, İç Anadolu Bölgesinde yer alan günümüzde ekonomisiyle ve sanayisi ile lokomotif bir kent olma özelliğini taşıyan müstesna bir şehirdir. Tarihin çok eski çağlarından beri her zaman en merkezi güzergahlardan birisi olan Kayseri tarihi İpek Yolunun geçtiği önemli kentlerden birisi olduğu için günümüzde de ekonomik ve ticari faaliyetlerin merkezi halinde bulunmaktadır. Birçok farklı medeniyete ev sahipliği yapmış olan Kayseri Osmanlı zamanında Kayseri-i Rum olarak anılmakta imiş. Hititler zamanından kalma birçok eserin bulunduğu Kayseri daha sonra Frigler ondan sonra da Asur ve Lidyalıların hakimiyeti altına girmiş. Pers hakimiyetinden sonra Kapadokya Krallığının hüküm sürdüğü Kayseri daha sonra ismini alacak olduğu Romalıların önemli merkezlerinden birisi haline dönüşmüş. Selçuklular zamanı itibariyle Türk yurdu haline gelen Kayseri bünyesinde birçok tarihi eseri ve önemli anıt yapıtları barındırmaktadır. arasında bu bakımdan birçok Türk İslam eseri yer almaktadır. Anadolu'nun birçok yerinde olduğu gibi Kayseri'de de daha çok Selçuklu dönemine ait olan eserler bulunmaktadır. Özellikle büyük blok taş kesmelerden oluşan tarihi yapılar kendini muhafaza ettiğinden dolayı günümüzde hem kullanılmakta hem de ziyarete açık bir vaziyette bulunmaktadır. Bu bakımdan kayseride gezilecek yerler arasında Kayseri Arkeoloji Müzesi ilk sırada bulunmalıdır. Cumhuriyetin ilk yıllarından itibaren müze olarak vazife yapmakta olan tarihi bina kazılarla ortaya çıkan birçok tarihi esere ev sahipliği yapmaktadır. Geçmiş dönemlere ait olan Tunç çağından kalma birçok tarihi eser müzede sergilenmektedir. Çeşitli testiler tabletler kabartmalar Roma ve Bizans dönemine ait olan eserler Arkeoloji Müzesi'nde ziyaretçilerin beğenisine sunulmaktadır. Kayseri içerisinde yer alan Etnografya Müzesi ise mutlaka görülmesi gereken yerler arasında bulunmaktadır. Güpgüpoğlu Konağı diye de adlandırılmaktadır. Etnografya Müzesi 1995 yılından itibaren ziyarete açıktır. Özellikle Türk İslam dönemine ait olan birçok eser müzede sergilenmektedir. Ayrıca Türk İslam kültürü içerisinde yer alan el yazmaları el işçiliğinin müstesna örnekleri döneme ait olan kadın ve erkek giysileri özenle sergilenmektedir. Kayseri'de görülmesi gereken yerler arasında Kültepe Ören yeri de mutlaka bulunmalıdır. Anadolu'nun en eski dönemlerine ışık tutmakta olan Kültepe ören yeri döneminde Karum ismi ile anılan bir şehre ev sahipliği yapmakta imiş. Hitit ve Asurluların ticari merkezi olan ören yerinde bugün çeşitli yapılar ve mimari eserler geziye açık durumdadır. Ayrıca Soğanlı Yeşilhisar ören yeri de milattan sonra altıncı ve yedinci yüzyıllara ait olan çeşitli kalıntıları bünyesinde barındırmaktadır. Kalıntılar arasındaki oyma kilise ve mağara oldukça dikkat çekicidir. Ayrıca kayseride görülmesi gereken yerler bunlarla da sınırlı değildir. Sultanhanı Kervansarayı özellikle giriş kapısı ve kapıdaki desenleri ile oldukça beğeni kazanmaktadır. Ayrıca kış turizminin İç Anadolu'daki merkezlerinden birisi olan Kayseri kayak merkezi her yıl aralık ve nisan ayı arasında binlerce kişiyi ağırlamaktadır. Birçok farklı etkinin yapılabileceği kayak merkezinde oldukça kaliteli dinlenme tesisleri de yer almaktadır. diye sorulduğunda alacak olduğunuz cevap ya mantı ya da pastırma olmaktadır. Ayrıca yörenin otantik yemekleri arasında yer almakta olan Arabaşı hamurla çorbanın bütünleştiği farklı bir lezzet olarak dikkatinizi çekmektedir. pastırma ve sucuğun başköşede bulunduğu muhteşem bir lezzet sofrasıdır. İç Anadolu Bölgemizde bulunan Kayseri, Nevşehir, Yozgat, Sivas, Malatya, Adıyaman, Osmaniye ve Adana illeri ile komşu durumundadır. İstanbul - Kayseri arası 770 kilometre olup yaklaşık 9 saatlik bir yolculuk ile O-4 ve D260 kara yolu üzerinden, Ankara - Kayseri arası ise 325 kilometre olup yaklaşık 4 saatlik bir yolculuk ile D260 kara yolu üzerinden Kayseri'ye ulaşabilirsiniz.


, 300 bin nüfusu ile kalabalık diyebileceğimiz ilçelerimizden birisi. Şehrin batı yakısında kalan Adapazarı, Kocaeli iline sınır konumunda bulunuyor. İstanbul başta olmak üzere Bursa, Yalova ve Bilecik gibi şehirlerimize yakınlığı itibari ile yerli turizme alışkın bir yerleşim yerimiz. hakkında siz değerli ziyaretçilerimizi bilgilendirmeye çalışacağız. Ama öncesinde bir takım genel bilgileri paylaşmadan edemeyeceğiz. Karasal ve Karadeniz iklim kuşağının geçiş bölgesinde kalan ilçe, yağış bakımından bol miktarda nasibini alıyor. Karadeniz ikliminin karakteri gereği kış boyunca soğuk da etkisini epey gösteriyor. Bu konuda gezilerde tedbirli olmak gerekiyor. Sizi şimdiden uyarıyoruz. Sakarya ilini %45'lik bölümünü oluşturan ormanlık alan, Adapazarı'nda da etkisini hissettiriyor. Yeşillik ve mera alanları geniş bir yüz ölçümünü kaplıyor. Gezinizde ihtiyacınız olacak ferah bir atmosfer burada sizi karşılıyor olacak. İlçe merkezinde kolay bir ulaşımda konumlanmış olan müzeyi gezmenizi tavsiye ediyoruz. Gazi Mustafa Kemal Atatürk Atamızın saygıdeğer annesi Zübeyde Hanım ile üç gün süre ile kaldığı bir yapı olarak inşa edilen bina, günümüzde arkeolojik ve etnografik eserlerin sergilendiği müze olarak hizmet vermektedir. Atamıza ait eserleri de içinde barındıran müzenin bahçe kısmında görmenizi arzu ettiğimiz eski dönemlere ait kalıntılar bulunuyor. Şehir haklının da nefes almak için kaçamaklar yaptığı yeşil mi yeşil ve park içinde akan Çark deresi ile yeşilliğini daim kılan doğasıyla kaçırılmaz bir dinlenme noktası. Gezintinizde bir an soluklanma hissi ile planınıza dahil etmeniz gereken bu parka, eğer karnınızı doyurmak isterseniz de uğrayabilirsiniz. Parkın göbeğinde bulunan gölette isterseniz su aktivitelerine katılabilir. Eğer isterseniz de güzel bir doğa yürüyüşünü şehir göbeğinde yaşayabilirsiniz. Hiç kimsemizin unutamadığı o kara gün. 1999 yılının Ağustos ayı. Bir şehrin harabeye dönüş hikayesi. Hepimizin vicdanlarında yaralar bırakan o deprem. Belediye yetkilileri tarafından 17 Ağustosu unutmamak adına hazırlanmış bir müze. Mutlaka gezilmesi ve ibret alınması gereken bir yer. ülkemizde bir ilk olmakla birlikte dünyada dördüncü müze olma özelliği taşır. adı ile anılmaktadır. Dokuz kemerli ve dört yüz otuz metre uzunlukta tarihi bir eser olan bu köprü günümüze kadar sağlam gelmeyi başarmıştır. . Adapazarı ilçesinden Karasu bölgesinde bulunuyor. Bölgede yaşayan balıkçılar buradaki limanı kendilerine yer edinmişler. Aksam gezintilerinizde hoş manzaralar sizi bekliyor olacak. Eğer bir şeylerin tadına bakma isterseniz de, nehir bağlantısı üzerinde bir çok kafe, restoran ve balıkçı sizin hizmetinizde olacak. tam size göre bir yer. Oluşumu ekolojik olaylara dayanan bu bölge, göl ile ormanlık bölgenin iç içe geçmiş hali. Yürüyüşünüz boyunca sizin için oluşturulmuş tahta yolda ilerlerken etrafınızda gördüğünüz güzelliklerin resimlerini çekebilirsiniz. Adapazarı, Marmara Bölgesi Çatalca-Kocaeli bölümünde ki Sakarya ilimizin Kocaeli'ye sınır olan ilçelerinden biridir. Adapazarı'na ulaşım için hava yolunu tercih etmek isterseniz Kocaeli Havalimanını kullanmanız gerekiyor. 'e 514 kilometre uzaklıkta olduğunu bilmenizde de fayda var.


Balıkesir'in makiliklerin yaygın olduğu bitki örtüsü, meyve yetiştiriciliği, hayvancılık ve bal üreticiliği ile öne çıkan bir ilçesi olan Savaştepe, aynı zamanda şifalı kaplıcaları ile de hizmet vermektedir. Birçok güzelliği bünyesinde barındırma özelliği bulunan ilçede dağ ve ormanların yanı sıra kaplıca ve şelale ile peri bacalarını da görmek mümkündür. Savaştepe tarihi M. Ö 5. YY'a kadar uzanmaktadır. Bu bölge kuzey ve güney yolları arasında ticaret kervanları için bir uğrak yeridir. Bu konumu bugünkü ilçe merkezine 2 km mesafede Kerasa antik kentinin kurulmasını sağlamıştır. Bölgede Perslerin ardından Bergama Krallığı ve Roma hakimiyeti söz konusudur. Savaştepe'nin Osmanlıların eline geçmesi ise 1354 yılında olmuştur. Bu aşamadan sonra bölgeye Türkmen topluluklar yerleştirilmiştir. Kurtuluş Savaşında gösterilen mücadelenin bir sonucu olarak bölge Savaştepe adını almıştır. İlçede birçok akarsu tarafından beslenen sulak alanda yapılan kazılarda çeşitli bulgular elde edilmiş ve bu kalıntıların Tunç Çağına ait olduğu değerlendirilmiştir. Antik bir yerleşim alanı olan Kerasa, Halkapınar'da ilçe merkezinden 2 km uzaklıkta doğu yönünde yer almaktadır. Trabzonlu olup Savaştepe'ye göçmüş ve bölgenin Yunan işgalinden kurtarılması için büyük mücadele vermiş Hacı Mustafa Kangal tarafından 1924 yılında yaptırılmış olan ilkokul Cumhuriyet tarihinde hayır şeklinde yaptırılan ilk okul binası olma özelliğine sahiptir. Balıkesir merkezine uzaklığı 15 km olan Pamukçu Köyünde yer alan kaplıcalar romatizmadan eklem rahatsızlıklarına, bel ağrılarından ortopedik problemlere bir dizi hastalığa şifa sağlamaktadır. İlçe sınırlarında yer alan bir başka kaplıca ise Kiraz Kaplıcasıdır. Ülkemizde peri bacaları denilince akla ilk olarak Kapadokya gelse de Savaştepe'de de benzer oluşumlar, Kapadokya kadar güçlü olmamakla birlikte yer almaktadır. Peri bacaları ilçe merkezine 4 km uzaklıktaki Su Çıktı, Yağcılar, Maden Mezarı ve Karaçam'da görülebilmektedir. İlçe merkezinin uzun yıllara dayanan tarihini bitki örtüsü üzerinden okumak da mümkündür. İlçe merkezinde yer alan ve koruma altına alınmış olan çınar ağaçlarının yaşı 1000 yılın üzerindedir. Savaştepe, temiz hava almanın ve piknik yapmanın mümkün olduğu piknik alanlarına da sahiptir. Bunla arasında Çamlık ve Karakuyu mesire alanları öne çıkmaktadır. Keşfedilmesi gereken güzellikler arasında yer alan bu mağara, Savaştepe'nin Yazören köyü sınırlarındadır. Savaştepe, peyniri ile bilinen ve her yıl geleneksel peynir festivali düzenlenen bir yerleşim yeridir. Mihaliç kelle peyniri, yöreye özgü bir lezzettir. Eylül ayında düzenlenen festivalde güreş ve konser gibi etkinliklere yer verilmektedir. - İzmir yolu üzerindeki ilçe ile İstanbul arasında otobüs seferleri yapılmaktadır. Özel aracını kullanmak isteyenler, Bandırma feribot hattını kullanarak İzmir istikametinde devam ettiklerinde ilçeye ulaşabilmektedir. - Bandırma demiryolu hattının buradan geçmesi ulaşımın sorun olmamasında önemli ölçüde etkilidir.


hakkında bilgiler aktaracağız. Ama öncesinde Geyve hakkında genel bilgilere ve kısaca tarihine değinmek istiyoruz. Geyve yaklaşık 50 bin nüfusa ev sahipliği yapan şirin ve güzel bir ilçe. 1830 yılından bu yana ilçe statüsünde olan bu mekan önceki dönemlerde Kocaeli iline bağlı iken 1954 yılında Sakarya'ya dahil ediliyor. Yaklaşık 63 bin hektar yüz ölçümüne sahip olan Geyve kapladığı alan açısından Sakarya'nın en büyük ilçesi. Nüfus göz önünde bulundurulduğunda ise en büyük 3. ilçe diyebiliriz. Günümüzde Geyve olarak adlandırılan bölge 1312 yılında Osman Gazi tarafından Türklerin himayesine katılmıştır. Geyve, gerek Milli Mücadele gerekse Kurtuluş Savaşı sırasında Yunan işgallerine karşı oldukça önemli oluşumlara da ev sahipliği yapmıştır. Peki bu şirin ilçede nereleri gezmek lazım? Vermiş olduğumuz genel bilgilerle sizleri daha fazla sıkmadan hemen mekanlarımızı sıralayalım. Geyve ilçesi merkezi ile Ali Fuat Paşa kasabası arasında yer alan 3 kemerli bu yapı ise aslında ilk olarak 1495 yılında İkinci Beyazıt tarafından inşa ettirilmiş. Türk mimarisinin güzel bir örneğini teşkil eden köprü Yıldırım Beyazıt ile Yavuz Sultan Selim tarafından doğu seferlerine çıkılırken de kullanılmış. Zamanla onarıma ihtiyaç duyulan köprü Cumhuriyetin ilk dönemlerinde onarılmış ve köprüye Ali Fuat Paşa'nın ismi verilmiş. Yaklaşık 200 metre uzunluğunda ve 7 metre genişliğinde olan köprünün 6 adet ayağı var ve kesme taşlardan oluşan bir yapıya sahip. Köprünün altından ise meşhur Sakarya nehri akmakta. İlçe sınırlarında bulunan Ali Fuat Paşa kasabası içerisinde yer alan müze, 1956 yılında inşa edilen bir yapıda faaliyet yürütüyor. 1983 yılına kadar belediye binası olarak hizmet veren yapı bu yıl itibari ile müzeye çevrilmiş. Batı Cephesi komutanlarından olan Ali Fuat Paşa ve harp dönemi ile ilgili belge ve fotoğrafların sergilendiği bu mekan tarih koridorlarında gezinmek için çok güzel bir mekan. Her sene Ocak ayının 10'unda Ali Fuat Paşa ve askerleri için anma töreni düzenlendiğini de ek bilgi olarak verelim. ilçesinin sağlık turizmi açısından önemli bir mekanını ise Ilıca Kaplıcası teşkil etmekte. İlçe merkezine 15 kilometre mesafede yer alan Ilıca Köyü Gazlı Suyu Taraklı yolunun 13. kilometresinde yer alıyor. Mineral yönünden oldukça zengin bir yapısı olan kaplıca suyunun sıcaklığı ise 26 derece. merkezine 5 kilometre mesafede bulunan ve Ahibaba Köyü sınırları içerisinde yer alan Acısu İçmesi tadından dolayı bu şekilde adlandırılmış. Sağlık turizmi açısından önemli başka bir mekan da burası diyebiliriz. Bu kaplıcanın suyu da 26 derece sıcaklığa sahip. Bu suyun içilmesinin bağırsak ve mide hastalıklarına iyi geldiği ileri sürülmekte. Bu mekanın çevresi mesire alanları ile çevrili olduğu için piknik ve benzeri etkinlikler için de oldukça ilgi gördüğünü rahatlıkla söyleyebiliriz. merkezinde yer alan tarihi başka bir mekan ise Elvanbey İmareti. 1450 senesinde inşa edilen bu yapı Elvanbey İmareti 1698 ve 1969 yıllarında kısmi restorasyon geçirmiş. Buna rağmen gayet özenle korunmuş ve günümüze kadar sapasağlam gelebilmiş. Yapı bahçesi içerisinde Elvan Bey'e ait bir mezar bulunuyor. Kesme taşlar kullanılarak inşa edilen yapının üç adet kubbesi bulunuyor. İlçenin tarihi mekanlarından olan bu yapıyı da ziyaret etmenizde fayda var.


