelip geçenleri izlemek inanılmaz keyifli. Tatil dediğin şey sorumluluklarını bir köşeye bıraktığın bir zaman dilimi zaten. Hal böyle olunca sokaklar, insanlar, sebepsizce adımlamak insana kendini dertsiz hissettiriyor. Ve benim dertsiz, tasasız hissetmeye çok ihtiyacım var. Kafamın karışık olduğu, deli deli düşüncelerin beni meşgul ve hatta mutsuz ettiği bir dönemde bir uçağa atlayıp buradan, tasa kaplı düşüncelerden uzaklaşmak beni biraz hafifletti. Birkaç gün sonra bir fuar sebebiyle yine aynı şehirde olacağım. Bu sefer Selçuk çalışırken ben günümü yalnız geçireceğim. Bir sene önce olsa Kuzey'i burada bırakıp gitmezdim ama şimdi öyle hissetmiyorum. Kendimle kalmaya ihtiyacım var. Kulağımda bir kulaklık, kafamda hayatın aslında çok güzel olduğuna dair düşüncelerle dolaşmaya, soğuktan üşümeye, bir kafeye sığınmaya, kaybolmaya ihtiyacım var. Bu gidişimde defterimi açıp iki satır bir şey yazamadım ama bu gidişimde yalnızlığın bana bahşedeceği zamanla yazabilir, bir kafede okuyabilir, hayal kurabilirim. "Yaşasın yalnızlık!" diye bağırabilirim bile içimden. O farkındalıklar can yakıyor tabii. Hala baş aşağı gitmemiz de başlı başına bir problem. Sahip olduklarımızla, kaybettiklerimizle günü kurtarmaya çalışıyoruz. Paris seyahatiniz, uzun bir aradan sonra ne iyi geldi değil mi! Özellikle maailecek 🙂 insan, dertsiz-tasasız, ferah ferah gezmeleri özlüyor. Yalnız gezmelerin de yeri ayrı tabi ki! Dilerim bu defa hava biraz daha yumuşak olur ve sen de bir flanöz edası içinde, Paris sokaklarında salınarak dolaşır, kafelerin teraslarında keyifle kahveni yudumlarsın 🙂 Kar, geride kalan kir pas ne varsa içimizi karartan her şeyi süpürmüş olsun. Hayat akıyor bir şekilde 🙂 Yeni yıla güzel girdin, öyle de devam etsin Özlem'cim. Sevgilerimi gönderiyorum.... Geri dönmem ne kadar da uzun zaman aldı. Değil mi? İş güç diyeceğim, hayat telaşı diyeceğim ama öyle mi ondan da emin değilim. Zaman akıyor işte ve içimde kendimi bildim bileli hep aynı his: Bana verilen zamanı yeterince iyi kullanamıyorum. Oysa, öyle de değil biliyorum. Çokça dikkat ediyorum bir şeyler yapıyor olmaya. Yine de bu karamsarlık, hayat mutluluğunu kaybetmek beni bazen bir yorum yazmaktan bile uzaklaştırıyor. Akşama yazarım, sabaha yazarımlara, öğlen yaparımlara dönüşüyor. Gittik, geldik. İşteyim an itibariyle. Kuşlar da bizim gibi düşünüyor mu bilmiyorum ama insan kuş misali sahiden bir orada bir burada. İyi geldi Paris bana. Özlemişim. Yeni yerler açılmış. Değişmeyen tek şey değişim. 🙂 Paris de değişimden payını alıyor; bunca eskiye sahip çıkmayı istemesine rağmen. Ahhh, sana ne çok yazarım uzun uzun ben. Şimdilik uzatmayayım. Çok teşekkür ederim güzel dileklerin için. Seyahat hepimizin en sevdiği şey. Dilerim hep gönlümüzün istediği yerlerde içeriz kahvelerimizi. Bilmiyordum. Esin'e yorum yazarken bilmeden ben de dert yandım aynı durumdan. Evet, Paris eski Paris ama o da değişiyor. İki yıl aradan sonra bunu gördüm iyice. Her zaman değişik ülke mutfakları olurdu Paris'te ama sanki bu gidişimde iyice coşmuş gibi geldi Çin, Kapın restoranları. Her köşe başında artık bir Çin restoranı var artık. Ramen yemek de pek bir moda. Biraz da fiyatlardan olsa gerek kapıdaki bu kuyruklar diyeceğim ama inan ülkenin ekonomik durumu hakkında da öyle geniş bir fikrim yok. Her yer tıklım tıklım dolu. Ben yine bildiğim eski restoranlara gittim. Hatta akşam yemeklerinde hovardalık yaptım. Gözümün, gönlümün gitmek istediği restoranlarda yer ayırttım. Ortalama bir restoranla, iyi bir restoran arasındaki fark iki katı Paris'te. Biri 50 Euro ise diğeri 100 Euro. Az değil elbet ama Türkiye'de daha uçuk fiyat farkları var restoranlar arasında. La Rotonde'a gittim bu sefer. Büyülenerek çıktım. Afiyet olsun dedim sonra da kendime. Mezarlıkta gezindim tek başıma. Sustum yürürken hep. Konuşacak kimsem yoktu. Tuhaf ama güzel bir Paris seyahatiydi.


Mini söz: En kısa zamanda yazının altına bir PDF ekleyeceğim bu bistrolar için. Başarır başarmaz. Kafamda elbette birkaç yer var. Daha önceden gittiğim, Kuzey'le gitmeyip de onun da görmesini istediğim. 📌 Le Petit Bouillon Pharamond yeni keşif restoranlarımdan biri olacak. Daha önce gitmedim ama adını sıklıkla duyuyorum. Clemenceau, Oscar Wilde, Hemingway müdavimlerindenmiş. Mitterand da gidermiş ama açıkçası bu bilgi pek de umrumda değil. Bu restoran zaten rezervasyon kabul etmiyormuş. Belli ki Chartier Bouillon gibi kapı önü beklemeli yerlerden biri. Eee iyi! değişiklik olur. Adres: 24 Rue de la Grande Truanderie, 75001 Paris, Fransa Menu bilgisi de BURADA. 📌 Bouillon Pigalle de radarımdaki bulyon restoranlardan biri. Bir üstteki seçenekle arasında, "Nasılsa Paris'e yine gelirim." diyerek seçim yapabilirim. Paris'e gittiğinde yapamadığım şeyler için üzülmeme formülüm bu. Nasılsa yine gelirim diyorum. Son iki senedir gidemediğim düşünülürse belki de doğru bir motto değil benimki ama yapacak bir şey yok. Hayat beni kadere inanmaya doğru itekliyor. 📌 Bistrot Paul Bert: Gitmeye niyet ettiğim bistrolardan biri de burası. Vedat Milor'da gidin ve "steak au poivre" ısmarlayın kendinize diyor. Eee, o zaman mecbur deneyeceğiz. Bu restorana gitmeyi hem istiyorum, hem de okuduğum negatif yorumlar yüzünden arada kalıyorum. Belli ki turistlere pek de kıymet vermiyorlarmış. Garsonlar kaba diyenler var. Takmayacaksak gidilebilir elbette. Gidersem buraya geri döner bir güncelleme yaparım. 📌 Chez Michel: Karar verilen, rezervasyon yapılan restoranlardan biri de bu. Michelin Rehberine girmiş restoranlardan biri. Deneyelim dedik. Ben rastgele girdiğim Paris bistrolarından çoğu zaman çok memnun kaldığım için bu tip restoranlar biraz korkutuyor beni. Ama gitmeden de bilemeyiz. Belki sizler de bir gün gitmek istersiniz. 📌 Le Bon Georges, çok sevdiğim bistrolardan biri. Önceden rezervasyonsuz yapmayı unutmayın. 📌 Benim gibi edebiyat düşkünleri Margueritte Duras öğle yemeklerini nerede yemiş diye merak ediyorsa Le Petit Saint- Benoit'ya gitmeli. 📌 Çok da özel bir şey yemeyelim ama bizde olmayan bir şey olsun. Hem çok para vermeyelim, hem de lezzetli olsun diye en azından bir öğlen vakti kendine güzel bir hediye vermek isteyen midye düşkünleri elbette Leon de Bruxelles'e gitsin. Etrafta size yakın bir Leon mutlaka vardır. Yanına buz gibi bira almayı da unutmayın lütfen. 📌 Chartier Bouillion, onlarca kez gittiğimiz bir bulyon restoranı. Bu sefer başka yerler deneyeceğiz. Burada rezervasyon alınmadığını ve kapıda uzunca bir süre bekleyeceğinizi bilin. İşin raconu bu ne yazık ki. Anthony Bourdain'in bu hayattan çekip gitmesi hiç beklemediğim şeylerden biriydi. Dışardan birilerinin hayatına bakmak, yargılarda bulunmak kolay tabii. Ben de baktığım yerden Anthony Bourdain'in dünya üzerinde bir ileri bir gidip gelmesini seyrediyor, yediği yemekleri görünce ağzım açık seyrediyordum kendisini. Yaşama böylesine tutunan insanlara hep gıpta ederim zaten. Yaşamanın hakkını veren insanlardan bahsediyorum. Kendi kararıyla bu dünyadan çekip giden Anthony Bourdain de ekrandan gördüğüm kadarıyla yaşamının hakkını verdi. Hala dünyanın bir ucuna giderken Anthony Bourdain yazılarına, videolarına, dizilerine bakıyorsam onu çok sevdiğim için. Bir de dünya o gittiğinden beri pek değişmediği için. O yüzden birazcık da saygıdan Anthony Bourdain'in Paris'ini ekliyorum buraya. Gelelim pek sevdiğim David Lebovitz'e. Kendisi devamlı takip ettiğim ünlülerden. En azından benim için çok ünlü biri. Nefis bir blogu var. Paris'ten, Paris pazarlarından, marketlerden, bistrolardan, hayatından bahsediyor. Yemek yapıyor, kitap yazıyor. O yüzden onun Paris önerilerini de her zaman severek takip ediyorum. Merak edenler için: Geçmişte Anthony Bourdain ve Vedat Milor tavsiyeleriyle bir Atina yazısı yazmışım. LİNKİ de buraya. Senin için çok seviniyorum, dönüşte yazacağın yazıları dört gözle bekliyorum. Kapanma filan olmaz artık; güle güle gidin gelin. Umca gibi bir şey başla kullanmıyorsan, psikolojik olarak bile iyi geliyor.


Uzun zamandır cuma günlerinin yolunu gözlüyorum. Hafta sonu evde olmak ve hiçbir şey yapmamak en büyük zevkim haline geldi. Bilindik üniversite kabulleri ve redleri yüzünden bir gülüp bir ağlasak da depresyonda değilim. Kuzey'in de olmaması için elimden geleni yapıyorum. Hayatın hepimiz için bir planı var. Çok istediğimiz bir şey olmuyorsa daha iyisi olacak diye düşünüyorum. Kaderci oldum iyice. Nasılsa üzülünce elimizden bir şey gelmiyor. İyisi mi çok da kasmamak. Peki benim bu hafta sonlarında evde oturma isteğim neden? Bir koltukta oturmak, çayımı içmek, kitabımı okumak ve çokça hayallere dalmak istiyorum. Hayallerimin çoğunu dünya dertleri ve ne yalan söyleyeyim en çok da kendi dertlerim bozuyor. Seyahat hayali kurarken paramızın değerinin ne çok düştüğünü düşünüp dertleniyorum; aman sağlık olsun çalışır kazanırız diyorum ama bu sefer de işlerin ne yazık ki eski seyrinde olmadığını düşünüp ruhumu karartıyorum. Tam Selçuk'un işlerine umut bağlayacağım bu sefer Ukrayna'daki savaş ve Selçuk'un tüm müşterilerinin can derdinde olduğunu düşünüp kederleniyorum. Yanıbaşımızdaki savaşa üzülürken içimdeki o kaygılı ve Türkiye'de yaşamaktan bıkmış insan, "Ay inşallah bize sıçramaz bu savaş!" diyor. Biliyorum haksızlık bu yaptığım ama ülke ekonomimizin artık daha fazla bir şeyi kaldırabileceğini sanmıyorum. En büyük temennim birisinin çok büyük cümleler kurmaması. Yoksa hooop biz de olmamamız gereken bir şeyin içindeyiz. Geçen gün IG'de dinlediğim bir Budist rahibe kendisine sorulan soruya basit bir cevap verdi. Soru, etrafımızdaki acılara nasıl bakacağımız, bu acılarla nasıl yüzleşeceğimizle ilgiliydi. Siz mutlu olmadan bir şey yapamazsınız dedi. Sözün özü, çıldırmış dünya ile ilgili bir şey yapamayacağız. Yapabileceklerimiz kendi küçük dünyamızda mutlu birer insan olmaya çalışmak, sokak hayvanlarını besleyebilmek, etrafımızdaki birkaç kişiye yardım edebilmekle sınırlı. Dünya mutluluğu bu bakış açısıyla sağlanır mı bilmiyorum ama dünyayı mutlu edemeyeceğimize göre en azından kendimizi mutlu etmeye çalışabiliriz. Benim elimden daha fazlası da gelmiyor zaten. Uzun lafın kısası hem kendime hem size verdiğim mutluluk formülü hayatın elimizde tuttuğumuz ucunu salmaktan ibaret. Daha iyi şeylerin olacağına inanıp hayatın bize getireceği güzel şeylere inanmaktan başka çare yok. Son zamanlarda kaplumbağa hızıyla ilerleyerek kitap okuyorum. Akşam yemeklerinden sonra bir köşeye çekilip kitabımın içine gömülmeye çalışıyorum. Gerçi ne mümkün? Yüksek tempolu saçma Amerikan dizilerinin içinde buluyorum kendimi. Bayılıyorum bu dizilere. Hanna, Reacher, Jack Ryan... O da yetmeyince bu sefer Modern Love, Romanoff's gibi dizilerle kafamı dağıtıyorum. Kaslı adamların dünyayı kurtarması ve kötüleri öldürmesi hoşuma gidiyor. Daha önce bir kez okuma girişiminde bulunup, kim bilir ne sebeple otuzuncu sayfasında bıraktığım Atlıkarınca'da Bir Tur Daha isimli kitabı okuyorum. İtalyan yazar Tiziano Terzani'nin kanser olduktan sonraki hastalık dönemini ve şifa arayışını anlatan bir hayli kalın bir kitap bu. Çok severek okuduğumu belirteyim. Herhangi bir ajitasyona yer yermeden dünyanın çeşitli köşelerine yapılan şifa yolculuklarını anlatmış yazar. New York'ta başlayan yolculuk burada geçirilen ameliyat ve kemoterapi sürecinden sonra dünyanın alternatif tıp ve inanç köşelerine doğru ilerliyor. Sonra Simone'cuğum kitabı var. Paris dönüşü bir Shakespeare and Company ganimeti olarak aldığım sonradan keşfedilen kayıp kitabın etkisiyle olsa gerek Simone de Beauvoir'ın aynı zaman dilimini anlattığı Bir Genç Kızın Anıları kitabını okumaya başladım. Simone benim baş tacım. O yüzden hep severek okuyorum. Yazarın kitapları okumak açısından hem zor hem kolay bana sorarsanız. Ağır ağır ilerleyen bir zaman diliminin içinde uzun uzun sayfaların arasında konaklamayı seviyorsanız, bu durağanlıktan keyif alacaksınız. Ama aksiyon peşinde koşanların asla sevmeyeceği ve okuyamayacağı kitaplar bence Beauvoir kitapları. Özellikle de biyografik özellikler taşıyan kitapları. Bunca zamandır Beauvoir okumama ve Sartre ile olan ilişkisini anlamlandırmaya çalışmama rağmen kafamda ilişkilerini net bir yere oturtamadığımı da ekleyeyim. Beauvoir gibi bir kadın Sartre ile mutluluğu nasıl buldu bilmiyorum. Hayat her zaman dileğimizi vermiyor bize. Bazen hiç düşünmediğimiz, ihtimal dışı bir şey gelip oturuyor yanı başımıza. Kimi zaman da en yakınlarımızdan biri bir tercih yapıyor ve bu tercih bizim de hayatımızı şekillendiriyor. Ben bugünkü yaşımda hala hayatın istediğim gibi akmamasına sinirlenip kırgınlıklarımı biriktirip gözyaşı döküyorum. Hayatla başa çıkmayı ne zaman öğreneceğim bilmiyorum. Dünya hırslarından arınmak ne zor. Üstelik bu dünyadaki zamanımızın kısıtlı olduğunu bilmemize rağmen daha iyisi için çabalamaktan vazgeçmiyoruz. Daha iyisinin gerçekten daha iyi mi olduğunu bilmeden hem de! Cuma başladığım yazı sonlanmak için pazar öğleden sonrasını bulmuşken, önce bana, ardından ihtiyacı olan herkese gönül esenliği, aydınlanmış bir kafa ve güzel demlenmiş bir çaydan keyif alacak kadar yaşam mutluluğu diliyorum. Yine geç yazdığım için bir özürle başlayayım. Ama sebebimiz aynı: Hayata yetişemiyorum. Kırklardan sonra daha mı hızlı akmaya başladı hayat ne? Bilmiyorum. Aklımız fikrimiz hayatın güzel anlarından ziyade endişelerle dolu. En çok da şuna sinirleniyorum: Gerçekten de ne olacak bu memleketin hali kaygısı sardı tüm bünyemi. Yahu ben bunu düşünmek istemiyorum. Bu ülkede yaşam gerçek anlamıyla kalp ağrısı. Yıllarca hepimiz çalıştık, ürettik; ama hiçbirimiz yaşlılığımızı garanti görmüyor, kaygılanıyoruz. Mayıs ayı sonuna kadar oğlumun sınavları var. Ardından hayırlısıyla bir yere yerleşecek. İşte o andan itibaren tüm kaygılarımı, kalp ağrılarımı bir müddet için de olsa bir kenara bırakacağım. Ta ki eylül ayında oğlumu yerine yerleştirene kadar. Milletin sıkıntılarını alkolle gülmeye çalışması gibi sanırım ben de kendimi yollara vuracağım. Hayatı, gülmeyi, kaygısızlığı çok özledim. Ah hayat diyorum. VE sizi kucaklıyorum. Özlemcim çayımı içerken okudum güzel yazını, penceremin önünde kocaman bir ağacım var bahar dallarıyla, kitabım da güzel, daha ne olsun. Uzun süredir Simone de Beauvoir okumadım, aklıma düşürdün şimdi. Ben uzun süredir hayalini kurduğum ruh haline gelemiyorum. Dişlerimi sıktım bekliyorum. Ya da kendimi suyun altında kalmışım gibi hissediyorum. Nefesimi bırakacağım o nefis anı bekliyorum. Yazının sana iyi gelmesine sevindim. Cumartesi sabahı itibariyle ben de ikinci demlik çayımı koydum ocağa. Dışarda deli bir rüzgar. Şeftalim tomurcuklanmış. Bu sene inşallah yaprakları hastalanıp kıvrılmaz diye düşünüyorum. Ezginin Günlüğü dinliyorum.


