Sabah kalktığımda Kuzey gitmişti. Çayı demledik, buzdolabında kahvaltı niyetine pek bir şey olmadığı için koca köy domateslerinden iki tanesini kesip tavaya dizdim. Üstüne de bolca zeytinyağı. Sonra pişmesi için ocağın altını açtım. Selçuk özellikle çok sever böyle domatesi. Biraz da kekik serptin mi üstüne ekmeğini bandıra bandıra yer. Ben de tabağıma biraz domates aldım. Roka vardı mis kokulu. Biraz da peynir. Daha ne olsun? Yine de buzdolabının kahvaltılık rafını açınca alışverişe çıkılması gerektiğini idrak ettim. Bir de Amazon'dan sipariş ettiğim döküm tencerem geldi. Kullanmak için heyecanlandığımdan ekmek mayasını çoğalttım sabah sabah. Akşam gider gitmez ekmeğimi yoğurmam şart. Bu durumda un almam gerekiyor. Neticede stres içermeyen bir iş alışveriş yapmak. Gün arasında sadece bir fırsat yaratıp markete gitmem gerek. Hepsi bu! Kahvaltımı edip de üçüncü bardak çayımı yudumlarken gözüm bahçeye takıldı. Kalktığımda pencereden dışarının soğuğu kendini belli ediyordu. Oysa an itibariyle güneş ışıtmıştı her yanı. Yeşiller keyifli bir hal almışlardı üstlerine. Biraz neşeli olduklarını bile söyleyebilirdim. İşe gitmemeye niyet ettim. "Ne olur?" diye düşündüm. "Bir gün işe gitmesem dünya dönmeyi mi durdurur?" Sanki bu düşüncenin etrafında dönüp durduğumu hissetmiş gibi telefonum çalmaya başladı. Birkaç müşteri; hepsinin aslında dert olmayan dertleri. Terapi peşindeler. Bir şey olmaz, yetişir, sıkıntı yok, rahat olun denmesini bekliyor çoğu. Mecbur usulca kalktım sofradan, çantamı, telefonumu alıp arabama bindim. İşe geldiğimde önce kendime duble kahve yaptım. Fotoğrafını çekip internete koydum. Geçenlerde Remzi Kitabevi'nden bir de mouse pad almış ama açmaya fırsat bulamamıştım. Üstünde harita var. Gündüz hayallerine daha kolay girebileceğim bundan sonra. Pelin Pembesi'nin son yazısını da okuyunca düşlere dalmak için doğru zaman ve doğru yerde olduğumu anladım. Norveç'in Aurland kasabası. Mutlu olmak için çok güzel bir yer Norveç; Oslo, Bergen, Flam, Aurland... Yeşillikler içinde. Yapman gereken tek şey yürümek, etrafına bakmak ve şükretmek... Samimiyim. Sırt çantalarımızla yola düştüğümüzde yapacağımız seyahatin hayatımızın en güzel seyahatlerinden biri olacağını bilmiyordum. Şimdi aradan yıllar geçtikten sonra bile geriye dönüp dönüp aynı seyahatten, Flam'a inen trenden, dağların içinden ilerleyen yollardan, durgun fiyortlardan bahsediyorum. Trenin içinde yol alırken en çok sırtlarında çantaları ve ellerinde yürüyüş sopaları ile yılankavi patikalarda yürüyüş yapan insanlara imrenmiştim. O seyahatte Bergen'de kalmaya niyetlenmiştik ve o yüzden Flam'de kalmamıştık. Ama aklım hep o kasabada kaldı. Aurland, Flam'den bir önceki kasabaymış. Buket çok güzel anlatmış. Gitmeden bir yerin güzelliğini hissedebilir mi insan? Hissediyorum ve orada olmak istiyorum. Karamsar, bıkkın, yorgun ruhuma iyi gelecek şeyin uzaklaşmak olduğunu biliyorum. İnsanı yavaş yavaş körelten rutinden ve sıkıntılardan uzaklaşmak. Yürümek, yeşile ve elbette soğuğa sarılmak. Düşlemesi bile güzel. Patika yollarda yürüdüğümü, soğuktan yanaklarımın kızardığını, fiyortlara uzun uzun baktığımı ve dönüş yolunda minik bir kafede sıcak bir kahve içtikten hemen sonra otelimizde sıcacık bir duş aldıktan sonra hayata bir de bulunduğum yerden baktığımı hayal edebiliyorum. Ve bu hayal çok iyi geliyor bana. Umarım benim içine yuvarlandığım düşler size de iyi gelir. Benim bu aralar başka kıyılarda dolaşmaya çok ihtiyacım var çünkü. - Sırt çantamla İskandinavya yolculuğu planım için tam olarak BURAYA - Stockholm'de benimle birlikte dolaşmak için BURAYA - Gamla Stan'da bir kahve içmek ve Stieg Larsson'u anmak için BURAYA - Stockholm'de nerede kalsak diye düşünüyorsanız BURAYA - Stockholm etrafında uzun uzun gezinmek için de BURAYA - Oslo Gezi Notları BURADA - Vigeland Parkı ve Oslo'nın Gezilecek yerleri BURADA - Anlata anlata bitiremediğim muhteşem Flam Yolculuğu BURADA - Bergen Gezi Notları BURADA - Son olarak Kopenhag Gezi Notlarım da BURADA İki çocukla başa çıkmak da kolay değil. Bravo sana. Ben dağlarda dolaşmak istiyorum. Terlemek, yorulmak, üşümek, sıcak bir çikolata içmek. Nerdeyse sana bırak çocukları kaç kocanla üç beş günlüğüne diyeceğim 🙂 Süper olur. Ama olsun, ben yine de tüm samimiyetimle yazdım. Yİne öperim, bu sefer azıcık özürle. Benim ekmek tarifini veririm, sıkıntı yok. Bildiğim kadarıyla tabii 🙂 Hala uğraşıyorum ama doğru yoldayım onu biliyorum. Şimdi tencere gelince yapayım dedi şu ekmeği. Yorumunu gördüğümde fellik fellik ekmeklik un arıyordum. Ne yazık ki her şeyimiz gibi o da yarım. Fransa'da T65 diye bir un tip var. Aslında burada da aynı ve elbetteki paketlerin üstünde bunun yazması gerekiyor. Ama bil bakalım yazmayı. Ekşi mayanın oranının yanında bir de unun doğru un olması lazım. Mesela Tam buğday unu ile ekmek yapmak daha zor. Ben beceremedim daha 🙂 %10-12 protein oranı olan buğday unu ile yapmalıyız ekmeğimizi. O zaman güzel oluyor 🙂 Şİmdilik benim bulduğum tek un MLife 'un özel olarak ürettiği Buğday Unu. Bununla nefis oluyor ama şimdilerde bu da yok. Yani ne yapayım diye düşünüyorum an itibariyle. O organik City Farmla galan olmuyor ne yazık ki. Sonra mayamın içinden 130 alıyorum. (150'de alabilirsin ama benim ekmeğimin içi biraz nemli oluyordu, o yüzden 130 koyuyorum artık ve nefis oluyor.) Sonra 600 gram buğday unu (protein oranı %11-12 olacak) ve 400 gram su koyuyorum. Yoğuruyorum sonra. Makinem olsa biraz daha uzun yoğururum ama olmayınca artık 10 dakika falan 🙂 Sonra üstünü bezle kapatıp 1 saat bekletiyorum. 1 saatin sonunda biraz su ile tuzunu ekliyorum. Maksimum 20 gram su. Ondan sonra da yarım saatte bir katlayıp, ( 4 kez katlıyorum) en sonunda banetona alıp biraz daha dışarıda bekletip, buzdolabına koyuyorum. Gece 11-12 de buzdolabına koyduğum hamurumu genelde sabah 9 gibi pişiriyorum. İlla ki birileri geliyor oluyor çünkü 🙂 Ama pek ala 20 saat de bekleyebilir buzdolabında. Peki nasıl pişiriyorum. Deli bir tencere aldım. Nefis. LOdge combo cooker. Kapaklı döküm tencere. 250 derecede yarım saat hem kapağı hem tencereyi ısıtıyorum. Çok kızgın bir tencerem oluyor yarım saatin sonunda. Fırından çıkardığım kızgın tencerenin içine ekmeğimi atıyorum. Üstünü kesiyorum. Ağzı kapalı 250 derecede yarım saat pişiriyorum. Sonra kapağı açıyorum. ve fırını 220 dereceye alıp 10 dakika daha pişiriyorum. Bonne Appetit şekerim. Yazının son bölümünde trenden inip gezdiğinizi anlattığınız yerlerde ben Heidi'yi anımsadım, orası da Kuzey Avrupa belki benzer ama olmak istediğim özgür ruh hali aynı onun gibi küçük bir kızın içinde rahat ediyor sanki. Bana okuması bile iyi geldi, hayal edebilen/ettiren, bundan huzur bulanlar şanslıdır. Her şey de elle tutulacak diye bir kural yok. Maddi gezmeler manevi ruhumuza iyi geliyor ama bu öyle gürültülü gezmeler değil bana göre sakin daha bir kendini dinleyerek. Seyyah ruhum diye başlayıp uzun uzun yazmak istedim okuyunca.


İki gecedir üst üste tuhaf rüyalar görüyorum. Pazar günü amcamlara kahvaltıya gideceğimizden dolayı mı bilmiyorum ama babamı rüyamda gördüm. O kadar uzun zamandır onu rüyamda görmüyordum ki rutin rüya buluşmalarımızdan farklı davrandık birbirimize. Normalde mümkün olmayan bir durumun/mucizenin içinde olduğumun farkında olur ve onu gördüğüm için şükrederdim. Yani artık yanımda olmadığını ve onu rüyamda görmemin bir lütuf olduğunu her seferinde iliklerime kadar hisseder, gözlerinin içine daha fazla sığınmaya, sesinin tonuna bir kez da kıvrılmaya çalışırdım. Bu sefer öyle değildi. Artık aramızda olmadığının farkında değildim ve rüya boyunca hep ardı sıra yürüdüm. Artık nereye gidiyorsak. Göz göze gelmedik. Günlerimizi hatırlayıp buraya yazmaya ant içtiğimizden olsa gerek sabah uynadığımda aklımdaydı. Dün gece de yine anlam veremediğim bir rüyanın içinde gezindim, durdum. Bazı zamanlar çok gergin oluyorum. Nedenini bilmiyorum. Aslında benim yatmadan önce mutlaka dışarı çıkıp yürümem lazım. O zaman daha derin uykulara dalabilirim; zira üç dakika içinde derin bir uykuya dalan oğlumu kıskanıyor olmam doğal değil. Ferrante'nin kitabını bitirdim. Rahatladım. O mevzu kapanmış oldu böylece. Şimdi Norveçli yazarın gençlik kitapları kategorisinde yazdığı Prof ve Pelle serisinin ilk kitabını okuyorum. Ben de genç sayılırım bence. Başkaları öyle düşünmüyorsa da bu onların sorunu. Cuma sabahı erkenden arkadaşlarımızla birlikte Paris'e gideceğimizi söylemiş miydim bilmiyorum. Kent sakinleri ve Fransız Hükümeti bilmese de Paris Fahri Gönül Elçisi sayılırım. Onlar hala bana vize soruyor olsunlar. Umarım bir gün yaptıkları hatanın farkına varırlar. Durum şu ki, sorumluluk omuzlarımda. Arkadaşlarım için bir program hazırlamam lazım. Şimdilik aklımdakilerin dışında elimde somut bir şey yok. Dün akşam kitabımı okurken Selçuk usulca yanıma yaklaşıp, "Seni bu Paris planını yapmakta çok isteksiz görüyorum." diyene kadar herhangi bir stres belirtisi göstermemiştim. Elbette yapacak bir dolu şey var Paris'te. Programla ilgili somut bir adım atmamamın birkaç sebebi olabilir zannımca. 1. O kadar uğraşıp her şeyi ince ince planladıktan sonra İngiltere-İrlanda planının dışında kalıp, bayram tatilini evde geçirmiş olmamız beni korkutuyor olabilir. Plansızlık iyidir diye düşünüyorum. Kendimi kadere teslim ettim. 2. Paris'e gidiyoruz işte. Zaten şehri avcumuzun içi gibi biliyoruz. Çok lüks yerlerde yemek yemeyeceksek rezervasyonsuz da halledebiliriz yeme işini. Diğer gerçek de şu ki, minik restoranların hepsini toplam sekiz kişi olduğumuz için kafadan eledim. O dar mekanlarda çok gürültü çıkarır, Fransız garsonlarının ayıplayan bakışlarına maruz kalırız. Nihayetinde hayat, biz planlar yaparken başımıza gelen şeylerdi, değil mi? Artık kısmetimizde ne varsa onu yaşayacağız. Mesela her sabah, işe gitmek durumunda olmadığım bir sabaha uyanacağımı düşünüyor ama yüzümü yıkadıktan hemen sonra tıpış tıpış işe geliyorum. Yine de bu hafta sonuna doğru tünelin ucunda bir ışık olduğu için de fazladan mutluyum. Saçlarımın diplerinin çıkması bile bu sevincimi gölgeleyemiyor. Hem bugün Kuzey'le yine koşuya çıkacağız. O koşacak, ben ardından sürüneceğim ama olsun. Yan yana olamasak da beraber bir aktivite yapmış olacağız. Anne-oğul olmak bunu gerektirir. Bu sabah bir arkadaşımla yine zamanın ne hızlı aktığından bahsettik. Her sonbaharda Starbucks'un balkabalıklı kahve ya da pie mevsimine geldik diye sevinirken senelerin nasıl da koştura koştura bize ardından baktırdığını fark edemiyoruz. Malum kahvecinin nefis tasarımlı kağıt bardaklarına sebep yıllarımı harcamak istemiyorum. Merak edenler için tuhaf not: Bugün üstümde hep melankolik bir hal vardı. Akşam Kuzey'in fen ödevlerine beraberce bakıp, mitoz-mayoz bölünme çalışmamız bilr üstümdeki havayı dağıtamadı. Ortaokuldaki Türkçe öğretmenim yazdıklarıma bakar, sonra da melankolik yazılarımda bahseder, imla hatalarımı düzeltir, hep yazmamı söylerdi. O bunları söylediğinde Passenger diye bir grup yoktu ve "The Boy Who Cried Wolf" isimli albümü çıkartmamıştı. Dinlemeyen varsa lütfen hemen Spotify'dan dinleyiniz. Geçmişe, güzel anılara, çayırlara çimenlere, demli çay kokularına, naif rüzgarlara kapılacağınızın garantisini veriyorum. Bugün eve gideceğim ve bahçeye çıkıp elimden akıp giden zamanın farkına varacağım. Geç kalmış olabilirim ama herkes Paris'i sevsin, benim gözümle görsün istiyorum. Yarın size de anlatırım planlarımı. Kuzey de hasta olmasaydı iyiydi ama bugünü evde dinlenerek geçirirse biraz da iyi olur diye umut besliyorum. Ah canım. Evet, ışıklar, nurlar içinde uyusunlar. zorlukla yazıp bloga koyup gidiyordum. yaz rehaveti mi sürüyor nedir, bu kasaba da bile toprak zemin kalmadı, Allahtan sahil kısmı, görmek istiyoruum hep, okul çıkışı yürüyoruz devamlı. Amaaa en güzeli pariste olmak bu mevsimde ve sen gidiyorsun ne güzel. bizim mahrum bırakma. şimdiden iyi yolculuklar! Umarım Paris'te hava güzeldir. Umarım sonbahar alıp başını gitmemiştir. Bu sefer arkadaşlarımızla "Koştur koştur yapmayacağız bak Paris'te!" diye söz verdik birbirimize ama öyle olmayacağını biliyorum. Ben oraya gidince yine, "Ay şurayı da göstereyim size, ay buraya da gidelim."derim ve nihayetinde tüm yediklerimizi yakmış olarak şehirden döneriz. Tek dileğim Rodin'in Bahçesi'nde sonbaharı yakalamak. Elimden geldiğince blog okumaya, yetişebildiğim kadar yorum yazmaya çalışıyorum. Çünkü benim için gelen yorumlar çok kıymetli. Onlar sayesinde yazmaya devam ediyorum ve ben de bu aralar yorum yazmaya çalışıyorum. Yapabildiğim kadar elbet. Çünkü çok dağıldım. Bir şekilde toparlanmalı, yavaşlamalı ve kafamda dolaşan onlarca lüzumsuz düşünceyi bir sıraya sokmalıyım. Biz de durum bu. Gider ayak Kuzey hastalanmasaydı iyi olurdu. Paris, Paris ;-)) 3 kez gittiğim ama asla doymadığım, doyamayacağım 😉 Büyük kızım beni orada anneliğe seçmişti, yeri başkadır benim için. 2 yıl önce hep birlikte gittik ve kızlarım müthiş sevdiler, her ödül bişeysi söz konusu olduğunda Parisss deyiveriyorlar artık. O derece severiz yani ailecek dolayısıyla gezi planını burada görürsem bir gün mutlaka diye saklayacağım valla. Babanı çok genç yaşta kaybetmişsin Özlem. Allah rahmet eylesin... Ya bir ara görüşme ayarlayalım geçen Gülşah ile de konuştuk. Benim bi tek pazar günüm müsait oluyor ama 🙁 Kahvaltı filan yapsak ne güzel olur. Evet, çok çok uzun zaman oldu. Seneleri saymıyorum artık dedim anneme geçenlerde. Ahhhh Özlem'cim iyi ki rüyalar var... Ben neredeyse gün aşırı annemi rüyamda görüyorum... belki de acım daha taze diyedir diyorum, sonra da ne olursa olsun görmek bile iyi geliyor...... Mekanları cennet olsun, ışıklar içinde uyusunlar....... Paris Konsolosluğuna topluca mesaj atsak, artık sana vize sormasalar.. Şİmdiden iyi tatiller canım. Öpüyorum sevgiyle. Tüm dualarım bunun için. Gidenlerin eksikliği hiç dolmuyor. Hep usul bir yürek ağrısı, hep içerde bir yerlerde kanat çırpıp duran, çaresiz bir kelebek. Işıklar içinde uyusunlar. Paris, gönlümü hoş ediyor bu aralar. Kuzey'le de pek bir yerlere gidemedik bu sene. Şatolar bölgesinin dışında genellikle evdeydik. Okul yeni başladı ama sınavları başlamadan önce ona da iyi gelecek bu yolculuk. Çok, çok teşekkür ederim. Yazdıkça yazasım geliyor zaten. Bir çeşit terapi yöntemi. Bana en iyi gelen şey yazmak ve yürüyüş yapmak. Test edip, onayladım.