denilince Emendere Kaplıcaları ve Yağcıbedir halıları da akla gelmektedir. Denizden yüksekliği 250 metre olan ilçede ormanlık ve dağlık alanların bir bölümünden Simav Çayı geçmektedir. Kertil Mesire Yeri, Düvertepe Sarı Alan Yaylası, Cüneyt Çayı Vadisi ve Sinandede Yaylası ilçenin görülmesi gereken güzellikleri arasındadır. Yörenin tarihinin oldukça uzun bir dönemi içermesi ve pek çok uygarlığın bu noktada hüküm sürmüş olması, yörenin sahip olduğu doğal güzelliklere tarihi kalıntıların da eşlik etmesini sağlamaktadır. Bölgenin tarihi çok eski dönemlere dayandırılmaktadır. Antik dönemde Sındırgı'nın adının Carsea olduğu bilinmektedir. Bu bölge tarihte Attaneion adı ile de anılmaktadır. Bölgede Friglerden Lidyalılara, Helen İmparatorluğundan Roma ve Bizans'a kadar pek çok uygarlık yerleşik bir hayat yaşamıştır. İlçe merkezinde Helenistik dönemin izleri olan Tümülüsleri, kaya ve oda mezarlarını görmek mümkündür. Yörede Pers egemenliğinin yanı sıra Bergama Krallığı da hüküm sürmüştür. Bizanslıların ardından sırası ile Selçuklular ve Karesi Beyliğine yerleşim alanı olan bölge son olarak Osmanlıların eline geçmiştir. Osmanlı döneminde bölgeye çeşitli Türkmen topluluklar yerleştirilmiştir. Bunlar arasında Çavdar, Çepni, Avşar, Karakeçili ve Yağcıbedir toplulukları bulunmaktadır. Tarihindeki birbirinden çok farklı medeniyetler, Sındırgı'ya kendine has bir doku kazandırmış durumdadır. Sındırgı merkezinde yer alan Şerif Paşa Meydanı, çeşitli etkinliklerin düzenlendiği bir alan olarak öne çıkmaktadır. Sedef, uyuz, mantar ve egzama gibi birçok hastalığın tedavisinde işe yaradığı bilinen ve vücut yaralarının iyileşmesi için de kullanılan Emendere Kaplıcalarında çıkan su, dünya üzerindeki kaplıca suları arasında radyoaktivitesi en yüksek seviyede olan su olarak bilinmektedir. 32 derece sıcaklıkla çıkan sudan yararlanılabilmesi için bölgede termal tesis bulunmaktadır. Otel, açık ve kapalı havuz ve altyapı tesisleri ile birlikte hizmet veren Emendere Kaplıcaları Sındırgı merkezine 8 km mesafede yer almaktadır. Sındırgı'ya 8 km mesafede yer alan bir başka kaplıca alanı Hisaralan Kaplıcalarıdır. Emendere'nin 200 metre ilerisindeki bir tepeden çıkan ve sıcaklığı 90 dereceyi bulan 20 civarında kayak vardır. Bu kaynaklardan biri tümsek üzerinde bir havuz oluşturmuştur ve bu havuzdan akan su aşağı yamaçlarda beyaz bir çökelti bırakmaktadır. Bu nedenle çevrede su çökeltilerinin oluşturduğu mini peribacası görünümlü yerler mevcuttur. Hisaralan kaplıcalarının romatizmadan siyatiğe, kadın hastalıklarından ağrılı batın hastalıklarına pek çok soruna iyi geldiği bilinmektedir. Ormanlık bir alanda Cüneyt Vadisinde yer alan Cüneyt Köprüsünün yapı stili incelendiğinde Karesi Beyliği Döneminde yaptırıldığı tahmin edilmekle birlikte kitabesi bulunmaması sebebiyle kim tarafından ne zaman yapıldığı kesin değildir. Moloz ve temse taş kullanılarak yapılan ve günümüze sağlam bir şekilde ulaşmayı başarabilen köprü, geniş kemerli ve tek gözlü bir yapıya sahiptir. dır. Dünya çapında ünü olan bu halılar Yörük geçmişinden izler taşımakta ve Yörüklerin adet ve geleneklerini yansıtmaktadır. Dokumasında çok ince yün ipliklerin kullanıldığı bu halılar uzun ömürlü olmaları ve renklendirme için kök boya kullanılması dolayısıyla renklerinin solmaması ile bilinmektedir. , güveç, kabak ve höşmerim ile meşhur olan yöreye has bir lezzet de otlu pidedir. Ayrıca yörenin zeytin kolonyası da meşhur ürünler arasında yer almaktadır. Akhisar'dan da günlük ulaşım sağlanmaktadır. Bu yönüyle Balıkesir'in ilçeleri arasında ulaşım bakımından avantajlı durumda olanlardan bir tanesidir.


Tarihi Yarımada'yı çevreleyen surlardır. Sarayburnu'ndaki şehrin ilk surları, MÖ 658 yılında Megaralılar'ın buraya kurdukları Byzantion'un surlarıdır. Daha sonra Constanlinus (324-337) MS 330 yılında Konstantinopolis'i kurduktan sonra, şehri kuşatan surları yaptırmıştır. Bu surlar, şehrin sınırlarını belirlemesi bakımından günümüze kadar ulaşmış olan II. Theodosios döneminde (408-450) yapılan surlarla genişletilmiştir. Dolayısıyla İstanbul Surları iki aşamalıdır: Bölgenin ilk surları, yani Byzantion'un surları ve Konstantinopolis'i yani Doğu Roma imparatorluğu'nun başkentini çevreleyen surlar. Konstantinopolis Surları üç bölümden oluşmaktadır: Marmara Denizi kıyısındaki surlar, Haliç tarafında bulunan surlar ve Kara Surları. Antik Yunan'daki siyasal ve sosyal örgütlenmelere polis adı verilmiştir. Dilimizde batı dillerinden geçen polis sözcüğü kent, şehir ve şehir-devlet terimleriyle karşılanmıştır. Bu dönemlerde polisler çok çeşitli nedenlerden dolayı deniz kenarına kurulmuştur. Bu nedenlerin en önemlilerinden biri şehrin savunmasıdır. İstanbul'un fethine kadar şehirlerin kurulması için özellikle yarımadalar seçilmiştir. Polislerin zorunlu olmasa da temel özelliklerinden biri şehrin merkezinin, üzerine kurulduğu alanın çevresini saran surlarıdır. Özellikle Yunan anakarasından uzak olan polisler için sur inşa etmek zorunlu olmuştur. Küçük bir alan üzerine kurulan Byzantion'un surları şehrin akropolisini, yani genel olarak tapınakların, meclisin, mahkemenin ve pazar yerinin bulunduğu alanı çevrelemiştir. Byzantion'un akropolisinin bugünkü Topkapı Sarayı'nın bulunduğu yerde olduğu sanılmaktadır. MS 2. yüzyılda Roma İmparatoru Septimius Severus ile imparatorluğun doğu bölümlerine hakim olmak isteyen Pescennius Niger arasındaki savaşta, Byzantion halkı Pescennius Niger'i desteklemiştir. Bu yüzden savaşı kazanan Septimius Severus, şehri cezalandırarak Byzantion'un surlarını yıktırmıştır. Fakat bir süre sonra şehrin konumunun önemini anlamış ve surları yeniden yaptırmıştır. Byzantion'un surlarının Topkapı Sarayı'nı çevreleyen surların temelini oluşturduğu iddia edilmiştir. Marmara Denizi kıyısındaki surlar, Sarayburnu'ndan Yedikule'ye kadar uzanan kıyının kıvrımlarını yakından izleyen tek sıralı ve uzunluğu 8,5 km. olan surlardır. Sarayburnu ve Ahırkapı arasında bulunan bölge Byzantion'un savunması amacıyla yapılan surlardan kalmıştır. Constantinus döneminde (324-337) Konstantinopolis'in kurulmasından sonra Ahırkapı ile Yenikapı arasındaki bölüm yapılmıştır. II. Theodosios döneminde (408-450) ise, şehrin genişletilmesi sırasında Yenikapı ile Kara Surları'nın güney ucu arasındaki bölüm inşa edilmiştir. Marmara Denizi'nden gelebilecek tehlikelere karşı yapılan surların yüksekliği 12-15 metre arasındadır. Bu surlar yaklaşık 20 metre yüksekliğinde ve genel olarak kare planlı 188 kuleyle desteklenmiştir. Bazıları askeri amaçlı olmayan küçük kapılar olmak üzere surların toplam 36 kapısı vardır. Ünlü Ahırkapı Feneri de sırtını İstanbul'un deniz surlarına yaslamıştır. Surların önünden Sirkeci-Bakırköy sahil yolu geçmektedir. Bu yolun yapımı sırasında surun bir kısmı zarar görmüştür. Surların Marmara Denizi'nin dalgalarından korunması için duvarların önüne belli aralıklarla büyük kaya parçaları konulmuş, böylelikle dalgakıranlar oluşturulmuştur. Doğu Romalılar bu surları dalgalardan ve fırtınalardan ne kadar korumaya çalışmışlarsa da, surların en büyük düşmanı yine dalgalar ve fırtınalar olmuştur. Fakat dalgalar ve fırtınalar şehri ele geçirmeye gelenlere de aynı düşmanlığı göstermişlerdir. Örneğin, 718 yılında Araplar'm İstanbul'u kuşatmaları sırasında çıkan bir fırtına, surları abluka altına almaya çalışan Arap donanmasına büyük zarar vermiştir. Genel olarak akıntılar da gemilerin bu kıyıya yanaşmasını engellemiştir. Fakat Doğu Romalılar tüm bu nedenleri bahane etmemiş ve gerekli zamanlarda, savaş dönemleri için surları onarmıştır. arasına sahil yolu yapımı sırasında surların bazı bölümleri yıkılmıştır. Haliç tarafında bulunan ve günümüze kadar neredeyse tamamı tahrip olan surlar, Sarayburnu'ndan Ayvansaray'a kadar tüm Haliç boyunca kıyıya paralel olarak uzanan, tek sıralı ve uzunluğu 5,5 km. olan surlardır. Konstantinopolis kurulduktan sonra Constantinus döneminde (324-337) yapılan surlar, II. Theodosios döneminde (408-450) şehrin genişletilmesi sırasında uzatılmış, 627 yılında ise, Avar İstilası'nda Blakhernai bölgesinin surlarla çevrilerek şehrin sınırlarına eklenmesiyle son şeklini almıştır. İmparator Theophilos döneminde (829-842) surlar onarılmış ve yeniden inşa edilmiştir. Latin İstilası sırasında Haçlılar, bir ucu Galata'daki bir kuleye, diğer ucu Haliç kenarındaki başka bir kuleye bağlanan zinciri, Haliç'teki kuleyi ele geçirerek çözmüştür. Asma köprülerin yardımıyla da şehri ele geçirmişlerdir. Bu kuşatma sırasında surlar büyük hasar görmüştür. Doğu Romalılar'ın şehri yeniden ele geçirmelerinden sonra surlar, boyları yükseltilerek onarılmıştır. İstanbul'un Türkler tarafından fethi sırasında da Haliç ve Galata arasına zincir gerilmiştir. Bu nedenle Fatih Sultan Mehmed, Galata'nın arkasından donanmasının bir bölümünü kazıklar üzerinde yürüterek Haliç'e indirmiştir. Donanmanın bir bölümünün Haliç'e girmesi, Haliç'teki surların abluka altına alınması açısından önemlidir. Haliç tarafındaki surlar, Osmanlı imparatorluğu döneminden itibaren bu bölgede yapılan düzenlemeler, yeni binalar ve 1871 yılında gerçekleştirilen demiryolu yapımı nedeniyle yıkılmıştır. Kara Surları Ayvansaray'dan Yedikule'ye kadar uzanan, yani bir ucunda Haliç'in, bir ucunda da Marmara Denizi'nin bulunduğu, birçok bölümünün günümüze ulaşabildiği 6,5 km. uzunluğundaki surlardır. Kara Surları iç ve dış olmak üzere iki sıralıdır, iç ve dış surların arasındaki uzaklık yaklaşık 15-20 metre arasındadır. Kare planlı 96 kuleyle desteklenmiş, kalınlığı 2 metre, yüksekliği 8,5 metre olan surların önünde, yaklaşık 20 metre genişliğinde ve 10 metre derinliğinde bir hendek bulunmaktadır. Bu hendeğin içinde su bulunup bulunmadığı bilinmemektedir. Fakat hendeğin bir bölümünün OsmanlI imparatorluğu döneminde sebze bostanı olarak kullanıldığı bilinmektedir, iç surların kalınlığı yaklaşık 5 metre, yüksekliği ise 12 metredir. Bu surlar da yüksekliği 20-25 metre arasında olan kare ve yuvarlak planlı 96 kuleyle desteklenmiştir. Bu kuleler sur hizasından yaklaşık 10 metre, dış surlarda bulunan kuleler ise yaklaşık 4 metre kadar ileri çıkıntılıdır. Constantinus'un Konstantinopolis'i kurarken belirlediği şehir sınırları bir süre sonra çeşitli nedenlerden dolayı gereksinime yanıt verememeye başlamıştır. Şehrin büyümesi, bugüne ulaşabilmiş olan Kara Surlarının bulunduğu yere kadar genişletilmesi II. Theodosios döneminde gerçekleştirilmiştir. Şehrin büyütülmesi ve Kara Surları'nın yapım işlerini, Roma İmparatorluğu'nun doğu bölümünün Praefectus Praetorius'u ve yetenekli bir kişi olan Anthemius üstlenmiştir. Anthemius'un planında Deniz Surları'nın Kara Surları'yla birleştirilmesi de bulunmaktadır. Fakat bu planı 25 yıl sonra, II. Theodosios döneminin Konstantinopolis Praefectus'u ve dört defa da Praefectus Praetorius'luğa atanan Cyrus gerçekleştirmiştir. 447 yılında meydana gelen bir deprem Anthemius'un yaptırdığı surların büyük bir bölümüyle 57 kuleyi yıkmış, Cyrus'un yaptırdığı surların da hasar görmesine neden olmuştur. Yine II. Theodosios döneminde Praefectus Constantinus, yıkılan surların yerine yenilerini ve bu surların önüne ikinci bir sur hattını yaptırmıştır. Kimi kaynaklar Constantinus ile Cyrus'un aynı kişi olduğunu belirtmektedir. Roma'nın bile yağmalanabildiği bir dünyada, surlarıyla Avrupa uygarlığının devamını sağlayarak bu uygarlığın en büyük kalesi haline gelen Yeni Roma'yı, Atilla şehrin önüne kadar geldiği halde güçlü surlarından dolayı kuşatmaktan vazgeçmiştir. Çeşitli depremler ve İstanbul kuşatmaları sırasında hasar gören surlar onarılmış, Blakhernai bölgesi sur içine alınmış, Blakhernai Sarayı'nın savunulması için yapılan surlar bu surlara eklenmiştir. Kara Surları'nın Haliç ile buluştuğu bazı kuleler zindan olarak kullanılmıştır. Bu zindanların en ünlüsü Anemas Zindam'dır. Girit'in Araplar'ın koruması altında bulunduğu dönemde yönetimin başında Abdülaziz El-Kuturbi bulunmaktadır. Girit Arapların elinden çıktığında, Abdülaziz El- Kuturbi İstanbul'a getirilmiştir. Hristiyanlığı kabul etmiş ve burada yaşamaya başlamıştır. Abdülaziz El-Kuturbi'nin oğullarından Mikhael Anemas, Doğu Roma İmparatorluğu'nun yüksek rütbeli bir askeri olmuştur. Bu görevi yürütürken I. Aleksios Komnenos'u (1081-1118) devirmek isteyenlerin arasında yer almıştır. Bunun üzerine kör edilme ve hapis cezası almıştır. Anemas'ı kör olmaktan kurtaran Aleksios'un kızı Anna Komnena'dır. Anemas yaşam boyu hapis cezasını, sonradan adıyla ünlenecek olan kulede, yani Anemas Zindam'nda çekmiştir. Buraya daha sonra birçok ünlü kişi de hapsedilmiştir. İstanbul'un fethiyle birlikte savaş alanına giren büyük toplar, kalelerin önemini yitirmelerine neden olmuş, eski dönemlerin büyük imparatorluklarında olduğu gibi yeni siyasal örgütlenmelerin önünü açmıştır. Fetihten sonra surların tamamı Fatih Sultan Mehmet tarafından onartılmış ve Yedikule yaptırılmıştır. Diğer padişahların dönemlerinde de kimi zaman onarım gören ve ek yapılar ilave edilen surlar, genellikle ihmal edilmiştir.