Son yeni yılımız evde geçmişti. Covid sebebiyle aileyi toplamıyoruz iki senedir. Sıradan bir akşam yemeği gibi bir masa hazırlamış, yanına birkaç meze eklemiştim. Bir de midye dolma. Yeni yılın ne getireceğini bilmiyorduk elbette. Son zamanlarda olanı olduğu gibi kabul edip üzülsek de birbirimizle paylaşmıyoruz artık; zira sıkıntılarımızı paylaşınca daha iyi hissetmiyoruz. Şükredecek tek şey sağlığımız. Ayın sonunda bir Paris seyahatimiz olacağını zaten buradan duyurmuştum. "Ya Covid olursak da gidemezsek!" diye endişelerim vardı. Şükür ki o tarih geldi. 21-25 Ocak 2021 tarihlerinde Kuzey'i de alarak Paris'e gittik. Pandemi patlamadan iki sene önce nerdeyse aynı tarihlerde Paris'ten dönmüştüm. Benim için seyahatin en güzel yanı hem sevdiğim bir şehre gitmem hem de Kuzey'in yanımda olması oldu. İnsan yaşadığı güzel şeyleri zamanla unutuyor. Sanki onunla hiç tatil yapmamışız gibi hissediyordum. Bu Paris seyahatindeki Kuzey müthişti. Şehri bizim gibi çok sevdi. Etrafına bakındı. Baktığı şeyleri gördü. Güzel yemekler yedik. Hiç durmadan yürüdük. Hepimiz çok mutlu olduk. Eve dönüşle birlikte işlere yoğunlaştık. Artık ne kadar yapabildiysek. On gün çalıştıktan sonra Selçuk'la ikimiz Paris'e tekrar gittik. Bizimkinin fuarı vardı. Şans benim yüzüme güldü. Şubat ayının başında bir kez daha Paristeydim. 5-10 Şubat 2022 Paris seyahati diyelim buna da. Gittiğimiz cumartesi öğleden sonrasını ve yağmurlu pazar gününü Selçuk'la Paris'te gezinerek geçirdik. Sonraki üç gün tamamıyla bana aitti. Hayatın bana gülümsediği zamanlar diyelim bu çalıntı Paris günlerine. Unutmamak için. Zaman çok hızlı geçiyor ve unutmam dediğim her şeyi unutuyorum. Kuzey'in bebekliğine, çocukluğuna dair o kadar çok şeyi unutmuşum ki bu durum beni korkutuyor. Bloga ne zaman geri dönsem ve eski bir yazıyı okusam şaşkınlığa kapılıyorum. Bazen yazdığım zamanki fikirlerim şaşırtıyor beni, bazen hiç hatırlamadığım bir hatıranın önüme serilmesi. Eskisi kadar yazmayı çok isterdim ama şimdilik bunu becerebilecek gibi durmuyorum. İyisi mi olana şükretmek. Bugün bu yazıyı yazıp yayınla tuşuna basarsam ne büyük mutluluk! Seyahatin ilk kısmı yeme- içme ve plakçı gezme temasında ilerledi. Kuzey plak dinlemeye, plak toplamaya merak saldı. İyi bir dinleyici. Bazen ortak müziklerde denk düşüyoruz, bazen dinlediğim bir grup sebebiyle takdir kazanıyorum, çoğunlukla da hiç bilmediğim bir sanatçıyı öğreniyorum ondan. Benim Kuzey'e yakınlaşma taktiğim bu; Selçuk'unki daha çok plak alımını desteklemek ve sponsor olmak şeklinde. Herkes gitme hazırlığındaki Kuzey'e bir şekilde kendini sevdirmeye çalışıyor. Gitmeden önce çok yer gezeriz diye düşünmüştüm ama öyle olmadı. St. Germain, Opera Bölgesi, Grands Boulevard civarlarındaydık genel olarak. Pazar sokaklarında dolandık durduk. Plak ararken de birçok Fnac Mağazası'nı denetledik diyebilirim. İlk gün otele yerleştiğimiz gibi Grands Boulevard civarında yürüyüş yaptık. Aklımda daha önceden niyet ettiğim bir restoran vardı: Le Petit Bouillon Pharamond. Önüne geldiğimizde kapı önünde biraz sıra vardı ama neyse ki şansımız yaver gitti. On dakika içinde masamızda oturuyorduk. O kadar acıkmıştık ki hemen siparişimizi verdik. Buz gibi rose söyledik. Yanında da salyangoz. 😃 Ben daha önce de yemiştim ama Kuzey de yesin istedim. Anne kalbi işte! Çocuğu salyangozdan mahrum kalsın istemiyor. Bir de söylemeden edemeyeceğim. Boeuf Bourguignon denince aklıma hemen Julia Child geliyor. Bir gün onun tarifiyle evde bu yemeği yapmayı deneyebilirim. Sabrım yeter mi bilmiyorum. Hala seyretmediyseniz Julie & Julia fimini de seyredin lütfen. 📌 Bu filmle ilgili şöyle de tatlı bir yazı yazmışım. Burayı bistro diye tanımlamam pek doğru olmaz. Marais taraflarında açık bir pazardan bahsediyorum. Çeşitli dünya mutfaklarının olduğu, üstü kısmen kapalı, aynı zamanda bir bölümünde sebze, meyve ve şarküterinin de satıldığı açıklık bir alan burası. Pazar yerlerini sevenler için kaçırılmayacak bir fırsat. Kanımca bahar ve yaz mevsimi daha uygun burada yemek yemek için. Böyle dediğime bakıp da ocak ayının sonunda pazarın ve mini dükkanların boş olduğu düşünülmesin lütfen. Her bir tezgahın önü insan kaynıyordu. Bizim seçtiğimiz tezgah Les Enfants du Marche ise pazarın en kalabalık dükkanıydı. Japon bir şef pişiriyormuş burada. O kadar uzun zaman sıra bekledik ki bu durum yemeklerle ilgili fikrimi değiştirmiş olabilir. Çok üşüdüm, çok acıktım ve resmen bir an gitmeyi düşündüm. Kalabalıktan olsa gerek servis de elbette çok iyi değildi. Başka bir gün öğlen yemeğimizi Procope'da yedik. Paris'te illa ki güzel bir şey yiyeyim diyorsanız bence Le Procope her zaman en doğru tercih. Ne garsonların nezaketiyle ne de yemeklerin kalitesi ve lezzetiyle insanı hiç yanıltmıyor. Yemeğin sonunda hesabı ödediğinizde yemeğin hakkını verdiğinizi düşenerek çıkıyorsunuz Paris sokaklarına. Her Paris'e gidişte bir kez daha gidilmeyi hak eden restoranlardan biri burası. Fiyatlar normal. Ben genellikle yaptığım gibi bu seferde tercihimi balıktan yana kullandım. Selçuk, kaz ya da ördek tercih etti. İnanın hangisi olduğunu anımsamıyorum. Kuzey ise nefis bir deniz tarağı tabağı ile mutlu oldu. Yemeğin başında yine salyangoz söyleyerek Fransızlar gibi yeme alışkanlığı edinmeye başlamış olabiliriz. Le Grand Colbert: Filmlerde gördüğümüz restoranlarda yemek. Romantik filmlere düşkünlüğümü bilmeyen kaldı mı? Hele ki eski romantik filmlere. Filmimiz Diane Keaton ile Jack Nicholson'ın birlikte oynadıkları Something's Gotta Give. Filmi hatırlamayanlar canlarının sıkkın olduğu bir gün seyretsin lütfen. Neyse, kahramanlarımız filmin sonunda Paris'te yemek yerler. Hangi restoranda peki? Le Grand Colbert. Bu seyahatte bir gece de burada yemek yedik. Bunca gidiş geliş içinde hep niyet ettiğimiz ama nedense hep ertelediğimiz bir restorandı burası. Menü klasik Fransız restoran menüsü gibiydi. Deniz mahsüllü tabaklar, et, kaz/ ördek 🙂 Benim tok olduğum bir geceydi. Normalde geç kahvaltı, ufak bir atıştırmalık ve akşam yemeği beni kurtarıyor seyahatlerde. Geri gör ki Kuzey'le olduğumuz bu seyahatte her öğünü dolu dolu geçirince akşamları yemeklere hep tok gittim. Eee, tok ağırlamak da zordur biliyorsunuz. Ben bu sefer gri karides diye bir şey, mercimekli bir salata istedim. Karidesler minicik ama öyle çoktular ki ayıklamaktan yoruldum. Mercimekli salata da kocamandı. Diğerlerinin yemeklerinin tadına bile bakamadım. Garsonlar çok kibar, ortam da çok nezihti. Yemekler de lezzetliydi. Paris'te her ülkenin mutfağı var. Bu kadar Çin ve Japon restaurantı var mıydı bilmiyorum ama bu gidişimde çok şaşırdım. Her yerde Ramen dükkanları vardı ve önleri de sırada bekleyen insanlarla doludu. İnanılmaz uzundu kuyruklar. Hele bir tanesinde öyle bir sıra vardı ki ben mümkün değil bir çorba içeceğim diye beklemem dedim. Bir de Kuzey'e söylendim evde tavuk suyuna, et suyuna çorbayı içmiyorsun burada ramen içeceğim diye tutturuyorsun diye. Şehrin en ünlü Ramencisi Kodawari Tsukiji. Ortam tıpkı bir balık hali gibi. İçerde fotoğraf çekmek yasak. Hoparlörlerden bir balık halindeymişsiniz gibi gürültü yayılıyor. Konuşmalar, bağrışmalar... Sıkışık bir alan. Balıkçı kasaları üst üste yığılmış. Öyle arkadaşlarımla gideyim bir masaya kurulayım, hem yemeğimi yiyeyim hem de sohbet edeyim gibi bir ortam yok. Daha çok hızlı yenilen bir yemek. Çorbanı içip kalkıyorsun. Zaten yemeğin biter bitmez de hesabı getiriyorsun. Eee, çorba nasıldı derseniz güzeldi. Ama annemin çorbalarını tek geçerim. Carpaccio istedim. İncecik, mini bir porsiyon geldi çok lezzetliydi. Izgara sardalya istemiştim. Unutup getirmediler. Japon birasının da tadına baktım. Bence çok güzeldi. Sanırım yukarıdaki linkte fiyatlar da var. Ettik vallahi. Sevdiğim şeyleri tıkınmaktan vazgeçmedim. En sevdiğim Marais kafelerinden biri olan Le Favorite'te patates kızartması yedim, Maison Georges Larnicol'un önünden geçerken şu meşhur tatlıları kouignette'den gömdüm. Hatta dönmeden bir paket de buraya getirdim. Chez Michel'de bir gece daha rezervasyonumuz vardı ama artık daha fazla süslü yemek yiyemeyeceğim diyerek onu da iptal ettim. Hayat bir gün, o da bir gün! Özlemmmm!!! Pandeminin bittiğini en azından bizlerin pandemi modundan çıktığını- senin Paris yazını görünce iyice anladım. Çok şükür yahu. Bu kadar geç cevap yazdığım için de kusuruma bakma. Telefonumdan gördüm yorumunu ama unuttum. Paris'le ilgili ikinci gidişime dair bir yazı daha yazmayı planlıyorum ama ne zaman bilmiyorum. Bilgisayarın başına kafam hafif oturduğumda olabilir. Otel, son senelerde her gittiğimde kaldığımız AstOtel, 34B. Çok yazdım. İş beni bekler. Çok öpüyorum Elif. Ben de başka hayallerin peşine düştüm. Hayatımız plan yapmak açısından biraz karışık ama olsun. Bekliyorum. Bir fırsat yarattığım an yeni planlar yapacağım. Hayal kurmak, bu hayaller için kitaplar okumak, bir rota çizmek, yola düşmek hepsi nefis! İçim bir hoş oldu, ben de Paris'e gittim, geldim sanki. Bu koşullarla belki emekli ikramiyesi ile gidebilirim oralara... Bir de Elhamra Sarayı'na. Hayali bile güzel ama... Hayal de kuramazsak elimizde ne kalır ki?Sesinizi duyduğuma sevindim. O filmi ben de çok sevmiştim, tekrar izleyeceğim şimdi. Benim Emre'm de 21olmak üzere,3 yıl oldu yuvadan uçalı, geliyor ama daha gelir gelmez ayrılık acısı çöreklenmiş oluyor içime. Yine de onu öyle genç bir adam olarak görmek de mucize gibi. Bir gün bir yerlerde görüşmek üzere, iyi bakın kendinize. Hoş geldiniz. Ben de ne çok özlemişim sizi. Eee, biz de bol bol gezeriz onlar gidince diyeceğim ama paramız pul oldu ne yazık ki. Yılların emeği, emeklilik hayallerimiz, bol bol gezeriz dileklerimiz. Neyse, enseyi karartmayayım ben. Çoook hayalim var çok. Ve evet dediğiniz gibi canımız istediği kadar da hayal kurabiliriz. Yeter ki sağlığımız, umudumuz, hayallerimiz yerinde olsun. Çok teşekkür ederim buraya uğradığınız için. Selam yazınızın bir bölümünü hatırlıyorum. İnstagramdan galiba özet geçmiştiniz. Bizim gezileri ayarlayan arkadaş aklıma geldi. Nerede ne yenir diye önden hazırlanır sonra rehber bizi aynı yere götürür. Sizle beraber o güzel yemekleri yedim. Sevgiler. İG'den paylaşmış olabilirim ama çok da bir şey paylaşmıyorum. Sosyal mecranın blog köşesi çok hoşuma gidiyor. Okunmak güzel şey. Bir de en çok kendime yazıyorum. Unutmayayım diye. İG'ye gelince, zamanım orada tükensin istemiyorum nedense. Keşke paylaşmadığım gibi izleyerek de bunca zamanı yitirmesem.


