Görünüşe göre Jaipur'da yapılacak çok şey var gibi görünüyor. Seyahatin sonlarına yaklaşıyoruz ve itiraf edeyim ki ben biraz yoruldum. Bunun sebebi sadece bedensel yorgunluk değil. Geldiğim şehirlerde yorulana kadar gezmek istiyorum ama aralarda da oturup bir yerlerde çay-kahve içmek, düşünmek için ara vermek istiyorum. Bu ülkede hem zaman durmuş hem de çok hızlı akıyormuş izlenimine kapılıyorum. Akşam otelimize vardığımız zaman öyle çok yorulmuş oluyorum ki duş alıp yemeğe inmekten ve bir bardak çay-kahve içmekten başka bir şey düşünemiyorum. Oysa ki yazmak istiyorum. Şehri dinlemek, sesini duymak sonra da dile gelen cümleleri kağıda geçirmek. Alışamadınızsa ya bir şans daha verin Hindistan'a ya da bu ilk ve son buluşmanız olsun bu ülkeyle. Yan yana sıralanmış dükkanları aşarak Hava Mahal'in önüne ulaştık. Bu seyahatte alışveriş yapmamaya kararlıymışım gibi davranıyorum. Dükkanlarda bir şey almak için yapılan uzun pazarlıklara tahammülüm yok. Sadece bitki tohumlarından yapılma kolyeler falan bakıyorum. Hindistan alışverişinden beklediğim tek şey bu. Caddenin karşına geçip Hawa Mahal'i seyrediyorum. Bazı şeyleri ben ya hemen severim ya da sevmem. Burayı seviyorum. Üst üste yığılmış pencerelerden ibaret kocaman bir bina. Birkaç kattan sonrası sadece görüntüyü kurtarmak, yan binalarla aynı hizaya getirilmek için yapılmış. Kadınlar buradaki pencerelerden bakıp etrafı seyrediyorlarmış. Doğu ülkelerinden çoğunda kadının yeri aynıymış gibi geliyor bana. Öyle hissediyorum. Her gittiğimiz yerde meraklı gözler bizi seyrediyor. Hani iki kişi gözlerini birbirinin üstüne diker ve sonunda biri gözlerini kaçırır ya, burada gözlerini kaçıran taraf biziz. Israrlı bakışlar her yerde. Hawa Mahal'in fotoğraflarını çekip, kendimizi kadrajın içine sıkıştırıyoruz. İşte Jaipur! Hızlı bir döngünün içinde akan, eriyen bir şehir. Rehberimiz işini iyi yapan bir Hindu. Altmışlarına merdiven dayamış, yaşından az gösteren sağlıklı biri. Toplu olduğunu söyleyebilirim. Vejateryan olduğunu söylüyor ve kast sistemine göre 1. gruba dahil. Ülkenin gelir düzeyine bakıldığında iyi para kazanan bir gruba mensup. Götürdüğü her yerde bizi gerçekten bilgilendiriyor, sorduğumuz her soruya yeterli cevapları veriyor. Hindistan'ın geri kalmasının önündeki tek engelin kast sistemi olduğunda kararlı. Kastlar kalkmadıkça, insanlar birbirinin karşısında eşit duruma gelmezse ülkenin düzelmeyeceğini söylüyor. Kendisi çocuklarının başka kastlardan insanlarla evlenmesine izin vermiş. Jantar Mantar'a gidiyoruz. Burası bir hava gözlem evi. Dünyada birçok yerde bu tarz gözlem evleri olmasına rağmen, Jaipur'daki Jantar Mantar bu tarz gözlem evlerinin en büyüklerinden biri. Burası UNESCO Dünya Mirası Listesine de girmiş. Gözlemevi, Mihrace Jai Singh II, yani "Pembe Şehir" diye anılan Jaipur kurucusu tarafından oluşturulmuş. Bir bakıma burası mihracenin oyun alanıymış. Astronomiyle çok ilgiliymiş. Kendisi ve adamları ne kadar uğraşırlarsa uğraşsınlar yaptıkları hesaplamalarda bir yanlışlık oluyormuş ve bunun sebebini bir türlü bulamıyorlarmış. En sonunda mihrace iki adamını İngiltere'ye yollamış. İngiltere'den yeni bilgilerle dönen adamları mihraceye Jaipur'un konumuyla ilgili bir hata yaptıklarını, bu sebepten dolayı da hesaplamalarında yanlışlık olduğunu anlatmışlar. Jaipur 38 derece kuzeydeymiş. Rehberimiz, bunu anlattıktan sonra Hindistan'ın her yerinde saatin aynı olduğunu, sadece Jaipur'da saat farkı bulunduğunu söyledi. Zamanın koşullarında bunların nasıl yapıldığını anlamak da zorlandım. Kafam matematiğe çok fazla basmadığından olsa gerek, anlatılan her şey bana çok karışık geldi. İyisi mi buraya fotoğrafları koyayım da sizler kararınızı verin. Gelelim Jaipur'un diğer gezilecek yerine: Raca'nın Sarayı Kapının önündeki kalabalığı ardımızda bırakarak içeri giriyoruz. Jaipur diğer Hindistan şehirleri içinde en sevdiğim oluyor. Pembe duvarların ardında gözüken bina Raca'nın soyundan gelenlerin bugün yaşadığı bina. Resmi olarak unvanlarını kullanmaları yasaklanmış ama kalk yine de ağız alışkanlığı ile Raca'nın soyundan gelenleri aynı unvanlarla çağırmaya devam ediyormuş. Ülkenin eski ileri gelenlerinin elinde sadece aile soylarını temsil eden bayrakları asabilme hakkı kalmış; tabii bunu da belli bir vergi ödeyerek yapabiliyorlarmış. Binanın üst katlarına Cloud Palace, alt katlarına ise Winter Palace deniyormuş. Alt katlar kışın daha sıcak olduğundan kullanılıyormuş. Rehberimiz sarayın avlusunda sergilenen sus tankının hikayesini anlatıyor. Gerçekten inanılmaz. Cam bir platformun ardında sergilenen gümüş su tankının boş hali 340 kiloymuş ve tam tamına 4091 litre su alıyormuş. Küpü 25 kişi ancak taşıyabiliyormuş. İnsan ister istemez üzülüyor. Raca, İngiltere'ye gideceği zaman küpü de içine su dolduracak yanında götürmüş. Su iki ay süren gidiş, iki ay süren dönüş ve iki ay süren kalış süresince Raca'nın su ihtiyacını karşılamış. Sarayın en güzel yeri bu avlunun dışındaki başka bir avlu. Burada dört kapı var ve her biri muson dönemini anlatıyor. Baharın geldiğini anlatan yeşillenmeye başlayan ağaç figürleriyle bir kapı, yağmur dönemini anlatan başka bir kapı var. Jaipur sanırım Delhi'ye gitmeden önce en beğendiğim şehir oluyor. Geriye bir tek fillerle gidilen Amber Sarayı kalıyor. Seyahatin sonu da yavaş yavaş geliyor. Hindistan'daki Aşk Tapınaklarına bir ziyaret yapmak için BURAYA tıklayın. Daha okunacak çoook Hindistan yazısı var bu blogda. Bir gün yolum Hindistan'a düşerse yazın bana kesinlikle rehberlik edecek. Hindistan'ı iyisiyle kötüsüyle objektif bakarak anlattın. Emeğine sağlık.. Biz de rehberi çok sevdik ve çok bilgili bulduk. Aynen dediğin gibi çocuklarının kendi kastlarının dışında birileriyle evlenmelerine izin verdiğini duyunca da saygımız arttı. Pembe Şehir diğerlerine göre daha güzel geldi bana. Birçok insan Varanasi'yi daha Hindistan buluyor 🙂 ama bana fazla geldi. Hindistan yazılarının sonuna yaklaştığım için de çok mutluyum. Çok anlatmışım gibi geliyor. Hatta galiba Hindistan'ı yazmaktan sıkıldım. Biraz Paris'ten bahsedesim var. O avlunun içinde dört kapı vardı; dördü de birbirinden güzeldi. Tarihi mekanların dışında Hindistan'da fazlaca kendi başımıza dolaşamadık. Jaipur'da caddenin üstündeki dükkanların arasında yürüdük, pazar yerlerinde dolaştık. Sanırım orada yaşamak için biraz refleks geliştirmek gerekiyor. Cezayir'e hiç gitmediğim için nasıl bir yer olduğunu tam anlamıyla bilmiyorum. Bir gün kısmet olursa yapacağım birkaç günlük seyahatte de orayı anlayabileceğimi zannetmiyorum. Hindistan'da sana tanıdık gelen şeyler olabilir Tuğba. Bana öyle geliyor. Hindistan'ı anlamaya açıksın. Ben şimdi yaptığımız seyahatten uzaklaşınca oradayken ne kadar şaşırdığımı anlayabiliyorum. Ne bekleyerek gitmiştim Hindistan'a? Onu da pek bilmiyorum. Seyrettiğim filmler hayal gücümü kısıtlamış olabilir. Başka bir Hindistan görmeyi bekledim galiba. Rengarenk baharatların önünden geçen güzel Hintli kadınlar, üstü açık geniş avlulu camiler, müslümanlığı başka türlü yaşayan müslümanlar, sokaklarda Sadhu'ymuş gibi rol kesen dilencilerin yerine gerçek Hindular falan.... Yanıma yoga matımı almıştım yoga yaparım diye; Selçuk iyi ki almışsın bunu diyip, otelin kapı aralığına sıkıştırdı böcek girmesin diye. Diğer oteller nefisti.


Sanki üzülecek başka bir şeyim kalmamış gibi hala kaçıp giden o sonbahara üzülüp duruyorum. Tüm gelip gitmelerime rağmen şimdiye dek karşıma çıkan en güzel sonbahardı ve ben kıymetini bilemedim. Ne zaman geleceğini bilemeyen bir hastalığa teslim ettim tüm seyahatimi, sarı sonbaharı. Şehir, rüya gibiydi. Daha önce hiç görmediğim naif bir örtü almıştı omuzlarına. Hafiften bir şarkı mırıldanıyordu. Daha uçakta anlamıştım halimde bir tuhaflık olduğunu. Midemde adını koyamadığım bir kasılma vardı. Uçaklarda hiçbir zaman rahat hissetmezdim. Midem her seferinde havada olduğunu bildiren bir sinyal yollardı ama bu seferki biraz daha kuvvetliydi. Bir şeylerin ters gittiğini anlarsınız da adını koyamazsınız ya, tam da öyle bir duyguydu. Kocam, "Çevirme!" diyor. Nasıl çevirmeyeceksin arkadaş? Türk parası kazanıyoruz sonuçta. Üç yüz lira kazanıp yerine yüz euro alıyoruz. Havaalanından şehrin içine metro ile gitmek neredeyse kırk lira. İki kişi seksen! Neyse, çok da umurumda değil bu sefer. Midemde hala kasılmalar var. Metro istasyonundan çıkıp da gökyüzünü, gökyüzüne değmeye çalışan koca kestane ağaçlarını gördün mü Paris'tesin demektir. İşte gökyüzü! Her seferinde bende bir şükür duygusu. İstanbul'da yaşadıklarına şükretmek yok ama! Buraya gelince bende bir şükretme, Tanrı'yla aramı iyi tutma hali var ki ben bile şaşıyorum kendime. Gülüyor. Bu şehre gelince benim yüzüm gülüyor. Benim yüzüm güldüğü için de onun yüzü gülüyor. Daha otele girmeden, "Eşyalarımızı bırakıp hemen çıkalım, olur mu?" diyorum. Şehir kaçmıyor biliyorum ama benim bu şehre doyacak kadar zamanım yok. Ben daha kokusuna alışamadan, kitapçılarında gönlümce dolaşamadan, kafelerinde sayfalar dolusu yazı yazamadan dönüş zamanı gelip çatıyor. Allah inandırsın, giderken gözlerim dolu dolu oluyor. Kalbimin bir parçasını sanki burada bırakıp gidiyorum. Öyle güzel bir sonbahar var ki dışarıda. Onca gelmişliğim var bu şehre hiç böyle bir sonbahar getirmedi önüme. Oteldi, bavuldu derken atıyoruz kendimizi dışarı. Montparnasse'daki koca tren garının hemen arkasındaki zincir otellerden birinde kalıyoruz. Papaz her zaman pilav yemiyor tabii. Beğendiğimiz küçük otellerin hiçbirinde yer yok. Olanlarda da fiyatlar dudak uçuklatacak cinsten. Ben bu şehrin iki kişi sığmayan otel odalarını bile seviyorum. Öyle seviyorum yani. St. Germain'e doğru yürüyoruz. Her zaman yemek yediğimiz bistroların önünden geçiyoruz. "Bu sefer başka bir yerde yiyelim." diyor Selçuk. Bizim oralarda buna kendi kendine gelin güvey olmak deniyor. "Parizyen gibi!" olmakmış. Annem olsa şimdi, "Ne alem kızsın, nerden çıkarıyorsun böyle adetleri?" der katıla katıla gülerdi. Yıllar önce çok severek aldığım önü delikli ayakkabılarıma, "Ayol bunlar Yugoslav ayakkabısı." dediği günden beri aramızda bir duvar var. Neyse gelişi güzel bir bistroya oturuyoruz. Bir şeyler ısmarlıyoruz. Daha ilk lokmayı ağzıma atacağım, çatalın koktuğunu fark ediyorum. Yemiyorum yemeği. Zaten canım da yemek falan çekmiyor. "Bir kafede oturur bir kahve içerim sonra." diyorum. Öyle güzel bir sonbahar var ki dışarıda inanamıyorum. Midem de inanamıyor herhalde, garip bir ses çıkarıyor. Birkaç saat sonra bacaklarım ağırlaşıyor. Tuhaf bir yorgunluk yapışıyor yakama. "Otele gidelim. Bugünlük bu kadar yeter." diyorum. Ömrümde gördüğüm en güzel Paris sonbaharını o eylülde elimden kaçırıyorum. Fotoğraftaki sarı yapraklar gibi avucumun içinden kayıp gidiyor ılık bahar, durduramıyorum. Bu etkinlik bize bir Paris seyahatine daha patlayacak herhalde 🙂 Bana her şey Paris'i hatırlatıyor. Ben de sizi tanıdığım için çooook sevindim. Nice etkinliklerde, fotoğraflarda ve edebiyatta buluşuruz elbet. Canım şahane anlatmışsın benim de aklıma oradaki zamanları düşürdün:) Özlenen bir şehir ve her daim özlenecek olan. Mim böyle fotoğraflı falan olunca ekleyiverdim seni de aslında ben de pek mim yapmayı sevmiyorum ama bu hoşuma gitti, senin de seveceğini düşündüm. iyi de yapmışım belli ki:) Benim için bu soğuk ama güneşli günde de bir paris gezisi hazırlamış oldun böylelikle. Teşekkür ederim. Paris'i farklı seviyorum ve şaka bir yana sahiden kendimi oraya ait hissediyorum. Paris'te yaşamanın kolay olduğunu da düşünmüyorum. 3-5 gün tatile gidip, keyfi yaparak elbette bir şehri tanıyamazsın. Ama geniş kaldırımları, içinde kaybolacağın parkları, güzel yemekleri, müzeleri, kafeleri fark etmek için de oralı olmak gerekmiyor. Bir dahaki Eylül'e kadar bekleyeceğiz artık. Yapacak bir şey yok.