'e bağlı bir semtken ilçe statüsüne alınmıştır. Bir zamanlar Mahmutbey Mahallesinin köyü olan bu mekan şimdilerde Mahmutbey Mahallesini de içine almış ve yaklaşık 750 bin nüfusa ulaşmış olan bu ilçe, doğudan Güngören, batıdan Küçükçekmece, güneyden Bahçelievler ve kuzeyden ise Esenler ilçeleri ile çevrilidir. hakkında derlediğimiz mekanları aşağıda sizlerle paylaşıyoruz. Buyurun birlikte inceleyelim. , Avrupa'nın çeşitli yerlerinden ticaret veya seyahat amacı ile gelen insanların o dönemlerde konakladığı bir handır. Ayrıca yukarıda belirttiğimiz amaçlarla İstanbul'a gelen ziyaretçilerin o dönemlerde giriş izinlerinin de düzenlendiği yer burasıdır. Yapı her ne kadar han olarak anılsa da esasında bir külliyedir. İçerisinde hanı, hamamı ve sarnıcı bulunan bu külliyenin sadece çeşme bölümü günümüze kadar korunabilmiştir. Çeşmenin yapısı ve süslemeli işçiliği Osmanlı motiflerini eşsiz bir şekilde gözler önüne sermektedir. , Acı Çeşme, Hüseyin Ağa Çeşmesi ve Demirli Çeşme isimli diğer tarihi çeşmeleri de görebilirler. Tavukçu KöprüsüTavuk Deresi olarak adlandırılan dere üzerine, kesme taşlar ile inşa edilmiş olan tarihi köprü, hayret verici bir taş işçiliği ile yapılmış. Kemerli bir yapıya sahip olan Tavukçu Köprüsü maalesef ki günümüze kadar korunamamıştır. Çifte Gelinler ÇeşmesiEski dönemlerde, İpek Yolu olarak adlandırılan tarihi ticaret güzergahı üzerinde yer alan ve tüccarlar için oldukça önemli bir nokta olarak faaliyet yürütmüş olan bu yapının günümüzde herhangi bir kalıntısı bulunmamakta. Tarihi İpek YoluEski dönemlerde bölgeden geçmekte olan İpek Yolu güzergahının bölgede yer alan kısmının, düz ve kesme taşlardan oluşan malzemelerin yan yana dizilerek oluşturulduğu bir yapı imiş. Bağcılar'ın köy olarak anıldığı dönemlerde, cami ve okul inşası için bu taşların sökülüp kullanılması gerekmiş ve bu sebepten günümüze herhangi bir kalıntısı ulaşamamıştır. İstanbul Avrupa yakasının en büyük nüfuslarından birine ev sahipliği yapan Bağcılar'a, İstanbul'un hemen hemen her bölgesinden gerek İETT otobüsleri, gerek halk otobüsleri gerekse dolmuş veya metro hatları ile ulaşmanız mümkün.


Doğada kamp yapmak zorluklarla dolu fakat zevkli bir uğraştır. Bu zorlukları azaltmanın yolu ise kamp yapma sanatını öğrenmektir. Bir kampı iyi bir kamp yapan rahat bir çadır, sıcak bir uyku tulumu, kaliteli ekipman ve iyi yiyecektir. Doğada kampçılığın esas kuralı ise doğaya saygı duymak ve korumaktır. Doğayı koruma karşısında bizim rahatımız ikinci planda kalmaktadır. Aslında bize bunca mutluluk sağlayan doğaya saygımızı gösterecek şeyleri yapmak o kadar da zor değildir. Bu yüzden bu bölümde kolay kamp yapmanın olduğu kadar temiz kamp yapmanın da ipuçları verilmiştir. Kamp yaparken her zaman göz önünde tutmamız gereken kural çevreye en az zararı vermektir. Doğada kamp yeri seçiminde etken olan birçok faktör vardır. Bunlardan ülkemizde en az önemseneni kamp yerimizin doğaya verdiği zarardır. Unutulmamalıdır ki bizler doğanın misafirleriyiz ve konforumuz her zaman doğayı korumaktan sonraki kriter olmalıdır. Doğada kamp yaparken dikkat edilmesi gereken konu eğer kamp yapacağınız yerin yakınında köy veya yerleşim birimi varsa muhtarlığa, yöre sakinlerine, jandarmaya ya da kaymakamlık haber vererek izin almaktır. Ayrıca ziyaret edilecek bölgede kamp kurma ve ateş yakma yasağı olup olmadığının öğrenilmesi de önemlidir. Milli Parklar Müdürlüğü, Orman Müdürlüğü ve Köy işleri Müdürlüğü vb. kurumlar gitmeden önce aranabilir. Çadırlar olabildiğince kamp alanı olarak belirlenmiş yerlere kurulmalıdır. Çadırı çevrede keşif yaparak tehlikelerden uzak, en uygun yere, mümkünse hava kararmadan kurmak iyi olacaktır. Kampçılar doğayı tanımayı, onunla baş başa kalmayı, her koşulda ne tür davranmaları gerektiğini, kendilerini bu koşullara alıştırmayı hep kampta öğrenirler. Bir kamp için yapılabilecek en iyi hazırlık kadar kamp yerini doğru seçmek de önemlidir. Öncelikle kamp yapılacak yer içme suyuna yakın olmalıdır. Eğer yakında içme suyu kaynağı bulunmuyorsa, bir su depolanabilecek plastik bidon vs. var ise, suyun biraz daha uzağında konaklanabilir. Ayrıca suya gece ve gündüz ulaşabilmelidir. Öte yandan su kaynağına çok yakın olmak da iyi değildir. Özellikle akarsular karanlıkta kamptakiler için çok gerekli olan duyma yetisini azaltacaktır. Su çevresinde toplanan haşarat ve gece su içmeye gelebilecek orman sakinleri de kampı suya çok yakın kurmamak için bazı sebeplerdendir. İçme suyu, çamaşır ve bulaşık için daima su alınan yerin üstünden alınmalıdır. Kirli sular kesinlikle akarsuya değil kenarından biraz ileride toprağa dökülmelidir. , civardaki yerleşim bölgelerine çok yakın olmamalı ancak gerektiğinde yardım alınabilecek bir mesafede bulunmalıdır. Kamp yerinde çadırlar daire, hilal veya U şeklinde ve kapıları ortaya bakacak şekilde kurulur. Kamp ateşi de bu merkezde yakılır. Ateşten sıçrayacak kıvılcımların çadırları yakmaması için gerekli mesafe bırakılmalıdır. Ateş yakılırken de emniyet kurallarına tamamen uyulmalıdır. Çadır kurulmadan önce zemin taş ve dallardan temizlenmeli eğer kar varsa çiğnenmelidir. Mümkünse yere bir naylon serilip üzerine birkaç kat gazete kağıdı konulduktan sonra çadır bunun üzerine kurulmalıdır. Çadır kurulan yerde az da olsa bir eğim olacaktır, dolayısıyla yağmur sularının çadırın üzerinden akmaması için çadırın çevresine yeterince derin bir yağmur oluğu açılmalıdır. Rüzgarlı havalarda çadırlarınızın dış ve iç katları arasındaki boşluğa dolacak olan soğuk hava geceleyin üşütebilir. Bunu önlemek için çadırların çevresine taş veya kardan bir set örülebilir. Kamp için getirilen yiyecekler toplu halde bir iaşe çadırında saklanmalıdır. Eğer fazla çadır yoksa naylon torbalardan bir tane yapılmalı ancak iaşe asla açıkta bırakılmamalıdır. Kamp yapılan yerin yakınında ormanlık bir alan varsa toplanan odunlar kesildikten sonra boylarına göre istiflenmelidir. Odunluk olarak ayrılan bölgenin etrafı da bir iple çevrilmelidir. Odunların üstü ıslanmış ise ateşin yakınına dizilerek kurumaları sağlanır. Eğer bir ağaç dalında en ufak bir hayat belirtisi var ise o dal kesilmemelidir. Tüm yapraklar solmuş olsa bile dalın kırılgan olup olmadığı yoklanmalıdır. Yaş bir dalı yakmaya çalışmak tecrübesizliğin işaretidir. Yukarıda anlatılan hazırlıklar hava kararmadan önce bitirilmelidir. Gece, karanlıkta ve soğukta iş yapmaktansa gündüzden hazırlıkları tamamlamak elbette daha iyidir. Ancak kamptakiler geceleyin de ormandan zevk almasını bilirler. Akşam yemeği yenildikten sonra kamp ateşi çevresinde geçirilen güzel anlar "kesin sessizlik" saatinin gelmesi ile sona erer. Bu saatten sonra nöbetçiler dışında herkes çadırlarına çekilir ve kampta sadece ateşin çıtırtıları duyulur. Kamp ateşi de nöbet ateşi haline getirilir. Nöbetçilerin başlıca görevi kulaklarını dört açmak ve kamp çevresini ara sıra kolaçan etmektir. Özellikle iaşe çadırı civarına dikkat edilmelidir. Ayrıca nöbet sırası geleni sessizce uyandırmak ve ısınmaları için çay hazırlamak da nöbetçilerin görevlerindendir. - Sabit kamplar - Yarı sabit kamplar - Çadırlı kamplar - Kar: Eridiğinde bıraktığımız neredeyse bütün izleri sileceği için ideal bir kamp yeridir. - Düz kaya: Kaya, kamp yerimizin bırakacağı izlerden en az etkilenen yerlerden biridir. - Kum ya da toprak: Bu kamp yeri kayadan sonraki en uygun alandır. - Orman içinde açık, bitkisiz alanlar: Bu tip yerler ilk 3 tercihe göre daha az tercih edilmelidir. - Orman çizgisinden yüksekteki çayırlık alanlar: Ağaç çizgisi üzerindeki çayırların çok kısa bir büyüme dönemleri vardır ve dağ eko sistemlerinin en hassas olanlarından biridir. Böyle bir alanda bir hafta bırakılmış bir çadır tüm sezon boyunca o noktada bitki oluşumunu durdurabilir. Böyle bir yerde kamp yapmak gerektiğinde çadırın yerini sık sık değiştirmek verilen zararı azaltacaktır. - Orman çizgisinden yüksekteki bitki barındıran alanlar: Dağ bitkileri çok yavaş büyür. Kısa bir kamp bile dağ bitkilerinin gelişimini senelerce etkileyecek bir zarar verebilir. - Su kenarları: Su kenarlarındaki bitkiler özellikle hassastır ve daha fazla insan doğaya çıktıkça su kirlenmesi de ciddi bir problem haline gelmiştir. Doğada kullanılan birçok kamp yeri de ne yazık ki su kaynaklarının ve durağan suların yanındadır. İdeal olan su kaynaklarının en az 50 metre uzağında kamp yapmaktır. Türkiye dağlarındaki su kaynakları genel olarak temiz olmakla beraber doğaya çıkan kişilerin sayısının artmasıyla kirlenme başlamıştır. - Çadır kurulan yerin eğimli olmaması ve zeminin taşlı olmaması gerekir. Eğer eğimli bir yere kamp kurulacaksa çadırda baş kısmı eğimin yüksek kısmında kalacak şekilde yatılmalıdır. - Kamp yeri çığ, sel, taş düşmesi, heyelan gibi potansiyel tehlikelerden uzak bir noktada olmalıdır. Bu konu oldukça önemli bir konudur. Bu konunun teorik olarak öğrenilmesinin yanında pratikte de bilginin desteklenmesi önemlidir. Ülkemizde ve yurt dışında özellikle çığ tehlikesi ve taş düşmesi gibi potansiyel tehlikelerle birçok insan karşı karşıya kalmakta ve hayatlarını kaybetmektedirler. - Seçilen kamp yeri mümkünse rüzgardan en az etkilenecek bir noktada kurulmuş olmalıdır.


- Dere yataklarına kamp kurulmamalıdır. Hava günlük güneşlik olsa bile bulunulan yerden çok uzaklarda yağacak bir yağmur, gece sel altında kalmaya neden olabilir. Sürüklenmiş ağaçların ve kayaların olduğu kumlu dere yataklarından kesinlikle uzak durulmalıdır. Çünkü bunlar geçmişte sel olduğunu gösterir. Aslında etrafa biraz dikkatle bakınca geçmiş sel izlerini görmek ve suyun hangi seviyeye kadar yükseldiğini anlamak mümkündür. Kamp yeri bu seviyenin en az 4-5 metre üzerinde olmalıdır. - Heyelan bölgelerine kamp kurulmamalıdır. Heyelan toprağın ya da kayaların sürüklenmesi ile oluşabilir. Bu tip bölgeleri eğime, kökleri ile birlikte sürüklenmiş ağaçlara, toprak ve kayalara bakarak da anlaşılabilir. Ayrıca sarı ve açık kahverengi renkli toprak/kayalık bölgeler muhtemel heyelan bölgeleridir. Aslında uzman olmaya gerek yok. Kamp kuracağınız bölge "Daha önce heyelan olmuş mu, olmamış mı?" bir de o açıdan incelenebilir, mutlaka anlaşılacaktır. - Kaya duvarlarının altına kamp kurulmamalıdır. Gece ve gündüz ısı farklılıklarından dolayı kayalarda sürekli kılcal çatlamalar olur. Bunlar belirli bir seviyeye ulaştığında koparak aşağı düşerler. Özellikle güneşin doğuşundan ve batışından sonraki ilk 1-2 saat daha yoğun görülürler. Erciyes Dağı Çobanini kamp bölgesinde kamp kuranlar bütün gece kopan kayaların sesini dinleyebilirler. - Sert rüzgarlara açık zirvelere kamp kurulmamalıdır. Gece dev bir ağacın kampın üzerine devrilmesi mümkündür. Bu bölgeler rüzgardan devrilmiş ağaçlarla doludur. Bir ağaç mezarlığını andırırlar. Devrilmemiş ağaçların da bazıları, büyük ihtimalle önceki fırtınalardan hasarlıdır. - Yoğun ormanlık ve çalılık alanlarda kamp kurulmamalıdır. Bu tip yerler doğada yabani hayvanlar ile ani karşılaşmalara neden olur. Hayvanlara çadırınızı görmelerini ve uzak durmalarını sağlayacak bir açık alan bırakmak şarttır. En yoğun ormanlık alanda bile bu tip küçük açık alanlar mevcuttur. - Kurumuş ya da yan yatmış ağaçların altına kamp kurulmamalıdır. Gece çadırın üstüne bir ağacın devrilmesi veya dal düşmesi mümkündür. Özellikle bir yan yana yatmış ağaçların altına kamp kurulmaz. ABD'de bu ağaçların adı "Dul Bırakan"dır. Çok mecbur kalınacak olursa ağacın yattığı yönün aksine kamp kurulmalıdır. - Yüksekteki açıklık alanlara veya açık alandaki tek ağaç altına kamp kurmamak gerekir. Yüksek açık alanlara kamp kurulduğunda en yüksek nokta olunur. Özellikle bu kötü havalarda yıldırım açısından ciddi risk içerir. Açık alanlardaki tek ağaçlarda yıldırım tehdidine açıktır. Bu nedenle ağaç altına kamp kurulmamalıdır. Bunun istisnaları olabilir. Örneğin çölde açık alanda kamp kurmaktan başka seçenek yoktur. O durumda da en alçak noktaya kamp kurmaya çalışılmalıdır. - Patikalar üzerine kamp kurulmamalıdır. Hayvanlar bu patikaları kullanır ve kamp tam yolları üstünde kalabilir. - Bulunduğunuz yerde tek ve küçük bir su kaynağı olabilir, kaynağın hemen yanına kamp kurmamak gerekir. Gece su içmeye gelen yabani hayvanlar, bir müddet korkup yaklaşamasalar bile susuzluk er geç galip gelecek ve su içmeye geleceklerdir. Bu durumda kamp su kaynağından asgari 100 metre uzağa kurulmalıdır.