Ah tatil! Ne iyi geldin bana. Bayramı oruç tutanlardan daha çok kutluyor olabilirim. Her şeyi bir kenara bırakıp bol bol okumaya, hayal kurmaya, çay-kahve içmeye adayacağım beş günüm var. Durmaya ve çok düşünmemeye çalışacağım. Kuzey'in lise hayatının son dönemecindeyiz. Mayısın nerdeyse sonuna kadar devam eden sınav takvimini atlatırsak karada ölüm yok bize. Sonra hayat bizi nereye taşıyorsa oraya gideceğiz. Olanı, elimizdekini sahiplenip yeni hayaller kuracak, hayatımınızın bundan sonraki muhtemelen üç ya da dört yılını oğlumuzun yaptığı seçimin etrafında dönüp dolaşarak, bilmediğimiz bir yeri geçici bir yuva yaparak, sahiplenerek, yeni keşfettiğimiz kafeleri evimiz belleyerek yaşayacağız. Sağlık olsun yeter ki! Geldi sanırım. Yeni yaşım kapıda bekliyor beni. Öyle eskisi gibi yüksek perdeden konuşmayacağım. Keşke konuşabilseydim. Keşke hayata dair daha büyük hayallerim olsaydı tıpkı eski günlerdeki gibi. Cüzdanımın iç cebindeki hayaller listem uzatıp gitseydi, üstü çizilenlerin yerine yenilerini ekleseydim listemde. Hayat, hepimize öğrettiği gibi bana da sabretmeyi öğretti. Çaresizliği kabul ettim bu geçen birkaç senede. Son birkaç yazımda bahsettiğim gibi yaşadığımız coğrafya, yönetiliş şeklimiz hayallerimizi, umutlarımızı elimizden aldı. Şimdilerde tıpkı yitip giden aile büyüklerim gibi olana, olmayana, hayatın pahalılığına, paramızın düşürüldüğü hallere söylenip duruyorum. Keşke umudumu koruyabilseydim bu yeni yaşımda ama olmuyor. Olamıyor. Yine de uykuya dalmadan hemen önce kendimi sevdiğim şehirlerin sokaklarında gezinirken yakalıyorum. En çok uzak destinasyonlardaki kahvaltı sofraları düşüyor aklıma. Ekşi mayalı ekmeklerin üstünde poşe yumurta oluyor önümdeki tabakta; bir de olmazsa olmaz birkaç dilim avokado. Gülümseyen bir garsonun elinde bir kahve termosuyla eksilen kahvenizin üstüne sıcak bir kahve boşalttığı o güzel sabahlar... Güneşli sabahların önünde gezilecek kocaman bir gün olduğu için hayallerim hep kahvaltı masalarında başlıyor. Nefis bir kahveye kim hayır der üstelik. Soğuk falan demeden, yeni yıl pazarlarının kurulduğu bir zaman diliminde hayata, "Sen biraz bekle burada beni!" dedikten az sonra New York'a uçmak istiyorum. Ellerimde eldiven, kafamda bir bere ışıltılı bir New York mevsimine konuk olacağım. Hayalini kurduğum bu yeni yılın dünyanın bütün yeni yıllarından farklı olacağını düşünüyorum nedense. Hediyeyse böyle bir hediye vermek istiyorum kendime. Işıl ışıl gökdelenlerin arasından yürüyüp Rockefeller Binasının önündeki buz pateni pistinde buz pateni yapanları seyredeceğim. Central Park civarında dolaşırken Salinger gelecek aklıma. Tıpkı Holden Caulfield gibi tüm yazı parktaki gölde geçiren ördeklerin kış oldu mu nereye göç ettiklerini düşüneceğim. Hadi diyeceğim bizimkilere, "Şehirdeki bütün ağaçları gidip görelim." Muhtemelen Bryant Park'taki ağaca öncelik vereceğim. İnsan sevdiğini biraz kayırır elbet. Pazar yerleri var bir de. Bol bol hediye alınıp, bol bol da sıcak şarap içilecek. Belki şarkı bile söylerim yüksek sesle. Pandemi de bittiyse, gözümüzü karartıp Peru'ya gideriz belki. Olmadı Güney Afrika, o da olmadı daha önce hiç gidilmemiş bir Fas- Marakeş. Bir de tuhaf ama, nehir gezisi yapmak var aklımda. Biraz yaşlı işi mi sizce? Ama şöyle Avrupa şehirlerini nehir üstünden gezsek fena mı olur? Bana romantik bir hayalmiş gibi geliyor. Şöyle de bir yıl dökümü yapmışım. Hayallerim yok dedim ama yazdıkça yazasım geldi. Ah ne çok şey geldi aklıma daha. Meğer hayal kurmayı bıraktım, -hadi şuna yavaşlattım diyelim-, derken ne çok hayal gizlenmiş köşeme, yamacıma. Aklımda hep ailecek yapılan uzun seyahatler var. Biraz Kuzey'siz bir zamana adım atacağımızdan olsa gerek, hep yanımızda olduğu zamanlar geliyor aklıma. Neyse ki bahar geldi. En sevdiklerimden Sally Rooney'nin son kitabı raflardaki yerini aldı. Ve ben yeni yaşıma üç gün kala sevdiğim bir yazarın kelimeleriyle doldurdum koskoca ve mutlu bir cumartesimi. En iyi Rooney kitabı olmasa da bunca güzel insanlık hallerini okumak iyi geldi bana. Belki mayıs sonundaki küçük keşif seyahatimizden de Elif Batuman'ın son kitabını alarak dönerim. New York'a gidemesek de sen sevdiğin yazarların mayıs ayına denk gelen kitapları da mutluluk sebebidir. Hayatın hepimiz için güneşli olmasını diliyorum. Ve sahiden şu bloga yazdığım ilk günden beri her yeni yazı yazışımda huzurla doluyor için. Canım blogum! Benimle birlikte yaşlanıyorsun. Senin de bir şekilde doğum günün kutlu olsun. İçinin huzurla dolduğu yeni yaşlar diliyorum sana. Kocaman sarılıyorum, şükür rahat rahat.. Çok teşekkür ederim. Hepimizi güzel şeyler sunsun hayat. ... güzel hediyen için de teşekkürler. Artık baba memleketinde dikili ağaçlarım var benim de. Tekrar çok çok teşekkürler her güzel dileğin için.


Yağmurlu bir cumartesi sabahı. Elif Batuman, son kitabı, yeşile bakan salon pencerem ve çayım baş başayız. Bilgisayar başına oturup blog yazısı yazmak için nefis bir cumartesi günü... Dışarda romantik bir yağmur, kulaklarımda insana hayatın çok güzel olduğunu anımsatan caz ezgileri, yeni demlenmiş çay ve mutfakta usul usul mayalanan bir ekmeğim var. Hayat böyle güzel anlardan ibaret. Hayatın böyle güzel olduğunu biliyorum da, etrafımızda dönüp duran onca şey unutturuyor bize bu güzellikleri. Baştan söyleyeyim bu hafta sonu cumadan yalnızlıkla başladı. Ev halkı cuma sabahından itibaren dağıldı. Selçuk uzak/yakın başka bir ülkeye, Kuzey arkadaşlarıyla eğlenmeye gitti. Cuma gecesi kendimle baş başaydım. Böyle anların benim için en korkunç yanı ne yapacağıma karar verememem oluyor. Aklımdan onlarca düşünce geçiyor. Güzel bir film izlerim diyorum, sonra blog yazarım, ardından kitap okurum, yürüyüşe çıkarım, hayallere dalarım. Bir heyecan sarıyor içimi. Bu telaştan ne yapacağıma karar veremeyip, yapmak istediğim hiçbir şeyin yetişmeyeceğini düşünüp telaşlanıyorum. Eee malum, telaş benim ikinci adım. Her şeyi yapma isteğim, hayallerime, sevdiğim şeylere giden yoldaki açlık beni her pazar akşamında, "Ahhh, bu hafta sonu da bir şey yapamadım!" duygusuyla karşı karşıya getiriyor. Cuma akşamı yalnız kalınca film seyretmeye karar verdim. Arkasına gerçek bir dekor olarak sevdiğim bir şehri almış romantik bir komediye asla hayır demem. Bu aralar sanki önümüzde uzun bir yaz mevsimi yokmuş gibi davranıyorum. Yaz tatilimi kaderin ellerine teslim ettim. Onun yerine ekim- kasım aylarına takıldım. Dileğim eylül sonu gibi Kuzey'i uğurlayıp, ayrılık acımı dindirecek bir yere gitmek. Uzak bir destinasyon olsun, daha önce görmediğimiz bir yer seyahat hanemize yazılsın diyorum. Meksika ya da Peru bu destinasyonlardan biri olabilir. Bu yüzden film seyrederken de mekan açısından bana ilham verecek bir film olsun istedim. Dün gecenin filmi böyle seçildi. Netflix'in film arama tuşuna Peru yazdım ve kendimi romantik bir komedinin aşk acısı çekmeli, ayrılık acısıyla içip kendini kaybetmeli temposuna bıraktım. Tahmin edersiniz ki, film çöptü. 😀 En azından Lima manzaraları seyretseydim ama o da yoktu. Yine de terk edilen aşık kızımız aşk acısından kurtulmak için en yakın arkadaşının önerisiyle yıllardır ertelediği bir şeyi yapmaya karar verdi: Blog yazmak. Blogculuğumun ilk günlerinde bir yazı yazar ve uzay boşluğuna o yazıyı bırakırdım. Yazının geleni gideni pek fazla olmazdı. Ama o günlerde blog yazarak geçirdiğim o zamanı düşündüğümde içim hep mutlulukla dolar. Kuzey'in küçüklüğü, taşınmamız, taşınma-yerleşme sırasında eşyalarla birlikte anılarımızı da birer birer paketlemem, Kuzey'in belki de hayatının en önemli dönemeci sayılacak okul değişikliği, büyümesi gelir gözlerimin önüne. Endişeli anneliğim, mutfağın hemen önündeki aydınlık masada, kristal ışıltılar yayan avizenin hemen altında yazdığım blog yazıları hayatımın güzel bir dönemine denk geliyor. Sonraki yıllar da çok güzel şeyler armağan etti hayatıma ama blog yazmak denince nedense o ev, o masa, Kuzey'in hayatının o minik zamanları.... Tıpkı bazı şarkıların sadece bir yere, bazı kitapların tadı asla unutulmayacak bazı tren seyahatlerine, adı konmaz bazı kokuların da sadece bir tek eve ait olması gibi. Hani kapıdan içeri adımınızı attığınız an sizi saran evinizin o aileye ait kokusu vardır ya, işte öyle bir şey söylemek istediğim. Bahsettim mi bilmiyorum ama Elif Batuman'ın son kitabını kitapçılara ulaştığı ilk gün aldım. Londra'daydık ve İstanbul'a dönmek üzere şehirden ayrılmamız gerekiyordu. Kitabı almadan şehirden ayrılmam diye tutturdum. Piccadilly'deki Waterstones'dan kitabı aldığımda yüreğim hafifledi. Oradan hemen bir trene atlayıp doğruca şehrin neresinde olduğundan emin olamadığım Stansted Havaalanı'na doğru yola çıktık. Ne uzak bir yerde bu havaalanı yahu! Ne yazık ki Sabiha Gökçen Havaalanından kalkan Pegasus ve Atlas Jet sadece bu havaalanına iniş yapıyor. Sabiha Gökçen de bizim eve yakın. Elif Batuman'ı ne çok severim bilirsiniz. Kitabımızın kahramanı Selin'in maceraları Batuman'ın ilk kitabı The Idiot'ta başlamıştı. Selin bu kitapta Harvard Üniversite'sindeki ilk yılını, tuhaf bir ilişki içinde olduğu Macar genci Ivan'a karşı hissettiklerini, bu aşkın peşinden Budapeşte'nin küçük bir köyünde katıldığı bir çalışma kampında yaşadıklarını anlatıyordu. Ivan'la işler istediği gibi gitmemiş, kitap da Harvard'da