Stephen King'in yazmanın püf noktalarını okurlarına anlattığı kitabını okuyunca tabii ki aydınlanmadım. Yazarın kendisinin de söylediği gibi öyle bir şey yok zaten. Yazma aşkı ile tutuşanların hevesle okudukları bu kitapların en güzel yanı çok ünlü yazarların da zor yollardan geçtiğini, çok çalışarak ve yılmayarak bu işin üstesinden geldiğini öğrenmemiz. Stephen King de şöyle diyor zaten: Başkaları için ya da çok ünlü olmak için yazmadım ben. Yazdım çünkü yazmayı çok seviyordum. Bakalım Stephen King "Yazma Sanatı" isimli kitabında ne anlatmış. Stephen King yazmanın "Telepati" olduğunu söyler. Yazar, çatı katındaki çalışma odasında eski masasının önünde oturur. Yazmak için masanın başındadır ama aslında orada değildir. Her seferinde yazmaya ilk başladığı bodrum katında bulur kendini. Burası, bir sürü parlak ışığın, net imgelerin olduğu bir yerdir. Anlattığı bodrum katını yıllar içinde gün be gün kendisi için inşa etmiştir. Buradan uzağı görebilmeyi başarabilmektedir. Şöyle der King yazar olmak isteyenlere: Kendi uzağı gören mekanınızı inşa edin. Bunu bir ağacın tepesinde veya Dünya Ticaret Merkezi'nin çatısında ya da Büyük Kanyon'un kenarında oluşturabilirsiniz. Robert McCammon bir romanında şöyle demiştir: Bu sizin kendi küçük kırmızı vagonunuz. Ah ne güzel bir soru değil mi? Keşke tüm sorularımız King'in vereceği altın bir anahtarla çözülebilse! Şöyle diyor King: Yeteneklerinizi en iyi şekilde ortaya koyarak yazmanız için kendi alet kutunuzu oluşturmanızı ve sonra da onu hep yanınızda taşıyabilmek için gerekli kasları geliştirmenizi öneriyorum. Alet kutusu imgesini gözünüzün önüne getirin şimdi. Nelerden bahsediyor yazar? İşin püf noktası burada aslında. Elbette yazar da emek vermeden hiçbir şeyin elde edilemeyeceğinin farkında ve bunu okurlarına söylüyor. "Yazarken doğru kelimelerini kullanın." diyor. Kibar olmak adına konuşma dilinde kullanılmayan kelimeleri yazınızın içine sokmayın. Fiiller, pasif görevler üstlenmesinler cümlelerinizde. Aktif olsunlar. Böylece "bağra basılacak" cümleler kurarsınız. Zarflardan durabildiğiniz kadar uzak durun. Zarfları kullanarak kuvvetlendireceğinizi düşündüğünüz cümleleri daha önce kurduğunuz paragraflarda güçlendirin. Şöyle diyor King: "Kötü yazıların çoğunun kökeninde korku yattığına ikna olmuş durumdayım. Kendisi için yazan insanların yazdığı yazılarda korkunun daha az olduğunu görüyorum. O yüzden bırakın korkularınızı ve yazın! Bir yazar olmak istiyorsanız, her şeyden önce yapmanız gereken iki şey var: çok okuyun ve çok yazın. Bildiğim bu iki şeyden kaçınmanın, kestirmeden gitmenin imkanı yok. Günlük bir hedefe kilitlenin. Ben sizlere günlük 1000 kelime yazmanızı öneririm. Haftada bir gün tatil yapma hakkı da veriyorum sizlere. Ama günde bin kelimeyi yazmadan yarattığınız yazı masasından kalkmayın sakın! Kusura bakmayın. İş, ev, oğlumun dersleri falan derken kitabın adını yazmayı unuttum. Size mail atayım diye profilinize geldim ama mail adresinizi bulamadım. Neyse içinde alıştırmalar olan kitabın adı: Sanatçının Yolu. Julia Cameron. Her gün yazı yazmakla ilgili güzel şeyler var içinde. Umarım işinize yarar. Aslında bu tarz kitaplar var. Ben Yeşim Cimcoz'un yazı evine gidiyorum. Orada her seviyeden yazı için atölyeler var. Bu tarz alıştırmaların olduğu bir kitabı da var Yeşim Hanım'ın. İsmi de ''Yazarak Hafifleyin.'' Nerede oturduğunuzu bilmiyorum ama Yeşim Hanım bir de internet üzerinden katılabileceğimiz bir sanal yazı atölyesi oluşturuyor. Kendi sitesinde bunun bilgileri var. Aslında bu tarz kitaplar var. Ben Yeşim Cimcoz'un yazı evine gidiyorum. Orada her seviyeden yazı için atölyeler var. Bu tarz alıştırmaların olduğu bir kitabı da var Yeşim Hanım'ın. İsmi de ''Yazarak Hafifleyin.'' Nerede oturduğunuzu bilmiyorum ama Yeşim Hanım bir de internet üzerinden katılabileceğimiz bir sanal yazı atölyesi oluşturuyor. Kendi sitesinde bunun bilgileri var.


Hindistan gezisi zihnimde silikleşmeye başladı bile. Günleri karıştırmaya, bazı günleri de birbirinin ardına eklemeye başladım. Zihnimi ne zaman buradan çıktıktan sonra biz nereye gittik diye zorlasam kendimi otobüste oturmuş, camdan bakarken buluyorum. Amber Kalesi Hindistan'da yola düşmek için yeni hedefimiz. Otobüsümüzün direksiyonu döndükçe Hindistan manzaraları da penceremin önünden kayıp gidiyor. Bir şey ile ilgili kesin konuşmamayı çoktan öğrendiysem de bir daha Hindistan'a yolum düşmez gibi geliyor. Öyle hissediyorum. Hindistan'da Hindular'ın yanında Müslümanlar da olduğunu biliyoruz. Biz, an itibariyle Kurban Bayramı'nı yaşıyoruz Hindistan'da. "İneğe girelim hep beraber!" esprileri dönüyor otobüsün içinden. Rehberimiz açıklıyor: İnek öldürmenin cezası yedi yıl. Kimsenin yedi yıl yatmaya niyeti yok. "Yedi kişi birer yıl yatsak olmaz mı?"diyorlar. Rehber, "Olmaz." diyor. Yolda hızla giden arabalar karşılarına inek çıkınca duruyorlar da insan çıkınca durmuyorlar. Belli ki insan öldürmenin cezası hafif. Bilemem tabii, işin bu kısmı şaka. Sabah erken saatte Amber Kalesi'ne çıkacağız. Amber Kalesi'ne çıkmanın en turistik şekli file binmek. Fil sürücüleri genellikle müslümanmış. Bu sebeple rehberimiz bayram olduğundan fil sürücülerinin olmayabileceğini ve bu durumda jiplerle yukarı çıkacağımızı söylüyor. Ekipteki büyük çoğunluk üzülüyor. Fillere daha önce iki kez binmişliğim var ve kendimi bu konuda çok da iyi hissetmiyorum. Açıkçası ne hissetmem gerektiğini bilmiyorum. Fillerin bizi taşıyarak yorulduklarını düşünmüyorum. Diğer yandan nasıl eğitildiklerini düşününce de bunun hayvan haklarına aykırı olduğunu biliyorum. Nihayetinde sabah Amber Kalesi 'ne fillerle çıkacağımız belli oluyor. Herkes seviniyor. Fillere binmek için ayrılmış sıraya geçiyoruz. Önümüzde uzun bir sıra var. Bir an yanımızdan ayrılmayan seyyar satıcıların da bizimle birlikte fillere bineceğinden endişeleniyorum. İkişer kişi bindiğimiz fillerin üstünde kıvrıla kıvrıla Amber Kalesi'ne çıkıyoruz. Kalenin etrafı Çin Seddi'ni anımsatan surlarla çevrili. 16. yy'da yapılmış olan bu yapının önündeki gölün adı da Maotha Gölü. Hani bir yerde belki işinize yarar diye buraya not ediyorum. Kızıl kumtaşı bu yapıda da kullanılmış. Aşağıda da ekibin kızları var. Bu kızlarla her yere giderim ben. Birkaç yolculuktur birbirimize iyi yol arkadaşları olduğumuzu ispat ettik. Hindistan'daki Aşk Tapınaklarına bir ziyaret yapmak için BURAYA tıklayın. Daha okunacak çoook Hindistan yazısı var bu blogda.


Bugün geçmişte kalmış ve zamansızlıktan yazılamamış bir günü kenarından aralamak istedim. Peşinden hızlı bir Hindistan turu yapmamış olsaydık eminim birkaç gün geçirdiğimiz Paris gezimizi buraya yazmış olurdum. Gitmemizin neredeyse iki senedir peşinden koştuğumuz bir sebebi vardı: Charles Aznavour Konseri. Paris'e gitmek için sebebe ihtiyaç mı var? Elbette var. Ne zaman ağzımdan Paris lafı dökülse Selçuk başına geleceklerden korkmaya başlıyor; zira Paris demek alınacak uçak biletleri ve otel masrafı demek. Hal böyle olunca Selçuk'un her sene gitmek zorunda olduğu fuarları canı gönülden destekliyorum. 2016 yılında gideceğimiz Küba seyahati Paris fuarı ile çakıştığı için derin üzüntü içindeyim mesela. Selçuk bunu duyunca şok geçirdi. Charles Aznavour'un Cenevre'de konseri vardı. Açıkçası Cenevre'ye daha önce gitmiştik. Bir daha gitmek aklımın ucundan bile geçmezdi. Küçük bir kentti, çok pahalıydı ve bu şehrin dışında gidilecek bir sürü şehir vardı. Selçuk'un "ne yapsak acaba bakışı"na dayanamadım. Uzun zamandır, "Charles Aznavour ölmeden bir kez dinleme fırsatım olsa!" diyip duruyordu. Eh, adamcağızın 90 yaşında olduğunu gözden kaçırmamak gerek. Cenevre'ye iki uçak bileti aldık, otel rezervasyonumuzu yaptık. Konser biletlerinin parasını da bir güzel kredi kartından geçirdikten sonra gidiş tarihimizi beklemekten başka yapacak bir şey kalmadı. Bu esnada Selçuk devamlı, "Adamcağıza bir şey olmaz inşallah konsere kadar!" diye başımın etini yedi. "Söyleye söyleye öldüreceksin adamı yahu!" dedim ben de en nihayet. Sonunda gideceğimiz gün geldi çattı. Oğlanı, yapılacak ödevlerini, çalıştırılacak derslerini falan bir kenara bıraktık. "Babanın hayalini gerçekleştirmeye Cenevre'ye gidiyoruz biz," diye son cümlemizi kurduktan sonra uçağa atlayıp yola çıktık. Cenevre bildiğimiz Cenevre'ydi. Göl kıyısındaki binaların hemen hepsinin üstünde devasa reklam panoları vardı. Saat markaları birbirleriyle yarış halindeydi. Selçuk, vitrinlere yanaşıp kendine saatler beğendi, İstanbul'da bu saatlerin daha ucuz olduğunu söyledi. Gölün ortasındaki dev fıskiye olduğu yerde duruyor ve ara ara gökyüzüne tırmanmaya çalışıyordu. Eski Şehrin en sevdiğimiz meydanı, Bourg-de-Four- Square'a çıktık. Oradaki kafelerden birine oturduk, serin havada kahvelerimizi yudumladık. Avrupa'nın en sevdiğim yanı bu geniş meydanları... Hayat, hava koşulları nasıl olursa olsun akmaya devam ediyor. İnsanlar arkadaşlarıyla buluşmak için kafelere geliyorlar. Bir kahve içmek için birileriyle buluşmaya da gerek yok üstelik. Dilediğiniz bir masaya oturabilir, geçmiş zamanları hatırlatan soluk sokak lambalarının ışığında kitabınızı da okuyabilirsiniz. Gün geçip de beklenen geceye varınca konserin olacağı salonun önüne gittik. Almamıştık vallahi. Televizyonda duyup da anlayacak kadar Fransızca bilmediğimiz gibi televizyonu da hiç açmamıştık zaten. Evet, internete de girmemiştik. İstanbul'da her gün internete girdiğimiz zaman yeterdi de artardı bizim için. İnternetsiz hayatın tadına birkaç gün bakmak süper olur gibi gelmişti. Korkularımızla Charles Aznavour'u öldürmedik ama hastanelik ettik galiba. Biletlerin parasının iadesiyle uğraşma işi tabii ki bana düştü. Paramızı geri alana kadar canım çıktı. Aynen böyle! Güya sigorta da yaptırmıştım ama hiçbir işe yaramadı yaptırdığım sigorta. Yoğun mailleşmenin ardından paramızı zor bela iade ettiler. Uçak ve otel parası sırf konser için gidilmiş bir seyahatin tatlı kazığı olarak yanımıza kar kaldı. Bu seyahatin en güzel yanı Cenevre'den Bern'e gidip sevgili Server ile tanışmam oldu. Bern de Server de şahaneydi. Üstelik bir de tren yolculuğu yaptık. Aceleyle bilet almaya çalışırken bir yanlışlık yaptım. Charles Aznavour'un Paris'teki konserinin bir gecesine bilet alacakken yanlışlıkla iki gecesine birden bilet aldım. Evet, yaptım. Kredi kartımdan çekilen para bunu kanıtlıyor zaten. Sigorta da yaptırmıştım. Hatamın üzerine organizatör firmaya mail attım, yanlış bilet almışım birini iptal edin dedim. Etmediler. Sigortam da var dedim. Bize ne dediler. Sigorta ölmediğiniz takdirde işe yaramıyor, onu baştan söyleyeyim. Yaptırmayın yani! Bu uzun girişin hepsi Paris'te gittiğimiz Charles Aznavour konserini anlatmak içindi. Abartmadan söylüyorum, iki kez bilet parası ödememin bununla ilgisi yok: Nefis bir konserdi. Paris'te gittiğim ilk konserdi ve benim için anlamı büyüktü. Tahmin ettiğim gibi konser tam zamanında başlamadı. Salon tam olarak dolduktan sonra Aznavour sahneye geldi ve konuşmadan şarkı söylemeye başladı. Herkes çok şık giyinmişti. Salonun büyük bir kısmının yaş ortalaması yüksekti ama orta yaşta da çok dinleyici vardı. Salondan çıt çıkmıyordu. Birisi en ufacık bir gürültü çıkarttığında yanındaki hemen "Şişt!" diyerek uyarıyordu. Öyle telefonumu çıkarayım, Aznavour'un yüzüne flash patlatayım falan gibi bir şey de imkan dahilinde görünmüyordu. Burası benim gerçekten şaşırdığım kısımdı. Adam doksan yaşında ve konserine gelmişsin. İnsan bir fotoğraf çekmek ve geceyi ölümsüzleştirmek ister değil mi? Cep telefonunu çıkarıp fotoğraf çekmek isteyenler esefle kınandı, ikaz edildi ve konseri bozacak hiçbir şeye izleyici izin vermedi. Ben böyle bir konsere hayatımda tanıklık etmedim. Birkaç poz fotoğraf çekemedim diye yandım. Neyse ki konserin sonunda herkes ayakta sanatçıyı alkışlarken fotoğraf çekme fırsatı çıktı. O zamana kadar da ben, "Anı yaşa Özlemcim ne fotoğrafı?" kıvamına geldiğim için bir iki fotoğraf çektikten sonra kendimi Selçuk'un yüzünden yayılan mutluluğun seyrine bıraktım. İki gece sonra tekrar konsere gittik. Başka bir gece için fazladan biletimiz olsaydı yine giderdik. Yani biz kötülük yapmaya devam edeceğiz. Charles Aznavour, harika! Demek o kadar üzülmüşsünüz ki izlemek 2 kere kısmet olmuş. Ben bile düşününce inanamıyorum bir konserin peşinde koşarken başımıza gelenlere. Ama çok güzeldi. Her sıkıntıya değdi. Hele Paris kısmı. Acele etmesek de Paris'te Charles Aznavour'u seyretmek nasip olacakmış demek ki!


