Çok uzun zamandır kendime blog oluşturma fikri kafamdaydı. Eğer bir başlangıç yapmazsam kendimi kötü hissedecektim. Resmi olarak bugün yani 1 Şubat 2010'da "Merhaba" diyerek start vermiş oluyorum bloguma. İlk yazıya gelen yorumlar her zaman çok kıymetli oluyor Sevgili İrem. Ben de an itibariyle çok mutlu oldum, çok teşekkürler. Umarım buralarda gezinmeye ve yorumlarınla gönlümü şenlendiremeye devam edersin. Daha uzun yıllar blog yazmanız dileğiyle.. Bu yazı benim yıllar önce yazdığım ilk blog yazısı, daha doğrusu ilk merhabam. Elbette bu yazıya hiç yorum gelmemişti. Sanal alemde varlığımdan kimsenin haberinin olmadığı zamanlardı. Yıllar sonra sizin bu yazıya böyle güzel bir temenni yazmanız çok mutlu etti beni.


Resimli Dünya okuduktan sonra beni bir şehre davet eden kitaplardan biri. Nedim Gürsel kitabı yazarken bu şehirde neler yaşamıştır diye düşünürken buluyorum kendimi. Kitaptaki mekanlar canlanıyor gözümde. Hele bir de kaybolduk mu değmeyin benim keyfime. Genellikle kaçamaklarımız sırasında şehrin haritası her zaman Selçuk'un elinde olur ve ben böylece etrafın keyfini çıkarmış olurum. Fırsat yaratabilirsem eğer gitmeden önce Thomas Mann'ın Venedik'te Ölüm adlı kitabını da okumak istiyorum. Venedikten geldikten iki gün sonra fuar için Frankfurt'a gideceğim. Daha önce iki kez gittiğim bu şehre bu sefer Selçuk ile beraber gideceğiz. Durak noktalarımızdan biri Goethe's Haus olacak. Çok az kaldı gitmemize. Yaşasın! Venedik'te illa ki yazpılması gereken şeyleri öğrenmek isteyenler de BURAYA tıklasın lütfen. Aylin sayende eski yazılarıma döner oldum. Düzenlenmemiş o kadar çok yazı var ki. Ben de sen hangisine konarsan onun düzenlemesini yapıyorum hemen. Benim için düzenlemesi yapılacak yazıyı seçiyor gibisin. Ayrıca bu yorumlaşma hali de çok iyi geldi bana. Kendimi bir kitabın sayfalarının arasına gizlenmiş bir hikayenin içindeymişim gibi hissediyorum. Teşekkürler. Bir de hayatın hep güzel şeyler getireceğine inanıyorum bizlere. Öyle bir yanım var. Sağlık olsun, gerisi kolay. Tayland seyahatimizin başında da, içinde de bir sürü terslikler oldu ama hepsi bizim lehimize oldu. daha seyahatin başındayken havaalanından geri döndük. Bizim ismimizi uçak listesine eklememişler. Bunun üzerinde tur bize iki gün fazladan seyahat şanı tanıdı. Bir de ülke içindeki iki uzak destinasyona ücretsiz katılım hakkı verdik. Bizim gibi çulsuz iki genç için müthiş bir fırsattı bu. Önce üzüldük, sonra sevindik yani. Sonraki ikinci turumuz Cafe Tur'la Paris oldu. Hiçbir tura katılmadık, katılacak paramız yoktu. He ryeri yürüyerek gezdik. Yine hayatımın en güzel seyahatlerinden biriydi. Turla Roma seyahatimiz ise tam bir kabustu. Sıcaktı, otel şehir merkezinin dışındaydı, trenler grevdeydi. Ara ara sonraları da kısa tur maceralarımız oldu. Genellikle uçak- otel ucuz oluyor. İnsan tercih ediyor. Eskiden daha ucuzdu bu tip şeyler. Sonraları turların içinde olmaktan vazgeçtik. Atlıyor uçağa gidiyoruz. Yalnızlık hoşumuza gidiyor. Ayrıca tatile birileri ile kaynaşmak için gitmiyorum. Öyle yoruluyorum ki İstanbul'da, kaçıp gitmek, yalnız kalmak, nereye varacağını bildiğim sohbetler yapmak istemiyorum. Kalabalık yoruyor beni son zamanlarda. Bir kez festival zamanı gitmiştim Venedik'e. Soğuk bir Şubattı. Festivalleri de soğuk havaları da sevmiyorum. Bologna ise gönlümde hemen taht kurdu. Bir kez de kız arkadaşlarımla gittim. O zaman da çok güzeldi. Toskana masaldı. Cinque Terre gitmek isteyip, her seferinde dile getirip bir türlü gidemediğimiz bir yer. Gİderiz inşallah diyorum. Trenler, yolculuklar, hayaller.... Hayatımızdan bu güzellikler hiç eksik olmaz inşallah. Kitapları not aldım. Bir italya seyahati öncesinde okurum muhtemelen.


Bloğum hala arama motorlarında çıkmıyor ama ben azmi elden bırakmayacağım ve yazmaya devam edeceğim. 12-16 Şubat arasında Selçuk'la Frankfurttaydık. Uçak inişe geçtiğinde her tarafın karla kaplı olduğunu gördüm. "Bu sene de soğuk!" dedim içimden. İnişin nasıl olacağı konusunda bir hayli endişelenmeme rağmen gayet güzel bir iniş oldu. Her sene gittiğimiz otele yerleştikten sonra doğru fuar alanına. İş için bile olsa yurtdışında olmak güzel bir şey. Fuar yine çok kalabalık ve çok yorucuydu. Bu sene Venedik'in üstüne eklenen Frankfurt'la beraber oğlumun özlemi çok fazla geldi. Sevgililer Günü'nün hayatımız için anlamı klişe bir günün ötesine geçmese de Selçuk ile iki seneden sonra beraber geçireceğimiz ilk sevgililer günü oldu. Frankfurk için "Müzeler Şehri" denir. Bir de "Goethe'nin Şehri". sokak levhalarında Goethe Haus yazılı tabelalara kolaylıkla rastlayabilirsiniz. Gittiğimiz her restoranda menüde mutlaka Goethe adı geçen bir yemeğe rastladık. Goethe Haus şehrin en çok gezilen müzelerinden biri. Faust bu evde yazılmış. Ahmet Haşim 1932 yılında bu evi ziyaret etmiş ve günlüğüne şöyle yazmış. Goethe Haus'un müze shop'una indiğinizde burası ile bağlantılı klasik müzik cdleri satan bir mağaza var. Klasik müzik kolleksiyonu oldukça geniş. Bakmakta fayda var derim. Biz birkaç cd edindik. Geçenlerde bir dergideydi sanırım, Frankfurt Kitap Fuarına giden Buket Uzuner'in Frankfurt'u Doğan Hızlan eşliğinde gezdiğini ve Doğan Hızlan'ın kendisini bu müzik markete getirdiğini okumuştum. Buket Uzuner, Frankfurt'u Doğan Hızlan'la gezmenin çok keyifli olduğunu anlatıyor ve müzik marketten de övgüyle söz ediyordu. Hamburg da merkeze biraz uzak ama çok şık bir otelde kalmıştık. Merkeze en az 3 km yol yürümemiz gerekiyordu ama hergün o yolu yürüyorduk. Çünkü şehrin ortasında kocaman çok güzel bir göl ve çevresinde parklar vardı. Merkeze kadar o gölün çevresinde yürüyerek gidiyorduk. Hamburg da otel çok şık bir semtte olduğundan mı bilemiyorum şehir ben de hep bir zenginlik duygusu hissettirdi. En şık mağazaları da Hamburg'da gördüm. Hamburg'dan geçiverdiğimiz Bremen ise tam bir masal şehriydi.


Cevap herkese göre farklılıklar gösterir, benim için ise birkaç gün için bile olsa yaşadıklarım çok önemlidir. Baharları severim ben. Ağaçların çiçeğe döndüğü zamanlarla, yapraklarını dökme dönümleri beni mutlu eder. Çimenlere uzanmak, gittiğim uzak diyarların göklerine bakmak isterim. Uzun uzun bakarım. İçimden kendime, "Unutma, sakın unutma, ipotek koy bu anına" derim. Bir de şaşırırım dünyadaki altı milyar insanın aynı gökyüzünün altında bu kadar ayrı hayatlar yaşamasına. Bazen olumsuzluklara sinirlenip burada yaşamak istemediğimi söyler dururum. Başka ülkelerde, başka diyarlarda uzun süreli olarak yaşamak nasıldır bilemem tabii ama daha saygılı ve insancıl bir şehri hayal etmem de büyük bir suç olmasa gerek diye düşünürüm. Benim şehrimi, yol arkadaşım anlamlı kılar. Eğer yolcu mutluysa, içilen kahvenin hatırı kırk yılı çoook ama çoook geçer. Mehmet Yaşin geçenlerde gazetede okuduğum bir yazısında, gittiği yerlerde otellerde televizyonu açıp dilini bilmediği ülkenin programlarını seyre daldığını yazmış ve eklemiş, "Çünkü odamda bir ses olmasını isterim." demiş. Ben yalnızlığı sevmeyenlerdenim. Evet, kendimi eğlendirebilirim tek başıma da ama yalnız gezmek tercihim değildir. Yaşanmışlık vardır kitapta. O kitapta okuduğum Napolyon zamanında yaşamış olan Victor Noir adındaki gazeteciyle ilgili hikaye çok enterasandır bence. Victor Noir, 1870 yılında Napolyon'un bir akrabasının eşiyle, aşna fişne üstündeyken vurularak öldürülmüş zamanının oldukça yakışıklı gazetecilerinden biridir ve mezarı Paris'in en ünlü, en eski ve en büyük mezarlığının içindedir. Victor Noir'in mezarının üstünde öldüğü anı birebir temsil eden kendi boyutlarında yatık pozisyonda bronzdan bir heykeli var. Victor Noir ve Pere Lachaise mezarlığında yatan diğer ünlüleri ve hikayelerini Mine Kırıkkanat'ın Paris isimli kitabında okumuştum, o zaman tanışmıştım Pere Lachaise Mezarlığıyla. Beni kitapta çeken şey, kenti yaşamış bir insanın dilinden yazdıklarını okuyabilmek olmuştu. Kitapta yazılan yerlerin birçoğunda daha önce oturmuş, kahvemi yudumlamış ve etrafı seyre dalmıştım ama bir de buraları başka bir insanın gözünden görmek, dinlemek çok keyifli olmuştu. Bir sonraki gidişimde bu sefer Mine Kırıkkkanat'ın anlattıklarını hatırlamaya çalışarak, başka bir keyifle gezdim favori şehrimi. Sonra Cüneyt Ayral'ın Paris'ini, Feridun Andaç'ın Paris'ini, Nedim Gürsel'in Paris'ini indirdim sineye. Keşke Paris ile ilgili daha çok anlatı kitapları çıksa da, biz de hepsini keyifle okuyabilsek. Okuduğum her Paris kitabında yazarlarımız hep "Herkesin Paris'i başkadır." der. Bence de Paris herkes için farklı duygular uyandırabilen bir şehirdir. Ama benim için Paris tükenmeyen, tüketilemeyen, koca meydanlarıyla, anıtlarıyla aşıklar kentidir. Ben Paris 'te olmayı düşleyebilmeyi bile severim. ........... ve yeni buluşmamıza az kaldığı, beni yine kollarına alacağı için çok mutluyum.


Paris'e ilk gidişim eşimin bana hazırladığı bir sürpriz organizasyonla olmuştu. Güzel organize edilmiş bir sürprizdi. Gare de Est'de şirin, küçük bir otelde kalmıştık. Bu otel aklımda hep çok özel bir otel olarak kaldı. Hatta şu ünlü Bourne filmlerinin ilkinde Jason Bourne otelin önünde durunca çok sevinmiştim. Otellerle ilgili herkesin farklı standartları vardır. Benim standartlarım içinde otel odasının büyük olması çok önemli bir kriter değil açıkçası. Bu otelde kaldığımız oda bir çatı katıydı ve karşımızda tüm ihtişamıyla Sacre Coeur duruyordu. Sacre Couer Kilisesinin benim penceremin tam karşısında duruyor olması benim için aradığım işaretti. Evet, Paris'le ilk tanışmam güzel olacaktı, bunu hissetmiştim. İlk görüşte aşık olmuştum Paris'e ve sonra da bu tanışıklığa istinaden hiçbir fırsatı kaçırmaz oldum Paris'i görmek için. Biz her Paris seyahatimizde bir metro istasyonuna girer girmez "karne" adı verilen 10'lu metro biletlerinden alıyoruz. Böylesi tek tek bilet almaktan daha ucuza geliyor. Sizlere de tavsiye edilir. Yukarıdaki listenin hepsinin hakkını verdim. Champ Elysees'de elim kocamın elinde saatlerce yürüdüm, asansöre biniş kuyruğunun uzunluğundan dolayı yükseklik korkum olmasına rağmen Eiffel'in tepesine çıktım. Paris'i Eiffel'in tepesinden kuşbakışı seyrettim. Seine Nehrinin kıyısında romantik yürüyüşler yaptım ve nehrin kenarına sıralanmış kitapçılarda saatler geçirdim. Lüksemburg Bahçeleri'nde yürüdüm, dinlendim, Paris havasını kokladım. Otel odamın penceresinden seyrettiğim Sacre Coeur'e gittim, sonradan yıllardan beri orada durmak için belediyeden özel izni olduğunu öğrendiğim tekerlekli sandalyede oturup, metal bir zincire yün dolayarak köpek anahtarlıklar yapan Parizyenden bir anahtarlık aldım. Louvre Müzesinde saatler geçirdim. Paris benim için masal gibiydi.