geçirilen ilk yılın ardından bitmişti. Budala, Elif Batuman'ın hayatından izler taşıyor. Kitabın taşıdığı öğeleri bir kenara bırakacak olursam, içimdeki o ergen heyecanını hala öldürememiş olmalıyım ki kampüs romanlarını okumaktan vazgeçemiyorum. Elif Batuman da kitaplarının adlarından da anlaşılacağı gibi her romanının içinde daha önce yazılmış başka bir kitaba saygı duruşunda bulunuyor. Sevdiği ya da bir koşulda okumak durumunda kaldığı kitapların satır aralarında kayboluyor. Kahramanımız Selin'e şimdilik umutsuz gibi görünen aşk hikayesinin içinde bu yazarlar eşlik ediyor, elinden tutuyor, derdine çare olamasalar da Selin'i bir yerden alıp başka bir yere sağ salim ulaştırıyorlar. Bir maceradan başka bir maceraya atlayan bir Selin bulmak isteyenler bu kitapta aradığını bulamaz. Benim için Elif Batuman kitapları vaktinde hiç bitmeyecek sandığım gençlik yıllarım gibi... Her şeyin çok kötü ya da çok iyi olduğu o zamanları hepimiz anımsarız. Zaman, Batuman'ın kitaplarında sakince akıyor. Arkadaşlarımızla birlikte okulu kırdığımız o kadim zamanlar vardı ya hani; insanın kalbi o günlerin sıcaklığı ile doluyor. Şarkılardan fal tutmak gibi, duyduğunuz her cümlede, okuduğunuz her cümlede size söylendiğini düşündüğünüz bir yan buluyor ve anımsadığınız o zamanlar çok geride kalmış olsa bile hatırlamanın gücüyle huzur buluyorsunuz. Geçecek demek istiyorsunuz Selin'e. Benim için, "Tıpkı tatlı bir huzur olmak için Kalamış'a gitmek" gibi bugünden kopup geçmişe uzandığım kaçak zamanlar Batuman kitapları. Üstelik hemen hemen aynı yaşta olsak da başka yerlerde sürüyor hayatlarımız. Yine de benim gibi melankolik ruhları yakalıyor Batuman. Elif Batuman'ın Ecinniler kitabıyla ilgili ne yazmışım okumak isterseniz sizi BURAYA alayım. Batuman'ı herhalde çok arada derede okudum ve hiç sevemedim ilk okuyuşta, bir şans daha vermem lazım. Paris ve Elif Batuman'ı seninle özdeşleştirmişim; onu da fark ettim. Değer mi? Bilmiyorum. Bu kadar çalışırken hiç keyif almadı. Durmadan söylendi. Acı çekti. Onun gibi bir dolu çocuğun yaşadıklarından bahsediyorum. Bir stresten başka bir strese... Sat sınavları, IELTS, TOEFL, okul sınavları, IB sınavları... Vallahi bazen ben de değmez diyorum. Ama bizim gibi bir ülkede başka şans var mı? Tek yol Kuzey'in, bizim izlediğimiz yol olmasa da çalışmaktan başka yol yok. Bu arada Kuzey okuduğu okula LGS öncesinde, ilkokul 3. sınıfta ara sınavla girdi. Bu açıdan LGS stresi çekmedi. Hayatta yaptığımız en doğru işlerden biriymiş. Bu konuda kendi aklımı uzanıp uzanıp öpüyorum. Bu ülkenin çocuklarının sınavları bitmeyecek sanırım. Allah hepsinin yardımcısı olsun. Teşekkür ederim Özlem, maalesef öyle, eğitim sistemi denen koca oluşumda basiret sahibi tek adam yok; varsa da yetkisiz ve etkisiz :(( Çocuklarımızın ve bizim işlerimiz elbette hiç kolay olmayacak. Yukarıdaki tüm temennilerine katılıyorum. İnşallah daha güzel günler vardır önümüzde. Elif Batuman sevdiğimiz, gururlandığımız tatlı bir kadın di mi? Ortak sevgide buluşmak gibisi de yok. Kitabı sakin sakin okuyorum. Acele etmeden, telaşsız. Gerçi belki de bana kalan zamanlarda telaşa kapılacak gücüm olmadığındandır bu durum. Sen benim önümde süper örneksin. Orhun da resmen gözümüzün önünde büyüdü. Talin denince aklıma siz geliyorsunuz. Senin blog yazıların, şehri tek başına ve bazen ailecek gezmelerin, gidişler, dönüşler.... Ben de seni kucaklarım. Du' bakalım daha neler paylaşacağız burada. Hoş geldiniz,: çocuğumun bundan sonraki hayatı hiç ortak anımızın....:dediğiniz cümle var ya, beni de aldı götürdü. Emre, m üçüncü sınıfta, bir gidiyor, iki ay yok ortalarda, hem de İstanbulda. Ama nasıl güzel bir genç adama dönüştüğünü görmek de gurur verici... Hayat her şeye alıştırıyor Ozlem. Sağlıkla ve sevgiyle kalın. Tuhaf bir his ya. Şimdilerde de bizden ayrı bir hayata adım attı aslında. Üniversiteye giriş anlamındaki tüm yükümlülüklerini bitirince bir rahatlama geldi bizim oğlana. Günlerini hep arkadaşlarıyla dolduruyor. Biz de işte güçteyiz zaten. O da biz de ayrılığa hazırlanıyoruz yavaş yavaş. Elbette en sağlıklısı bu. Çok ilgilendik, çok sevdik, çok sarmaladık, çok dinledik.


Hayat anlardan ibaret. İnsan bazen durmadan değişen dünya düzeni içinde ne yapacağını şaşırıyor. Evde mi otursam yoksa "hayattan geriye anılardan başka bir şey kalmıyor." diyerek her anı sonuna kadar mı yaşasak karar veremiyor. Çok yorgun olduğum zamanların hepsinde kendime aynı şeyi söylüyorum: Bir gün hiç kalkmadan yatacağız, şimdi yürü! Fotoğraf aramak için telefonumdaki fotoğraflara dalınca geçmişteki tatillerimizin içine düştüm. Seyahat fotoğraflarının nerdeyse hepsi yüzümü güldürdü. Maksimum 2017 yılına kadar olan fotoğraflar telefonumda. Diğerleri muhtemelen telefon değiştirirken derlediğim, topladığım bir diskin içinde saklı. Dijital hayat böyle işte. Hem kolayca ulaşmak mümkün, hem de unutmak. Seyahatlerde eskiden olduğu kadar çok fotoğraf çekmiyorum. Hele ki daha önceden gittiğim yerlerse. Paris mesela. Her seferinde birkaç fotoğrafla geri dönüyorum şehirden. Yalnız geçirdiğim üç- dört günüm oluyor. O günlerde de yalnızlığımla kol kola sokak sokak geziyorum şehri. Önceleri her Paris'e gidişimizde şehrin daha önce kalmadığımız bir bölgesindeki bir otelde kalır; hem değişik bir oteli, hem de şehrin bilmediğimiz bir bölgesini keşfederdik. Birkaç senedir başka hiçbir otele bakmadan aynı otele gidiyor, aynı bölgeden şehrin hangi bölgesini canımız çekerse o tarafına adımlıyoruz. Grands Boulevards sıklıkla gittiğimiz her yere yakın. Opera Bölgesi on dakikalık yürüme mesafesinde, Montmartre Tepesi biraz daha yürümek gerektirse de hemen yanı başımızda. Yürümeyi sevdiğim için Odeon'a da, St. Michel'e de, St. Germain'e de sokaklarda yürüye yürüye gidiyorum. Kendime flanöz diyebilirim bence. Seine Nehri'ne ulaştığım an kısa bir durma anı veriyorum kendime. Notre Dame Katedrali'ne bakıyor, Shakespeare and Company Kitabevinin aynı köşede durduğundan emin oluyor, bazen de St. Severin Kilisesi'nin serinliğine atıyorum kendimi. Bu kilise şehrin en sakin köşesi. Şehre dair öyle çok sevdiğim şey var ki. Her seferinde aynı şeyleri tekrar etsem de her gidişimde bambaşka keyifler alıyorum. Hangi sokağın nereye açılacağını biliyorum. İçinde oturanlar hiç umursamasa da, Gertrude Stein'ın oturduğu binanın önünden geçip sanki mucizevi bir şeye denk gelecekmişim gibi gözlerimi dikip apartman girişine bakıyorum. Contrescarpe Meydanı'na ulaşmak için koca anıt mezar Pantheon'un önünden geçiyor, yapının önündeki geniş açıklıkta yerlere oturmuş yemeklerini yiyen gençlere göz atıyorum. Yıllar yıllar önce, Hemingway'in benim yukarı doğru yaptığım bu yürüyüşleri sabahları nehre doğru yaptığını anımsıyorum. Her Paris'e gidişimde bende edebi bir iz bırakan her sokaktan geçerken huzurlu olduğumu hissediyorum. Benim gibi nostalji tutkunları için Paris en güzel şehir. Her sokağın bir hikayesi var. Son zamanlarda dünyanın her köşesinin kalabalıklaştığını düşünsem de Paris diğer metropollere göre yine de bir köşede oturup kahvesini içerken kendiyle yalnız kalmak isteyenlere gizli köşeler sunuyor. Her şeyi hızlıca tükettiğimiz dünyamızda artık her kafe bir çeyrek saat oturmalık, her restoran bir kez uğramalık, her içecek bir kez tatmalık. Sevdiğimiz şeylere sadık kalmak, aynı zevki onlarca kez tatmaya meftun olmak artık demode! Bense bu halden çok keyif alıyorum. Bazen böyle oturduğumuz koltuktan sevdiğimiz yerlere yolculuk yapabiliyoruz. İnternetin güzel yanlarını görmezden gelemem. Bana kazandırdığı çok güzel şeyler var. Blogumu yazmam bile bunun göstergesi ama internetin bize kazandırdıklarını gördüğüm kadar kaybettirdiklerini de görüyorum. Uzaktaki sevdiklerimizle görüntülü konuşmalar yapmak, bir tıkla alışveriş işimizi halletmek, bilmediğimiz bir restoranı hiç tanımadığımız bir insanın paylaşımı sayesinde öğrenmek nefis. Amma ve lakin, rastlantıların anlamına ne oldu? Ben rastlantıların gücüne inanıyorum. Bir kitapçı rafında kitapların arasına sıkışmış hiç bilmediğim bir kitaba rast gelmek hala heyecanlandırıyor beni. Her gün başka bir yemek çıkaran Fransız bistrolarını seviyorum mesela. Nette okuduğum birinin önerdiği bir yemeği bulamayıp hayatın beni başka bir seçime yönlendirmesi bilmediğim bir yola yolculuğa çıkmak gibi. Bu kadar küçük bir adım bile durgun hayatımızda Alis Harikalar Diyarı'na açılan bir kapı benim için. Hala ilk günkü heyecanını koruyan yüzyıllık restoranlar da kabülüm, pasaj içinde amatör ruhla annesinin tarifini yapan bistrolar da. Konu sevdiğim şeyler olunca anlatacak çok şeyim var. Ruhuma ilaç şehirler, sokaklar, parklar, oturup kahve içilip yazı yazılacak kafeler.... Hayat hep gülsün bize... Mutlulukla, huzurla yol alalım inşallah. Kendi mutluluk listelerimden birini ekledim buraya: Paris ve Bistroları. Buraya da mutluluk garantili bir yazı bırakıyorum. Harry Sally ile Tanışınca filmindeki kafede soluklanmak istersiniz diye. Zaman zaman bu bloga uğrayışımın, yazışımın en büyük sebebinin kendime moral vermek olduğunu düşünüyorum. Hayattan koptuğum, keyif almadığım zamanlar oluyor. Bu aralar çok sık! Ölümler hatırlatıyor bana hayatın anlamını. Bunu sıklıkla anımsasam da günlük iş stresinin içinde unutuyorum, sinirleniyorum, mutsuz bir insan oluveriyorum.