Bilinenin dışında bir de gizli kalmış bir Paris vardır. Gönlünüzü Paris'e vermişseniz eğer, şehir de size başkalarına sunduklarından farklı şeyler sunar. Bildik sokaklarından ara sokaklarına daldıkça, sırra kadem basmış nice hikayeler birer birer yolunuza çıkmaya başlar. Paris'i farklı kılan da budur bence; şehre yapılan her yeni seyahatte anahtarını sizin çevirdiğiniz kilitli bir kutudan dağılan sürprizler sizi mutlu etmek için köşe başlarını tutmuşlardır bile. Yaşını almış hoş bir Fransız kadından öğrenmiştim yıllar önce kruvasanımı kahveme batırmayı. gibidir sanki. Fareli Köyün Kavalcısı, parkın girişinde, yeşilliklerin arasında elinde kavalıyla sizi bekler. Şehrin gürültüsünü elinizin tersiyle bir kenara iterseniz, kavalın havada asılı kalmış nameleri kulağınıza fısıltı halinde ulaşır. Lüksemburg Bahçeleri, içinde Lüksemburg Sarayı'nın bulunduğu Fransız Senatosu'nun bahçesidir. Üstünde umarsızca taşıdığı bu politik anlamın ötesinde burası, Victor Hugo'nun unutulmaz eseri Sefiller'de Colette ve sevgilisinin ilk kez buluştuğu yerdir. Aşkın tınısının en çok yakıştığı şehirdir Paris! Işığın ve aşkın şehri olduğu bir klişeden öte, yadsınamaz bir gerçektir. Madem ki aşkla şehri birleştirdik, şimdi Lüksemburg Sarayı'nın doğusunda bulunan Medici Çeşmesi'ne doğru ilerleyelim. Yüksek ağaçların etrafını çevrelediği çeşme, insanı derin bir sessizliğe davet eder. Dökme demirden, ağır yeşil sandalyelerinin üstünde, insan huzurdan başka bir duyguyu Paris'in bu gizli köşesine yakıştıramaz sanki. Unutmadan ekleyeyim: Bahçenin içinde gizlenen Medici Çeşmesi de başka bir sırrı sırtında taşımaktadır. Çeşmenin arkasına bakarsanız, orada daha küçük başka bir sırla karşılaşırsınız: Leda Çeşmesi. Paris güzel hikayelerin yaşadığı bir şehirdir. Binaların üzerine yapıştırılmış tabelalarda nice kitabını okuduğunuz bir yazarın ismine denk gelirsiniz. Köşeyi döndüğünüzde karşınıza çıkan sokak, en sevdiğiniz şarkıcının adını almıştır. Benim gibi siz de, Paris'in herkesçe bilinen rotalarından birini izleyerek Montmartre Tepesi'ne doğru atabilirsiniz adımlarınızı. Paris'e her gittiğimde kendimi fark etmeden bulduğum yerdir Montmartre. Şu meşhur kara kabare kedisi, Jean- Pierre Jeunet'nin yönettiği Amelie filminin kahramanı Amelie Poulain'le paylaşır bu mahalleyi. Eğer yukarı doğru tırmanan kalabalığın sizi taşımasına izin verirseniz, kendinizi heybetli Sacre Coeur Katedrali'nin önünde bulursunuz. Şehre yolu düşen her turist gibi buraya kadar gelmişken, merdivenlerin başında durup, soluk bulutlara gri çehresiyle yanaşan Paris'e, uzun uzun bakın. Katedralin önünden çok, arkasında yaşanan hayatı severim ben. Coşkun bir kalabalık yaşar katedralin arkasında; gezgin adımlar, gördükleri her şeyi yüreklerine ve akıllarına kazımakla meşguldürler. Siz bu sefer Paris'te başka bir sebeple bulunuyorsunuz ama; vakit kaybetmeden tepeden aşağı doğru yürümeye başlayın o zaman. Elinizdeki haritada Rue Norvins'e bir işaret koyarsanız eğer, aşağı doğru yürürken Place Marcel Ayme çıkacak karşınıza. Sizi burada bekleyen Paris sürprizi için gözünüzü açık tutun. St. Germain-des-Pres: Oscar Wilde bir zamanlar burada yaşamış! Paris'te en sevdiğim bölgelerden birine geldik: St. Germain-des-Pres. İrlandalı yazar Oscar Wilde'ın hayatının son birkaç yılını geçirdiği Hotel d'Alsace, şimdilerde L'Hotel adını almış. Wilde'ın ölmeden önce söylediği, ''Ya duvar kağıdı gider, ya ben!'' sözü yazarın son sözü olarak akıllara kazınmış. Otelin dışındaki bir tabelada, Oscar Wilde'ın burada yaşadığı ve öldüğü yazıyor. Gözümüze zorlukla çarpan ikinci tabeladan da Arjantinli yazar ve şair Jorge Luis Borges'inde bu otelde bir müddet konakladığını öğreniyoruz. Şimdilerde tahmin ediyorum, Oscar Wilde gibi hiç beğenmediği duvar kağıtları da gitmiş çünkü bu küçük otelde konaklamanın bedeli 200 Euro'dan başlıyor. Paris, tüm tarihine sahip çıkan bir kent ve bunu ziyaretçilerine nasıl sunacağını iyi biliyor. Parislilerin ve ünü kulaklarına dek ulaşmış gezginlerin uğrak yeri l'Entrocote. Kapının önünde uzanan kuyruğun en arkasında beklediğim dün gibi gözümün önünde. Neyse ki, saatin 19.00'u göstermesiyle kapılar açılmış ve beş dakika gibi kısa bir sürede masalarımızdaki yerimizi almıştık. Rezervasyon kabul edilmediğinden kapıda beklemekten başka çare yok. Adından anlaşıldığı üzere et yiyeceğimizi biliyoruz da, ne hesaptan zerre haberimiz var, ne de restoranın işleyişinden. Küçük bir tabak içinde salata servis ediliyor önce. Ne içeceğimiz ve etimizi nasıl alacağımız. Et ile ilgili kararınız yalnızca etin nasıl pişeceği ile ilgili. Hatırı sayılır paralar teklif edilmesine rağmen etin sosunun sırrını söylemeyen aile, belli ki yaptıkları işten de kazandıkları paradan da çok memnun. Marais, Parislilerin kendilerine sakladığı bir sırdır işin aslı. Okuduktan sonra başucunuzdan ayıramadığınız bir kitap gibidir bu semt: Tanışmak için geç kalmış olmanın üzüntüsü bir yanınızda buruk bir tat bırakırken, ilk tanışmanın heyecanı da kalbinizde hoş bir ritim tutturur. Küçük mağazalar yan yana sıralanmıştır. Adını daha önceden duymadığınız butikler bir sonraki sezonun öncüsü olmaya hazır, yeni sezonun trendlerini çoktan duyurmaya başlamışlardır bile. Vintage kıyafetler mi dediniz? O zaman Paris'te doğru yerde geziniyorsunuz. Tüm gün Marais'yi keşfetmek için yeter mi bilmem; kendinizi Marais'nin hızlı atan temposuna teslim edin. Paris'teki çoğu kaldırımlara inat dar kaldırımlardan yürürken semtin dokusunu oluşturan sanat galerilerine bakmadan, Fransız halkının günümüze kadar uzanan tarihini anlatan Carnavalet Müzesi'ne uğramadan ve yer bulabildiğiniz bir kafede oturup kahve içmeden sakın dönmeyin. Gizli kalmış bir Paris efsanesi: Angelina! Bu gidişimizde Paris'in bildik yüzünü bir kenara bıraktık. Farklı bir Paris'in peşindeyiz. Şehre ilk kez gelenler Eyfel Kulesi'nin önünde uzun kuyruklar oluşturuyorlar. Louvre Müzesi, cam piramidin önünden içeri girmek isteyen kalabalıkla yine hayret uyandırıyor. Müzenin uzun duvarı boyunca yürüyoruz. Rivoli Caddesi'ndeyiz. Paris'in en güzel sıcak çikolatasını içecek, tarihi 1903 yılından başlayan çay salonundan evimize ve dostlarımıza sıcak çikolata almadan dönmeyeceğiz. Önce nefis bir kişle karnımı doyuruyorum ben, ardından dillere destan sıcak çikolata. Ömrümde içtiğim en güzel sıcak çikolata dudaklarımdan aşağı süzülüyor. İki kişi için bir demlik sıcak çikolata almanızı öneriyorum; zira büyük bir demlikle gelen sıcak çikolatayı tek başınıza bitirmeniz mümkün değil. Gerçek cevabı bilmesem de, bu şehrin adım attığım her sokakta beni şaşırtmasını seviyorum. 📌 Paris'i merak edenlere, bir de benim Paris'imi görmek isteyenlere BURADA bir Paris yazısı daha var. 📌 Bu yazıda kendi Paris masalımdan bahsetmişim. 📌 Hemingway'in izinden Paris'i merak edenler de buraya buyursun. Umarım bir gün gidersiniz ve benim sevdiğim gibi seversiniz Paris'i. Şimdiden keyifli bir gezi dilerim. Yine çok güzel bir Paris yazısı olmuş. Sıcak çikolatanın kokusunu buradan hissettim. Gamze bak söz konusu olan Paris olunca nasıl da yazıyorum. Şaka bir yana, özledim bu aralar Paris'i. Sanırım ben her İstanbul'dan sıkıldığımda Paris'i özlüyorum. Çok kalabalık geliyor bana İstanbul. Galiba ondan. Yazıyı beğenmene tabii ki çok sevindim 🙂 Öpüyorum çoook. Çok da güzel olur. Bütün kızlar toplansak ve Paris'a gitsek. Vallahi güzel olurdu seninle Paris'te olmak. Şimdi hava da buz gibidir, totomuz donar ama olsun. Işıl ışıl bir Paris görürüz herhalde. Hiç yılbaşı öncesinde görmedim Paris'i. Hotel de Ville'in önündeki buz pistinde paten kayarız, oradan Victor Hugo'nun evine geçeriz seninle. Sonra seni en sevdiğim semte götürüm. Sokaktaki kitapçılara bakar, Lüksemburg Bahçeleri'nin tam karşısındaki Le Rostand Cafe'ye gideriz. Sakindir öğle saatlerinde. Isıtıcıların altında bir yer bulur, böğürtlenli tart söyleriz, iki de kahve. sABAH SABAH NE İYİ GELDİ.. Teşekkürler Özlem. Medici çesmesine bayıldım, ilk fırsatta gitmem lazım.. Evet doğru, insan birileri ses versin istiyor.


Çok sevdiğim bir kadından ve belki de en sevdiğim kitapların birinden bahsedeceğim size. Patti Smith ve müthiş anı kitabı M Treni. Bu kitap benim başucu kitaplarımdan biri. Onun müzikleriyle büyümedim, ondan yaşça da küçüğüm. Aynı kültürün insanı değiliz, muhtemelen aynı değer yargılarına da sahip değiliz. Patti'nin yol kenarlarında konakladığı otellerin hiçbirinde kalmadım. O da benim yaşadığım coğrafyayı tanımıyor. Künefe hiç yememiştir hayatında, Zeki Müren'i bu halkın ne kadar çok sevdiğini anlayamaz, Heybeli de Heybeli'de yaşanacak bir mehtap da usunda en ufacık bir titreme yaratamaz. Yıllar önce Amerika'ya yerleşen bir arkadaşım var. Bir konuşmamızda Türkiye'ye her gelişinde bavuluna atıp Amerika'ya götürdüğü Hacı Şakir sabunlardan bahsetmişti. Sanırım ruhumuza dokunan, kalbimizde bir yeri sızlatan kitapları daha özel bir yere koyuyoruz. Nefes almadan okuduğumuz ya da okuduğumuz bir paragraftan sonra hayallere daldığımız kitaplar böyle kitaplar. M treni, herkesin seveceği bir kitap değil. Patti Smith de herkesin seveceği bir yazar değil zaten. Bir açılıp bir kapanan, kırılmaya hazır bir dünyası var. Onu kitapta anlattığı gibi her gün gittiği Cafe 'Ino'da hayal edebiliyorum. Neredeyse kitabın her sayfasında kahve içiyor, kokusu burnuma dek geliyor. Defteri önünde açık. Beyaz sayfaya bakıyor. Yazmak için bir yerlerden başlaması lazım. Bazen ne kolaydır bazen de ne zordur bu. Tıpkı bizim gibi. Hayatı düz bir çizgide ilerlemiyor. Bir hayalin peşine takılıp yola düşebiliyor. Sevdiği ve kaybettiği tüm aşklarını sahipleniyor. Ne büyük cesaret! Aynı sizin ve benim gibi amaçsızca yürüyüşlere çıkıyor. Ayakları onu nereye götürürse oraya gidiyor. Rüyalarında kayboluyor, tanımadığı bir kovboyla sohbet ediyor. Annesini anne olduktan çok sonra bile anlamaya çalışıyor. İyi yazarların, iyi edebiyatın esiri oluyor. Bir kitapta okuduğu hayali bir objenin, bir mekanın peşine düşüyor. Fotoğraf makinesini elinden hiç düşürmüyor. Aynı yazarı sevdiğinizi fark ediyorsunuz. "Aynı Murakami mi okumaktan keyif aldığımız?," diye soruyorsunuz kendinize. Zemberekkuşu'nun Güncesi'nde aynı sizin gibi onun da kuyunun dibinde saatlerce oturduğunu düşününce elinizde olmadan şaşırıyorsunuz. Dünyanın bir ucundaki bu gerçek kadınla daha önce hiç gitmediğiniz bir yerde buluştuğunuzu anlıyorsunuz; aynı dileğin içinde bir yerde. Kitabı hala bitirmedim. Ortalarındayım. Yavaş yavaş ilerliyorum. Patti'yi sevenler bir zamanlar yazdığım şöyle bir yazıya uğrayabilirler bence. Ne kadar güzel anlatmışsınız kitabı. Yazarı okumadım ama olumlu eleştirilerden etkilenerek Çoluk Çocuk kitabını okuma listeme eklemiştim. Belki bu kitabı da eklemeliyim. 'Ruhumuza dokunan, kalbimizde bir yeri sızlatan kitaplar' a dair son zamanlarda okuduğum en güzel yazı. Teşekkür ederim. Beğenmenize ne çok sevindim. Okurken internete girip Patti'nin kitapla ilgili anlattıklarını dinledim birkaç dakika. Şarkı sözü yazarken hep yazdığım kişinin ruhuna uysun diye çabalarım ama yazdığım kitaplar öyle değil dedi. Bunları sadece kendim için yazdım. Gözleri öyle güzel parlıyordu ki, öyle bir yaşlı olmak istediğime karar verdim. Aldığı tüm kararların arkasında durabilen, dürüst, vefalı, gerçek bir kadın. Çok ama çok sevdim kitabı. Patti'yi de ayrıca sevdim. İnsanın sarılıp, kucaklayası geliyor. Hepimizin düştüğü ikilemler, gidip gelmeler, yalnızlık, kayıplar, özlemler... Bayılarak okudum. New York kalabalığı içinde gezinen Patti'yi hayal ettim gözümde. Okyanus kenarında, düşüncelere dalmış. Patti zor bi' kadın, karışık, çok cesur ve bi' o kadar da kırılgan. Bu dünyaya ait olmayan, benimseyemeyen, sindiremeyen, sığamayan, sonuna dek arayanlardan. Bu kitabını okumama iki yıl var 🙂 Hele bi' Patti fırtınası hafiflesin, dinsin, elbet alır okurum. Çok severek okudum. Çoğu satırında kendimi buldum. Özellikle mezarlık mezarlık gezmeleri bana çok tanıdık geldi. Ben de bir gün mezarlık gezilerimi kitaplaştıracağım, ortaya deli bir şey çıkacak. Bir gün yine mezarlıktayım.... şeklinde olacak yazdıklarım. bıraktığım nadir kitaplardan nedense. Patti bu kadar çok sevince şaşırdım, tekrar başlayacağım galiba. Patti gibi çok sevdiğim iki kadın daha var. Abramoviç ve sontag. Geçen yılbaşı Lale Abla bana yılbaşı hediyesi bir kitap almıştı Tarçın Dükkanları diye. O zamandan bu zamana bu aralık ayında aldım kitabı elime. Polonyalı bir yazarın tek kitabı, öyküler var içinde. Patti'de kitabında bu yazardan bahsetmiş, çok şaşırdım. Birden karşıma çıkınca ne tuhaf şey diye düşündüm. Bunu neden anlattım sana? Şu sebepten. Bayağıdır Susan Sontag adı dönüp duruyor kafamda. Eylül ayında Paris'e gittiğimizde Montparnasse Mezarlığı'na gittim, sevdiğim kadınları ziyaret etmeye: Simone de Beauvoir, Margueritte Duras, İsabel Duncan ve Susan Sontag. Tek başımaydım. yağmur yağıyordu. Nefis bir gündü. Susan Sontag'ı mezarı arkada, sessiz bir yerdeydi. Ağaçların altında, siyah mermerlerle kaplı. Hiç okumadım bugüne kadar ve nereden başlayacağımı da bilemedim. Ben de Feridun Hoca'ma mesaj attım. Mesajlara dönecek ve cevap yazacak kadar incedir kendisi. Hocam, dedim. Ben Susan Sontag okumak istiyorum ama nereden başlayacağımı bilmiyorum. Acil yardım gerekli. Sağolsun, hemen yolladı listeyi. Daha iki gün önce verdim siparişi. Bugün elime ulaşacak kitap. Ama sen de üstüne böyle yazınca inanamadım. Sevgiler yolluyorum sana ve çok öpüyorum.


