benzersiz kumsallar ve doğa harikası adalarla çevrili. Eski bir Rum yerleşimi olan Ayvalık Rumlardan kalma sivil mimari örnekleri kadar, yeşille mavinin kucaklaştığı doğasıyla da görenleri hayran bırakıyor. Gökyüzü, deniz, ormanlar günün her saati farklı renklere bürünebiliyor, bu renk cümbüşünün gizemi ise aydınları ve sanatçıları Ayvalık'a çekiyor. Tarihi çok eskilere dayanan bu bölgenin çeşitli bölümleri, Cisthana, Taliani, Kydonia gibi adlarla anılmıştır. Ayvalık'a ilk yerleşenler Mysialılar olmuştur. Miletosluların, Ayvalık Körfezi'ndeki Yund Adalarında küçük ticaret kolonileri kurdukları bilinmektedir. MÖ 330'lu yıllarda Büyük İskender'in imparatorluğuna kattığı Ayvalık ve çevresi, MÖ 30'lu yıllarda Roma İmparatorluğunun kontrolü altına girmiştir. Roma imparatorluğunun MS 395'de ikiye bölünmesiyle, Doğu Roma İmparatorluğuna bağlanan yerleşme, 1430 -1440 yıllarında Osmanlı İmparatorluğu tarafından ele geçirilmiştir. Ayvalık ve çevresinde geçirdiği büyük depremler nedeniyle antik kalıntılara rastlanmıyor. 18. yüzyılın sonlarında hızla gelişmeye başlayan ilçede yerleşim limana bakan tepeden sahile doğru yayılmış ve kısa sürede Ege'nin en önemli limanlarından biri olmuş. Bu gelişimdeki en önemli faktörün Ayvalık'a verilen özerklik statüsü olduğu kabul ediliyor. Özerklik çok sayıda Rum'un buraya yerleşmesini sağlarken, tanınan ayrıcalıklarla zengin bir ticaret kenti olmasını sağlamış. ve Sakız'dan sonra üçüncü Yunan Akademisi 1803 yılında Ayvalık'ta açılmış. Bu dönemde Ayvalık'ta yüzden fazla yağhane varmış, İstanbul'un zeytinyağı ihtiyacı karşılandığı gibi Rusya'ya bile ihracat yapılırmış. 1821 Mora isyanında Ayvalık Rumları da ayaklanınca ilçeden sürülmüş ve mallarına el konulmuş. 1824'te geri dönmelerine izin verilmiş, ancak özerkliği kaldırılınca ilçenin gelişimi durmuş. 1880 yılında limanının genişletilmesiyle eski canlılığını yeniden kazanan Ayvalık'ta Fransa, İngiltere, Avusturya-Macaristan İmparatorluğu, İtalya'nın konsolosluklarıyla, Osmanlı Bankası, Atina Bankası, Viyana Kredi Bankasının şubeleri varmış. Bu yıllarda Ayvalık katıksız bir Rum yerleşimiymiş; 1914'te 30 bin olan nüfusun yalnızca 184'ü Türk'müş. İlçenin nüfusunun günümüzde de bu kadar olduğu hatırlanacak olduğunda, o dönemki büyüklüğü daha iyi anlaşılır. İlçenin sokakları eski yaşamların izleriyle dolu; Rumlardan kalma evler, okullar, kiliseler her şey geçen yüzyılın başındaki gibi duruyor. Birbirine bitişik olarak inşa edilmiş Ayvalıktaki evleri genelde üç katlı; evlerin ön cepheleri cumbalarla, sütunlarla, alınlıklarla süslü. Kapı ve pencere söveleri sarımsak taşından inşa edilmiş evlerin giriş kapılarının üstündeki alınlıklarda da yapım tarihleri yazıyor. Rum döneminden kalan eski evler, Ayvalık'ın en karakteristik özelliklerindendir. Yakın zaman kadar birçoğu bakımsız ve harabe görünümündeki bu evler, özellikle büyük şehirlerde yaşan insanların bölgeye ilgi duymasıyla beraber, restorasyon çalışmalarıyla birlikte eski güzel günlerine geri dönmektedir. . Mübadeleden sonra depo olarak kullanılan yapının kapıları kapalı. Yöreye özgü sarımsak taşından 1844 yılında inşa edilen yapının ikonastasis, ambon ve despot koltuğu gibi ahşap unsurlarının yanında ikona ve freskleri de büyük ölçüde korunmuş. 'nin kilise olduğu dönemden kalma çan kulesinin üstündeki saati hala çalışıyor. Her saat başı saatin çanı çalarak Ayvalıklılara zamanı bildiriyor. Hamdibey Mahallesi'nde bulunan ve Cumhuriyet döneminde camiye çevrilen yapı daha önceki adıyla Aya Nikola Kilisesi'dir ve 19. yüzyıl yapımıdır. Diğer bir adı da Çınarlı Cami'dir. Dikdörtgen planlı, moloz ve kesme taştan cami, kubbe ve tonozlarla örtülüdür. Yapının iç mekanı Yunan haçı planlıdır. Ön cephesi eski Yunan tapınaklarını andıran Faneromeni Kilisesi ise aslında bir ayazma yani kutsal bir su kaynağıymış. İlçedeki tek tarihi cami ise Sakarya Mahallesindeki Hamidiye Camisi. Kasımpaşa Mahallesi'nde bulunur ve Ayvalık'taki birçok cami gibi kiliseden camiye çevrilmiş bir yapıdır. Günümüzde kubbesi çökmüş durumda bulunan caminin altı sütunlu bir girişi bulunmaktadır. yer alıyor. Eski bir lav birikintisi olan kayalığın üstünde yer alan demir kafes içine alınmış oyuğun şeytanın ayak izi olduğu kabul ediliyor. Bu noktadan görülen manzara özellikle güneşin batışında olağanüstü, Ayvalık'tan Midilli'ye kadar tüm bölge seyredilebiliyor. Özel araçlar haricinde Ayvalık ve Sarımsaklı merkezlerinden kalkan minibüslerle de Şeytan Sofrasına ulaşılabilir. 'nda 750 bitki ve 86 kuş türü varlığını sürdürüyor, üstelik bu bitkilerden dördü endemik. Tabiat Parkı sualtı zenginliği açısından da çok önemli, dünyanın en güzel mercanlarının burada olduğu söyleniyor. Denizin altındaki renk cümbüşü de dalış tutkunlarının buraya akın etmesini sağlıyor. Ayvalık Koyu'nda, irili ufaklı 22 ada bulunmaktadır. Cunda dışında hiçbirinde yerleşim yoktur. Sabah saatlerinde Ayvalık, Sarımsaklı ve Cunda merkezlerinden kalkan gezi motorlarıyla adalar ve koylar arasında günübirlik bir gezintiye çıkmak mümkündür. 'nın adı Rum döneminden kalmadır. Eskiden Rumlar içkiyi fazla kaçıranları bu adaya bırakır ve akıllarının başlarına gelmesini beklerlermiş. Ada bugün turistlere hizmet veren bir doğa köşesidir. Ayvalık'a 7 km uzaklıktaki Küçükköy Sarımsaklı olarak da adlandırılıyor. Sarımsaklı aynı zamanda Küçükköy sınırları içinde yer alan yarımadanın adı. Burada toplam uzunluğu 5 kilometreyi, eni ise 50 ile 100 metreyi bulan Sarımsaklı kumsalı yer alıyor. Sarımsaklı plajları, özellikle ince kumu yüzünden turistlerin ilgisini çekmektedir. Sarımsaklının kumunun çok şifalı olduğu söyleniyor. Kumu gibi taşı da ünlü; sarımsak taşı dayanıklılığı, kolayca işlenebilmesi ve rengi nedeniyle tarih boyunca Ayvalık yöresinin en önemli yapı malzemesi olmuş, önemli yapıların tümü sarımsak taşından inşa edilmiş. , Çanakkale-İzmir karayolu üzerinde, Ayvalık ve Sarımsaklı'yı geçtikten sonra ulaşılan, tarihi çok eskilere uzanan bir yerleşmedir. Kent merkezinin yakınlarında yapılan kazılarda ele geçirilen buluntular Balıkesir Arkeoloji Müzesi'nde sergilenmektedir. Genel olarak yazlıkçıların tercih ettiği belde, ince kumu ve uzun plajıyla ilgi görmektedir. bugün diğer tatil yöreleri gibi betonlaşmadıysa bunu doğal ve tarihi sit alanı olmasına borçlu. Aşıklar Tepesindeki Hagios Ioannes Kilisesi ise yanındaki bir değirmenle birlikte onarılarak Necdet Kent Kütüphanesi olarak kullanılmaya başlanmış. Adanın yürüyerek ulaşabilen yerlerinde de birçok manastır kalıntısı var. Dalyan Boğazına bakan bir yamaçtaki Leka Panagia Manastırı'ndan geriye yalnızca keşişlerin kaldığı taş bina ulaşmış, ancak o da özel mülk olduğu için yalnızca uzaktan görülebiliyor. Cundanın karşısındaki Tavuk Adasında da temeline kadar yıkılmış bir manastırın kalıntıları bulunuyor. Cundanın kuzeyindeki Pateriça bölgesi adanın en bakir yeri. Pateriça'da pek kimsenin kalmadığı iki köy de var. Birinci köy ve İkinci köy diye adlandırılan bu yerleşimler eskiden Rum köyleriymiş, mübadeleden sonra yerleştirilen Türkler burada yaşamayınca köyler terk edilmiş. İkinci köyden yaklaşık yarım saat yüründüğünde deniz kıyısındaki Hagios Dimitrios Selina Manastırı'na varılıyor. Manastıra kadar giden bir araç yolu yok. Issız bir koydaki manastır mübadeleden sonra özel mülk olmuş. Pateriça Körfezi'ndeki Güvercin Adası'nda da uzaktan bir kaleyi andıran Hagios Georgios Manastırının kalıntıları var. Burası Korsan Adası olarak da adlandırılıyor, çünkü eskiden burada korsanlığı bırakmış keşişler yaşarmış. Girit ve Midilli adasının izlerini taşıyan yemekler Ayvalık yemeklerinin temelini oluşturuyor. Yöreye özgü deniz ürünlerinden Papalina balığı ve Akuavadis'le, istifno otu, Aspariça otu, kabak çiçeği dolması, deniz börülcesi yalnızca burada pişirilen yemeklerden. Adı ilçeyle özdeşleşmiş Ayvalık tostu ve Papalina balığı da Ayvalık'a özgü lezzetlerden. Mübadelede Ayvalık'a Girit, Rumeli ve Midilli Adasından Türkler gelmiş. Mübadiller geldikleri yerlerin kültürünü de Ayvalık'a taşımış, ilçenin kozmopolit kültürüne yeni renkler katmış. Ayvalık'ın çevresi uçsuz bucaksız zeytinliklerle kaplı, bu yüzden ekonomi de, sanayi de büyük ölçüde zeytine bağlı. Sabun ve zeytinyağı fabrikalarının yanı sıra turizm de önemli bir geçim kaynağı. Tarih kokan sokakları keşfe çıkmadan, 'a 520 km uzaklıkta. Büyük kentlerden Ayvalık'a düzenli otobüs seferleri bulunuyor. Ayvalık merkezine 8 km uzaklıktaki Cunda'yla Ayvalık arasında belediye otobüsleri de çalışıyor. Yazları Ayvalık ve Cunda'dan saat başı karşılıklı motor seferleri düzenleniyor.