Uzun sessizliğimden sonra tatlı bir ayrılık acısıyla yazıyorum buraya. Blog her derdimin devası malum. Yıllar, yıllar önce yazmayı ve gezmeyi çok seven bir kızın günlüğü olarak başladı buradaki maceram. Blog nedir bilmiyordum. Yazmakla ilgili bildiğim tek şeyse yazmayı çok sevdiğim ve uzun zaman önce sebepsizce yazmaktan vazgeçtiğimdi. Bilgisayarı önüme aldığım bir gün Macera Kitabım diye bir blog açtım. Yaşanacak ne kadar maceram vardı, hayat benim için ne planlıyordu bilmiyordum ama önümde uzanan sanal boşluğa bir merhaba bıraktığımı anımsıyorum. Öylece bekliyordum. Birisi beni fark etsin istiyordum. Eş, dost kontenjanı beni mutlu etmek için seferber oldu. Kardeşim, bir de kocam ilk yorum yazanlar oldu bloga. "Ah, durumum çok acıklı!" diyordum arkadaşlarıma. Hem bir blogum var demekten utanıyordum, hem de bu koca boşluğun içinde bana benzeyen birileri beni bulsun istiyordum. Tuhaf bir şekilde bir sonraki yorum sevgili Elif Köksal'dan geldi. Katmandu'da Ev Hali kitabının yazarından. O mutluluğumu hala anımsarım. Bir sonraki yorum da canım Leylak Dalı'ndan. Bu blogun bana kattığı en kıymetli kişilerden biri diyebilirim onun için. Ne zaman Nurşen Ablayı düşünsem geri dönüp kendime bir eleştiri yapıyorum: Keşke ben de bu dünya işlerinden biraz sıyrılıp insanlara bunca değer verebilsem. Bir yorumla onlara kıymetli olduklarını, okunduklarını hissettirebilsem. Her zaman herkese aynı zamanı ayıramıyorum ne yazık ki. Beş dakika sonraya, akşam çayının yanına erteliyorum bir yorum yazmayı ve atlıyorum sonra. Neyse, durum şu ki teşekkür etmeyi bilenlerdenim. O yüzden Nurşen Abla nezdinde bu blogda bana mutluluk veren herkese çok teşekkürler. Ev taşımışım. Anılarımı kutulara doldurmuşum. Size de buradan yazmışım. Kuzey küçücük bir çocukken, "Ah, galiba ben pek de iyi bir anne değilim herhalde." diye sızlanmışım. Bana iyi bir anne olduğumu sizler anlatmışsınız. İşin en kıymetli kısmı da şu ki sadece yazdıklarımdan sevmişsiniz beni. Yazdıklarımda kendini bulanlar olmuş. Bazen birileri bir sayıklamama denk gelen bir yazımın altına, "Bu yazınız bana çok iyi geldi." diye yazmış. Kendi şifamı ararken şifa olmuşum. En sevdiğim hikaye de burası Paris'i çok seven bir kızın gezi günlüğü olmuş. Yahu ben hiç durmadan sizinle Paris sevgimi paylaşmışım. Siz de hiç, "Yeter artık! Sus!" dememişsiniz bana. Blogculuk günlerimi genellikle blog yazdığım mekanlar ve Kuzey'in hayatının değişen evreleri ile anımsıyorum. Bir önceki evimizde blog yazarken hemen mutfağın bitimindeki masada oturur, masanın üstündeki kristal avizenin ışığı altında yazardım. Kuzey'in ilkokul zamanlarıydı. Ayağında Ikea'dan alınma bez topla salonda bir taraftan diğer tarafa koşar dururdu. Salonda oturur kitap okurduk. Bol bol film izlerdik. Hayatımızın en tasasız günleriymiş gibi geliyor şimdi o zamanlar. Öyle değildi aslında. Endişe benim göbek adım biliyorsunuz zaten. Sonra Kuzey'in başka bir okula geçişi, bizim yine aynı sitede başka bir eve taşınmamız, dünyanın bilmediğim köşelerine yaptığımız yolculuklar, okunan onca kitap, dostlarla içilen şaraplar, uzun akşam yemekleri... Bu zamanlara dair en severek hatırladığım şey hayata duyduğum tutku, bitmez bilmez seyahat planlarım ve enerjim. Durum şu. Kuzey'i İngiltere'ye götürüp bir hafta kadar yakınlarında takılacağız. Zaten bir dolu işimiz var. Yurt odasına gerekli şeyler alınacak, odası yerleştirilecek falan. Birkaç güzel akşam yemeği yeriz. Onun hayatını geçireceği yeri biraz tanırız. Biz döndükten sonra, "Şurada yemek yiyorum." dediğinde ortak bir hafıza oluşturmak adına okul etrafında biraz yer içeriz diye düşünüyorum. Sonra Edinburgh'a geçeceğiz. Ona bizsiz olup arkadaş edinmesi için biraz alan, ihtiyaç durumunda da yakınlarında olduğumuzu bilmesinin konforunu sunalım istiyoruz. Böyle diyorum ama kendimi kandırıyorum. Selçuk ve ben onsuzluğa alışmaya çalışıyor olacağız. Bir müddet aynı ülke içinde olmak bile ondan ayrılmadan önce hazırlanmamıza yardım eden bir süreç olacak bizim için. Heyecanlanıyorum. Eskisi gibi hızlı olmasa da planlar yapıyorum. Arkadaşlarımla birlikte yemek yiyebileceğimiz restoranlara bakıyorum. Hatta Edinburgh'la ilgili listemde olan bir şey yaparım demiştim ama olmadı. Harry Potter filmlerinde seyrettiğimiz Jacobite trenine bineriz diyordum ama yine bulamadım. Biraz üzülsem de Edinburgh'a tekrar uğramak için bir sebep daha diye düşünüp çok takılmıyorum. Seyahatin dışında dönüşte yapmak istediğim başka şeyler de var. Okumak istediğim kitapları listeledim. Uzun zamandır beklettiğim kitaplar vardı. Üçlemeler, seri kitaplar, altı çizilecek okunup bir yerlere not alınacak kitaplar... Kopenhag Üçlemesi ve Coetzee'nin sıralı otobiyografik kitapları okumayı planladığım kitaplardan bazıları. Bir de bir köşede bekleyen Thomas Bernhardt beşlemesi var. Bir de vazgeçilmezim Simone var. Hayatımız nasıl şekillenecek bilmiyorum. Ama Kuzey'in gelmeleri her seferinde bayram olacak. Kuzey'den önce ve Kuzey'den sonra diye ikiye ayrılan hayatım bundan sonra da Kuzey'in döndüğü zamanlarda bahar olacak bana, bize. Yine de gözümün buğulandığı her seferinde Allahın bize nasip ettiği her şey için şükrediyorum. En çok da sağlığımız, huzurumuz için. Tuhaf bir dönem. Önden gittin, biliyorsun. Alışacağız elbet ama hayat korkutuyor beni. Pandemi hayatımızda daha önce hiç görmediğimiz bir kapıyı araladı. Çoğu ülke yurtdışında okuyan çocukları ya kapının önüne koydu, ya da kapının dışına bırakmadı. Çok endişeli bir süreçti. Şimdi çocuklarımızı uğurluyoruz ama bu sefer de başka endişeler var. Özlem zaten başlı başına zor bir süreç. Bir de ne olacağını bilmediğin hep yukarıda giden bir döviz kuru, kapıda bekleyen bir enerji krizi var. Yani, pozitif olmaya çalışıyorum ama ipin ucunu nereden tutacağımı bilmiyorum çoğunlukla. Coğrafya sahiden de kader! Ve ülkede mutlu yaşamak, endişesiz yaşamak mümkün değil. Yine de elimizden geldiğince güçlü duracağız. Kitabımıza, çayımıza sığınıp, fatura yüksek gelmesin diye de battaniyemize sarılacağız gibi geliyor. Güzel dileklerin için teşekkür ederim. Sıkı sıkı sarılıyorum sana. Ah, yine ne güzel yazmışsın. Her yorumun iyi geliyor bana. Daha gitmeden Kuzey de bizi yokluğuna alıştırıyor zaten. Mezuniyet partisi, balosu, buluşmalar, etkinlikler, arkadaşlarıyla yapılan yolculamalar, maçlar, bovlingi, Bodrum geceleri derken oğlanın yüzünü azıcık görüyoruz. Eylül sonu yolculuk ve zaman yaklaştıkça biraz endişeleniyorum. Kendime teselli hediyeleri hazırlıyorum. Kitap alıyorum, seyahat planlıyorum. Olmadı, çok özlersem her şey bir uçak biletine bakar diyorum. Hep birlikte göreceğiz bakalım neler yaşanacak. Size de sanırım dertlerimi dinlemek düşecek. Yazinin basligi cuk oturmus. "Tatli Ayrilik"... elbette duygulanacaksin, elbette biraz o burun diregi karincalasacak. Bunlar cok normal duygular. Biliyor musun evden uzakta kendi basina okumasi, hele hele baska bir ülkede olmasi ona cok sey kazandiracak. Yolu acik olsun Kuzeyin. Özlem canım, seni çok iyi anlıyorum. Hele ingiltereden döndüğünüzde durumu daha iyi kavrayacaksın sanırım. ama yıllardır bunun için çabalıyordu ve amacına ulaştı çok şükür. minik kuşlarımız büyüdü ve yuvadan uçma vakti geldi. benimki gerçi bu yılda evde-bencilce seviniyorum bir yandan da üzülüyorum doğal süreç olsaydı ya diye- neyse her şeyde bir hayır vardır. onlar bu blog dünyasında büyüdüler bariz. ne zaman geçti bunca yıl? hala mantık dışı gibi geliyor ama böyle işte. Allah yolunu açık etsin, iyi insanlar ile karşılaşsın. kendini var etme yolunda başarılı ve mutlu olsunlar.. Sahiden de zaman geçerken, bloglarımızda birer karakter oldular. Ara ara sızlandık da hatta değil mi annelikten? 😊 Kuzey'e soruyorum bir fotosunu paylaşmadan önce. Çok sık olmamak kaydıyla paylaşabilirsin diyor. Hem gidecek, yolunu bulacak diye seviniyorum, hem onsuz bir hayat nasıl olacak diye düşünüp korkuyorum. Ama olması gereken oluyor. Onu da biliyorum. Pelin için de hayırlısı olsun. İnşallah bu sene o da dilediği yere yerleşir, mutlu olur. Hepsi mutlu olsunlar inşallah. İyi insanlarla karşılaşsınlar. Çok öpüyorum seni canım blog dostum. Evden ayrılmanın çocuk olarak yönünü biliyorum ama ebeveyn için de zor olduğunu annemden, sizden dinlemiş oldum. Yine de ne olursa olsun bunlar güzel ayrılıklar. Edinburgh benim en sevdiğim şehirlerden biri, size teselli verecektir. Evet, güzel ayrılıklar. Tüm ayrılıklar böyle güzel sebeplerle olur inşallah. Ben de kanatlanıp uçtuğum zamanları anımsıyorum. Nasıl da hevesliydim. Şimdi kendi oğlum böyle bir yolculuğa çıkınca bir de anneler tarafından bakmak kısmet oldu. Zormuş, ama yapacak bir şey yok. Canımsın ya, duygulandırdın beni. Sen de benim için çok özelsin, çok değerlisin, iyi ki açmışız bu blogları ve tanımışız birbirimizi. Aslında yıllardır hedeflediğimiz yerdeyiz. Bu çocuk bunca yıl bunun için emek etti zaten. Selçuk ve ben de çok istedik biden uzakta, başka bir ülkede okusun diye. Ama şimdi hepimizde tuhaf bir hüzün. Ben tatil planları yapıp işi yumuşatmaya çalışıyorum. Çok komik bir şekilde Kuzey'den ne yapardım, nasıl bir insandım hatırlamıyorum. Şimdi kısmetse, hayat bize izin verirse senin yolundan ilerleyip tiyatro, sinema gezeceğim. Özlemcim şimdi sana mesaj atıp Kuzey'i soracaktım, yazını gördüm. Ne güzel bir haber, tebrik ediyorum, elbette ayrılıklar hüzünlü ama bu geçici ve Kuzey için şahane bir deneyim olacak. Ben de kendimden çok şey bekliyorum ama ayrılık travması ne kadarına izin verecek bilmiyorum. Yukarıda da yazdığım gibi okuma planları yaptım kendime. Sinema, tiyatro gezeriz diyorum Selçuk'a. İşe sararım biraz da. Bakalım.


Yazı Paris'ten başlayıp İğneada civarına kadar uzanacak. Biraz evden ve kendimizden uzaklaşma, tatlı bir kaçışın yazısı bu yazı. Bu da böyle olsun! İngiltere'den ayrılmadan hemen önce kitapçıdan birkaç kitap aldım. Gittiğim her yerden yanımda kitapla dönmeyi seviyorum. Paperchase'den bol bol kalem, defter... Ama en sevindiğim yeni yıla girerken kullanacağım Moleskine ajandam oldu. Sanırım içine yazdığım her gün ajandayı aldığım kitapçıyı, Kuzey'ciğimin hayatının üç yılını geçireceği sokakları, taş döşeli yolları, o güzel nehri düşünüp kendimi avutacağım. Buraya döner dönmez fazla düşünmeden işlere daldık. Arkadaşlarımızla buluştuk, sohbet ettik, şarap içtik. Ardından Selçuk'un güzel sürpriziyle Paris'e gittik. Burayı yıllardan beri okuyanlar zaten biliyor Paris'in benim için ne ifade ettiğini. Belki başka bir yazıda Paris'i, şehre karşı hissettiklerimi, gittiğimiz güzel restoranları anlatırım. Hava o kadar güzeldi ki kaldığımız süre boyunca nerdeyse tişörtle yürüyerek tüm şehri baştan sonra gezdik. Hem yürüdük, hem de ekim ayının sonunda Paris'te hava nasıl olur da böyle güzel olur diye şaşırıp durduk. Shakespeare and Co.'ya uğrayıp bir küçük hediye, bir de kitap aldım kendime. Yıllardır gittiğim bu kitapçıda tuhaf bir his sardı içimi. Bunca zamandır hissettiğim kitapçı ruhunun bu tarihi kitabevini artık terk ettiğini düşündüm. Kapının önünde içeri girip rehber kitaplardaki yapılacaklar listesine bir tik atmak için sırada bekleyen onca insan, kalabalıklardan bunalmış çalışanlar, yerleri değiştirilmiş kitap rafları ile bir şeyler yok olmuştu sanki raflardan, duvarlardan. Evet, boşalan yan dükkanların duvarları kırılıp kitabevi genişliyordu genişlemesine ama Shakespeare and Co. bu değildi bence. Romantik yanım mı böyle hissetti bilmiyorum ama kasada para ödemek için bekleyen onca insana rağmen bu sefer orada olmak kalbime dokunmadı. Salıdan cumaya yine çalışarak zaman geçirdik. Dönüşü her akşam bir arkadaşımızla kutladık. Peşine tekrar cumartesi sabahı yola koyulduk. Uzun zamandır gitmek istediğim, hayalini kurduğum bir yere: Longoz Ormanına. Yılın kocası ödülünü Selçuk'a vereceğim. Kuzey'e gidelim diye tutturmayalım diye beni mi eyliyor, yoksa kendisini mi bilmiyorum. Ama çok uzun zamandır gitmek istediğim bir yerdi. Longosphere'den yer ayırtmış. Aslında bir haftasonunu evde geçirelim diye düşünmüş ama bu haftasonundan sonra yağmurlu görünüyormuş oralar. Bir de otel doluymuş. 