İnstagram hesabımdaki izleyici sayısına bakıp ne kadar ezik olduğumu daha iyi anladım. Bir türlü kitleleri etkisi altına alan, bir "günaydın"larıyla cevap olarak binlerce günaydın alan, parmaklarına geçirdikleri yüzük moda olan o insanlardan olamıyorum işte. Bu halimle evdekileri etkilemekten bile çok uzağım. Ne zaman instagrama baksam tüm İstanbul'un aynı şeyleri yaptığını görüyorum. Mesela bundan bir ay önce gezi yazıları yazan tüm bloggerlar Berlin'e gitti. Yıllar önce gitmiştim Berlin'e. Bir daha da gidemedim. Herkesi bavulunu toplamış, Berlin kafelerinde gezer görünce, "Herhalde birileri bedava bilet dağıtıyor." dedim. Yine çalışırken dağıtılan beleş biletleri kaçırmış, Berlin'i bir kez daha görme şansından mahrum kalmıştım. Zaten o bedava biletleri de kimsenin bana vereceği yoktu. Bu kadar az izleyici sayısıyla bana kim bilet versin? İlgilenmem gereken bir oğlum vardı. Birkaç haftadır da bana çok işi düştüğü için yorgundum. Mesela geçen hafta sahip olduğu tüm montları okulda unuttuğu için okula gidip kayıp montların peşine düşmek zorunda kalmıştım. Söylene söylene gittim. Kayıp montlardan ikisini buldum ama çocuğu da doğduğuna bin pişman ettim. Gidince okul açıldığından beri çocuğa her gün giydirip de okula yolladığım eşofmanının yanlış olduğunu fark ettim. Herkesin üstünde düz siyah eşofmanlar vardı. Benimkinin eşofmanının yanlarında kocaman renkli şeritler. Meğer spor eşofmanıymış çocuğa her gün giydirdiğim. Üstünden iki gün ancak geçti ki Bilişim Öğretmeni ile görüşmek için tekrar okula gitmem gerekti. İyice çileden çıktım. Selçuk'a carladım. "Bir daha bir şey olursa sen gidersin," dedim. Tam her şeyden bıkmış, kendimden nefret etmek üzereydim ki oğlanın okulu bir hafta tatile girdi. "Ohh be!"dedim. Bir hafta boyunca sabahın kör saatinde kalkmak zorunda kalmayacaktım. Zaten sabah erkenden kalkmamın tek sorumlusu Kuzey'di. O, bu kadar erken gitmeseydi okula, ben de daha fazla uyuyabilecektim. İşime ve kendime ayıracak da daha fazla zamanım kalacaktı. Star Wars vizyona girdi. Girmez olsaydı arkadaş! Sosyal Medya dellendi. Evren, Star Wars'a vizyona girdiği gün gidenler ve gitmeyenler olarak ikiye ayrıldı. Gidenler gittiklerinden cümle alem şüphe duymasın diye Star Wars sinema afişlerinin önünde fotoğraflarını çektiler, paylaştılar. Kimileri de gittiklerini daha iyi anlayalım diye filmin sonunu yazdılar. Ben anne-bebek-çocuk kisvesi altında yapılan tüm etkinliklere katılamaz ve bunlarla mücadele etmeye çalışırken millet hem bu etkinliklere katılıyor, hem işlerinde başarılı oluyor, hem çocuklarına nefis doğum günü partileri hazırlıyor, hem tatillere çıkıyor, hem kitap okuyor, hem de mükemmel eş oluyorlardı. Saçlarının, makyajlarının yerinde olduğunu söylemeye gerek yok herhalde. Üstüne üstlük Louis Vuitton marka çantalarını koydukları tüm fotoğrafları binlerce beğeni alıyordu. İzleyicileri gün be gün beşerli-onarlı gruplar halinde artıyor, izleyici sayılarının yanına "k" harfleri gelip yerleşiyordu. Arada bir birkaç densiz izleyiciye de haddini bildirdin mi senden harikası olmuyordu. Nasıl da yorumlar yazılıyordu o had bildirmenin altına. Tüm avukatlar kendilerini belli ediyor profil sahibinin avukatlığını üstleniyor, ağızlarına geleni söylüyorlardı. Eee, kolay değil! İnsanın eline kaç kez kendini belli etme fırsatı geçer. Neden benim fotoğraflarımı kimse beğenmiyordu. Benim oğlan çok çirkindi herhalde. Bazen kedi mi alsam diye düşünmüyor değildim. Allah sizi inandırsın moralim çok bozuktu. Kocamla bir markalı çanta almıyorsun, istikbalimle oynuyorsun diye kavga bile ettim. Keşke demez olaydım. Arada sırada paylaştığım iki fotoğrafını da paylaşmamı yasakladı. İnstagram izleyici kavgasında tek başıma kaldım. Artık yapacak bir şeyim kalmadı. Bundan sonra ben de başkalarının çocuklarının fotoğraflarının altına elimden geldiği kadar yalakalık yapacağım, koydukları tüm çantaları kıskanıp, "Keşke benim de olsa!" yazacağım. Millete tanıtım yapsınlar diye beleş dağıtılıyor olabilir biletler. Olsun! Ben de daha fazla çalışıp, daha fazla kazanıp o uçak biletlerini alıp gideceğim neresi popülerse. Artık yapacak bir şeyim kalmadı. Bundan sonra ben de başkalarının çocuklarının fotoğraflarının altına elimden geldiği kadar yalakalık yapacağım, koydukları tüm çantaları kıskanıp, "Keşke benim de olsa!" yazacağım. Millete tanıtım yapsınlar diye beleş dağıtılıyor olabilir biletler. Olsun! Ben de daha fazla çalışıp, daha fazla kazanıp o uçak biletlerini alıp gideceğim neresi popülerse. İzleyici mi istiyorum? Olmadı çekiliş falan yapayım, iki oje vereyim diyorum izleyicilere. Bu toplum beni de sevsin, beni de kıskansın istiyorum. Merhaba, blog okumalarım sırasında rastladım size ve göz gezdirirken de bu keyifli yazıyı okumaya başladım. Benim için günceldi çünkü benzer sebeplerden fotoğraf çekmeyi sevmeme rağmen instagrama es koymuştum. Gülümseyerek okudum, sonunda baktım aşağı yukarı 2 yıl önce kaleme alınmış, iki yılda değişen bir şey yok dedim. Ama bu tür konularda ibrenin normale kaymasını bekleme şansımız yok galiba, bir yol bulup oradan kendi doğrularımızla gidiyoruz.. Kesinlikle haklısınız. Körler sağırlar, birbirini ağırlar durumu var hem IG'de hem de diğer mecralarda. Takibe takip nedir Allah aşkına? Burası benim mutlu olduğum, gerçek dünyada arasam da bulamayacağım ama burada benimle aynı ilgileri, aynı hayalleri olan insanlarla dertleştiğim bir mecra. İzlemek istediğim insanlar kitap okuyanlar, sinemadan hoşlananlar, gezi keyfini amatör ruhla üzerlerinde taşıyanlar ve kesinlikle ama kesinlikle samimi olanlar. Birini izliyorsam, izlemekten sahiden keyif aldığım/alacağım içindir. Yoksa beni takip eden birini sırf beni takip ediyor diye takip etmek bana göre değil. Her konuda olduğu gibi bu konuda da yanlış yere bakıyoruz/ yanlış hissediyoruz. Yozlaştık bence, nezaketimizi kaybettik. Yazmaktan keyif aldığım bu tek yerde bunu kaybetmemeye niyetliyim. Ama evet, keşke daha çok insan bu kadar emek verdiğim bir şeyi daha çok okusaydı. Bunu isterdim ama bunun yolu benim seçtiğim yol değil. Kendi doğruma sahip çıktığım için mutluyum. Dürüst olsak yeter; bir de kendimiz. Yorum için çok teşekkürler. Bu arada aramıza hoş geldiniz. Baba Zula'nın bir şarkısı vardır bilin mi? Babamız bizi sevmediiii, sevmediiii. Milletin ayarı bozulmuş, avantacılıkla bir yere varanı göremedim ben! Sosyal medyanın insanları bu hale getirmesi fena bir şey. Paylaşmak çok güzel, gezdiğin yerleri, yaşamındaki keyifli anları, huzur veren köşeleri.... Elbette insanın çocuğundan bahsetmesinden daha doğal bir şey de olamaz. Aynı yaşadığım ülke gibi ig'deki çoğu Türk kullanıcı. Yabancı profiller için bir yorum yapamayacağım. Her şeyi mi mükemmel yapar bu profiller onu merak ediyorum. Hayatlarının her aşaması ayrı bir muhteşemliğe açılıyor. Hiç yorulmuyor, hiç öff demiyor, bir kere bile çocuklarına seslerini yükseltmiyorlar. Öyle mi? Bana hiç sahici gelmiyor. Anneliğin üçüncü ayında kitaplar çıkarıyorlar annelik hakkında. Kızıyorum elbet. Hele keyifle seyrettiğim profillerin izleyici sayıları artınca nasıl da havalara girdiklerini görünce kusasım geliyor. Birileri birileri eziyor. Sana yorum yazan birini azarlamak bana okulda çocuklara uygulanan şiddetten pek de farklı gelmiyor. Elbette sitem var yazdıklarımda. İlk önce kendim için yazıyorum. Ama birileri de sevdiğimi söylediğim bir kitaba yorum yazsın istiyorum. İki oje için onlarca yorum yazan ve reklam yapan insanların olmasından üzüntü duyuyorum. Yeni yıla az kaldı. Belki, 'mevsim değişir, Akdeniz olur, gülümse' diyorum kendime. Özlemcim.. Yazın eğlenceli aslında. Ama sitemlide aynı zamanda. Hem önemli değil diyorsun, hem önemsiyorsun aslında takipçileri ve Yorumlarını. Elbette önemli yorumlar. Pozitif veya negatif. Eğer sosyal platformlarda çok yorum, beğeni almıyorsan bu senin kötü olduğun anlamına gelmiyor. Kendine inan yeter. Yorum yapılmıyor diye okunmuyorsun sanma. Hem ayrıca o senin kişisel bloğun. Önce kendin için yazıyorsun. Kendine notlar bunlar. Var mı ötesi? IG de keza öyle. Sonu k ile biten takipçim olsun ister miydim? Belki evet, ama o zaman kontrolümü kaybederdim, kim bana yaziyor bilemezdim. ve yazık olurdu buna. Az ve öz. Daha samimi, daha içten ve çok daha özel. Özlem, gülümseyerek okudum yazını. Bebeğini bekleyen bir anne adayı olarak bahsettiğin annelik furyası beni acayip telaşlandırdı, ne yapacağımı şaşırdım. Hem çalışıp, hem evi idare edip, hem çok yabancı olduğum bebek bakımı konusunda bu denli başarılı olamayacağımı biliyorum çünkü. Halihazırda ikisini bile zor hakediyorum. E ben de insanım. Ev-iş arası bile kendime bakmakta zorlanırken o kadar faaliyet arasında koşuşturup, bakımlı saçları ve özenli kıyafetleriyle boy gösteren arakadaşları tebrik ediyorum ama kulvarlarımız farklı sanırım. Çok mutlu oldum şimdi ben. Teşekkür ederim. Hamile olduğunu öğrenince boğazım düğümlendi vallahi. Keyifli bir hamilelik geçiriyor olduğunu varsayıyorum. 🙂 Umarım öyledir. Senin anneliğin, senin bebeğin. En güzeli, kendi yolunu kendinin bulması. Biliyorsun değil mi? Öyle güzel bir şey ki çocuk. Öyle de yorucu, seni senden alan, önceki ben nerede sorusunu sorduran. Her yaşanan zorluğa rağmen de bir gülümsemeyle tüm sıkıntılarını unutturan. Sık sık neden yazıyorum diye sorduğumu biliyorsun zaten, değil mi? Senin yorumun cevap oldu bana. Yazdıklarımda birilerinin duygusal anlamda bir şeyler bulması ne güzel. Yoksa gezmeye dair her soru bir kitapçıdan alacağının her kent rehberinde mevcut. Çocukla seyahate çıkarken alman gerekenleri de benim buradan yazmama gerek yok zaten 🙂 Asgari bir zekanın üstündeki herkes bunu anlıyor. Kuzey köpek alalım diye tutturuyor zaten. Biz de, ''Olmaz, biz köpeğe bakamayız.'' diyoruz. 2- gönderiyi blog ve instagram hesaplarınızdan #macerakitabımdaçekilişvar etiketiyle paylaşın. 3- Paylaşım linkinizi aşağıya "istiyorum" yorumuyla bırakın. Her birimizin çocuğu ayrı ayrı harika. Allah hepsini bağışlasın, gözetsin. Tamam da, bizim bu çocuklardan önce bir hayatımız yok muydu? Ya da bu çocuklar hayatımızdan çıkınca ne olacak? Samimiyetle ben bazen kendi çocuğumdan sıkılıyorum. Açıkça da söylüyorum bunu Kuzey'e. Seninle çok keyifli vakit geçirdim, ödevlerini de yaptık. Şimdi sen ya bir arkadaşınla oyna, ya kendin oyna. Benim kendi başıma kalma saatim geldi diyorum. ''Bana dokunmayın biraz!'' diye de ünlemli cümleler kuruyorum. Herkes de maşallah birer prens birer prenses var. Yazık çocuklar da öyle zannediyor kendilerini. Eğitim şart, diyeceğim olacak mı bilmiyorum. Ama itiraf ediyorum Sezer'cim ben de çocuğu için muhteşem kariyerlerini bırakan bu annelerden çok sıkıldım. İş hayatı çok şey kaybetti onlar yüzünden. Hepimiz birer ödüllü yabancı film olabiliriz, değil mi Sibel. Ben şu takip işinden çok insanların kendilerini düşürdükleri duruma kızıyorum. Devamlı bir kavga bir tartışma var zaten çok izleyicili profillerin altında. Anlamak mümkün değil. En iyisi birbirimizin yazdığı yazıları okuyup mutlu olmaya devam edelim. Ahahah çok güldüm yahu! 😀 Bazıları nasıl oluyor da başarıyor hiç bilemeyeceğiz sanırım ama Instagram konusunda naçizane birkaç tavsiye verebilirim sanırım. 😀 Devir Vscocam devri, mutlaka indirin ve fotoğrafları onda düzenleyin derim ve fotoğrafların altına #vsco #vscocam etiketini koyun. Etiket konusunda bazı daha büyük yanlışlar var gibi geldi bana. Misal kitap fotoğraflarında #kitap #book etiketi yok #kitaplar var. 😀 Bir de karışık etiketler yerine biraz daha basit ve İngilizce yazmak gerekli. #onceuponaday #gezmeler #doğa yerine #gezi #travel #nature #weekend #life vb. Tavsiyelerini dinleyeceğim. Amma velakin çok da umurumda değil takipçi sayısı. Takipçi sayısı çok olanları görüyoruz. Kaf dağına çıkıyorlar. Oraya erişene kadar her yol mubah; sonra bir tepeden bakma hali gelip oturuyor üstlerine. Niye yazı yazdıklarını, niye gezdiklerini falan unutuyorlar. Gittikleri yerde gezdikleri her yer sadece yapılması gerekenler listesini tamamlamak ve eksik kalmamak için. Vallahi benim umurumda değil. İg'nin git ediği yerlere değil, canımın istediği ve sürpriz misali karşıma çıkan yerlere gideceğim. Yurtdışında gezerken gittiğim kafede internet var mı diye stres olmayacağım. Tam tersine hayatın tadını çıkarmak için yaşıyorum ben. Kocamla sohbet edip, kaefnin penceresinden dışarı bakacağım. Bir vakit facebooktan uzaklaşmıştım. Benzer hisleri ig için de duymaya başladım. Ne saçma bir şey değil mi? Kendimi kandırmak için izleyici satın alacağım. İzleyicimin fazla olup olmaması umrumda bile değil. Beni sinir eden insanların kendilerini çok önemli zannetmesi. Muhteşem anne olma, muhteşem eş olma, muhteşem bir şey olma hali. Buyursunlar. Sıkıntı yok. Bir ara bir fotoğrafla ve kısa bir cümleyle kendini anlatma hali hoşuma gitmişti. Şimdi galiba yazma eylemine ve yuvaya geri döndüm. Yorum 2- az önce kahveli kitaplı instagram fotoğraflarına laf eden ben yorumu gönderdikten sonra instagram sayfanıza baktım da amaninn kahveli kitaplı paylaşımınız varmış sizin 😛 acaba diyorum o yorumumu o paylaşımın altına yazsam bir tartışma çıksa alsa yürüse sosyal medya çalkalansa şaka şaka.. inanın o türlü yorumlara gelemeyen biriyim kalbim dayanmaz.. İçimdekilerin söze dökülmüş hali 🙂 Geçen günkü "sosyal medya" yazısından sonra ben de Berlinci, fuarcı, çantacı kısacası "bir-şey-ci" olma çabasındaki insanları sildim. Sadece gerçekten kitap okuyanları ve yurt dışında çizim yapanları bıraktım, rahatladım. Bu günler de geçer diyorum. İg biter, snapchat başlar; lakin ben daha fazla koşturamayacağım. Dert etme biz senin blogda ve instagramda çekirdek takipçileriniz.