kendi adıyla anılan Türkiye'nin beşinci büyük gölünün doğu kıyısında kurulmuş. İznik bereketli toprakları ve doğal güzellikleri nedeniyle, tarihin her döneminde ilgi odağı olmuş ve iki devlete başkentlik yapmış bir kent. de, bu anlamda tam bir açık hava müzesi. Bursa'ya bağlı olan İznik'in ilk yerleşimi milattan önce 2500 lü yıllara kadar uzanıyor. Kent olarak Makedonya Kralı Büyük İskender'in kumandanlarından Antigonius Monophthalmos tarafından M. Ö. 316'da kuruldu. Geçmişteki adı Nikea olan İznik, Bitinya Krallığı, Bizans, Selçuklu ve Osmanlı Devleti'ne başkentlik yaptı. Roma ve Bizans döneminde de önemli bir kent olan İznik, 1081 yılında Süleyman Şah tarafından kurulan Anadolu Selçuklu Devleti'ne 16 yıl süresince başkentlik yapmış. Mayıs 1097'de Haçlı Ordusu İznik'i ele geçirince tekrar Bizans'a geçen İznik, 1105-1147 yılları arasında yeniden Anadolu Selçuklularının eline geçtiyse de 1331 yılında Orhan Gazi tarafından fethedilene dek Bizans'ın elinde kalmış. İstanbul 1204 yılında Haçlı Ordusu tarafından işgal edilince Theodoros Laskaris, İznik'te tahta çıkmış. Böylece Mikhail Paleologos'un 1261 yılında İstanbullu geri almasına değin süren İznik Rum Devleti kurulmuş. İznik, Hristiyan dünyası için büyük önem taşıyor, zira 1. ve 7. ekümenik konsiller burada toplanmış. Kiliselerin görüş ayrılıklarının giderilmesi amacıyla 325 yılında yapılan ilk konsilde, Hristiyanlığın "İnanç Yasası" kabul edilmiş ve İsa'nın Tanrıyla aynı özden olduğu düşüncesi kabul edilmiş. . Bu yüzden ziyaretçisi hiç eksik olmuyor. İlçenin çevresi büyük ölçüde sağlam durumda olan surlarla çevrili. 4970 metre uzunluğundaki surların günümüze dört anıtsal kapısı ve 114 burcu ulaşmış. İznik'in her köşesi Bizans ve Osmanlı döneminden kalma tarihi eserlerle dolu. İznik'teki en önemli tarihi yapı ise Ayasofya. İznik'in tam merkezinde bulunan Ayasofya'nın 6. yüzyılda İmparator Iustinianos tarafından eski bir Roma yapısının üzerine yaptırıldığı sanılıyor. 1331 yılında İznik'i fetheden Orhan Gazi tarafından camiye çevrilen yapının apsisinin iki yanındaki odaların küçük kubbeleriyle, apsisin içinde 13. yüzyıla tarihlenen freskler, zemininde de opus sectile tarzında mozaikler var. Günümüzde müze olarak kullanılan Nilüfer Hatun İmareti'yle ve yeşil çinili minaresiyle dikkat çeken Yeşil Cami de görülmeye değer. , ilçenin hem görsel güzelliğinin bir parçası hem de önemli bir tarihi mirası. Milattan önce 4 yüzyılda Bitinya döneminde inşa edilmeye başlanan surlar, Roma ve Bizans dönemlerinde ki yeni eklentilerle günümüzdeki şeklini aldı. İznik'in çevirisini 5 kenarlı çokgen şeklinde kuşatan surların yüksekliği 10 ila 13 metre arasında değişiyor. Surlarda yuvarlak ve kare şeklinde 114 burç bulunuyor. İznik'in iki ana caddesinin kesiştiği noktadan bakıldığında 4 ana kapı görünüyor. . Anıt bir kaidenin üzerinde yer alan ve birbirinin üzerine yerleştirilen 5 farklı parçadan oluşan eser, Bu nedenle Beş Taş Anıtı ismi ile de anılıyor. İznik Dikilitaşın üzerinde yazıta göre toplam 6 parçası bulunuyordu hatta 6ncı parçanın üzerinde zafer tanrıçası Nikea'nın ya da bir kartal heykelinin bulunduğu ama sonradan kaybolduğu tahmin ediliyor. 6 parçalı orijinal şekli toplamda 15 metre yüksekliğe ulaşıyordu fakat günümüzdeki 5 parça ile 12 metre yüksekliğinde. Dikilitaş kare prizma bir kaide üzerinde altta kalın ve üste doğru düzenli bir biçimde incelerek yükselen bir yapıda. kıyısına yerleşik. İznik Türkiye'nin 5. Marmara Bölgesi'nin ise en büyük gölü. Eski çağlarda Askania adı ile anılan İznik Gölü, şimdiki ismini ise kıyısındaki İznik ilçesinden alıyor. Tektonik bir tatlı su gölü olan İznik'in derinliği kuzeyden güneye doğru artıyor. Gülün en derin yeri 65 metre. Göl çevresindeki tabiat güzelliklerinin yanı sıra bünyesinde de tarihi bir miras barındırıyor. naaşının neden taşındığı bilinmiyordu. 2015 yılında keşfedilen yapı, bu sorulara cevap verir nitelikte. , o dönem Osmanlı mimarisinin simge eserlerinden biridir. Osmanlı mimarisinin yeni yeni hissedildiği yıllarda T harfi şeklinde inşa edilmiştir. Yıllar içerisinde tahrifata uğrayan Nilüfer Hatun İmareti, özellikle 1900'lü yıllarda Yunan işgalleri sırasında harabe haline dönmüştür. İznik Belediyesi tarafından 1960 yılında restarasyona alınan bu yapı günümüzde müze olarak kullanılıyor. , o dönem bazilika mimarisine sahiptir. Daha sonra 13. yy ile beraber Osmanlı'ya katılan bu yapı günümüzde Müze olarak hizmet vermektedir. , Çandarlı Halil Hayrettin Paşa tarafından Mimar Hacı Musa'ya inşa ettirilmiştir. Yeşil Camii, yapıldığı 14. yy mimarisini yansıtmakla beraber inşa edildiği yıllarda Osmanlının tek kubbeli camileri arasında yer almıştır. Caminin iç ve dış mimarisinde işlemi taşların kullanılmış olması sayesinde görkemli bir duruşunun olduğunu söyleyebiliriz. Özellikle İznik çevresini gezmeye gelen insanların Yeşil Camii'yi görmeden dönmemelerini tavsiye ederiz. , 1333 yılında İznik'te inşa edilmiştir. Kare bir mimariye sahip olan Haci Özbek Camii, minaresiz olarak tasarlanmıştır. 13. yydan günümüze kalan en değerli yapıların başında gelen bu caminin yapımında kesme taş ve tuğlalar kullanılmıştır. ve Türbesi'dir. Osmanlı şehzadelerinden Şehinşah'ın eşi Mükrime Hatun tarafından 16. yy'da inşa ettirilen bu türbe 1640 yılında 4. Murat tarafından çinilerle kaplatılmıştır. Dışarıdan görkemli bir görüntüye sahip olan Eşrefi Rumi Camii, Yunan işgali sırasında yıkılmıştır. 1950 yıllarında tekrardan inşa edilerek hizmete açılan bu türbenin içerisinde Eşref-i Rumi adında bir mutasavvıf yatmaktadır. , İznik Müzesinin hemen kuzey tarafındaki bir sokakta bulunmaktadır. Bu sokakta bulunan asırlık çınarın yanına gömüldüğü tahmin edilen Davud-i Kayseri için bu bölgeye türbe inşa edilmiştir. Kaldı ki türbe, camii gezmeyi sevenler açısından Davud-i Kayseri türbesinin görülmesini tavsiye ederiz. , şehrin doğusunda şehri tamamen gören bir konumda bulunmaktadır. Bu türbeye halk arasında "Bayraklı Dede" denmektedir. , o dönem Bizans mimarisini tamamen yansıtmaktadır. Nitekim bu yapının dört sütunlu kapalı haç olarak inşa edildiğini söyleyebiliriz. 'nin 10 ila 12. yy arasında yapıldığı tahmin ediliyor. Zamanında kilise olarak inşa edilen yapı günümüzde büyük bir kubbeyle örtülüdür. Kilisenin iç kısımlarının ise; süslü mozaiklerle kaplandığı görülmektedir. , restore edilerek turistlerin ziyaretine açılmış durumdadır. İznik'teki Elbeyli Kasabası sınırları içerisine bulunan Hypoge 4 ila 5. yüzyılda Bizanslılar tarafından inşa edilmiş olan bir yeraltı mezarıdır. Mezarın içerisinde tipik Hristiyan döneminin izlerini rahatlıkla gözlemleyebilirsiniz. Kubbe örtülü dört kare bir mimariye sahip olan İsmail Bey Hamamının tam olarak ne zaman inşa edildiği bilinmemektedir. Ancak 14 ila 17. yy'a ait Osmanlı mimarisine ait izler bulunmaktadır. 15. YY'da inşa edilen II. Murat Hamamı, günümüzde halen erkek hamamı olarak hizmet vermektedir. Kubbe ile örtülen bu yapıyı İznik Çelebi Camii'nin yanında görebilirsiniz. civarında bulunmaktadır. I. Murat Hamamı, tarihi hamamları ziyaret etmeyi sevenlerin mutlaka görmesi gereken yerlerin başında gelmektedir. Osmanlı döneminde dünyaca ünlü bir çini üretim merkezi durumuna gelen İznik, bu özelliğini 18. yüzyılın sonunda yitirmiş. 1990'lı yıllarda İznik'te çini atölyeleri yeniden kurulmaya başlanmış. Şimdi çini üretimi yapan kırka yakın atölye var ve çinicilik tekrardan canlanmış. İznik'te gölden tutulan balıkların tadına bakmak gerek. Tavası ve şişi yapılan yayın balığı İznik'e özgü lezzetlerin başında geliyor. Çini yapımını öğrenip, hediyelik eşyalar almadan, DÖNME!