😊 Şunu öğrendik ki yağmurdan sonra bu ormanlara gitmek de çok kıymetliymiş çünkü insanlar mantar toplamaya gidiyorlarmış. Longosphere sanırım birkaç yıllık bir işletme. Ağaçların altına minik, tahta barakalar koymuşlar. Bungolov mu deseydim? Daha mı havalı olurdu? Sincap tipi üçgen barakalarda tuvalet yok, kaplumbağa ve şimdilerde sisteme eklenen kaplumbağa plus barakalarda tuvalet var. Bence tuvaletsiz konaklamak çok kolay değil. En azından bizim için. Temiz barakalar bu yapılar. Ağaçların içinde, doğayla iç içe. Son derece konforlu. İşletmenin çok güzel bir restoranı var. Güzel müzikler çalıyor. Ücret karşılığı katılabilecek bir sürü de aktivite var. Yürüyüş dışındaki aktiviteler bana uymadı. Seramik yapımı falan zaten işimden dolayı hiç ilgimi çekmiyor. Ama sabah ve akşam Longoz Ormanları Milli Parkı içinde yürüyüş düzenliyorlar. Yürüyüşe rehberlik eden Tayfun diye bir arkadaş var. Tayfun'u işini, doğayı sevmesinden dolayı biz de çok sevdik. Hem cumartesi hem de pazar günü ormanın içindeki bu yürüyüşlere katıldık. Yürüyüşlerin tadı damağımda kaldı. Doğanın içinde olmak, kurumuş yaprakların üstünde yürürken çıkan sesleri dinlemek öyle iyi geldi ki bize. Orman yürüyüşünde puro yakan arkadaşlar da vardı gerçi. İnsan her gün böyle yürüyüşler yapsa ömrü uzar bence. Paris sokaklarında hiç durmadan yürüdükten sonra ormanın içinde adımlamak ruhumuzu hafifletti. Keşke şehir hayatını ve doğa hayatını birlikte yaşayabilsek. Rehberin de varlığından olsa gerek kendimi son derece güvende hissettim. Bu ormanlarda denize yakınlığından dolayı hiç ayı yokmuş. Yılanlar mevsim itibariyle çoktan kendi köşelerine çekilmişler. Yaban domuzları da siz onların peşinden gitmeye kalkmazsanız size arkalarını dönüp gidiyorlarmış zaten. Buraya kadar gelmişken etrafı da gezelim dedik. Balık işini Rota Balık'ta yaptık. Limana da gittik ama balığımızı tepedeki restoranlardan birinde değil de deniz kenarında yemeyi tercih ettik. Balık yemeğe o kadar kararlıydık ki hiç meze söylemedik. Bir roka salatası, kalamar tava ve mevsim gereği palamut söyledik. Salata da kalamar tava da nefisti. Palamutu normal şartlar altında hiç yemem. Bu mevsimde çok güzel olur falan denince hadi dedim, bir şans daha vereyim. Ama yok! Benim palamuda şans vermeme gerek yok. Sanırım bol yağda kızartılmıştı. Yedim ama çok keyif almadım. Bu sebepten ihaleyi Rota Balık'a bırakmak istemiyorum. Onun yerine etrafa laf söyleyeceğim. Estetikten bu kadar uzak olmamız karşısında her seferinde hayal kırıklığına uğruyorum. Civardaki köylerin çirkinliği anlatılır gibi değil. En batı ucundaki sınır köyü Beğendik'e kadar araba ile gittik. Beğendik köyünün ismine inat ne çirkin bir yerleşim olduğunu görüp inanın şaşırdık. Arkadaş bir köy bu kadar mı çirkin olur. Önünde göz alabildiğinde uzanan bir kıyı şeridi var be kardeşim. Deniz her yerde aynı deniz! Bir sahilin kıymeti bu kadar mı bilinmez? Orada da tenekede tavuk yapan biri varmış: Sabri Usta'nın Yeri. Selçuk internette okumuş. Görünce anımsadı. Bir gün önceden telefon açıp haber veriyormuşsun, tenekede tavuk yapıyorlarmış. Yiyenler pek beğenmiş. Tadı güzel de olabilir ama bir sahile böyle tenekeden saçma sapan yerler nasıl yapılır? Hem bu ülkede yaşayıp hem de hala şaşırıp kalıyorum ya ben de kendimi anlayamıyorum. Aman diyeyim arkadaşlar! Yazın bu ilçenin nüfusu deniz turizmi için gelenlerle 50 bin civarına çıkıyormuş. Benden size söylemesi: Hiç çoluğunuzu, çocuğunuzu alıp buralarda perişan olmayın. Günübirlik Şile sahiline gidin, buradan bin kat iyidir. İğneada merkez desen saçma sapan yapılarla dolu bir yer. Tek katlı, iki katlı, dört katlı yapılar yan yana. Sahilde bilmem kaç katlı dev gibi bir bina. Anlamak mümkün değil. Sokaklar, -kimse kızmasın-, başıboş köpeklerle dolu. Merkezdeki küçük meydanın civarında dolanıp duruyorlar. Sanırım bir de kebapçı var orada. Onun önünü mesken tutmuşlar. İnsandan çok köpek var ortalıkta. Bir de kasabanın merkezine ineyim bir çay içeyim, ya da bir köy kahvesinde ulu bir çınar ağacının altında bir kahve keyfi yapayım diyorsanız bu hayalinizi de heybenize koyup doğru Assos köylerine. Siz bu hayali ancak Behramkale Köyünde, Adatepe Köyünde, Yeşilyurt Köyünde yaşarsınız. Köydeki kahvelerin hepsinde köyün erkekleri toplanmış, kağıt oynayıp etrafı kesiyor. Şu kadar söyleyeyim: Bir kez daha gitsem yine Longosphere'de konaklar, Milli Parkların içinde mutlulukla gezerim. Ama civarda bir yere gitmeyi asla düşünmem. Dediklerime kızacak olanlar lütfen önce Almanya'nın, Avusturya'nın köylerine baksınlar. Fransa'nın sahil şeridindeki küçük kasabası Etretat'a bir göz atın. Geçmişe saygılı, korunmuş güzel yapıların hem sahiplerine, hem işletmelere nasıl para kazandırdığını bir görün lütfen. İğneada gibi İstanbul'a bu kadar yakın bir sahil şeridinin bu halde olması inanın içler acısı. Yıllar önce gitmiştim aynı hislerle dönmüştüm, diğer yorumlarda denildiği gibi bu sadece İğneada için geçerli değil maalesef tüm doğa harikası yerlerde durum bu, Nemrut kraterinin içinde bile piknikçilerin arkasında bıraktığı çöpleri toplamıştık. Dolaştığım yerler arasında, doğal güzellikleri estetikten yoksun yapılarla çirkinleştirmede bizden daha beterini görmedim. Gelişmiş ülkelerin köylerine kasabalara hayran olup olup dönmeye devam edeceğiz gibin. Bizim köyde de öküz gibi koca koca otelleri, apartları kondurdular Özlem 🙁 Köy derken köy de kalmadı ki artık, hepsi birer mahalle. Köy olarak kalsa, korunsa, kısıtlansa devlet tarafından.. Keşke.. Bakarken sinirim oynuyor çirkin binalara.. Ne güzelmiş ama orman bak! Tatlı tatlı, serin serin.. Ya, aslında köylerle ilgili çok şey de beklemiyorum. Yani; köyle mini şehirler olsun, her şey modern olsun falan değil derdim ama temiz de değil etraf. En çok ona sinir oldum. Eskiden köye evlerinin önünde yağ tenekelerine ekilmiş sardunyalar olurdu mesela. Keşke şu erkek egemen köy kahvelerinin yerinde kadın işletmeleri olsa. Tazecik çay, fırından yeni çıkmış bir kurabiye... Çok şey değil ki istenen, hayal edilen. Köylüler de artık halden alınan domatesleri yerli turiste organik diye çakma telaşına düşmüş. Ne yazık ki çok iyi niyetli olamayacağım. Resmen bu konuda hayal kırıklığıyla evime döndüm. Ama orman ne güzel, ne güzel :)))) Çok mutluydum ormanda, çoook. Merakla Kuzey'i bıraktıktan sonra yazacağın yazıyı bekliyordum. Duygularını çok iyi tahmin edebiliyorum. Şimdiden ben ne yapacağım, nasıl bir sessizlik evi kaplayacak diye kara kara düşünüyorum. Çok zormuş bu annelik. Zamanında annemde ben Ankaraya gidince çok üzülmüş. Babam gece yarısı yatağın sallanmasıyla uyanırdım, ne oluyor dermiş, annem uyanmış için için ağlıyor. Sonra ki günler de yüzünde dolu beze çıkmış. Bana söylediğinde çok da umursamamıştım. ah gençlik! Köyler, şehirler için yazdıklarına tamamen katılıyorum. Öyle bir zevksizlik, özensizlik içindeyiz ki yok değişmez bu. Bizim köyün bir halini görsen. Evlerin önü eskicilerin evleri gibi, herkes bir şey biriktirme derdinde. yollar çöp dolu. velilere her toplantıda nedenini soruyorum. ne yapalım hocam rüzgar getiriyor diyorlar. fazla da burunlarından kıl aldırmıyorlar. çocuklara ne kadar çevre ve estetik değerlerini vermeye çalışsak da yaşadıkları gerçekler yüzünden bu içselleşmiyor. İğneada ve civar köylerine gelecek olursak, inan ölçülü yazmaya çalıştım. Ama Allahım bu pislik, bu çirkin yapılaşma ve her şeyi çirkinleştirme, yok etme hali nedir yahu? İnsan yaşadığı yerin kıymetini bu kadar mı bilmez? Bir de, "Ay buralar çok güzel, gidin!" diyenler var. Yok be arkadaşım, inan İğneada merkezde keyfince yemek yiyeceğin, bir bardak çay içeceğin, benim hayalini kurduğum gibi açıp kitabını okuyacağın bir çay bahçesi yok. Üzüldüm ne diyeyim. 🙁 Biz kendi dünyamızı güzelleştirmeye çalışıp Yunan adalarına methiyeler düzeceğiz. Kimse kızmasın. İğneada'ya yıllar önce gitmiştim Özlem'cim. Longoz büyüleyiciydi. O zamanlar da merkezde tek tip, çirkin, ruhsuz yapılar vardı. Sahildeki o saçma otel henüz açılmamış ama binası yapılmıştı. Kim izin verir böyle binalara bilmem. Bana da vatan hainliği gibi gelir hep. Ama uğradığımız köyler, köy gibiydi... Yazık, demek oralar da sıradanlığa esir olmuş. Temizlik, düzen belediye hizmeti gibi görülse de, yaşayan insanlar asıl sahip çıkmalı yaşadıkları yere... Etrafa saçılan çöpler, sadece gezginleri rahatsız etmemeli. Her yeri plastikle doldurmamalı insanlar. Pimapenler, plastik sandalyeler... sahil yerlerinde yasaklanmalı mesela. Yerel mimariler korunmalı. Ama tüm ülke her geçen gün birbirinin aynısı çirkin binalarla kaplanıyor ne acı ki. Biz de içinde boğulacak gibi yaşamaya çabalıyoruz. Senin yaşadığına benzer bir duyguyu Gelidonya Feneri'nden dönerken Korsan Koyu'nun yakınında çay-yiyecek molası verdiğimiz yerde yaşadım ben de. Dört mevsim neredeyse ziyaretçisi eksik olmayan Likya Yolunun en güzel parkurlarından birinin üzerindeki ender tesislerden biri, pislik içindeydi. Masalara tavuklar saldırıyor, elinden yediğini kapıyordu hayvanlar. Tesisi işletenler canından bezmiş... Masayı siler misiniz dediğimize pişman olduk. Öyle bir bezle sildi ki, olduğu gibi kalsa daha iyiydi diye düşündük ister istemez. Memleket güzel de, artık içinde yaşayanların güzellikle bağı kalmadı sanki Özlem'cim. Günü en ucuzundan yaşayabilme, bir fırsat bulup yırtma derdinde herkes. Yazık. Neyse, yine de gezmek güzel diyelim. Öpüyorum seni çok. Hepimiz aynıyız. Dediğim gibi Milli Park'ta adam puro yakıyor. Daha söylenecek ne var? Hepimiz kendimiz bir şey yapana kadar herkesi eleştiriyoruz ama dönüp kendimize bakmıyoruz. Açık büfe kahvaltıda tabağımızı yiyebileceğimizden fazla doldurmamız bile çok yanlış da yanlışları nereden düzeltmeye başlasak bilmiyorum. Ama adım adım Anadolu çok da benlik bir şey değil. Amacım yurtdışı güzellemesi yapmak da değil. Tüm metropoller pis 😀 Ama köyler bambaşka yahu. Küçük, temiz, doğayla barışık ve doğanın içinden bir parçalar. İğneada merkezdeki o koca otel nerdir Allah aşkına? Oraya kim, nasıl izin verir akıl alır gibi değil. Ama orman, ah orman! Gördüğüm en güzel şeylerden biriydi.


Bugün hayatımdaki en büyük stresten, iş stresinden bahsedeceğim. Hiç konuşmam oysa işten güçten. Son zamanlar içinden çıkamadığım iş, beraberinde yakama takılan iş stresi hayatımı kabusa çevirdi. Yapılması gereken- gerekmeyen, iş icabı, mecburi, öylesine her şeyi bıraktım bugün. Yazmaya ihtiyacım var. Kafamın susmasına, stresimi kaldırıp atmaya, biraz kendime dönmeye ihtiyacım var. Onlarca kez yazdım buradan. Yazmak hep iyi geliyor bana; ama bile bile yazmıyor, birbirinin tekrarı olan onca şeyin içinde yuvarlanıp duruyorum. Dünya ben olmasam da dönecek. Bunu bilmeme rağmen aynı hataları yapmaya devam ediyor, aynı iç sıkıntısı ile uyanıyor, çoğu şeyin aslında çok düzgün gittiği hayatımda işe takılıp kalıyorum. İnsan olmaktan, mutlu olmayı istemekten utanç duyar hale geldik. Ama ülkenin bu hali bizim suçumuz değil ki. Neden kendi suçumun olmadığı bunca şey yüzünden hem acı çekiyor, hem de utanç duyuyorum? Yakında bir seçim var. Hep birlikte göreceğiz ne tarafa doğru gittiğimizi. Eh, yazının birkaç paragraf süren ilk kısmını geçtikten sonra aklıma gelen ilk düşünce: Yazıyı silmek. Hayata olumlu tarafından bakan bir insan değilim; hani şu bardağın dolu tarafından ziyade boş tarafını görenler var ya, hah işte ben onlardanım. İyi tarafım, bu yaklaşımımın farkında olmam. Olumsuzlukları yazarak kaleme almaktan hiç hoşlanmıyorum. Negatif düşüncelerin dillendirildikçe çoğaldığını düşünüyorum. Hani şu, "Off biliyorum ama konuşmak istemiyorum." dediğimiz olaylara yaklaşımımız gibi benim bu duruma tavrım. Bir şey yapıyorsam yaptığım şeyle ilgilenenler beni beğensin istiyorum. O yapılan şeye ilgi duyan gerçek merak sahipleri. Mesela herkes kitap okuyormuş gibi davranmak zorunda değil; herkes kitap okumak zorunda da değil. Gençliğe, gençliğimize özlemle baktığımız için bu zamanın bizim zamanımıza uymayan şarkılarını dinlemek zorunda değiliz bence. Genç kalmayı istemek, yıllar geçtikçe birbirinin yamacına, kıyısına yerleşen kırışıklıklarla başa çıkmaya çalışmak zor biliyorum ama bizden bir önceki nesille aynı hayat bakışına sahip olmamız şart da değilmiş gibi geliyor bana. Kuzey'in dinlediği her şarkıcıyı bilmiyorum. Bir ara müzik konusunda onunla daha fazla bağ kurmaya çalışıyordum Şimdilerde kendimi zorladığım, hırsla öğrenmek için çaba harcadığım zamanları geride bıraktım. Zaten buluştuğumuz birçok orta nokta var. Şükür ki Beatles hep Beatles, The Smiths albümleri bugün de hala dinleniyor. Birlikte Depeche Mode