"Bir şehri delicesine sevmek!" olabilir aşağıdaki yazının özeti. Ne zaman Paris'a gitsem metrodan çıkar çıkmaz kafamı yukarı kaldırır gökyüzüne bakarım. Birbirine yapışık binalar, ferforje balkonlar, sokakları aydınlatan sarı-sıcak lambalar gözüme çarpar. Yan yana uzanan yüksek pencerelerin ardında ne hayatlar olduğunu düşünürüm. Yukarıda fotoğrafta evdekilerle paylaştığım hayalimi görüyorsunuz. Paris'te bir evim olacaksa böyle olsun isterim. Bir binanın en üst katında olsun, önünde ince uzun bir balkon. Salonun tavanı şöyle helalinden üç metre olsa ne olur sanki? Akşamları yemekten sonra balkona çıksam, serin hava evin her yanına dolsa ve yatmadan önce şehre iyi geceler dilesem. Hiç hesapta yokken karşımda bulduğum meydana şöyle bir soru yöneltsem: Sen de nereden çıktın şimdi? Peki, madem öyle istiyorsun bugün kitabımı burada okuyayım. Meydanda dinlendikten sonra kentin kalabalığına karışsam. Mesela St. Germain'e doğru yürüsem. Cafe de Flore'un önünden geçip Simone de Beauvoir ve Sartre'ın adının verildiği küçük meydana ulaşsam, metro istasyonun yanında müziklerini yapan sokak sanatçılarına cebimdeki bozuklukları bıraksam. Ne güzel olur değil mi? Bir şehre insan ara ara gelse de aynı bildik görüntüye tanıklık etmekten güzel bir şey yok. İnsanı bulunduğu yere ait hissettiren şarkıları da mutluluğu müziğin tınısında bulabilmeyi de seviyorum. Paris'i sokak şarkıcıları ile seviyorum. Ya ara sokaklarda gizlenmiş küçük müzelere ne demeli? Ben bu sokaktan geçmiştim demeyi seviyorum. Gustave Moreau'nun atölyesi Opera Bölgesi'nde. Kim bilir kaçıncı gidişimde gezebilme şansım oldu. Rastgele bir sokağa girdiğinde şaşırırsın. Karşına bir sürü eski anıyla çıkınlarını toplayıp gelmiş satıcılar çıkar. Rutin hayatın içinde antikayla uzaktan yakından ilgin olmasa da içinden kaldırım üstüne serilmiş eşyalardan bir tanesini seçip almak gelir. Geçerken camından içeri bakarsın. İnsanlar oturmuş yemeklerini yiyor olurlar. Her seferinde burada bir gün yemeye niyet etsen de, içeriden derin bir sessizlik yayılıyormuş hissine kapılırsın. Paris'e tekrar gelmek için bir sebep olarak saklarsın Le Procope'un önünden geçmeyi: Unutturma da bir dahaki sefere buraya bir akşam yemeğe gelelim. Marais'in sokaklarına dalınca bir rahatlama gelir insanın üstüne. Eskiye dair bir sürü ayrıntı gözünüze çarpar. Yıllardan beri her geldiğinizde karşılaştığınız kalpaklı yaşlı adam yine pastanenin köşesinde durmaktadır. Sizden gelecek bozuk paradadır gözü, fazlasını beklemez. Bir tatlı alırsınız, aldığınız tatlı kadar parayı da amcanın avcunun içine usulca bırakırsınız. Size bu şehre ait bir görüntünün tekrarını yaşatmanın karşılığında verdiğinizin hiçbir önemi yoktur aslında. Tuhaf ki birkaç günlüğüne gitsek de ben bu şehirde yağmurun yağabilme ihtimalini bile severim. De ki yağmura tutuldun! Ya sizi yağmurdan koruyacak bir kafenin kalabalık terasına sığınırsın, ya küçük bir müzeyi gezme şansına kavuşursun. Her ihtimalin, her sonucun ayrı bir güzelliği vardır. Bu şehri sevmenin türlü türlü yolu vardır. Köşe başlarında, merdiven başlarında, yol ayrımlarında çocukluğunuza rastlamak da bunlardan biri. Bir kez daha çok güzel anlatmışsın Özlem Paris'i. İnşallah hayalin gerçek olur ve bir gün Paris'te yaşarsın. Esra zaman zaman bu şehirde çok yoruluyorum. İstanbul değil beni yoran devamlı yozlaşan insanlarımız. Trafiğe çıkmak istemiyorum. Biliyorum ki kimsenin kimseye sabrı yok. Asansöre binmeyi bilmiyoruz, komşumuza selam vermiyoruz, ''Lütfen, teşekkür ederim'' demiyoruz. Bu şehre karşı yorgunluğumun arttığı zamanlarda sanırım Paris'a sığınıyorum. O yaşamın insanlarını tanıyor muyum, elbette hayır 🙂 Ama Paris'i düşünmek bile soluk aldırıyor bana.


İnsan çocuğundan daha fazla başka bir varlığı sevebilir mi? Zannetmiyorum. Anneliğinin ilk aylarında, -adaptasyon süresince-, devamlı yaşadıklarından ve bebeğinden bahseden anneleri anlıyorum. Farklı bir deneyim bu. Onlara söyleyecek bir lafım yok. Geçen zaman içinde sadece çocuğundan bahsedip, Onu nasıl özenle beslediğini, en organik kıyafeti giyebilsin diye saatlerce yaptığı araştırmayı, hangi sabunla çamaşırlarını yıkadığını, deneyimlerini sadece deneyim olsun diye değil de başka annelere de örnek olsun diye yazan annelereyse bildiğin kılım. Bir kere çok sıkıcılar, bunu bilmeleri gerek. Evet, sıkıcılar! Diyeceksiniz ki okuma! Okumuyorum ben de. Çocuğundan yaşamının bütünü değil de parçasıymış gibi bahseden, muhteşem bir anne olmanın ötesinde, sevabıyla günahıyla bir insan olduğunu hissettiren anneleri okuyorum. Eğlenceli oluyor onları okumak. Kendi geçtiğim yolları görüyorum. Güzel anılar, uykusuz geceler aklıma geliyor. Kıl olduğum anne tipi var ya, işte bu tiplerin belirgin özellikleri var. Bir kere hayatlarının her döneminde, her şeyi muhteşem yapıyorlar. Yaşama Sanatı, bunlardan soruluyor. Bekarken, bekar yaşamını en iyi bilen ve yaşayan tipler bunlar. Hayat vur patlasın, çal oynasın. "Arkadaşım, biraz azaltsan mı sigarayı desen", hayatın böyle zevklerle anlamı olduğunu anlatacaklardır sana. Sonra bir koca buluyor bu tipler. Bilin bakalım ne oluyor? Anında on parmağında on marifet bir ev kadınına dönüşüyorlar. Kocasından önce kalkıp nasıl da kahvaltı hazırladığını anlatan postlar dökülüyor kalemlerinden. Öpücükle uğurluyorlar biriciklerini. Ah, iyi bir aile için ne gerekli peki? Tabii ki bir çocuk; bir prens ya da prenses. Baby shower'ları falan atlıyorum, bakın. Sıkmayayım sizi daha fazla. İşte ondan sonra önceki hayatlarındaki bekar kadın tamamen ruhlarından siliniyor. Hemen bir fotoğrafçı çağrılıyor, bebeğin fotoğrafları çekiliyor. Hepsi de ne tatlı oluyor, değil mi? Yeni doğmuş bebeklere bayıldığımı itiraf ediyorum. Benim bu bebişlerden sıkılmam anneleri yüzünden! Ne müthiş bir anne olduklarından fikrinden sarhoş olduklarından olsa gerek, anneliklerini öyle çok övüyorlar ki ben de kusma hissi yaratıyorlar. Kendi uykusuz, saçımın başımın birbirine girmiş halini hatırlıyorum. Tişörtümün omuz kısmından burnuma bir kusmuk kokusu geliyor. Bir böyle anne olamadın diye çemkiriyorum kendime. Neyse, diyeceğim o ki çocuğundan yazılarında bahseden insanları izliyorum. Yazılarından keyif aldığın bir sürü bloggerın, anneliğini paylaştığı yazılarını keyifle okuyorum. Görmeden tanıdığım, büyüdüklerine tanıklık ettiğim çocuklar var burada. Bu annelerin yorulduklarını, nasıl da bir çay içimlik bile olsa zaman bulamadıklarını, hayatlarının farklı bir evresinde olduklarını anlattıkları yazılarını okuyorum. Bir gerçeklik yayılıyor yazdıklarından. Samimiyetleri, neşeli anlatımları hoşuma gidiyor. Diğerleri bana göre değil. Kendimi en ezik hissettiğim bloggerlar bu başlığın altında yazıyor. Kitap blogları, hahaha buraya kadar uzattım dilimi. Ama sen böyle seylere takarsan... ohooooo. sen o icten samimi yazilarini yaz.. etrafa cok bakma:) ben bugün mesela senin seyehat yazilarini okudum. Sonra Bern yazini.. ne güzel bir yaziymis. demek ki insanlar yasadiklarini samimi sekilde abartmadan ama güzel yazinca oluyor.. diktiret, o seni kahreden bloglari. onlarin okuyucularida farkli. Sen benim takip ettigim bir blogersin. severim yazilarini.. Bir blog var. Fransa'da bir dönem yaşayan, sonra ülkesine giden bir kızın yazdığı. Öyle güzel ki, onu anlatmak için başladım yazmaya. Samimiyet falan derken buraya geldik. Of ne desem bilemedim. Doğru tespitler. Tek başıma duşa girmek, hayallerime rüyalarıma karışıyordu Semi, o derece.:) Allahım, sadece duş yapana kadar ağlamasa diye dua ettiğim gün çok olmuştur. Sonuçta anneliği tartışmamıza gerek yok, değil mi? Amma velakin, dışarıdan ikna edici, inandırıcı geldiğini düşünüyor bu anneler sanırım söyledikleri ya da imaj olarak sunduklarının. Yok öyle bir şey! Bu posta bana ilham veren blogları yazmak için başlamıştım. Sonra şöyle böyle derken değişti, kustum yine. Neyse bir başka postta daha güzel şeylerden bahsedeceğim sanırım. "Daha hiç kusanını, sürece uyum sağlayamayanını, yaşadığı süreçten keyif almadığını yazanı görmedim." Bu tespite bayıldım :)Evet işin özü samimiyet aslında. Ben de samimi yazan bloggerları severim. Aynen katılıyorum Özlem:) Her satırında hemfikirim. Sahici anne bloglarını ben bir yazımda toplamıştım. Sadece onları takip ediyorum.


Bir Paris seyahatinin daha sonuna geldik. Güzel günler hemen geçiyor, değil mi? Bir haftalık tatilin sonunda, "Bu tatil bana yetmedi." diyen bir Özlem, "Bence tam tadındaydı, artık eve dönelim." diyen bir Kuzey, " Tamam, sıcak bir havada birkaç günlüğüne tekrar seni Paris'e götürürüm." diyen bir Selçuk vardı. Hava buz gibiydi, güneş arada sırada kendini gösterdi. Dönüp geriye baktığımda yapmayı hayal ettiklerimin bir çoğunu yapamadan geri döndüğümü fark edip, hayıflanıyorum. Zaman bana hiç yeterli gelmiyor zaten. Ne evimde, ne Paris'te! Metrodan çıkışımızda inanılmaz bir keşmekeşin içinde bulduk kendimizi. Tüm sokağı sokak satıcıları kaplamıştı. Kimi kavrulmuş kabuklu fıstık satıyordu, kimi taze meyve, kimi de uyuşturucu. Kalabalığın içinden sıyrılmakta zorluk çektik desem abartmış olmam. Paris'teki Afrikalı nüfusun tümü sanki burada yaşıyordu. Köşe başlarını tutmuş kılıksız adamlar, ellerinde sigaraları ve içkileriyle volta atan serseriler vardı. Yol boyunca yan yana sıralanmış bir sürü kuaföre denk geldik. Hepsinin içi tıklım tıklım doluydu. Saçlarını taratan mı ararsın, tek tek ördüren mi yoksa tırnaklarını boyatan mı? Paris'in hiçbir yerinde böyle iş yapan kuaförlere denk gelmedim. İlk gün eve ulaştıktan sonra bir daha bu istasyonu kullanmayıp, Montmartre'a çıkan dik merdivenleri kullanmayı tercih ettik. Açık konuşmak gerekirse, hiç tekin bir yer değil bu bölge. Dönerken bir kez daha merdivenlerden bavul taşımak istemediğimiz için bu metro istasyonunu ve dolayısıyla bu yolu kullandık. Metro istasyonuna giriş de tam anlamıyla bir düş kırıklığıydı benim için. Metrodan çıkışta otomatik göz ile devreye giren ve dışarı çıkışı sağlayan kapıların önünde duran bir adam kapının açık kalmasını sağlıyor ve dışarıdaki grubun içeri biletsiz girmesini sağlıyordu. Görevli kadın da oturup bunu çaresizlikle izliyordu. Dayanamayıp, "Bu normal mi?" diye sordum. "Değil ama ne yazık ki başa çıkamıyoruz." diye cevap verdi. Bu gördüklerim de Paris'in başka bir yüzüydü. Kendi adıma şöyle bir sınır çizdim. Benim için Paris'te konaklanacak son bölge Montmartre sınırının ötesi olmayacak bundan sonra. Ozlem hn bu gidisimde ev kiralayip kalinca sizin Parisi neden bu kadar cok sevdiginizi daha iyi anladim... marketten alisverisini yap gel pencereden disari bakarken elinde kahven ne guzel bir keyif ya.... Natali son gün yüzümü görmeliydin 🙂 Dönüyorum diye acayip sinirliydim. Selçuk'a salça olup durdum devamlı. Uçaktan inip de evimin kapısından içeri girene kadar yüzüm gülmedi. Saat 12.00 demli bir bardak çay koydum da kendime, ancak düzeldim. Paris' e bir kez gittim Özlem. Gittiğimizde tur rehberimiz bizi bu bölge için uyarmıştı ama abarttığını düşünerek dikkate almamıştım, demek doğruymuş. Bu arada seyahatini instagramdan takip ettim ve her anından keyif aldığını buradan hissettim inan. Umarım bir gün Paris'te uzun süre yaşama şansı elde edersin Özlemcim. Gamzecim, inşallah güzel dileğin gerçek olur bir gün. Daha uzun bir zaman aralığında, kendime ayırdığım bolca zamanımla dilediğim gibi bir yaşam kesitine sahip olurum bir gün, Paris'te. Hepimizin dilekleri gerçek olsun diyorum ve seni çok öpüyorum.