Neredeyse bloga bir şey yazmadan yatmaya gidecektim. Bizimkilere, "Hadi iyi geceler. Ben yatıyorum." dedim ve dememle birlikte jeton düştü. Tüm gün bloga yazı yazma düşüncesi aklımda olmasına rağmen oradan oraya koştururken aklımdan tümüyle çıktı. Sabah uzun zamandır görüşmediğim arkadaşlarımla bir kahvaltı ayarlamıştık. İstanbul trafiğinde cebelleşerek Kızıltoprak'a ulaşabildim. Aklımın almadığı trafiği gördükçe kendi kendime herhalde bugüne özel bir durum var diye geçirdim. Nihayetinde İstanbul trafiğinin içindeydim ve özel bir durum falan da yoktu. Bu şehirde bir yerden bir yere gitmek için 1.5 saatini trafikte geçiriyorsan benim gibi hala anlamsız sebepler aramamalısın. İstanbul gerçeği bu! Neyse ki kahvaltı güzeldi. Sohbetimiz çok hoştu ve arkadaşlarımı çok özlemiştim. Saat 12 olduğuna her birimiz başka bir köşeye dağılıverdik. Hayat, üstünden bir şeyler aşırmazsan pek lezzetli olmuyor. Bugün ilk defa üşüdüm. Gözüm ince tabanlı ayakkabılardan botlara, çizmelere doğru kaymaya başladı. Sonbahar kendini iyiden iyiye belli ediyor. Eylülün saran, sarmalayan kollarından ekim ayının biraz daha haşin günlerine erdik nihayetinde. Cuma sabahı yolculuk olduğu için bazı işleri sıkıştırmaya ve bitirmeye çalışıyorum. Belli etmesem de her zamanki gibi bavula koyacaklarımı aklımda hizaya sokuyorum. Muhtemelen iki kot pantolon, iki de kazak alırım. Yeterli bence. Uzun zamandır yolculuklarda fazla bir şey taşımıyorum. Hafif gidip ağır dönüyorum malum. Sadece iki çift ayakkabı almaktan vazgeçmiyorum. Bir ayakkabı ayağımı vurursa ya da ıslanırsa falan diye yanımda yedek bir ayakkabım olmazsa rahat etmiyorum. Kadınların yapacak ne çok işi oluyor. Erkekler bloglarında böyle şeyler paylaşmıyorlardır herhalde. Ben ki çok güzellik takıntılı bir tip olmasam da yine de yapılacak işlerim pek bitmiyor. Ayda bir kez olsun saçlarımın tiplerinden parlamaya başlayan beyazlar için kuaföre gidiyorum. Ayaklarım her seferinde geri geri gidiyor. İstisnasız bu işlem için yola düştüğümde annem aklıma geliyor ve mutlaka arayıp bana verdiği bu müthiş gen için teşekkür ediyorum. İyi ki annelerimiz var değil mi? yoksa kimi arayıp başımıza gelen her kötü şey de dır dır ederdik. Ben ediyorum vallahi. Her sene içtenlikle beni doğurduğu için teşekkür ediyorum. O da sağ olsun kendisine şükranlarımı sunduğum bu ender anların kıymetini biliyor. "Offf anne!" dedim bugün de. "Yine beyazlarım çıktı."Akıllı annem hemen kendi annesinden konuya girdi. Her şey anneannemin suçuydu aslında. Onun genlerinden dolayı bu kötü kaderi paylaşıyorduk. Yoksa anneannemin annesinin yaşlılığında bile simsiyah saçları vardı. :)Evet dostlar, nihayetinde iş yerindeki işlerimi hallettikten hemen sonra kuaföre gittim. Akşam olmuştu ve çoktan İstanbul için trafik çilesi başlamıştı. Eve geldiğimde Kuzey'i burnu akarken bulunca, "Oğlum, cuma günü Paris'e gidiyoruz. Sen hasta oluyorsun." diye söylendim. Bir aile geleneği olarak ilerde onun da bana söyleneceğini bildiğimden şimdilik her fırsatı değerlendiriyorum. Konu bloga yazmak olunca benim bu gevezeliğim kimin genlerinden geliyor, an itibariyle onu düşünüyorum. Gece lambası çok hoş, çok beğendim. Lamba hala aynı yerde duruyor. Adamlara sordum otele yollar mısınız diye, yok dediler. Belki başka bir sefere başka bir lamba alırız. Ama o lamba benimle eve gelseydi süper olacaktı. Kısmet değilmiş. Sonat haklısın bence. Sanırım bedenim biraz yavaşlamamı rica ediyor benden. Hatta düşüncelerimi bile yavaşlatsam, yapamadıklarım için kendimi bu denli yıpratacağıma, yaptıklarım için kendime teşekkür etsem. Hep dile getiriyorum bunları. Kendime de sık sık tekrarlıyorum; bir de anımsamam gerektiği zamanlarda anımsasam. Gece lambasını Selçuk'u ikna edersem alacağım. Bilgisayarımı götürürsem 21 günün aksamaması için elimden geleni yapacağım. Bakalım Paris'te hava nasıl? Umuyorum ki ılık bir sonbahar vardır da köşe bucak gezeriz yine. Gerçi sakin bir paris mottosuyla yola çıkıyoruz ama daha gitmeden öyle olmayacağını biliyorum. Ay ben de seni çok öperim. Şöyle yakınlarımda bir yere taşınsaydınız da sarılıp sarılıp öpseydim ne olurdu sanki? Sizin tayin falan yok mu bizim buralara yahu? Çok özledim çoook. Kuaför işini kendim halledebileceğimi bilsem hallederim de pek emin değilim. 🙂 Ayda bir gitmeye devam edeceğim sanırım. Mecburen. Düşünsene dün saç boyamı yaptırdıktan sonra kuaförüme, "Sadece kurut, fön çekme!" dedim. O derece durumum. Yorgunum. Vitamin almaya başladım. Unutkanlığımla ilgili de bir şeyler almam lazım. Ev, iş, dünya üstüme geliyormuş gibi geliyor. Böyle değilimdir normalde. Ne olduysa artık. Paris seyahatinden sonra birkaç hafta sonu evden dışarı adım atmayacağım. Kesin bilgi, yayabiliriz etrafa. Bakalım. Bu sefer de bana bir sakinleşme programı lazım. İyi dileklerin için çok teşekkür ederim. Yazının başlığı gibi şaşkınım bu aralar. Aslında çok düşünmeden atmıştım bu başlığı ama işe gelip de birilerine ödeme yazarken Eylül ayının son çeklerinin tahsil edilmeden durduğunu görünce başımdan aşağı kaynar sular döküldü. Bu olay tamamıyla benim hatam! Ve bana ne oluyor diye düşünüyorum şu an. Sahiden ne oluyor? Çok mu yorgunum, işle ilgili emeklilik hayallerimi dile getirdikçe beynim kendini işe mi kapıyor, yoksa bir vitamin eksikliği mi ben de, ya da annemin genlerindeki gibi unutmaya meyilli miyim? Ne çekti annem benden yahu. İstanbul, bunca koşturma, kendi yarattığımız aslında aslında lüzumsuz ama hayati sandığımız işler, dertler... Değer mi acaba? ya da ne yapmak lazım. Bunları sana sorarken ve anlatırken kendi soruma da kendim cevap veriyorum iç dünyamda. Hayat, sevsem de sevmesem de bu şekilde yürüyor. O zaman şöyle yapmam lazım. kendi gerçeklerimi kabul edip, iş olayını gündem yapmadan bazı şeyleri basitleştirmenin yolunu bulmalıyım. Yİne bir iç dökümü oldu. Ne güzel akşam sağdan, soldan yazmıştım. Tabii uykulu kelimelerdi aklıma gelenlerin hepsi. Aaa hayat daha aydınlık yahu sabahları. İstanbul trafiği beni de iyice bezdiriyor artık, E5-minibüs caddesi-sahil yolu hepsi çok dolu bir de arabadan çok inşaat kamyonu var sonu ne olacak kestiremiyorum. Her yeni inşaat daha katlı olduğu için araba sayısı da artıyor sonumuz hayr olsun. Size iyi yolculuklar şimdiden.. Başımıza gelecekleri bilerek İstanbul trafiğine çıkan halimize gülsek mi ağlasak mı bilmiyorum. Direksiyon başına oturduğum her seferinde kendime sakin olmam, kimselere uymamam konusunda telkinlerde bulunuyorum. Bugünlerde çok şeyi unuttuğumu fark ettim. İşle ilgili şeyleri bile unutuyorum/atlıyorum. O kadar kafam karışık ki. Buna değer mi diye düşünmüyor değilim. Ve Bağdat Caddesi, Caddebostan 🙁 Dört katlı binaları yıkıp on katlı binalar dikiyorlar. Bunca insan nasıl yaşayacak merak ediyorum bu şehirde. Hayat İstanbul'da sahiden zor. Şehrin tüm renklerine rağmen içinde yaşayan insanlar gün be gün soluyor gibi geliyor bana. Hepimize kolay gelsin. Güzel yolculuk temenniniz için teşekkür ederim.


Bugün hesaplarla kitaplarla uğraşırkan eylül ayında tahsil edilmesi gereken çekleri bankaya vermediğimi fark ettim. Kaç gündür aklımı meşgul eden bir şey vardı da ne olduğunu bir türlü çıkaramıyordum. Bir anda jeton düştü ve ben kendime ağız dolusu hayret ettim. En son bu çaptaki unutkanlığımı Kuzey'e hamileyken yaşamıştım. Kendimi gittiğim yerde unutuyordum. Öyle bir unutkanlık hali hiç yaşamadım hayatım boyunca. Devamlı uyuyan hamilelerden olmayı tercih ederdim sorsalardı. Dokuz ay boyunca gittiğin her yerde uyumak. Kesik kesik uykularla cebelleştiğim son yıllardan sonra uykuya böyle değer veriyorum. Geçenlerde bir radyo programında sunucu Hüsnü Özyeğin'e sordu sağlığınızı neye borçlusunuz diye. Adamcağız çok ama çok uyumama borçluyum diye cevap verdi. Gözünü kapattığı yerde ve koşullar ne olursa olsun uyurmuş Hüsnü Özyeğin. Direksiyon başında içimi bir kıskançlık bürüdü. Uyumak ne büyük bir lütuf. Uyku konusunu bir kenara bırakırsam, az önce anlattığım gibi dalgınlıkları yaşamamam gerekiyor. Bugün beni bu kadar ne dağıtabilir diye düşündüm. İş yoğunluğu, işi bırakmak istiyorum söylemleri, sabahları çok erken kalkmak, çok fazla şey düşünmek, işin stresi... Muhtemelen büyük çoğunluk benimle aynı durumdadır. O yüzden yakınmayacağım. Dır dır etmek yerine çözüm üretmeli, her konuyu canımı sıkacak kadar düşünmemeliyim. VE en önemlisi geçenlerde koştura koştura bir kırtasiyeye gidip aldığım ajandamı efektif bir şekilde kullanmalıyım. Hayatım boyunca hep ajanda kullandım ve çok faydasını gördüm. Oraya yazdığım bir şeyi bir daha kafamda taşımama gerek kalmıyor. Düşünsel anlamda hafifliyor. Düşüncelerim hizaya giriyor. Demek ki benim için yararlı olan bu yöntemi tekrar hayatıma geçirmeliyim. Ajandayı alıp da eve bırakınca olmuyor bu işler. İşte basit çözümüm bu. Bir de Omega 3 kullanayım diyorum. Bu meydan okuma bana çok iyi geldi. Defterime yazacaklarımı buraya yazar oldum. Biraz fazla saçıldığımın farkındayım ama yapacak bir şey yok. Aranızda belki psikolog falan da vardır. Belli mi olur? Omega 3'ün yanına belki başka bir ilaç desteği tavsiye eder yorumlarda? Şimdi cevaplayamadığım yorumlara bakıp onlara cevap yazmak üzere ayrılıyorum buradan. Bir bardak beyaz çayımı içip, sonra da kalkıp saçımı kurutacağım. İyi yolculuklar ve keyifli bir seyahat dilerim. Zorunlu bir 10 günlük Ankara seyahati beni İstanbul'dan uzak düşürdü. Buraya geldiğimde öncelikler değişiyor, koşuşturma artıyor ve kendime daha az zaman ayırabiliyorum. Ama yorum yazamasam da tüm yazılarını okuyorum keyifle. Seyahatler, kendine ayırabildiğin zamanlar çok kıymetli, değerini bil lütfen. Seyahat yorgunluğuna ve uykusuzluğa iyi gelecek eminim. Benim için iyi uykunun sırrı gün içinde çok efor sarfedip fiziksel olarak çok yorulmaktan geçiyor. Ama çok uyumaya da pek inanmıyorum doğrusu, hayat zaten öyle kısa ki. Hangi kitabı aldığını merak ettim doğrusu. Işın, dediğin gibi ben de çok uyumak istemiyorum ama uyuduğum zamanı güzel uyuyarak geçirmek istiyorum. Çünkü yorgun kalkıyorum her sabah. Yukarıda bir yoruma yazdım, ben de tıpkı senin dediğin gibi fiziksel efor sarf etmişsem rahat uyuyorum. Akşam yürüyüşe çıkmışsam ve peşinden de sıcacık bir duş almışsam o gece daha iyi uyuyorum. Tabii çok kolay değil bu dediğim durumun uygulaması. Çünkü oturmak, çayımı içmek ve kendimle kalmak istiyorum. Ian McEwan'ın Fındık Kabuğu kitabını aldım yanıma. Çok severek okudum. Ian McEwan okumaya başlamak için gel kalmış bile olabilirim. Öyle sevdim. Yakının için geçmiş olsun dileklerimi kabul et lütfen. Umarım her şey yolundadır. Çok teşekkürler, şimdilik her şey yolunda. İstanbul'uma kavuştum, hava serin, şehir gezmeye müsait. Daha ne isterim. İlk okuduğum Ian McEwan kitabı Cumartesi idi ve çok beğenmiştim. Tavsiye ederim. Herkesin farklı favorileri var sanırım. Çok şükür benim de hiç uyku sorunum yoktur. Çok uyumak bir sorun sayılmazsa tabii 🙂 Canım istediği anda uyuyabilirim. Kahve, yeşil çay vb. uykuyu kaçırır derler. İçtikten 10 dk. sonra bile uyuyabilirim. Nerede uyuduğum da fark etmez. Uykusuzluk çekmek çok kötüymüş, eşimden biliyorum. O da benim bu huyuma özenir. Ben de bazen keşke biraz daha az uyusaydım diyorum. Her gün 1-2 saat kaybediyormuşum gibi geliyor. Balık yağı tavsiye ederim. Ben de yeni başladım. Geçenlerde okuduğum bir sağlık kitabında faydaları uzun uzun anlatılınca içmeliyim dedim. Doktor Ocean Plus tavsiye etti. Uykunuzun kıymetini bilin. Çok büyük bir nimet çünkü. Çay, kahve; bunları kesinlikle azaltmam, gece uyumadan önce de biraz yürümem gerekiyor. Kendimi dışarı atıp yürüdüğüm akşamlarda daha rahat uyuyorum ama zor oluyor tabii. Sıcak evden, koltuktan kalkıp da yürümek için kendimi soğuğa atmak zor geliyor. Omega 3 deneyeceğim. Ondan sonra da duruma bir kez daha bakacağım. Telaşın tüm bu yazdıklarından anlaşılıyor Özlemcim sen şimdi Paris'te kafanı boşalt, şu Sonbahar'ı dünyanın en güzel şehirlerinden birinde geçir gel sonra ajandaya, omega3e falan bakarsın tatlı şey? keyifli olsun tatilin öperim. Bir dahaki sefere kadar hoşçakal dedik Paris'e. Paris her zaman iyi fikir; ama sanki baharda daha da iyi fikir gibi geliyor bana. Havalar soğumaya başlamış. Kış, Paris'te kapıda bekliyor. Yine de sıcacık teraslı kafeleri ile şarap-peynirleri de kışı cazip hale getirebilir. Ama bu gidişimizde her yer çok kalabalıktı nedense. Biraz daha sakin bir Paris istiyorum ben. Ben de hep Adaya giderken vapurda şarap içmeyi istemişimdir. Ama hiç yapmaya cesaret edemedim. Zaten artık şu zamanlarda hiç olmaz. Ben omega 3 yanında B12 vitamini de alıyorum. Faydasını gördüm mü? En azından unutkanlık artmadı. Sen kıyısına oturup sohbet eden ve içeceklerini içen tiplere bayılmıştım, ne güzel olur öyle yapmak 🙂 İyi yolculuklar. Bu gidişimizde de az da olsa yine vardı Seine kıyısında içkisini yudumlayanlar. Soğuk Paris'te kendini hissettirmeye başlamış. Kış kapıda, belli. Yine de kafelerin terasları ısıtıcılarıyla Parislileri ve turistleri ağırlıyor. Bu üç günlük seyahatimizde sanki şehir normalde olduğundan daha kalabalıktı. Her yerde kuyruk vardı. Eyfel'in altındaki bahçede şarabımızı yudumladık. Sanki çok uzun zamandır hayalini kurduğum bir şeyi gerçekleştirmişim gibi mutlu oldum. İnsanların böyle rahat olması, günlük sıkıntılarından arınması ne güzel bir şey. Hayat, sanki burada biraz daha zor gibi. 🙂 Ama coğrafyamız kaderimiz. Böyle de olsa seveceğiz. Selam ben emekliyim bu sabah altıda uyandım. Emekli olunca da uyunmuyor ya da ben akşamları erken yattığım için. Psikolog ünvanım var ama bu alanda uzmanlaşmadım... Size iyi gezmeler. Benim için hafta sonu bir kadeh içerken sağlığıma kaldırırsanız sevinirim. O köpüklü şarap sizin sağlığınıza kaldırıldı. Olay, Eyfel Kulesinin hemen altında gerçekleşti. 🙂 Belki hissetmişsinizdir. Sabahları zaten çok geç kalkmıyorum ama sorun benim gece uykularımın düzensizliğinde. Daha doğrusu kalitesizliğinde. Bir türlü tam dalamıyorum. Gecede yirmi kere uyanınca da sabah dayak yemişim gibi sürünerek kalkıyorum yataktan. En sevdiğim şeyi, çayı akşamları belli ki içmemem gerekiyor ama laf dinlemez küçük bir çocuk gibi davranıyorum. Yorumunuz için çok teşekkürler. Paristeyken cevap yazamadım. Lütfen kusura bakmayın. Teşekkürler ben de şimdi eski Paris fotolarıma bakayım.