şarkıları söyleyebiliyor, arabada The Cure dinleyebiliyoruz. İşe gelince, bugüne kadar burada yaptığım işten çok az bahsettim. Günümün çoğu zamanını alan işimden bir de burada, nefes aldığım bu mecrada bahsetmeyi hiç istemedim. Hayatımın 27 senesini renklerin, çizimlerin, tabak-çanak desenlerinin ve koca baskı makinelerinin arasında geçirdim. Her sene Frankfurt'taki züccaciye fuarında yeni trendlerin, yeni tasarımların arasında gezindim. Kuruluşları yüz yıl öncesine dayanan porselen firmalarının "imza desenlerine" tanıdık gözlerle baktım. Zira hiçbir desen, hiçbir tasarım bizde olduğu gibi hızla, hunharca kullanılıp atılmıyordu oralarda. Bizde ise, hep daha yenisini, hep daha farklısını ister müşteriler. Çünkü bizim gibi bir türlü Avrupa olamamış, Arap/ Ortadoğu kültürü arasında sıkışmış ülkeler hep ama hep daha yenisini isterler. "Başka ne var?", "Yeni ne yaptık?" bir ürünü pazarlamanın tek yoludur. Yeni nesil kendi kıymetini daha çok biliyor. İyi hissetmedikleri yerde durmuyorlar, kendilerini her şeyin en iyisine layık görüyorlar ve istemesini biliyorlar. Benim gibi istemenin ayıp olduğunun öğretildiği antik zamanlardan kalma bir nesile bunu anlatmak çok zor. Bizim bildiğimiz kavramlar çok çalışmak, sabretmeyi bilmek, tırnaklarınla kazıyarak kazanmak, önce hak etmek, istememek ve olan her şeye şükretmek. Geldiğimiz noktada, devletin de "Tamam kızım senin emekliliğin gelmiştir." diyerek tasdik ettiği iş hayatımda yoruldum diyebiliyorum. İnsanlar, sorunları, istekleri yordu beni. Sanırım bundan kaçma isteği beni kendi kabuğuma çekilmeye zorluyor. Sorunlara çözüm bulmak istemiyorum. Uzun zamandan beri ilk defa insanlarla arama sınırlar koyuyorum. Vermek, yardım etmek iyi bir şey kabul ediyorum ama artık kendimizden, ruh sağlımızdan veriyorsak, yorgun ve bıkkın hissediyorsak bu yanlış! "İnceldiği yerden bırak, kopsun!" diyor ama bunu kabul edemiyorum. Koltuğundan bir türlü feragat etmeyen politikacılar gibi yıllarca emek verdiğim bir şeyi noktalamak zor geliyor. Öğrenmeye çalıştığım, "Olduğu kadar!" mottosu için belli ki biraz daha düşmem- kalkmam gerekecek. Oysa güzel şeylerden bahsetmek istiyorum. Hiç düşünmemek, ağaçların dallarının rüzgarın sesiyle birbirine sürtmesini dinlemek, hafiflemek.. "Can çıkmadan huy çıkmıyor." dedikleri bu olsa gerek. Sanırım yüzden fazla fırın ekmek yemem gerekiyor derin bir nefes alabilmem için. Bir blog yazısı için bu kadar can sıkmak yeter diyip güzel hayaller için bir köşeye çekiliyorum. Yazmak sahiden de iyi geldi. Başladığımdan daha iyi hissediyorum. Başka bir blog yazısında da HAYAT EN GÜZEL HEDİYE demişim kendime. Ah Özlem, daha sık hatırlasana bunu. Yaşlandık:) Yaş aldıkça daha çok sorgular olduk. Dışımızda olan bitenler aklımızdakilere uymayınca yaşadığımız ikilimler daha çok yorar oldu. Kendi çözümümüzü yaratmaya çalışan bir gurup insanmışız gibi hissediyorum. Şu kullan-at huyumuza da değinmişsin ya? Seni çok iyi anlıyorum. Ne yazık ki çoğunluk olarak görgüsüz bir toplumuz. Dünya genelinde, zamanın gereği olarak her türlü meta çoğaldı ve biz hepsinin arasında görgüsüzce sahip olmaya çalışıp debelenmeye başladık. Zamanın getirilerini kaldıramadık. Zaten rafine zevklerimiz yok. Çünkü bunu edinmeye müsait bir ortam yok. Kişisel anlamda kendi çoluğuna çocuğuna öğretmeye çalışan az sayıda insan var yine. Ben bardağı dolu tarafından bakanlardanım biliyorsun:) Düzelir belki. Biraz durulup, hayatta ince zevklerin, kaybedilmemesi gereken değerlerin olduğunu görme imkanımız olursa, buna izin veren bir ortam doğarsa adım adım düzelir her şey. Gelgitlerimin arasında yaşamaya çalışıyorum. Kızıyorum, öfkeleniyorum, sonra da sessizliğe bürünüyorum. Kalabalıklarda olmak istemiyorum. Kendimle kalmak, birileriyle görüşmekten daha kolay geliyor. Sevdiklerime bile kolayca kırılıyorum. Hal böyle olunca, kırılganlığımı okşamaya, söylenenleri duymamaya ya da romantik komedilerde şifa bulmaya çalışıyorum. Eh, seçimlerin ilk kısmı da gelip geçtiğine göre umudu şimdilik on beş gün sonrasına erteledim. Olursa olur, olmazsa da yapacak bir şey yok zaten. Hoş geldin Ozlemmm. Sesini duymak iyi geldi, umarım bizlerden gelen sesler de sana iyi gelir. Esnemeyen dal kırılır, derlerdi, bu sözün anlamını son zamanlar iyice öğretti bana. Esneyelim ki değişip gelişelim. Belki züğürt tesellisi ama olsun,... hayat daha baştan kendimizi kandırdığımız bir oyun değil mi sanki. Esnemek zor işmiş. Ama çalışıyorum. Köşelerimi törpülüyorum, kendime biraz daha yumuşak davranmaya çalışıyorum. Hep daha iyisi olmaya çalışmak zor. Bizim nesilin bunu öğrenmesi lazım. Ama haklısın, bence de hayat kendimizi baştan kandırmaya alıştığımız/ çalıştığımız bir oyun olabilir. Bugün mesela öğlen işten kaçıp yogaya gideceğim. Biraz kontrolü bırakmaya öyle ihtiyacım var ki. Bu arada senin de sesini burada duymak ne iyi geldi bana. Özlem az buz değil sende 27 yıldır çalıştığını söylüyorsun. Benimde 29 doluyor bu sene. eyt geldi şükür, işimin manevi tatmini çok fazla ama öğretmen maaşlarını biliyorsun eh işte. Fabrikalarda ofislerde monitör önünde ya da işleyen aletler arasında çok maaşlı bir işim olmadığına seviniyorum. Manevi olarak dedim ya mutluyum, köy okulu ve yaşamı olarak hele 8 yıldır mesleğimin en mutlu yıllarını yaşıyorum ama bu sene emekli olmaya kesin kararlıyım. üstelik maaşım 12 bine düşecekmiş ama özgürlük benim için daha önemli. dediğin gibi çocuklar dışında veliler, milli eğitim müdür camiası var yani canımızı sıkan insanlar ordusu bizde de çok. artık uğraşacak halim yok. en önemlisi yapmak istediklerimi yapacak gücüm olsun. 50 yaş döngüsü diye bir şey var. gücün tükenmeye başladığı, gençliğin bittiği bir dönemeç. ee üç kuruş daha fazla kazanacağım diye 6o yaşında haşat olmuş olarak emekli olmak istemiyorum. sen emekliliği nasıl değerlendiriyorsun bilmiyorum çünkü oğlun yurt dışında okuyor. siz özel sktörde çalışanların emekli maaşları kuşa çevrilmiyor en azından. ya da emekli olup da işe çift maaş devam edebiliyorsunuz. psikologa gidecek kadar umutsuz olduğunu bilmiyorum. ben hayatımı olumsuz etkileyen bir çok faktörden zaten uzaklaşmıştım. tek derdim kızım ve geleceği. yoksa insanların getirisi götürüsüne hiç önem vermiyorum çünkü uzağım. ülke siyasetinden de uzak kalmaya çalışıyorum, muhabbet ona gelince kaçıyorum ortamdan istedikleri kadar beni suçlasınlar duyarsız vatandaşlıkla. benim derdim başka bu dünya da, insanların ne diyeceği ne düşüneceği hiç ilgilendirmiyor. sadece sağlık olsun her taraf umutla dolu olduğunu biliyorum. Bunca uzun zaman insanlarla uğraşınca bıkıyorsun. Hayat herkes için zor; herkesin onca sorunu var ki o mutsuzluk her yere yansıyor. Negatif insanları hayatından uzaklaştır diyorlar; iş hayatından nasıl uzaklaştıracaksın. İstanbul bir de ayrı bir çile. Kazandırdıkları çok ama götürdükleri de çok. Benim emekli maaşı en alttan :))) Olsun, yapacak bir şey yok. Kuzey, okulu falan olunca bir müddet daha çalışırım. Çalışmayı, üretmeyi, kazandıklarımla seyahatlere çıkmayı seviyorum ama son bir senede yaşadıklarımız yetti artık dedirtiyor. Bir ülkenin ekonomisi bu kadar mı kötü yönetilir? Bunca insan bunu hak edecek ne yaptı? İşte bunları düşününce moralim bozuluyor. İşe karşı çok soğuduğumdan, ani öfke patlamaları yaşadığımdan psikologa gidiyorum. Umuyorum ki faydası vardır. Benim bardak öyle dolmuş ki artık en ufak bir şey taşma yapıyor bende. Ben de çok ülke durumu ile ilgilenmeyeyim desem de olmuyor. Dolarla uyanıp euro ile yatıyorum. Fatura kesiyorum, ödeme alana kadar döviz bazında zarar ediyorum. Böyle şeyler işte. Hal böyle olunca ne blog yazmak geliyor içimden, ne de şöyle aklıma esip de sahile vurabiliyorum kendimi. Düzelcek diyorum kendime. İnşallah daha güzel günler görürüz. Çok öpüyorum seni de Pelin'i de. Yalnız değilsin Özlem. Koskoca Boğaziçi Köprüsü'nün adını bile yenisiyle değiştiren bir anlayışla yaşıyoruz neredeyse çeyrek asırdır. Yorgunluğumuzun yüzde doksan beşi bize ait değil. Anlaşılmak iyi geliyor biliyor musun? Nasıl bir yirmi beş yıl. Ömrümüzü, hayallerimizi, hayatımızın en güzel günlerini çaldılar. Neşemizi söndürdüler. Umuyorum daha güzel göreceğiz. Vallahi müthiş işler başarmışsın. Tebrik ediyorum. Ben de bugünü kotarmaya çalışıyorum. Dün seninle konuştuktan sonra kötü bir haber aldım. Hep söylüyoruz ama ısrarla unutuyorum ben: hayatta sağlıktan başka hiçbir şeyin önemi yok. Keşke bunu devamlı anımsasam. Yüzümden güler yüz, kalbimden umut eksik olmasa. Ama ahhh ki ne ahhh! Ne güzel her aradığımda sesin kulağımda. Çok öpüyorum seni. İyi ki varsın.


Bu senenin payıma düşen tatillerinden geriye birkaç gün kaldı. Hatırlarsanız bu blogda daha çok gezdiğim yerleri paylaşırdım. Blogun adına bir gezi blogu diyemiyorum. Gezi blogu dediğin şey daha başka bir şey sanki. Ben gittiğim yerlerle ilgili hayal kırıklıkları da paylaşıyor, sevdiğim yerlere de romantik anlamlar yüklüyorum ya; bu yüzden çoğunlukla öznel yazıyorum. Sevmediysem sevmedim diyorum, tarihi bilgiler vermekten hoşlanmıyorum ya da çok sevdiğim yerleri ısrarla, altını çize çize anlatıyorum. Bazı yerlerin nasıl da güzel yerler olduğunu, fark etmeden nasıl da içime işlediğini sonra sonra anlıyorum. Eh, jeton geç düşüyor olabilir. Almanya'da Romantik Yol rotasından yeni döndük. Pazartesi gece yarısını geçmeden eve vardık. Benim bir hafta daha tatilim olduğundan işe gitmedim. Evde pinekledim. Terapi niyetine biraz mutfak dolaplarına el attım. Bahçede kedi kovaladım. İki makine çamaşır yıkadım. Çamaşırları bahçede kuruttum ve hatta güneşin altında kuruyan çamaşırların fotoğrafını çekip Instagram'da paylaştım. Spora gitmeye niyet etmiştim ama hocanın işi çıkınca yan yatmak işime geldi. Bugün de ben gitmemeyi tercih ettim. Sizi bilmem ama ben ne zaman tatile gitsem oradan buraya dönünce yapacaklarımın listesini çıkarırım. Daha çok su içeceğim gibi basit görünen bir işle başlar, daha iyi besleneceğim diye kendime söz veririm. Pek tabii hızımı alamaz, spor yapmaktan, her gün 10.000 adımdan falan bahseder, bunları da bir güzel listeler halinde defterime sıralarım. Daha ilk sabah, "Tamam başlayacaksın ama resmi olarak hala tatildesin!" diye elime kitabımı alıp koltuğa çöker, bir de kendime güzel bol kaşarlı, salçalı okul tostu kıvamında bir tost yapar keyfime bakarım. Mesela dün akşam arkadaşlarımla çok sağlıklı bir yemek yedim, elbette iki kadeh şarapla. Akıntıya karşı kürek çekmeyi bıraktım. Yanımda ancak yarısı içilmiş bir bardak su ve sallama çayımla blog yazıyorum işte. Pınar Sabancı'dan duyduğum kadarıyla bu ay Öz Bakım Ayı'ymış. Bu aralar sıklıkla bu tatlı kadını dinliyorum. Bir Sabancı olması ve yalıda oturması iyi bir insan olduğu gerçeğini değiştirmiyor. Sesinden, anlattıklarından kalbi tertemiz bir insan olduğu belli. Giyimi, ayağında spor ayakkabıları ile seyahatler yapması, Coldplay sevgisi falan bana çok uyuyor. Üretken bir kadın olması da cabası. Spor yaparken, yürürken Pınar Sabancı'nın sesi zamanı kısaltıyor, motive ediyor. Erken bir Londra sabahında kalkıp parka gitmesi, aklına gelenleri geldiği gibi anlatması falan öyle tanıdık geliyor ki bana sanki çok yakın bir arkadaşımla sohbet ediyormuşum gibi hissediyorum. Neyse ki Yüzüklerin Efendisi'ndeki Gollum ile daha önceki yaşamlarımızdan yakın arkadaşız. Benim kafa da onun gibi gidip geliyor. Bir öyle, bir böyle. Bir an bakıyorsunuz kendimi yerden yere vuruyorum, bir sonraki an da yerden kaldırıp kucaklıyorum. Bir yanım neden daha ciddi bir şekilde spor yapmıyorsun diyor, diğer yanım kendine bu kadar yüklenme diyor. Salmayı öğrenemedim gitti. Mutfak masasının karşısındaki duvarda kocaman bir pano var. Etrafı yanıp sönen ışıklarla çevrili. Üstünde hepimizin hayallerinden parçalar, fotoğraflar, dilekler falan... Canım Simone'un bir dergiden kesilme bir fotoğrafı, Oscar Wilde'ın "Bütün kişilikler alınmış. İyisi mi kendin ol." diyen bir sözü. Birkaç gezi rotası. Almanya Romantik Yol da bu panoda yapışık rotalardan biri. Kim bilir ne zaman asmışım onu oraya? Başındaki Romantik eklimesinin büyüsüne kapılıp icabına bakılacak seyahatler listesine eklemişim. Bu bayram Almanya taraflarına gidişimiz bu yüzden. Bu konu elbet anlatılacak, bilesiniz ama gerçek şu ki Almanya- Romantik Yol rotasının öyle pek de romantizmle falan alakası yok. İyi ki rotanın belirli kısımlarına civardaki