Geçen ay Paris'e gittiğimizde Dubai'de yaşayan arkadaşlarımızda tatillerinin üç gününü bize ayırdılar. Biz İstanbul'dan Paris'e uçarken, onlar da Norveç'ten kalkan bir uçağa atladılar. Çocuklarımız okuldan arkadaş. Beraber başladıkları okul hayatları, onları da bizi de başka yollara sürükleyince çocuklar başka okullarda başka ülkelerde devam etiler yaşamlarına. Buluşacağımız haberini alır almaz hemen masanın başına oturdum ve oğlanlar eğlensin diye bir oyun hazırladım. Pere Lachaise aklıma gelen ilk yerdi. Üç oğlan çocuğu olaydan keyif alsın diye de olaya biraz macera, biraz dedektiflik çokça da ekip ruhu kattım. Mezarlığın kapısının girişinde olaya kattığım şeyler yeterli gelmemiş olacak ki bitirdiklerinde ne kazanacaklarını sordular. "Sıcak çikolata ısmarlayacağım size Angelina'da," dedim, kesmedi oğlanları. Uzun pazarlıklar sonucu kişi başı 20 Euro'da anlaştık. Sonra da parayı unutturduk. Bizim evde yazı-çizi işlerini her ne kadar ben yapıyormuşum gibi görünse de bilmece yazmak, saçma tekerlemeler uydurmak, olaylara olağanüstü nitelikler eklemek gibi işler olunca devreye Selçuk girer. Bazen hayalgücü beni bile korkutuyor. Bir pazar günü tüm günümü çocukları nasıl eğlendireceğimi tasarlayarak geçirdim. Aklımda kalanları masaya yatırıp, mezarlığın ilgi çeken 13-14 mezarlık sakinini seçtim. Devasa mezarlık için bu sayının biraz fazla olduğunu biliyordum ama o kadar çok ünlü sakin vardı ki hangisini eleyeceğimi bilemedim. Bazı mezarlar için kendime torpil geçtiğimi de burada itiraf etmek istiyorum. Öncelikle mezarlığın haritasını indirdim. Üstünde gerekli oynamaları yaptım. Çocukların bulması gereken mezarları bölümlere ayırdım. Sonra seçtiğim her mezar için ipuçları içeren bir bilmece yazması için Selçuk'a başvurdum. Lütfen burada blog sahibini üzmeyelim. Bilmece için gereken tüm ipuçlarını çakma şairimize önceden teslim ettim. Seçtiğim ilk mezar Colette'in mezarıydı. Elbette çocuklar Colette'i tanımıyordu ama artık unutmaları mümkün değil. Nasıl cesur bir kadın olduğunu ve yazarlık serüvenini ballandıra ballandıra anlattım. Evlendikten sonra karısının yazma yeteneğinin olduğunu fark eden kocasının Colette'i yazması için nasıl zorladığını, bir müddet sonra Colette isyan bayrağını çekmesini ve yazmayacağını beyan etmesini... Ne yazık ki karısının yazdıklarından para kazanan kocası uzlaşmaya yanaşmaz ve Colette'i yazması gereken yazıları bitirene kadar bir olaya kilitler. Rossini, bilmecelerin ikincisiydi. Verdiğimiz ipuçları sayesinde çocuklar bu mezara kolaylıkla ulaştılar. Alfred de Musset'nin mezarı, Rossini'nin hemen yakınlarındaydı. Bir ellerinde harita, diğer ellerinde bilmece, kucaklarında çocukluklarıyla oğlanlar öyle tatlıydı ki. Her bir bilmecenin sonunda yeni bir hedef için koşturmaları ve mezarlığı bir oyun bahçesine çevirmeleri beni çok mutlu etti. -Yeşil kapı yazıyor bilmecede. -Hangi yeşil kapı acaba? İkisi de yeşil kapılı bu mezarların. -Ne yapmış bu adam? -Paris'teki apartmanları bir de geniş sokakları. Ağaoğlu gibi bir şey herhalde. -Şimdi nereye gidiyoruz? Abelard ve Heloise'in hikayesi çocuklar tarafından şaşkınlık içinde dinlendi. Ortaçağ'da yaşanmış bu büyük aşkı olduğu gibi anlattım. Abelard'ın bir filozof, Heloise'in ise onun öğrencisi olduğunu, birbirlerine aşık olduklarını ve gizlice evlendiklerini söyledim. Heloise'in amcasının bu evliliği duyunca yaptıklarını anlattım. Heloise bir manastıra kapatılmış, zavallı Abelard da hadım edilmiş dedim. Pek tabii, "Hadım edilmek" ne demek diye sordular. Ah o gözler. Yemin ederim içleri cız etti. Kötü amca çocukların tüm hışmını üstüne çekti. Üçlünün tanıdıkları ilk ünlü Chopin oldu. Bir ara büyüklere, "Yahu hep sonu ölümle biten hikayeler anlatıyorum çocuklara, normal mi bu?" diye sordum. Etraflarına şöyle bir baktıktan sonra devam etmem için gereken cevabı almış oldum. Chopin'in vücudunun Pere Lachaise Mezarlığı'nda, kalbinin ise ünlü bestecinin doğum yeri olan Varşova'da bir kilisede gömülü olduğunu söyledim. En kalabalık mezar Jim Morrison'un mezarıydı. En zor bulacakları mezarın bu mezar olacağını düşünüyordum ama yanılmışım. Hatta mezarı arayan birkaç kişiye de yol gösterdiler ve sonunda ön sırada durup fotoğraflarını çektirdiler. Yan yana duran bu iki mezar Moliere ve La Fontaine'e ait. -Kuzey, ne olmuş bu adama? -Vurmuşlar, dedi annem. Bak kurşun izlerine. -Pantolonun düğmeleri neden açık peki? -Bilmem. Anne, bu adamın düğmeleri neden açık? -Bilmem. Anne, bu adamın düğmeleri neden açık? -Ben ne bileyim. Babana sor! Daha bilmecelerimiz vardı aslında. Edith Piaf'a gidecek, Oscar Wilde'ı ziyaret edecektik. Ama mezarlık öyle büyük ki çocuklar yoruldu, karnımız acıktı. Yine de keyifli bir mezarlık gezmesi oldu. Paris'e gitmek için sebebin var işte, daha ne istiyorsun? Paris, gez gez bitmez zaten. ben her dönüşümüzde, "Ay şunu da yapamadım, burayı da göremedim." diye dönüyorum. Sen insana zorla sevdirirsin Paris'i:) mesela ben korkumdan Paris beni hic cekmiyor demeye korkuyorum.. Bir kere daha söylemiştin Paris beni hiç çekmiyor diye, ancak unuttum. Şimdi tekrar hatırlattın bak! Bu söylediğini unutturman için çok çalışman lazım. Ama yakışır sana Paris, neden sevmemekte inat ediyorsun. Otururuz bir kafeye, şarabımızı söyler, sigaramızı yakarız. Paris, sigara ve şarap sevenlerin mabedi. Bak bir git! Git, seveceksin. Çok keyifli oldu. Oğlanların yorumlarını duysan daha da eğlenirdin. Hepsini bitiremedik, kalanı bir sonraki sefere inşallah. Oscar Wilde hala aklımda. Şavkar Altınel ne güzel yazıyor yahu. Ben de birkaç sene evvel iki kitabını okumuştum. Bir tanesi Avusturalya'da geçiyordu sanki. Okurken çok keyif aldığımı hatırlıyorum. Hotel Glasgow nerde geçiyormuş, merak ettim şimdi. Ama mezarlık gezmek nefis. Favorim Montparnasse Mezarlığı. Tüm sevdiğim kadınlar orada uyuyor.


Seyahat deyince aklınıza ne geliyor? Sadece yaşanan birkaç günlük mutlu anlar mı, yoksa seyahatin ardından peşinizi bırakmayan özlem dolu dakikalar mı? Bir kere yola düştün mü hep gitmek, hep yolda olmak istiyorsun. Bunu hepimiz biliyoruz. Hemingway yıllar önce bize bu şehrin sırrını verdi. 1940'ların Paris'ini, restoranlarını, bistrolarını, yazı yazdığı küçük odaları anlattı. Aradan bu kadar uzun zaman geçmesine rağmen ne zaman bu kitabı elime alsam, Hemingway'in anlattığı sokaklarda geziniyor ve tanıdığım Paris'le karşılaşıyorum. Bu kitabın Paris özlemine iyi geldiği tecrübe edilmiştir ve senede bir kez okunması şiddetle tavsiye olunur. Bu müthiş kadının en çok hangi şarkısını seviyorum diye düşünüyorum ve karar vermekte çok zorluk çekiyorum. Sanki her bir şarkı şehrin bir parçasını taşıyor içinde. Özlemle yanan bünyeye pansuman yapmak için Fransız şarkılarından iyisi yok. 🌍 Artık güzide şehrimiz İstanbul'da da La Duree açıldı. Gitsek, renkli renkli makaronlardan birkaç tane alsak, yanına da köpüklü bir sütlü kahve ısmarlasak, olmaz mı? Neden olmasın? Maksat azıcık özlem gidermek, yeniden buluşana kadar Paris'ten ufak bir ısırık almak. 🌍 Paris'e her seyahat ettiğimde sayfalarca yazdığım günlüklerin var. Yağmurlu Paris'i yazmışım, güneşte kavrulduğum Paris'i anlatmışım, kitapçıların Paris'inden söz etmişim, yazmışım da yazmışım. Çok özlediğimde açıp günlüklerimi okuyorum. Maziye dönmek, aşka bulanmak bu olsa gerek. Çok iyi geliyor. 🌍 Elbette eski fotoğraflara bakmak. "Sen ne güzel bir şehirsin Paris böyle?" diye iç geçirmek. Her koşulda bu şehri seveceğine dair söz vermek. 🌍Çaresizliğin son aşamalarındaysanız eğer Google Abi'ye başvurmakta fayda var. Uzaktan da olsa şehrin sokaklarında gezinmeye ne dersiniz? St. Michel Çeşmesinin civarına bir göz atabilir, Notre Dame civarına geçip Shakespeare and Company kitabevinde çaylarını yudumlayan var mı diye bir göz atabilirsiniz. Hala ikna olmadıysanız dünyaya bir defa gelindiğini kendinize hatırlatın. Çok ama çok sevdiğim film, Paris'te Gece Yarısını okumak için renklendirdiğim linke, Yine çok sevdiğim bir yerden bahsettiğim Shakespeare and Co. kitapçısını okumak için de işaretlediğim yere tıklayınız. Pişman olmayacaksınız. Neden mi? Paris, her zaman iyi fikirdir de ondan. Ben edebi bir Paris'in peşindeyim diyorsanız; HEMİNGWAY'i ve onun Paris'ini okumak için ilgili yazıya alayım sizi. Senin Paris yazılarının etkisiyle herhalde hafta sonu film klübü için Paris Jötem'i seçtirdim. Aslında bir yönetmen seçip 3 ay üstüste onun 3 filmini izliyoruz ama yaz dönemine girdiğimizden ve klüp 2 ay tatil olacağından bir tane film seçelim keyifli dedik ben de arkadaşa bu filmi aldırdım. Üçüncü izleyişim olacak ama ne yapayım seviyorum... Aylin.. Zor bir haftaydı bu hafta. iyi ya da köttü bir şekilde bittiği için seviniyorum. Sanırım sırf bu sebepten kalbimi hafif tutmaya çalışıp çayla sohbetle şifa arıyorum kendime. Güzel bir Fransız filmi her daim iyi gelir bünyeye. Sevgiler. Ben neden bu yorumuna cevap yazmamışım ki? Her seferinde aynı dilekleri tekrar ediyorum kendime. Bloguma daha fazla vakit ayıracağım diyorum. Bu dilekleri kendime sıralarken de kalpten sıralıyorum inanki 😀 Sonra hayat baş köşeye kuruluyor ve diyor ki bana, "Öyle planladığın gibi yaşayamazsın bu hayatı, gelene şükredip devam edeceksin yoluna." Yani ben yetişemiyorum. Her şeyi yapmak isteyen ruhum havalanıp duruyor mütemadiyen. Ne güzeldi birlikte Paris. Bu da hayatın bize sürprizlerinden biri oldu bence.