Gün 8 diye bir başlık atmanın o gün yazamadıysan bir anlamı yok. Sonuçta 21 gün aksatmadan bloga yazı yazacağım diye meydan okumuştum; olmadı. Geçerli bir sebebim var, Paristeydim. Sabah 05.00'de kalkıp, gece 23.30 da otel odasına girdik. Bitmiştim. Yatağa kıvrıldığım gibi uyudum. Gelelim bugüne. Kim bilir Pariste kaçıncı kez bulunuyorum. Yine de her geldiğimizde köşe bucak gezmekten vazgeçmiyoruz. Bu sefer arkadaşlarımızla birlikteydim. Her birinin en az bir tane yapmak istediği şey olunca kafelerden oturmaktan çok yapılmak istenenlerin peşinde dolandık. İki gündür o mağaza senin bu mağaza benim geziyor, her restoranın önünde en az bir saat sıra bekliyor, geri kalan zamanlarda da bir köşeden başka bir köşeye yürüyoruz. Yine de Opera Bölgesinin sınırlarından pek dışarı çıkamadık. Bugün akşama doğru Notre Dame Katedrali'nin önünden hafifçe çiseleyen yağmur eşliğinde geçtik, Shakespeare and Co.'nin önündeki sıraya bakıp "Yuh!" çektik. Sanki Paris her zamankinden daha kalabalıktı. Her yerde sonu gelmeyen sıralar vardı. Kitapçı gezemedim pek. Ne olduğunu anlamadan son güne geldik diyebilirim. Pazar gününü de bu şehirde geçirince bir tatilin daha sonuna gelmiş olacağız. Günler insanın sevdiği bir yer olunca daha hızlı geçiyor. Kuzey bu sefer Paris'i daha fazla sevdi. Hatta yazın daha uzun bir zaman kalmak için yine mi gelsek diye sordu. Tüm ısrarlarıma ve benim yoğun Paris sevgime rağmen buradan uzak durmaya çalışıyordu. Şimdi böyle söylemesi şaşırttı beni. St. Germain'deki minyatür figürler ve koleksiyon parçaları satan "Album" isimli mağazadan Harry Potter koleksiyon eşyaları aldı. Mutluluktan uçuyor. Ben kendime bir şey almadım. Bu şehirle ilgili hayallerim alışverişten daha öte. Tüm mağazalar alışveriş yapan insanlarla dolu. İstanbul kadar olmasa da burası da kalabalık bir şehir. Sokak üstündeki kafelerin, bistroların dolu hallerini görünce böyle yaşayan bir şehir olduğu için burayı seviyorum; öte yandan ayakkabı, kıyafet, çanta, mutfak eşyaları satan dükkanlar da dolu. Turistlerin hepsi buradan evine bir şey götürmenin derdinde. Biraz tuhaf geliyor bu hal bana. Bu çarka pek ayak uyduramıyorum. Alışveriş yapmaktan sıkıldım. Daha doğrusu alışveriş yapmak anlamını yitirdi gözümde. Bunu buradan evine un taşıyan biri söylüyor. Bir şey almak için soyunmak, giyinmek, oldu mu diye bakmak, alıp almamakla ilgili bir karar vermeye çalışmak ve kasaya gitmek çok büyük bir efor gerektiriyormuş gibi hissediyorum. Yorucu bir eylem. Bunun yerine kitabımızı açıp okuyabileceğimiz, defterimizi açıp duygularımızı yazabileceğimiz ve kahvemizi yudumlayabileceğimiz nice Paris kafesi var. Paris'te olmak herkese başka bir şey ifade ediyor. Benimkisi biraz fazla dingin bir Paris. Merak edenler için içmeyi vaad ettiğim köpüklü şarabı hala içemedim. İki gündür bir litrelik bir şarabı sırtımda taşıyorum. Yanında bir türbüşon, altı tane de plastik şampanya kadehi. Bir bardak şarabı yudumlama olayını öyle romantik bir rüyaya çevirdim ki bir türlü uygun an gelmiyor. Ya doğru zamanda doğru yerde olamıyoruz, ya da şarabı içmek için tam da zamanı dediğimiz anlarda Seine Nehri yakınlarımızda olmuyor. Kaderin önümüze o anı taşıması lazım. Olmadı. Yarın şarabı içmek için mutlaka koşulları denk düşürmem gerekiyor. Yoksa bir köprü altında patlayacak benim şarabın mantarı. Pazartesi akşamından itibaren benden en sevdiğim şehirde olamamakla ilgili sızlanışlar dinleyeceksiniz. İyisi mi şimdi içinde olduğum rüyanın tadını siz de çıkarın. Bu gece herkes için gönülden bir dileğim var: Umarım herkes sevdiği şehirlerin göğü altında uyur her gece ve günaydın der yeni sabaha. Yaşayan şehirleri ben de çok seviyorum. Paris ise her şey için güzel bir şehir. Alışveriş çılgınları için de bizim gibi edebi rüyaların peşinde olanlar için de.


Yazmaktan, okumaktan, sanırım en çok da Hemingway ve onu anlatan kitaplardan bahsedeceğim. Hemingway ve yazarın Paris'i en çok merak ettiğim konuların başında geliyor. Zaman zaman bir kitabı okurken, "Blogda bu kitaptan mutlaka bahsetmeliyim." diye geçiriyorum aklımdan. Anlatmaya değer öyle çok şey oluyor ki kitabın içinde, dile getirmeden yitsin istemiyorum. Sonra işin, gücün, telaşın içinde ya bilgisayar başına oturmaya fırsat bulamıyorum ya da yazma ve anlatma heyecanımın önüne başka öncelikler geçiyor. Akşam koltuğa oturduğumda başka bir kitap oluyor elimde. Aradan birkaç gün geçtikten sonra da hangi kitabı okuduğumu bile unutmuş oluyorum. Ciddiyim. Sanki bu aralar okuma hızım düştü gibi. Aynı zamanda bir sürü şey yapmaya çalışıyorum. İşe gidiyorum, gelince Kuzey'le ilgileniyorum, beraber ders çalışıyoruz, ara ara ekmek yapıyorum, arkadaşlarım geliyor, yazmaya çalışıyorum, biraz da spor yapıyorum. Yapmak istediklerimle zaman doğru orantılı olarak ilerlemiyor elbette hayatımda. Bahsedeceğim gibi heyecan yaptığım şeyler de düşüncelerimin ve zamansızlığımın arasında kaybolup gidiyor. Oysa buraya yazmak en sevdiğim şeylerin başında geliyor. Kitap okurken not alan insanlara bayılıyorum. Bunun en temel sebeplerinden biri yaptıkları eylemdeki telaşsızlığa hayran olmam. Zamana meydan okuyorlarmış, koştura koştura ilerleyen saatlere hiç aldırmıyorlarmış gibiler. Oysa ben, hem okuduğum lezzetten vazgeçmemek adına, hem de zaman kaybetmemek için ne kadar çok istesem de bir deftere beğendiğim yerleri not düşemiyorum. Neyin içine girsem orada kayboluyorum çünkü; okurken sayfaların, yazarken satırların arasında... Siz de biliyorsunuz ki 1920'ler-1940'lar arasında Paris'te yaşamış Amerikalı yazarlar, Paris sokaklarında geçen kitaplar, sevdiğim bir yazarın biyografisi asla vazgeçemediğim kitapların başında geliyor. Böyle bir kitaba denk gelirsem imkanı yok kitapçıdan o kitabı almadan ayrılamıyorum. Tüm yazı neredeyse Paris'te hayat bulan kitapların dünyasında geçirdim. Paris'e gittiğim her iki seferde de Shakespeare and Co'nun iğne atsan yere düşmeyecek kalabalığına karıştım. Oraya gitmenin bir büyüsü olduğuna inanıyorum. Her gidişim bir sonraki Paris seferimin garantisi. Her ne kadar bu sefer kafesinde uzun uzun oturup keyif yapamasam da şehirle ilgili iki kitap daha aldım. Yine Hemingway takıntımdan olsa gerek internette sersem bir kurşun gibi gezinirken bir yerlerde bir kitaba denk geldim: Hemingway Hırsızı. Hemingway'in ilk eşi Hadley'nin St. Lazare Garı'nda çaldırdığı şu müthiş bavulun hikayesi saklıydı kitabın içinde. Kitap, Meksika'da geçen bir serüvendi ama içinde Hemingway, Paris bir Şenliktir kitabından satırlar ve bavulu içine kalan kurgu bir hikaye vardı. Ruh yorgunluğumu öne sürerek cuma günü kendime izin verdim ve bahçeyi saran sıcak güneşin altında çayımı yudumlaya yudumlaya kitabımı okudum. Akşam olduğunda kitabın sonlarına yaklaşmıştım. Geçen cuma günü sanki uzun zamandır sahip olmadığım bir mutluluğa ve huzura sahipmişim hissi ile doluydum. Son olarak elimdeki son kitaptan bahsedip buradan kaçacağım. Malum okunması gereken çok kitap var daha. Yine Paris, yine bir yazar ve yine bir biyografi. Kitabın ismi Monsieur Proust. Adından da anlaşılacağı gibi Proust hakkında yazılmış ve yazarın son sekiz senesini anlatıyor. Bu süre zarfında hizmetçiliğini yapan Celeste Albaret yıllar süren suskunluğunu bozmuş ve Proust'u anlatmış bizlere. Çok severek okuyorum. eminim benim gibi özel hayatlara meraklı okurlar benimle aynı hisleri duyumsayacak ve benim aldığım keyifle bu kitabın sayfaları arasında kaybolacaktır. Hemingway'i çok sevdiğim malum. İşte bu yüzden Hemingway ile ilgili diğer yazıları okumak için blogta biraz daha gezinebilirsiniz. Öve öve bitiremedim Enrique Vila-Matas'ın Never Any End to Paris kitabını nasıl aldığımı öğrenmek için de BURAYA tıklayın lütfen. Benim defterlerim gitseydi eminim çok üzülür, karalar bağlardım. Bence hırsızın da biraz insaflısı olmalı. İhtiyacı olmayan bir şeyi çalmak ne demek. Geri gönderseymiş falan 🙂 sahiden üzüldüm ya. Çok okumanın sonunda bir yazma isteği de oluyor insanda illa ki. Sizler bu isteği blog yazarak gideriyorsunuz, aranızdan kitap yazanlar da çıkıyor. Hoş bir şey. Bana da okumak düşüyor. Ben kendi bloğumu oluşturma cesareti gösteremeyenlerdenim. Okumayı gezmeyi seven -elişi nakış dikiş yemek pek değil kitap film gezi paylaşımları yapan ve anı ve izlenimlerini keyifle okunacak şekilde belli bir edebi değerle güzel akıcı bir üslupla anlatabilenleri takip ediyorum. Birisi de senin. Hırsızlık vakasının yaşandığı yere gelince bizim ki Ankara'da bir alışveriş merkezi. Eşinle meslekdaşız demek. Bizim aile baba eş oğul hatta dede tarafından hep hukukçu. gelenek oldu bizde hukuk okumak. Ha pişman mıyım değilim. Hukuk eğitimi insana bir nosyon bir muhakeme katıyor mutlaka. Tabi Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesinden mezunum ben. Bizim dönemimizde hukuk fakültesi sayısı bir elin parmakları kadardı. Eğitimin de belli bir kalitesi YÖK'e rağmen hala vardı. Benden önceki dönemde yani YÖK ortada yokken hocalarımızın çoğu 1402'den üniversitelerden atılmamışken eğitim çok daha kaliteliymiş. Oturumlar varmış hukuki tartışmalar yapılırmış okulda. Benim dönemimde cesur hocalar da varsa bile birçoğu korkuyordu başına birşeyler gelmesinden. Anayasa Hukuku hocamız Oya Araslı'nın dersinde birgün bir öğrenci 82 Anayasası ile 61 anayasasını hak ve özgürlükler bakımından karşılaştıran bir soru sordu hocaya. Hoca nasıl bağırmıştı "sınıfa siyaseti getirmeyin" diye. Ya dersin amacı bu zaten konusu bu bizatihi. Yıllar sonra bu hoca CHP'den milletvekili olunca içimden bayağı saydırmıştım CHP'ye. Ben uzun yıllardır mesleğimden hiç zevk alamıyorum. Bir sürü nedeni var burada yazmak zor. Ama kısaca zaten Türkiye'de hukuk falan kalmadığının hepimiz ayrımındayız. Hukuksuzluğun hatta hukuk dışılığın içinde bu meslek nasıl icra edilebilir ki? Eşin sevdiği işi yapıyorsa çok şanslı. Cumartesi günü Mine SÖĞÜT söyleşisine gittim. Ona nasıl yazar olduğunu sordu biri. Çoğunuzun meslek seçimi gibi şans eseri dedi. Kendi hikayesini anlattı ki hakketen şans eseri olmuş. Bunu açıkyüreklilikle dile getirdi. ".. Üniversite sınav puanım latin diline