Doğada keyifli ve güvenli bir kamp için en büyük önceliğimiz doğru malzemeleri yanımıza almaktır. Gidilecek yer, mevsim, kamp süresi göz önüne alınarak yapılacak olan doğru bir malzeme listesi, bizi pek çok dertten kurtarır. başlıklı konumuzu da incelemenizde fayda olacaktır. - Çadır - Kamp bıçağı veya çakı - Mat - Uyku tulumu - Kafa lambası - Uygun hacimde ve su geçirmeyen bir kamp çantası - Fener veya pil - İlk yardım seti: Oksijenli su, fucidin krem, bepanthol, yara bandı, sargı bezi, yara tozu, ve varsa ilaç - Kalın ip, ince ip, bileklik ip ve (kalın ip en az 10 m, ince ip en az 5 m) - Düdük, pusula, harita - El baltası veya budama testeresi - Tuvalet kağıdı, sabun, ayak pudrası - Güneş kremi, güneş gözlüğü ve şapka - Çok amaçlı kürek - Matara (en az 1 lt) - İç çamaşır, yedek tişört, yedek pantolon, çorap - Kazak, polar, mont - Cep telefonu varsa telefonun yedek pili - Çeşitli sağlam poşetler kişi başı 1 adet battal boy çöp poşeti - Su geçirmez panço yağmurluk, büyük boy kalın muşamba - Kol saati - Havlu - Koli bandı ya da flaster bant - Dikiş seti - Kalem, kağıt veya küçük bir defter - Mum ya da çadır feneri - Boyunluk ya da boyun için fular - Yemek için kap kacak seti - Magnezyum çubuğu, kibrit ve çakmak - Eğer balık tutma imkanı varsa misina ve iğne ya da mini olta seti - Palaska veya iyi sağlam bir kemer


, daha önceleri İstanbul ilçesi iken, 7 Mart 2008 tarihinde alınan bir karar ile Fatih ilçesine bağlanarak semt olmuştur. alanı içerisinde kalmasından dolayı merkezin en canlı yerleşimlerinden biri olma özelliğini de elinde bulundurur. Osmanlı zamanında Gümrük Emirliği ve Deniz Gümrüğü birliklerinin burada olmasından dolayı Eminönü ismini almış, cumhuriyetin ilk dönemlerinde ise Fatih ile birlikte İstanbul'un merkezi bir ilçesi halini almıştır. 'un iki tarihi bölgesini birbirine bağlayan, birçok defa yeniden yapılan köprü. ile Karaköy'ü birbirine bağlayan ilk köprü Bezmialem Valide Sultan tarafından 1844 yılında Tersane'de yaptırılmıştır. Valide Sultan ya da Cisricedit Köprüsü olarak da adlandırılan ve 18 yıl kullanılan bu köprü, 500 metre uzunluğundadır ve dubalar üzerine oturtulmuştur. 350 bin Osmanlı altınına mal olan köprü 462 metre uzunluğunda, 25 metre genişliğindedir. Günümüzde bu köprü Haliç'in iç kısımlarında kullanılmakta ve köprüde birçok kültürel faaliyet gerçekleştirilmektedir. 1987'de temeli atılan, 1992'de Galata Köprüsü'nün yanmasından sonra trafiğe açılan yeni köprü ise, 484 metre uzunluğundadır ve ortasında 81 metrelik açılabilir bir geçidi vardır. Fakat geçit teknik sorunlardan dolayı kullanılamamaktadır. Yakın zamanda üzerine tramvay yolu da eklenen köprü 80 metre boyundaki 200 kazığa oturtulmuştur. Yapılan temizlik çalışmalarıyla Haliç'te deniz yaşamı canlanmış, Galata Köprüsü yaz kış demeyen amatör balıkçıların uğrak noktası olmuştur. Eminönü, Tahtakale, Hasırcılar Çarşısının bulunduğu bölgede yer alan 1561 tarihli Mimar Sinan yapıtı cami. Cami, bir süre Diyarbakır ve Anadolu Beylerbeyi görevlerini yürüten, Kanuni Sultan Süleyman'ın (1520-1566) kızı Mihrimah Sultan ile evlenen ve daha sonra sadrazam olan Hırvat asıllı Rüstem Paşa (1500-1561) tarafından 1561 yılında Mimar Sinan'a yaptırılmıştır. Halil Efendi Mescidinin bulunduğu yere inşa edilen caminin zemin kısmı çukur olduğu için, alt bölüme dükkanlar yapılmıştır. Caminin 4 yarım kubbeyle desteklenen ana kubbesi kemerlerle 4 fil ayağına oturtulmuştur. Kubbenin eteğinde 24 pencere bulunmaktadır. Kubbenin kemerlerinin dayandığı 8 köşeli iki fil ayağıyla yapı üç bölüme ayrılmıştır. 5 kubbeli olan son cemaat yeri 6 sütunla desteklenmiştir. Caminin içi İznik çinilerinin en güzelleriyle kaplanmıştır. Fakat caminin ünlenmesinde önemli bir rol oynayan bu çinilerin bir bölümü çalınmıştır. 1666 yılında çıkan yangında ve 1766 yılında meydana gelen depremde hasar gören cami onarılmıştır. Ayrıca, caminin çeşitli bölümleri 1962 ve 1968 yıllarında onarım görmüştür. Eminönü, Mısır Çarşısının önünde bulunan külliye ve cami. Sultan III. Murad'ın (1574-1595) eşi ve Sultan III. Mehmet'in (1595-1603) annesi Safiye Sultan adına yaptırılan külliyenin ilk mimarı (1597), Mimar Sinan'ın öğrencisi Mimar Davut Ağa'dır. 1598 yılından sonra ise, külliyenin yapımını Dalkılıç Ahmet Çavuş üstlenmiştir. 1603 yılında Sultan I. Ahmet'in (1603-1617) tahta çıkması ve Safiye Sultan'ın Eski Saray'a gönderilmesi üzerine yarım kalan inşaat, 1661 yılında Sultan IV. Mehmet'in (1648-1687) annesi Hatice Turhan Sultan tarafından tekrar başlatılmış ve Mimar Mustafa Ağa'nın yönetiminde tamamlanmıştır. Külliye, cami, sıbyan mektebi, hünkar kasrı, sebil, çeşme ve türbe bölümlerinden oluşmaktadır. Yeni Cami'nin dört fil ayağına oturan ana kubbesi, 17,5 metre çapında ve 36 metre yüksekliğindedir. Bu ana kubbe dört yarım kubbeyle desteklenmiştir. Duvarların ve fil ayaklarının alt bölümleri çinilerle süslenmiştir. Merdivenle çıkılan iç avlu, 24 sütunla desteklenmiş 24 kubbeli bir revakla çevrelenmiştir. Avlunun ortasında bir şadırvan yer almaktadır. Üç şerefeli iki minare avlunun doğu tarafındaki iki köşede bulunmaktadır. Sıbyan mektebi günümüze ulaşamamıştır. Külliyede birçok Osmanlı Hanedanı üyesinin türbesi ve mezarı bulunmaktadır. bir kapalıçarşıdır. Sultan IV. Mehmet'in (1648-1687) annesi Hatice Turhan Sultan'ın, yarım kalmış inşasını yeniden başlattığı Valide Sultan Külliyesi'ne bağlı olarak inşa edilmiştir. Çarşının mimarı Yeni Cami'nin yapımını tamamlayan Mimar Mustafa Ağa'dır. Önceleri Valide Çarşısı ve Yeni Çarşı adlarıyla anılmış, 18. yüzyıl ortalarında daha çok Kahire'den gelen malların, özellikle de baharatın satılması nedeniyle, aynı yüzyılda Mısır Çarşısı olarak anılmaya başlanmıştır. Çarşının planı L biçimindedir, iki çatalın kesiştiği yerde lonca vaizinin ahşap kürsüsü bulunmaktadır. 1691 ve 1940 yıllarında iki büyük yangına maruz kalmıştır. 1940 yılında İstanbul Büyükşehir Belediyesi tarafından yapılan onarımdan sonra, çarşı son şeklini almıştır. , restoran ve bar olarak hizmet vermektedir. Osmanlı'da padişahlar donanmanın sefere çıkışını ve dönüşünü Sepetçiler Kasrı'ndan izlemiştir. Ayrıca, padişahların kayıkları da buraya bağlanmıştır. Sepetçiler Kasrı, günümüzde Swissotel bünyesinde restaurant olarak hizmet vermektedir. Mekanda yaz ayları boyunca "Özel Türk Geceleri" düzenlenmektedir. İstanbul'un Fatih ilçesine bağlı bir semt olan Eminönü'ye ulaşmak için aşağıdaki haritayı kullanabilirsiniz.


için sizleri pek çok öneri bekliyor. Doğu Anadolu Bölgesine yolunuz düşerse mutlaka Erzincan'ı ziyaret etmelisiniz. Merkezi dışında Çayırlı, Kemaliye, İliç, Refahiye, Otlukbeli, Üzümlü, Tercan, Kemah ilçelerini gezebilir ve kültürel bir gezi geçirebilirsiniz. Ekonomisi tarıma dayanan Erzincan'ın şehir merkezi 1939 depreminden sonra yeniden kuruldu. Maden, sanayi ve hayvancılık sektörlerinin geliştiği Erzincan'ı ziyaret etmek için vakit kaybetmeyin. bulunuyor. Her yıl yoğun ilgi gören türbe şehrin merkezine 40 km uzaklıktadır. Hacı Bektaş Veli'den etkilenen Hıdır Abdal Sultan türbesinin yerine bir tekke kurmuştur. hem yerli hem de yabancı turistlerin ilgisini çekmektedir. , Ermeni manastırlarından biridir. Tercan'da bulunan manastırı mutlaka ziyaret etmelisiniz. eşsiz manzarasıyla fotoğraf çekmeyi sevenler tarafından yoğun ilgi görüyor. Ayrıca bu göl doğal anıt ilan edilmiştir. görülmesi gereken yerler arasındadır. Şelalenin suyu dokuz ayrı yerden kaynamaktadır ve dere yatağı ile şelaleye ulaşır. Karasu Nehri'nin kıyısında güzelliğiyle herkesi büyülemektedir. Mesire yeri özellikle yaz aylarında sık sık ziyarete uğramakta. Yeşilliğin bolca olduğu bu alan soğuk su kaynaklarına sahiptir ve doğa gezisi yapmak isteyenlerin vazgeçilmezidir. tarih kokan ilçe Kemah'tadır. Cami 1454 yılında inşa edilmiştir. Üç kitabesi olan camiyi mutlaka gezilecek yerler listenize eklemelisiniz. Kitabelerden biri onarım döneminden, biri yapılış dönemindendir. Diğeri ise başka bir yerden camiye eklenmiştir. Yapımında kesme taş ve moloz kullanılmış olan cami birçok turist tarafından ziyaret edilmektedir. Erzincan'da görülmesi gereken yerler arasında önemli bir yere sahiptir. Çevresi surlarla çevrili olan kalenin iç içe iki kapısı bulunmaktadır. Kemah Kalesinin kuruluşu, Hitit Urartu dönemine kadar uzanan eski ve önemli bir kaledir. , Kemaliye ilçesindedir. Türkiye'nin en büyük kanyonlarından biri olan kanyonda base jump, rafting, kano gibi etkinlikler düzenlenmektedir. Bu etkinliklere katılmak istiyorsanız Erzincan'ı gezebilirsiniz. Urartu, Bizans ve Osmanlı'ya ev sahipliği yapmış oldukça eski yerleşim yerlerindendir. Hala arkeolojik çalışmaların sürdüğü bu bölge Üzümlü sınırlarındadır. Tarihi dokuyu hissetmek için dilediğiniz zaman buraya seyahat edebilirsiniz. , Çayırlı ve Erzincan arasındaki Keşiş Dağları'nın zirvesinde bulunmaktadır. Bölgeye her yıl pek çok yerli ve yabancı ziyaretçi gelir. Yedi Göller özellikle kamp yapmak için sık sık tercih edilmektedir. Sizler de özellikle yaz aylarından seyahatlerinizi buraya gerçekleştirebilirsiniz. de Erzincan'da farklı mimarisiyle sizleri bekliyor. , Yıldırım Akbulut Tesisleri, Dumanlı Yayları gibi daha pek çok etkileyici yeri gezebilirsiniz. , sırrın, eşgili, yumurta boranı, zerde, kuzu sarma gibi daha pek çok lezzete ulaşmanız mümkün. " sorusu gelmektedir. Erzincan, Türkiye haritası üzerinde Doğu Anadolu'nun Yukarı Fırat bölgesi sınırlarında bulunan hemen doğu sınırı komşusu Erzurum, batı sınırı komşusu Sivas olan bir ilimizdir. Nitekim bulunduğu bölgenin dağlık arazi olması nedeniyle Erzincan'ın il sınırlarını Munzur ve Refahiye Dağları arasında kalan alan oluşturmaktadır. , diye merak ediyorsanız. Bu sorunun cevabı da oldukça basittir. Öncelikle Erzincan'a kara yolu, demir yolu yahut hava yolunu kullanarak gidebilirsiniz. Konum olarak İstanbul'a 1060, Ankara'ya 685 km uzaklıkta bulunan Erzincan için en iyi ulaşım aracının hava yolu olduğunu söyleyebiliriz. Kaldı ki yılın her döneminde uygun fiyatlara bulabileceğiniz uçak biletleri ile rahatlıkla Erzincan'a havalimanına gidebilirler. Ayrıca uçak seferleri dışında ülkenin birçok şehrinden günlük olarak Erzincan'a kalkan otobüslerle de bu güzel şehre ulaşabilirsiniz. Eğer zamanınız varsa ve gezerek Erzincan'a gitmek istiyorsanız, Ankara - Kars arasında yapılan Doğu Ekspresi hattını kullanarak da trenle Erzincan'a gidebilirsiniz.