Şu temkinli tiplerdeniz; karı-koca, ikimiz de. Çarşamba gecesi saat 21.00'de evden çıktık. Sanırım bir saat içinde Atatürk Havalimanındaydık. Tam da biletin üzerinde yazdığı gibi en az iki saat öncesinden alanda olmaya dikkat ederiz. Hatta Atatürk Havalimanını kullanacaksak üç saat önce. Dünyanın bir ucu gibi geliyor bu havaalanı bana. Buranın kalabalığı beni büyülüyor. Etrafta yürüyen, yerlerde yatan ve kafelerde yiyen-içen onca insanla ben de bir hikaye diyarı izlenimi bırakıyor. Alan de Botton gibi bana da bir hafta konaklama şansı versinler; çok isterim. Öte yandan burası çeşitli tehlikelerle dolu bir mayın tarlası. Bir kere trafik var. Buraya ulaşmak için normal ulaşım zamanına ekstradan bir saat daha eklemek şart. Ne olacağı belli olmaz. Yersiz bir trafiğin ortasında kalıp uçağı kaçırabilirsin. Bu sebepten ve hep B planlarıyla yaşayan bir kocam olduğundan çarşamba gecesi de erkenden yola düştük. Uçağımız perşembe sabahı saat 1.45'de idi. Hemen bavulu teslim edip CIP Salonu'na girdik. Atatürk Havalimanı'nın CIP Salonu dünyanın birçok alanındaki salonların içinde en güzeli. Hizmet sektöründe iyiyiz. Yaptığımız birçok şeye kulp takmama rağmen, yiğidi öldürsem de hakkını yiyemeyeceğim. Üstelik yememe de gerek yok çünkü bu salonda yiyecek çok şey var. Kahvaltıdan gözlemeye, köfteden pideye, çorbadan omlete, sandviçine dek her şey var. Meyveleri, içecekleri, içkileri söylememe gerek bile yok. Uçak yolculuğu mu? O da harikaydı. Okyanus ötesi ilk business class uçuşumu yaptım. Selçuk'un her Çin'e gidişinde kredi kartımda biriken millerimi iç etmesinin gerçekten geçerli bir sebebi varmış. Onca milimi yedi, arkasından çok konuştum. Şimdi helal ediyorum. O nasıl bir ihtimam, o nasıl bir özendir öyle. İşin en kötü yanı ne biliyor musunuz? İnsanın her seferinde bu konforu yaşayacak millerinin olmaması ya da bilet parasına kıyamaması. Benim gibi yemeğe çok düşkün olmayan biri bile havaya giriyor. Selçuk, "Bunlar Dolce&Gabbana'da falan çalışıyorlardır." diyor. Ertesi gün ikisini de Seramik Fuarı'nda görüyorum. "Senin Dolce&Gabbana'cılar yanlış fuara gelmiş galiba," diyorum. "Nasıl da gördün onları?" diyor homur homur. Benden önce o ikiliyi gördüğüne ama bana söylemediğine kalıbımı basarım. Uçak yolculuğu rüya gibi geçiyor. Bir menü uzatıyorlar, oradan yemeklerini seçiyorsun. Garganel ne diye sormayın lütfen. Ben de bilmiyorum. Bu yazıyı yazdıktan sonra cahil kalmamak için google amcaya sormayı düşünüyorum. "Ekonomi klasın tavuğuna ne oldu?" diye soruyorum Selçuk'a. İster inanın ister inanmayın, durmadan bir şeyler getirip duruyorlar. Uzun kayık tabakların üzerine yatırılmış yemekler son derece lezzetli. Tüm yolculuklarımı genellikle çubuk krakerle geçiren ben şok oluyorum. Ekonomide servis edilen, ağır kokulu saçma sapan tavuk yemeklerini ve kütük köfteleri görünce, "Öyle kapının kenarına aşçı kıyafetli birini dikmekle olmuyor bu işler!" diye bağrınan ben, ön tarafta dağıtılan yemekleri görünce bu aşçı kılıklının zaten ekonomi sınıfı yolcular için orada dikilmediğini anlamış oluyorum. Neyse yemekten önce mozarellalı domates, peşinden tadına doyamadığım kabak çorbası, son olarak da kılıç balığıyla yemek işini atlatıyorum. "Ben daha bir şey yemiycem, çatlayacağım az sonra," diyorum ki tatlı arabası dolaşmaya başlıyor. Elbette tek başına değil, iki hostesle. Bir sürü bir şey daha var da ben şiş karnımdan hareket edemiyorum. Gollum kılıklı da şöyle diyor: Ulan Özlem! Bir daha ne zaman business sınıfta uçacaksın? Boşver, ye işte! Sıcacık havlular geliyor, kahvaltıda ne istersiniz diye soruluyor, çikolata ikram ediliyor. Görevlilerin hepsi son derece güler yüzlü. "Yatağınız için uyku setinizi hazırlamamızı ister misiniz?" diye soruyorlar. Selçuk, "Cahilliğini belli etme, bana bak, ben nasıl davranıyorsam öyle davran," diyor. "Sen ailemizin rızkını buralara yatır, bir de utanmadan hava at, öyle mi?" diye atar yapayım diyorum. Benim gibi bir business class yolcusuna yakışmayacağına karar verip susuyorum. "Bir daha mil falan isteme benden. Herkes kendi millerini harcasın," diyorum. "Senin hiç milin kalmadı ki zaten!" diye cevap veriyor. Koltuğumun kenarındaki tuşa dokunup koltuğumu yatak konumuna getiriyorum. Sabah kahvaltısı verilene dek mışıl mışıl uyuyorum. Ekonomi sınıfıyla business sınıf arasındaki perdenin neden hep kapalı tutulduğunu artık daha iyi anlıyorum. Kokulu taş köfteyle pilavın yerine kılıç balıklarının servis edildiğini bilse insanlar havada isyan çıkar vallahi. "Şimdi bundan sonra hep burada mı gideceğiz biz seyahatlerimize?" diye soruyorum Selçuk'a. "Yooo!" diyor Selçuk nidasına bir sürü o harfi ekleyerek. O aşçı kılıklı dediğiniz insanlar, kılığa girmemiş olup profesyonel aşçılardan seçilen flying cheflerdir. Bilin istedim. Saygılar. O zaman şöyle cevap vereyim ben de! Öncelikle elbetteki o kılıktaki insanların şef olduklarını biliyorum. Hatta bir arkadaşım da bir müddet THY'de bu konumda çalıştı. Yazımdan anlaşılacağı üzere business class'dan verilen yemek servisinin kalitesinden bahsettim. Demek istediğim şu ki, ekonomi sınıfında böyle bir hizmet verilmezken sanki bu şefler ekonomi sınıfının da yemeklerini sunuyorlarmış izlenimi yaratmak saçma. Kaldı ki yine hatırlatmak isterim ki, bu sınıftaki hizmet kalitesine inanamadığımı birkaç kez vurgulamadım. Yani şefler de, servis elemanları yani hostesler de alkış topladılar. Verdiğiniz ders için teşekkürler. Ama öncelikle bu tarz bir yorum yazıp insanları kategorize etmeden ve ders verdiğiniz zamanlarda "Adsız" yorum bırakmayın. Böylesi çok kolaycılık oluyor çünkü!!! Dün akşam konserde Avishai Cohen Paris`ten Bursa`ya yolculuğunun 12 saati bulduğunu, THY misafirperverliğinden çok etkilendiğini anlattı. Konuyla ilgisi yok ama adam sanatçılığı ötesinde çok hoşuma gitti. Ön sıralar elbette protokola ayrıldığından 2-3 kişi dışında boştu. Biz konser için bileti arkalardan güç bela bulalım, çok sanatsever siyasiler vs. ayrılan yere gelmesin üstelik. İlk parçadan sonra adam sahneden herkesi önlere çağırdı, süperdi. Bir dakika rahat vermedikleri konusunda haklısın. Bir de yemeğe falan düşkün değilsen bile, niyeyse her bir şeyi yeme isteği oluyor insanda. Ben de Selçuk'a aynı şeyi söyledim. Bir huzur verseler de uyusak dedim. Ama şu var ki ön taraf daha hızlı gitmese de yolu kısalttığı doğru. Uyumak, aslında uyumaktan da öte uzanmak yolun yorgunluğunu alıyor insandan. Ve çay bardağında çay içmek nefis. Avishai Cohen'i ilk defa duydum desem. Şimdi arattım google'dan. Burada konseri yok. Aslında Bursa'ya kadar gelmişken İstanbul'a da uğrasaymış iyiymiş. Haftaya seyahat olduğu için şu an hayat bana toz pembe geliyor.


New York Konaklama Yazısı: Bu yazı en büyük hayallerimden ve mutluluklarımdan birinin yazısı. New York'ta on beş günlüğüne bir ev kiralamak ve ucundan da olsa kendini bir New Yorker gibi hissetmek. Manhattan'da küçücük bir ev kiraladık. 72. Caddede, Central Park'ın hemen yanı başında. Bir arka sokağımızda Doğal Tarih Müzesi var. Selçuk günlerce internet üzerinde bir ev bulmak için uğraştı. Ben Central Park'a yakın olsun diye ısrar ettim. Her sabah erkenden uyanıp koşmaya niyet etmiştim. Şimdilik sadece bir sabah koştuğum düşünülürse pek de başarılı sayılmam. Yine de her akşam uğradığımız, birkaç saatimizi geçirdiğimiz bir yer oldu Central Park. Gün içinde o kadar çok yürüyoruz ki ayaklarımın ağrısından sabah kalkıp bir de koşuya çıkmayı düşünemiyorum. Kuzey, her akşam parka gidip top oynuyor. Biz de bir köşede oturup onu seyrediyoruz. Ev, çok basit döşenmiş. İnternetten gördüğümüzden farklı değil. Dar bir apartmanın ikinci katında. Sex and the City'de Carrie'nin oturduğu ev gibi aynı. Birbirine bitişik evler ve birinci kata kadar çıkan merdivenler var. Pencereden baktığında New York'ta olduğuna inanıyorsun; öyle sahici bir sokak. Sokağın bittiği yerde Central Park olduğuna inanmak zor geliyor. Çünkü ağaçların olduğu bir dünyanın sadece bir sokağın bitiminde olabileceğine ikna edemiyorum kendimi. Sanırım hemen herkesin bir köpeği var çünkü sabahları ve akşamları köpeklerini gezdiren insanları seyrediyorum pencereden. Dönerken bırakırım diyerek evdeki çaydanlıklardan birini getirdim buraya kadar. İyi ki de getirmişim. Yoksa pencereden bakıp hayatı izlemek böyle keyifli olmazdı. On beş gün demleme çay olmadan yaşamak için uzun bir süreç. Her girdiğim kitapçıdan bir kitap almamak için zor tutuyorum kendimi. Kitap dediğin meret çantayı çok ağırlaştırıyor. Selçuk'un alışveriş kilolarından çalmayacağım kadar kitap almalıyım. Oysa girdiğim her kitapçıdan bir şey almak istiyorum. Kimi zaman kitap, kimi zaman kırtasiye eşyaları. İnsanın başını döndürecek kadar güzel şeyler var buralarda. New York Konaklama: Bir hayalin peşinde. Kendi kendimize bir rutin tutturduk. Dışarılarda gezip gezip bir kitapçıda soluklanıyoruz. Kitapçı genellikle Barnes and Noble oluyor. Kuzey de buraya gelmek için sabırsızlanıyor çünkü interneti çok iyi çekiyormuş. Selçuk'la ikisi hemen gidip kendilerine birer kahve alıyorlar. Kuzey karamelli soğuk frappuçino alıyor, Selçuk çikolatalı latte. Normalde İstanbul'da kahve içmeyen Selçuk beni şaşırtıyor. Ben bildiğiniz kahveyi içiyorum genellikle. Ara ara ağzıma şekerli bir şeyler atsam da tercihimi genellikle Starbucks'larda satılan Cheese Cake Factory'nin nefis cheesecake'lerinden yana kullanıyorum. Bir daha nerede bulacağım böyle güzel cheesecakeleri? Aklımca kalori ortalaması yapıyorum işte. Kalorisi az kahve umarım bir şeyleri kurtarıyordur. Her gün ha babam yürüyoruz. New York'un bir köşesinden diğer köşesine. Güya metro biletimiz var ama ne yaparsak yapalım eve döndüğümüzde 20.000 adımı atmış bulunuyoruz. Daha önce de söylediğim gibi güzel günler su gibi akıp gidiyor. Daha önce Miami'ye geldiğimde yeme-içme olayı bu kadar pahalı gelmemişti. New York pahalı bir şehir. Kirası da yemesi de yaşaması da. İyi para kazanmıyorsan Manhattan'da yaşaman mümkün değil. New Jersey, Brooklyn gibi şehrin diğer taraflarında yaşamayı düşünebilirsin. Pek tabii insan Manhattan'da yaşamak ister. Hayat burada bir başka akıyor. Central Park, şehrin içinde bir orman sanki. Ben de herkes gibi Manhattan'da yaşamak isterdim. Müzelere gitmek, kahvemi alıp Central Park'ta çimenlerin üstünde oturmak ya da sabah yürüyüşümü yapmak falan. New York aklımı başımdan aldı sanırım. Bu şehre demir atmak istermişim gibi hissediyorum. Offf bu yazı, yani NEW YORK KİTAPÇILARI en sevdiğim New York yazılarımdan biri olabilir. EDEBİYAT SEVERLERİN NEW YORK'U da bu linkin altında. İnanmıyorum ama BİR KİTAPÇI YAZISI DAHA yazmışım Barnes and Noble ile ilgili.


Her kitabın okunacağı özel bir zaman var. IKEA'dan alınma kitaplıklarımızın içinde, çalışma masasının üstünde, salondaki köşe sehpada okunmayı bekleyen onlarca, yüzlerce kitap var. Evde bunca okunmamış kitap varken kitap almaya devam ediyorum. Bazı kitaplar sıcak yaz günlerini, bazıları ılık bir eylül sabahını, kimisi de lapa lapa kar yağan bir kış gününü bekliyor. Kimi kitapların ilk sayfasında ummadığım bir ayaz yüzümü ısırıyor, bazı sayfalarda tuhaf bir cümle sayfanın içinden çıkıp beni sımsıkı kucaklıyor. Şimdi New York'a gitmeye az bir zaman kalmışken kitaplığın önünde gezinip durmam bu yüzden. New York'a yakışan kitapları bulmak için dolanıyorum. Haziranın ilk günlerine ve gdeceğim yere yakışan kitabı/kitapları bulmak hedefim. Paul Auster yolculuğuma ve öncesine en yakışan isim. Kış Günlüğü, birkaç kış öncesinin kısa, soğuk gecelerine çok iyi gelmişti. Kırmızı Defter de karamsar ruh halime. Ne zaman içim daralsa, konusu ne olursa olsun bir Paul Auster romanı alıyorum elime. Bu kadar sevdiğim bir yazarın tüm kitaplarını peşi sıra okumamamın tek nedeni yazdığı her şeyi tüketmekten korkmam. Paul Auster benim için can simidi, nefes darlığımın çaresi. Hayatımızı şekillendiren rastlantılar açık açık dile gelmese de, Auster'ın satırlarından bana ulaşıyor. Rastlantılar, insanın kendine inanmasını kolaylaştırıyor bence. Tabii ya, her şey elimizde değil, öyle değil mi? Rastlantının içinde taşıdığı şans faktörü yaşamı kolay kılıyor. İnsanı hafifleten, sıkıntılarından arındıran bir hoşluk taşımıyor mu sizce de yaşama teslim olmak. Sırf bu sebepten Paul Auster, karanlık gecenin sabahındaki gün ışığı gibi geliyor bana. her yeni gün başka bir şeye gebe olabilir. New York seyahati aklıma düşünce Sunset Park'ı alıyorum elime. Hayat tesadüflerden ibaret ya, dünyanın bir ucundaki Paul Auster'a duyabileceğini umut ettiğim bir sesle, ufak bir mesaj iletiyorum. Bir zaman sonra oralarda bir yerde olacağım Paul Auster! Kim bilir belki bir kafede ya da Sunset Park civarındaki bir sokakta denk düşeriz. Yanına gelip de bir imza isteyecek cesaretim olmasa da, seni gördüğüme ve rastlantıların gücüne dair anlatacak ne müthiş bir hikayem olur. Ben ilk olarak New York Üçlemesi'ni okumuştum ve anlamamıştım. Olayları birbirine bağlamayı başaramadığım gibi 'Paul Auster'ı herkes anlarken ben niye anlayamıyorum?'' diye de kendi kendime sormuştum. Hatta buralarda bu konuyla ilgili bir yazı yazdığımı hayal meyal anımsıyorum. Tek bir kitap karar vermem için doğru olmaz, dedim. Kış Günlüğü, Paul Auster'ın otobiyogrofik romanlarından biri ve nefis. Oradan başlayın bence. Çok lezzetli bir kitap. Sonra Kırmızı Defter, ara ara alıp okuduğum harika kitaplarından biri. İncecik zaten. Sunset Park'ı da çok severek okudum diğer nice kitabı gibi. Brooklyn Çılgınlıkları elimde şu an. Çok keyifle okuyorum. Hadi siz de okuyun bakalım ne düşüneceksiniz.