yettiği için oraya gittim, okulda kalamadığım için bu bölümden çıkınca ne olunur derken şans eseri Güneş Gazetesine girdiğimden...."böyle devam etmiş rastlantılar silsilesi. Birçok yazar der ya "çocukluğumdan beri hep yazar olmak istedim" diye, öyle birşey demedi. Cuma akşamı Uçan Süpürge Kadın Film festivali kapsamında Ursula Le Guin'in hayatını ve kitaplarını anlatan bir belgesel izledim. Ursula gerçekten de çocuk yaşlarından itibaren yazar olmaktan başka birşey istememiş. Onunkisi rastlantısal değil. Yazar olmak için bayağı mücadele vermiş. İyi ki de o mücadeleyi kazanmış. Ben de sen gibi hastasıyım kadının ama bu kadar geç tanıdığım için kızdım kendime. Kimbi, lir daha nice yazarları da hala tanımıyorum. Saramago da hastası olduğum bir yazar ve onu da Ursula'yı da daha bu yıl tanıdım. Mine Söğüt çok daha eski daha ilk kitabı (20 sene falan önce yazdığı) Adalet CİMCOZ kitabıyla sevmiştim. Kendi hikayeleri ile de perçinlendi bu sevgim.. Çok uzattım sevgiyle kal. Aylin.. Önce en ilgimi çeken yerden başlayayım. Ursula ile ilgili bir belgesel bilmiyordum. İyi ki söyledim. Seyretmektan çok keyif alacağıma eminim. Selçuk, avukatlık yapmıyor. Söylemiş miydim bilmiyorum. Muhtemelen söylemiş olabilirim. Şans mı desem hayat ve rastlantılar mı desem bilemiyorum. Okurken çalışıyordu ve oradan da devam etti yoluna. Tekstille uğraşıyor ve işini de çok seviyor. Ama yapacak bir şey yok. Çalışmaya, didinmeye devam. Ah, kimler nerelerde değil mi? Güya sola yakın bir partide bile bizi kimler temsil ediyor? Türkiye'nin acı gerçekleri. Son zamanlarda ülkede seyreden durumu görünce insanın bir şeye inanası gelmiyor zaten. Bir ara belki karşı karşıya gelirsek konuşur, halimize birlikte üzülürüz. O zamana kadar bizi mutlu eden şeylerin peşinden koşmaya devam. Özlem ne güzel İngilizce kitaplar okuyosun. Ben her türkçe kitabın bitimine yakın bundan sonra ki ingilizce olacak diyorum ama yine elim türkçeye gidiyor. Ben okuduğum kitabın sayfadaki boş yerlerine notlar alıyorum. İyi oluyor böyle. Romanlarda betimlenen şehirleri merak ediyorum ben de. Bir kaçını gezme şansım oldu. Çok çarpıcı bir duygu. Daha çok yazmayı ben de çok istiyorum ama bir türlü istediğim kadar çok yazamıyorum. Öyle çok şey oluyor ki günlük hayatın içinde, kendime ayıracak zamanım kalmıyor. Oysa yazmak bana en iyi gelen şey. Bu sene çok niyetliyim Paris için. Şu Şekspir Kafeyi mutlaka not etmem lazım. İngilizce okuyabilmen ne güzel.. Yurt dışına her gittiğimde ne kadar çok kitap yayınlandığını görüp ağzım açık kalıyor. Sanki çevrilen her kitabı okuyabilirmişim/okumuşum gibi Türkçe'ye çevrilmemişlere hayıflanıyorum. Bardağın her boş tarafını görmek bu olsa gerek. Elbette Türkçedeki gibi bir okuma hızım olmuyor İngilizce kitap okurken ama şükür ki çevrilmemiş kitapları okuyabiliyorum. Her sene başında daha çok İngilizce kitap okuyacağım diye kendime siz veriyorum ama işin, gücün arasında kaynayıp gidiyor. Paris'te Şekspir Kafeye gelene kadar nice kafe var ama oranın havası da bir başka. Ben kitapçıdan çıktıktan sonra Selçuk'la beraber oturup bir çay içip, Notre Dame Katedrali'ni seyretmeyi seviyorum. Bi de şimdi tekrar bakınca bu yazındaki yorumlara, bi kitabı hiç tekrar tekrar okumadığımı fark ettim. Not alamadığına, üzerine yazı yazamadığına üzülüyorsun ya, yine de iyi bi şey yapıyorsun bence. Yazacak vakit bulamasan da iyice sindiriyorsun kitapalrı. Kovalayan varmış gibi sürekli yeni bi kitaba başlama isteği yüzünden, çok sevdiğin bi kitaba dönüp bakamamak da var, ki bu da ayrı bi hastalık bence. Tedavi etmek lazım. Okuduklarınla yüzeysel bi ilişki kurmuyorsun yani, derinleşiyorsun. Tabi ki daha da derinleşmek mümkün ama hayatın bu koşturmacasında, kendine çok da yüklenme, gayet iyisin, demek istedim:) not almak, yazmak da bi gün olacak, eminim. Koşu işin var ya acayip ilgimi çekti. Şu konuyu blogunda detaylı yazsana. Sahiden! Öğrenmeyi çok isterim. Bunun bir kursunun olması falan inanılmaz geldi. Keşke yakınlarımda böyle bir şey olsa dedim. Ben de kendi çapımda yürümeye/koşmaya çalışıyorum ama nerde ? 🙂 Dibim düşüyor, dilim ağzımdan sarkıyor, kalbim yerinden oynuyor ve dizlerimin dermanı kesiliyor. Yine de Kuzey'le koşuyorum çünkü eve çok ama çoook mutlu dönüyorum. Yani her türlü bilgiye açım. Murakami'nin koşuyla ilgili yazdığı kitabını okusana. Nefis bir kitap. İlham kitaplarımdan birisi. Belki senin için de öyle olur. Bu arada hani çalışmıyorsun ya, ben de çalışmamayı hayal ediyorum devamlı. Şanslısın yani, keyfini çıkar. Kimseyi yargılamak bize düşmez. Herkes kendi işine baksa bence dünya çok daha iyi bir yer haline gelir. Koşma işine gelince, yaz lütfen. Bak yazdıkların şimdiden bana iyi geldi. Şu koşma app'lerinden biriyle gayet iyi gidiyordum aslında ama sonra çok hızlandı gibime geldi. Daha doğrusu ben aplikasyonun hedefine erişemedim. Ve olmuyor dedim. Şimdilerde vücudum ne kadarına izin veriyorsa o kadarı ile yetinmeye çalışıyorum. Kah koşuyorum, kah yoruluyorum. Keşke bu tempoya bile razı olup düşe kalka yürümeye /koşmaya devam etsem ama üstümde bir tembellik var ki hiçbir şey yapmıyorum. Silkelenip kendime gelmem şart. Kitabı okurken sevdiğim kısımların fotoğrafını çekiyorum ben artık. Bloğa da onları koyuyorum direk. Zamandan tasarruf oluyor. Belki işine yarar senin de.


Akşam internette gezinirken soğuk bir köşeye, soğuk bir zamana üç uçak bileti aldım. Pek düşünmeden. İç ses bazen çok düşünmememi söylüyor. Bu aralar böyle anlık kararların etkisindeyim. Geçen gün iş yerime yakın bir spor salonuna uğradım. Bir spor salonuyla ilk bakışta aşktı galiba bu seferki. Etrafımdaki herkes biliyor ki pek spor insanı değilim. Pilatesin dışında pek bir şey yaptığımı, hele ki istekle yaptığımı gören çıkmamıştır. Ben bile kendimi coşkuyla spor yapan ruh halimle hiç görmedim. Genellikle dağda bayırda yürürken içimde ışıldayan bir şey oluyor. Pır pır. O halle karşılaşmam için de sabah erkenden kalkmam ve kendimi kapıdan dışarı atmam gerekiyor. Bu bahsettiğim spor salonundan etkilenince, "Yaparım ben dedim!" Esas amacım iş saatlerinde bir saat kaçıp kendimi buraya atabilmek. Haftada iki gün yoga var mesela. Bir dolu ders daha ama benim aklım öğle saatlerindeki yogada. Hep birlikte parayı çöpe mi attım yoksa doğru bir şey mi yaptım göreceğiz. Olmazsa bir kere daha spor salonlarında yapamadığımı tasdiklemiş olacağız. Bu sefer hep birlikte. Sevgili arkadaşlar, yol isteği içimde tavan yapmış vaziyette. Sanki yıllardır bir yere gitmemişim gibi bir uçağa atlayıp yola düşmek istiyorum. Mutlu insanlar görmek istiyorum etrafımda. Halloween'i kaçırmış olabilirim. Aradığım süs kabaklarına buradaki pazarlarda rastlamış olsaydım evi bir kabak cennetine çevirebilir, değişik yapı ve formattaki kabakların vesikalık fotoğraflarını çekebilirdim. Ne yazık ki hiç mi hiç kabak yoktu ortalıkta. Geçen haftaki organik pazar seferinden sırf bu yüzden bal kabağı alarak döndüm. Ondan da bol şekerli kabak tatlısı yaptığımız için, niyetimle yaptıklarım hiç örtüşmedi. Kendimi şaşkınlıkla izlemek de ayrı bir mutluluk kaynağı benim için. Kendimi kahvemin yanında kocaman bir elmalı pie'yı didiklerken buluyorum. Vücudum, ruhum kendini kışa hazırlıyor. Oysa her kışın sununda bir yaz var. Haksız mıyım? Halloween'den yola çıktım biliyorum, derdim konuyu Noel Pazarlarına getirmek. Evet, Christmas Pazarları'na gitmek, ışıltıları içindeki meydanlarda dolaşmak, donmak ve sıcak şarap içmek istiyorum. Eğer gidersem eldivenli ellerimin arasından dumanı tüten şarapların/kahvelerin fotoğrafını paylaşacağım. Şehir meydanlarına kurulmuş kocaman çam ağaçlarının altında eminim kendime şöyle diyeceğim. "Ohh, iyi ki gelmişiz buraya." Belki birkaç hediyelik de alırım. Ne bileyim? Hayal kuruyorum işte. Isınıyorum hayallere daldıkça. İki gündür cevap yazmak için çabalıyorum. Ne yazık ki blogun yorum kısmında bir sorun çıktı ve hiç kimseye geri dönüş yapamadım. Acilen blogun alt yapısına çeki düzen vermem lazım ama kimi bulurum, nasıl yaparım bilmiyorum. Böyle ilk tanışmada da ne çok dert yandım size. Ben de keyifli bir yolculuğumuzun olmasını umuyorum. Evdeki herkes grip. Bir an önce toparlansak süper olacak. Bu pazar ben de evde eşelenmeyi umut ediyorum. Ben de size konuk olacağım az sonra. Özlem her ikisine de gitmedim ama Berlin ve Strasbourg'da çok hoş noel pazarları kuruluyor diye duymuştum. Bi araştırsana canım. Eeee, neşeye, güzelliklere hasret kaldık da ondan. Tasasız olmak ne güzel bir şey. elbet tasasız insan olmaz ama günlük sıkıntılar biraz fazla geliyor bizim ülkemizde üstümüze. Ben de euro yüzünden ve dolar elbette hop oturup hop kalkıyorum. İŞ yüzünden özellikle. Ama diğer yandan ülkemizin parasının bu derece para kaybetmesi ne acı. Hiç umutla bakamıyorum ilerdeki günlerimize. Yine de dağıtalım kara bulutları. Ben de biletleri aldıktan sonra, "Almasa mıydım acaba?" diye düşündüm. Işıl ışıl değil mi her yer? Soğuk olmasına rağmen ben de çok seviyorum Avrupa'da Noel zamanını. Euro böyle alıp başını gitmese iyiydi ama 🙂 Nasıl gezeceğiz bundan böyle merak ediyorum. Ah canım, harikasın 🙂 Eminim çok güzel olur senin bahçedeki Christmas pazarı. Benim yere de iç o sımsıcak şarabı Özlem'cim. Ah o bilinçsizce yemek yeme bende epey mevcut. Her seferinde kendime kızıp, karalar alıyorum sonra da kendimi yerken buluyorum. Benim ki gerçekten de psikolojik, geç oldu kendime itirafım ama öyle.. Bir önce ki yazını da keyifle okudum ve kitap adlarını not aldım, diğer notar arasına. Öperim çok iyi haftalar, iyi çalışmalar canım. Bakalım senin bu ve daha önce ki birkaç yazından ve okuduğum bazı şeylerden sonra yeme düzenimi değiştirme kararları aldım. Bende yazarım burdan sana. Yeni yıla girmeden toplaşalım birde, çok uzun zaman oldu yahu. Ay inşallah 🙂 Devamlı hayal aleminde geziyorum zaten. keşke hep gezsek, dolaşsak, dışarlarda yesek, içsek. Evde olmanın güzelliğini sokaklarda gezdikten sonra daha iyi anlıyorum. Bazen kendimi havaalanında oturmuş, kahvemi içip gelen geçene bakarken hayal ediyorum. Kim kimdir, nereye gidiyordur gibi sorular kafamda dönüp duruyor.