ile görenleri kendine hayran bırakıyor. Buraya gelenler adeta büyüleniyor ve geri dönemiyor. Çünkü Foça'da yerini kimsenin bilmediği bir Karataş varmış, güya ona ayak basan bir daha Foça'dan kopamıyormuş, nereye giderse gitsin dönüp dolaşıp Foça'ya geliyormuş. ) kentlerini kurmuşlar. Daha sonra başta Fransa'nın Marsilya kenti olmak üzere Akdeniz kıyısında otuz civarında koloni kurmuşlar. yeni bir felsefe akımı başlatmış. Binlerce yıl sonra bu kez mübadeleyle Foça'dan ayrılmak zorunda kalan Rumlar ise Yunanistan'da Selanik yakınlarında Nea Phokea'yı ve Atina'nın güneyinde Palea Phokea yerleşimlerini kurmuşlar. olarak adlandırılıyor. Yan yana dizili beş kapıdan adını alan kale, Osmanlı döneminde kayıkhane olarak kullanılmış, şimdilerdeyse çeşitli sanat etkinliklerine ev sahipliği yapıyor. da geçtiğimiz yıllarda Foça'da yapılan arkeolojik kazılarda ortaya çıkarılmış. olarak da adlandırılan mezar anıtı birkaç yıl önce restore edilmiş. ve iki hamam Foça'daki Osmanlı dönemi eserleri. İlçede Foça taşından inşa edilmiş çoğu Rumlardan kalma 180 tescilli ev var. Ama asıl ilginç evler Foça'nın dışında ve köylerinde bulunan yükseklikleri cephe genişliğinden daha fazla olması nedeniyle kule ev olarak adlandırılan yapılar. nun bulunduğu, bunların 100 kadarının Türkiye kıyılarında yaşadığı kabul ediliyor. yer alıyor. Burada dünyalar güzeli denizkızları yaşarmış. Denizkızları büyülü sesleriyle şarkılar söyler, buradan geçen denizciler bu sesleri duyabilmek için yaklaşır, çoğunun gemisi bu kayalıklarda parçalanırmış. Şimdi Siren Kayalıkları Akdeniz foklarına ev sahipliği yapıyor. Fokları korumak amacıyla Siren Kayalıkları ve Orak Adası'na 100 metreden fazla yaklaşmak yasaklanmış. nı görmek gerek. Yeni Foça, etrafı yazlık sitelerle dolmasına rağmen yine de sokakları tarih kokan, renk renk çiçeklerle süslü taş Rum evleriyle huzur dolu bir kasaba. , Ege Denizi kıyısında, Foça'nın kent merkezinde yer alan ünlü İonia kentidir. Foça Adalarını ve Issız koyları görmeden, yalnızca burada pişiriliyor. Yoğurtlu Balık, Kalamar Dolması, Balık Dolması, Balık Paçası, Kuzu Etli Enginar, Zeytinyağlı Enginar Dolması Foça'ya özgü yemekler arasında. Foça İzmir'e 70 km uzaklıkta. İzmir otogarından Eski Foça'ya her yarım saatte bir otobüs kalkıyor.


yer alıyor. Köyün geçmişi en azından altı yüzyıl öncesine dayanıyor, eski taş evleri, camisi ve tarihi kalıntılarıyla zaman tanıklık ediyor. Çam ormanları ve yüzlerce yıllık zeytin ağaçlarıyla çevrilen köyün etrafı adeta bir cennet gibi. Kozbeyli köyünün ilk olarak 14. yüzyılda Saruhanoğluları Beyliği döneminde Yolmuç olarak adlandırılan mevkide kurulduğu kabul ediliyor. Kozbeyli'ye yaklaşık 3 km uzaklıktaki bu yerleşim üç yüz yıl kadar önce terk edilmiş ve köy şimdiki yerine taşınmış. Yolmuç'ta ev, yağhane, hamam yıkıntılarıyla Osmanlı döneminden kalma mezar taşları görülüyor. Kozbeyli köyünü, hakkında fazla bilgi bulunmayan Kuzubeyi adlı bir derebeyinin kurduğu söyleniyor. Köyün adı da buradan geliyor, Kuzubeyi zaman içinde Kozbeyli'ye dönüşmüş, ama civar köyler köyü hala Kuzbeyli olarak adlandırıyor. Caminin yanında yer alan Kocakule'nin de Kuzubeyi'nin kulesi yani bir tür şatosu olduğu kabul ediliyor. Kocakule aynı zamanda küçük bir kale gibiymiş, duvarlarındaki mazgallar da bunu gösteriyor, yakın çevrede bunun gibi kule evlere sıkça rastlanıyor. . Köyün simgesi olan Dibek kahvesi Türk kahvesinden biraz farklı tarzda kavrulup öğütülüyor. Çiğ kahve odun ateşinde kavruluyor, sonra yüz yıllık havanda dövülüp pişiriliyor. Köyü dolaşmaya burada soluklanıp bir kahve içtikten sonra başlamak gerek. olarak adlandırılan kayalara oyulmuş bir lahit kalıntısı var. Köy çevresinde çoğu definecilerce tahrip edilmiş Gavurkayası, Kayaarası gibi başka kaya mezarları da bulunuyor. yer alıyor. Kozbeyli köyü mübadeleye kadar Türklerle Rumların barış içinde yaşadığı yerlerden biriymiş. Kozbeyliler Rumların gariban olduğunu ve köye sonradan yerleştiklerini anlatıyorlar Türk evlerinin daha gösterişli oluşu bu tezi kanıtlıyor. 20-25 haneden oluştuğu bilinen Rum Mahallesi SİT alanı ilan edilerek korumaya alınmış, ancak terk edilmiş evlerin çoğu çoktan yıkılıp gitmiş. Kozbeyli yakın zamana kadar göç veren bir köy iken şimdi göç alan bir yer olmuş, başta emekliler olmak üzere köyün büyüsüne kapılan birçok insan buraya yerleşip, yaşamaya başlamış. Köy böylece tekrar canlanıp turistik bir yer olmaya başlamış. Kozbeyli'de her çeşit deniz ürününü bulmak olanaklı. Yoğurtlu Balık, Kalamar Dolması, Balık Dolması, Balık Paçası, Kuzu Etli Enginar, Zeytinyağlı Enginar Dolması buraya özgü yemekler arasında. ayrımlarından sapmak gerek. Foça ayrımından sapıldığında 15 km sonra Gerenköy ayrımından dönülüyor ve yaklaşık 5 km sonra Kozbeyli'ye ulaşılıyor.


Bursa büyüklük bakımından Türkiye'de 4. Şehrimizdir. Marmara'nın ise 2. Büyük şehridir. Bursa'nın nesi meşhur derseniz akla ilk gelecek kavram sanayisidir. Bursa Türkiye'nin en önemli sanayi kentlerinden biri durumundadır. Bunun yanında aynı zamanda gelişmişliği ile dikkat çeker; sağlık, iletişim, medya ve ulaşım alanlarında da yoğun bir şekilde ilerleme kat eden bir şehrimizdir. Bursa aynı zamanda tarihi ve kültürü ile köklü geçmişini oluşturmuş ve Osmanlı'ya bir zamanlar başkentlik etmiş bir şehirdir. Birden fazla uygarlık ise Bursa'dan mutlaka geçmiştir. Selçuklu, Roma, Bizans ve Osmanlı'ya geçiş dönemlerinde ve Osmanlı'dan kalma birçok yapıyı da tarihi zenginlikleri içerisinde barındırır. o kadar fazladır ki keşfetmek için biraz daha tatilinizi uzatmanızı tavsiye ederiz. Günümüzde Bursa'da Hristiyanlık, Musevilik ve İslam dinine ait birden fazla yapı ve eser koruma altına alınmıştır. Hristiyanlar için çok önemli olan toplantıların 8 tanesi ise Bursa'da gerçekleşmiştir. Bursa özellikle tarihi yerleri ile mutlaka gezilmesi ve görülmesi gereken yerleri bünyesinde barındırır. Bursa kültürü de oldukça zengin çeşitlilik göstermektedir. Kültür ve Turizm Bakanlığına bağlı olan 7 tane devlet müzesinin yanında aynı zamanda Kültür ve Turizm Bakanlığının denetiminde kurum veya şahıslara da hizmet vermekte olan 11 tane özel müze de bulunmaktadır. Bursa'nın en ünlü ve en büyük camisi olarak karşımıza çıkar. İçi de dışı da eşsiz bir mimariye sahip olan Ulu Cami Bursa'ya gidildiğinde mutlaka görülmesi gereken yerlerdendir. 1399 yılında yapımı tamamlanmıştır ve camiye dair birden fazla efsane bulunmaktadır. Hacivat ve Karagöz'ün bu cami inşaatında çalıştığı bilinmektedir. Özellikle Bursa'ya sabah saatlerinde giderseniz ilk olarak Cumalıkızık Köyü'ne gitmenizi tavsiye ederiz. Osmanlı zamanından kalma olan bu köyün popülaritesi diziler ve filmler sayesinde de oldukça artmıştır. Burada özellikle mükemmel bir köy kahvaltısı yapabilir ve ardından şehir turuna çıkabilirsiniz. Bu köy Bursa'nın Yıldırım ilçesinde bağlı bir köydür. UNESCO Dünya Mirası Geçici Listesi'ne 2000 yılında alınan köy, 2014 yılında ise UNESCO Dünya Mirası olarak tam anlamıyla tescillenmiştir. Ulu Camiye uğradıktan hemen sonra Kozahan'ı ziyaret edebilirsiniz. Birbirlerine oldukça yakınlardır. Eskiden burada ipek böceği kozası satışı gerçekleştirilmekteydi. Bursa ilinin tekstil sektörü bakımından ileri düzeyde olmasının nedenlerinden birisi de burada bu özelliğin bulunmasıdır. Bursa'ya ait olan yöresel eşyalar satın almak isterseniz burası iyi bir seçenek olacaktır. arasında mutlaka bulunması gereken yerlerden biride Kapalı çarşı'dır. Tarihi ile meşhurdur ve sürekli olarak kalabalık olan bu çarşı, ziyaretçilerin ve turistlerin oldukça dikkatini çeker. Buraya da mutlaka uğramanızı tavsiye ederiz. Heykel semtinde bulunmakta olan Kapalı çarşı'da cantık yemeyi unutmayın. Bursa'nın en önemli sembollerinden biridir. Ramazan ayında Tophane'de patlatılan ramazan toplarını da görme şansını yakalayabilirsiniz. Ayrıca burada bulunan çay bahçelerinde muhteşem Bursa ve Uludağ manzarası eşliğinde Türk kahvenizi yudumlayabilirsiniz. Saat Kulesi'ne oldukça yakın bir alanda bulunan bu türbeler, Osmanlı Devleti için büyük bir önem taşımaktaydı. Bursa'da Tophane semtinde yer alan bu türbeler, deprem nedeni ile maalesef yıkılmış fakat 1863 senesinde tekrardan inşa edilmiştir. Osmanlı dönemine ait tek arasta köprü olma özelliği bulunan bu köprü, 1442 yılında II. Murat zamanında yapılmıştır. Karşılıklı olarak 32 adet küçük dükkanı bulunduran Irgandı Köprüsü görülmesi gereken tarihi anılarımızdan birisidir. Şehrin en önemli turizm sembollerinden biri de Uludağ'dır. Özellikle kış aylarında kayak turizmi bakımından Türkiye'de en popüler olan merkezdir. Yazın veya kışın fark etmez her mevsim çıkabilir. Muhteşem doğa manzarası ile sizi kendine hayran bırakacaktır. Bursa'nın merkezine 40 