Venedik gezisi başlıyor. Atatürk Havalimanındayız. Bavullarımızdan kurtulmuş ve hafiflemiş vaziyetteyiz. Havaalanlarını çok seviyorum. Enerjisi çok yüksek geliyor. Çantamda Alain de Botton'un yeni çıkmış kitabı "Havaalanında Bir Hafta" var. Yanımdaki arkadaşıma, "Keşke benim de bir havaalanım olsa!" diyorum, o da bana, "Kimsenin havaalanı yoktur ki'!" diyor. "Olsun!" diyorum, beraber gülüşüyoruz. Çok mutlu ve heyecanlıyım. Yollarda olma hissinin içimde dolaşan rahatlatıcı havası beni mutlu ediyor. Turist değil, gezgin olmak amacım. Yanımda yol arkadaşım. Aşkın yollarda anlam kazanacağına ve yollarda yaşanacağına inananlardanım ben. Gelgitlerle zaman zaman sular altında ama hep suyun içinde olan bu masalsı şehre ilk yolculuğum. Bir karnaval kıyafetim ve şimdilik bir maskem olmamasına rağmen, karnaval ruhum içimde. Gizlendiği yerden çıkmak için sabırsızlanıyor. Buket Uzuner gibi yollardayım işte. Yaşasın! Venedik Marco Polo Havaalanındayım. Deniz taksisi ile Venedik'e gidersek eğer 4 kişi için 100 Euro ödeyeceğiz. İlk yolculuğumuzu vaporetto ile yapmaya karar veriyoruz. Kişi başı 13 Euro. Venedik'e ulaşmamız 1,5 saati buluyor. San Marco meydanına 2 dakika uzaklıkta bir iskelede iniyoruz. Bugün karnavalın ilk günü. Hava serin ama Allahtan yağmur yağmıyor. San Marco Meydanı'ndan geçerek otelimize ulaşıyoruz. Hayatımda gördüğüm en küçük asansöre binerek odamıza yerleşiyoruz. Odayı görünce asansöre haksızlık ettiğimi fark ediyorum. Bütün odayı sadece bir yatak kaplıyor ve banyoya ulaşım yatağın ayak kısmından inerek sağlanabiliyor. En korkuncu yatak ve yastıklar çok rahatsız. Hatta yorgan yerine yatağın üstünde nevresime geçirilmiş battaniye var. Allahım, bu benim için bir kabus. Battaniyelerden nefret ederim. Otel 4 yıldız standartlarından hiçbirini taşımıyor. Söyleniyorum kendi kendime ama artık yapacak bir şey yok. İstanbul'a döner dönmez booking. com'a otelle ilgili düşüncelerimi yazacağım. Bunu kafama not alıyorum. Otel yan yana birleştirilmiş birkaç binadan oluşan bir kompleks. Bundan dolayı bina geçişlerinde hafif kot farkları var. Asansörden indikten sonra odaya ulaşmak için bir hayli yürümek gerekiyor. Selçuk otelle ilgili olarak, "Otel San Marco meydanında, fakat odalar Rialto Köprüsü yakınlarında." diye espri yapınca bayağı bir gülüyoruz. Bavulları otele bırakır bırakmaz hemen kendimizi San Marco meydanında buluyoruz. Hedef, güneşin giremediği dar sokaklarda kaybolmak. Vuruyoruz kendimizi yollara. Etrafımız kanallarla çevrilmiş. Binalar orta çağdan kalma. Etrafta karnaval kıyafeti giymiş insanlar dolaşıyor. Şu an itibariyle görmeyi hayal ettiğim kadar çok değiller. Havanın soğuk olmasından dolayı olsa gerek, San Marco Meydanı'nda beni karşılamasını beklediğim güvercinler ortada görünmüyorlar. Fotoğraf makinem boynumda geziniyorum ortalıkta ama hava fotoğraf çekmek için çok elverişli değil ne yazık ki. Gondollar yan yana sıralanmışlar. Napoliten söyleyen bir gondolcu beklemekte kulaklarım fakat nafile bir bekleyiş bu. Sanırım çok eskilerde kalmış napolitenler de. La Caravale adında bir kafede soluklanıyoruz. Büyük bir keyifle fincanlarımızdaki kahveleri yudumluyoruz. Eğer gondol sefası yapıp bir ritüeli gerçekleştirmek isterseniz bunun için 80 Euro ödemek durumundasınız. Venedik'e gidip de gondol sefası yapmamak olmaz dediğimiz için biz gezimizin ikinci gününde kendimizi bir gondolun içine attık. Kanalların arasında dolaşıp bol bol fotoğraf çektik. Gondolla büyük kanala geçip, biraz da orada kürek salladık. Ünlü çapkın Casanova'nın evinin önünden geçtik, bir müddet aynı evde Goethe'nin de yaşadığını öğrendik. Marco Polo'nun evini seyre daldık. İstanbul'dan giderken en büyük hedefim Accademia'ya gitmek ve burada Bellini galerisini seyretmekti. Müzeyi gezmek istediğim galeri kapalı olduğu için biraz hayal kırıklığı ile gezdim. "Olsun!" dedim kendi kendime. "Bir daha, belki bir baharda gelir o zaman gezerim." dedim. Peggy Guggenheim Müzesi de gezilmesi gereken yerlerden. Biz önünden geçmemize rağmen zamansızlıktan gezme fırsatı yaratamadık kendimize.. Sadece hediyelik eşya satan mağazasından kocaman bir silgi aldık kendimize.


1) Gitmeden önce Nedim Gürsel'in Venedik'i ve ünlü ressam aile Bellini'leri anlatan kitabı Resimli Dünya'yı okuyun. Her ne kadar ben Accademia'yı gezerken Bellini tablolarını barındıran 2. Salon kapalıysa da sizler benden daha şanslı olup, Bellini'lerle tanışabilir ve kitabın kahramanı Sanat Profesörü Kamil Uzman eşliğinde müzeyi gezebilirsiniz. 2) Rialto Köprüsü görülmesi gereken güzel köprülerden. Hemen bitiminde pazar kuruluyor. Köprünün üzerinden gün batımını seyredin, yavaş yavaş sular altına gömülen şehre bir kez daha hayran kalın. En güzel fotoğraflar için zaman sabahın erken saatleri. 3) Grand Canal üzerinde sadece üç tane köprü var. Karşı tarafa geçmek isterseniz bu üç köprüyü kullanmak zorunda olduğunuzu unutmayın. 5) Santa Lucia Tren İstasyonu'ndan Rialto Köprüsüne doğru giden yol üzerinde Rio Tera San Leonardo'yu izlereyek Strada Nova'ya kadar yürüyün. Böylece yerel halkın arasına karışarak alışveriş yaptıkları marketlerde peynir tadabilir, şarap alabilir, kısa bir süre için bir Venedikli olabilirsiniz. 6) Venedik'te hiç araba olmamasının keyfini doyasıya yaşayın. Sessizliği dinleyin. 8) İşte bu seçenek tam benlik 🙂 Muhteşem bir deniz ürünleri tabağı var. Deneyin. Çook ama çoook güzel. Midyeler, kalamarlar, karidesler..... 9) Rialto Köprüsünün hemen ayağındaki kafede kahve içip, Venedik'in keyfini çıkartın. Çilekli harika bir turtaları var. 10) Bir de unutmadan San Marco Meydanı'nda güvercinlere yem verdiniz değil mi? Şimdi canlı klasik müzik eşliğinde Venedik'in en eski kafelerinden biri olan Caffe Florian'da kahve içme ve tiramisu yeme vakti. Kafe pahalı. Dinlediğiniz müzik için de ekstradan para ödüyorsunuz. Yine de tiramisu şimdiye kadar yediğim en güzel tiramisu.


Yakında gazete ilanı falan vermekten korkuyorum. Bilgisayarın başında kendimi google'da ararken buluyorum. Neyse bir gün gelecek ki ben de kendimi google'ladığımda bulabileceğim. Kayda yönelik etiketler de bir işe yaramıyor herhalde. Ben yazmaya devam edeceğim. Çok eğleniyorum çünkü. Sanki yazarken kafam boşalıyor. Bu arada geçen hafta Perşembe günü sevgili oğlum ilk süt dişini çıkardı. Çok gururluyuz ve mutluyuz. Fransızca öğrenme projem hayata geçirilemedi hala. Gerçi ataklar yapıldı ama Fransız Kültür Derneği'nin, Saint Joseph'de verdikleri kursun saati benim programıma uymadı. Şimdi rota başka kurslara çevrildi. Bu arada Paris ve New York otellerini ayarlamam lazım bir ara. Bu arada festival 3-18 nisan tarihleri arasında olacak.


Dün akşam itibariyle Mr. S 'i Atatürk Havalimanı'ndan Şangay'a uğurlamış bulunmaktayım. Kendisi bir takım oyunlarla Business Class'ta uçma şansını elde etmiştir. Eeee, bu şahsi başarısından dolayı kendisini kutlamaktan başka yapacak bir şey yok ama yine de havaalanına girdikten sonra, "Shop and Miles'ın lounge'ına girmeyeceğim, business class yolcular için ayrı bir lounge varmış, bir de onu deneyeyim." demesi çok hoş olmadı. Geldikten sonra ballandıra ballandıra anlatacaklarını düşünemiyoru bile. 12 gün sürmesi planlanan bir iş gezisi. Ben de çoook uzun ama çoook uzun yıllar önce Şangay'a gitmiştim. Birçok insanın Çin'i çok sevmesine rağmen ben, Çin memleketini insanlarından dolayı pek sevmem çünkü benim gözümde çözüm üretemeyen insanlardır. Tabii yüksek ihtimal bu yetiştirildikleri sistemle doğru orantılı. İlk defa Çin'e gidişim "Çin İhraç Malları Fuarı" sebebiyle olmuştu ve o zaman Çin'e tur ile gitmeyi tercih etmiştim. Hatırlıyorum da Pekin'de bizi gezdiren tur rehberi kızcağıza hangi dine inandıklarını sorduğumuzda, önce etrafını kolaçan edip, sonra da "Biz, Mao'ya inanırız." demişti. Çin'de ilk durağımız Schenzen olmuştu. Açıkçası şehirle ilgili hafızamı tazelemekte zorlanıyorum. Ordan fuarın yapıldığı Guangzou şehrine, sonra fuar bitiminde iki günlüğüne Pekin'e ve son olarak direkt uçak yolculuğu yaparak İstanbul'a gelmiş ve yolculuğumu sonlandırmıştım. Çin'e ilk ziyaretim benim açımdan çok maceralı geçmişti. Oraya giderken kafamda ne bekleyerek, ne düşleyerek gittiğimi bilmiyorum ama aradıklarımı bulamamıştım. Mesela gökdelenler görmek beklediklerimin arasında değildi, İstanbul trafiğini aratmayacak ölçüdeki trafik de enterasan gelmişti. Giderken fuar alanında mucizevi bir şekilde ziyaretçilerden kimsenin göremediğini göreceğimi ve bulacağımı düşünüyordum. .... ve evet öyle olmadı tabii ki. Çin'e gideceklere ne tavsiyem olabilir sorusunu kendime sorarsam eğer cevabım Türk Hava Yollarının direkt uçuşlarını tercih etmeleri olabilir. Uzun bir yolculuk çünkü ve Thy diğer havayollarına göre çok konforlu. Çin'in birçok kentinde Türk lokantaları bulunmakta. İçinde gezme aşkı ile yanıp tutuşan, iki günlük boş anlarında dahi gezme hayali kuranlar içinse yol, yemek gibi problemlerin olmadığını zaten biliyoruz. Çinlilerle anlaşmak çok zor olsa da benim için yemek çok önem taşımamakta. Etrafta bir dolu İtalyan restoranı bulmak da olası zaten. Ama kesinlikle restoran seçerken ucuz yerleri tercih etmeyin, ne yazık ki Çinlilerin hiç ama hiç hijyen takıntıları yok, hatta hijyen kelimesinin anlamını bildiklerinden şüpheliyim. Alışveriş içinse markasız ürünler alacaksanız eğer ucuz olduklarını söyleyebilirim, lakin ben dünya markalarını alacağım diyenlerdenseniz ucuz olduklarını söyleyemeyeceğim. Yine de Pekin mi, Şangay mı sorusuna vereceğim cevap, Şangay olur. Her şehirde olduğu gibi, bu şehirde de meşhur bir alışveriş caddesi var: Nanjing Road. Her zaman çok kalabalık oluyor. Ben gittiğimde Şangay'da çok sisli bir hava vardı ama sonradan öğrendiğime göre genellikle de çok sisli olurmuş şehir. Bu fotoğraf meraklıları için kötü bir durum. Bu şehirde Şangay'ın en eski beş yıldızlı oteli olan Peace Otel'de kalmıştım. Yapısal olarak çok etkileyici bir oteldi ve benim için olayın en ilginç ve nefes kesici kısmı çok yaşlı bir "jazz band"in çalıyor olmasıydı. Kaçırılmaması gereken bir performanstı ve çok keyif alarak izlemiştim. Gidecek olanlara bir tavsiye. Uğramakta fayda var. Bu tarihten üç ay önce yine Şangay 'a gitmiş olan Mr. S'e dinlemeden gelme diye salık vermiştim, o da şansını denemiş ama Peace Otel tadilatta olduğu için izleyememişti. Bu seferde Şangay'da sadece bir gece konaklayacağı için izleme şansı olmayacak bence. Uzaklarda gittiğim yerler oldu. Tayland mesela içimi ısıttı. Hep keyifle anıyorum ve tekrar gitmeyi düşlüyorum ama Çin.... ..... belki gidişlerin sebebi hep iş olduğu için, belki yalnız duraklarımdan biri olduğu için kalbimi çalmadı. Kim bilir sizinkini çalar belki, Mr. S 'in dediği gibi "memleket"dersiniz kalbinizi açarsınız siz de.


Cuma akşamı çok uzun zamandan beri gitmek istediğim Shakespeare Müzikalini izlemek için Oyun Atölyesindeydim. Haluk Bilginer'in Modadaki Oyun Atölyesinde. Bir ay öncesinden yalnız gideceğimi bile bile alınmış bir biletti. Oyunu izledikten sonra, bileti almadan önce yaşadığım yalnız gitme tereddütünü aşıp geldiğim için kendime teşekkür ettim. Son yıllarda seyrettiğim en güzel müzikaldi. Kesinlikle bilet alıp bir de Mr. S ile geleceğim. Çok güzeldi, sevgili eşimin de bunu seyretmeye hakkı var. Shakespeare Müzikali, adından da anlaşılacağı gibi Shakespeare'nin sonelerinden yapılmış bir müzikal ama ne müzikal. Bayıldım ben bayıldım. Haluk Bilginer başrolde, erkeğin yaşamının 7 evresini kendisine eşlik eden "Soykarı" diye adlandırılan dört soytarı ile anlatıyor. Soykarılar da muhteşem. Müziklerin hepsini Tolga Çebi yapmış. Daha önce Tolga Çebi adını duymamıştım. Tabii benim duymamış olmam kendisinin tanınmadığı anlamına gelmiyor. Ben de bir daha unutmamak üzere öğrenmiş oldum işte. Oyunu başından sonuna kadar yüzümde kocaman bir gülümseme ile seyrettim ve bütün salonda da benimle aynı ifade vardı. Çok güzel, çok neşeli, çok anlamlı 2 saat geçirmiş oldum. Oyun bittiğinde seyirciler ayakta alkışladılar oyuncuları. ... ayakta alkışlanacak bir oyun ve oyunculuktu gerçekten. Oyunda da anlatıldığı gibi tik tak, tik tak zaman geçiyor. ... ve bizler ömrümüzün her dakikasının hakkını vermiyoruz. Zamanın kıymetini bilelim. Shakespeare Müzikaline de gidelim.