"Babaanne, babaanne!" diye sesimin çıkabildiği kadarıyla bağırmıştım. Yuvarlana yuvarlana inmişti babaannem bulunduğu yerden. Onca yorgunluğu üstünde taşıyan, yolda ağlayıp zırlayan ben değilmişim gibi ben koşmaya başlamıştım. Yolun sonunda birbirimize ulaştığımız yerde sarılmıştık. Babaannem ağlamıştı elbette. Biraz saman, biraz güneş, biraz da rüzgar konmuştu terinin kokusuna. O yaz, hatırladığım ilk köy yazımdı. Babaannem, dedem, babam ve ben. Akşamları tek ineğin peşine düşer, Sarıkız'ı babaannemin sevdiği gibi severdim. Babaannem otu ineğin önüne koyduğu gibi ineği sağmaya başlardı. Minik ellerimle ben de denerdim ama asıldığım memelerden bir türlü süt gelmezdi. Mutfaktaki taş ocağın içine kondurduğu isli bir tencerede kaynardı süt. İçine birkaç kaşık da şeker atardı babaannem. Babaannem usulü süt kaynatmanın böyle olduğunu düşünürdüm hep. Yıllar sonra o sütün benim için kaynatıldığını idrak edebildim. Ama beni asıl büyüleyen tavukların altından alınan sıcacık yumurtaların sırf bu iş için kullanılan demir bir faraşın üstüne kırılarak pişirilmesiydi ki bir daha asla o lezzette yumurta yemedim. Anneannemle ilgili mutfak anılarımsa sadece anlatılanlardan ibaret. Anneannem babaannemden daha uzun yaşamasına rağmen hiçbir zaman yemek yapacak durumda olmadı. Onun yaptığı likörleri, dondurmaları etraftaki komşu teyzeler anlatırdı. Ben de anlatılanları anneannemin damarlı ellerine yakıştırmaya çalışırdım. O benim için hep kahvesinin yanına yaktığı sigarasıyla var olan bir kadın. Benim çocukluğum onun aklının benim yaşıma döndüğü bir yaşa denk geldiği için çok kurabiye kavgası yapmışlığımız var. Çocukluktan çıkıp da dile gelen her şey çok güzel. Sanırım ben de böyleyim. Yapılan yemekten çok yemeğe karışan sohbetleri, telaşları, masada atılan kahkahaları seviyorum. Afiyet olsunlar'la, eline sağlık'lar aile sıcaklığını getiriyor aklıma. Her ne kadar Mutfağın Hatıra Defteri küçük bir kızın çocukluk anılarından oluşuyor olsa da içinde bir sürü de yol hikayesi var. Dedenin bahçesine, halanın evine, doğum günlerine, sünnetlere uzanan tüm hikayeler insanın yüzünü güldürüyor. Yüzümde kocaman bir tebessümle kuzenin alnına uçarak konan takunyayı okuyorum. Kendi kuzenlerim, dede evindeki buluşmalarımız, kavgalarımız ve oyunlarımız geliyor aklıma. Tıpkı küçük kızın arada bir yolunun düştüğü dedenin bahçesinin bir hayal olması gibi kendi çocukluğumun da hayallerin arasına karışması yitip giden zamanı ve nice sevdiklerimi anımsatsa da bana, çocukluğun ne güzel bir yer olduğunu düşünüyorum. Özlemim ne güzel anlatmışsın. Bu kitap hepimizin yuregine dokundu hepimiz yeniden çocuk olduk ne güzel. Babaannem çok fazla yemek çeşidi bilmezdi ama yaptığı bazı şeyler vardı ki o tadı hala kimsenin elinden alamıyorum. Biri katmer, diğeri de Rumeli usulü mantı. Ah özlem'cim paylaştığın anıların bana babaannemi anımsattı. Babaanneler ve anneanneler gibisi yoktur bence. Şımaracağın yegane mercilerdir kendileri. O yüzden yaşayanlara allah uzun ömürler versin, çoktan aramızdan ayrılanlara da gani gani rahmet. İlgiyle okudum çocukluk anılarını Özlem'cim. Okurken yazını, ben de kendi çocukluk anılarıma doğru yol aldım. Hele ki ömrümün en önemli çağları, anneanne ve babaannelerle birarada geçince... ah ah!. nasıl duygulandım. Mutfak bir evin olmazsa olmazı; hem çok özel, hem de çok şeye tanıklık ettiği için evin en renkli, en afilli köşesi bence de. Şimdi Nurşen Hanımın kitabını daha çok merak ettim. Bir an önce alıp okumak istiyorum. Ayrıca yıllardır takip ettiğimiz blog dostlarımızın birer birer ürün verdiğini görmek son derece sevindirici. Gurur duyuyoruz. Bir kez daha Nurşen Hanım'ı tebrik ediyorum, emeklerine sağlık. Sen de Özlem'cim ne güzel yazmışsın... senin de kalemine, yüreğine sağlık. Sevgilerimle.. Anılar olmasa insan bugününe tutunamaz gibi geliyor bana. Nurşen Abla'nın kitabı da beni kendi çocukluğuma götürdü. Mutfak hikayeleri olmayan var mıdır? Mutfak hikayesi yoksa insan biraz eksik midir diye düşündüm şimdi. Karnıyarık turşuları mesela, İzmir'in meşhur Havra Sokağı'nın girişinde sıralı turşucular da görür niye bu yemekleri dizmişler derdim kendi kendime. Anne bunlar ne diye sormayı akıl edemedim mi acaba? En çok zaman geçirdiğimiz yer olmasa da en sıcak olması gereken yer mutfaklar, hele şimdi daha da önemli. Paylaştığımız yegane anların artık sofralar olduğunu düşününce. Ne güzel yazmışsınız, kutlarım. Ben de sabırsızlıkla okumak istiyorum ama bizim ilin DR sine halen gelemedi bir türlü... Kilometrelerce mesafelerde çocukluk yaşayan bizler özde benzer anıları okuması o günlere yeniden yaşaması oluyor, güzel de oluyor... Selam ve sevgiler. İyi ki yazmış da bizler de okuma şansına kavuşmuşuz. Ne güzel yazmışsın Özlemcim kitabı bir kez daha okuyasım geldi. Çok severek okudum Nurşen Abla. Ellerine, yüreğine sağlık. Mutfak kokusunu severim zaten; hele ki edebiyatta karışmışsa içine. Benim de kendi çocukluğum, kendi mutfak hikayelerim geldi aklıma. 2017'nin en güzel olaylarından biri bu bilesin: Senin kitabını okumak.


Dünyanın en çok ziyaret edilen mezarlığı Pere Lachaise'e hoş geldiniz. Şehrin 20. Bölgesi'deki bu mezarlıktaki ünlü mezarları sadece on maddede listelerken çok zorlandım. Yazmak istediğim öyle çok ünlü konuğu var ki Pere Lachaise'in. Wilde gitmiş, duvar kağıdının otel odasından sökülmesi yıllar almıştır. Yazarın ödemediği otel borcu yüzünden otel müdürünün kendisine yazdığı, borcunu ödemesi ile ilgili mektuplar bugün otele giden ve 16 numarada konaklayan konukların odanın duvarlarında göreceği edebi kanıtlardan bazılarıdır. Otelin ismi uzun zaman önce değişmiş ve L'Hotel adını almıştır. Oscar Wilde ölünce önce Cimetiere de Bagneur mezarlığına gömülmüş, daha sonra bedeni Pere Lachaise Mezarlığı'na taşınmıştır. Üzerinde erkek meleklerin olduğu bir mezar taşının altına gömülmüştür. Mezar taşı her gün gelen yüzlerce seveninin bıraktığı dudak izleri yüzünden öylesine kirlenmiştir ki, İrlanda Hükümeti yazarın mezar taşını önce temizlemiş, sonra da şeffaf bir çerçeve ile koruma altına almıştır. Yazarın bu manzarayı görme şansı olsaydı göğüslerinin kabaracağından adım gibi eminim. Moliere, Hastalık Budalası isimli oyununu yazar. Oyunda dikkat çekmek için hasta numarası yapan bir adamın yaptıkları anlatılmaktadır. Moliere'de oyunu yazdığı ve sahneye konduğu zamanlarda tüberkülozdur. Yine de oyunda rol almaktan alı koyamaz kendini. Oyun esnasında rol icabı öksürmeye başlar. Seyirciler gülmeye başlar. Moliere öksürüğünü arttırdıkça seyirciler daha da fazla gülmektedir. İşin kötü yanı, Moliere rol icabı başladığı öksürüğünü durduramamaktadır. Zorla oyunu bitirir ama ciğerlerinde kanama başlar. Evine ulaştıktan yarım saat sonra da bu kanama yüzünden ölür. Yaşarken kazandığı ününü öldükten sonra da devam ettiren ünlülerden biri: Chopin. Babası Fransız, annesi Polonyalı olan Chopin, Varşova'da doğmuş ama hayatının büyük kısmını Paris'te geçirmiş. Bestecinin en büyük aşkı 1837-1847 yılları arasında George Sand ile yaşadığı aşk. Kıyafetleri, toplum içindeki davranışları, sansasyonel ilişkileri ile bohem bir hayat yaşayan Sand, herşeye rağmen Chopin'in ilham kaynağı. Ayrılıklarının üstünden iki yıl geçmeden Chopin tüberkülozdan ölmüştür. Öldüğünde beş parasızdı ve cenaze masrafları arkadaşları tarafından karşılandı. Parası olmada da itibarı vardı. Cenazesi Victor Hugo gibi yazarların da katıldığı üç bin kişilik bir kalabalıkla kaldırıldı. Bedeni Pere Lachaise Mezarlığı'nda olsa da, vücudundan çıkarılan kalbi Varşova'da bir kilisede gömülüdür. |Jim Morrison'un mezarını başında bekleyen bir kalabalık olmadan yakalamak mümkün değil. Ortaçağ'da yaşanan bilinen en büyük aşklardan. Abelard zamanının en büyük filozoflarından, Heloise ise zengin ve asil kadınlardan biri. Abelard, Heloise'in öğrencisi oluyor ve aralarında büyük bir aşk başlıyor. Bu aşkın sonucunda bir çocukları oluyor ve gizlice evleniyorlar. Ne yazık ki Heloise'in hain amcası bu aşktan haberdar oluyor ve Heloise'i bir manastıra kapattırıyor. Abelard'da amcanın hışmından kendini koruyamıyor ve hadım ediliyor. Hayatlarının geri kalanı boyunca bu iki aşık her engele rağmen birbirlerine mektup yollamaktan hiç vazgeçmiyorlar. 1817 yılında iki aşığın kemikleri aynı mezar taşının altına gömülüyor. Günümüzde ne mi oluyor? Aşıklar bu mezara gelip, aşk mektuplarını Abelard ve Heloise'e bırakıyorlar. Benim korkusuz kadınlarımdan biri. Ah, Colette'i sadece kendime mal etmemeliyim, değil mi? Yine de bu muhteşem kadının sıra dışı annesini de anmadan geçmemek lazım. Kızına kadın olmanın bilincini anlatan ilk kişi o çünkü. Kocası öldükten sonra da yas kıyafetlerine bürünmeyi reddediyor. Colette, evlendikten sonra Paris'a taşınıyor. Ünlü bir yazar olan ve Willy takma adıyla yazan kocası Colette'in okul günleri ile ilgili anlattığı hikayelerden çok etkileniyor ve bunları yazmasını söylüyor. Böyle birkaç hikayeyi kaleme alıyor Colette, kocası da düzeltmeleri yapıp kendi takma adıyla editörlere yolluyor. Bilin bakalım ne oluyor? Yazdıkları çok beğeniliyor ama Colette yazmaktan keyif almıyor. Kocası da Colette'i yeni bir öyküyü yazıp bitirene kadar bir odaya kilitliyor. On üç yıllık bu zoraki yazarlık döneminden sonra Colette kocasından boşanıyor ve kendi adını kullanarak yazmaya başlıyor. Her şeye rağmen, Colette'in böyle güzel yazmayı eşinden öğrendiği söyleniyor. Az buz bir çıraklık dönemi değil tabii kocasının evindeki zoraki yazarlık günleri. Bu arada Colette, Fransa'da devlet töreniyle defnedilen ilk kadın. Fransızların ne çok çapkınlık ve aşk hikayesi var, değil mi? Aşka saygı duyuyorlar, çapkınlıkla da dalga geçmeyi biliyorlar. Gün geçmiyor ki gündemin orta yerine oturacak bir aşk ya da çapkınlık hikayesi vuku bulmasın. Victor Noir'da Napolyon zamanında gazetecilik yapan yakışıklı Fransız gençlerinden biri ve Napolyon'un akrabalarından birinin karısıyla ilişki yaşıyor. Ansızın eve gelen koca Noir'ı ve karısını yakalıyor. Cebinden silahını çıkarıyor ve çapkın gazeteciyi yatakta olduğu yere mıhlıyor. Pere Lachaise'in en çok ziyaretçisi olan mezarlarından biri de bu gazetecinin mezarı çünkü mezarının üstündeki yatay pozisyondaki heykeli, Noir'in öldüğü anı tasvir ediyor. Ereksiyon halindeki Noir'in pantolonunun düğmesi hafifçe aralık ve göğsünde bir kurşun izi var. Bir rivayete göre bu mezara gelip çiçek bırakan ve pirinç heykelin dokunulmaktan parlayan yerlerini elleyen kadınların kısmeti açılıyormuş. Denemesi serbest. Pere Lachaise'in edebi mezarlarından biri de Balzac'ın mezarı. Paris'i çok sevme sebeplerimden biri bu işte! Bahsettiğim mezarlık gezmek değil elbette; sokaklarında, parklarında, duvarlara çakılmış tarih belirten levhalarında, kafelerinde hep kitaplarından tanıdığımız yazarlara, hala şarkılarını dinlediğimiz şarkıcılara ve köklü bir geçmişe tanıklık etmek. Tarihin sayfalarında kalmış insanlara duyulan saygı ve vefa hissi. Bu duygu bana çok iyi geliyor. Balzac'ın edebi uykusundaki bu mezarlık da bana aynı hissi yaşatıyor. 1895-1899 yılların arasında Fransa'nın cumhurbaşkanlığı yapmış olan devlet adamı. Kısa cumhurbaşkanlığı sırasında ülkeyi daha iyi yönetmek yerine, her şeyi birbirine karıştırmış. Görevi sırasında İngiltere ile Fransa arasında diplomatik krizler ortaya çıkmış; bu esnada işleri yoluna koyduğu, ilişkilerin yumuşatıldığı tek ülke de Rusya olmuş. Yaptıkları sadece bunlarla da sınırlı kalmamış. Dreyfuss Olayı'nın yankıları sürmeye devam etmiş. Fransız ordusunda görevli Alfred Dreyfuss adında bir yüzbaşı suçu ispatlanmadığı halde casuslukla suçlanmış ve Fransa'da yargılandığı davada suçlu bulunmuş ve idama mahkum edilmiş. Bu olayların bana en ilginç gelen kısmı uzun yıllar önce olmuş olayların bile Fransa'da simge haline gelip, hala ders çıkarılıyor olması. Bizim ülkemizde neler oluyor ama tıpkı bir akşam önce yediğimiz yemek gibi sabah oldu mu herşeyi unutuyor ve tekrar hayatımıza devam ediyoruz. Jules Verne'ninkini görmek istiyorum, onunki de çok ilginç. Özlem ya senin için kararmadı mı orayı gezerken?Ben sanırım tercih etmezdim gezmeyi. Popüler mezar taşlarının hikayeleri çok ilginçmiş! ama ben en çok Colette'nin hikayesine takıldım. Yazarlık serüveninde eşlerin rolü önemlidir ama böylesini de ilk kez duyuyorum. Kocasının Colette'i yeni bir öyküyü yazıp bitirene kadar bir odaya kilitlemesi!! Ve bu durumun her öykü yazılımında süregelmesi! vah ki ne vahhh! ;( baskıcı kocanın zulmü işe yaramış ama bu durum kendi lehine olmamış. Bizim eşler de bizi bir odaya kitlese ne güzel olur diye düşündüm bir an 🙂 O kadar acıklı haldeyim bak. Hatta biz kendi kendimizi bir odaya kitlesek. Neyse, seni de benim acıklı yazmak için zaman bulamama halimin içine sürüklemeyeyim. 🙂 Çok fenayım değil mi? Ama benim durumum bu: Yazmak için hiç mi hiç vakit bulamıyorum. Azıcık bir boş vaktim olduğunda da ne yapacağımı şaşırıyorum. Sık sık bloga gelip her seferinde de çok güzel yorumlar yapıp beni motive ettiğin için çok teşekkür ederim. iyi geliyor kelimelerin, cümlelerin. Biliyor musun fotoğraflara bakınca "ne kadar güzel mezar taşları" derken buldum kendimi... Önce baktım sonra da hikayelerini okudum.