1/25.000 ölçekli haritalar üzerinde yapılan ölçümlere göre Uludağ Milli Parkı coğrafik olarak; 29 03' 16" - 29 16' 34" doğu boylamlarıyla, 40 03' 28" - 40 10' 17" kuzey enlemleri arasındadır. Kuzeybatı-Güneydoğu yönünde uzanan masifin uzunluğu yaklaşık 40 km, genişliği ise 20 km kadardır. Masif batı ve güneyden Nilüfer çayı, kuzey ve doğudan ise Bursa ve İnegöl ovaları ile doğal olarak sınırlandırılmıştır. Prof. Dr. İhsan Ketin, Uludağ'ı muhtelif seviyelerde aralarında bariz topografik farklar bulunan üç muhtelif bölgeye ayırır. Bunlardan birincisi ve en yüksekte olanı zirveler bölgesidir. 2200 m. den yukarıda bulunan bu mıntıka, 2486 rakımlı batı zirve ile 2543 metrelik doğu zirve 'nin bulunduğu yüksek kısımdır. Uludağ'ın en yüksek yeri, 2543 m. rakımdaki "Uludağ Tepe"dir. Diğer yükseltiler; Çifte Senaber Tepe (2524 m), Dörttepeler (2512 m), Karataş Tepe (2486 m), Rasatdüzü Tepe (2480 m), Zirve Tepe (2468 m), Ebirmelik Tepe (2440 m), Kirseyazılı Tepe (2340 m), Kuşaklı Kaya (2232 m), Arpakarı Tepe (2229 m), Taputkaya (2133 m), Şahinkaya Tepe (2130 m), Arpakarı (2129 m), Paşaçayırı Tepe (2100 m), Tutyelitepe (2090 m), Çardakseki Tepe (2065 m), Hacıhasan (2052 m), Fatin Tepe (2045 m), Cennetkaya (1990 m), Katıröldü Tepe (1981 m), Enginarlı Tepe (1858 m), Kurtkaya Tepe (1841 m), Çobankaya (1750 m), Bakacak Tepe (1734 m), Yantekir Tepe (1630 m) dir. Dağın güneyindeki Aras çağlayanı ve zirvede görülen buzul izleri Uludağ'ın ilgi çekici jeomorfolojik özellikleridir. Türkiye'deki ilk buzul devri izleri Prof. Dr. Alfred Philippson tarafından Uludağ'da tespit edilmiştir. Uludağ buzul ve buzul arası dönemlerde Trakya üzerinden gelen boreal fauna elemanlarının Batı Anadolu'daki yayılış alanı üzerinde bulunan önemli sığınaklardan biridir. Kirazlıyayla, Oteller bölgesi ve Çobankaya üçgeninde buzullar tarafından şekillendirilmiş çok sayıda granit blok vardır. Birçok bölge adlarını bu ilginç kaya oluşumlarından almaktadır. İkinci kısım 2200 m. ile 1750 m. arasında yayılmış bulunan yaylalar bölgesidir. Bu yüksek yüzeyler sahası, batıda Karabelen'den başlayarak Kirazlı yayla, Kırkpınar yayla, Koğukdere yayla, Kapıdere yayla ve Büyükdere yayla, Kıran yayla ile doğuda Aksu vadisine kadar devam eder. En bilinenleri piknik amacıyla tercih edilen Kadıyayla (1200 m), Kirazlıyayla (1500 m.), Sarıalan yayla (1600 m.), Sobran yayla (1660)'dır. 2500 m. ile göller bölgesindeki Karagöl yayladır. Üçüncü ve aşağı kısım kenar bölgesidir. Burası 1750 metreden 150 metreye kadar inen dik yamaçlı ve sarp vadilerle kesilmiş etek mıntıkasıdır. Milli park sınırlarında Otelgözü sırtı, Karçukuru sırtı, Kırkpınarlaryolu sırtı, Kovukdere sırtı, Delmece sırtı, Kapıdağ sırtı, Güllütaş sırtı, Hasanağa yaylası sırtı, Erikliyayla sırtı, Çaylakkaya sırtı, Katıröldü sırtı, Kocadüz sırtı ve Taşlıbelen sırtı güneyden kuzeye doğru uzanmaktadır. Bursa 1/250.000 ölçekli Toprak Envanteri Haritası ve Raporuna göre, Uludağ Milli Parkı kullanım yeteneği bakımından VI., VII. ve VIII. sınıf araziler üzerindedir. Milli Park sınırları içinde büyük toprak gruplarında kalkersiz kahverengi orman toprakları, yüksek dağ toprakları ile çıplak kaya ve molozlara da rastlanılmaktadır. Çoğunlukla iyi gelişme gösteren ve asit karakterli Al katmanının altında B katmanı bulunmamaktadır. Kalkersiz kahverengi orman topraklarında ana madde kumlu kiltaşı, kireçli, kumlu, killi veya çakıllı depozitlerdir. Çıplak kaya ve moloz araziler ise üzerinde toprak katı bulunmadığı için herhangi bir toprak gelişiminin söz konusu olmadığı parçalanmamış veya kısmen parçalanmış sert kaya ve taşlarla kaplı alanlardır. Uludağ Marmara bölgesinin güneyinde karasal iklim ile Akdeniz ikliminin geçiş noktasında bulunur. Yüksekliği nedeniyle hakim olan karasal iklim kış turizm merkezi olmasında önemli bir etkendir. Meteorolojik verilere göre yıllık kar yağışlı gün sayısı Bursa'da 8, Kirazlıyayla'da 39, Sarıalan'da 66, Oteller bölgesinde ise 63'tür ve bunun önemli bir kısmı Aralık-Mart aylarında düşer. Oteller bölgesinde karın yerde kalma süresi ise yaklaşık 178 gündür. 1 Aralık - 30 Mart tarihleri arasındaki kayak mevsiminde en fazla kar kalınlığı 435 cm. olarak ölçülmüştür. Uludağ eteklerinden zirveye çıkıldıkça sıcaklık düşer yağış miktarında ise artış görülür. Sıcak yaz aylarında Sarıalan, Kirazlıyayla ve oteller bölgesinde ortalama sıcaklık Haziran-Eylül ayları arasında 10 C civarındayken Bursa'da bu mevsimde sıcaklık 20 C'nin üzerindedir. Gece sıcaklığı ortalamaları yaz aylarında 7 C'nin altına inmez. Hakim rüzgar yönü Kuzey, Kuzey-Batı ve Güney- Batıdır. Yıllık ortalama yağış miktarı şehir merkezinde 676,6 mm iken Uludağ zirvede 1460,4 mm. dir. Ultraviyole ışınlarının her 1.000 m. de % 15 arttığı göz önüne alındığında oteller bölgesinde ovaya nazaran % 30 oranında daha etkilidir. Bu yüzden Uludağ'da güneşlenme ve bronzlaşma olanağı oldukça yüksektir. Uludağ ve eteklerinde çok sayıda dereye kaynak oluşturan 145 adet su kaynağı mevcuttur. Eski Volfram madeni ile bugünkü 2. Gelişim Bölgesi arasında kalan Kırkpınar kaynakları Bursa'nın önemli içme suyu kaynağıdır. Keles ilçesi yakınlarından doğan 87 km. uzunluğundaki Nilüfer çayı başta Soğukpınar, Aras dere, Değirmen dere, Maden dere, Çalıca dere, Karanlık dere, Kaldere, Karlık dere, Çiğ dere gibi dereleri alarak kuzeybatıya akar. Dağın kuzey yamacından doğan Gökdere, Kaplıkaya Dere, Kırkpınar Dere, Küçük Balıklı Dere, Çardakseki dere Deliçay adı ile Bursa ovasında Nilüfer Çayı ile birleşerek Marmara denizine kavuşur. Uludağ'ın dereleri dik yamaçlarda Softaboğan, Kürekli, Tozuyan ve Aras gibi çağlayanlar oluştururlar. Uludağ'dan doğan Göksu deresi İnegöl'ün doğusundan geçerek Sakarya nehriyle buluşur ve Karadeniz'e dökülür. Uludağ coğrafik ve jeolojik özellikleriyle dikkat çekerken orman serveti, çok sayıda endemik ve nadir bitki türüne de ev sahipliği yaptığından büyük öneme sahiptir. Uludağ Milli Parkı; 9050 ha. ormanlık alan ve 3712 ha (43 ha. ağaçsız ve 60 ha. muhtelif yerleşim) açık alana sahiptir. Açık alanın 3600 ha.'ı taşlık ve kayalık, 9 ha.'ı ise göller bölgesinde su ile kaplıdır. Birdlife International'ın Türkiye Temsilcisi olan Doğal Hayatı Koruma Derneği tarafından Önemli Bitki Alanı olarak belirlenen ve acil koruma altına alınması gereken alanlar içerisine alınan Uludağ Milli Parkı sınırlarındaki ormanların tamamı 4785 sayılı "Orman Kanununa Bazı Hükümler Eklenmesine ve Bu Kanunun Birinci Maddesinde Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun"la devletleştirilmiştir. Alt kesimlerdeki ormanlar daha çok gürgen, ıhlamur, kestane ve kızılağaçlardan oluşur. Daha yükseklerde kayın, meşe, göknar ve karaçam ormanları vardır. Uludağ'da 1600 m. den daha yüksek kesimlerde ise saf Uludağ göknarı ormanları yer alır. Uludağ'ın güneyindeki Keles ilçesi çevresinde 1400-1500 m. yüksekliklerde kuraklığa dayanıklı Karaçam, Kızılçam, Saçlı Meşe ve Mazı Meşesi batı ve güney yönünde yayılış gösterirler. Uludağ'daki orman kuşakları Milli Parkın en önemli ekosistemini oluşturmakta, karakteristik ve örnek bir bütünlük arz etmektedir. Uludağ'ın, yükseklik-bitki ilişkileri Alman Botanikçi Mayr'ın orman bitki kuşaklarını tasnif ettiği Lauretum, Castanetum, Fagetum, Pinetum, Abietum ve Alpinetum şeklinde basamaklanmaktadır. 1400-1900 metreler arasındaki ibreli orman kuşağında Uludağ Göknarı ve Ardıç 'ların oluşturduğu orman formasyonu hakimdir. Bu ormanların yapısına Akçaağaç Yapraklı Üvez (Sorbus torminalis Crantz var. torminalis, Ak Üvez (Sorbus umbellata Fritsch var.), Ayı Üzümü, Bataklık yaban mersini, Yaban Mersini-Çoban Üzümü, Yabani Erik gibi ağaç ve çalı taksonları katılmaktadır. 1700-1900 metre arasında nemli çayır topluluklarının görüldüğü Sub-Alpin kuşakta hakim bitki çalı formundaki bodur Ardıç 'tır. Yaban Mersini-Çoban Üzümü ardıç topluluklarına eşlik eder. Yol kenarları ve açık alanlarda Beşparmak otu, Dağ Pazısı, Ebülmülük (Achillea multifida Boiss.), Kekik, Labada, Menekşe, Sığırkuyruğu, Uludağ Sakadikeni, Yüksükotu türlerine rastlanmaktadır. 1900 metreden başlayan ve zirveye kadar yükselen Alpin kuşakta Geven, Kar Dikeni ve Festuca gibi yastıksı ve otsu türler hakimdir. Bu kuşakta çalı formundaki Ardıç toplulukları ile Dönbaba, Ebülmülük, Gelincik, Geven, Kanarya otu, Kekik, Keten ve Yabani defne gibi nadide türler yer alır. Uludağ'ın alt kademelerinden zirveye doğru değişen iklimsel özellikleri, biyolojik çeşitlilik bakımından oldukça zengin bir alan olmasını sağlamıştır. Uludağ Milli Parkı gerek alpin, gerekse Türkiye ve yalnızca Uludağ'a özgü endemik türleri içeren zengin bir bitki örtüsüne sahiptir. Uludağ çalılık alanlar, saf ya da karışık haldeki ormanlık alanlar, sulak ve nemli çayırlıklar, turbalık alanlar, sarp ve açık kayalık alanlar gibi çeşitli habitatlara sahiptir. Bu özelliği nedeniyle yerli ve yabancı birçok botanik araştırmacısının dikkatini çekmiş ve halen de çekmektedir. Kuzey kutbuna yakın bölgelerde bulunan turbalık alanların ülkemizde görüldüğü iki yerden biri de Uludağ'dır. Bugüne kadar yapılan çalışmalarda Uludağ florasını 171'i endemik olmak üzere 1320 bitki türünün oluşturduğu belirlenmiştir. Bunlardan 33'ü sadece Uludağ için endemiktir. Bu sayı içerisinde Türkiye için endemik olanların sayısı 138, nadir tür sayısı 16, Dünya ölçeğinde nesli tehlike altında 3, Avrupa ölçeğinde nesli tehlikede olan 54 tür bulunmaktadır. Achillea multifida Boiss, Alchemilla bursensis, Arabis drabiformis Boiss., Astragalus hirsutus, Astragalus sibthorpianus, Carduus olympicus subsp. Olympicus, Centaurea ertugruliana, Centaurea kaynakiae Daşkın&Yılmaz, Centaurea subsp. olympica, Crepis aurea subsp. Olympica, Crepis uludaghense sp. nova, Crocus gargaricus Herbert subsp. Herbertii, Dianthus goekayi Kaynak, Yılmaz&Daşkın, Erodium olympicum Gemici & Leblebici, Erodium sibthorpianum subsp. sibthorpianum, Festuca decolorata, Galium olympicum Bosis, Gypsophila olympica Boiss., Hieracium bithynicum, Hieracium crinitum, Hieracium leptodermum, Jasione supina subsp. Supina, Lamium veronicifolium Bentham, Linum pamphylicum Boiss. Olympicum, Linum vuralianum Yılmaz&Kaynak, Ornithogalum joschtiae, Ornithogalum nurdaniae, Ornithogalum uluense, Paeonia mascula subsp. arasicola subsp. Nova, Pedicularis olympica Boiss., Prometheum chrysanthum sp. uludaghense, Rumex olympicus Boiss., Senecio hypochionaeus Boiss. var. hypochionaeus, Thymus bornmuelleri, TripleUrospermum pichleri, Verbascum olympicum Boiss., Verbascum trans olympicum, Ranunculus fibrillosus Uludağ florasının eşsiz örnekleridir. Endemik türler Uludağ Milli Park sınırları içerisindeki Kirazlıyayla, Sarıalan, Oteller Bölgesi, Çobankaya, Bakacak, eski maden çevresi ile Alpin kuşaktaki Şahinkaya, Kuşaklıkaya, Fatin Tepe ve Göller Bölgesi gibi taşlık/kayalık alanlarda, ardıç ve yabani defne toplulukları arasında görülmektedir. Uludağ Milli Park sınırları dışındaki Soğukpınar bucağı, Aras Vadisi, Alaçam köyü üstü-Göller Bölgesi arası, dağın güneyindeki Pınarcık köyü üstleri, Çavuşdüzü Mevki, İnegöl Kıran yaylası, Sorgun ve Kirseyazılıtaş tepe çevresi endemik taksonlar bakımından oldukça zengindir. Uludağ maki vejetasyonunu ise Funda, laden, akçakesme, katırtırnağı. bitkileri oluşturur. Uludağ'da 10 tür kurbağa, 12 tür kertenkele, 12 tür yılan, 3 tür kaplumbağa, 50'ye yakın kuş türü ve bunlara ilaveten birçok kabuklu, örümcek ve böcek türünün yaşadığı tespit edilmiştir. Seracılıkta ve bitkilerin döllendirilmesinde önemli yeri olan Bombus arılarının 11 türünün varlığı tespit edilmiştir. Sakallı akbaba, küçük akbaba, kaya kartalı, kızıl akbaba, küçük kartal, çakır kuşu, bıyıklı doğan, gökdoğan gibi yırtıcı türleri ile memelilerden yaban domuzu, tilki, çakal, sansar, sincap, tavşan, ayı, kurt ve kar faresi, kızıl orman faresi, Sivriburunlu Fare gibi birçok küçük kemirici memeliye ev sahipliği yapar. Ender bulunan türlerden Apollo kelebeği, Yalancı Apollo, Dumanlı Apollo kelebeği, Güney fistosu, Osmanlı ateşi, Anadolu çok gözlüsü, Çokgözlü Anadolu çillisi nin bir alt türü olan gibi 46 kelebek türünün varlığı bilinmektedir. Kızıl geyik neslini korumak amacıyla, 1962 yılında kurulan "Yeşiltarla Geyik ve Karaca Üretme İstasyonu" 2006 yılında kapatılmış ve geyikler doğaya salınmıştır. Triturus cristatus, Triturus vulgaris, Triturus vittatus, Bufo viridis, Bufo bufo, Pelobates syriacus, Hyla arborea, Rana ribunda, Rana dalmatina, Rana macrocnemis, Emys orbicularis, Maureyms caspica, Testudo gracea, Anguis fragilis, Ophisaurus apodus, Cyrtodactylus kotschyi, Podarcis muralis, Lacerta saxicola, Lacerta trilineata, Lacerta vridis, Lacerta danfordi, Ophisops elegans, Ablepharus kitaibeli, Mabuya aurata, lı baykuş 'da 2010 Temmuz ayında Uludağ'da bir grup araştırmacı tarafından fotoğraflarla belgelenmiştir. Göllerde yapılan zooplankton örneklemeleri sonucunda Rotiferlerden 11 familya içeriğinde 24 takson, Kladoserlerden 4 familya içeriğinde 7 takson, Kopepodlardan 3 familya içeriğinde 5 takson olmak üzere toplam 36 takson saptanmıştır. Göllerde tespit edilen zooplanktonik organizmalardan Rotiferlerin Epiphaenidae familyasına ait Microcodides hertha türü, Türkiye faunası için yeni kayıt niteliği taşımaktadır. Akrep türlerinden Euscorpius sp., Buthus sp., Notenecta glauca ve Nepa cinera de Uludağ'da yaşar. Uludağ Milli Parkına tamamı asfalt ve beton parke olan 32 km. lik karayolu veya Büyükşehir Belediyesine ait teleferik ile ulaşılabilir. 29 Ekim 1963 yılında hizmete açılan ve Teferrüç-Kadıyayla-Sarıalan güzergahında çalışan teleferik aynı zamanda Bursa'nın simgelerinden biridir. Teferrüç semtindeki Teleferik ana istasyonuna ulaşım şehirler arası terminalden otobüslerle veya heykel önünden kalkan teleferik dolmuşları ile sağlanmaktadır. Teleferik, Piremir mahallesinde bulunan istasyondan 2480 metre uzunluğundaki bir hatla 1232 metre yükseklikteki ilk istasyon olan Kadıyayla'ya çıkar. Araçla ulaşım imkanı bulunmayan Kadıyayla bahar ve yaz aylarında günübirlikçilerin gözlerden uzakta piknik yapmak için tercih ettikleri bir bölgedir. Yeşillik, ağaç ve bir çeşme dışında başka bir imkanın bulunmadığı Kadıyayla'da hafta sonları belirli bir ücret karşılığı atlı turlar yapılabilir. Bu bölge aynı zamanda doğa yürüyüşleri yapanların geçiş noktasıdır. Buradan kabin değiştirilerek 2286 metre uzunluğundaki ikinci bir hatla 1634 m. rakımdaki Sarıalan'a ulaşılır. Teleferik kabini Kadıyayla- Sarıalan arasında ilerlerken Tonozyayla ve kaynana çukuru üzerinden geçer. Bu kayalıklı vadi Kaplıkaya semtine kadar uzanır. Sarıalan istasyonunda Uludağ hatırası hediyelik eşyaların da satıldığı iki kafeterya ve WC'ler mevcuttur. Yaz aylarında Bursalılar ile Arap turistlerin akınına uğrayan Sarıalan'da et mangal lokantası büyük rağbet görür. Sarıalan-Çobankaya arasındaki ulaşımı sağlamak üzere kurulan 3000 m. uzunluğundaki telesiyej hattı ise faal değildir. Sarıalan-Oteller bölgesi arasındaki ulaşım dolmuş minibüsler ise sağlanmaktadır. Uludağ'ın dünya çapında bir cazibe merkezi gelebilmesi amacıyla çalışmalar başlatan Bursa Büyükşehir Belediyesince hazırlanan yeni teleferik projesiyle yaklaşık 2 yıl sonra rüzgarlı havalarda dahi Uludağ'a havai hatla ulaşım mümkün olacak. Bursa'dan 2. Gelişim oteller bölgesine 8'er kişilik gondol tipi toplam 175 kabinle yolcu taşıyacak olan yeni sistem toplam 8084 metre uzunluğuyla dünyanın en uzun hattına sahip olacak ve her türlü hava koşulunda çalışabilecek. Başlangıç noktası olan Teferrüç'te teleferik müzesi, süpermarket, 50 mağaza, 50 oda kapasiteli otel, çok amaçlı salon, kafeterya ve restoran yapılacak. bölgesine 2 saatten az bir sürede ulaşabilecekler. Teleferik hareket saatleri yaz ve kış tarifesi olarak değişir. 1 Haziran ile 30 Eylül tarihleri arasında uygulanan yaz tarifesinde; sabah ilk sefer Teferrüç istasyonundan 08.00, Sarıalan'dan 07.50'de, akşam Sarılan'a son sefer 22.00'da, Sarıalan'dan Bursa'ya dönüş ise 22.20'de yapılır. Teferrüç'ten Sarıalan'a gidişte sabah saat 10.00'a kadar yarım saatte bir hareket eden teleferik, daha sonra 40 dakikada bir; Bursa'ya dönüşte ise sabah saat 09.40'a kadar 25 dakikada bir, 09.40 ile 22.20 saatleri arasında da 40 dakikada bir sefer yapar. 1 Ekim ile 30 Mayıs tarihleri arasında uygulanan kış tarifesinde Teferrüç-Sarıalan arası seferler sabah 08.30'da başlar. Saat 10.00'a kadar yarım saatte bir yapılan seferler, 10.00'dan itibaren 40 dakikada bir yapılır ve saat 20.00'da sona erer. Sarıalan'dan 08.45'de başlayan ve 10.20'ye kadar yarım saatte bir yapılan seferler, daha sonra 40 dakikada bir yapılır ve 20.20'de sona erer. Uludağ'a çıkmak için ikinci yol özel araçlar veya Tophane semtinden kalkan dolmuş taksilerdir. 32 kilometrelik bol virajlı, asfalt ve parke taş yol ile yaklaşık 45 dakika süren yolculuk esnasında dünya ormancılık literatüründe bilimsel ve görsel açıdan özel bir önemi olan botanikçi Mayr'ın orman zonları tüm ayrıntıları ile izlenebilir. 650 yıllık tarihi çınarı ile ünlüdür. Çınar altındaki çay bahçelerinde kısa bir mola verilip, hediyelik eşya satan küçük dükkanlardan alış-veriş yapılabilir. Pınarbaşı-Alacahırka istikametinden çıkan yol tercih edildiğinde yol üzerindeki çay bahçelerinden Bursa manzarası seyredilebilir. 8. kilometre olarak bilinen yol ayrımından itibaren yaz aylarında dağ köylüleri, ürünlerini kurdukları küçük tezgahlarda satarlar. Yolun 14. km. si Hüseyinalan yolu girişidir. 30'lu yıllardan itibaren Uludağ'a kayak için çıkan araçların bu noktadan itibaren yoğun kar nedeniyle daha ileri gidemedikleri bu çatrak 14 olarak bilinir. Yol ağaçlıklar arasında kıvrılarak giderken 15. km.'de Yeşiltarla mevkine ulaşılır. Orman Koruma Memurlarına ait binaların hemen karşısında, yolun sağında tel örgüler ile çevrili alan 1962 yılında açılıp 2006 yılında faaliyetine son verilen "Yeşiltarla Geyik ve Karaca Üretme istasyonu"dur. Soldaki demir parmaklıklarla kapalı alan bir zamanlar Uludağ'ın simgesi olan Yumak ayının şimdi kullanılmayan barınağıdır. Orman binalarının arkasından kuzeye giden şose yol ise Süleymaniye köyüne bağlanır. Aynı şoseye girdikten 500 m. sonra sola sapan patika ile Kuruçeşme-Devetarla- Aydede bağlantısıyla Bursa'ya yürünebilir. yolunun 22. kilometresinden itibaren Milli Park başlar. Bilet gişelerinin bulunduğu yer Karabelen mevkidir. Gişelere gelmeden önce sağa doğru dönen yol Bağlı ve Soğukpınar köylerine iner. Karabelen yaz aylarında genellikle Bursa'daki hemşehri derneklerinin şölenler düzenledikleri bir yayladır. Gişelerden geçip yola çıktıktan sonra yaklaşık 500 metre ilerideki keskin viraj dönüldüğünde sağda yer alan düzlük ve sarp kayalıklar Yılanlıkaya mevkidir. Bir süre gittikten sonra yine sağ tarafta Dikilitaş adıyla bilinen kayalık bulunur. ulaşılabilir. Yolun 300 metre ilerisinde, Maliye'ye ait misafirhaneyi geçtikten sonra sola inen patika Uludağ yolunun 29. kilometresine, Sarıalan çatrağına bağlanan tarihi Koca Ahmet kestirmesidir. Yola devam edip birkaç virajı geçtikten sonra yolun sağında, karşıdan bakıldığında bir devenin çökmüş halini andıran doğa harikası Devetaşı görülebilir. Devetaşından 3 km. sonra sola dönen yol teleferik istasyonunun bulunduğu Sarıalan'a iner. Oteller bölgesine doğru yola devam edildiğinde yaklaşık 1 km. sonra viraj sağa dönerken solda kalan ve üzerinde beton bir işaret taşı bulunan kayalık eski kayakçıların koyduğu adıyla, otel gözüdür. Bu kayanın üzerinde çıkıldığında Uludağ, bir orman denizi halinde seyredilebilir. Bu alternatif seyir noktasından 1,5 km. sonra sağda kalan çeşme Uludağ'a çıkanların su içmeden geçmedikleri, inerken bidonlarla taşıdıkları ayı suyudur. Hafif meyille devam eden yolun sonunda tüm heybetiyle oteller bölgesi ve Uludağ Keşiş tepe görülür. Uludağ Milli Parkının giriş kapısı olan Karabelen yaylası Bursa'ya 22 km. uzaklıktadır. Günübirlik kullanıma uygun altyapı mevcuttur. 1000 kişi/gün kapasiteli günübirlik kullanım alanında çeşmeler, piknik masaları, WC ve Milli Park Müdürlüğüne ait iki hizmet evi bulunmaktadır. Karabelen yaz aylarında hemşehri derneklerinin şenlikler yaptıkları bir bölgedir. Gişelere gelmeden önce sağa sapan yol Bağlı ve Soğukpınar köylerine gider. Karabelen yaylasından uzanan patikalar ile Kirazlıyayla, Sarıalan veya Süleymaniye köyü üzerinden Bursa'ya yürüyüş yapmak mümkündür. Şehir merkezinden 25 km. uzaklıktaki Kirazlıyayla oteller bölgesine ulaşımda geçiş noktasıdır. Kirazlıyayla'da bir otel ve kamuya ait bir misafirhane ile Milli Park Müdürlüğünün hizmet binaları bulunur. 1951 yılında açılan verem sanatoryumuna ait mimarlık harikası taş bina, halen otel olarak kullanılmaktadır. Maliye Bakanlığına ait bir tesisin de bulunduğu 2000 kişi/gün kapasiteli Kirazlıyayla'da 1 adet satış büfesi, çocuk oyun alanı, çeşmeler ve 2 adet 3 + 3 WC mevcuttur. Kirazlıyayla'dan bahar aylarında su ile kaplı Gölcük mevkine yürüyüşler yapılabilir. Seri kayalıklar halindeki Yılanlıkaya günübirlik kullanıma uygundur. 100 çadır kapasiteli olan bu alan çadırlı kampa uygun olmasına rağmen alt yapı eksikliği nedeniyle tercih edilmemektedir. Görsel peyzaj ve topografya açısından elverişli olan Yılanlıkaya mevki günübirlik kullanım alanı olarak düzenlenmesi planlanmaktadır. Teleferiğin ikinci ve son istasyonu olan Sarıalan yaylası 1.650 metre yüksekliktedir. Sarıalan kamp ve günübirlik kullanım alanında 350 ünitelik çadırlı kamp alanı, 12 adet bungalov, 29 adet baraka, 3 adet hizmet evi, 2 adet et-mangal lokantası, 9 hediyelik eşya satış dükkanı, 1 adet 4+4 WC, 2 adet 3+3 WC ve 1 adet sıhhi tesis kompleksi, çocuk oyun alanları ve cami mevcuttur. Sarıalan kamp alanında Doğa Koruma ve Milli Parklar Müdürlüğü'ne ait bungalov ve barakalar Temmuz-Eylül ayları arasında 15'er günlük devreler halinde kiralanabilmektedir. Büyükşehir Belediyesine ait Teleferik istasyon binasında da bir kafeterya ve hediyelik eşya reyonu ile 2 adet WC bulunmaktadır. Uludağ'ın ünlü et-mangal lokantalarından palabıyık Cemal de Sarıalan'dadır. Ayrıca hediyelik eşya dükkanlarından birkaçında, ayaküstü yemek yenilebilir. Sarıalan-Çobankaya arasında ulaşımı sağlayan telesiyejler, ziyaretçi yoğunluğuna bağlı olarak çalıştırılmaktadır. Çobankaya telesiyej istasyonu kamp alanına 1,5 km. uzaklıkta ve Bakacak yakınlarındadır. Oteller bölgesine ulaşımın minibüsler ile sağlandığı Sarıalan'dan Çobankaya, Kirazlıyayla, Kadıyayla ve Oteller bölgelerine tur güzergahlarından doğa yürüyüşleri yapılabilir. 1.700 m. yüksekteki Çobankaya'ya Oteller bölgesinden geçen 6,5 km. lik karayolu ile ulaşılır. 150 çadır ve 1.000 kişi/gün kapasiteli Çobankaya orman içi kamp ve dinlenme alanında Kızılay kampı, 1 adet kır gazinosu ve satış büfesi, Milli Park Müdürlüğü'ne ait 1 adet işçi pansiyonu, 1 adet sıhhi tesis kompleksi, 1 adet 3+3 WC sıhhi tesis, cami gibi hizmetler mevcuttur. Bakacak'ın güneydoğusundaki vadide kalan Softaboğan şelalesi Ulubuzluk altından başlayarak kuzeye akan Kırkpınar derenin oluşturduğu bir çok şelalenin en ünlüsüdür. Çobankaya kamp alanı karşıdaki Sultan Selim senaberliği olarak da bilinen bölgenin kuzeyinde kalan şelaleye akan derede çok sayıda doğal havuz bulunur. Bakacak seyir noktası Bursa, Marmara denizi ve Uluabat gölü manzarasının seyredilebileceği araçla ulaşılabilecek en uç noktadır. Osmanlı imparatorluğu döneminde Ramazan ayının başlangıcının ateş yakılarak duyurulduğu bu noktada Radyolink istasyonu bulunmaktadır. Uludağ'ın ilgi çeken jeomorfolojik özelliklerinden birisi de dördüncü zamanının buzul devrinde meydana gelmiş göller 'dir. Buzul aşındırması sonucu oluşan sirk gölleri Uludağ zirvesinin kuzeyindeki çanakta, 2.000 m. üzerinde yer alırlar. Oteller bölgesi ile zirve arasında, kuzeybatı-güneydoğu doğrultusunda dizilmişlerdir. Geçmiş yıllarda bilimsel araştırmalara konu olan 7 adet sirk gölünden bugün sadece Koğukdere gölü, Kilimli göl, Buzlu göl, Kara göl ve Aynalı göl görülebilir. Suları soğuk ve besin bakımından fakir olduklarından içlerinde balık yaşamaz. Zirve-Göller Bölgesi güzergahında Karataş tepelerinden bakıldığında ilk görünen göl, Kilimli'dir. 2.330 metre rakımdaki Kilimli gölün dibi yeşil renkte çizgi halinde bir bitki örtüsü ile kaplıdır ve en derin yeri 4,5 metre civarındadır. Burada içme suyu bulunması nedeniyle dağcılar göl etrafını kamp alanı olarak kullanırlar. Hafta sonları özel araçlarıyla veya köylerden kiraladıkları traktörlerle gelen günübirlikçiler nedeniyle oldukça kalabalıktır. Kilimli gölün 50 m. güneybatısındaki küçük bir tepenin ardındaki Buzlu göl, Temmuz ayı başlarına kadar üzerinde buz kütlesi yükselen küçük bir göldür. 2.390 metre yükseklikteki göl, sıcak yaz aylarında serinletici bir görünüm verirken, hemen üzerinde Kara taş tepeleri yükselir. Buzlu göl, Osmanlı dönemindeki Karcı'ların sıcak yaz aylarında Osmanlı sarayına buz kestikleri yerdir. Kilimli gölün batısından Alaçam köyüne uzanan toprak yol takip edildiğinde çukurdaki Karagöl'e inilir. Dipsiz göl adıyla da bilinen ve hakkında birçok rivayet anlatılan 2.270 metre rakımdaki bu göl, Kilimli gölden 10 dakikalık yürüme mesafesindedir. Çukurda oluşu nedeniyle fazla güneş görmemesi ve içme suyu bulunmaması nedeniyle kamp için tercih edilmez. Karagöl üstünden geçen toprak yol 18. km. sonra Alaçam köyüne ulaşır. Aynalı göl Karagöl'ün batısında yükselen tepenin ardında ve 2.310 metre rakımdadır. Diğer göllere oranla daha fazla güneş gören bu göl güneş ışınlarının su üzerinde yansıması nedeniyle bu ismi almıştır. Hemen üzerinde yükselen 2.510 metrelik zirvesiyle dört tepeler etkileyici bir görünüm sunar. içme suyu kaynağının da bulunduğu Aynalı göl yerli dağcılar kadar yabancı dağcılara da tanınmakta, sakinliği ve doğal güzelliği nedeniyle tercih edilmektedir. Eski maden alanının doğusunda yer alan Koğukdere gölü, göller bölgesine 1,5 km. uzaklıktadır. 2.265 m. yükseklikteki Koğukdere gölü, doğal güzelliği ve içme suyu bulunması nedeniyle dağcılık kulüplerinin kamp yaptıkları bir yerdir. Uludağ, kış sporları ve dağ turizmi açısından önemli bir yere sahiptir. Kayak mevsimi 20 Aralık-20 Mart tarihleri arasındaki dönemdir. Normal kış şartlarında kar kalınlığının 3 m. civarında olduğu kayak merkezi mevsim başında "toz kar", mevsim sonunda ise "ıslak kar" niteliği gösterir. Coğrafi konumu nedeniyle Alp ve Kuzey disiplini kayağa uygun olan Uludağ'da yükseklikleri 2.000 ile 2.150 m. arasında değişen 11 ana pist vardır. Kolay-orta ve zor kategorisindeki pistlerin uzunlukları 650 ile 4.000 m. arasındadır. Doğal güzelliklerin yanı sıra ve modern kayak tesisleriyle kış turizminin öncü merkezlerinden biri olan Uludağ oteller bölgesinde, kamu ve özel sektöre ait 25 civarında konaklama tesisi, 8 telesiyej ve 7 teleski olmak üzere 15 mekanik tesis ile T Bar'lar mevcuttur. Kayak merkezi I. ve II. gelişim adlarıyla iki bölgeye ayrılmıştır, ilk otellerin kurulduğu I. gelişim bölgesi kayakseverlerce daha çok tercih edilirken 1.5 km. uzaklıkta Bakacak yolu üzerindeki 2. Gelişim bölgesinde 3 otel hizmet vermektedir. Uludağ kayak merkezi snowboard, tur kayağı, big foot, buz pateni, kar motorları, atv gibi paletli araçlarla kar gezileri ve heli skiing stillerinde kayak imkanlarına sahiptir. Otellerdeki çeşitli mağazalardan ihtiyaçlar karşılanabilir, Kayak Öğretmenleri Derneğine kayıtlı profesyonel kayak öğretmenlerinden kayak ve snovvboard dersleri alınabilir. Kayak ofislerinden kayak ve kıyafet kiralamak ve kar motoru, atv gibi paletli araçlarla kar gezileri yapma imkanı da vardır. Telesiyejle pistlerin başına çıkarken fotoğraf-film çekmek, değişik yükseltilerdeki kafeteryalarda Uludağ'ın doyumsuz manzarasını seyretmek ve hava müsait olduğunda güneş banyosu yapmak kaçırılmayacak bir fırsattır. Uludağ otelleri özellikle yılbaşı ve sömestri tatillerinde kar durumuna bağlı olarak doluluk gösterir. Osmanlı döneminde yaylak olarak kullanılan, dağ köylerine ait obaların kurulup hayırların, şenliklerin düzenlendiği Karabelen, Kirazlıyayla, Sarıalan, Çobankaya ve Kadıyayla Bursalıların doğayla buluştukları kullanım alanlarıdır. Sarıalan ve Çobankaya bölgesi çadırlı kamp ve günübirlik; Karabelen, Kirazlıyayla ise sadece günübirlik kullanım amaçlıdır. Yılanlıkaya, Devetaşı bölgeleri ise sessizliğiyle kalabalıktan bunalanların tercihidir. Milli Park alanı içinde karavan turizmine uygun alanlar bulunmasına rağmen bu yönde ilgi görmemektedir. Milli park girişi olan Karabelen yaylası yaz aylarında bir şenlik alanına dönüşür. Hemşehri derneklerinin dayanışma şenliklerinin yapıldığı yayla, yaz aylarında kapasitesinin üstünde kullanılır. Oteller bölgesinde ise birkaç otel yaz döneminde de konaklama imkanı sunar. Çobankaya bölgesindeki Kızılay Bursa şubesine ait düzenli kamp alanı, 1 Temmuz - 9 Ağustos tarihleri arasında 7'şer günlük 5 devre ve 10 - 31 Ağustos arasında ise 2 devre hizmet vermektedir. Karabelen'den 5 km. uzaklıktaki Bağlı köyü mesire alanı da, yaz aylarında piknik amaçlı yoğun ilgi görmektedir. Bahar ve yaz aylarında yoğunluk nedeniyle kullanım kapasitesini aşan Uludağ Milli Parkında çevresel kaliteyi arttırmak amacıyla yeni düzenlemeler yapılması planlanmaktadır. Uludağ ve Milli Park sınırları içinde dağcıların kamp amaçlı kullanılabilecekleri çok sayıda bölge vardır. Sadece Bursa değil, yakın illerden gelen bir çok dağcılık kulübü, yaz temel eğitimleri için eski maden ve göller bölgesini tercih ederler. Orman yangınları tehlikesine karşı tüm Türkiye'de olduğu gibi Uludağ'da da ormanlara giriş, Haziran ve Ekim ayları arasında yasaklanmaktadır. Uludağ'ın kuzeye bakan yamacında, 1540 m. irtifada bulunan Çatlakkaya kalkış bölgesine Sarıalan mevkinden 20 dakikalık bir yürüyüşle ulaşılabilmektedir. Bu kalkış noktası Teleferik veya araç ile Sarıalan'a ulaşım imkanı olması nedeniyle, yamaç paraşütü sporunda vazgeçilmez unsur olan araç ihtiyacını gidermektedir. Kuzey'den esen rüzgarlara uygun bir kalkış bölgesidir ve muhteşem manzarasıyla zevkli bir uçuş sunar. Ancak bazı dezavantajları nedeniyle yamaç paraşütü pilotları arasında fazla popüler değildir. Kalkış alanın düz oluşu ve uçuruma bakması nedeniyle meydana gelebilecek herhangi bir aksaklıkta kalkışı iptal etmek güçtür. Ayrıca çalılarla kaplı olması kalkışı zorlaştırmaktadır. Vadiden gelen rüzgarın uçurumun duvarını yalayarak yukarı doğru kavislenmesi türbülansa neden olabilmektedir. Bu nedenlerden ötürü ileri seviye dışında öğrenci seviyesindeki pilotlar için uygun bir bölge değildir. Kalkıştan sonra rüzgarın uygun olması halinde yelken uçuşu, termal akımların yeterli olması durumunda ise yüksek irtifalara çıkılarak mesafe uçuşları yapılabilir, iniş bölgesi olan Yıldırım ilçesinde başta futbol sahaları gibi çeşitli iniş alanları mevcuttur. Ancak Çatlakkaya'dan yapılacak uçuşlarda şehir üstü termal hava akımlarına, bina türbülanslarına ve yüksek gerilim hatlarına karşı dikkatli olunması gerekmektedir. Uludağ yamacında, Zeyniler köyü üstündeki Bozburun mevkinde bulunan 734 m. irtifadaki kalkış alanına teleferik istasyonunun bulunduğu Teferrüç mahallesinden araçla ulaşılabilir. Şehir merkezine olan yakınlığı, araçla kolay ulaşılabilmesi ve Yıldırım Belediyesi'nin çevre düzenlemesi ve bir platform yapması, bu bölgeyi uçuş için popüler hale getirmiştir. Kaplıkaya vadisinin batısındaki tepede kalan bu uçuş noktası kuzey ve kuzey doğudan esen rüzgarlara açıktır. Öndeki ağaçlarla kaplı yamaç kullanıldığında, uygun orta şiddetli rüzgarlarda uzun süreli yelken uçuşu yapılabilmektedir. Bozburun uçuşlarında termal akımlar ve dinamik rüzgarlar kullanılarak yüksek irtifalara çıkılabilir. Ancak Çatlakkaya'da olduğu gibi bazı dezavantajlara da sahiptir. Kalkış bölgesi, koşu pistinin çok kısa ve dar olması nedeniyle hata affetmeyen bir yapıya sahiptir. Kalkış alanının dik açıyla kesilen dağ yamacında bulunması yüzünden doğulu rüzgarların rotor etkisine açıktır. Yamacın ağaçlarla kaplı olması da rotor etkisinin bir başka nedenidir. Yamacın hemen eteğinde Akçağlayan ve Zümrütevler mahallelerinin bulunması nedeniyle inişte bina türbülansları ve şehir termiği ile karşılaşılabilir. Ayrıca inişte yüksek gerilim hatlarına da dikkat edilmelidir. Kuşaklıkaya kalkış noktası, Uludağ 1. Gelişim oteller bölgesinin 2,8 km. güneydoğusunda ve 2232 m. rakımdadır. Kuşaklıkaya noktasına oteller bölgesinden çıkılabilmektedir. Bursa'dan karayoluyla doğrudan oteller bölgesine ulaşılabileceği gibi teleferikle Sarıalan'a çıkıp sonrasında dolmuş minibüslerle oteller bölgesine çıkılabilir. Kış aylarında ise Kuşaklıkaya'ya telesiyej ile ulaşım imkanı bulunmaktadır. Yazın Fatintepe'ye kadar araç ile çıkılıp sonrasında yürümek gerektiğinden uçuş için kış mevsimi tercih edilir. Kış uçuşları yamaç parüşütçülerine zevkli saatler sunar. Kuşaklıkaya'ya telesiyej ile manzaralı bir yolculuktan sonra ulaşılabilir. Kuzeyli rüzgara uygun olan pist, havanın açık olduğu zamanlarda Marmara Denizi'nin de görülebileceği muhteşem görüntüler sunar. Kışın Uludağ'da hava şartlarının ani değişebileceği gözününe alınarak, yüksek irtifada bulunan kalkış pistinden havalanmadan önce, bölgenin gün içerisinde ani değişimler gösterebilen mikro meteorolojisi sürekli olarak izlenmelidir. Uçuş öncesi bu konu öncelikli olarak değerlendirilmelidir. Genellikle kış aylarında kullanılan Kuşaklıkaya noktasında geniş ve uzun koşu mesafesi bulunmasına rağmen bölgenin bir kayak pisti olması dolayısıyla kanat hakimiyeti iyi, eğitimlerini tamamlamış ve tecrübeli pilotların uçması tavsiye edilir. Pistlerdeki kalabalığa ve telesiyej hatlarına dikkat edilmesi ve buna göre uçuş planlaması yapılması gerekmektedir. iniş alanı Kuşaklıkaya Grand telesiyejinin arkasındaki boş alandır, iniş planlaması yukarı çıkmadan önce yapılmalı ve kar kalınlığı kontrol edilmelidir. Uludağ kış mevsiminde kayak ve kış yürüyüşleri dışında dağcılık kulüplerinin tercih ettikleri kış temel eğitim alanı özelliğini de taşımaktadır. Kış aylarında eski maden bölgesindeki kar çukuru Bursalılar dışında İstanbul ve Eskişehirli dağcıların, Üniversite dağcılık kulüplerinin pratik kar-buz eğitimleri yaptıkları bir bölgedir. Dağcıların kullandıkları değişik zorlukta ve uzunluktaki kış rotalarından yedisi kuzey çanağında, ikisi ise güney yamacında bulunur. Hava sıcaklığının (-5) ile (-20) C arası, rüzgar hızının ise zaman zaman 50-90 km. arası değiştiği maden bölgesine 1. Gelişim oteller bölgesindeki kayak evi önünden başlayan patikadan yürünerek veya 2. Gelişim bölgesindeki maden telesiyeji kullanılarak ulaşılmaktadır. Kuzey çanağı olarak adlandırılan kar çukurunda genellikle karın yoğun olduğu Ocak, Şubat ve Mart aylarında yapılan eğitimlerde dağcıların kullandıkları belirgin 7 teknik rota bulunur. Kayak evi patikası kullanıldığında kuzey çanağına varmadan önce sağdan yükselen rotanın teknik bir zorluğu yoktur. Ancak rüzgarlar nedeniyle kuzey uç kısımlarında kar balkonları oluşur. Rota başlangıcında kar yumuşak olmasına rağmen yükseldikçe sertliği artar. Rota Keşiş tepede sonlanır. İlk çıkışı 2002 yılında Emre Alto Parlak ve Batur Kürüz tarafından yapılan rotanın uzunluğu yaklaşık 140 m. dir. Kuzey çanağının batı ucundaki rotada tırmanış yaklaşık 60 derecelik eğimle başlar. Yan geçiş ile yükselir ve eğim uç noktadaki kayalıkta artar. Rota buradan itibaren kuzey yönünde yükselerek keşiş tepe sırtına çıkar. Altoparlak - Kürüz rotasının yaklaşık 40 m. solundaki rota diğerlerine nazaran daha diktir. Kışın rotaya oldukça dik bir çığ kulvarından girilir. Oynar ve çürük kayalar nedeniyle yazın kullanılması riskli olmasına rağmen ip kullanılmadan da çıkılabilir. Yaklaşık 120 m. lik yükselişten sonra rotanın eğimi azalırken kaya blokları artar. Keşiş tepenin altında yaklaşık 15 m. dik bir çıkıştan sonra batıya doğru yan geçişle rota sonuna varılır. 1986 yılında Haldun Aydın Gün ve arkadaşları tarafından ilk çıkışı gerçekleştirilen Volfram Dağ Kulvarı rotası diagonal rota olarak da bilinir. Zirve kuzey çanağında bulunan ve çıkıldıkça doğuya dönen bu rotanın uzunluğu yaklaşık 150 m. dir. Hava şartları elverişli olduğunda ip açmayı gerektirmeyen zevkli bir rotadır ve bu yüzden tercih edilir. Sert hava koşullarında ve özellikle Şubat ve Mart aylarında sert kar nedeniyle mix etaplar geçmek zorunda kalınabilir. İlk çıkışı 2003 yılında yapılan ve yaklaşık 130 m. uzunluğunda, kışın kar ve buzun yoğun olduğu zor bir rotadır. Mix etapların bulunduğu bu dik rotaya kuzey çanağının solundaki çukurdan girilir. Kış aylarında fazla güneş aldığından tırmanışa sabah erken saatlerde başlamak gerekir. Mantar sote rotasının kayalıktan geçen son bölümü oldukça dik olduğundan, risklidir. Uç nokta yaklaşık 70 derecelik bir eğime sahiptir ve kışın bir korniş bulunur. Kornişin geçilmesiyle rota rasatdüzü başında sonlanır. Büyük zirve-göller bölgesine ulaşmak için kullanılan ve yazın oldukça belirgin olan rota çanağın doğusundan yükselir. Eski madenden parkur başı olan düzlüğe kadar fazla bir eğimi olmayan rota sonrasında kapıya kadar yaklaşık 300 m. yükselir ve eğim son 90 m. de artar. Rotanın Rasatdüzü başına çıktığı son metreleri kış aylarında çok rüzgar aldığından buzdur. Özellikle Şubat ve Mart aylarında yapılacak çıkışlarda teknik malzeme kullanılır. Kapı rotasının solunda bulunan rota, üstte yol gibi gözüken set boyunca ilerleyerek çanağı yan keser. Son 30 metresi 2-3 derece kaya etabından oluşur ve Rasat düzüne çıkar. Özellikle kış aylarında çanak güneş görmediği için kar, buz ve mix tırmanış olanakları sunar. Tamamı 3 ip boyu olan rotaya teknik malzeme olmadan kesinlikle girilmemelidir. Uludağ'ın en eski ve ünlü serbest tırmanış rotasının ilk çıkışı 1989 yılında Sidney Nowill tarafından yapılmıştır. Kütlenin güneyindeki bu rota kaya yapısından dolayı yaz aylarında tercih edilmez. Özellikle kış aylarında kar, buz ve mix tırmanış imkanı verir. Rota, yaklaşık 300 metre yanal olarak yükselir ve dikleşir. Rota girişinde, orta sette ve zirve altındaki setin sağında emniyet için sabit sikkeler mevcuttur. Rotaya kaya ve kış eğitimi almayan kişilerin girmemesi gerekir. İlk çıkışı 1995 yılında Zafer Yamaner ve arkadaşları tarafından yapılan rotaya girmek için Kuşaklıkaya'dan Soğukpınar ormanına doğru inmek gerekir. İnişte ciddi çığ tehlikesi vardır. Rota Nowil'le aynı çanağın içindedir. Sola dönülürse Nowill, sağa dönülürse Yamaner rotası gözükür. Yaklaşık 60-70 derecelik eğim vardır. Rota bitiminde sırttan sağa yükselerek Kuşaklıkaya'daki kafeye ulaşılır. Rota güneş gördüğü için kış aylarında sabah erken çıkışlarda teknik malzeme kullanılır. Rota, yaklaşık 90 m. uzunluğundadır. Yamaner rotasına dağcılığa yeni başlayanlar tırmanış tekniği açısından, başlarında deneyimli biri olmak şartıyla rahatça tırmanabilirler. Uludağ'ın güney yüzündeki her iki rota da ciddi çığ riski taşımaktadır.