km uzaklıkta yer almaktadır ve ortalama 50 dakika içerisinde ulaşılabilir. Uludağ'a geldiğinizde Çobankaya mevkinde bulunan ve 1800 metre yüksekliğindeki Bakacak Seyir Tepesinden inanılmaz Bursa manzarasını izleyebilirsiniz. Bursa'nın doğasını keşfetmek istiyorsanız ise, Uludağ'ı tercih edebilirsiniz. Kayak sporu ile ünlenen bu yer kar ile kaplı olmadığı zamanlarda bile muhteşem bir doğa manzarası ile sizleri büyüleyebilir. Uludağ'ın civarında dağ yürüyüşü, hiking, piknik, doğa yürüyüşü veya kamp gibi aktiviteler gerçekleştirmek için en uygun dönem yaz ve bahar ayları olmaktadır. arasında kiliselerde yer almaktadır. Bunlar; Koimesis Kilisesi, Fransız Kilisesi, Kumyaka Kilisesi, Aziz Tryphonos Kilisesi. Bursa'da yer alan Sinegoglar; Ets Ahayim Sinegogu, Mayor Sinegogu, Geruş Sinegogu. gibi yerleri görmek ve gezmek istiyorsanız bazı mekanların belirli zamanlarda kapalı olması konusunda sıkıntı yaşamamamız için önceden bu yerler hakkında birilerine danışmalı veya yetkili olan birileri ile iletişime geçmelisiniz. Daha çok dinlenmek amacı ile gidiyor ve kalabalıktan uzak durmak istiyorsanız ise ramazan ayı içerisinde buraları ziyaret etmeniz daha doğru ve rahat olacaktır. Özellikle hafta içi bir gün olabilir. Buralar çok kalabalık yerler olduğundan, ya dediğimiz gibi ramazan ayını tercih etmelisiniz veya kalabalıktan rahatsız olmuyorsanız yine bu eşsiz güzel yerleri görmenin keyfini çıkartabilirsiniz. Aynı zamanda şehir merkezinde bulunan Kültür Park'ta sizler için alternatif mekanlar arasında yer alabilir. Fakat daha sıcak bir gölgeden geliyorsanız bilmeniz gerek ki Bursa'nın yazı da baharı da biraz daha soğuktur. Temmuz ayında gündüz hava sıcaklığının 10 derece olduğunu görmek mümkündür. Bu nedenle planlarınızdan önce mutlaka hava koşullarını göz önünde bulundurmalı ve yeterine araştırma yapmalısınız. Buraların hafta sonları çok kalabalık olma durumunu da göz önünde bulundurunuz. Bu kalabalık Uludağ yolunda trafiğe neden olabilir veya arabanızı park edecek yer bulmada zorluk çekebilirsiniz. Bunun için araba ile gitmek yerine alternatif seçenek olarak teleferiği tercih edebilirsiniz. Uzun teleferik sırasını çekmemek için ise, hafta içi gitmenizi veya ziyaretlerinizi sabahın erken saatlerinde yapmanızı öneririz. Bursa'ya kayak yapmak için gidiyorsanız ve tecrübeniz bulunmuyorsa ilk olarak karın yağdığı ilk gün gitmemenizi öneririz. Çok kar yağdığından ve tipi olduğundan dolayı görüş alanınız daralacaktır. Bu nedenle karın yağması kayak yapmak için uygun olan zaman anlamına gelmemektedir. Kışın son günü ise karlar hemen erimemektedir. Bu nedenle kayak için gitmeden önce hava durumunu, kar kalınlığını iyice araştırmakta fayda vardır. Kayak konusunda deneyimliyseniz zaten bu durumları göz önünde bulundurarak Uludağ'da keyifli bir kayak eğlencesi sizleri bekliyor. Tüm bu bilgiler ışığında Bursa'nın her mevsim görülmeye değer farklı bir yerinin olduğunu söylemek isteriz. Bu bilgiler sayesinde Bursa'yı ziyaret ederseniz, en güzel seyahatinizi gerçekleştirmiş olursunuz. İsterseniz denize girerek Marmara Denizi'nin keyfini çıkartabilir, isterseniz Uludağ'ın eşsiz güzelliğinde kayak yapma keyfini yaşayabilir, isterseniz de Yeşil Bursa olarak adlandırılan bu ilimizde dağ yürüyüşü yapmak için birbirinden güzel alanlar bulabilirsiniz. Bursa'nın Uludağ'ı kadar dağ yolu da bir o kadar meşhurdur. Dağ yolunda yer alan çay bahçelerinde, çayınızın tadını şehir manzarasına karşı çıkartabilirsiniz. Şehir için çok önemli olan Botanik Park'ta bisikletinizi sürebilir veya hemen yanındaki Hayvanat Bahçesinde keyifli vakit geçirebilirsiniz. , şehir merkezi ile iç içe olmasından dolayı da çok fazla ilgi ve talep görüyor. ? Anlattıklarımızdan yola çıkarak Bursa'nın; Uludağ'ı, tarihi yapıları ve eserleri, tatil bölgeleri oldukça meşhurdur. Fakat aynı zamanda Bursa'nın yemekleri de bir o kadar meşhur olan lezzetler arasındadır. Bursa'nın özellikle dillere destan olan İskender Kebabını yemeden tatilinizi noktalamayınız. Bursa'nın en meşhur olan yiyeceğinin İskender Kebabı olduğunu söyledik fakat yanına mutlaka Pideli Köftenin de eklenmesi gerekir. Bursa'ya gittiğinizde kendinizi bu lezzetten de mahrum bırakmayın. Küçük Saray Pideli Köfte, Heykel 'de bulunmaktadır ve kesinlikle denemenizi önerdiğimiz mekanlar arasındadır. En az İskender kadar lezzetli olan pideli köfteyi de seveceğinizden eminiz. denilecek olursa; nüfus bakımından Türkiye'nin 4. büyük kenti olan Bursa, Marmara Bölgesinin güneydoğusunda yer alır. Bursa'ya ulaşım bakımından pek fazla alternatif yoktur. Çünkü Bursa'da havayolu ve demiryolu ulaşımı yoktur. Bursa'ya ancak sürekli olarak düzenlenen otobüs veya feribotlardan faydalanabilirsiniz. Bursa Otobüs Terminalinin şehir merkezine uzaklığı 10 km dir. Karayolunu kullanarak özel aracınız ile de Bursa'ya gidebilirsiniz. İstanbul'da yaşıyorsanız alternatifleriniz daha fazladır. Deniz yolu ile kısa sürede Bursa'ya ulaşabilirsiniz. Deniz yolu, 75 dakika da Bursa'ya ulaşmak istiyorsanız bu iyi bir alternatif olacaktır. Aynı zamanda Yenişehir Havalimanı bulunmaktadır fakat çok fazla uçuş yoktur ve şehirden uzak bir konumdadır. Avrupa Yakası'nda yer alıyorsanız ise Bursa'ya en kestirme yollardan biride Yenikapı-Mudanya feribotu olacaktır. Eğer Anadolu yakasında gezinize başlayacak iseniz, Pendik-Yalova feribotunu kullanarak Bursa'ya ulaşma sürenizi minimuma indirebilirsiniz. Daha da kısa zaman içerisinde Bursa'ya ulaşmak istiyorsanız ise Mudanya'ya ulaşmakta olan feribotla gitmeniz daha mantıklı olacaktır. Eskihisar Topçular Vapuru ile de Bursa'ya ulaşabilirsiniz. Zaman kısıtlaması olmadan, bir yere yetişme zorunluluğu olmayan ve seyahat etmeyi sevenler için en hızlı ulaşım araçlarından biri de Eskihisar- Topçular vapurudur. Bu vapurun ücreti gidiş ve dönüş birlikte 80 lira civarında tutmaktadır. Bursa'nın Topçular İskelesi'nden mesafesi ortalama olarak 80 km civarındadır, yani ortalama olarak 1 saat içerisinde Bursa'ya ulaşabilirsiniz.


şirin sokakları, taş evleri ve yel değirmenleriyle kendi halinde bir yaşam sürerken 2000'li yılların başında keşfedildi; bir yandan sörf tutkunlarının merkezi haline gelirken, diğer yandan Türkiye'nin en çok rağbet gören tatil yörelerinden biri oldu. Osmanlı döneminde Alaçatı kıyıdan içeride Karaköy olarak bilinen yerdeymiş, burası bir veba salgınından sonra terk edilmiş ve şimdi birkaç hanelik bir mezraya dönüşmüş. 1830'lu yıllarda Sakız Adalı Rumlar Çeşme Yarımadasına çalışmaya getirilmiş; o yıllarda Alaçatı'nın güneyi bataklıkmış. Rum işçilere bataklığı kurutmak için Alaçatı Limanına dek uzanan bir kanal açtırılmış. Rumlar Alaçatı'yı şimdiki yerinde kurmuşlar. Türklere ait arazileri ekip biçmeye başlamış; bir yandan da bağcılığı geliştirmişler. Bir süre sonra Alaçatı, şarabıyla ünlü önemli bir ticaret merkezi haline gelmiş. Çoğu Rum olan nüfusu 12 bine ulaşmış ve 1873 yılında belediye örgütü kurulmuş. Balkan Savaşı yıllarında Kosova ve Bosna'dan; mübadele yıllarında da Selanik, Kavala, Girit ve İstanköy'den gelen Türkler Alaçatı'ya yerleştirilmiş; Alaçatı Rumları ise Girit'in Kandiye kentine göç etmiş. Balkanlardan gelen Türkler üzüm bağlarını söküp tütüncülük yapmaya başlamışlar, bildikleri uğraş buymuş çünkü. Ancak tütün iyi para etmediği için Alaçatı fazla gelişmemiş, bu sayede eski evlere de dokunulmamış. Yılın üç yüz günü esen rüzgar Alaçatı'nın hem kaderini hem de çehresini değiştirmiş. Rumlar Alaçatı'nın girişindeki tepeye 19. yüzyılın sonunda un öğütmek için dört yel değirmeni inşa etmiş, şimdilerde ise Alaçatı sırtlarını devasa rüzgargülleri kaplıyor. Türkiye'nin ilk rüzgar enerjisi santrali 1998 yılında burada kuruldu. var, okullarda her türlü sörf malzemesi bulunuyor, malzeme kiralayıp 15 saat çalışarak ortalama 5 günde sörf öğrenmek olanaklı. Alaçatı'da otuz yıl önce yapılmaya başlanan sörf şimdi yılda 10 milyon dolara ulaşan bir sektör yaratmış. Limanın çevresi ünlü mekanlar, oteller, dükkanlar ve beachlerle dolu; bütün bunlar Alaçatı'nın dünyanın en önemli yedi sörf merkezinden biri haline gelmesini sağlamış. Meydanda cumartesi-pazar günleri kurulan antika pazarını dolaşmadan, Çeşme kumrusu ve sakızlı dondurma yemeden, DÖNME! nın Türkiye'de tek yetiştiği yer olması, burada belediyenin bakımını yaptığı üç yüze yakın sakız ağacı var. Sakız; rakı, dondurma, reçel ve sütlaç üretiminde kullanılıyor ve ana vatanı adından da anlaşılacağı gibi Sakız Adası. Alaçatı'nın tatlı ve sert kavunu da çok ünlü, Çeşme kavunu olarak bilinen kavun daha çok Alaçatı'da yetiştiriliyor. 'ye 7 km uzaklıkta. Alaçatı'ya İzmir-Çeşme otobüsleriyle kolayca ulaşabilirsiniz. Alaçatı'dan plajlara, Ilıca'ya ve Çeşme'ye dolmuş seferleri yapılıyor.