İnsana şarkı söyleten durumlar var. Tatile çıkmak bunlardan bir tanesi. Colmar uzun zamandır gitmeyi düşündüğüm masal kentlerden biriydi benim için. Birkaç gün önce dudaklarımda fısıltı halinde bir şarkıyla yola çıktığımı söylemiştim. Önce Basel'e, oradan da arabayla Colmar, Ribeauville, Obernai ve Strazburg. İlk gecemizi Basel'de geçirdik, iki gecemizi de Strazburg'da. Şimdi dudaklarımda yine aynı şarkıyla evdeyim. Evde dediysem lafın gelişi elbette. Hepimiz hayatlarımızın alışık olduğumuz, ara ara söylendiğimiz rutinine geri döndük. Selçuk ve ben işe, Kuzeyse okula doğru. Sabah altıda kalkmalar, alelacele, savruk kahvaltılar, yarı aralık gözlerle yola düşmeler kısa bir aradan sonra bıraktığımız yerden hayatımıza dahil olmuş vaziyette. Aklımızda yeni yıl gecesini nasıl geçireceğimiz var şimdilerde. Seyahat düşünmeden yaşayamadığımdan dolayı elbette yeni destinasyonlar da düşünüyorum. Aslında totomu kırıp otursam ve hayalini kurduğum şu Paris kitabını yazsam ne güzel olur ama iş oraya gelince bana bir korku peydah oluyor. Kelimelerim korkup geri kaçıyor. Neyse, bu başlı başına ayrı bir konu. Belli ki 2018'in dilekler listesinde yine olacak. |Basel Noel Pazarları... Havada mis gibi kokular var. Basel'e yolculuk 2.5 saat sürüyor. Kısa uçak yolculuklarını seviyorum. Ne kadar kısa, o kadar iyi! Yine de merak ettiğim birçok yer uzun yolların bitiminde. Hala gidilmeyi bekleyen bir Peru var mesela. "Bucket List"imin ilk sırasında ışıl ışıl parlıyor. Hayal kurmak yaşama dair umut veriyor insana. Peki seyahatimizde ne gördük? Kalabalık. Bu sene sona ermeden Noel Pazarlarını görmeye niyet etmiştim. Benimle aynı fikri paylaşan nice insan varmış. Basel, sevimli ve küçük bir kentti. Noel Pazarları kalabalık olsa da şehrin sokakları nispeten boştu. İsviçre'nin elit havasını taşıyordu şehir. Cenevre'de kaldığımız her iki seferde de tanık olduğumuz gibi bu gidişimizde de otelden ücretsiz ulaşım sağlayabileceğimiz kartlarımızı aldık. Çok güzel bir jest değil mi sizce de? O gün Basel'de yağmur çiseliyordu ve hava soğuktu. Biz de şehirde köşe bucak dolandıktan, üşüdükten ve Noel pazarlarında gezindikten sonra kahve içip bir tatlıyı paylaşmak için şehrin en eski pastanelerinden birine girdik. Bu seyahate çıkmadan önce internette gezinip kendime ayrıntılı bir rota çizmemiştim. Bunaldığımız bir zamanda kısa bir kaçamaktan ibaretti yola çıkış sebebimiz. O yüzden kaderimize karşımıza ne çıkarsa ona razı olduk. Marktplatz civarında yürürken gözümüze Schiesser adında bir kafe çıktı. Kapıdan içeri adımımızı atınca tarihi eskiye dayalı bir mekana adım attığımızı fark ettik. İnsanın ağzını sulandıran tatlıların olduğu ilk kattan hızlı adımlarla ilerleyerek ahşap merdivenlerden üst kata çıktık. Şansımıza boş masalar vardı. Biz oturduktan bir süre sonra kafe iyice doldu ve hiç yer almadı. Ahşabın duvarlar, ahşap masalar ile dekorasyon ağaca dayalıydı ve sıcacıktı. Tatlıya karşı koymam en sevdiğim tatlı Apple Strudel'i görene kadar sürebildi. İrademle on saniyelik bir savaş verdikten sonra diyetlerin böyle anlar için bozulması gerektiğine karar vererek tatlımı ve yanında da lattemi söyledim. Ben böyle ciddi kararlar alırken dışarıdaki yağmur da hızlandı. Pastanenin hemen karşısındaki Belediye Binası yağmurun altında olduğundan daha da kırmızı göründü gözüme. Tatilimizin Basel kısmına çok az vakit ayırdık. Havaalanını kullanmak için uğradığımız bir şehirdi işin aslı ama gördüğümüz kadarıyla da çok keyif aldık. Burada bir gece kaldıktan sonra ertesi sabah araba kiralayıp Strazburg'a doğru yola çıktık. Niyetimiz yol üstünde Colmar'a uğramak, oradan da önce Kaysersberg'e gitmek, Riquewihr'de kahve içip Ribeauville'deki Noel pazarında soluklanmaktı. İnsanın her zaman niyet ettiğiyle yaşadıkları bir olmuyor tabii ki. Colmar'a gittikten sonra otopark bulmak için neredeyse bir saat kaybettik. Sonunda, bin bir güçlükle Parking Saint Josse adındaki bir katlı otoparkta yer bulduk. Eğilip yeri öpmek üzereydik arabayı sokacak bir park yeri bulduğumuzda. Sonra da yürüyerek kalabalığın içine daldık. Colmar, hep anlatıldığı gibi bir masal kasabası görünümündeydi. Soğuk insanın nefesini kesiyordu. Neyse ki üst üste binmiş insan kalabalıkları soğuğu bir nebze olsun önlüyordu. Bir müddet kalabalık bizi nereye götürürse oraya doğru ilerledik, Noel Pazarlarının içinde alışveriş yaptık. Karnımız acıkınca da acı gerçekle karşı karşıya kaldık. Nerdeyse tüm restoranlar doluydu. Kapılarında "Dolu" olduklarını gösteren levhalar asılıydı. Bir saat boyunca önümüze çıkan her restoranın kapısını çalıp yerlerinin olmadığı cevabını aldıktan sonra nihayet bir restoranda söyledikleri yemekleri yememiz karşılığında yer bulabildik. Burası rejimi ikinci kez deldiğim yer oldu. Köpüklü şarap sipariş ettim kendime ve afiyetle yudumladım. Hani masallar gerçek olsa: Ribeauville masaldan da öte bence. Colmar'da beklediğimizden daha fazla vakit kaybedince Kaysersberg ve Riquewihr'i es geçip Ortaçağ Kasabası görünümündeki Ribeauville'e gitmeye karar verdik. İyi ki de gitmişiz buraya çünkü bu seyahat boyunca gördüğüm en güzel, en masalsı, en hayallerle dolu yer burasıydı. Kasabanın sanki bir yamaca tırmanırmış gibi gözüken sokaklarında tiyatrolar kurulmuş, elfler elma satıyordu. Sanki Robin Hood filmindeki papaz filmden dışarı fırlamış sokaklarda geziniyordu. Sokak başlarında yana ateşler soğuktan üşüyenlerin toplaştığı yerlerdi. Sene başında liste yazılarımdan birinde "Tekrar gitmeyi isteyeceğim yerler" sorulmuştu. Ribeauville, kesinlikle bu listeye girmeyi hal eden bir yer oldu. Kısaca Ribeauville, benim şimdiye kadar gördüğüm Noel Pazarları içinde en güzeliydi. Gecenin geç bir saatinde Ribeauville'den ayrıldık. Ayaklarımız geri geri gitti desem yeridir ama otelimiz Starzburg'da olduğundan bu sihirli kasabadan ayrılma zamanı gelmişti. Kesinlikle ama bir kere de başka bir mevsimde gelme dileğimizi evrene savurarak düştük yola. Ne güzel bir seyahat olmuş. Colmar'a geçen sene bahar ayında gitmitik ve çok beğenmiştim. Strasburg'da da Avrupa'nın en büyük noel pazarının kurulduğunu duymuştum. Bekliyorum yazını. Colmar`a uzun yıllar önce gitmiştim:) Noel zamanı her yer kalabalık olur. İnsanlar iş çıkışı bile arkadaşlarıyla buluşup Glühwein içer falan filan. Bir de turistik bir yerse işte böyle yığın yığın kalabalık olur. Hamburg`a da bu dönemde birçok kişi sadece Noel pazarı için gelir. Avrupa`nın çoğu ülkesinde böyle pazarlar yok çünkü. En eski ve köklü olan Nürnberg. Çok meşhurdur. Noel ruhu çok güzel bence. Eğlenmeyi, hayata olumlu tarafından bakmayı biliyor dünya insanı. Biz sanki başka bir gezegendenmişiz gibi hissediyorum. Dünya üzerinde dönen bir sürü politik oyun bir yana; birazcık daha az kavga etsek, daha az bağırsak ne güzel olur diye düşündüm seyahat boyunca. Kalabalık var ama kavga yok. Herkes içkisini yudumluyor, arkadaşlarıyla sohbet ediyor, gülüyor, eğleniyor. Her sene Noel Pazarlarına gidesim var. O kadar güzel geldi bana. Şimdi hayallerimizde Avusturya tarafları var. Nürnberg'e de seneye gideriz. Ne güzel olur. dediğin kadar değil. bu sefer gidenler çok kalabalıktan şikayet etmiş. Ben boyle guzel bir yer gormedim. Bu arada kitabım geldi bugün. Nasıl bu kadar hızlı oldu bu iş yahu? Çok, çok teşekkür ederim. Tam şu seyahat işlerinden vazgeçeçek gibi oluyorum bir yazı yazıyorsun, hop başa dönüyorum. Var ya, ben bile gitmedim Noel pazarına daha. İki hafta sonra bitiyor. Öyle güzel anlatmışsın ki, bu hafta gidesim geldi.


Liste 47- Minnettar olduğunuz şeylerin listesini yapın. İlerde bir gün birisi bana "2017 yılında ne yaptın?" diye sorarsa, "Liste yaptım." diye cevap vereceğim. Haksız mıyım ama? Listelerle hem kendimi hem de sizi bunalttım. Ama başladığım işi bitirmeden iç huzuru bulamayacağımdan dolayı devam ediyorum. Hem ne kaldı şunun şurasında? Sadece beş hafta! Sonrasında muhtemelen kendime başka bir meşguliyet bulacağım. Aklımda dolaşan şey kitaplar ve seyahatler konusunda yazmak. En sevdiğim şeyler nihayetinde. Üstelik her hafta aynı şeyi tekrar etmemiş olurum. Gelelim bu haftanın liste sorusuna: Minnettar olduğum şeyler. Minnettar olduğum öyle çok şey var ki... Halime şükretmem için etrafıma şöyle bir bakmam, gazete sayfalarını öylesine karıştırmam, televizyona kısacık bir an göz atmam yetiyor. Belki bu sebepten bu aralar sık sık sahip olduğum güzel anlara sarılmak geçiyor içimden. İz bırakan, iyi ki yaşıyorum dediğim o minicik anları kucağıma almak, ılık nefesimle güzel sözler fısıldamak istiyorum. Unuttuğum nice kıymetli an var hayatın içinde; yaşam telaşına mahkum olmuş hepsi, günlük koşturmanın içinde yitip gidiyor. Bugün yeni yıkanmış çamaşırların kokusu geldi burnuma; sanki dün kapıyı çalan kış değilmiş gibi bahar gelmiş zannettim bir an. Elimdeki bir bardak suya içimden geçen minik bir şükür duasını bıraktım dudaklarımdan. Su bile fark etmemiştir belki! Kim bilir? ? Ama ben umutla doldum. Hayat, çok zor diye ara ara söylenirken aslında benden öte nice insana çok daha zor geldiğini fark ettim. Gülümsemek için her daim sebep var. Elbette görebilirsem. Yarın sabah yola çıkıyoruz. Yol hali dolanıp duruyor etrafımda. Zıplıyor çoğunlukla, çığlıklar atıyor. Neşesini elinden almamaya dikkat ederek gülümsüyorum elbette. Yüzümde sebepsiz bir gülümseme görenler olmuştur belki de bugün. Önce Basel'e. Küçük bir bavulla. Süslenmiş çam ağaçlarının, ışıl ışıl sokakların, sıcak şarapların ve sanırım soğuğun kol gezdiği Avrupa kentlerinde birkaç gün hafiflemek niyetimiz. Üçümüz olacağız. Tüm yıl boyunca aynı evde yaşayıp da iş, ev, okul derken unuttuğumuz, çoğu zaman da bile bile harcadığımız sohbetleri yapmak niyetindeyiz. Ben çakırkeyif olurum belki. Boyumdan büyük kahkahalar atarım. Belki Kuzey de çok ufakken söylediği gibi aynı cümleyle sarılır bana: Annemin içine deli kaçmış galiba! Canım Esin'im, güzel dileklerin için çok teşekkür ederim. Ne kadar altın kalpli bir insansın sen. "İyi ki..." diyorum hep senin için. İyi ki bir yerde yolumuz kesişmiş. 🙂 Buraya da yazdım dün İG'den kalanları ama yorumları yayınlamayı unutmuşum. Gece çok geç bir saatte ancak yazıyı bitirip yayınlayabildim. Sonra da yatak. Malum alarm sabah 6'da çalıyor bizim evde. Hoşgeldin Özlem, en güzel kış rotalarından birine gitmişsin tam mevsiminde, ne güzel. Goş gezgine her yer güzel geliyor galiba. Gitmek sadece gitmek de yeterli. Şükretmek çok güzel, inanıyorum ki şükrettikçe güzelleşiyor her şey. Yeni yılda da bol kitap ve seyahat paylaşmak ümidiyle, Şükretmek, evet çok güzel ve çok ferahlatan bir şey. Keşke daha çok şükredebilsem. Sevgiler yolluyorum sana ve çok öpüyorum. Blogunu çok seven insanların içinde böyle bir hal oluyor galiba: Bloga dokunmak! Ne güzel ifade etmişsiniz. Ben de şöyle tam anlamıyla kafama uyan birini bulsam onun yardımıyla dışına bir el atacağım. Yazdığım yazılara gelince, tıpkı sizin gibi, kalben yazıyorum. O yüzden o kısmında pek bir şey değişmez sanırım. Ama daha çok yazmak! İşte bunu çok isterdim. Buraya bıraktığım her yazıdan sonra derin bir nefes alıyorum ve sanki oturduğum yerden azıcık yukarı kalkıyorum. Öyle mutluyum ki okuyup yazabildiğim için. Şu an yorumlara cevap yazarken bile kalbim pır pır atıyor. İyi tatiller Özlem. Çok güzel anılarla döneceğine eminim. Yeni yıla gönlünde ve zihninde uzak diyarlardan getireceğin güzelliklerle gireceksin, ne güzel. Bu arada, listeler sayesinde dikkatimi çeken bir blog olduğunu ve yıl boyunca paylaştığın listelerdeki içtenliğini çok takdir ettiğimi söylemeden edemeyeceğim. Sahiden mi? Yolun listelerden dolayı mı buraya düştü? Bak şimdi çok sevindim. Demek ki bir sene boyunca liste yazarak senin gibi tatlı birini kazanmışım. Yeni yılda birazcık daha vaktim olsun istiyorum. Bunu kalben diliyorum ki böylece istediğim şeyleri yapmaya zaman bulurum. Ah ne güzel bir yorum bu böyle Çok teşekkür ederim. Aslında burada yazdığım gibi değilim her an. Hatta işyerinde fazlasıyla gerginim. Sanırım blog benim nefes aldığım ender yerlerden biri. Ne yazık ki mutsuz toplumlardan biriyiz. Coğrafyanın kaderimiz olduğunu düşünenlerdenim. Ama elimden geleni yapıyorum mutlu olmak için. Hatta sırf mutsuz olmamak için ne yazık ki bazı şeyleri görmezden geliyorum. Kitaplar, çocuklar, gezmek... Dediğiniz gibi çok kıymetli şeyler. İyi ki blog ortamında birbirimizi buluyoruz diye düşünüyorum. Ben kendi hesabıma senin listelerini bayılarak okuduğumu söyleyeyim. Size iyi yolculuklar diliyorum. Mutlu bir gezi olur inşallah. Ah, çok sevindim beğenerek okumana. Ne güzel. İnsan böyle güzel şeyler duyunca çok mutlu oluyor. Ya da benim mutluluk sebebim böyle şeyler İyi dileklerin için çok teşekkür ederim. Buradan kaçmak ara ara iyi geliyor bana. Sevgiler yolluyorum. Keyifli yolculuklar, Avrupa'nın yeni yıl havası keyif veriyor insana.. Reyhan'cım çok ama çook teşekkürler. Ben yorumlara bakıp da burada paylaşana kadar seyahatimiz geldi de geçti bile. Bir seyahatin gelişini beklerken günler zor geliyor ama gidince de hemencecik bitiveriyor. Çok keyifli bir yolculuk oldu. Şimdi evimizde yeni seyahatleri hayal ediyoruz.