Gökyüzü apaydınlık... Çok güzel bir gün... Orly'den trenle Pigalle'e geldik. Metro istasyonundan dışarı adımımı atar atmaz Paris karşımda işte! Otelimiz bu sefer Pigalle'de. Evet biraz tehlikeli gibi gözüküyor değil mi? Moulin Rouge ile aynı sırada küçük, şirin bir otel. "Le Chat Noir". Otelin hemen yanıbaşında aynı adlı bir bistro var ki yemek yemeden dönülmemesi gerek diye düşünüyorum. Metroda yol boyunca çok acıkmama rağmen şimdi yine caddeleri seyretmeye daldım. Güneş içimi ısıtıyor, umarım tüm seyahatimiz boyunca da gülen yüzünü gösterir bize. Sonunda kimilerine göre kısa, bana göreyse uzun bir aradan sonra şehrimdeyim yine. Feridun Andaç, Paris'ı anlattığı kitabına "Paris Bir Yalnızlıktır" adını verir. Çok uzun yıllar sürgüne giden yazar, şair ve ressamlarımızın sığınağı olmuş bu şehir, evet yalnızların, yurdundan uzak kalmışların şehri olabilir ama benim için Paris bir melodidir. Bavulları otel odamıza bırakır bırakmaz hemen köşede gözümüze kestirdiğimiz restoranda alıyoruz soluğu. Sokağa karşı küçük bir masaya oturuyoruz. Mr. S karşımda tişörtle oturuyor. Açlıktan gözüm döndüğü için pizza sipariş vermeye hazırlanırken, Mr. S tarafından Pizza Pino da yersin pizzanı denerek engelleniyorum. Bunun üzerine birimiz tavuk, diğerimiz kuzu eti sipariş ediyoruz. Şimdiden yorgunluk ve stresi geride bıraktık bile. Paris'e bahar gelmiş arkadaşlar! Parisliler kendilerini sokağa atmışlar. Daha yemeğimiz gelmeden, kafede otururken, Boulevard de Clichy üstündeki "Leon de Bruxelles" adlı meşhur midyeciyi gözüme kestiriyorum. Bu sefer mutlaka orada bir akşam yemeği yemeliyiz. Kesin kararlıyım. Aslında yürüyüşümüze bir rota çizmeden başladık. Pigalle'den Concorde Meydanına doğru yürümeye başladık ve karşımıza Notre Dame de Lorette kilisesi çıktı. Önünde dört sütunu bulunan kilisenin basamaklarında çiftler ve gençler oturmuşlar. Kilisenin siyaha çalan çok koyu iki kanatlı bir kapısı var, kapının üzerinde de rölyef iki tane melek sureti. Kilisenin kapısına yüzümüzü dönüp uzaklaştığımızda Notre Dame de Lorette Kilisesinin tam arkasında Sacre Coeur Katedralini görüyoruz. Ben kendi adıma bu tip yerel pazarları gezmeyi çok sevdiğimden sokakta keyifle dolandım. Antikalara ve eski eşyalara meraklı ve sevdalı insanların ucundan da olsa bakması gereken bir yer diye düşünüyorum. Sokağın sonuna yaklaştığınızda ayrı bir bölümde de eski kitap, kartpostal, pul ve resim satan tezgahların olduğunu görürsünüz. Eğer Fransızca konuşabiliyorsanız bulabileceğiniz çok şey var demektir. Bu arada sokak üstünde gurme marketler de bulunmakta. Peynir alacaklar için farklı bir alternatif olabilir. Biz pazardan ayrıldıktan sonra Hausmann Bulvarına doğru yürüyüşümüze devam ettik. Baron Haussmann, Paris için çok şey ifade ediyor çünkü Paris'i Paris yapan adam desek az demiş olmayız. Bugün Paris Şehrindeki binaların %60 ı, Haussmann zamanında ve yetkisi dahilinde yapılmış. Dönemin en iyi mimar ve mühendisleriyle çalışmış ve bugün Paris'in çok takdir edilen altyapısını yapmış. Paris bugün milyonlarca turist çeken geniş bulvarlarına Haussmann tarafından kavuşturulmuş. Tavandan yere kadar uzanan camların önündeki fransız balkonlu pencereleriyle yanyana sıralanmış binalar Baron Haussmann'ın yıllar önce bıraktığı yerde aynı güzellikte durmaktalar. Dar ferforje balkonların kimilerinde çiçekler açmış, balkonlar renklenmiş. Paris tam bir insan mozaiği. Etrafınıza şöyle bir baktığınızda her milletten insanı görmek mümkün. Kafe'ler masa ve sandalyelerini sokaklara taşımışlar, Paris'li kahvesinin yanında sigarasını tüttürmeye devam ediyor. Clichy'den başlayan yürüyüşümüz Haussman Bulvarına kadar bizi sürükledi. İlk gün yorgunluğundan ve Paris'i bu sefer keyifle gezmek istediğimizden hoşumuza giden her kafede oturup, sohbet ediyoruz. Bu sefer Paris bizim için dinlenmek olacak. Daha önce de geldiğimiz CafeHaussmann'dayız ve artık akşam olmak üzere. Biz kendimize oturup caddeyi seyredebileceğimiz bir masa bulduk ama dışarıda insanlar masa için sıra bekliyorlar. Akşam yemeği niyetine hafif bir salata, çay ve benim için krem karamel söylüyoruz.


Ünlü düşünürlerin oturup felsefik tartışmalar yaptığı bu kafede etrafım birçok ülkeden gelen misafir tarafından sarılmışken düşünüyorum. Bu kafede oturan ve hemen hemen hiçbiri Fransız olmayan insanlar, artık burayı bir müzeye dünüştürmüş. Buraya gelip bir kahve içmek de turistler için vazgeçilmez olmuş. Artık Paris'in neresine giderseniz gidin rastlayacağınız bu turist güruhu burayı da ele geçirmiş durumda. Paris'in belki her yerini göremezsiniz ama bir kafesinde oturup kahvenizi yudumlarken, Paris'in o güzel kokusunu içinize çektiğinizde işte o zaman Paris'i hissedersiniz. Hemingway'in izinde bir Paris seyahati yapmak için BURAYA tıklayın lütfen.


Bugün çoook soğuk... Noldu bu güneşe ? Nereye gittin yahu? Burada bu notları direkt bilgisayarıma yazmıyorum, küçük mavi gezi defterime notlar alıyorum fakat kalemi tutan elim kağıt üzerinde zor ilerlemekte. Yağmur yok ama rüzgarın dondurucu bir etkisi var. Sabah otelden ayrılırken niyetimiz Monet'nin bahçeleriyle ünlü Paris'e trenle 45 dakika uzaklıktaki Giverny'deki evine gitmekti fakat yüzüme vuran sert rüzgar daha bu mevsimde görülecek bahçe yoktur fikrini saçları uçuşan kafama nakşetti. Ben de dedim ki "bak şekerim Monet dedim ben ama, gel bu Monet'nin evini biz başka bir bahara bırakalım" ve fikrim hemen kabul gördü. Biz de inşallah haziranda sıcak bir bahar gününde gideceğiz Giverny'ye. Hem bisiklette kiralayabiliriz. Le Marais"ye yollandık biz de! Metro ile gittiğinizde St. Paul metro istasyonunda inmeniz gerekiyor. Biz gittiğimizde Le Marais daha uyanmamıştı bile... Biraz dolanıp kahvaltı edeceğimiz güzel bir yer aradıktan sonra, bagetlere sandviç yapan bir yerde karar kıldık. Ekmeklerimizin yanına birer de çay aldıktan sonra ancak biraz içimiz ısındı vallahi... Şöyle bir iki kitapçı gezdikten sonra sert rüzgarlar 🙂 bizi St. Michel ve St. Germain'deki kitapçılara doğru şartlandırdı. Metroya binmeyelim dedik. Pont Neuf köprüsünün üstünden geçerek St. Michel Çeşmesinin önünde bulunan St. Severin Cafe'de soluklandık. Pencere kenarında bir masadayız, çeşme tam karşımızda, çaylar masamızda... Biraz demlensinler diye bekliyoruz. Pencerenin hemen önünde dışarıda sıralanmış masalarda sigara müptelaları oturmakta... Bizim oturduğumuz masanın tam önünde de Fransız olduğu boyundan, posundan endamından anlaşılabilen yaşı geçkin bir madam, önce klasik Fransız kahvaltısını yapıyor. Güzel bir esmer dilim ekmeğe reçeline sürüp kahvesine batırarak yavaş yavaş, zevkle yiyor. Üstüne de çantasından sigaralığını çıkarıp keyifle sigarasını St. Michel Çeşmesine doğru tüttürüyor. Paris'in olmazsa olmaz berduşlarından biri az sonra bizim madame'ın yanına gelip bir sigara istiyor, reddedilmek berduşun umurunda bile olmuyor çünkü biliyor ki yan kafede bir turistten mutlaka o sigarayı alacaktır. Çayımız da demlendi bu arada... Vallahi çay gibisi yok... Ben ki kahveyi de çok severim ama çayın yeri bambaşkadır. Kafe'de güzel bir caz parçası çalıyor, çayım elimde keyifle dinleyip, etrafımı seyrediyorum. Oturan herkesin elinde eğer yalnızlarsa bir kitap ya da gazete var, yanında arkadaşları olanlarsa sohbet ediyorlar. Üzülerek söylüyorum ki az buçuk ucundan öğrenmeye başladığım Fransızcam " Bon Jour" demenin ötesine geçemiyor. İnsanlar mutlu mu yoksa mutsuz mu bilmek çok zor. Ama ben şu an için çok mutluyum. İnsan evinden birkaç günlüğüne uzaklaşınca, sorunlarından da uzaklaşıyor. Ah bir de şu gerekli gereksiz çalan cep telefonlarından kurtulabilsek ne güzel olurdu.


Paris ile ilgili anlatılabilecek şeyler bence Paris'in sizin için ne anlam taşıdığı ile doğru orantılıdır. İlk kez gidecekler için Paris'te gezilecek yerler, Paris'e daha önceden gidip oraya gönül verenlerle aynı değildir diye düşünüyorum. Benim için Montmartre, ki çok sevdiğim kahramanım Amelie'nin yaşadığı ve sokaklarında gezindiği yerdir, vazgeçilmezlerim arasındadır. İlk kez gidecekler için Eyfel Kulesi, Champs Elysees, Sacre Coeur Katedrali, Notre Dame Kilisesi, Arc de Triompe herhalde ilk bakışta sayılacak temel gezilecek yerler arasında. Bu şehri gezen arkadaşlarım arasında Paris'i hiç sevmeyenler olmuştu. Ama eğer siz gider ve severek geri dönerseniz eminim bir daha yolunuz kesinlikle Paris'e tekrar düşecektir. Sonraki gelişlerde inanın hep daha farklı maceralara, farklı bakışlara neden olacaktır. Bu şehri gezen arkadaşlarım arasında Paris'i hiç sevmeyenler olmuştu. Ama eğer siz gider ve severek geri dönerseniz eminim bir daha yolunuz kesinlikle Paris'e tekrar düşecektir. Sonraki gelişlerde inanın hep daha farklı maceralara, farklı bakışlara neden olacaktır. Geçen gün eşim okuduğu bir makaleden bahsetti bana. Makale Paris'in görünmeyen yüzünden bahsediyordu. İki milyon ayrıcalıklı insanın yaşadığı sınırları görünmez çizgilerle çizilmiş ana Paris'in dışında, turistlerin hiç uğramadığı ama altı milyon Parislinin yaşadığı görünmez, başa çıkılamaz, çirkin Paris.... Paris hakkında yazınız oldukça kapsamlı olmuş. Şurada da https://gezimanya. com/fransa/paris-gezilecek-yerler benzer bir yazı var, bunları karşılaştırmak isteyebilirsiniz diye düşündüm. İyi çalışmalar dilerim.


Porte de Clignancourt'a gitmeye hazır mısınız? Paris'e her gidişimizde yapmadığımız bir şeyi yapmaya çalışıyorum. Metroya atlıyor ve şehrin biraz daha dışına doğru yola düşüyoruz. Paris'teki ikinci sabahımız. Kahvaltıyı otelde etmemeye karar verdik ve bugünkü hedefimiz Paris'in şu pek meşhur bitpazarına gitmek. Serin bir pazar sabahı. Kafamı kaldırıp gökyüzüne bakıyorum. Hayır, güneş ortalıklarda yok. Nankörlük etmeyeceğim ve no'luyo bu havaya diye söylenmeyeceğim. Dedim ya, Paristeyim. Ne çıkarsa bahtıma artık! Dün akşamdan sabah kahvaltısı için Subway'i gözümüze kestirmiştik. Kahvaltımızı eder, birer çay içer, oradan da Porte de Clignancourt'a yollanırız diye düşündük. Selçuk sandviçlerimizi yedikten sonra bu kadar güzel baget ekmeği olan bir ülkede bir daha Subway'de kahvaltı etmeyeceğini beyan ediyor. Böylece hem kahvaltımızı etmiş, hem de sonraki günlerde yapacağımız aktivitelerle ilgili anlamlı bir karar almış bulunuyoruz. Paris'te olmaya yavaş yavaş alışıyor, şehrin ruhuna bürünmeye başlıyoruz. Metro ile bulunduğumuz yerden Porte de Clignancourt'a ulaşmak zor olmayacak çünkü sadece birkaç metro istasyonu uzaklıktayız. Uzun yıllar Paris'te yaşamış olan bir arkadaşım gelmeden önce eğer Clignancourt'a gideceksek sırt çantamızı arkamızda değil, önümüzde taşımamızı salık verdiğinden çantamız önümüzde. Bu arada sakın orada kimseye bulaşmayın diye de tembihliyiz. Porte de Clignancourt'a gidene kadar anlam veremediğimiz bu öğüt metro istasyonunda indiğimizde gördüğümüz birbirini kovalayan zenci gruplar ve karaborsa satıcıları ile bir anlam kazanıyor. Burası büyük bir bölge. Ucuz kıyafetler satan bir pazardan geçtikten sonra levhaları takip ederek antika eşyaların satıldığı bölgeye ulaşmış bulunuyoruz. Sokakların arasında gezinmeye başlıyoruz. Çok keyifli ve eğlenceli bir gezi ama bizim açımızdan çok küçük anı parçaları dışında bir şey almak çok zor. Bu tip seyahatlerde bir şey almayı düşünüyorsanız da Euro'yu Türk Lirasına çevirdiğinizde umutsuzluğa kapılıyorsunuz. Bence bir şeyi çok beğeniyorsanız, o şeyi bulunduğunuz ülkenin para biriminde değerlendireceksiniz. Biz Porte de Clignancourt'ta tahmini 2 saat falan harcadık. Burada gezinip izin verilenler ölçüsünde fotoğraf çektikten sonra, pazarın tam karşısında bulunan koltuk ve sandalyelerin satıldığı bir pazara, oradan da çok miktarda eski kitap, kartpostal, gravür ve film afişlerinin satıldığı başka bir pazarda mutlu mutlu gezinip St. Michel'e doğru yollandık. bende gidiğ görmek isterim, bit pazarı dolaşmayı çok severim.


Shakespeare and Company Kitabevi ile ilk kez "Before Sunset" filminde karşılaşmıştım. Hemingway'in Paris bir Şenliktir kitabında da anlatıldığı üzere kitapçı geçmiş yıllarda Sylvia Beach'e aitmiş. Sylvia Beach aynı zamanda James Joyce'un yazarı olduğu, bugün dünya edebiyatının klasikleri arasına girmiş "Ulysses"in ilk yayımcısı. Hemingway'in de kitabında bahsettiği şekliyle şakacı ve güzel bacakları olan bir kadın. Zaman zaman parasız kaldığında Hemingway'e para verdiği de söylentiler arasında. Sylvia Beach, Adrienne Monnier isimli şair ve yayımcı bir Fransız hemcinsinin desteği ve annesinin kendisine verdiği 3000 USD gibi küçük bir kapitalle kendini Latin Quarter'da bir kitabevi sahibi olarak buluyor. Sylvia Beach'in asıl yapmak istediği Amerika'da bir kitapçı açmak ama günün koşullarında Paris'te kiralar çok daha ucuz ve Sylvia'nın da parası yok. Sylvia, Büyük Savaş sonrasında Paris'e döndüğünde Bibliotheque Nationale'da araştırma yaparken Adrienne Monnier'in kitapçı dükkanından haberdar oluyor. Kitapçıya gittiği zaman Adrienne Monnier ile karşılaşıyorlar ve birbirlerine aşık oluyorlar. Adrienne Monnier'in intiharına kadar geçen yirmi sene boyunca da aynı hayatı paylaşıyorlar. 1941 yılının sonlarında Sylvia, kitapçı dükkanını kapatmak zorunda kalıyor. 1951 yılında bu sefer başka bir Amerikalı George Whitman, Sylvia Beach'den aynı kitapçı ismini kullanmak için izin alarak başka bir bölgede kitabevini açıyor. Bugün bizlerin gidip ziyaret ettiğimiz kitabevi de George Whitman'a ait olan kitabevi.


Eveeeet.... İlk defa bugün olduğu yerden başka bir yerde açılan Sylvia Beach'in sahibi olduğu Shakespeare and Co., kapanmak zorunda kaldıktan yıllar sonra George Whitman tarafından başka bir yerde "Le Mistral"ismiyle tekrar açılıyor, sonra Sylvia Beach'in izniyle kitabevi Shakespeare and Company ismini alıyor. Bugün kitabevi George Whitman'ın kızı Sylvia Beach Whitman tarafından işletiliyor. Geoge Whitman, kızının isminin Sylvia olmasını soranlara"Bir kadının sahip olabileceği en güzel isme sahip"diye cevap veriyor. Edebiyat düşkünü yatacak yeri olmayan gezginler, kitabevinde birkaç saat çalışmak karşılığında yatacak yer bulabiliyorlar. Kitabevinde gezginlerin yatabileceği onüç yatak olduğu söyleniyor. Kitap meraklılarını mutlu edebilecek bir yer olduğunu düşünüyorum.. Eğer yolunuz Notre Dame civarına düşerse, önce meydandaki Sarah Bernhard cafe de bir kahve içip, ömrü boyunca hayallerinin peşinden gitmiş bir adamın, George Whitman'ın dükkanına uğrayın derim.