, tüm Ege-Marmara kasabaları gibi denizden birkaç kilometre içeride kurulmuş. Kasabanın sakin ve huzurlu sokaklarıyla, özgün dokusunu koruyan Arastası görülmeye değer. Burada semerci, nalbant, demirci ve testereci gibi geleneksel el sanatlarının son temsilcileri varlığını sürdürüyor. 'nın Urla'daki evi de müze olarak ziyaret edilebiliyor. nde kurulduğu kabul ediliyor. Daha sonra MÖ 1000'li yıllarda Yunan koloniciler İskele Mahallesinde Klazomenai kentini kurmuş. üzerinde. Klazomenai'de yıllardır süren kazılara rağmen, kentin büyük bölümü hala toprak altında. Yaşadığı bir deprem sonrasında bir bölümünün de sulara gömüldüğü biliniyor, bu yüzden Limantepe'deki kazılar su altında da sürdürülüyor. Klazomenai antik dönemde zeytinyağı üretimiyle ünlüymüş. Yapılan kazılarda MÖ 6. yüzyıla tarihlenen depoları ve yakınındaki iki su kuyusuyla birlikte Anadolu'nun en eski zeytinyağı işliği ortaya çıkarılmış. Kazılarda zeytinyağını ayrıştırmaya yarayan toprak kaplarla, zeytini ezmekte kullanılabilecek el havanları, öğütme taşları da bulunmuş. İşlik, dönemin malzemeleri kullanılarak tekrar ayağa kaldırılmış. yer alıyor. Veba, kolera ve humma gibi ölümcül hastalıkları engellemek için gemilerin ve yolcuların temizlenmesi için bir karantina tesisi kurulmuş ve 1950 yılına kadar işlevini sürdürmüş. Ada, 1955 yılında karaya bağlanmış. Yapılan kazılardan Klazomenai'de yaşayanların özgürlük ve eşitlik gibi kavramlara sıkı sıkıya bağlı oldukları da anlaşılmış. Evlerinde de, mezarlarında da sınıfsal farklılığa rastlanmamış. Antik metinlerde de İon kolonilerin en yoksulları ve başıbozukları oldukları anlatılıyor. Bu yüzden bilim adamları, Klazomenailılar'ın dünyanın en eski sosyalistleri olduğunu kabul ediyor. olarak da ün kazanmıştı. Ancak düşünceleri başına büyük dertler açmış dinsizlikle suçlanmış ve canını zor kurtarmıştı. da kasaba ve çevresinde bulunan tarihi yapılar. Yorgo Seferis ve Necati Cumalı'nın evlerini görmeden, Karantina Adası ve Yassıcaada'ya gitmeden, Urla'ya özgü yemekler arasında bamyadan yapılan Bazina; un, zeytinyağı ve keçi peynirinden yapılan Urla Katmeri; Urla'da Sore olarak adlandırılan kuzu kol sarma; yöresel otlar, yumurta, un ve lordan yapılan Çalkama; gelincik çiçeğinden yapılan Gelincik Şurubu ve Damat Helvası anılmaya değer. 'e 38 km uzaklıktaki Urla'ya günün her saati sefer yapan minibüsler ya da saat başı Urla ve İzmir'den karşılıklı kalkan belediye otobüsleriyle ulaşılıyor.


nün Tahtacı Alevi olan halkı 19. yüzyılın başına kadar bu yörede göçebe olarak yaşıyormuş. Ormanlardan ağaç kesip, tahta biçip odun satıyorlarmış. Zamanla göçebeliği bırakıp yerleşik yaşama karar verince buraya yerleşmişler. Çevredeki badem ağaçları nedeniyle köy Bademler olarak adlandırılmış. Bademler halkı çalışkan olmasına rağmen başlangıçta çok yoksulluk çekmiş. Yoksulluğun nedeni ise susuzluk ve büyük bir emekle yetiştirdikleri tütünün para etmemesiymiş. Bu yazgıyı değiştirmek için 1962 yılında bir kalkınma kooperatifi kurup güçlerini birleştirmişler. Köye tiyatro sevgisini 1925 yılında atanan öğretmen Mustafa Anarat aşılamış. Daha İzmir'de Devlet Tiyatrosu yokken Bademler köyünde tiyatro oyunları sahnelenmiş. 1933 yılından günümüze kadar her yıl Bademler köyünde bir ya da iki oyun oynanmış ve tiyatro Bademler köyünde yaşamın bir parçası olmuş. nun oyuncusu, yönetmeni, ışıkçısı yani kadrosunun tamamı köylüler. Gündüz tarlada çalışıp, akşamları tiyatronun yolunu tutuyorlar. Burada hiç kimse gerçek adıyla tanınmıyor, insanların canlandırdıkları roller lakabı oluyor; hatta lakapları mezar taşlarına bile yazılıyor. Shakespeare Ahmet, Juliet Zeynep, Mişon Emmi gibi. 1963 yılında Berlin Film Festivalinde Altın Ayı ödülü kazanan Susuz Yaz filmi de Bademler'de çekilmiş, Necati Cumalı'nın aynı adlı romanından uyarlanan filmin yardımcı oyuncuları ve figüranları Bademler köyü halkındanmış. Bademler uzaktan bakıldığında sıradan bir köy gibi görünüyor, ancak köyde dolaştıkça insan şaşkına dönüyor. Köyde 78 yıldır kapılarını açık tutan bir kütüphane var. Türkiye'nin ilk oyuncak müzesi de Bademler köyünde kurulmuş. Bu kadarla bitmiyor. Köyde ambalaj atıkları ayrıştırılarak toplanıyor. Pazar günleri de köyün meydanında yöresel ürünlerin satıldığı bir pazar kuruluyor. Bademler köyünde ulusal bayramlarla, Nevruz, Hıdrellez, Deniz Bayramı ve Derme devşirme günü coşkuyla kutlanıyor. Köyün en ilginç geleneklerinden biri ise Derme devşirme. Bazı perşembe sabahları kadınlar çeşitli kılıklara giriyor ve dümbelekle, tefle köyde dolaşarak bir yandan eğlenip-eğlendiriyor, bir yandan da evlerden yemeklik malzeme topluyor. Toplanan malzemeyle köyün içinde üç yol ağzında kazanlar dolusu yemek pişirilip dağıtılıyor. Halk arasında Derme devşirme çorbasından içen kişinin yıl boyunca hastalanmayacağını inanılıyor. Derme devşirme çorbasından içmeden DÖNME! Urla'da olduğu gibi kuzu kol sarma; yöresel otlar, yumurta, un ve lordan yapılan Çalkama; gelincik çiçeğinden yapılan Gelincik Şurubu ve Damat Helvası Bademler köyünde de meşhur. -Seferihisar ne İzmir'den 320 numaralı belediye otobüsüyle gidilebiliyor.