büyük şehirleri de eklemişiz. Yoksa sıkıntıdan patlarmışız. Aklımda ülke halleri, ister istemez. Evde yapılması gereken bir sürü şey. Pek de küçük sayılmayacak birkaç tadilat da bizi bekliyor. Yapılacak listesinin önündeki her bir madde başka bir şeyi tetikliyor. Şunu yapacağız ama önce bunu yapmamız gerekiyor gibi bir durum çıkıyor hep bu tadilat işlerinin önünde, arkasında. Bu durum da benim gözümü korkutuyor. Bir türlü başlayamıyoruz. Tadilat işlerine başlarsak elbet buradan yazarım bu süreci. Güzel bir haberim var. Uzun zamandır hayalini kurduğumuz Peru tatilinin tarihini kesinleştirdik. Arkadaşlarımızla birlikte bir hayalin peşinden gideceğiz. Çok istediğim bir şey için bir adım atmak o kadar iyi geldi ki bana kendimi umutlu, gencecik hayalleri olan biri gibi hissettim. P. S: An itibariyle kitap bitti. Öyle güzeldi ki Simonopio hiçbir zaman unutamayacağım karakterler arasındaki yerini aldı. Eh bir P. S daha: Kendi karamsarlığımdan bıktığım zamanlarda eski blog yazılarıma dönüp çareyi kendimde arıyorum. O yüzden bir zaman da şöyle bir yazı yazmışım. İşte BURADA. Bir de doğduğum yerle ilgili hayaller kurduğum, ağzımdan çıkarken gerçek olacağını bilmediğim bir tren yolculuğunun YAZISI var linkin altında. Ah Özlemcim! İyi ki yazdın. Ve Peru şahane bir fikir. Güzel güzel gidip gelin ve sen de anlat yine bizlere. Yorumları da okudum. Salgından önceki enerjiye geri dönememe durumu bende de var. Çok fena etkilendim. Eskisi gibi plan yapamıyorum:) Böyle aptal bir tedirginlik yapıştı. Ekonomi konusuna hiç girmeyelim:) Yahu biz ülkecek çok sıkıldık son birkaç senedir. Dediğin gibi emeklilik hayallerimizi dahi çaldılar. Ne diyeyim? Umalım da bir şekilde düzelsin her şey. Özlem'cim Arıların Uğultusu'nu çok merak ettim. Eldekiler bitene kadar kitap almama sözümü bana yedirecek bir internet alışverişinde sepetime ekleyeceklerimden biri olacak. Romantik Yol gerçekten romantik değil miymiş? Şatolar filan ilginç gelmeyebilirdi de doğa da mı cezbedici değildi? Benim de hep aklımdadır o rota. Bilemedim şimdi... Kasım ayındaki Peru deneyiminin nasıl olacağını da çok merak ediyorum. Ben bir süredir kendi başıma bir aplikasyondan ispanyolca öğrenmeye çalışıyorum. Çünkü bu yıl Patagonya'da gezerken basit seviyede de olsa ispanyolca'nın oldukça işe yaradığını gördüm. Zamanın olur mu gidene kadar bunun için bilmiyorum ama aklında olsun diye yazayım dedim. Farklı rotalara saparak hayatı renklendirmek çok iyi geliyor bizim gibi heyecanla gezenlere.... Sen de hiç kaybetme bu coşkunu cancağızım. Alman memleketinde ruh yok şekerim 😀 Benimle aynı fikirde olmayan olacaktır elbet ama ben böyle hissediyorum. Evet, yaptıkları şeyleri güzel yapıyorlar ama yaşam enerjileri ve estetik duyguları yok ne yazık ki. Her şey olması gerektiği ya da alıştıkları kadar! Çok ama çok güzel bir otelde kaldık Rothenburg ob der Tauber'de. Dağa, ormana bakan bir kahvaltı salonu vardı. Kahvaltını dünle bugün arasında arafta bir yerde yiyor gibiydin. Basit bir kahvaltısı vardı. Gerçekten asgari ölçülerde 😀 Almanlar sahiden israfa karşı ama o güzelim elmalı crumble'ı yirmi misafir için beş tane koyarsan israf olmaz zaten 😀 En çok da şuna şaşırdım mesela: Yaşlı mı yaşlı, çalışkan ve misafirperver bir bey sahibiydi otelin. Gündüz, gece oradaydı. Şunun için anlatıyorum kahvaltıdaki kahveyi o da içiyordu diye. Yahu, bir filtre kahve bu kadar mı kötü olur? Ya kahve çok kötüydü ya da az kahve ile demliyorlardı. Tamam, lotte beklemiyorum ama bu kadar kötü bir kahveyi neden ikram ediyorsunuz? Çünkü kahvenin kötü olduğunu düşünmüyor, muhtemelen kahvenin kötü olduğunun farkında değil. Eee, ben birazcık gelişim istiyorum. Bazı küçük şeylerin iyi olması gerektiğini düşünüyorum. Neyse, bunu uzun uzun anlatırım sana. Bavyera kısmı daha doğaya yakın olan kısımdı. Münih'e doğru yol alırken yeşillikler içinde yol aldık hep. Güzeldi o kısım. Yine de Bir Fransız ya da İtalyan kırsalı havası yoktu. Hep farklı rotalara sapalım bence. Hayatımızda eğlenceye ihtiyacımız çok. Sevgili Özlem... gündüz ofiste okudum bu yazini. sürekli yazsada okusam dedigim blog arkadaslarimdan birisin. Ben bi uzak kaldim blogtan. ne gidebiliyorum, ne kalabiliyorum. ama arada bir girip bakiyorum. Icinden geldigi gibi yazilan yazilar cok daha samimi ve daha güzel oluyor. bu da öyle olmus. Gezmeyi seven ve ruhunda hisseden insanlara bayiliyorum. Peru gezinizi takip edecegim. uzun zamandir yapmak istiyordunuz. Biraz öncede yazistigimiz gibi, bir yaz mevsiminde Isvicreye gelsene, seni gezmelerin nirvanasina cikarayim. O daglara, göllere, sellalere, sessizlige, sadece doganin sesini dinlemeye götüreyim. Ne güzel gelmişsin. İçindeki her daim zıplayan, hoplayan çılgın iyi geliyor bana. Dün akşam İsviçre'de yaşayan arkadaşlarımla yemek yedik. Onlar da "Ya gelmediniz bir türlü!" diye söylenip durdular. Pandemi ile birlikte fark etmediğim bir korkusunun içine hapsolmuş gibiyim. Ekonomik yönünü bir yana bırakırsak ruhsal olarak iyi atlattım zannediyordum bu dönemi. Ama öyle olmamış. Uçak biletini cep telefonundan bir anda alan ben şimdi bu işleri uzun uzun düşünüyorum. Teklifin nefis ve çok teşekkür ederim. Seninle dağlarda olmak ne harika olur. Fırsatını yaratırsam hemen alıcam bir bilet. Ya, hiç böyle düşünmedim ama şimdi geriye dönüp bakınca pandemiden sonraki çözülmeyi ve kollektif mutsuzluğumuzu daha net görüyorum. Almanya tatilinde çok acayip bir şey dikkatimi çekti: Artık Alman milleti de çalışmıyor. Evet, hala yüz yaşında çalışan insanlar var ama yeni nesil restoranlar haftanın üç günü kapalı. Akşam altıdan sonra dükkanının kapısını açan restoranlar falan yığınla. Bunlar değil miydi çok çalışkan olan insanlar yahu? diye her kapalı kapının önünde söylenip durdum. Evden çalışmaya çalışan insanlar artık işe geri dönmek istemiyor. Firmalar da işine geliyorsa daha az maliyetle insan çalıştırmaya dünden razı zaten. Ama dışarda çalışmak durumunda olan insanların sırtında çok yük var. Dediğin gibi, her şey çok pahalı. Ekonomi bombok. Beni en çok mutsuz eden şey de bu zaten: Bütün emeklilik planlarımızı, bütün ümitlerinizi çaldılar. Neden hayata eskisi gibi bakamıyorum diye çok üzülüyorum çünkü. Hayırlısı diyeceğiz herhalde. Başka da elden gelen bir şey yok.


O zaman kısa bir iç döküşten sonra merhaba! Yazmaya nereden başlayacağınızı bilmediğiniz zamanlar oldu mu? Burada yayınladıklarımın dışında bir sürü yayınlamadığım taslak var. Başlayıp da yarım bıraktıklarım, yazıp da beğenmediklerim ya da yazmış olsam da artık yayınlamanın anlamsız olduğunu düşündüğüm onlarca yazı... Blogculuğun yazılmamış en önemli kuralı bu bence: Yazdığın ne olursa olsun fırından çıkar çıkmaz yayınlamak. Anlatmak istediklerimin içinde gidilen-gezilen, içinde ayrılık da keyif de barındıran birkaç uzak-yakın destinasyon, raflar arasında dolaşırken saatler harcanılan kitapçılar, güzel yemekler yenilen restoranlar, iyi-kötü oteller, keyifli sohbetler, uzun araba yolculukları, yaklaştıkça uzaklaşan dağlar var. Yukarıda saydığım yerlerin hiçbirini yazmadım. Yazmayı çok istedim ama yazmak için oturamadım. Yazmaya nereden başlayacağımı bilemedim. Birkaç satır karaladığım yazılarda da hissettiğim duyguyu bulamadım; zira anlatmak istediğim tek şey duygularım. Beni heyecanlandıran, beni sevindiren, beni duygulandıran şeylerden bahsetmek istiyorum sadece. Yolun sonunda varılan nihai noktadan çok yoldaki heyecan ilgimi çekiyor. Hepimizin parmaklarının arasında içinde dünyada olan her şeyi barındıran küçük aletler var. Elimizdeki telefonlardan gidilecek bütün restoranları, yeni açılan bistroları, yemezsek eksik kalacağımız yemekleri öğreniyoruz. Saatlerce bir dükkanın önünde sıra bekleyip nihayetinde bir ekmeğin üzerine konulmuş poşe yumurtamıza kavuşuyor; uzak bir kentteki favori kahvaltı mekanında, tıpkı herkes gibi kahvaltımızı ediyoruz. Hepimiz aynı yollardan yürümek zorundayız. Başka yolu yok. Her şeyin sadece pazarlama ve satış olduğu bir dünyada yaşıyoruz. Peşine tüm hayatım boyunca ilk kez gittiğim bir Kıbrıs tatili. Denizinin tüm güzelliğine rağmen kafamda beliren kocaman bir soru işareti: Bir ada nasıl bu kadar çirkin yapılaşabilir? Şunu kabul etmek lazım: Güzel ne demek bilmiyoruz, estetikten anlamıyoruz. Sonbahar başı da şimdilik son seyahatimiz: Bir günlük bir Londra konaklaması, Durham'a geçiş ve ardından İskoçya'nın dağlarına yolculuk. Anlatmak istediğim, düşünürken heyecanlandığım yer burası. Yolda olmanın ne demek olduğunu anımsadığım, hayatın içinde kendimi küçücük ama mutlu hissettiğim, yol boyunca durmadan ilerlemek istediğim bir yol hikayesinin içinde olmak ve devam etmek... Nefes aldığımı hissettiğim zamanlar işte böyle anlarda beliriyor. İngiltere'de olmanın en güzel yanlarından biri trenle ülkenin her yanına gidebilmek. Bir pencere kenarında oturmak, dışarıyı izlemek, güzel hayallerin peşinde koşmak. Bir trende yol alırken iyi şeyler dışında bir şey düşünmek mümkün değilmiş gibi geliyor bana. Dışarda hızlıca akıp giden bir hayat var ve sen içerde bir yerden,- anne kucağı gibi bir yer burası benim için-, önünden geçip giden dünyaya bakıyorsun. Öyle bir yerdesin ki hiçbir şey dokunamaz sana. Hayat, canını acıtamaz. Sadece güzel şeylerin olduğu bir yerdesin ve daha güzel bir yere varmak için yol alıyorsun. Londra'dan trenle Durham, Durham'dan trenle Edinburgh, oradan başka bir trenle Glasgow böyle bir yolculuktu. Birbirinin peşi sıra bir yerden bir yere giden trenler... Ayrılıklarımın başlangıçlarında da artık hep tren yolculukları olsa da benim için trenler yine de kavuşmaya dair. Atilla İlhan'ın dediği gibi ayrılıklar nasıl sevdaya dahilse, trenler de kavuşmaya dair bir ayrılık yazıyorlar hayatımda. Sonra aklımı başımdan alan dağlar var. Glasgow'dan arabayla peşine düştüğümüz göller, yol boyunca bize eşlik eden ormanlar, rüzgarın başka bir şeyin yaşamasına izin vermediği suskun vadiler... Yürürken birden bire yumuşayan rüzgardan bir dağın gölgesine sığındığını fark ediyorsun. Bunları anlatmak istiyorum. Göllerin, dağların, deniz kenarındaki ıssız şatoların hissettirdiklerinden bahsetmek istiyorum. Bunca güzel şeye sadece güneş eşlik etseydi nasıl olurdu bilmiyorum. Ama yağmurun da yaşadığımız ana kattığı güzel şeyler vardı. Aklımda yakınlarda çıkacağımız bir seyahat ve ya anlatmadan unutursam diye korktuğum bir İskoçya seyahati var. Turist yığınından nefes alınamayan 'gezilecek' yerleri sevmiyorum, uzun kuyruklara tahammülüm kalmadı. Görmesem de olur, bir tarafım eksilmez:) Zaman çok değerli. İskoçya şahanedir, bende yeri ayrıdır. Yürüyüş rotaları nefistir. Senin izlenimlerini de merak ediyorum. Bir şeyi ne kadar çok yaparsan, daha iyi oluyorsun. Bu net! Ben de nereden başlayacağımı bilmiyorum. Bir de dünyayı kurtaramayacağımı bilsem de yaptığım şeyi güzel yapmak istiyorum. Bak, yeni bir yazı yazdım. Orada da eski blogları ne kadar çok özlediğimi yazdım. Blog okumaktan ne çok keyif alırdım. Sanırım şimdilerde burada olmamın sebebi yazmayı çok sevmem. Daha doğrusu bana iyi gelmesi. Yoksa okuduğum bloglar belli. Zaten zamanımı anlamsızca harcarken bir de bir şey yazmadığını bildiğim yerlerde dolanmıyorum. Belki aynı sebepten beğenmediğim yazıları da paylaşmıyorum. Bir keresinde bir blogcu hiçbir blogu takip etmediğini yazmıştı. Çok kibirli gelmişti söylediği. Sanırım şimdi ben de öyle söylemişim gibi olsu ama böyle değil. Her şeyin içi boşaldı demek istiyorum sadece. Kendi hayallerimizin peşinden bile koşmuyoruz artık; bizim için kurulmuş hazır hayaller var. Almanya'da yapamam gibi geliyor. Nedeni hislerim 🙂 Bir türlü barışamıyoruz. Olduğun yerden bahsetsene Semi. Çok keyifle okurum. Hadi bizi biraz doğaya çıkar. Uğradığın için de nasıl mutlu oldum. İstanbul insanı yorar tabii, bunu anlayabilirim. Ama burda öyle insanı o denli yoran şehir yaşamı yok. Toplu taşıma bağlantıları iyi, şehirler aşırı büyük değil. Bir yere gitmişken 3-5 yerdeki işini rahatlıkla halledersin. Her şehrin merkezinde park vs kesinlikle var. Hem de en kocamanından. Bisiklet yolları vs. Özetle burda doğa için şehrin dışına çıkmana hiç gerek yok:) Hani benim yaşadığım yere imrendiğini yazmışsın ya, Almanya ideal bu konuda, senin barışamamaman ilginç. Yeni yazını da okudum, sonra yine geleceğim yorum bırakmaya. Yazıların ilaç gibi geliyor. Sesin çok iyi geldi bugün bana.