Karia bölgesi kentlerinden olan yerleşme, Çine'nin 12 km batısında, Doğanyurt Mahallesindedir. MÖ 15. Yüzyılda Waliwanda olarak bilinen kent, Menderes Ovasının bereketli topraklarında kurulmuş ve Miletos'tan başlayan ticaret yolları üzerindeydi. Bu elverişli konumu Hititler ile Akhalar arasında çatışmalara neden olmuştur. Helenistik dönemin en önemli eğlence ve kültür merkezlerinden biri durumundaki kentin kuruluşu, efsanevi kral Kar'a dayandırılır. Kar'ın kazandığı at yarışı zaferi sonrasında, ovada kurulan kentin adı; Karia dilinde at anlamına gelen 'ala' ve zafer anlamına gelen 'banda' sözcüklerinin birleşmesinden oluşur. MÖ 2. yüzyılda, Maiandros'un güneyi, Karia ve Lykia'nın büyük bölümü Rodos'a verildiğinde, bağımsızlığını korumuştur. Roma egemenliği sırasında da bağımsız kalmış ve yönetimle iyi ilişkilerini sürdürmüştür. Süs eşyaları ve özel amaçlı seramik yapımında yararlanılan siyah mermer, başlıca gelir kaynaklarından biri olmuştur. Alabandalı Hermogenes gibi çok sayıda mimar ve sanatçı antik dünyada adını duyurmuştur. Hristiyanlık sırasında, Stauropolis Metropoliti'ne bağlı piskoposluk olmuştur. Yerleşme, güneyden iki tepenin sınırladığı ovanın üzerindedir. Kalıntılar, ırmakların getirdiği birikintilerle yer yer örtülmüş durumdadır. Toprak üstünde görülebilen yapılar sınırlıdır. Güneydeki iki tepenin doruğunda, kent surlarından bölümler vardır. Ovadaki dikdörtgen planlı yapı, Helenistik döneme tarihlenen bouleuterion ya da meclis binasıdır. Yapının kuzeybatısında, çok az bölümü toprak üstünde görülebilen dikdörtgen alanın agora olduğu tahmin edilmektedir. Güneybatıdaki tepenin eteğinde, Dor düzenli, pronaos ve celladan oluşan bir tapınağın kalıntıları vardır. Dor tapınağının kuzeyinde yer alan yapının ise. Roma imparatorluğu döneminde, Apollon İsotimos ve Kutsal imparator kültlerine ayrıldığı yazıtlardan anlaşılmaktadır. Güneydoğu tepesindeki tiyatronun, cavea destek duvarının bir kısmı görülebilmektedir. Kentin dışında, batıda nekropol yer alır. Aşağıdaki haritayı da kullanarak Alabanda Antik Kenti'ne navigasyon cihazlarınız ile ulaşabilirsiniz.