Paris ile ilgili yazmayı düşündüğüm yerler arasında Cafe de Flore ve Shakespeare and Co. isimli kitapçı var ama ben yazacaklarımı yazmadan önce Ernest Hemingway'in "Paris Bir Şenliktir" adlı kitabında Shakespeare and Company ile ilgili yazdıklarını aktarıyorum. O günlerde kitap alacak paramız yoktu. Okuyacağım kitapları 12 rue de l'Odeon'daki, Sylvia Beach'in sahibi olduğu ve aynı zamanda kitap satışı da yapılan Shakespeare and Company kitaplığından ödünç alırdım. Soğuk rüzgarın silip süpürdüğü bir caddede, kışın yakılan büyük sobası, masaları ve rafları ile; vitrindeki yeni kitapları, yaşayan ya da ölmüş ünlü yazarların duvarındaki fotoğrafları ile sıcak sevimli bir yerdi burası. Fotoğrafların tümü de enstantane havasındaydı: ölmüş yazarlar bile sanki canlı gibiydiler. Sylvia'nın yaşam dolu ve keskin çizgili bir yüzü, yavru bir hayvanınkiler gibi canlı ve bir genç kızınkiler gibi neşeli gözleri vardı; dalgalı kestane saçları güzel alnından arkaya doğru taranmış, kulaklarının altında, giydiği kahverengi kadife ceketinin yakasının üstünde kalınca kesilmişti. Güzel bacakları vardı, nazik ve sevimliydi, her şeyi merak eder, şaka ve dedikodu yapmaya bayılırdı. O zamana değin hiç kimse onun kadar iyi davranmamıştı bana. Sylvia, "Eğer bütün bunları okuyacaksanız sizi uzun süre göremeyeceğiz demektir" dedi. "Joyce ne zaman gelir ?" diye sordum.


Julie & Julia seyrettiğim güzel bir filmlerden bir tanesi. Hatta seyrettikten sonra sevdiğim filmlerim arasındaki yerini aldı bile. Film 1940'lı yıllarda kocasının büyükelçilikteki görevi sebebiyle Paris'e yerleşen Julia Child adlı hayli irice Amerikalı bir kadınla, 2000'li yıllarda Queens'te yaşayan yine Amerikalı bir kadın olan Julie Powell'ın gerçek hikayelerini anlatıyor. Kocasının görevi nedeniye Paris'te yaşamaya başlamış olan Julia Child'ın hikayesi beni sevdiğim şehre götürüyor. Bu durum da filmin benim gözümde biraz daha keyifli hale gelmesine sebep oluyor. Biliyorsunuz ki sadece Paris manzarası seyretmek sebebiyle bile bir film benim için seyredilir olabilir. Evet dediğim gibi Julia Child eşinin işi sebebiyle yüreğinde koskocaman bir Paris sevgisiyle Paris'e yerleşiyor. Eşiyle beraber Paris'in güzel bistro ve restoranlarında Fransız yemeklerinin keyfini olabildiğince çıkarıyor. Yemek Child'ın ve eşinin zevk aldıkları ortak konuları. Tabii bir müddet sonra Julia vaktini doldurmak için ne yapması gerektiğini düşünürken önce şapka yapmak için bir kursa, oradan sıkılınca da briç derslerinde alıyor soluğu fakat bu iki uğraş da kahramanımızı mutlu etmiyor; çünkü Child'ın gönlünde yatan aslan yemek yapmak. ..... ve kendini dünyaca ünlü Cordon Blue yemek okulunda buluyor. Kadınlar için açılmış olan sınıfı fazla acemice bulduğu için de, kendini okul müdiresinin tüm itirazlarına rağmen erkekler için açılmış sınıfa yazdırıyor. Sınıfta ilk gün büyük bir hezimete uğrasa da azmi, sempatikliği ve kendine özgü o kalın sesiyle kendini çok sevdiriyor. Sınıfta öğrenciliği devam ederken, yemek kitabı yazmakta olan iki Fransız hatunla tanışıyor ve onların bu projelerinin içinde kendini buluyor. Öte yanda ise Queens'de bir pizzacının üst katında kocasıyla beraber yaşayan, otuzlarında hala istediği noktaya gelememiş, yazar olma çabaları yarım bırakılmış bir romanla beraber rafa kaldırılmış olan, 11 Eylül'den sonra bir ofiste arayanlara psikolojik destek sağlamaya çalışan mutsuz, hayatının anlamını kaybetmiş Julie Powell var. Julie akşamları eve geldiğinde mutluluğu sadece kocasıyla yemek için yaptığı yemeklerde buluyor ve mızmızlandığı günlerden birinde sevgili eşi Julie'ye blog açma fikrini öneriyor. Blogun konusunun ne olacağını düşünürken Julie, Julia Child'ın yemek kitabındaki 524 tarihin hepsini 365 günde yapmak şartını kendine koyarak blogda yayınlamaya karar veriyor. Filmde Julia Child'ı ünlü aktris Meryl Streep, Julie Powell'ı ise Amy Adams canlandırıyor. Meryl Streep tabii ki beklenildiği üzere harika bir oyunculuk sergilemiş, bir hayli film seyretmeye çalışan amatör bir izleyici olarak Amy Adams'ı da çok beğendim ben ama kendisiyle daha önce bir yerlerde tanışmış mıydık pek emin değilim. Filmi seyrederken çok keyif aldım. Selçuk'un evde olmadığı bir gece yine aynı keyifle seyrettim. En son Paris'e gidişimizde de beraber Julia Child'dan aldığımız feyzle Pigalle de Le Chat Noir restoranda boeuf bourguignon yiyerek olayı taçlandırdık. Çok basit bir tanımlama ile adlandırmam gerekirse bizim patatesli, havuçlu, etli haşlama etimiz kıvamında bir yemek. Julie & Julia keyifle izlediğim filmlerden biri oldu kendi namıma. P. S: Sonradan şöyle bir gezindim de Amy Adams'la tanışmışım evet..... Biraz mutsuzluk kırıntılarımı görüyorum ufukta, hemen filmi koyuyorum DVD'ye, ohhhh dünya bana şahane geliyor. Bloglar arası gezerken rastladım ve blogunu çok sevdim. Bu filmi ben de çok beğenerek seyretmiştim.


Rüzgarlı, soğuk ve açıkcası insanı yıldıran günlerden bir gündü. Yürürken apartman boşluklarına sığınarak ilerlemek gerekiyordu, iliklerine kadar üşümek bu olsa gerekti ama böyle evinden, ailenden ve canını sıkan bir dolu ıvır zıvırdan uzak olmanın da güzel bir yanı vardı elbet... Hava çok soğuktu ya hani sevgilinin elini tutmak, göğsüne sıkı sıkıya sığınmak şart olmuştu.. Ahh evet biliyorum sevgiliye sarılmak için elbet soğuk hava gerekmiyor ama kabul etmek lazım ki böyle havalarda sarılmanın tadı da başka hiçbirşeyde yok.... Gezgin olmanın tanımı nedir bilmiyorum. Benim bu konuyla ilgili bildiğim şey, kendi adıma elime geçen başka yerler gezme fırsatlarını kaçırmamak... Ama başka şartlar altında, başka hayaller kurabilirdim elbet.. Hep üç-beş günlük küçük molalarla gidebildiğim Pariste bir altı ay yaşamak isterdim mesela... Öğrenci olabilmek, geçici Paris evimin minicik mutfağına elimde fırından aldığım bagetimle gitmek, sokağın köşesindeki manavla selamlaşabilecek kadar oralı olabilmek isterdim. Ben, gezen, gezemese bile bunu düşleyen herkesi seviyorum. Ondandır ki gitmek isteyen herkesin yolu açık olsun derim ve bende çok serüvenli bir hayat dilerim gezme düşü kuranlara. Ahh bir de şu vize derdi olmasa ne güzel olur di mi? Pasaportu açıp açıp bakmasak çok az günümüz kalmış diye hayıflanmasak. Gidilecek, görülecek, keşfedilecek ne çok yer bizi bekliyor aslında.. Ertesi gün düne göre, çok ama çok iyi havaya gözlerimi açtım. Kaldığımız otel daha önce planladığımız gibi Paris'in gidilmedik farklı bir bölgesinde ama benim varış noktama yakın bir uzaklıktaydı..


Moulin Rouge ile ilgili ne yazsam ki acaba? İlk önce şunu söylemek isterim ki Moulin Rouge benim gittiğim ilk revü. Bir de Champ Elysee üzerinde meşhur Lido var ama oraya da daha önce gitmedim. Bu gezimizde akşamüstü ilk gün yürüyerek Pigalle'e çıktık ve revünün karşısında korunaklı bir cafede oturup arkadaşlarımızla beraber birer kahve içtik. Gittiğimiz de günlerden Cumartesiydi. Biz kahvelerimizi yudumlarken bir Paris klasiği olarak insanlar otobüslerle gelip ya Moulin Rouge'u seyretmek için sıraya girdiler ya da tam karşısındaki yuvarlak alanda toplanarak bol bol fotoğraf çektirdiler. Biz de bir müddet gitsek mi gitmesek mi diye tartıştıktan sonra gitmeye karar vedik. Pazar günü akşam 21.00'de yer ayırtmak istediğimizde bize yer olmadığını söylediler, biz de gönülsüzce gece 23.00'e razı olmuştuk ki salı akşamı gece 23:00 de yer olduğunu istersek ona yer ayırabileceklerini söylediler. Tabii gelip gelmemek konusunda kararsız olduğumuz şov bir anda önem derecesini bizler için arttırarak hayati bir mesele halini aldı. Pazar akşamı daha önce yemek yediğimiz Le Chat Noir restoranda yemeğimizi yedikten sonra 15 dakika kala Moulin Rouge'u seyretmek için geldiğimizde metrelerce uzanan sıra şova girme şansımızın olmadığını düşündürdü bize. Neyse sıraya girdik. Kapılar açıldıktan sonra sıra çok hızlı bir şekilde ilerledi ve adam başı 92 euro ödeyerek şampanyalı menü aldık. Şimdi gelelim şova. Dediğim gibi daha önce böyle bir şov seyretmedim ama kendi adıma seyretmesem de olurmuş. Hani benim için hayatta bir kere yapılacak bir şey listesinde olabilir ama ikinci kez gideceğimi hiç düşünmüyorum. Amma velakin çok beğenenler de var şovu. - Şovu önden seyredebilmek için yemekli ya da yemeksiz menü almanız birşeyi değiştirmiyor, sıranın başında olun yeter. - Şampanya içilecek gibi değil. 😀 Paris'le ilgili bir sırrı, eski bir restoranı anlattığım yazım için bu LİNKE, Farklı bir Paris'i deneyimlemek isteyenleri BU LİNKE beklerim. Edebi bir Paris'in peşindeyseniz HEMİNGWAY'İN ROTASINA davetlisiniz. Ben de Barselona'da o tarz bir yere gittim. Pek beğenmedim. Öyle her şeyi deneyeyim diye de bir ısrarım yok aslında. Genelde bu tip yerlere yanımızda arkadaşlarımız falan varsa ve onlar istiyorsa gidiyoruz. Yoksa milyon yıl geçse gitmem böyle yerlere. Mesela Küba'da böyle bir yere gitmiştik. Hemingway'in falan gittiği bir yer. Adı El Tropicana. Orası eh biraz değişik gelmişti ama bu tip yerlerde biraz hayal arıyorsun. Bir rüyanın peşinden gidiyorsun. O yüzden o aradığını da bulamıyorsun. Seninle aynı fikirdeyim. Bir kafede oturup şarabımı yudumlamayı tercih ederiö.


Pere Lachaise geliyor dediğimi biliyorum ve aslında yayınlama aşamasına da neredeyse gelmiştim ama kolaj yapmak adına verdiğim uğraşlar arasında nasıl yaptım bilmiyorum ama yazıyı kaybettim ya da sildim. Yaşadığım hayal kırıklığı arasında da ha yeniden yazdım yazıyorum derken beklenen Paris gezisi de kapımı çalmış oldu. Daha önceki yaklaşık 1.5 ay önceki seyahatimizdeki havanın azizliğine bu sefer uğramayacağımızı ben hayal ederken, geçen seferi aratacak bir hava ile karşılaştık. .... amma velakin geldikten sonra sevgili kocam artık yeni yerler görmek, keşfedilmemiş yerlerde dolaşmak istediğini söyledi bile.


Benim Pere Lachaise ile ilk karşılaşmam daha önce anlattığım gibi Mine Kırıkkanat'ın "Paris" isimli kitabı sayesinde olmuştu. Orada karşılaştığım bir hikayeden sonra gitmek istemiş, sonra da biraz karıştırınca birçok ünlü mezara ev sahipliği yaptığını öğrenmiştim. Bizden de Ahmet Kaya ile Yılmaz Güney bu mezarlıkta bulunmaktalar. Biz eşimle beraber mezarlığı gezerken Ahmet Kaya'nın mezarı ile karşılaşmış fakat Yılmaz Güney'in mezarını aslında çok yakın olduğunu söyleseler de bulamamıştık. Çok enteresan ki insan gezerken hiç sıkılmıyor, hatta nereye bakacağını şaşırarak geziyor... Burada komedinin ustası Moliere'den Edith Piaf'a, Ahmet Kaya'dan Yılmaz Güney'e, Gilbert Becaud'dan Yves Montand'a, Colette, La Fontaine, Isadora Duncan, Maria Callas gibi ünlüler var. En çok ziyaretçi çeken mezarların başını Jim Morrison çekiyor. Kaybolan tüm ziyaretçiler de birbirlerine onun mezarını soruyor. Bu da mezarının demir parmaklıklı olmasını açıklıyor zaten... Hatta bir ara yakınları bulunan mezarlık sahipleri insanların Jim Morrison'un mezarının önünde içkileriyle alem yapmasından dolayı zedelenen mezarlarından dolayı meşhur Amerikalının mezarının taşınması için imza toplamışlar. En çok ziyaretçi çeken mezarların başını Jim Morrison çekiyor. Kaybolan tüm ziyaretçiler de birbirlerine onun mezarını soruyor. Bu da mezarının demir parmaklıklı olmasını açıklıyor zaten... Hatta bir ara yakınları bulunan mezarlık sahipleri insanların Jim Morrison'un mezarının önünde içkileriyle alem yapmasından dolayı zedelenen mezarlarından dolayı meşhur Amerikalının mezarının taşınması için imza toplamışlar. dediğin gibi açık hava müzesi. nasıl fotoğraf çekmişindir oralarda kimbilir.