olarak adlandırılmış, 1914 yılında da adı Selçuk olarak değiştirilmiş. de restore edilerek ayağa kaldırılmış. Mozaik ve fresklerle süslü Yamaç Evler de Efes'in görkemini yansıtan eserlerden. 'nın bulunduğu yer, İyonlar yerleşmeden önce Ana Tanrıça Kibele'nin kutsal yeri olarak biliniyordu. Ana Tanrıça Kibele kültünün devamı sayılan Artemis, doğulu ve batılı özellikleri bir arada taşıyor, Efes'in koruyucusu, doğurganlık ve av tanrıçası olarak kabul ediliyordu. Efesliler, Artemis için inşa ettikleri ilk tapınak yanınca, Helenistik dönemde dünyanın yedi harikasından biri kabul edilen tapınağı inşa etmişler. Bütünüyle mermerden inşa edilmiş ilk anıt olan 127 sütunlu tapınak 125 metre uzunluğunda ve 60 metre genişliğindeymiş. 'nın adının verildiği ilk kilise burada. Bu kilisenin yerinde daha önceleri borsa binasının bulunduğu söyleniyor. Hıristiyan din adamlarının bir araya geldiği üçüncü konsil 431 yılında burada toplanmış. . Söylenceye göre Roma İmparatoru Decius (249-251) döneminde takip edilen yedi Hristiyan genci bu mağaraya saklanmış ve Romalı askerler mağaranın ağzını kapatarak onları ölüme terk etmişler. Yedi genç iki yüzyıl süren uykudan sonra mucizevi bir şekilde uyanmışlar. Yedi genç öldükten sonra da bu mağaraya gömülmüş, mezarlarının üstüne bir kilise inşa edilmiş. . İsa'nın ölümünden sonra Aziz Yuhanna'nın Meryem Ana'yı Efes'e getirdiği ve Meryem Ana'nın son yıllarını burada geçirdiğine inanılıyor. Efes'in 7 km kadar güneyinde, Bülbül Dağında 425 metre yükseklikte bulunan Meryem Ana Evi'nin yeniden keşfi Alman ozan Clemens Brentano'nun yazdığı bir kitap sayesinde olmuş. Westfalen'in Dülmen kentindeki bir manastırda yaşayan ve iyi eğitim almamış bir rahibe olduğu bilinen Anna Catherine Emmerich, bu evin görüntüsünü 1818 yılında kendi ağzından Brentano'ya yazdırmış. "Büyük Hanımımızın Yaşamı" adlı kitap dokuz bölüm halinde arkadaşları tarafından yayımlamış. Kitap, İzmir'de yaşayan Lazarist Koleji Başkanı Eugene Poulin'in eline geçmiş. Poulin'in görevlendirdiği keşişler 29 Temmuz 1891 günü Emmerich'in anlattıklarına uyan, Meryem Ana'nın son günlerini geçirdiğine inanılan evin kalıntılarını bulmuş. Keşişler araziyi satın almış, daha sonra eski yapının kalıntıları üzerine bir şapel inşa edilmiş. 1961 yılında Papa tarafından hac yeri olarak ilan edilen Meryem Ana Evi'ni son olarak 2006 yılında Papa 16. Benedict ziyaret etmişti. . Kilisenin bulunduğu tepe Aziz Yuhanna'nın Tanrıyla konuştuğu yer olarak kabul edildiği için kutsal konuşma ya da söz anlamına gelen "Hagios Logos" adıyla anılmış ve Türkler burayı "Ayasuluk" olarak adlandırmış. İncil yazan Havari Yuhanna'nın buraya gömüldüğü, daha sonra da mezarının üzerine bir anıt dikildiği, ahşap çatılı bir kilise yapıldığı kabul ediliyor. Yaklaşık yüzyıl sonra Bizans İmparatoru Iustinianos buraya altı büyük kubbeli ve haç planlı görkemli bir bazilika inşa ettirmiş. Merdivenlerle inilen bir odada Aziz Yuhanna'nın mezarı bulunuyor ve mezardan çıkan tozun bazı hastalıklara iyi geldiğine inanılıyor. de görülmeye değer güzellikte. Aydınoğluları Beyliği döneminde Şamlı Mimar Ali tarafından inşa edilen camide Artemis Tapınağı'ndan getirilen taşlar da kullanılmış. Gelin şimdi Efes Antik Kentinde gün yüzüne çıkarılan yapıları kent haritası üzerinden teker teker inceleyim. Efes'deki ilk kazı çalışmalarını İzmir-Aydın demiryolu inşaatı esnasında, 1869 yılında İngiliz J. T. Wood başlatmış ve Artemis Tapınağı'nı gün ışığına çıkarmıştır. 1895-1913 yılları arasındaki çalışmaları Otto Benndorf ve K. Humann yürüterek agorayı, Arkadiane Caddesi'ni ve Celsus Kütüphanesi'ni ortaya çıkarmışlardır. 1926'da J. Keil'in başlattığı çalışmaları, II. Dünya Savaşı'ndan sonra Franz Miltner ve Fritz Eichler devam ettirmiştir. 1986'da son bulan çalışmaları Hermann Vetters yönetimindeki ekip yürütmüştür. Bu yıldan itibaren çalışmaları sırasıyla G. Lnagmann, S. Karwies ve Fritz Krinzinger devam ettirmiştir. MÖ 1. yüzyılda yapılan, ancak son şeklini imparator Theodosius döneminde alan devlet agorası, siyasal ve dinsel toplantıların yapıldığı yerdir. 160x56 m boyutlarındaki dikdörtgen planlı alanın ortasında, bugün kalıntıları bulunmayan bir tapınak vardı. Kuzey, güney ve doğusunda birer stoa yer alan agoranın kuzey stoası, sonradan bazilikaya dönüştürülmüştür. Bulunan bir arşitrav parçasında, burası bazilika olarak ifade edilmiştir. İon düzenindeki yapıya, Roma imparatorluğu'nun son dönemlerinde Korint üslubundaki sütunlar yerleştirilmiştir. Yürütülen kazı çalışmalarında önceki stoanın kalıntılarına ulaşılmıştır. kalıntıları Geç Helenistik döneme tarihlenmektedir. 'nı örnek almış ve görkemli bir tapınak yapmışlardır. 115x55 m boyutlarında, 127 sütunlu, lon düzenli, dipteros planlıydı. Sütunlardan 36'sı kabartmalı kaidelere sahipti. Arkaik yapı, Büyük İskender'in doğduğu gece, MÖ 356'da, tarihe geçmek isteyen bir ayakkabıcı olan Herostratos tarafından yakılmıştır. 'nde, bazıları da İstanbul'daki Ayasofya'da kullanılmıştır, ilk Çağ'da deniz kıyısında bulunan yapı, bugün denizden 5 km içeridedir. Yapının yerinde bugün bir sütun, kimi mimari parçalar ve İngiliz Çukuru denilen kocaman bir çukur kalmıştır. 'dir. Bugünkü Ephesos ören yerinde en çok ilgi gören kalıntıların başında gelmektedir. Konsül Gaius lulius Aguila, babası Caius Celsus Polemalanus'un heroonu olarak yaptırmış, ayrıca yapının bakımı ve kitap alımı için büyük bir miktarda para vermiştir. Celsus'un mermer lahdi, ortadaki büyük nişin altındaki tonozlu bir odadadır. Celsus'un kemikleri, lahdin içindeki kurşun sandukadadır, iç mekan, 10,92x16,72 m ölçülerinde yüksek ve büyük bir salondur. Duvarlarındaki üç kat halindeki nişlerde ruloların konduğu raflar yer almıştır, insan boyunun erişebileceği seviyenin üzerinde kalan raflara ulaşılabilmesini sağlamak için kütüphaneyi boydan boya dolaşan galerilerden yararlanılmıştır. Tiyatronun kuzeybatısında, MÖ 2. yüzyıla tarihlenen Helenistik çeşmenin kalıntıları vardır. İon sütunları, küçük havuzu, aslan başı oluklarıyla Helenistik sanatın uyumlu bütünlüğünü yansıtır. Magnesia Kapısı'nın kuzeyindeki yapı kompleksi Doğu Gymnasiumu'dur. Kutsal yol önünden geçecek biçimde planlanan gymnasium, 2. yüzyılda Sofist Flavius Damİanus tarafından yaptırılmıştır. Hamam, palaestra, sınıflar, imparator ya da tören salonlarından oluşan yapı topluluğunun girişi doğudadır. imparator Domitianus döneminde (MS 81 - 96) yapımına başlanan gymnasiumun inşası, aynı dönemde büyük ölçüde bitirilmiştir. Gymnasiumun, biri 90x90 m, diğeri 200x240 m ölçülerinde iki palaestrasıvardır. Büyük palaestra, imparator Hadrianus döneminde (MS 117 138), Asya'nın başrahibi Claudius Verulanus tarafından renkli mermerle kaplanmıştır. Küçük palaestranın kuzeyindeki salon imparator kültüne, güneydeki salon ise ders ve toplantılara ayrılmıştır. Güneydeki salonda bulunan MS 4. yüzyıl tunç atlet heykelinin Roma kopyası, Viyana Müzesi'ndedir. Bu yapı topluluğu liman hamamlarıyla birlikte inşa edilmiştir, imparator II. Constantinus döneminde onarıldığı için, Constantinus Hamamları olarak da anılır. Alanın sol yanında yer alan anıtsal kapı, nereye ulaştığı henüz bilinmeyen ve güneydeki dağ yamacına yönelen bir yolun başındadır. Yolun böyle bir kapıyla başlaması, gittiği yerin önemli bir alan olduğu izlenimini uyandırmaktadır. MS 2. yüzyıla, imparator Hadrianus dönemine (MS 117 -138) tarihlenen kapı, iki katlı ve üç girişliydi. MS 2. yüzyıla ait olan tapınak prostyla planlıdır. Korint sütunlu yapı, zengin bezemeli kapı söveleri ve alınlığıyla dikkati çekmektedir. MS 4. yüzyılda yapı onarılırken, portikonun iç duvarlarına dört kabartma eklenmiştir. Efes'deki diğer yapılardan alınan bu kabartmalar, Efes'in kuruluşuna dair efsaneleri betimler. Tapınağın cellasında imparator Hadrianus'un heykeli bulunuyordu. Hadrianus'a imparatorluk kültü gereğince bir tanrı gibi tapınılmıştır. Tapınağın önünde Roma imparatorları Diocletianus, Maximianus, Constantinus Chlorus ve Galerius'un heykelleri vardı. frigidarium yer alır. Uzun bir salon biçimindeki frigidariumun iki yanında soyunma bölümleri, salonun ortasında da havuz vardır. Batıda, geniş, yüksek tavanlı caldarium vardır. Diğer bölümler frigidarium ve caldariumun çevresindedir. Bu yapı, Liman Gymnasiumu ile birlikte inşa edilmiştir. Üç bölümlü havuzun duvarında Korint üslubunda dört sütun vardır. Havuzun önünde, günümüzde ikisi yerinde duran dört kaide bulunuyordu. Bu kaideler Diocletianus, Maximianus, Constantinus Chlorus ve Galerius'un heykellerini taşıyordu. tarafından da onarılarak kullanılmış bir yapıdır. Çevresi 1,5 km'ye yakın olan kalenin 15 burcu vardır, içinde 14. yüzyıl yapısı bir caminin kalıntıları bulunan yapının duvarları, harçlı moloz taştandır. 'ndan başlayan tören yolunun bir parçasıdır. 'dir. Caddenin iki yanında mozaik döşemeli, sütunlu geçitler yer alır. Depolar ve diğer yapılar bu geçitlere açılmaktaydı. Ayrıca, kent yöneticilerinin ve önde gelenlerinin heykelleri, büstleri, çeşitli anıtlar ve dükkanlar da, yaklaşık 210 m uzunluğundaki Kuretler Caddesi'nin iki yanında sıralanmıştı. Bu caddenin asıl adının Embolos olduğu sanılmaktadır. Artemis Tapınağı'ndan başlayarak Vedius Gymnasiumu'nu ve stadyumu geçer, tiyatronun batısı ile agoranın doğusundan ilerleyerek Celsus Kütüphanesi'nin önünden doğuya, devlet agorasına çıkar. Magnesia Kapısı'ndan sonra, yeniden kuzeye yönelerek Artemis Tapınağı'nda son bulur. Farklı dönemlerde birçok değişiklik ve onarım gören cadde, Efesli Eutropios tarafından (MS 5. yüzyıl) mermerle döşenmiştir. MÖ 1. yüzyıla tarihlenen anıtın sahibi, doğusundaki arşitrav yazıtında Caius Memmius, Kurtarıcı Caius'un oğlu, Cornelius Sulla'nın torunu şeklinde belirtilir. Dört basamaklı bir krepis anıtı çevreler. Her yüzdeki yarım daire nişler, kabartmalı bloklardan oluşan kemerlerle birbirlerine bağlanır. nin ya da mezarının nerede olduğuna dair bilgi bulunmamaktadır. Efes'i hiç görmemiş olan Alman Rahibe Catherine Emmerich (1774 -1823), bu evin yerini detaylı bir şekilde anlatmıştır. İzmir'deki Lazaristlerin Başrahibi M. Poulin ve Rahip H. Jung, 1891 yılında Efes'in etrafında düzenledikleri geziler esnasında, Rahibe Emmerich'in betimlediği eve uygun bir yapı bulmuşlardır. Ayrıca Şirince'nin sakinleri olan Rumların burada her 15 Ağustos'ta Meryem Ana'nın uykuya dalışına dair ayin düzenledikleri tespit edilmiştir. Bülbül Dağı'ndaki 6. yüzyıl yapısı ev, T planlıdır. Girişteki salon, kilisecik, kiliseciğin yanındaki mutfak ve yatak odası evin bölümleridir. Ev olarak anılsa da, burası aslında bir şapeldir. Yapı 6. ve 7. yüzyıl özellikleri gösterse de evin çevresindeki yapılar ve mozaikler MS 1. yüzyıla tarihlenmektedir. Eve 100 m uzaklıktaki küçük, kare meydanda yuvarlak planlı bir sarnıcın kalıntıları vardır. Agoranın kuzeyinde, 1400 kişi kapasiteli bir odeion vardır. Fakat önünde devlet agorasınınve yanında da prytaneionun bulunması, yapının aynı zamanda bir bouleuterion olduğu düşüncesini uyandırmaktadır. Yarım daire şeklindeki odeion, cavea ve sahne yapısından oluşmaktadır. Sahne yapısının iki katlı olduğu düşünülmektedir. Odeionda su oluklarının bulunmayışı, odeionunüstünün örtüldüğünü göstermektedir. tekerlekler üstünde dönen kapıyla giriliyordu. Burada bulunan Mısır granitinden yapılmış heykel parçalarından yola çıkılarak tapınağın Serapis'e adandığı öne sürülür ve tapınağı Mısır'dan gelenler tarafından yapıldığı sanılmaktadır. Yapı, MS 2. yüzyıla tarihlenir. Mermer Cadde'nin, Panayır Dağı'nın güneybatı eteğinde oluşturduğu köşede yer alan hamam, MS I. yüzyılın ikinci yarısında ya da 2. yüzyılın başlarında yapılmıştır. 