"Bütün gün başı kesik tavuk gibi etrafta dolandım durdum." diyeceğim demesine de tam da böyle olmadı. Gün içinde hep masamın başındaydım ve hep bir şeyler yapmayı planladım. Aklımda onlarca düşünce; neresinden başlasam bilmiyorum ama elimi nereye atarsam da orada kalıyorum. Bir türlü yapmak istediklerimde sonuca ulaşamıyor ve gittikçe telaşa kapılıyorum. Aklımda devamlı şu soru: Sen ne yaptın şimdi bugün? Bu düşünce kafamda dolaştığı süre boyunca da telaşım ve kendimden hoşnutsuzluğum giderek artıyor. Elbette, bu hal beni rahatlatmaktan çok uzak bir noktaya taşıyor. Neticeye ulaşmak için çabalarken sanki daha da derine batıyor ve içimdeki panik duygusunu büyütüyorum. İşte ben! Yeni yıl kararımın hepsi bu durumdan ibaret aslına bakılacak olursa: Sakin olmak ve telaşa kapılmamak. Neyseki durumun farkındayım ve hemen müdahale ediyorum. Sonuç: Sıfır! Yeni yılın ilk kitabını okudum. Daha önce hiç okumadığım bir yazara ait mini öykülerden oluşma bir öykü kitabı. Spencer Holst ve Kedilerin Dili. Bomba karakterler var öykülerin içinde. Zebraca konuşan bir kedi, beynini yemiş bir Siyam kedisi, kedice konuşmayı öğrenen bir adam, uyuşturucu bağımlısı bir kurbağa prens... Daha neler neler? "Offf!" diyor insan okurken, "Yazarda da ne hayal gücü varmış ama!" Kitabı Kuzey için aldım, kendim okudum. Kuzey kitabı okusa ne düşünür acaba? Aslında merak ediyorum. İki seçenek var: Ya yazarın hayal gücünden etkilenecek, ya da yazdıklarını çok saçma bulup sevmedim diyecek. Bir deneme yapmak şart. Bizim evde iki tip insan var. İlk grubu sadece ben oluşturuyorum ve hayal gücü aşmış insanlara saygı duyup, zekalarına övgü yağdırıyorum. İkinci grupta ilk başlarda sadece Selçuk vardı. Karşımda ne kadar felsefe yaparsa yapsın, dediğini hiçbir koşulda kabul etmiyor ve tartışmaya devam ediyordum. İkinci grubun daimi üyesi Selçuk da tıpkı benim gibi hayal gücü uçan insanlara saygı duyuyor ama onları normal insan statüsüne sokmuyordu. Ona göre elflerden, trollerden, başka dünyalardan, öte diyarlardan, hobbitlerden, büyülerden, büyücülerden bahseden insanlar insan olamaz; olsalar da başka dünyalarda vücut bulan ya da bulmayan, bizim göremediğimiz varlıklarla temas halindedirler. Ben de Ursula'nın bir melek olduğuna inanıyorum bu arada. Geceleri yatağıma yatıp karanlıkta içimden sessizce duamı ederken, Ursula'ya da uzun ömürler diliyorum. Dünyanın bir yerinde o daha uzun yaşasın diye geceleri yatmadan önce dua eden biri var. Duysa bunun evrenler ötesi bir hikaye olduğuna inanır belki de. Kitap aslında her gün binlerce kitabın basıldığı günümüzde gerçek edebiyatın ne kadar yakınında durduğumuzla ilgili. Sahi her kitap çıkaran yazar mı oluyor? Edebiyat dediğimiz şey her tür kitabı içine alıyor mu? Bugünden yarına kimler kalacak? Onlarca soru; çoğu da sorulduğu yerde, satır aralarında cevapsız, sahipsiz... Ben, "Herkes bir şey okusun da ne okursa okusun!"culardanım. Ama ben her şeyi okur muyum? Hayır, okumam. Montano Hastalığından olmasa da, bu yazının en başındaki paragrafta bahsettiğim dertten muzdaribim. Telaşlıyım. Yetmez mi? Bu yüzden vaktimi iyi edebiyatla geçirmek istiyorum. Ah, ah! Ben hayran olduğum cümlelerin içinde hayale dalmak, şaşakalmak istiyorum. Zeki yazarlar okumak, Allahım keşke ben de böyle yazabilseydim diyeceğim yazarların kitaplarını kıskanmak özel zevklerim arasında. Yukarıda anlattığım sebeplerden dolayı bu kitabı herkese tavsiye edemeyeceğim. Behçet Çelik'in Montano Hastalığı ile yazdığı çok güzel bir yazı var. Meraklısı o yazıya bir tıklarsa kitabın ne anlattığını daha iyi anlar. Bu arada kitabın Seda Ersavcı tarafından çevrildiğini ve çevirinin enfes olduğunu söylemem gerekiyor. Kendisi benim favori çevirmenlerimden biri. Patti Smith ve M Treni'de onun diliyle Türkçeye çevrildi. İpek Ongun'u benim jenerasyonuma anlatmama gerek var mı? Yok sanırım. Kitabı görür görmez aldım ve yukarıda bahsettiğim kafa karıştırıcı ve zor okumanın hemen ardından yazarın anılarını okumaya başladım. Çok uzun zaman olmuştu İpek Ongun okumayalı. Sanırım ortaokul yıllarımın geride kalmasıyla birlikte İpek Ongun okumalarım da yerini başka okumalara bırakmıştı. İlk satırdan itibaren İpek Ongun okurken ne hissettiğimi hemen anımsadım. Tuhaf bir sıcaklık, tanıdıklık hissi. Uzun zamandır görmediğin bir arkadaşınla buluşmuşsun ve sohbet bıraktığınız yerden devam ediyormuş gibi. Sıcacık bir tat arayanlar mutlaka okusun İpek Ongun'un anılarını. Çünkü kitap uykudan önce annelerden alınan iyi geceler öpücüğü gibi. Bu sene senin ananeni okuyacagim, hatta challenge'a onun kitaplarindan birini aldim ki, ne zamandir yapmak istedigimi yapayim challenge sayesinde diye. Ben fantastik dunyanin icinde kaybolmayi sanirim yas aldikca sevmeye basladim ve o dunyalari yaratanlarin gercekten cok asiri ozel varliklar olduguna inaniyorum. Hayal gucunu gelistirmek icin daha cok hayal kurmali, zira benimki yas aldikca koreldi sanki:) Ben de her seyi okuyamam, hem maddi hem manevi kayip olarak geliyor bana o kadar cok okunacak sey varken. Ipek Ongun'u ortaokul halimle bagdastirdigimdan sanirim hic elim gitmeyecek bu kitaba. Ben bu sene kitap olayina daralarak girdim resmen, okurken icim sisti, Ha bitti bitecek MMB'ni okuyorum ve kitap okumaktan sogudum birden sanki. Anlamak icin okumaya devam ettikce, sonuna geldim hala bir sey anlamadim, iggghhhhhh!!!! Optum sarildim, ne cok konusmusum! Senin o daraldığın kitap, canım Leylak Dalı'nı yeni yıl hediyesi bana. İlk yüz sayfa zor ama başa çıkarsın dedi. Umarım başarabilirim ben de. Çok sıkılmak istemiyorum bu aralar. Özel hayatımda zaten canımı sıkan birkaç şey var bu aralar; bir de kitaplarda sıkılasım yok. 🙂 Ursula'yı seversin inşallah. Selçuk'un tarafını tutanlardan bir kulüp oluşturacağım. Ben de eskisi gibi hayal kuramıyorum. Hayallerim bile mantıklı benim. 🙂 Perşembeyi iple çekiyorum. Çoook sevgiler sana. İlk bölümde Selçuk'tan yanayım, ben fantastik yazan yazarların bu dünyadan olmadıklarına, bir tuhaflıklarının olduğuna inanıyorum. Hatta şahane ressamların, müthiş zeki espriler bulan ve çizen karikatüristlerin, olağanüstü dansçı ve oyuncuların da aynı yukarıdakilerle aynı kabileye mensup olduklarını düşünüyorum. İpek Ongun'a gelince, itiraf edeyim kitabı sevmedim, fazlaca yukardan ve ben merkezci geldi ama şu ara balerin ve koreograf Aysun Aslan'ın Cebeci Konservatuarı anılarını okudum, işte o şahaneydi. Valla ilgi duyuyorsan bahsettiğin anı kitabını oku, çok esprili keyifli bir dili vardı. Kitap konusunda hızlı bir giriş yapmışsın yeni yıla Özlem'cim. Ben neredeyse çook az okudum, umarım tüm yılım öyle gitmez. Jaguar Yayınlarından iki kitap okudum ikisinden de çok keyif aldım, sanırım yayınevi işi biliyor ve iyi kitapları çeviri yapıyorlar diye düşünüyorum yada sahibi iyi bir okur. Bakma sen benim öyle hızlı başladığıma. Bazen hızlı gider, bazen de yavaş. Zaman her zaman aynı şekilde işlemiyor. Hayat da hep aynı hızla ilerlemiyor. Ben de bir şeyi fazla yapınca başka şeyi az yapıyorum. Sonunda şu aklımdaki kitaba başladım ama hayalini kurduğum hızla ilerleyemiyorum. YAzıyorum, siliyorum, sinir krizi geçiriyorum. Umarım bir şekilde biter de, ben de kendime olan inancımı kazanırım. Bu aralar ruh halim bu. Bakaım.


Bu soruya verecek havalı bir cevabımın olmasını çok isterdim. Eğer olsaydı ilkokul yıllarından başlar, iflah olmaz bir gezgin olan babamın daha okullar tatile girmeden hazırlıklarını tamamladığı arabayla çıktığımız Avrupa turlarından bahsederdim sizlere. Edirne'ye, ardından da sınıra kadar uzanan yolda verilen molalardan, yediğimiz o yöreye özgü yemeklerden ve yol heyecanımızdan bahsetmek hiçbir zaman unutmayacağım çocukluk anılarımı oluşturur; gezmeye neden bu denli tutkun olduğumu kanıtlarıyla sererdim önünüze. Kendimi tutamaz, gümrük kapılarındaki uzun bekleyişlerimizden bahseder, gün görmüş babamın bu bekleyişlerin bile daha sonra anlatılacak bir tatil anısı olduğunu söyleşini unutmadığımı söylerdim. İşin en can alıcı kısmını gümrük kapısından çıktığımız o anla taçlandırırdım. Çünkü babam görevli memurun "İyi yolculuklar komşu!" demesinin hemen ardından gaza basar ve yolculuğumuz da resmi olarak başlamış olurdu. Ne yazık ki evimizden batıya doğru hiç yol almadık biz. Her yaz on beş günlüğüne babamın doğduğu topraklara, doğuya doğru giderdik. Babamın her zaman steyşın bir arabası olurdu. Yolculuk hazırlığı yapılırdı günler öncesinden. Babam, doğduğu köye eli kolu dolu gitmek ister, herkesi sevindirmek için çaba sarf ederdi. Çoluk çocuk, maaile doluşurduk arabaya. Gitmeyi çok istediğim bir yer olmazdı babamın doğduğu köy; zira köyde bakkal yoktu, dondurmacı yoktu ve arkadaşım yoktu. Yol halini her daim severdim ama! Çünkü babam çok özlediği bir yere gidecek olmanın sevinciyle çok mutlu olur, teybi sonuna kadar açar, türkü söyleye söyleye devam ederdi yola. Aynı kaseti önünü arkasını çevire çevire saatlerce yol alırdık. Sonunda köye vardığımızda toz, toprak içinde kalmış olurduk hepimiz. Onca saat araba kullanmasına rağmen hiç yorgun olmazdı babam. Çeşmenin başında durur, elini yüzünü yıkar, kana kana su içerdi. Yüzündeki gülümseme tüm yüzünü kaplamış, kulaklarına kadar varmış olurdu o an. Her yaz, aynı yere yapılan seyahatler de seyahatten sayılır elbet. Üstelik bana neşe içinde yolculuk yapmayı öğretmiş olabilirler. Ama hep aynı yere gitmek, ya da hep doğduğun yerlere seyahat etmek gezgin olmanın ön koşulu değildir. İçinde gezme tutkusu olan gitmedikleri yerlere gitmek ister, başka kültürleri tanımak isterler. Ya da başka şehirlerde gezinmek. Bizim durumumuz bu değildi. Oysa ben gezmeye dair düşler kurardım hep. Dünyanın sonu, ayın kraterli bir ucu hatta cehennemin dibi bile olabilirdi bu yer. Merak böyle bir şey işte! Yani, neden seyahat ettiğimin ilk resmi cevabı şudur bence: Geziyorum çünkü çocukluğumda hiç gezemedim ben. Hadi, üzülmeyin ama. Bu benim jenerasyonumda bir sürü orta sınıf ailenin yaşam gerçeği. Önce hayallerimde gezmeye başladım. Samimi söylüyorum. Bir yerlere gitmeye dair hayallerimi hep canlı tutuyordum. Tüm gençlik yıllarımı geçirdiğim Yalova'dan ötesini görmek istiyordum. Aslında orası yazları nefes aldığımız bir yerdi. Gece yarılarına kadar dışarıda olur, sabah geç kalkar, denize girer ve akşamı ederdik. Yazlık yerlerin tasasızlığını ve deniz kokusunu yaz mevsimi boyunca üstümüzde taşırdık. Yaz yemekleri yapılırdı evde sadece. Üstü bol domatesli kızartmalar, peynir ve karpuzla geçiştirilen öğle yemekleri, akşam yemeğinde içilen biralar olurdu sofrada. Buz gibi. Belki bir gün bir yazlığım olmasını hayal edebilirmişim gibi geliyor bu eski, tasasız yazları düşününce. Sonra evlendim. Kendi başıma gittiğim ilk yer Fethiye'deki bir tatil köyü oldu. Ardından bir bayram tatilinde Kapadokya'ya gitmeye karar verdik. Ets Turla ve otobüsle gittiğimiz bu seyahat hala aklımda. Turistik bölgenin dışında Perissia diye bir otelde kalmıştık. Oda buz gibiydi. Gece boyunca soğuktan donmuş, sabahı zor etmiştik. Resepsiyona telefon açıp odanın çok soğuk olduğunu söylemek ya da bir battaniye istemek aklımızın ucundan bile geçmemişti. Muhtemelen azıcık paramızla gittiğimiz o seyahatimizde ne böyle bir durumda resepsiyona haber vermemiz gerektiğinden haberimiz, ne de kendimize güvenimiz var. Evli, küçük çocuklardık. Paramız ölçüsünde minik seyahatler yapıyorduk. Bir hafta sonu İğneada'ya gitmiştik, bir bayram tatilinde Safranbolu'ya, bir gün de Ağva'ya. Fazla derin sulara açılmadan, kıyı kıyı geziyorduk işte. Sonraki yaz yine Fethiye taraflarına gidip kıyıları gezdik. Sonra İzmir ve civarı... Zorlanarak aldığımız arabamıza atlıyor, köşe bucak gezmeye çalışıyorduk her yeri. Bütçemize göre, hesap yaparak. Neyse bu acıklı yılların ardından acıklı yıllarımız devam etti elbette. Neyse ki hayallerim ve benim hayallerimi paylaşacak bir Selçuk'um vardı. Yemedik, içmedik, gezdik desem yeridir. Yine böyle elimde bir gazete pazar hayallerimi kurduğum bir sabah her zamanki gibi Paris'e gidelim diye tutturmuşken Paris için vize gerektiğine ve vizesiz bir yere gitmemiz gerektiğine ikna etti Selçuk beni. Hayallerimi Yaradan'ın gördüğüne inanıyorum. Gezmekten ziyade bir şey istemiyorum hayattan. Çünkü gezerken olduğumdan daha iyi, olduğumdan daha sakin, hep olduğumdan daha mutluyum. Sanırım seyahat etmemin tek sebebi yollardayken burada tanıdığımdan daha başka bir Özlem'le karşılaşıyor olmam. Yollar, bana bu şansı veriyor. Bir de böyle geçmiş günlere dönmek için fırsat veriyor seyahat etmek. Yazmak için bir sebebim oluyor. Ve son olarak pazar akşamlarım daha renkli geçiyor görüldüğü üzere. Yarın pazartesi ve iş günü. Pazarın son dakikalarını hayal etmeye ayırmak için son veriyorum yazdıklarıma ve herkese iyi bir hafta diliyorum. Bir sürü konuda kendime göre mini düşüncelerim var. Çok da takmıyorum aslında artık hayatı. Olduğu gibi kabul ediyor, elimden ne kadar geliyorsa o kadar yaşıyorum. Aha, ŞURADA da Blog Yazmak ile ilgili bir yazım var. Bu yazımda da ilk kez yolculuğa çıkmanın heyecanını anlatmışım. Ah gençlik ah! O yüzden