Prag Gezi Notları tozlanmış biraz. Bu minik kente uğrayalı çok olmuş. Herkesin ruhuna hitap eden, içini okşayan, kişiyi avucunun içine alan bir kenti, sevdalısı vardır diye düşünüyorum. Ben bazen kızgın güneşten yorgun soğuk bir bira ile bazen sert rüzgarlardan bıkkın bir kahve ile gelişigüzel girdiğim bir kafede aval aval kenti izlemeyi sevenlerdenim. Ha bu arada içinden nehir geçen kentler nedense daha bir sevdiğim olmaktalar. Prag bir masal kenti sahiden. Küçük, hoş. Sanki her şey birbirinin içinde. Sokaklarında arz-ı endam ettiğim kentler arasında bana en küçük geleni. Az sonra bir tanıdığa rastlayacakmışsın hissiyatı veriyor insana. Havaalanından çıktıktan sonra meydana vardığımızda, otelimize ulaşmak için bavullarımızı çekerek katettiğimiz yol boyunca küçük bir şehir turu yaptık bile. Otel sakin bir bölgede. Gerçi biraz şüpheyle bakıyoruz etrafa, şehirde bir karmaşa yok çünkü. Otele eşyaları atar atmaz hemen yola düşüyoruz. Gelmeden şehri nasıl gezeceğimizi hesaplamamıza rağmen kendimizi meydanda buluyoruz. Meşhur astronomik saatin önünde. Saatin olduğu meydanda kafeler sıralanmış. Saat 1410 yılında Charles Üniversitesinde profesör olan Hanuş Usta tarafından yapılıyor. Çanların çalmasıyla beraber saat kulesindeki iki pencere açılıyor ve İsa'nın 12 havarisi pencerenin önünden geçiş yapıyor. Gel zaman git zaman Hanuş Ustanın ünü yayıldıkça yayılıyor, kralın ününün önüne geçmeye başlıyor ve kral saatin aynısını yapmasın diye Hanuş Ustanın gözlerine mil çektiriyor. Bunun üzerine Hanuş Usta saati bozmak için saatin mekanizmasına kendisini bırakarak intihar ediyor ve saat bozuluyor. Elli yıl boyunca saati tekrar çalıştırmayı başaramıyorlar. Sonra başka bir saat ustası geliyor ve saatimiz tekrar zamanı göstermeye başlıyor. Saat; güneşin, ayın ve dünyanın konumlarını gösteren astronomik bir saat. Saatin dış tarafındaki rakamlar İbranice, saatin etrafında gördüğümüz dört kukla da insanlara neleri yapmamaları gerektiğini anlatıyor. Soldan en başkaki elinde ayna tutmakta olan kukla kendini beğenmişliği sembolize ediyor, hemen yanında elinde altın torbası bulunan cimriliği anlatmakta bizlere. Sağ tarafta bulunan kuklalardan iskelet olanı yaşama karşı isteksizliği, son kukla ki elinde bir mandolin tutmaktadır gece hayatına ve eğlenceye düşkünlüğü anlatmaktadır. Çok uzun anlattım değil mi? Bir de saatin altında insanlara ne yapmaları gerektiğini anlatan dört kukla var.


Prag'da en çok sevdiğim yer Prag kalesi civarında bulunan Golden Lane. Burası 16. yy sonunda İmparator 2. Rudolf tarafından yaptırılmış ve yaptırılış sebebi kale yapımında koruma olarak çalışan yirmi dört çalışan ve ailesine ev imkanını sağlamakmış. Fakat alan çok küçük ve yapılması gereken ev sayısı da yirmi dört olduğundan dolayı evler çok küçük yapılabilmiş. İnsanların buralarda nasıl yaşadıklarını hayal etmekte oldukça zorlandım. Bugün bu evlerde hediyelik eşyalar satan dükkanlar mevcut. Bu evlerden 22 numaralı olan evde Franz Kafka bir müddet yaşamış. Kafka'yı sevenlerin bileceği gibi Prag, Kafka'nın şehri. Meydanda Unesco tarafından en güzel cepheli ev seçilmiş olan bir bina var. Şu anda aynı zamanda bir sanat galerisini barındırıyor. Binanın içinde Kafka'nın kitaplarını satan bir kitapçı var. İçerde Kafka'nın her dile çevrilmiş yüzlerce kitabı... Kitapçının en özel yanı, bu kitapçının daha önce Kafka'nın babasına ait olması. Yazmayı seviyorum senin bloğunu da çok sevdim. Hem kitap hem geziler fotoğraflar yorumlayış biçimin anlatımın güzel akıcı. Bazı blogları hiç okuyamıyorum. Anlatımdan dolayı sıkıcı geliyor. Ya fazla foto az yazı kısa sıkıcı cümleler veya hep yazı akıcı olmayansa okunamıyor. Bazı bloglarda ise insan bir arkadaşıyla konuşuyor gibi hissediyor orada yanında hayatındasın gibi. Sizin 3 kişilik tatlı ailenizi seviyorum. Leylak Dalını seviyorum. Sonatın Yollar Yolculuk Düşlerini seviyorum... Böyle çok sevdiğim bloglar var. Senin bloğunda biraz sinema olabilir sanki. Benim yakın ilgi alanlarımdan biri olduğu için. Film seyretmeyi filmler hakkında konuşmayı çok severim. Sevgiler Aylin.... Çok komik. Bu sabah Leylak Dal ı ile telefonda konuştum. O bana çok tatlı bir mail atmıştı. Benim maile cevap yazacak pozisyonum oluşmayınca bir müşteriye giderken yoldan onu aradım. Araba zamanı eğlenceye dönüştü sayesinde. Ve Sonat. Ne tatlı insan değil mi? Sanki yıllar öncesinden tanışıyormuşum gibi hissediyorum onunla konuşurken. Blogu da harika. Keşke o da daha sık yazsa. Bu yakınlarda Paris'e gittiğini biliyorum ve onun ağzından Paris'i dinlemek nefis olur. Ortak keyifler, orta düşünceler, ortak arkadaşlar demek ki. Şimdilik sana bu kadar yorum yazıp akşamki İzlanda- Türkiye maçı esnasında yorumlarına cevap yazacağımı söylereke sevgilerimi yolluyorum. Dün akşam itibariyle tatilden döndük. Salıdan pazara ama yine dopdolu keyifli bir tatil oldu. Ankara'dan memleketim Kastamonu, yemek gezme alışveriş sonra Gerze annemlerin evi onlarla Sinop'a gezi kitap okumalar yürüyüşler bol bol yemek alışveriş sonra yine Kastamonu ve Ankara. Bu rut bizim annemlerin Gerze'deki yazlığı nedeniyle her sene en az bir kere yaptığımız ve en sevdiğim rut. Anne babam artık yaşlandığı için bütün tatillerimi onlarla yapmak istiyorum zaten, bana kalsa başka yere de gitmem ama Fatih durdurulamıyor))Tatilde Joe Nesbo'nun Susuzluğunu bitirdim şimdi elimde Granje'ın son kitabı var. Arada Melisa Kesmes'in bir hikaye kitabını okudum. Bazen Bahar. Melisa Kesmez'i çok seviyorum bu arada yeni dönemin başarılı yazarlarından bence. Bir Tomris Uyar yetişiyor. Cuma günü kuşlar gibi özgür bir insan olacağım. İlk işim Kuzey'in bu seneki kitaplarını masanın üzerinden geri dönüşüme atmak olacak. Böylelikle masada benim eşyalarıma yer açılacak. Ondan sonra hayalimde akşamları bana kalan vakitte yürüyüş yapmak, kitap okumak ve blog yazmak gibi uğraşlar var. Du' bakalım, çok heves etmiyorum ki hevesim kursağımda kalmasın. Yorumların, buraya sık sık uğradığın, sıkıcı iş saatlerimde bana arkadaşlık ettiğin için teşekkür ederim.


New York iyi geldi bana. Deniz, güneş, kum üçlüsünden sonra yollarda olmak ne güzeldi yine.. Ayaklarım yoruldu ama ruhum dinlendi. Birçok filmde karşımıza çıkan New York, filmlerde tanıdığımdan farkı bir yüzünü göstermedi bana. Gökdelenler, bir ellerinde telefon diğer ellerinde kağıt bardaktaki kahveleriyle sokaklarda hızla yürüyen insanlar, köşe başlarına konuşlanmış hot dog satan arabalar, Starbucks Kafeler ve şehrin hiç susmayan sesi... Uğramadığım köşeleri oldu mutlaka. Daha önce dediğim gibi mesela Paul Auster'in mekanı olan Brooklyn, güzel Manhattandan sonra beni hiç cezbetmedi. Manhattandaki gökdelenlerden, kalabalıktan, adanın hızından sonra burası sakin ve yavan geldi bana. Bu şehirdeki gibi bir perakende satış durumuyla da hiç karşılaşmadım. Apple da bir şey alabilmek için 45 dakika sıra beklemem gerekti. İnanılmaz bir görüntüydü gerçekten. I-phone 4 ellerinde kalmamış, herkesin elinde bir I-pad. Abercrombie ise başka bir dünyaydı. Kapıda bekleyen yakışıklı, yarı çıplak çocuklar müşterileri kapıda karşılıyorlardı ve inanmayacaksınız ama kapıda her saat kuyruk vardı. Sanırım kuyruk psikolojisi insanı alışveriş yapmak zorunda hissettiriyor. Evet Manhattan'in her köşesinde bir alışveriş çılgınlığı var. Biz de alışveriş yapmak için New York'a bir saat uzaklıktaki Woodbury Common Outlet Center diye bir alışveriş merkezine gittik. 220 adet çok ünlü markanın bulunduğu bu outlet merkezi muhteşemdi. Kesinlikle tatilin alışveriş anlamında ilk günlerine denk getirilmeliydi. Hatta sırf alışveriş yapmak için New York'a gidiliyorsa, bir gün burası için yeterli değil. Ugg'dan Dior'a, Gucci'den Chanel'e, Timberland'den Fossil'e aklınıza gelebilecek birçok marka burada bulunmakta ve fiyatlarda gayet uygun. New York sokakları bloklarla isimlendirilmiş bir şehir. Kaybolmak mümkün değil. Gelişimizden birkaç gün sonra metroyu kullandık Brooklyn'e gitmek için. Gelişmiş bir metro ağı olduğu doğru fakat metro hızı ve sıklığı açısından bence Paris metrosu çok daha iyi. Tren aralıkları çok uzun geldi bana. 8 Usd karşılığında Metro Card alıyorsunuz ve 4 kez metroyu kullanabiliyorsunuz. Bir de bu şehirde uygulanan bir vergi var ki onun ne olduğunu bir türlü anlayamadım çünkü oran her seferinde değişiklik gösteriyor ve tax free diye bir şey de yok. Yeme içme durumu ise bambaşka bir olay. Alışveriş bana ne kadar ucuz geldiyse, yemek yemek de o kadar pahalı geldi. Her köşe başında hot dog satan seyyar arabalar duruyor. Küçük sosisli 2 Usd. Nasıl bir kuyruk önlerinde inanılmaz. Bu küçük arabalardan seyahatimiz boyunca çokça faydalandık. Akşam yemekleri içinse her seferinde ayrı bir restoran seçtik. Denildiği gibi porsiyonlar gerçekten çok büyük, neredeyse iki kişilik. Benim en keyif aldığım yemeklerden biri de meşhur Planet Hollywood restoranı oldu. Times Square da bulunan bu restoranda bazı filmlerde giyilmiş sergilenen kıyafetler eşliğinde gayet lezzetli burgerlerimizi yedik.


Buket Uzuner "New York Seyir Defteri" adlı kitabında üç şehri karşılaştırır: Paris, İstanbul ve New York. Paris şehrine olan aşkımı ve tutkumu sağır sultan bile duydu diye düşünüyorum. İstanbul ise benim için yaşadığım, işimin bulunduğu, ailem ve birkaç dostumdan ibaret bir şehir. Çünkü benim için bir şehrin coğrafyasından çok, beraber yaşadığımız insan topluluğunun birbirlerine karşı nasıl davrandığı önemli. Bu şehirde yaşam beni yoruyor. İşten eve gelip arabamı park ettiğimde camdan sarkan bir komşumun! benim park ettiğim yeri meğerse eşi için ayırmış olduğunu bağırarak söylemesi, sabah kalkıp işe giderken trafikte kendini bilmez şoförün küfürlerine muhatap olmak, anlam veremediğim bir nefret ve hoşgörüsüzlük içinde yaşamak ve neredeyse herkesin kendisini çok zengin, çok kültürlü, çok akıllı, çok bilmem ne gösterme çabalarını anlamaya çalışmak ya da artık çalışmamaktan gerçekten yoruldum ve sıkıldım. Tamam üstüne yüzlercesini ekleyebileceğim bu sıkıntıların tümünü güzel İstanbul'un üstüne yüklemek haksızlık biliyorum ama bu güzel şehirde bu insanlarla yaşamak zor biliyorum. Ben de zaman zaman beraber yaşadığımız insanları değiştiremeyeceğime göre şehir değiştirme hayalleri kuruyorum. New York ise, bir kere aşık olundu mu, asla unutulmayacak, ayrılık gelip çattıktan sonra bile kalbinin hep bir köşesinde mevzilenmiş, güçlü, tutkulu ve romantik bir sevgilidir. İstanbul'u ve New York'u ise birbirlerine çok benzetir. Bana da çok uzak gelmedi New York İstanbuldan. Gecenin geç bir saatinde vardım New York'a ve arkadaşlarımdan aldığım tavsiyelerle taksi ile geldim meşhur Times Square'deki otelime. Kahvaltısı da dahil olunca otelin konaklama fiyatına sabah ilk işim kahvaltıya inmek oldu. Tamam çok mükellef bir kahvaltı değildi beklentim ama kahvaltının sadece kruvasan ve kahveden ibaret olması da büyük bir şok yaşamamıza sebep olmadı değil. "Nasıl yani?" dedi sevgili kocacığım "Hepsi bu mudur? Bak bakalım belki başka bir köşede yiyecek bir şeyler vardır." Ertesi günden itibaren kahvaltıyı kaçırmamak için hiç acele etmedik, hatta hep kaçırdık. 🙂 Otelin karşı köşesinde süper omletler yapan harika bir yer keşfettik ve kahvaltılarımızı orada yapar olduk. İlk gün otelimize çok yakın olan Fifth Avenue üzerinde yürüdük. Ünlü gökdelenlerin önlerinden geçtik, parklarda oturduk, mağazalara girdik, çıktık. Manhattan adasından da on gün boyunca hemen hemen hiç ayrılmadık. Etrafta gördüğüm neredeyse her köşe başında bulunan Starbucks Kafeler de bana devamlı İstanbulu hatırlattı durdu. En çok Barnes and Noble kitapçılarını sevdim. Her gördüğüm yerde hiç vakit kaybetmeden kendimi attım içeriye, hatta bir dolu da kitap aldım kendime. Kitapçı severler çok yakından tanırlar ne hissettiğimi. Dünyanın neresinde olursanız olun kitapçılar hep aynı kokarlar çünkü ve hep aynı sıcaklığı yayarlar etrafa. Tabii Barnes and Noble'ların girdiğim hepsinin içinde Starbucks Kafe barındırmalarından dolayı üstüne eklenen bir de güzel kahve kokusu vardı. Hep yakışmıştır bence zaten bir fincan kahve ve kitap birbirlerine. Sonra bir de sahaf havasını içinde barındıran Strand isimli kitapçı vardı ki o da ayrı bir güzellikteydi. Oradan da gezi yazılarını içeren bir dolu kitap edindim kendime, hem de gayet uygun fiyatlara. Bu kitapçının üst katında bazı kitapların ilk baskıları ya da bazı yazarların imzalı kitapları bulunuyordu. Çok sevindim buralara da uğramanıza:) Kitabın Türkçe çevirisi yapılmamış, dolayısıyla okumam oldukça ağır olacaktır diye düşünüyorum:)))ama mutlaka aktarmaya çalışacağım okur okumaz. Bu arada Ursulalarımı okumak için elden geçiriyorum tekrar.. sevgiler..


10 günlük bana göre uzun bir New York seyahatinden az önce dönmüş bulunmaktayım. Üzerimde nasıl bir yorgunluk hissi. Uyumamak için tüm gücümle direnmeye çalışıyorum ama göz kapaklarım bana ihanet ediyor. Mutfaktan kaynamakta olan güzel çayın fokurtularını duyuyorum. Kafamda sevgili kocaya nasıl çay getirtirim kendime diye planlar yapsam da, yan odada kendince uzun zamandır ayrı kaldığı futbol maçlarıyla yaşadığı buluşmayı bozmak istemiyorum. Yarın işe gitmeyeceğim. Bu yüzden dinlenmiş olarak kendi New York'umu yazabileceğim. 10 günlük bana göre uzun bir New York seyahatinden az önce dönmüş bulunmaktayım. Üzerimde nasıl bir yorgunluk hissi. Uyumamak için tüm gücümle direnmeye çalışıyorum ama göz kapaklarım bana ihanet ediyor. Mutfaktan kaynamakta olan güzel çayın fokurtularını duyuyorum. Kafamda sevgili kocaya nasıl çay getirtirim kendime diye planlar yapsam da, yan odada kendince uzun zamandır ayrı kaldığı futbol maçlarıyla yaşadığı buluşmayı bozmak istemiyorum.