İtiraf etmem gerekirse uzun zamandır böyle bir anı hayal ediyordum. New York'a gelecek, Barnes and Noble'da bir masaya oturacak, kahvemi alacak ve duvarlarda resimleri olan edebi kahramanların karşısında yazı yazacaktım. Öyle deftere falan yazmayı da hayal etmiyordum açıkçası. Bütün yazarlar nasıl bir kafede oturup, bilgisayarlarının karşısında yazıyorlarsa öyle yazacaktım. Her şehrin bir raconu var, değil mi? New York da az da olsa havalı takılabileceğiniz bir şehir. İşte böylece şimdi bulunduğum yerdeyim. Beyaz çikolata eklenmiş kahvem masanın bir köşesinde duruyor ve ben bilgisayarın önünde yazmak için hazır bekliyorum. Bu ülkenin dünyayı ne hale soktuğu malum ama kendi vatandaşları için ülkelerini bir cennet yaptıkları da aşikar. İnsana havadan uçup da kafanıza konarmış gibi bir rahatlama hissi geliyor. Her şeyi yapabilirmişsiniz, hayallerinizin sadece bir adım ötesindeymişsiniz gibi. Şu raflarda duran kitaplar var ya, "Referans yazısının altında duranlar", onlar nasıl bir yazar olabileceğinizi anlatıyorlar. İki ay içinde bir kitabı yazıp bitirmeyi garanti edenler bile var. Stephen King'in "Yazmak" üzerine kaleme aldığı kitabı bilmem kaçıncı baskısını yapmış. Rafta görünce bu kitabı da okuduğumu ama hala bir kitap yazamadığımı anımsıyorum. Olsun, her şeyi yapabileceğime ilişkin ruh hali hala üstümde. Bu şehirden ayrılana kadar da gidecek gibi durmuyor. Kafede otururken etrafımdaki masaların hepsinin kitap okuyan, önündeki bir deftere bir şeyler yazan, bilgisayarının klavyesine ritmik hareketlerle dokunan insanlarla dolu olduğunu fark ediyorum. Yazmak için bir sebep daha işte: Herkes yazıyor. Yazmak, çoğu kişiye iyi geliyor. En azından bu kitapçının kafesini dolduran bunca insana. Bilmiyorum! İnsan böyle soruların cevaplarını bilmiyor ama yapamadığı şeyler için elbet özürler sıralıyor. Tatil modundayım ve hayatımın yaşadığım şu anından çok mutluyum ya yazdıklarımın hiçbirinde sitem yok. Şurada oturmuş, iki satır da olsa bir şeyler yazıyorum. Kelimeler aynı düşündüğüm gibi dökülüyor ekrana. Ne sıraya koyuyorum onları, ne bir şekil vermeye çalışıyorum, ne de düzene sokmak için çaba harcıyorum. Uzun zamandır içine beyaz çikolata katılmış böyle şekerli bir latte bile içmemiştim. Tıpkı özgür bir ruh gibi kalorilerin hesabını yapmayı bile bir kenara bıraktım. Sahiden mutlu olmalıyım. Bir de ense kökümü donduran klima olmasa. Tam karşımdaki duvarda, kahve servis edilen bar tezgahının hemen üstünde Emily'nin fotoğrafı duruyor. Bildiniz Emily Dickinson! Üstünde o bildik asaleti, portresini çizen ressama poz veriyor. İngilizcem Emily'nin şiirlerini kendi dilinden okumaya yetmiyor. Bazen buna üzülüyorum. Oysa başkalarının hislerinin karıştığı bir çeviri okumak yerine Emily'ye kendi dilinin üstünden dokunmak isterdim. Kim bilir, belki bir gün deneyecek cesareti bulurum ya da kendimi olduğum gibi kabul ederim. Barnes and Noble'dayım. Uzun zamandır hayal ettiğim gibi bilgisayarım önümde açık. Kendimle sanki dünyayı değiştirmişim gibi gurur duyuyorum; öyle mutluyum. Buraya gelmeden az önce Gay Pride'ı izlemek için toplanmış onca kalabalığın içine karıştım ve önümden gelip geçen tüm insan oğlu ve kızlarını delicesine alkışladım. Kuzey de yanımdaydı. Bazen dünyada güzel şeyler de oluyor. Keşke her yer iyilikle dolu olsa! New York güzel şehir Aylin. Bu seferki gidişim de kalabalığı, pahalılığı ve şehrin ev hali biraz yorsa da yine güzel anılarla ve şehre aşık olarak geri döndüm. Haklısın, tüm dünyayı yönetiyorlar. Pek de kibar davranmıyorlar başka ülkelere ama kendi ülkemdeki her günkü mutsuzluklardan o kadar usandım ki gözüm görmezden geliyor bazı şeyleri. Yoruldum düşünmekten. New York'ta yaşar mıyım sorusuna her seferinde hiç düşünmeden evet diyorum. O zaman anlıyorum ki şehrin enerjisi çekiyor beni. Gerçi çok pahalı. 😔 Ama ne yapayım? Seviyorum yahu. Sen de sev. Mina Urgan görseydi severdi bence New York'u. Hele ki şehrin müzikli, konserli, bol etkinlikli zamanına denk geldiysen değme keyfine, keyfimize.... Sevindim Özlem, hayat anlardan ibaret, mutlu ol, ne kadar sürerse sürsün.. Önünü arkasını düşünmeden mutlu olmak lazım. Sevgiler.. Ne zamandır blog okumaz yorum bırakmaz durumdaydım. Tam özlemişken, sen en sevdiğim şehir en sevdiğim kitapçı hakkında harika bir yazı yazdın. Keşke rast getirip oraları aynı zevkleri paylaşan iki arkadaş olarak gezebilseydik. İmza günümde gelmeni ve birbirimizi ilk gördüğümüz anda sıkıca kucaklaşmamızı hiç unutmuyorum. Lütfen daha sık yaz. Buranın vazgeçilmezim olduğuna karar verdim bu aralar. En azından bir şeyler yazmak için bir sebebim oluyor. Yoksa kendimle uğraşıp duruyorum. Yapamadıklarım canımı sıkıyor durmadan. New York'tayım ve çok mutluyum. Her gün bir kez Barnes-Noble'a uğruyorum, bir kahve içiyorum. Bir de Central Park vazgeçilmezim. Nasıl huzurlu bir yer. Sabahın köründe başlıyor parkta koşuşturma. O saatte bile etraf koşanlarla, yürüyenlerle dolu. Birçok köşe başında polis var. İnsan kendini güvende hissediyor. Uzun zamandır böyle iyi hissetmemiştim. Bana burada kal deseler kalırım. Ne yazık ki kal diyen yok 🙂 İyi ki geldin buralara, iyi ki bir selam verdin bana. Hem bak selamın New York'a kadar ulaştı. ''Daha çok yaz!'' diyerek de yüreğimdeki bir sızıya merhem oldun. Senden duymak iyi geldi.


. Yeni Zelanda'lı bir genç kız yollara düşmüştü ve gittiği yerlerden yazıyordu. Sanırım "Türkiye güvenli bir değil, sakın gitme!" diyenlere inat Türkiye'ye gelmiş olmasından ve sonra Türkiye'yi anlatan güzel bir yazı yazmış olmasından kanım daha da çok kaynadı. New York'un edebi binaları ile ilgili yazdığı yazıyı da bir kenara not ettim. Bir eksikle gittiği yerler benim de listemde vardı. New York'u bir de bu gözle görmek isteyenler için bu listeyi yazmak bana da şart oldu. ' listemde yer almıyor otel. Yine de gitmek isteyenler için burada bu bilgi bulunsun istedim. 'un ne yazık ki tadilat nedeniyle kapalı olduğunu öğrendim. Yıkılmadan, belki bir sonraki gelişimizin sebebidir bu deyip New York'u yaşamaya devam ettik. Benim gibi bir çömez için ilk seferde aradığını bulmak mümkün değil. Burası daha çok ev gibi. Sevgi, şefkat ve kucaklama istiyor. En çok kitapçının ikinci katını kuşatan çocuk ve genç kitaplarının olduğu katı sevdiğimi söylemem şart. Ah, ne çok kitap var öyle! Şimdiki çocuklar sahiden çok şanslı. Kitapseverler, New York'a yolunuz düştüyse Strand'e uğramanız şart. Kitap almasanız bile havayı koklayın. Bez çantalardan bir tane edinin ve öyle geri dönün. Ama kısaca bahsetmeden geçemeyecek, bu gizli diyarı bir kez daha tekrar etmeden duramayacağım. New York'taki birçok müzeye giriş ücreti ödemeden ya da ne kadar ödemek istiyorsanız onu ödeyerek girebiliyorsunuz. Tabii gişede size böyle bir hakkınız olduğunu söylemiyorlar. Morgan Library ne yazık ki böyle bir haktan yararlanabileceğiniz bir müze değil. Yine de benim gönlümde verilen her kuruşu hak ediyor. İçeri girip de bir insanın tutkusunun neler yapabilceğiniz görünce insan hayatını tekrar gözden geçiriyor, etrafında heveslerinin peşinden giden daha çok insan olmasını diliyor. Hayat bize öğütlendiği gibi sadece akademik başarılardan ibaret değil. Yaşamı değerli kılan ne çok şey var etrafımızda. Bunları bulup çıkarmak gerek. cam rafın arkasından bana bakıyordu. Şehrin her köşesindeki Barnes and Noble'lara girdim. En çok Union Square'deki parka bakan dört katlı binadakini sevdim. Bir keresinde bilgisayarımı alıp burada bir blog yazısı bile yazdım. Bu da hayallerimden birini gerçekleştirdiğim anlamına geliyor. Evet, ben burayı çok sevdim. Not: Cheese Cake Factory'nin cheesecakelerini sevenler! Ne yazık ki Manhattan'da bu nefis restoranın bir şubesi yok. İlla ki cheese cake yiyeceğim diyorsanız, en yakın Starbucks'a ya da Barnes and Noble'a gidecek ve orada tatlılarınızı mideye indireceksiniz. Bu kafe birçok etkinlik için de kullanılıyor. Okuduğuma göre Anne Hathaway'de nişanını burada yapmış. Zaten anne Hathaway'i severdim, şimdi daha da gözüme girdi. Biz SOHO'daki bu kafeye bir akşamüstü uğradık. İçeride keyifli bir sessizlik, kahve makinesinin kitapların suskunluğuna yakışan sesi vardı. Kimileri kitaplarını almış oturuyor, kimileri defterine bir şeyler karalıyor, kimileri de raflar arasında dolanıyordu. Burada satılan kitapların daha ucuz olduğunu söylemeden geçemeyeceğim. Sanırım bağış yapılan ya da ikinci el kitaplardı. Kafenin hemen yanındaki bir dükkanda da ikinci el kıyafetler satılıyordu. Yine ihtiyaç sahibi insanlar için kullanılmak üzere elbette. Merhaba, blogunuzu yeni keşfettim, hepimizin üzgün olduğu, benim de hiç bir şey yapmak istemediğim bu günlerde yazilarinizi okumak o kadar iyi geldi ki.. Harikasın Özlem! Rose Reading Room'u linkini verdiğin sitedeki kızın paylaşımında gördüm, harika görünüyor. İşyerime çok yakın Milli Kütüphane var ancak kitaplara dokunmak yasak zaten kitapları görmüyorsun bile, hepsi içeride kapalı 🙁 Sadece çalışma odaları aktif olarak kullanılıyor. Her gezide muhakkak tadilatta olan bir yer olu değil mi?:) Rose Reading Room gibi. Sezer, kesinlikle dediğin gibi. Mutlaka her gezide tadilatta olan bir yer oluyor. New York'ta hele. Sokaklarda binaların tadilatı hiç bitmiyor. Daha önceki gidişlerimde de hep binaların etrafı yenilenme çalışmaları yüzünden kapalı olurdu. Yine öyleydi. Rose Reading Room aklımdaydı, olmadı. Belki başka bir sefere. Önce kararan ruhumun biraz aydınlanması gerekiyor. Şu an içimden hiç seyahat etmek gelmiyor. Eylül'e bayrama kadar iyileşmeyi ümit ediyorum. Sevgiyle kucaklıyorum seni. belki de hiç göremeyeceğim yerleri farklı bir açıyla anlatışına bayılıyorum. yaşamayı sırf bu yerlerde bulunmak içinde isteyebilirdim. nEWYORK Serisi hiç bitmesin! Buket, bu gidişimizde New York'a biz de farklı bir gözle bakmaya çalıştık. Belki bir gün buralara gelir miyiz düşüncesi aklımızdaki soruydu. Sahiden memleketimize çok uzak olmasını göz ardı edersek cevabımız evet. Dilediğimiz şehir yaşantısını New York'a bulduk. İstanbul'u gibi yaşayan bir şehir New York'ta. Kitapçılar, kafeler, parklar, para ödemeden girebileceğin müzeler, ücretsiz yararlanabileceğin nice aktivite ve huzur... Yaşam çok ucuz değil ne yazık ki. Buradaki yaşam konforumuzu orada bulabilmek zor. Yine de insanı çeken, daha küçük bir evde yaşayabilirim sanırım dedirten bir şehir. Benim de gözüm senin İsviçre gezinde kaldı. Sen gezerken fotoğraflarına baktıkça serinledim.


Aslına bakılacak olursa bu benim bir şehirde yer değiştirmeden en uzun kalışım oldu ve her dakikasından çok keyif aldım. Şaşırtıcı bir şekilde devamlı fotoğraf çekip durmadım. Kendimi şehrin akışına teslim ettim. Saatlerce yürüdüm, bir yanıma gökdelenleri alıp şehri keşfettim. Central Park'ta ağaç gövdelerine sırtımı yasladım, çimlere yattım, uzun uzun gökyüzüne baktım, sabah erkenden kalkıp parkta koştum. Müzelerde dolaştım. Guggenheim hariç, gitmeyi hedeflediğim tüm müzelere gittim. Guggenheim Müzesine gidecek, spiral merdivenlerini fotoğraflayacak vaktim de vardı ama şehirden kopamadım. New York'un beni sarıp sarmalamasına izin verdim. Coştum, kahkahalar attım, güneşe yüzümü verdim. Sokaklarda sosisli sandviç yedim. Gray's Papaya en çok sevdiğim oldu. Köşe başlarını mesken tutmuş Starbucks'lardan kahve aldım. Elimde kağıt bardaklarla dolaştım. Tam on beş gün boyunca telefonumu kapalı tuttum. En sevdiğim parkın hangisi olduğunu uzun uzun düşündüm. Bu şehirde yaşasaydım sabahları Central Park'ta koşacağıma ama akşamları mutlaka Bryant Park'ta bir kahve içip, kitap okuyacak kadar oturacağıma karar verdim. Girdiğimiz her mağazada, her kafede insanlar nasıl olduğumu sordu, hepsine gülümsedim, neşeyle cevap verdim. İnsanların birbirine nefretle değil de sevgiyle yaklaştığı bir yerde hayatın tadını çıkarmaya çalıştım. "Homeless but not hopeless" yazan bir evsize üstümdeki tüm bozuklukları verdim. İki sosisli bir kola ısmarladım. Şehrin tüm kitapçılarını tek tek gezdim. Bazılarını akşam rutinim haline getirdim. Günün akşama dönen kısmını Barnes and Noble'da geçirdim. Şehrin dört bir yanındaki ücretsiz interneti kullandım. Kiraladığımız eve gitmeden önce "Whole Food Market"ten alışveriş yaptım. Akşam yemeklerini evde yedik. Sabahları götürdüğüm küçük çaydanlıkla çay demledim. Paul Auster'ın peşinden Brooklyn'e gittim. sabahları uğradığı kafelere uğradım. Belki Paul Auster'a denk gelirim diye içimdeki umudu besledim. Denk gelmesem de onunla aynı kafede bir kahve içtiğimizi bilerek, Brooklyn'deki Barnes and Noble'da oturdum. Daha önce gidip de beğenmediğim Brooklyn'i sevdim. Paul Auster'in gözleriyle etrafıma baktım. Sunset Park kitabını yazdıran Green-Wood Cemetery'de yürüdüm. Alışveriş yaptım. Metroya bindim. Katz'de pastrami, Dean Deluca'da sushi, China Town'da çin yemeği yedim. Hiç uyumayan bir şehirde uyudum ve sabahları New York'ta olduğumu bilerek uyandım. New York'un hakkını vermişsiniz, şahane bir gezi olmuş. Keyifle okudum her bir yazıyı. Tatilin uzun gölgesi yansımış yazıya.. Doya doya yaşanan, Ortadaki fotoğraf beni benden aldı. Tüylerim diken diken oldu mutluluktan. Teşekkürler Özlem. Hoşbulduk canım 🙂 Ayaklarım geri geri gitti ama yine de kürkçü dükkanına geri döndük. Gidilen mekanlardan çok tatilin o rehavet kokan havası iyi geliyor insana. Tüm sorumluluklarını geride bırakmış oluyorsun. Hiçbir şey düşünmeden geçirilecek birkaç gün. 🙂 Hepimizin nice tatilleri olsun. Gezelim, görelim.