, Ağrı'da gezilecek yerler arasında bulunmaktadır. Bir kayalığın üstüne inşa edilen İshak Paşa Sarayı, son zamanlarda ayakta kalmış, dayanıklı yapılardan biri olarak göze çarpmaktadır. nın ardından nihai devirde yapılmış olan sarayların içinde en tanınmış olanı İshak Paşa Sarayı'dır. 'nda bulunan türbe, Selçuklu kümbet mimarisine makul olarak inşa edilmiştir. Saray bölümü iki katlıdır. Sarayın 366 odası da bu iki kat içine yerleştirilmiştir. Burada tespit edilen her odanın içinde, taştan uygulanan ocaklar mevcuttur. Taş duvarların arasında tespit edilen boşluklar ise, sarayın merkezi ısıtma düzeneğinin bir ögesidir. Duvarları ve zemini taş olan divan salonun boyutları 20 metreye 3 metredir. Sarayın mimarisiyle beraber, tesisat sistemleri en alaka çeken kısmıdır. İshak Paşa Sarayı'nda su, kanalizasyon ve merkezi ısıtma sistemleri yer almaktadır. Rusların Doğubayazıt bölgesini işgal ettiği dönemde, burası karargah olarak kullanmıştır. Ruslar tarafından ele geçirilen sarayın en kıymetli eşyaları Moskova'da bulunmaktadır. Saraf Sarayda 13x6,5 metre boyutlarında bulunan altın kabartmalı kapısı, günümüzde Moskova Müzesi'nde bulunmaktadır. Türkistan, Selçuklu, Osmanlı ve Fars mimari özelliklerini içeriğinde toplar. Camiinin kubbeleri Türkistan'da bulunan kubbelere benzemektedir. Ayrıca saray, Topkapı Sarayı'na benzetilmiştir. Bazı özellikleri de birebir aynısıdır. Kapıları ise Selçuklu Kubbelerinin stilindedir. 'nın Doğubayazıt İlçesine bağlı Yukarıtavla Köyü sınırlarında bulunan İshak Paşa Sarayı'na ulaşmak için, Doğubayazıt Belediyesi önünden İshak Paşa sokak istikameti kullanılarak saraya gidilebilir. Doğubayazıt, Saray arası yaklaşık 5 km'dir. Ayrıca navigasyon yardımı ile İshak Paşa Sarayına ulaşmak isteyenler, aşağıdaki haritayı kullanabilirler.