Gitmeden önce fuarda gezilecek günlerin üstüne kendime bolca kahve ve Paris seyir günleri eklemiştim neyse ki... Yetmedi, hiç yetmez zaten ama olsun... Paris güzel şehirsin sen! Uçağımız her zamanki gibi yine geç kalkıyor, yine yediler birkaç saatimi diye söyleniyorum içimden. Elimde Arzu Çağlan'ın güzel gezi kitabı "Keyfe Gezer" var. Kitabın Paris ile ilgili bölümünü daha kitabı aldığım gün ortasından başlayarak hemen okumuştum. Şimdi uçakta yine aynı sayfalar üzerinde dolaşıyorum. Arzu Çağlan kitabında Paris'te kaldığı otelin banyosunun çok küçük olduğunu anlatırken, Erica Jong'un "Önce Can" adlı kitabında Paris'te nasıl duş aldığını anlattığını aktarıyor bizlere. Daha önceki gelişlerimde de küçük Paris otel odalarına rast gelmiştim, umarım bu sefer öyle olmaz diye düşünüyorum. Paris sana kavuşmama çok az kaldı yine! Ben gelmekten bıkmıyorum sana, acaba sen sıkılıyor musun sana olan ilgimden? Fazla ilgi, sevgi de aşık usandırır mı ne dersiniz? Champs-Elysees yakınlarında kalacağım bu sefer yine... Bizim bu cadde üzerindeki ikinci konaklamamız olacak. Aslında büyük mağazalarının tüm ihtişamıyla sergilendiği, Louis Vuitton'un büyüklüğünü bağıra bağıra ilan ettiği, her zaman mağaza önünde müşterilerin kapı önünde bekleyerek sırayla içeri alındığı bu geniş cadde, en sevdiklerim içinde de değildir benim. Belki de en çok turistin, en az Parizyenin gezindiği caddedir burası. Champs-Elysees üzerinde en sevdiğim iki mağaza Fransız müzik ve elektronik mağazası Fnac ile dünyaca ünlü meşhur Virgin mağazasıdır. Yabancı müzik cdlerini Virgin'de her zaman Türkiye'den daha iyi fiyatlara bulmuşumdur. Film dvdleri içinde çeşitlilik açısından insanın başı dönse de, filmlerde altyazı seçeneğinde ne yazık ki fazla ingilizce seçeneği bulunmamaktadır.


Pilotumuzun Paris havası ile ilgili 16 derece bilgilendirmesine karşın hava inanılmaz güzel. Bizim deyimimizle Paris bahardan kalma günlerini yaşıyor 2010'un Eylül ayının tam ortasında. Otelimiz dediğim gibi Champs-Elysees'ye çok yakın mesafede Trocadero bölgesinde. Sağlı sollu büyük kestane ağaçlarının gölgesinde, dökülmüş sarı-kahve sonbahar yapraklarına basarak varıyoruz otelimize. Klasik boyutlarda! bir Paris otel odası. Ve evet duş küçük, Allahtan sığabilecek ölçülerdeyiz. Sanırım Arzu Çağlan'ın otel odasının banyosuna fazlaca güldüm. Evrenden ben çağırdım bu küçük odayı. Benim bütçemde yemekten çok, otel fazlaca yer kaplıyor. Her zamanki gibi uzunca bir süreyi pasaport kontrolünde bekleyerek harcadıktan sonra metro ile şehre! Metrodan çıkıp, şehri koklayabildiğim an benim için şehirle buluşma anı. Klasik odaya fırlatılan bavul ve yollardayız işte. Karnımız zil çalıyor, acıkmışız. İlk gün için macera aramama kararı alıyoruz ve direkt Pizza Pino'da alıyoruz soluğu. Çok sevimli bir garson siparişlerimizi alıyor. Pizza Funghi ve Carpoccio, yakında da iki bira. Yemeğimizi beklerken de masaya getirilen zeytinleri, üstüne döktüğümüz zeytinyağına ekmeğimizi bandıra bandıra mideye indiriyoruz. Bu sefer her gelişimde niyetlendiğim fakat bir türlü fırsat yaratıp tırmanamadığım Arc de Triomphe'un üstüne tırmanacağım. Gecenin Paris üstüne çökmesini bekledikten sonra otele gidiyorum ve tripodumu aldığım gibi Arc de Triomphe'a yollanıyorum. Zafer Anıtı, Champs-Elysees 'nin sonunda, Charles de Gaulle Meydanının tam ortasında bulunmaktadır. Napolyon savaşları zamanında Fransa adına savaşan askerler anısına yapılmıştır. Üstüne tırmanacağım diye niyet ettiyseniz eğer önünüzde tırmanacağınız 284 basamak ve ödemeniz gereken 9 Euro var demektir. Zafer Anıtının tepesine çıkacak olanlara ben gece çıkmalarını öneririm. Her yer ışıl ışıl... Ben çıktığıma çok memnun oldum. Tam tripodumu çıkarmış, hazırlamış ve makinamı üzerine takmak üzereydim ki gezmekte olan iki görevli tripodla fotoğraf çekmenin yasak olduğunu gülen gözleriyle açıkladılar bize... İşte o an yıkıldığım andı. Mecbur kaldık küçük dijital fotoğraf makinamızın insafına. Malum ışıl ışıl Parisle ilgili hayal ettiğim fotoğrafları çekmenin yanına bile yaklaşamadım ama hiç fotoğraf çekememektense, bu fotoğrafları çekmek yine de iyidir. Yukarıdan Paris ışıl ışıl gözüküyor. Champs-Elysees ayaklarınızın altında, tam arkanızı döndüğünüzde Paris'in yeni yüzü La Defense yeni yapılan anıtla beraber karşınızda duruyor. Champs-Elysees'nin sağ tarafında Eyfel Kulesi, sol tarafında ise Sacre Coeur Kilisesi gözüküyor.


Bir kitap okudum! Paris Opera bölgesinde bir günüm geçti. Hadi yalan yok, ilk gün aradığım yeri de bulamadım. Yenilgiyi kabul etmek istememiştim ama ayaklarım isyandaydı ve aynı bölge içerisinde tur atmaktan başım dönmüştü. Hayır sevgili kocam diye demiyorum, yer aramak konusunda benden de hırslıdır. Ama hayır, ölmek var, dönmek yok. Bir kere "start" verdik, duramayız artık. Şimdi yine aynı bölgede başka bir pasaj daha... Passage de Choiseul! Paris de benim en sevdiğim yerlerden biri Grands Boulevard metro durağında indiğinizde karşınıza çıkan bölgedir. Uzun bir yürüyüşle Boulevard Montmartre, Boulevard Poissonnıere ve Boulevard Bonne-Nouvelle'i geçip karşınıza çıkan çifte zafer anıtlarını göreceksiniz. İki anıtı ortadan kesen Boulevard Sebastopol'e dönmezseniz Boulevard Saint-Martin sizi Place de la Republique'e ulaştıracaktır. Bu dört caddenin başlangıcından sonuna kadar olan bölümüne aynı zamanda Grands Boulevard deniliyor. Benim çok sevdiğim Virgin müzik mağazasının bir diğer şubesi de burada bulunmaktadır. Aynı büyük cadde üzerinde iki tane de karşılıklı pasaj bulunmaktadır. Bu iki pasajın kapıları birbirini selamlar. İçlerinde büyüklü küçüklü çok sevimli bistroları barındırırlar. Gitmenizi ve havasını mutlaka koklamanızı öneririm. Paris pasajlarının nedense farklı bir havası var. Ön kapısından girdiğin bir pasajın arka kapısının başka bir dünyaya açılıyor olması da cabası! Çok haklısın bence de çok zarif bir şehir Paris.. Genel kanının aksine ben Parislileri de çok kibar bulurum. Hayatın tadını çıkarmaktan hiç vazgeçmeyen bir halleri vardır.. Yazılarını ve mutfak hallerini merakla bekliyorum. Birazcık geç oluyor sizlere cevabım ama bilgisayarın başına pek oturamadım şu birkaç gündür ne yazık ki..


Sanırım burada kafe tarzı yerler "Tea Room" olarak adlandırılıyor çünkü üzerinde "Kafe" yazan herhangi bir yere denk gelmedim. Bugün Brugge'deki ikinci günümüz. Daha doğrusu varışımızın ikinci, şehri güneşin gözüyle görüşümüzün birinci günü. Dün gece şehri sarıp sarmalayan sis gerçekten büyüleyiciydi. Bu şehri gece yaşamak şart. Burası Ortaçağ'dan kalma bir masal şehri. Zaten Unesco Dünya Mirası listesine girmiş. II. Dünya Savaşı sırasında da herhangi bir yıkıma ve bombalanmaya maruz kalmadığından dolayı şehir dün nasılsa bugün de hala aynı. Yarına da aynı yüzü ve sakinliğiyle bakacak gibi duruyor. Tren istasyonundan iner inmez insan güzel bir yere vardığını fark ediyor. Anlıyorum ki beklenen, özlenen, hayali kurulan beklemeye değermiş. Şehir bugünlerde yeni yıla hazırlanıyor. Dün trenle buraya ulaşmaya çalışırken yolumuzun üstündeki küçük küçük kasabaları geçip, minik trenimizle sislerin arasından ilerlerken kendimi Hogwards Büyücülük okuluna giden Harry Potter gibi hissettim. Usul usul ilerleyerek sislerin içinden vardım Brugge'e. Mağaza tabelaları Ortaçağdan kalma gibi. Ferforje demirler üzerindeki isim levhaları rüzgarla usul usul sallanmakta. Sokaklar çok sessiz, bu hissi daha önce Prag sokaklarında da hissetmiştim ama Brugge daha da sessiz. Etrafta bisikletleriyle gezinenler bana Amsterdamı hatırlatıyor ama kanallar açısından Brugge, Amsterdam ya da Venedik ile örtüşmüyor. Kanallar, Amsterdam ve Venedik'te şehirlerin dokusunu oluştururken burada sadece aksesuar olarak kalmış. Küçük kanallara açılan evler var ve kanallar yeşilliklerle çevrelenmiş. Kimi ağaçlar dallarını belli ki ara ara selamlaştıkları güneşe, kimi ise evlerin aksini içinde barındıran sulara uzatmışlar. Bazı kanallar taştan heykellere emanet edilmiş. Kim bilir ne zamandır gelen geçen günleri kovalıyor. Arnavut kaldırımlı sokaklar bütün Brugge 'e hakim. Burada zaman durmuş, yıllar öncesinde kalmış. Yine bir Tea Room'dayız. Pencerenin arkasından. kese kağıdı rengine boyanmış duvarlarıyla minik iki kişilik çam rengi masalarda sokağı yudumluyoruz. Yan masada gördüğüm ekmek üzerine peynir ve domatesle fırınlanmış iki dilim ekmekten sipariş verdim çayla beraber. Domateslerin altına saklanmış üç tane ançüez ile karşılaşıyorum. Merhabalaşıyoruz, bu tanıdık lezzet çayla beraber geçiyor boğazımdan. Bayram tatilinde olmamızdan dolayı olsa gerek bizimle beraber bu arnavut kaldırımlı sokakları arşınlayan bol sayıda Türk var. Bu kadar eski bir yerleşimde karşımda uzanan sokağın üzerinde yıllardır ayakta duran evlerin içinde ne yaşamlar başlayıp ne yaşamlar bitmiştir diye düşünüyorum. Ah güzel Avrupa, seviyorum ben seni! Senin tarih kokan masallarını, tuğla kaplı binalarını, çiçeklerle süslü pencerelerini, arnavut kaldırımlı sokaklarını seviyorum. Bir de şu yoran soğuğun olmasa! İnsanı çarpan, kalın paltolara sokan. Brugge'dan geriye ne kaldı? Tuğla renkli, kaldırım taşlı puslu ve zamansız bir masal... tek kelimeyle harika, harika, harika! Oralarda Noel keyfini yaşamak da güzeldir aslında.


Ben Brugge ile ilk kez yıllar önce "Gezi Traveler" dergisinin bir sayısında karşılaşmıştım. Ama ne karşılaşma! İlk bakışta aşk dedikleri bu olsa gerekti. Fotoğrafların içinde kaybolup gitmiştim. Daha o andan itibaren dantelli kabarık elbiselerin içinde, başım -ah bu avare başım- biranın verdiği rehavetle hafif hafif dönerken, çikolata kokan sokakların arasında kaç kez dolaşmış, kaç kez kaybolmuştum. Ben o sokaklarda çok eskilere dalmış, ne romantik hayallere kapılmıştım. Kanala bakan odamdan her sabah günü selamlamış, akşamları odamdaki küçük yazı masasında kağıtlara mutluluğumu kazımıştım. Tüm bunlar "In Brugge" filmi çekilmeden çok önce olmuştu. Daha o zamanlar hayallerimin dar, arnavut kaldırımlı sokaklarında Colin Farrell gibi bir tetikçi gezinmemişti. Bu hayalleri kurduğum zamanlarda yolum kuzeye, iki kez Amsterdam'a düşmüş, her iki seferde de rotamızı bir günlük de olsa Brugge'e çevirmeye çalışsak da kısmet olmamıştı Brüksel'in bu romantik şehrinde gezmek bize. O gittikten sonra Cenevre, Maria için bir yüze dönüşecekti, eski moda kesilmiş upuzun saçlara, çocuksu bir gülümsemeye, kalın bir sese sahip bir erkeğin yüzü. Yıllar sonra ona gençliğinde gittiği o kenti soran olursa, şu yanıtı verebilecekti.


Brugge'de geçirdiğimiz son gün hava yağmurlu. Yürümemize engel bir durum yok ama ara ara yağmur damlaları yüzümüzü okşuyor. Avare avare geziyor, İstanbul yorgunu bünyemizi dinlendirmeye çalışıyoruz. Brugge bizim harita kullanmadan şimdiye kadar gezdiğimiz tek şehir. İnsanın kaybolma ihmitali yok. Ara sokaklardan birinde "Prestige"isimli bir pastaneye rastlıyoruz. Burası gizli kalmış romantik bir çayevi. Duvarlarını üzerinde bahar dalları ve kelebekler olan bir duvarkağıdı süslüyor. İnce ince duyulan melodide "her çiçekte sesin yüzünü görüyorum" diye fısıldıyor şarkıcı. Sahiden diyorum böyle aylak aylak gezmek ne keyifli! Aylaklık da bir sanat olsa gerek diye düşünüyorum. Gereksizce çırpınmayan, hayrettir ki telaş duymayan ruhumla kendimi buraya ait hissetmiyorum. Masaların arasında dolaşıp siparişleri alıp güleryüzle işlerini yapan iki garson kız, aynı iki kıyafetin farklı renklerini giymişler. Garsonların birinin ayağında beni üşüten bu havada parmak arası Birkenstock terlikler. "Demek ki üşümüyor!" diyorum. Sonra kocamın buradaki atmosfere hiç uymayan bir zil sesiyle telefonu çalıyor. Telefonu bulmaya çalışırken panik yaşıyor, ortamdaki sessizliği bozduğu için huzursuz oluyor. Neyse ki arka masadan yaşı hayli geçkince bir kadın neşeli bir çocuk gibi bol kremalı kahvesini pipetiyle höpürdete höpürdete içiyor. Kahvesi bittiği için üzgün! Deniz mahsüllerini çok seven bir insan olarak uçakta gelirken, Paris'te yediğim Brüksel midyesini bir de yerinde yemeğe ant içmiştim. Sonra otel yolunda gelip giderken gözüme kestirdiğim bir restorandaki Michelin yıldızlı tabelala dikkatimi çekti. Sevimli garson kızdan "In Brugge" filminin set arkasını öğrendik. Colin Farrell'ında bu resyoranda yemek yediğini, yakından da çok yakışıklı olduğunu, filmin Şubat-Mart aylarında çekildiğini ve film yılbaşında geçtiği için bu küçük şehrin Noelmiş gibi aydınlatıldığını anlattı bize. Şehre ziyarete gelip, restorana yolu düşen herkesin Noel hazırlıklarına neden şimdiden başladıklarını hayretle sormalarından bahsetti. Çok keyifli, lezzetli bir yemek oldu bizim için. Markt meydanının hemen köşesindeki bu restaurant güzel bir Brugge akşamı yaşattı bize. Şu anda sıcacık bir çayın yanında, fotoğraftaki harika pastayı yemek isterdim:) Ne kadar güzel anlatmışsın, ne kadar hayran ve ne kadar içten. Yolum düşerse bir gün Brugge'e bu çayevine gitmek isterim. Fotoğrafları ayrıca çok beğendim. Çok zarif kareler olmuş. Ellerine& kalemine sağlık. Ne güzel anılar bunlar, iyi ki paylaşıyorsun bizimle Özlem'cim. Senin gezi yazıların okurda oralara gitmiş hissi bırakıyor. Şaka bir yana senin gezi yazılarına bayılıyorum. Sayende gitmiş gibi oluyorum, sen hep gez, hep yaz. In Brugge'yi izlemiştim, bilgilendim iyi oldu.