400'lerde, Hıristiyan bir kadın olan Skolastika tarafından onartıldığından, onun adıyla anılmaya başlanmıştır. II. Dünya Savaşı'ndan sonra bölgedeki kazı çalışmalarını yöneten Franz Miltner'e göre, büyüklüğüyle oldukça ilgi çeken yapının üst katı kızlar, alt katı ise erkek konuklar için ayrılmıştır. Hamamın batısında bulunan tonoz örtülü sokak genel bir tuvalettir. Hıristiyan inancına göre St. Jean, Ayasuluk Tepesi'nde yaşayıp ölmüş ve buraya gömülmüştür. İlk önce, mezarın üstüne yerini belirtmek için bir anıt dikilmiş, MS 4. yüzyılda ise ahşap çatılı bir kilise yapılmıştır. Günümüze kalıntıları ulaşmış olan kubbeli bazilika ise İmparator Justinian (MS 527-565) tarafından yaptırılmıştır. Vedius Gymnasiumu'nun güneyindeki 230x30 m ölçülerindeki stadyum, güneyden Panayır Dağı'na dayanmıştır. Helenistik dönemde yapılıp imparator Neron döneminde (MS 54 - 68) yenilenmiştir. Ancak, Erken Hristiyanlık döneminde Ayasuluk surlarının yapımı için oturma yerlerindeki taşlar sökülmüştür. Güneydeki oturma yerleri, dağın etekleri üzerindedir. Kuzeydeki bölüm ise tonozlar üzerine oturtulmuştur. Burada çeşitli spor karşılaşmaları, gladyatör ve vahşi hayvan dövüşleri yapılmaktaydı. Strabon'a göre, kent MÖ 3. yüzyılda, Lysimakhos tarafından surlarla çevrilmiştir. Helenistik surlar, Efes'in her yerinden görülebilen bir kuleyle sonlanmaktadır. Erken Hıristiyanlık dönemine tarihlenen surlar ise Panayır Dağı'ndan geçip stadyum ve Vedius Gymnasiumu'nu da içine alarak limana kadar iniyordu. 6. ya da 7. yüzyıla tarihlenen bir giriş kapısıdır. İki yanında ileriye çıkmış kulelerle korunan kapı, diğer yapılardan alınan gereçten yapılmıştı. Kapı kemeri üstünde stilize bitkisel motiflerden oluşan bir/riz bulunmaktadır. Kapının çevresinde, mitolojik sahnelerin betimlendiği kabartma levhalar yer almaktaydı. 110x110 m ölçülerinde ve dört yanı stoalarla çevrili ticaret agorası, Helenistik dönemde yapılmıştır. Augustus (MÖ 27 - MS 14) ve Neron (MS 54 - 68) dönemlerinde eklerle genişletilen agora, imparator Caracalla (MS 211 - 217) tarafından hemen hemen yeniden yaptırılmıştır. Ağmanın ortasında bir su ve horologion ve bunların etrafında da heykeller bulunuyordu. Bu heykellerin kaidelerindeki yazılar, ait oldukları döneme ilişkin oldukça önemli bilgiler vermektedir. Liman Caddesi'nin sonundaki tiyatro, kentin en iyi korunmuş yapılarından biridir. Panayır Dağı'nın batı yamacında yer alan mermer tiyatronun yapımına, Helenistik dönemde başlanmıştır, imparator Claudius döneminde (MS 41 - 54) genişletilmiş ve imparator Traianus döneminde (MS 98 -117) tamamlanmıştır. 145 m genişliğinde. 30 m yüksekliğindeki tiyatro, 24 bin kişilik kapasiteye sahiptir. MS 3. yüzyılda meydana gelen depremlerde yapının üst bölümleri tamamıyla yıkılmıştır. Roma dünyasının birçok yerinde olduğu gibi, buradaki gösterilerin yerini de gladyatör oyunları ve hayvan dövüşleri almıştır. Tiyatroda bugün de şenlik ve festivaller yapılmaktadır. MS 2. yüzyılda yapılan çeşme, Kuretler Caddesi'nin kuzey ucundadır. 5,20x11,90 m ölçülerindeki büyük havuzu, üç yönden çeviren iki katlı biç yapıdır. Alt katta kompozit, üst katta Korint üslubunda sütunlar vardır. Suyun havuza aktığı yerde, çeşmenin ortasında imparator Traianus'un (MS 98 -117) yapının iki katı büyüklüğünde bir heykeli duruyordu. Çeşmede bulunan heykeller Efes Müzesi'ndedir. Roma geleneğine uygun olarak hamam ve gymnasium bir aradadır. Yapının doğusunda yer alan palaestraya giriş, güneydeki propylonla sağlanıyordu. Pmpylonun batısında latrina vardır. İmparator salonunun batısında, yapının genişliğince uzanan bölüm spor alanıdır. Buradan hamamın diğer mekanlarına geçilir. Bülbül Dağı'nın Hadrianus Tapınağı'nın karşısındaki kuzey yamacında, renkli mozaik ve duvar resimleriyle bezeli evler yer alır. Arkeologların Yamaç Evleri dediği yapıların planı ve bezemeleri, yaptıranların gelir düzeylerine göre çeşitlilik gösterir. 'na ulaşır. Mağara, Orta Çağ boyunca ziyaret yeri olmuştur. Mağara duvarlarında ziyarete gelenlerin adları ve geliş tarihleri yazılıdır. Daha sonra mağaranın önüne bir kilise yapılmıştır (MÖ 6. yüzyıl). Mağara hem Hristiyanlar hem de Müslümanlar tarafından inanılan bir efsaneye dayanmaktadır. Bu efsaneye göre, Hıristiyanlık'ı ilk kabul eden topluluktan yedi genç, imparatorluk kültü gereği imparatorluk Tapınağı'na kurban edilmesi gereken hayvanları kurban etmek istememişler ve köpekleriyle birlikte bu mağaraya sığınmışlar. Mağarada uyuya kalan gençler uyandıklarında, kente inerler ve 200 yıl boyunca uyuduklarını ve bu esnada Hıristiyanlık'ın imparatorluk dini olduğunu fark ederler. Bu efsane yeniden doğuşun bir ifadesi olarak görülmüştür. Yedi uyurlar öldükleri zaman buraya gömülmüş, daha sonra da onların anısına bir kilise yapılmıştır. (14. yüzyıl), Beylikler döneminin ve Selçuklu mimarisinin en önemli ve gösterişli yapılarından biridir. Bir yazıtta yapının 1375 yılında tamamlandığı belirtilmektedir. 48,68x56,53 m boyutlarında, doğu - batı doğrultulu, dikdörtgen planlı bir yapıdır. Şirince'nin meyve şaraplarından almadan, DÖNME! Selçuk yöresinin çöp şişi ve ayranı ünlü. Şirince'deki lokantalarda da yöresel lezzetlerden tatmak olanaklı. -Aydın 'a trenle de gelmek olanaklı. Efes'i yürüyerek gezmek çok daha mantıklı.


Hafta sonu bir gezi ya da yürüyüşe gittiniz ve suyunuz tükendi. Böyle bir durumda neler yapacağınızı düşünün. Doğada su bulunabilecek yerleri hafızanızda canlandırın ve nelere dikkat edeceğinizi kararlaştırın. Öncelikle elde edilecek bu sular doğada hayatta kalmaya yardım edecek miktarda olacağı için varsa eldeki suyu tasarruflu kullanmak yoksa su kaybını önleyecek şekilde hareket etmek gerekir. İlk yöntem oldukça basittir. Mantığı ağaç veya bitki yapraklarında oluşan buharlaşmanın bir plastik poşet ile suya dönüştürülmesidir. Bu poşetin içine poşeti delmeyecek şekilde imkan varsa yassı hafif bir taş koyarak yeşil bir ağacın veya bitkinin yapraklarını içine alacak şekilde ağaç dallarının ucuna bağlıyoruz. Plastik torbanın içi ısındıkça bitkinin içinde bulunan su buharlaşıp ardından tekrar yoğunlaşarak torbanın alt kısmında su birikecektir. Ağaç yoksa büyük bitkilere de, uygulanabilir. Poşetin hava almaması önemli. Bu işlem uzun zaman sürebileceği için geceden ya da sabah erkenden hazırlamak gerekecektir. Daha sonra poşet içinde biriken su rahatlıkla içilebilir. Şekil 1 Ağaç ve bitkilerden plastik poşet yardımıyla su elde etme. Su imbiği de oldukça basit bir yöntemdir. Üstelik en kurak ortamlarda dahi su elde etme imkanı sunar. Özellikle yaz mevsiminde geceden hazırlanır ise ertesi gün hava ısınınca içilecek su hazır olur. Gereken malzemeler ise parça naylon, su toplamak için yeterli bir kap, bir kaç küçük taş ve çukur kazmak için bir malzeme. İdeal bir su imbiği genişliği 100 cm, derinliği ise 70 cm kadar olabilir; fakat elinizdeki poşete göre daha küçük de yapabilirsiniz. Güneşin havayı ısıtması ile topraktan çıkan nemler damlalaşarak su kabında toplanır. İki zemin arasında sıcaklık farkı olduğu müddetçe hava iki yüzey arasında ısınarak yoğun hale gelip ve suyu dışarı verecektir. Damlalar aşağıdaki kaba, poşet yardımıyla dolup içme suyu elde edilecektir. Deniz suyu ile doldurulmuş bir kabın veya bir çukurun ortasına küçük bir kap koyarak hazırlanır. Kabın üzerine de plastik bir torba gerdirilir ve plastik torbanın ortasına da çukurun ya da kabın büyüklüğüne göre taş koyulur, su ibriği tekniğinde olduğu gibi buharlaşan deniz suyunun tuzlu kısmı büyük kap da kalır ve içme suyu elde edilir. Deniz suyu arıtılmış olur. Kışın ve yüksek dağlarda susuzluğu gidermek için karı ve buzu doğrudan yemek daha çok susamamıza neden olur. Bu nedenle karı ve buzu eritip içmek daha doğru bir davranış olacaktır. Yakılan ateşte eritilen kar ve buz elektrolit bakımından çok zayıftır, bu sudan çay demleyerek içmek daha iyi olacaktır. Doğada birçok bitki çay olarak kullanılabilir. Kar ve buz çoğu zaman kirli olabilir. Kar ve buzu erittikten sonra bezle süzmek iyi olacaktır. Doğada Direk İçme Suyu Olarak Kullanılmayacak SularDoğada hayatta kalma faaliyetleri adı üzerinde hayatta kalmak için yapılır. Fakat bazen bilgi eksikliği veya çaresizlik nedeni ile hayatta kalmak için en temel ihtiyaç olan su ihtiyacını gidermek için yapacağınız şeyleri bilmemiz kadar yapmamamız gereken şeyleri de bilmek gerekir. Doğadan su toplamak bazen tehlikeli olabilir. Eğer vahşi hayvanların da kullandığı su kaynaklarından yararlanılıyorsa yırtıcı hayvanlara dikkat edilmelidir. - Asla idrar içilmez. - Deniz suyu gibi tuzlu sular susuzluk ihtiyacını artırır. - Kar direk yendiğinde hem boğaz enfeksiyonlarına sebep olur hem de susuzluğu gidermez. - Bir göze veya kaynakta hayvan ölüsü varsa o su içilmez. - Şehirlere yakın yerlerdeki dere suları filtre edilmeden içilmemelidir.