İstanbul Avrupa yakasında yer alan popüler ilçelerden biri de Bakırköy'dür. Daha detaylı tarif etmek gerekirse, ilçemiz Avrupa yakasının batı yarısında yer alan Çatalca Yarımadası üzerinde ve Marmara Denizi'nin kuzeydoğu kıyısında bulunuyor. Yaklaşık 225 bin nüfusa ev sahipliği yapan ilçe, batıdan Küçükçekmece, doğudan Zeytinburnu, kuzeyden Bahçelievler, kuzeydoğudan Güngören ve güneyden ise Marmara Denizi tarafından çevreleniyor. Tarihi Roma İmparatorluğuna kadar dayanmakta olan bölge, o dönemlerde Makri Hori yani Uzak Köy olarak anılan bölgenin bazı dönemlerde ise Makro Hori yani Uzun Köy olarak anıldığı da ileri sürülüyor. olarak da anılan Cumhuriyet Meydanı, trafiğe kapalı bir mekan ve Bakırköy Sahili'ne oldukça yakın bir konumda bulunduğu için ilçenin en uğrak mekanlarından biri. Özgürlük Meydanı ise ilçenin merkezi olmuş durumda. Meydanda çok sayıda kafe ve restoran bulunuyor. Hatta yan yana konumlanmış iki farklı alış veriş merkezinden de anlayacağınız üzere ilçenin en yoğun ve en kalabalık mekanlarından biri burası. Meydanın orta yerinde bir de atlı karınca yer alıyor. . Bizans'ın en parlak dönemlerinde yani milattan sonra 400 ila 500 yılları arasında inşa edilen sarnıç, İstanbul'da bulunan açık sarnıçlar arasında büyüklük bakımından ilk dörtte yer alıyor. Dikdörtgen ve geniş bir alanı duvar gibi çevreleyen sarnıç günümüzde Belediye'ye bağlı bir mekan olarak halka sunuluyor. Zaman zaman çeşitli etkinliklerin de düzenlendiği mekanın en renkli olduğu dönemler ise Ramazan ayı şenliklerine ev sahipliği yaptığı dönemler diyebiliriz. Bakırköy'ün en meşhur mekanlarından olan Atatürk Deniz Köşkü, Şenlikköy Mahallesi sınırlarında yer alıyor. Köşk, Mustafa Kemal Atatürk'ü İstanbul'a geldiği dönemlerde misafir etmek amacıyla inşa edilmiş. Denizin 25 metre kadar içinde bulunan köşke, sahilden uzanan bir iskele ile ulaşabiliyorsunuz. Köşkte yine yaklaşık 25 metre kadar uzanan bir iskele daha bulunuyor ve bu iskele gerek denize girmek gerekse tekne, sandal gibi araçların bekletilmesi amacı ile inşa edilmiş. . Havacılık Müzesi olarak da anılan bu mekanda, Birinci Dünya Savaşı'ndan itibaren günümüze kadar kullanılan çeşitli uçaklara, helikopterlere ve hava aracı teknolojilerine yer verilmiş. Dilerseniz burada sergilenmekte olan araçları hem içeriden hem de dışarıdan daha yakından inceleyebiliyorsunuz. 'de Şenlikköy Mahallesi sınırları içerisinde yer alıyor. Çok sayıda deniz canlısına ev sahipliği yapan akvaryumu gezerken hayrete düşmemek elde değil. , 100 dönümlük bir arazi üzerine 22 dönüm alanı kaplayacak şekilde ve 2 katlı olarak inşa edilmiş durumda. Akvaryum alanı içerisinde 16 farklı dekor bulunmakta ve bu dekorlardan biri de yağmur ormanı dekoru. Yağmur ormanı dekorunda tropik yerlere özgü kemirgen ve sürüngenlerin de yer bulacağı belirtiliyor. Anlayacağınız sadece akvaryum olarak hizmet vermeyen bu mekan, aynı zamanda çocuk eğlence bölümleri, etkinlik alanları, bilim merkezi, sinema salonları, mağazalar, büfeler, restoranlar ve kafeteryalar gibi pek çok mekanı da içerisinde bulunduran kompleks bir yapıya sahip. Florya Sosyal Tesisleri huzurla dolup taşacağınız muhteşem mekanlardan biri. Şehrin yoğunluğundan sıyrılıp, tertemiz havası ve insanın içini ısıtan çevre düzenlemesiyle kesinlikle görmeniz gereken mekanlardan biri. Tesis içerisinde restoran ve kafe de bulunduğunu belirtmek isteriz. Şayet uygun bütçelerle deniz kenarında yemek yiyebileceğiniz oldukça nezih bir mekan olduğunu gönül rahatlığı ile söyleyebiliriz. Şenlikköy ve Basınköy Mahalleleri arasında uzanmakta olan bu bölge, 1937 yılında Mustafa Kemal Atatürk'ün emri ile ağaçlandırılmaya başlanmış ve o dönemlerde başlatılan çalışmalar zamanla böyle muhteşem bir alanın ortaya çıkmasına vesile olmuştur. Talimat bizzat Atatürk tarafından geldiği için bu yeşil alan, ilerleyen dönemlerde Atatürk Ormanı olarak anılmaya başlanmıştır. Birçok etkinlik yapmanıza müsait olan bu mekan dinlenirken veya vakit geçirirken oldukça keyif alacağınız bir nokta diyebiliriz. Fark ettiğiniz üzere Bakırköy'de yeşil alanlar hayli fazla. Sahil Parkı da bu mekanlar arasında en çok ön plana çıkan noktalardan biri. Gerek geniş yeşil alanları gerekse denize sıfır konumu ile huzuru soluyacağınız güzde noktalardan biri de burası. 'un Fethi sırasında orduda vazife almış bir zat olarak biliniyor. Rivayetlere göre, Bizanslılar Osmanlı askerlerinin içme suyunun sağlandığı kaynağa zehir atıyorlar ve bu sebepten ötürü askerin susuzluktan bitap düştüğü bir anda, aniden ortaya çıkarak askerlerin susuzluklarını gidermelerine yardımcı olduğu iddia ediliyor. Askerler, o gün aniden ortaya çıkan ve ismini bilmedikleri bu zata zuhur eden anlamında Zuhurat Baba olarak seslenmeye başlıyorlar. Fetih sırasında şehit düşen bu zat düştüğü yere defnediliyor ve ilerleyen dönemlerde bu zatın bir Allah dostu olduğu ileri sürülerek mezarı yanına bir türbe inşa ediliyor. Cami ilk olarak Şabanağa isminde hayır sever bir kişi tarafından 1602 yılında ahşap olarak inşa ettiriliyor. Hem olası yangın durumlarında binanın kurtarılması zor olacağından hem de ahşap yapısının tahrip olmaya başladığından Sultan Abdülaziz döneminde bütünüyle restore edilen cami, cemaat için yetersiz kalmaya başlayınca 1983 yılında yeniden restore edilerek genişletiliyor ve bugünkü halini alıyor. Her ne kadar orijinal yapıya sahip olmasa da bölgenin tarihi simgelerinden birini teşkil eden bu mekanı da görmenizde fayda var. , 1844 yılında inşa ediliyor. 1999 yılında restore edilen kilisenin alanı içerisinde Ermenilerce önem verilen birçok kişinin de mezarı bulunuyor. nda yer alan Bakırköy'e, gerek deniz ulaşım araçları ile gerekse karayolu ile ulaşmanız mümkün. Deniz ulaşım ağını tercih edecek olanların Kadıköy ya da Bostancı iskelesinden Bakırköy'e düzenlenen seferleri kullanabileceklerini belirtmek isteriz. Karayolunu tercih edecek olur iseniz, Taksim, Şişli, Mecidiyeköy gibi birçok noktadan otobüs ya da minibüs ile Bakırköy'e ulaşabilirsiniz. Ayrıca, Mecidiyeköy'den Metrobüs ile de Bakırköy'e rahatlıkla ulaşım sağlamanız mümkün.


, Sakarya şehir merkezine yaklaşık 40 kilometre mesafede bulunuyor ve hemen hemen 30 bin nüfusa ev sahipliği yapıyor. Nüfusundan da anlaşılacağı üzere hayli küçük bir ilçe olmasına rağmen doğası ve temiz havasıyla görülmeye değer bir mekanı teşkil ediyor. olacak. Bu şirin ve güzel ilçe ile ilgili olarak bazı genel bilgiler ile birlikte gezilebilecek en gözde mekanları da sizlerle paylaşacağız. -Uygunsuz, Sapanca -Kuzey ile Bilecik sınırları içerisinde yer alan Gölpazarı ve Osmaneli ilçeleri yer almaktadır. olarak adlandırdığımız bölgenin tarihi ise milattan önce 4. yüzyıla kadar dayanmaktadır. O dönemlerde Bithynia idaresinde olan bu bölge Tataion veya Totaion olarak adlandırılmış. Tarih boyunca defalarca el değiştiren bölge son olarak Bizanslıların himayesinde iken 1312 yılında Osman Gazi tarafından Türk himayesine dahil edilmiş. 1874 yılında Sakarya Geyve ilçesine bucak olarak bağlanmış, yaklaşık 100 yıllık bir süreç sonunda yani 1987 yılında ise Sakarya'ya bağlı bir ilçe statüsüne kavuşmuştur. Bu kadar genel ve tarihi bilginin ziyadesiyle yeterli olacağını düşünüyor Pamukova'da gezilecek en gözde mekanlar ile içeriğimize devam etmek istiyoruz. sınırları içerisinde yer alan bu yapı oldukça dik bir tepe üzerine kurulmuş durumda. Kaleye ulaşımın tek yolu ise yürümek ve yaklaşık 1 saatlik bir yürüme sonrasında mekana ulaşabiliyorsunuz. Sonunda ise bu meşakkatli yolculuğun değdiği muhteşem bir yapı ve muhteşem bir manzara ile buluşuyorsunuz. Kalenin ne zaman yapıldığı ile ilgili net bir tarih bulunmuyor. Roma mimarisinin hakim olduğu bu yapı o dönemlerde inşa edilmiş ve Bizanslılar tarafından da kullanılmaya devam edilmiş. Bölgedeki önemli tarihi yapılardan biri burası. sarp kayalıkların arasında çağlayan muhteşem bir doğa harikası. Pamukova'ya yolunuz düşerse muhakkak görmenizi tavsiye ettiğimiz mekanların başında geliyor. Özellikle sıcak yaz aylarında hem serinleyebileceğiniz hem de içinizi muhteşem bir huzur ile kaplayacak olan bu mekan kesinlikle görülmeye değer. , köye yaklaşık 13 kilometre mesafede yer alıyor. Bu yaylanın popüler olma sebeplerinden biri ise her sene Temmuz ayı itibari ile yayla şenliklerine ev sahipliği yapması diyebiliriz. Kırca Yaylası'na Temmuz ayı içerisinde giderseniz çok daha güzel vakitler geçirebileceğinizi temin ederiz. ilçe rakımından 800 metre daha yüksek bir konumda bulunmakta. İlçeden yayla ve kamp alanına ulaşmak için 15 kilometre boyunca tırmanmak gerekiyor. Bu yaylanın bölgedeki en güzel mekan olduğunu rahatlıkla söyleyebiliriz. Yemyeşil ve bol oksijenli bu yaylada kamp dahi kurabilirsiniz. merkezine yaklaşık 40 kilometre mesafede bulunan Pamukova'ya kara yolu ile ulaşım mümkün. gibi civar illerden kolaylıkla ulaşabileceğiniz ilçe, şehirler arası otobüs güzergahlarının da dinlenme tesisi olarak kullandıkları bir mekana ev sahipliği yaptığından Pamukova'ya ulaşım konusunda hiçbir problem yaşamayacağınızı düşünüyoruz.