Kahvem, defterim ve kalemimle sessizliğin içinde kendimin keyfini çıkardığım şu anlarda bana, yazı yazdığım bu fiskosa yüksek omuzlu balrengi kadife iki berjer eşlik ediyor. Gariptir ki ait olduğum yerden bunca uzakta bu balköpüğü koltuklar bana çok yıllar önce yaşayıp, unuttuğumu düşündüğüm anılarımı getiriyor. Balköpüğü kadife takım elbiseli adam yan koltukta bana eşlik ediyor. Burada Brugge'de bir otel odasında çocukluğumun ilk okul gününe, yüreğimin heyecan ve endişe taşıyan korkulu bakışlarına ordan da çoktan bilinmez başka bir diyarda yolculuklara çıkmış olan ilkokul öğretmenime, balköpüğü kadife takım elbise giymiş o uzun boylu adamla ilk buluşmamıza gidiyor aklım. Sevildiğimi, çok sevildiğimi hatırlıyorum. Mehmet Öğretmenimizin bizleri "kuzularım" diye sevdiğini ve ilk öğretmenim sayesinde okumayı çok sevdiğim ilk aklıma gelenler. O gün aynı sırayı paylaştığımız ilkokul arkadaşımla hala beraber bakıyoruz aynı yerden hayata. Burada bu koltuklara bakarken birden Mehmet öğretmenimi ne çok özlediğimi düşünüyorum, bir de bu koltuklara ne çok yakışacağını.. Şimdi düşünüyorum da bu şehirle ilgili ya da ülke diyeyim tanınmış bildiğim bir yazar bulamıyorum bu kaçış rotasında. Bu sessiz, sakin kentte adımlarını takip edeceğim, topuk seslerini dinleyeceğim bir yazar gelmiyor aklıma. Ama ben yanımda Paulo Coelho'yu sürükledim buralara, bu şehirde ayrılacağım okuduğum kitabının son satırlarından.


Güzel bir kart içinde dost, kardeş satırlarının sıralandığı samimi duygular beni mutlu etti, çok teşekkür ederim.


"Bir Deliler Evinin Yalan Yanlış Anlatılan Kısa Tarihi" benim okuduğum ikinci Ayfer Tunç kitabı. Kendisiyle tanışıklığımız son kitabı "Yeşil Peri Gecesi" ile olmuştu. Ama ne tanışma! Kitabın sonunda ayağa kalkıp yazara saygı duruşunda bulunmak istemiştim. Kelimeleri kullanma şekli, ardarda sıralanan cümlelerin arasındaki ahenk, tanımlayamadığım büyülü yazım tarzı takdire şayandı. Nasıl da atlamıştım Ayfer Tunç'u. Neyse dedim "zararın neresinden dönersen kardır." Hiç tanışmayabilirdin de kendisiyle, buluştuk ya nihayet olsun. Ayfer Tunç romanlarının zekaya dayalı örgüsünü seviyorum. "Bir Deliler Evinin Yalan Yanlış Anlatılan Kısa Tarihi" tavsiye üzerine okunmak için edinilen ikinci kitap oldu böylelikle. Kendileri 2011 yılının ilk günlerini paylaştı benimle. Karadenizin büyülü şehirlerinden birinde, denize neden sırtını döndüğü bilinmez bir deliler evinde, bazen günümüzde bazen yıllar öncesinde yolculuk ettik durduk beraber. Hastanenin labirenti andıran koridorlarında yazarın kahramanlarının peşinde sürüklenip durdum. Kitabın konusunu anlatmaya kalksam bir türlü hikayeyi toparlayıp bir özet çıkaramayacağım roman son derece sürükleyici, tarif edilemez bence. Sürekli değişen sahne üzerinde oyuncular bir bir sahnede yerlerini alıp, rollerini oynadıktan sonra geldikleri gibi tekrar hayatımızdan sessizce çekiliyorlar. Bu kadar çeşitlilik gösteren kurgusal kişilikler çevremize baktığımızda hayatın içinden hikayelerden oluşan yaşam öyküleriyle kitabı renklendirirken, romanın içine kolayca, çabasızca sızabilme ustalığını sergiliyorlar. Sanki tükenmeyen, sonlanmayan bir bayrak yarışı gözler önünde sergilenen... Bir kahramanın bayrağı teslim ettiği noktada, diğer kahraman bayrağı sonrakine devretmek için yoluna devam ediyor. Seyre doyulmaz bir insan manzaraları geçidi; izlenmeye ve alkışlanmaya değer. Ayfer Tunç'u nedense bir türlü okumaya fırsatım olmadı. İki Özlem birlikte aynı kararı vermişse eh artık okuma zamanıdır. Özlem'cim o kadar güzel satırları bulunan kartın için bir teşekkür edemememin sebebi vakitsizlik. Günlerin nasıl geçtiğini yoğunluktan, yorgunluktan gece geçtiğim bu bilgisayarın karşısında nereye el atacağımı bilmez bir durumda gezinip duruyorum işte. Çok teşekkür ederim güzel kartın ve çok güzel candan satırların için. Kart gönderme sırasında bronşit beni fena çarptı ve o arada kart hazırlığı ve göndermesi çok karışıklığa geldi bu arada unuttuklarım olup olmadığını bilmiyorum ama seni unuttuysam çok üzülürüm. Eğer bu duruma düştüm ise çok özür dilerim canım. Benim geçen yaz okuduğum en favori romandı ''Bir Deliler Evinin Yalan Yanlış Anlatılan Kısa Tarihi'' .


Günlerdir Nazlı Eray'ın yaşamından anılarını anlattığı son kitabının kitapçı raflarına dizilmesini bekliyorum. Hatta Cumartesi günü kitabı elime almaya çok yaklaşmıştım. D&R'da kitabın gelip gelmediğini sorduğum görevli, kitabın geldiğini ama kutulardan birinin içinde saklanmış beni bekleyen kitabımı, -kutuları bugün açmayacağını söyleyerek- alamayacağımı söyledi. Yıkıldım ama umudumu kaybetmedim. Ben de eve geldim kitaplığımdan hemen aralarda kalmış bir Nazlı Eray kitabı buluverdim. Açıkcası en son okuduğum "Kayıp Gölgeler Kenti" damağımda enfes bir tat bırakmıştı, bu tadı Orphee'de bulamadım ama ben zaten son kitap Tozlu Altın Kafes'e hazırlık yapıyordum. Pazar günümü de miskinlik ve Tahsin Yücel'in kitabı Peygamberin Son Beş Günü ile doldurdum. Haftasonu çok okur; az yazardım yani. 😀Acelem, pazartesi kavuşacağıma inandığım Nazlı Eray kitabıma hemen başlayabilmek arzusundandı. Eğer bu yazıyı da bitirip okuduğum son kitabın bende bıraktığı izleri anlatabilirsem, akşam güzel bir yemeğin üstüne alabileceğim kitabımı elime. Sonra varın değmeyin siz benim keyfime. Tahsin Yücel kitabında başkasının bıraktığı izlere rastlamak. Bir zamanlar bundan onbeş sene öncesinde eşim ve ben kitaplarımızı Beyoğlu'ndan sahaflardan alırdık. O günlerde paramızın az olduğunu hiç düşünmesem de demek ki aşkın gözü körmüş ve ben bunu farkedememişim. Bir de nedense bulduğumuz her Can Yayınları kitabını düşünmeden almışız. Şimdi bakıyorum da alıp da okumadığımız bir dolu kitap olmuş. Allahtan tam bir Latin Amerika edebiyatı tutkunu olan eşim sayesinde keyifle okunacak bir dolu kitabım var. Uzun lafın kısası okuduğum son iki kitapta sahaflardan alınmış eski kitaplardı. Rahmi Sönmez Türk edebiyatında en güzel karakterlerden biri benim için. Tahsin Yücel 'in kitabının ise hemen hemen her sayfasında kurşunkalemle işaretlenmiş bir dolu satır, sayfa kenarlarına sığdırılmaya çalışılmış yorumlar, notlar vardı. Okurken, yıllar önce bu kitabı okumuş, notlar almış kişinin kendisini merak etmedim dersem yalan olur. Nedense kendisinin bir kadın olduğuna karar verdim. 😍Yıllar önce eşimle bu kitabı alırken sahaf arkadaşımız bu kitabın Galatasaray Lisesinde ders kitabı olarak okutulduğunu söylemişti bize. O zaman kitabı alır almaz eşim hemen okumuş ve çok beğendiğini söylemişti. Şimdi kitabın son sayfasını kapattıktan sonra kitabın bende bıraktığı tat yine yıllar önce okuduğum Vedat Türkali'nin "Birgün Tek Başına" adlı kitabında hissettiklerimle aynı. Kalbimde kitapta "Peygamber" lakabıyla anılan Rahmi Sönmez'e yardım edememekten dolayı ince bir sızı. Oysa elinden tutmak, yerden kalkmasına yardım etmek, bir sıcak çay demlemek isterdim kendisine. Bir elinde Birinci sigarasından ayrıldıktan sonra kavuştuğu Samsun sigarası, büyük aşkı Feride'yi anlatırdı bana. Feridenin Marmara şarabı, Birinci sigarası demek olduğundan bahsederdi. Ölerek ömür boyu gencecik kalmayı başaran Feride olurdu bakışları, sözleri.. Benim anlatacağım kitaba gelecek olursa söz, "Peygamberin Son Beş Günü" 1993 Orhan Kemal Roman Armağanı'nı almış bir kitap. Kitabın 3. Basımı. Eğer sahaf arkadaşın dediği gibiyse, bizim elimize ulaşmak için kitap uzun bir yolculuk yapmamış sayılır. Galatasaray Lisesi'nin hemen karşısındaki pasaja kadar kısa bir yolculuk geçirmiş kendisi. Tahsin Yücel 'in kitabın başında önsöz yerine "zorunlu bir açıklama" başlığı altında kaleme aldıklarına bakılacak olursa kitabın çıkış noktası büyük işadamlarımızdan birinin önerisi ve tabii maddi imkanlarıyla 1940 ozanlarından "Peygamber" lakaplı Rahmi Sönmez'in gerçek belgelere dayanan yaşamöyküsü yazılacakken, kitap tamamlandıktan sonra büyük işadamı Fehmi Gülmez anlatılan hikayede arkadaşının marksçı bir ozan olarak gösterilmesini doğru bulmayarak yaptıkları sözlü anlaşmayı bozuyor. Bunun üzerine aslında bir araştırma şeklinde hazırlanmış olan kitap, roman olarak yayınlanmak üzere bugün okuduğumuz şekline bürünüyor. Lise yıllarımda okuduğum Bir Gün Tek Başına gibi bir lezzet alıyorum bu kitaptan. Kitap uzlaşmaz bir marksçı ozan olarak adlandırılan Rahmi Sönmez ile büyük kapitalist diye tanımlanan Fehmi Gülmez'in hikayesi. Hayata başladıkları yer ve zaman aynı. İlkokuldan liseye kadar aynı sırayı paylaşarak izledikleri yol karşılaştıkları güçlüklere rağmen dostları birbirinden ayırmıyor. Ta ki üniversiteye İktisat Fakültesine gidip orada marksçı ilkeleri kendine ilke edinmiş; Lenin'i, Marks'ı, Troçki'yi yalayıp yutmuş Feride ile tanışana dek. İki arkadaş o gün aynı kıza aşık oluyorlar. İkisi de Feride'ye evlenme teklif etmelerine rağmen Feride, Rahmi Sönmez'e olumlu yanıt veriyor. Feride'nin Rahmi'nin fakir evine taşınmasıyla başlayan süreç kısa bir sürede Feride'nin hamile kalıp hastalanıp çocuğunu doğururken ölmesiyle sonuçlanıyor. Elinde adı Feride konulan minicik bir kız çocuğu ve daha doyulmamış bir aşkın kahramanı Feride'nin anısıyla başbaşa kalıyor Rahmi Sönmez. Arkadaşı Fehmi Gülmez ne kadar yakınlarında bulunmaya çalışsa da yaşam bu iki arkadaşı birbirinden uzağa sürüklüyor. Kitabı okuduktan sonra kim haklı, kim haksız karar veremedim ben. Ama onaylamasam da hiç doğru bulmasam da çok genç yaşta kaybettiği karısının anısını hiç kaybetmeyen, hayatını Feride ile yaşadığı iki buçuk senede hapseden, kilitleyen, yetmiş yaşında ölene kadar ona sadık kalmaya çalışan Rahmi Sönmez'e de günümüz kapitalistlerinden sayılan ama yıllar yılı uzaktan da olsa arkadaşını hep kollayan, gözeten, arkadaşını sevmekten hiç vazgeçmeyen Fehmi Gülmez'e de saygı duydum. Uzun zaman önce kitaplığımda yolculuğunu tamamlamış olan benim yakından tanıklık etmediğim bir zaman diliminde bu üzücü ama dostane öyküye dışarıdan baktım durdum. Yine de tarihin ara yerlerinden birinde kalmasındansa, bir romanın sayfalarında kendine yer bulduğu için Rahmi Sönmez adına sevindim. Fehmi Gülmez sonradan kitabı bastırmaktan vazgeçmiş olsa bile, bir vesile ile Tahsin Yücel'in kalemiyle Rahmi Sönmez'i, kimbilir belki de vazgeçemediği aşkı Feride'yi ölümsüz kılmış. kitap yorumlarınızı severek okudum bunu da bir öncekini de ellerinize sağlık.. Ama Suna Kıraç'ın kitabı kitaplığımda duruyor. Görüp heyecanla alıyorum kitapları, sonra aldığım hızla okuyup bitiremediğim için kitaplar yığılıyor duruyor. Elbet birgün günü gelecektir diye düşünüyorum. Kitaptan konuşmak her zaman büyük keyif diye düşünüyorum. Zira etrafta ne yazık ki fazla da kitaplardan konuşabilecek kimse yok. İyi ki geçen sene bu blogu açmışımda sizlerle tanışmışım.. Sevgiler, keyifli okumalar. Tahsin Yücel'i sevmeyenler değilde pek fazla kitabını okumayanlardanım. Bu çok değerli yazarın hernedense bir tek "Gökdelen" okumuşluğum var. Kitap hakkında yazan gezdiğim bloglar beni çok öutlu ediyor, en azından kitap özetleri bile tanıtım açısından çok şey ifade ediyor, seviyorum kısacası. Nazlı Eray zaten fabrika gibi raflardan kitapları hiç inmiyor. Aslında bu kadar faal bir insanın siyasette kalması bence çok iyi olurdu ama o kendini kitaplara yönlendirdi. Onun da kitaplarını fazla okumuşluğum yok, ben bazı yazarların kitaplarını denk gelirse bazı yazarların hiç bir kitabını kaçırmam, Nermin Bezmen gibi örneğin. Aslında çok çeşitli dallarda kitap okurum belirli bir seriye takılmam ama, Nazlı Eray'ın bir kitabı bazen elimde bir hafta sürünür, buna karşın Cumhuriyet serileri ki sayfa adedi çoktur üç günü gecemle birleştiririm. Yada Ergün Poyraz'ın kitaplarını, şimdi diyeceksin belkide "siyaset kokuyorsun" galiba! Son okuduğum Mustafa Balbay'ın kitabını ağlayarak bitirdim. Kitap konusunda seçici değilim herkesi herşeyi okurum da bende izleri kalan azdır. Harıl harıl okudum ben kitabımı, yetişeceğim ya Nazlı Eray'a.. ama anlatmadan edemedim bu kitabı, içim acıdı gerçekten Peygamber'e.. Nasıl bir aşktı ki o, yıllar yılı içinde sakladı, besledi, büyüttü. Kitabı okuduktan sonra baktım da internette, sizin ve benim kadar Tahsin Yücel'i sevenler de var, hiç sevmeyenlerde.. Önerilerinize hemen kulak veriyorum, Nazlı Eray'ımın üstüne bir Tahsin Yücel daha gelecek görünüyor. Sevgiler size, bir de kucak kucak sarılmalar. Özlemcim farkına varmadan aynı kitaptan bahsetmişiz bugün, ben de öğleden sonra kavuştum Nazlı Eray'ın anılarına. Ama okumak için elimdeki kitabın bitmesini bekleyeceğim.