kendim olabildiğim, elimden ne geliyorsa o kadarına razı olabildiğim, her geçen gün hayallerime adım adım yaklaşırken gösterdiğim çaba için kendime ve benim gibilere hayranım. Hahahaa 🙂 Böyle vallahi. Göstermelik, İG'lik yaşamlardan sıkıldım vallahi. Çok haklısın:) Gençler daha bilinçli derken tüm o hazırlıkları kastetmedim asla. İmkanı yok ben uğraşamam o kadar ayrıntıyla:) Ama biz de pek salakça evlendik:) Kendi adıma konuşuyorum. Instagram için yapmadım ama kayınvalidem için yaptım bir sürü şeyi:) Her şeyi abartıp herkesin gözüne sokanlar da aslında kendilerine gerçekten kıymet veriyorlar mı? O bile özenti bence. O duyguyu içten hisseden insanlar çok farklılar. Girişi gerçek sanıp ne şanslı olduğunu düşünmeye başlamıştım çünkü ben üniversiteyi kazanana kadar il dışına bile çıkmadım. Doğu'da öğretmenlik yapınca arkadaşlarla beraber komşu şehirlerin neredeyse hepsini gezdik. Evlendim, eşimle Karadeniz turu yaptık. Hayatımdaki en güzel geziydi. Geçen yaz ufaktan Ege'yi gezmeye başladık. Bir gün yurt dışına da gitmeyi çok istiyorum. Allah sağlık verirse bir gün gezeceğime inancım tam. Sağlık olsun, yeter ki. İstedikten sonra oluyor her şey. Hatta ne istediğimize gerçekten dikkat etmemiz gerek. :)Karadeniz turunu bir türlü yapamadık. Hep istiyoruz ama bir türlü olmuyor. Ya mevsimi denk düşüremiyoruz, ya da başka bir şey oluyor. Başka seyahatlerin arasında bir türlü bir araya sıkışamıyor. Aynen yazdığım gibi olsaydı güzel olurdu tabii. Ama hayat hiç öyle gelmedi bana 🙂 Geriye çok üzülerek bakmamak gerek; hep bunu hatırlamaya çalışıyorum. Harika bir yazı. Ben yaşamı boyunca çok gezmemiş ama gezi yazılarını büyük bir şevkle okumuş bir insanım. Genel de çok gezen insanlara "tuzu kuru" deriz. Ama hayal etmek ve çok istemek lazım. Bir şekilde arkası geliyor galiba. hep hayallerimiz olsun, onları hiç kaybetmeyelim yeter. İşin en keyifli kısımlarından birinin de plan yapmak olduğu konusunda sana katılıyorum. Ben hayal etme kısmını da o zevkli kısma ekleyebilirim. Yine de bazen turlar o kadar ucuz fiyatlar veriyor ki insan bileti kendi alsa o fiyata alması mümkün değil. Senelerdir hayal ettiğimiz bir Peru seyahati var mesela, hayal ede ede gitmiş kadar oldum. O ucuz uçak biletlerini bir türlü yakalayamıyorum. Çocukluk yılları demek bizim için de memlekete doğru yol almaktı hep. Ama işin şanslı bir kısmı da akrabalarımızın yada eş-dostun farklı illerde ikamet eder oluşu farklı yönlere de yol almamızı sağlamıştı. Bak bu konuda annemin hakkını hiç yemem, her gittiğimiz yerde mutlaka oranın müzelerini gezdirirdi bize. Sonradan sonradan biz de turları keşfettik. Çok koşturmacalı olan ama ucuza çıkartabileceğimiz turlar 🙂 Bu yaşıma geldim yeni yeni keyifle birleştirerek geziyorum. Oğlum benden daha çok gezdi bu yaşlarımızı karşılaştırırsam. Şanslı velet diyorum ama o şansının farkında değil. Özlem çekmedi o gezilere hiç çünkü, o istemeden ben götürdüm. Çocuklara gelince, çok haklısın. Hiç özlemini çekmeden birçok şeyi önlerine koyuyoruz. Hal böyle olunca da bir şeyi çok istemek, düşlemek nedir bilmiyorlar tabii. Bu nesil de böyle büyüyecek tahminimce. İçelim bir gün. 🙂 Çok memnun olurum. Çalışıp çalışıp gezmeye harcıyoruz tüm paramızı. Olsun yahu. Bir daha mı genç olacak, bir daha mı bu güzel hayatı yaşayacağız. Özlem, nasıl güzel anlatmışsın. Bir dönemin genel profili buydu gerçekten. Biz daha çok hayallerde çıkardık yolculuklara. Öyle iztv, nat. geo. kanalları nerde? TV'de tek kanal zamanı. Gezmeye dair anımsadığım tek program TRT'nin "gezelim görelim'i. Ama hakkını yemeyeyim çok güzel bir programdı o da. Atlas'ı dergi olarak göreceğimiz yıllara da çok vardı. Ben de dünyayı okuduğum kitaplardan ve okul için aldığımız büyük atlas üzerinde yaptığım göz yolculuklarından öğrendim:-) Belki tam da bu yüzden gezmek bu kadar keyifli bizler için. Çocukluğumuzu götürüyoruz gittiğimiz yerlere. Geçen gün eski kitap ve defterleri toparlarken Kuzey'in Atlas'ı geldi elime. "Atalım bunu, lazım olmaz" dedi. "Şaka mı yapıyorsun? Atlas atılır mı hiç?" dedim. Çok hayalperest bir çocuk olmasına rağmen, adamı gezdire gezdire atlas üzerinden hayal kurmayı öğrenememiş hiç. Biraz geç fark ettim. Yukarıda da yazdım, bazen Selçuk'la ileride bu kız arkadaşıyla falan gezmez herhalde diyoruz. Bizim yıllar yılı hayalini kurduğumuz şeyler altın tepsi içinde sunuldu hep. Gezmenin nasıl bir şey olduğunu bilmiyor. Daha doğrusu bir yerlere gidebilmenin hayalini kurmayı düşünemiyor. Kendi hayalimizi yaşıyoruz. Onlar da bizimle. Bazen bu çocuklar neyi hayal edecek diye düşünüyorum. Şimdilik benimki yukarıda, en yakın arkadaşıyla Fifa oynuyor. Tek mutluluk kaynağı bu son günlerde. Ama bizler, arada kalmış bu tuhaf nesil yaşamayı seviyoruz her şeye rağmen. Savaşmayı, emek vermeyi, vazgeçmemeyi. Çok kıymetli bir şey bu. Çocukluğumuzu hiç kaybetmeyelim bence. Seviyorum ben her birini. Oldum olası hep seyehat etmek isterdim. Bizim de çocukluk da tatil gezilerimiz hep Göcek olurdu. Babam özel yat kaptanıydı ve yat Göcek'de durduğu için bizde her fırsatta oradaydık. Memleketine giden arkadaşlarıma hep özenirdim, bizim memleketimiz de orasıydı. Keyifliydide. Ama senin de dediğin gibi hep aynı yere gitmek zamanla aynılaşıyordu ve tatil gibi gelmiyordu. Şimdi de gitmediğim yerlere gitmeyi çok seviyorum. Her zaman gitmekten çok keyif aldığım tek yer Paris. bildik bir yere gitmenin rahatı, huzuru var elbet. Paris'te bile bunca gidiş gelişten sonra kendi rutinimizi oluşturduk. Sevdiğimiz restoranlar, parklar, kafeler var. Bunun yanında değişik yerler görmek de ayrı bir keyif, macera. Şimdilerde daha çok doğanın kollarında olmak istiyorum. Sanırım İstanbul ve yaşımın ilerlemesi buna sebep. Dağ, tepe yürüyeyim, ağaçlara sarılayım falan istiyorum. Gezmek çok iyi geliyor bana. İçimdeki öteki beni daha rahat duyuyorum buradan uzaktayken. Bir de işin hayal kurma kısmı var ki, beni orası canlı tutuyor.


Proust anketini yapıyordum; olmadı. Bitiremedim daha, bir de fotoğraf işi var o da hazır değil. Ursula gittiğinden beri de ondan bahsedip isteyip bahsedemiyorum. Bavul hazırlama işi var bir de. Şu uzun seyahatin zamanı geldi. Birkaç saat sonra yola çıkacağız. Bavulun kapağı hala açık. En sevdiğim güneş gözlüğümü bulamadım. Zaten hava durumu da her gün yağmur gösteriyor. Yağmurluk almayı unutmamam lazım. İki günden beri de uzun tayt almam lazım diye kendime hatırlatıp duruyorum. Daha koymadım bavula. Gözlük yok, muhtemelen tayt da olmaz. Kuzey, "İyi ama bu akşam Beşiktaş'ın maçı var." dedi. Sanırım Beşiktaş'ın maçlarının olduğu akşamlara seyahat koymamamız lazım. Kitapları bavula tıkıştırdım. Kalemlerimi aldım. İnce bir defter var ama bana yetmezmiş gibi geliyor. Duyan da tatilde roman yazacağım zanneder. Öyle bir hal üzerimde. Kendimi tanıdığım için bu deli hallerim tuhaf gelmiyor bana. Asıl termos almayı unuttum. Ona sinir oldum. Neyse yola gidiyoruz ne de olsa. Sinir olmak da ne? Her seyahat öncesinde üstüme yapışan tedirginlik yine benimle elbette. Arkadaş olduk kendisiyle. Dediğim gibi bu aralar hiçbir şeyin üstüne kuş konduramıyorum. Perşembe sabahı Çilek Suyu ile buluştuk. Nasıl tatlı! Kahvaltı ettik, sonra da Remzi. Sanki yıllardır tanışıyormuşuz gibiydik. Bazen bu durum bana garip geliyor, çoğunlukla da çok sahici. Onunla da öyle oldu. Uzun zamandır görmediğim bir arkadaşıma kavuşmuş gibiydim. Zamanın nasıl geçtiğini bilemedim. Haftanın en güzel günlerinden biriydi Çilek Suyu ile buluşmak. O bana Londra'dan bir kitap getirmiş, ben de ona bir Ursula aldım. Remzi Kitabevi'nde hala bir Ursula standı kurmamışlardı. Var böyle bir durum bilirsiniz. Belki D&R'a kurulmuştur Ursula kitaplarından bir stand. Bu aralar ruh halim böyle. Karman çorman, biraz kavgaya müsait. Bir yer, durum bildirimi yapıp dönüşümde daha mutlu, daha sakin, daha normal olacağıma söz vererek ayrılıyorum buradan. paylaş, foto çek diye. ben de story seyretmeyi sevdiğimden yapıyorum. ağrılarım başladı, canımda sıkkın bilmiyorum bakalım. yine de seyahatinizi okumaya can atıyorum bak.. Senin yazına doğru da geliyorum akşama doğru. Öperim çok. Yolculuklar öncesi böyle gerginlikler olabiliyor. Onu mu koysam, yağmur için, güneş için derken bir karmaşa yaratabiliyor. Sen de iyi ki varsın Sibelcim. Aynı tarihlerde düştük yola. Sen evine, ben evimden biraz uzaklara. Bir haftadır uzak durmaya çalıştım biraz internetten. Ara ara bu oruçlar iyi geliyor insana. Ne güzel bir kahvaltıyı. Tekrarını bekleyeceğim. Sevgiler canım. Iyi yolculuklar. Bazen olur öyle, insan kendisiyle bile kavga eder, sığamaz bir yerlere. Annemin dediği gibi, git, gez, dolaş da gözünün ateşi gitsin. Hahaha, benim gözdeki ateş hiç dinmiyor yahu. Bavulu boşaltırken daha gözüm yollara düşüyor tekrar. Çok mevsimi değildi gittiğimiz yerin ama gittik, gördük, geldik yahu. Şimdi ev halinde ve mutluyum. Biraz çay, hafif bir müzik, biraz da blogla mutluluk peşindeyim. Hem seyahat etmeyi çok sevip hem de yola çıkmadan önce tedirgin hissetmek nedir yahu? Aynısı bende de var ve çok saçma buluyorum bunu:) Yalnız değilmişim demek:) Iyi tatiller, iyi yolculuklar Özlem. Güzel anılarla dön. Çok teşekkür ederim. Blogu yazıp yola düştüğümden orada bakamadım yorumlara. Cep telefonumdan görüp, sonra da her şeyi yerli yerinde bıraktım. Büyüdükçe bazen bazı şeyler çok anlamsız geliyor insana. Öyle bir zamanından çıkıp yola düştüm. Uzakta olmak kadar şu an evde olmak da çok güzel. Tatilin kötüsü yok sanırım. :)Sevgiler.


Hayat da seyahatler de arkadaşlarla güzel; bazen de yalnız! İşte şimdilerde bu ay sonunda çıkacağımız Seyşeller seyahatini düşlüyor, kendimce ufak hazırlıklar yapıyorum. İngiltere seyahati öncesinde hazırladığım bavulun uğursuzluk getirdiğine inandığımdan ortalıkta ağzı açık bir bavul yok elbette. Kendi kendime herkesin terliği var mı, mayosu var mı diye sorular sorup duruyorum evde. Kimsenin beni umursadığı yok. Hafta sonu kendi mayo işimi hallettiğime göre, -eee, ne de olsa dört kilo verdim-, mutluyum, huzurluyum. Hint okyanusu kenarında okyanusa gireceğim anı zihnimin önüne getirip, gülümsüyorum. Kuzey'se bol bol köpek balığı videosu bulup, "Seyşeller'de köpek balığı varmış, ben denize falan girmem." diyerek limon sıkıyor hayallerime. "Köpek balığının işi yok da seninle mi uğraşacak" desem de internette dolaşan bir dolu videoda kıyıya kadar gelmiş köpek balıkları var. Bazen sahiden ağrımayan başıma dert mi açıyorum diye düşünmüyor da değilim. Köpek balıkları ile dalış yapan çok sevgili bir blogger var bu alemde. Aylak İlsu, en sevdiklerimden biri bu alemde. Çok tatlı, çok samimi. Ondaki cesaretin binde biri yok bende. Hal böyle olunca ben de ona yetişmek için elimden geleni yapacağım elbette. Yemin ediyorum kıyıdan ayaklarımı suya sokacağım. Amme ve lakin, pek sevgili seyahat arkadaşlarımın şimdiden planlarını yaptıkları gibi şnorkelle falan açıklarda gezinmem, hele hele asla ve asla dalış falan yapmam. Kendi oğlumla birlikte yanımızdaki diğer ergeni de kati süratle açıktan denize sokmam. Kim köpek balıklarına yem olursa olsun; seyahatin sonunda alır çocuklarımı dönerim eve! Yazının başlığı yüzümde nasıl bir tebessüm hali oluşmasına neden oldu. Harika bir seyahat rotası olmuş bu Özlem. Yerine göre, arada sırada grupla gitmek de keyifli olabilir. Bizim çevremizde bize uyacak hiç kimse yok. Yaşlar ilerledikçe herkesin hayat telaşları da farklılaşıyor. Ebeveynlerin sağlık sorunları, bakımları, çocukların okulları, vs. derken. .. Açıkçası pek de ihtiyaç hissetmiyoruz. Turlarla gidersek şayet, o zaman bir grubun içinde oluyoruz zaten. Size uyan uyumlu arkadaşlara sahipseniz şanslısınız demektir. Bence herkesin hayatı kendi gibi, kalbi gibi! Senin de öyle kendin gibi güzel!. Öncelikle insanın karı-koca birbiriyle uyumlu olması, çekirdek ailesinde uyumu yakalayabilmesi en önemlisi. Arkadaşların, birkaç dostun varlığı duruma göre yeterli bence de :)) yakın çevre ise; aman aman! fesatlıklar çok oluyor. İyi niyetli insan öyle az ki!. Kimse kimsenin iyiliğini istemiyor. Yaşadıkların, yaptıkların hep göze batıyor. Kendi hayatlarına bakmazlar!. Ben uzak duruyorum hepsinden. Böyle rahatım. Zarif sözlerin, pırlanta kalbin için ben sana çok teşekkür ederim. Varlığın bu blogu anlamlı kılıyor inan ki. Çok teşekkürler. Şükür ki arkadaşlarım çok tatlı ama arada kavga ediyoruz tabii. Son cümlem. Aileyle ayrı tatil de çok güzel. Beraber dolaşmak, sohbet etmek, İstanbulda bulamadığın zamanı yaratmak. Nefis. Ama karı koca yalnız gezmek de başka bir tat. filmi izleyeyim diye unutmamak için yapıyorum. hayallerim hep zihnimde. oluyoruz. böyle olacak diye de kafamızdan planlarımızı hayallerimizi de silemeyiz ya. bizimde 23 gibi bir seyahatimiz var. benimde totemim bu işte, Hayat böyle akıyor işte. Sağlıklıyken gezmek lazım. Bir de şu Karadeniz işini halledebilsem. Oy ne süper olacak. Çok, çok öpüyorum seni güzel Buketim. Çok öperim seni. Yorum için çok teşekkürler. Yaaaa. Ama bu Harika bir şey. Gezmeyi biliyorsunuz vesselam.. Ve şimdiden keyifli ve bol yüzmeli bir tatil diliyorum.