Birçoğumuz gibi güzel bir cuma günü geçirdim. Dün öğlen vakitlerinde Selçuk'la birlikte diğer tüm anne-babalar gibi okuldaydım. Kuzey, gerçek anlamda ilk karnesini aldı. 24 kişilik sınıfında karne sırası en son benim oğluma geldi. Baktım sırasında sabırsızlanarak, biraz parmağıyla oynayarak, biraz dudağıyla oynayarak kıpırdanıp duruyor. En sonunda güzel dilekler ve sıcak öpücüklerle öğretmeni karneleri dağıttı. İnsanı içini kıpır kıpır yapan bir mutluluk. Dopdolu. Artık ara ara takılsa da okumayı öğrendi benim güzel oğlum. Elimde kapak resmini görür görmez tanıdığım, birkaç saniyeliğine o sokak arasında gezindiğim fotoğrafıyla Enis Batur'un son kitabı "Noksan" var. Enis Batur 'u çok severim. Kitabı elime alır almaz, "Ne güzel bir isim!" dedim. Sanki Enis Batur'un bana söyleyecek çok şeyi varmış gibi geliyor. Bu düşüncenin ardından da şu düşünce takip ediyor ben: Paris hakkında ne anlatırsa anlatsın bana "noksan" gelecek. Bazen söylediklerini anlamakta zorlansam da yazarın kelime oyunları hoşuma gidiyor. Çoğu zaman yazdıklarını okurken, anlamadığım kelimelerin yerine günlük dilde kullandığım eşdeğer bir kelimeyi koyuyorum. Sonra kilide soktuğum doğru anahtarsa, anahtar kilidin içinde dönmeye başlıyor. Bu kitabı da mektup, günlük niteliğinde denemelerden oluşsa da Enis Batur'u okurken söylediklerini düşünme gereği hissediyorum. Metinlerin her birinde tanımadığım yazarlarla, santçılarla tanışıyorum. Kimisi belleğimde yer ediyor, peşini bırakmıyorum; kimisi de yok olup gidiyor. Kitabın kapak resmi Paris'in bilindik sokaklarından biri. St-Germain-des-Pres bölgesinde bulunan eski moda lambalarıyla küçük sevimli bir meydan. 6. bölgede bulunan bu meydan birçok filme de ev sahipliği yapmış. Yönetmenliğini Martin Scorsese'nin yaptığı, başrollerini Daniel Day-Lewis, Michelle Pfeiffer ve Winona Ryder'ın oynadığı Masumiyet Çağı'nın son sahnesinin çekildiği küçük meydan bu meydan. Filme konu olan kitap, 1920 yılında Edith Wharton tarafından kaleme alınmış ve 1921 yılında Pulitzer Ödülünü kazanmış. İşte kitabın üstündeki fotoğrafla karşı karşıya geldiğimde de böyle oldu. Hayal dünyamda yaptığım bir yolculuktan sonra elimde kitapla kendimi kasada buldum. Unutmadan söyleyeyim o zaman, bu meydan aynı zamanda 19. yy sanatçılarından Delacroix'yı da ağırlıyor bir müddet. Meydanın köşesinde bulunan evi şimdi bir müzeye dönüştürülmüş. Yazarımız Enis Batur, bir süreliğini kendini yeni kitabını yazmak için olsa gerek Paris 'e atıyor. Tahmin edebileceğiniz gibi de, eşiyle birlikte bu meydanda bir daireye yerleşiyorlar Kendi kendine evde sigara içmeme kuralı koyan EB, geceyarısı giyinip kuşanıp günün son sigarasını tüttürmek için sokağa çıkıyor. Place Furstenberg'in göbeğindeki dörtlü lambanın taş gövdesine sırtını dayayarak başlıyor sigarasını tüttürmeye. Diyor ki kitabın bir yerinde yazar, "Kimse kendisine akıl verilmesini istemez. Oysa önermek, akılsıza akıl vermeye kalkışmak değildir. Akılsız, zaten akıl verilemeyendir. Önermek, akıl edenin akıl etmeyene seslenişi. Akıl etmeyen akıllıysa, "bunu akıl etmemiştim" diyecektir." sözleriyle kağıda döküyor. Bir de Tanpınar ile ilgili satırları var ki kendisinin ben çok sevdim o satırları. EB bir gece Paris sokaklarında gezinirken bir kitabeviyle karşılaşıyor. Ne güzel bir kitabevi ismi diye düşünüyor görür görmez adını. Kitabevinin ismi "L'Ecume des Pages". Anlamı "Sayfaların Köpüğü". Ve yazar kitabı vitrinde görür görmez çok mutlu oluyor, onca yeni çıkan kitabın arasından Tanpınar'ın kitabının sıyrılarak vitrinde yerini almasından büyük bir mutluluk duyuyor ve sonra bu mutluluğun peşini bir sızı alıyor. 1959 yılında hayatında sadece bir defa Paris'e gelebilme şansını elde edebilmiş olan bu edebiyat adamımız, Paris'ten döndükten bir müddet sonra İstanbul'da yalnız başına ölüyor. .... ve içimdeki sızının nedeni bellidir diyor Enis Batur, miniğe bir ömür boyu başarılar dilerim, ah! ne güzeldir ilk karnenin heyecanı. Enis Batur'u şaair olarak ben de severim ama daha çok gazete yazılarından takip ederdim. "kökler korunuyorsa kültür serpilmenin yolunu bulur" bu sözü de çok sevdim, sanırım bir daha unutmam. Özlemcim geçenlerde geldim sayfana, okudum bu güzel yazını, ama biraz telaşlıydım yorum yazamadan çıktım. Ama hem senin yazdıkların çok güzel, hem de Enis Batur hayranlığım o kadar ileridir ki, iki satır etmeden geçemedim. YKY'nin başından ayrıldığında o kadar üzülmüştüm ki, sanki yayınevi o gün kapanmıştı benim için. Tabi ki şu an o kadar karamsar değilim ama Enis Batur'un etkisini de aramıyor değilim. ÇOk sevdiğim bir sözü vardır Batur'un özellikle bu aralar da sürekli tekrarladığım "Hafta sonları ekleriyle birlikte 5-6 gazete alıyorum, pek çok insan gibi. Eskiden, bu gazeteleri hızla katetikten sonra siyahlaşan parmaklarım yüzünden, hemen ellerimi yıkardım. Şimdi bu yetmiyor. Gidip bir de başımı yıkıyorum." der bir kitabında. Nasıl haklı. Oğlunu tebrik ederim Özlem'cim. Başarıları daim olsun çocuklarımızın. Kitabın kapağı şahane eminim kendis de öyledir. Ne güzeldir anne ve çocuk birlikte yaşanan o karne heyecanı. Böyle başarılarla geçip gider inşallah okul yılları. Çok teşekkür ederim. Harıl harıl hergün kitap okuyoruz oğlanla. Takıldığı yerleri aklına geldiği gibi uyduruyor hemen yanında oturmazsam. Dilerim dilekleriniz gerçek olur da oğlanın daha günlerini hep beraber görürüz. Öncelikle oğluşu kutlamak istiyorum ilk karnesi için, tabii annesi olarak seni de, ne de olsa ilk mürüvvet:) Dilerim daha üst sınıflarda nice başarılarına tanıklık edersiniz gururla. Enis Batur'a gelince, ben de çok severim, bilhassa gezi kitaplarını, çoğu kişiden farklı anlatır o gittiği yerleri. onun yayın yönetmenliği zamanında YKY de ne güzel kitaplar çıkardı, şimdiki yayın politikasına akıl erdiremiyorum. Sayfanda gözüme çarptı okuduğun kitap, kapağı çok hoş, biraz bahsetsene "Ben Ordayken" den.


Amsterdam hakkında benden de bir şeyler olsun diye bilgisayarın başına oturdum. Ben bu şehirde çok mutlu oldum. Ünlü meydanlarında, ünlü müzelerinde dolaştım, kafelerinde oturdum, avucumda tuttuğum sımsıcak kahveleriyle hem ellerimi ısıttım hem de yüreğimi. Oturun bir kafeye, bırakın kendinizi ve seyre dalın etrafınızı. Havanın soğuğuna karşılık, kuzey insanının gülümseyen yüzü ısıtır sizi... Bu yüzdendir ki bu soğuğa rağmen Amsterdam benim yaşanabilir kentler sıralamamda ön sıralarda yer almaktadır. Bana göre şehir çok büyük olmadıkça, bir şehri tanımanın en güzel yolu yürümektir. Amsterdam da yürüme sevdalıları için güzel bir şehir. Kesinlikle bisiklet cenneti bir şehir. Amsterdam benim için bisiklet demek. Şehrin her tarafı bisiklet kullanıcıları için düzenlenmiş. Trafik ışıkları da bu duruma eşlik ediyorlar. Bu şehirde yapılması gerekenlerin başında bisiklet kiralamak geliyor. Bisiklet çalınmaları çok sık yaşandığı için kiralanan bisikletin aynı zamanda sigortalanması şart. Aksi durumda bir terslikle karşılaştığınızda bisikletin parasını ödemeniz gerekiyor. Doğrusu, işi şansa bırakmamak ve baştan paşa paşa sigorta parasını ödemek. Bisikletimi iki günlük kiraladım, ben ne yapacağım diyorsanız eğer, bu sorunda düşünülmüş. Yaşadık, Düşünebiliyor musunuz, sadece bisiklet var bu park alanında. Tren istasyonunun yakınlarındaki bu park alanına kadar insanlar bisikletleriyle geliyorlar, bisikletlerini buraya park edip trenle işlerine gidiyorlar. Akşam iş dönüşü tekrar buradan bisikletlerini alıp evlerinin yolunu tutuyorlar. Yağmur, kar, çamur farketmiyor, herkes bisiklet üstünde bu şehirde. Alışık olmadığımız bu durum karşısında oldukça şaşırıp bu durumu Amsterdam ile ilgili güzel şeyler hanesine kaydettik. Bu şehirde insanları birileri düşünüyor ve önem veriyor. Hal böyle olunca, sevildiğini hisseden halk mutlu. Gördüğüm kadarıyla gereksiz öfke krizlerine girmiyorlar. Şahsen tanık oldum ve deneyimledim ki gülme kasları kesinlikle çalışıyor. Yıllar sonra gaza gelerek bisiklet sırtına çıkan ben, yolda az kalsın bisiklet kullanan bir kuzey vatandaşının üstüne çıkıyordum ki, bisiklet kullanmakta profesyonelleşmiş orta yaşlı hanım gülümseyen yüzüyle bana biraz daha çalışmamı öğütledi. Bağırmaması enteresan geldi yine bize. Eh ne yapalım dedik, bunu da Amsterdam'daki iyi şeyler hanesine not düştük. Bisikletin dışında, bu kuzey şehrinde ilk kez gördüğüm bir şey daha vardır ki, bu da anlatılmaya değerdir.


Ben bu gittiğimde Frankfurt'ta yaşayan bir arkadaşımız bizi bu tanıdık mekanların dışına çıkarıp, kapısından girdikten sonra merdivenlerle bodruma indiğiniz hoş bir restoranta götürdü. Kesinlikle şans eseri bulma ihtimalimiz olmayan bir yerdi. Şehrin tam göbeğinde ama gizli bir köşede... Ardına kadar açık kapıdan içeri girdiğinizde sağ duvardan başlayıp göğe yükselmiş elma ağacı karşılıyor sizi. Biz yemeklerimizi yediğimiz için elma şarabı denemeye gittik oraya... İçeride her milletten insan vardı.. Valla ne yalan söyleyeyim burası bana duvarlarında döşeli taşı, üzerinde sıra sıra mumların yandığı masası ve oturulan sediriyle "beyaz dizi" romanlarındaki o romantik mekanları çağrıştırdı. Herkes hata yapabilir.)Beyaz dizi romanlarındaki gibi üzerimde beni oldukça fit gösteren kot pantolonum ve ince beyaz kazağım, esas oğlanın üzerinde ise tüm kaslarını ortaya çıkaran yine kot pantolon ve balıkçı kazağı var. Demem o ki ortam romantik. Tabii ki sohbetimize Goethe'de eşlik ediyor bulunduğu yerden. Duvarlar fotoğraflarıyla süslü. Frankfurt, |Bence gecenin prensesi... Elmalı tatlı ve dondurma.. Nefis....


Goethe'nin şehrinde fuarımızı ziyaret edip, girdiğimiz her lokantada ismi Goethe ile anılan bir yemeği midemize indirdik. Frankfurt'un meşhur sosisini biliyorduk da, bu sefer bir de meşhur "elma şarabını" yudumladık. Ünlü alışveriş caddesi Zeil'da dolaştık, geçen sene olduğu kadar soğuk olmasa da üşüdük, paltolarımıza sarındık, şans eseri girdiğimiz bir Alman lokantasında karnımızı şinitzelle doyurup yanında soğuk biralar içtik ve Paristen aldığım ve çok severek taktığım beremi Almanya diyarında bırakıp evimize geldik işte. Frankfurt benim için çok sevinerek gidilen bir şehir değildir açıkcası. Yapacak pek bir şey bulamam bu şehirde! Bulunduğum üç Alman şehrinden biridir ama diğerleri daha yeğdir benim için. Her sene gittiğimiz bu şehrin bu sefer yakınlarına uğramak istedik. Frankfurt Merkez Tren istasyonundan direkt trenlerle sanırım yarım saatte ulaşılabilecek bir yer Idstein. Sanırım diyorum çünkü trenle gitmeyi planlamamıza rağmen bir arkadaşımızla yollarda kaybola kaybola gittik biz bu sevimli kasabaya. Bol fotoğraf geliyor şimdi.... Her sene fuar için geldiğim bu şehirde bavulun ağırlığından bıktığımdan, giderken yanıma almadığım profesyonel makinam için biraz içimden, biraz dışımdan söyleniyorum kendime. Sonra etrafın güzelliği sarınca benim de etrafımı en azından küçük dijital makineyi aldığım için kutluyorum kendimi. Eh, cep telefonunun kamerasına da kalabilirdim bu güzel kasabada. Kendime Frankfurt'un güzel yanı da bu masal kasabaya yakın olmakmış diyorum demek. Haince gülümsüyorum..