Doğada su nadiren saf şekilde bulunur. Hastalık taşıyan zararlı mikro organizmalar içerebileceğinden dolayı su içilmeden önce arıtılmalıdır. Kaya, kum parçacıkları ve diğer maddeler ise filtre edilmelidir. Musluktan akan su dahi çoğu zaman saf ve temiz değildir. İnsanlar az oranda pislik içeren suları içme suyu olarak kullanma konusunda tolerans kazanmıştır. Ancak çoğu insan sık sık bu durumdan dolayı mide ve bağırsak problemleri ile karşı karşıya kalmıştır. Doğada bulunan su içilmeden önce bir çorap veya mendille de olsa filtre edilmelidir. Aynı zamanda sudaki zararlı organizmaları yok edebilmek için suyun arıtılması da gerekmektedir. Yağmur dışında doğada en temiz görünen su kaynağı dahi hiçbir zaman saf değildir. Su içilmeden önce mutlaka süzülmeli ve kaynatılmalı hatta 5 dakika dinlendirilmelidir. Piyasada kirli suyu önce süzen daha sonra da kimyasallarla temizleyen birçok arındırıcı da mevcuttur. İyot tableti suyun rengini hafifçe pembeleştirir, suda hafifçe tat bırakabilir. Potasyum Permanganat tableti suyu temizlemek üzere kullanılan en etkin kimyasal maddedir. Klor tableti, suya yüzme havuzundaki su benzeri bir tat verir, ancak oldukça etkilidir. Hypo çamaşır suyu da oldukça etkili bir su temizleme kimyasalıdır. 1 litre suya 2-3 damla kullanılırsa etkili olacaktır. Doğada basit ama hayat kurtaran bilgi ve tecrübeler vardır. Bunlardan biri de bir plastik bir pet ile yapılan yöntemdir. Kademeli ve basit bir filtre sistemi kurulur. Bu sistemin materyalleri de taze çimen ve otlar, yoksa taze yapraklar, küçük çakıl taşları, varsa iri taneli kum ya da çok küçük taş parçacıkları ve son olarak da yanmış kömür haline gelmiş ağaçtan alacağımız odun kömürü tozu ya da kömür parçacıkları olacaktır. Önce bir pet şişe bulup alt kısmı kesilmeli sonra kapak kısmına temiz bir bez parçası gerdirilerek takılmalıdır. Bu bezi iyice sabitlemek gerekecektir. Çünkü pet şişenin içerisindekileri deki filtre yapacak malzemeleri de tutacaktır. En alta odun kömürü tozunu, onun üstüne iri taneli kumu, unun üzerine de ot ve çimenleri ve en üstene de çakıl taşlarını sıkıca yerleştirilir. Bu sıralama değişebilir filtre gene de çalışacaktır. Bu pet şişenin altına içilecek suyun toplanacağı temiz bir bardak ya da kap koyulmalıdır. Bir diğer kapla da filtre olacak pis su hazırlanılan pet şişeye azar azar dökülmelidir. Alttaki temizlenmiş su istenilirse tekrar filtre edilebilir. Tüm bu katmanlardan geçen pis su aşağıya temizlenerek berrak bir şekilde akar. Üstelik en alttaki odun kömürü tabakası bakterilerin arınmasını da sağlayacaktır. Eğer odun kömürü yoksa suyu filtre ettikten sonra kaynatarak aynı sonuç elde edilebilir. Kirli pis suyu kaynatmak en emin su arıtma metodudur. Kaynatmak suyla taşınan tüm zararlıları öldürecektir. Sadece suyu kaynama derecesine getirmek yeterli olacaktır. Özellikle kışın çok etkili bir yöntemdir. Yazın içilecek suyun sıcak olması biraz sıkıntı verebilir. Tabii bu yöntem için kaynamanın gerçekleşebilmesi için kap ve ateşe ihtiyaç duyulur. Su filtreleri pahalı olmalarına rağmen diğer arıtma yöntemlerine göre oldukça hızlıdır. Bazı filtreler içerisindeki iyodinle virüslere karşı daha etkili bir arıtılmış temiz su elde edilebilir. Çalışma mantıkları söylenir. Su giriş hortumu göl ya da akarsuya daldırılır ve üstündeki pompa yardımı ile basılarak su temiz su haznesinden dışarı çıkar. Değişik ve daha taşınılır çeşitleri de mevcuttur. Sadece bir borudan oluşup ucu kirli suya sokularak suyu içine doğru çekip içilenleri ayrıştırarak kullanılır. Bu filtre doğaya gidenler için üretilmektedir. Filtreler pahalı olmalarına rağmen hafif, taşınabilir ve bakımı temizlemesi oldukça kolaydır.


Susuzluk ne kadar dayanılmaz olsa da pis sular filtre edilmeden içilmemelidir. Hayatta kalma konusunda en büyük tehlike su yoluyla bulaşan hastalıklardır. Doğada hayvanlar su içerken çeşitli mikro organizmaların ve bağırsaklarda yaşayan, insanlara zararlı olan parazitlerin suya karışmasına neden olurlar. Bu parazitlerin ve mikro organizmaların bazıları uzun zaman içerisinde vücuda çok ciddi zararlar verebilirken bazıları da anında hastalanmaya sebep olabilir. Bazen de yabani hayvanlar su kenarlarında ölmüş olabilirler. Kirli suların hepsinin başında ölmüş hayvan bulunmayabilir, eğer suya kimyasal maddeler karışmışsa su çukurunun çevresinde tohumsu lekeler olabilir. Şehirde yaşayan doğaya adapte olamamış insan bu suları içtiği zaman hemen hastalıklar kendini gösterir. Dağlarda akan sular genelde saf olsa da insanların yerleşim yerlerinden gelen kirli sular bu akıntılara kapılabilir. Toprakta kullanılan çeşitli kimyasal maddeleri de eklersek doğada bulunan her suyun içilmeden önce arıtılmasının gerektiği daha iyi anlaşılmış olur. Özellikle durgun sular birçok mikro organizmayı barındırılabilir ve akan sulara göre daha tehlikelidirler. Kamışlıklar ve sazlıklar da genellikle içilmemesi gereken durgun sularda yetişirler. Bu sular direk içilmemelidir. Su yoluyla taşınan hastalıklardan korunmanın en iyi yolu, doğada bulunan her suyu içmeden önce arıtmaktır. Eğer gruptan biri su içtikten sonra rahatsızlanırsa onu ve ona bakacak kişiyi gruptan uzak tutmak en iyi çözüm olacaktır. Pis suların içilmesi ile kapılabilecek hastalıkların başında dizanteri, kolera ve Tifo gelir.


ortaya çıkar. Dehidrasyonun belirtileri kademe kademe gözlemlenmektedir. İlk Başta; susamak, dudaklarda kuruma, yorgunluk, uyuma isteği, idrarda azalma ve idrar renginde ağır koyulaşma görülür. - Bas ağrısı - Yorgunluk, halsizlik - Baş dönmesi - Zihni bulanıklık - İştahsızlık - Doğaya çıkmadan önce çok iyi bir ön hazırlık yapmalı, gidilecek bölge ve su kaynaklarını iyice incelemeli, her zaman biraz fazla su taşınmalıdır. - Doğada navigasyon konusunda beceri kazanmalıdır. - Her zaman bir su arıtma cihazı ya da tableti yanda taşınmalı, pis suların nasıl arıtılabilineceği iyice öğrenilmelidir. - Doğada nasıl su bulunabileceği öğrenilmelidir. - Hastaya su yudum yudum verilmelidir. - Kaybedilen elektrolitleri yerine koymak için sporcu içecekleri içirmek denenmemelidir. - Bunun için kesinlikle tuz tabletleri verilmemelidir. Çok ciddi komplikasyonlara neden olabilir. - Daha şiddetli dehidrasyon için hastanın vücudu ısıtılmalıdır. - Bir sağlık kuruluşunda damar yoluyla sıvı alması sağlanmalıdır.


Bazı eğitimler yalnızca üniversitede kitaplar ile yapılamıyor. Örneğin bir dili öğrenmek için o dil ile alakalı kitapları okumaktan ziyade, öğrenmek istediğiniz dili ana dili olarak konuşan biri ile diyalog halinde olmak oldukça önemli. Ayrıca, sadece o dili öğrenmekte yeterli olmayabilir. Önemli olan durumlardan bir diğeri ise; kültür... Bir ülkenin dilini öğrenip konuşmaktan ziyade, o ülkenin kültürünü de yaşayarak öğrenmek ve anlamak gerekiyor. Günümüzde eğitim için yurt dışındaki üniversitelerde okumayı tercih eden öğrenci sayısı arttı. Bu artışın çeşitli sebepleri bulunmaktadır. Üniversite eğitimi, akademik kariyer ya da dil eğitimi için yurtdışında bulunan çeşitli üniversitelere gitmek tabii ki mümkün. Günümüzde yurt dışında okumanın kolaylaşması için çeşitli eğitim seçenekleri de bulunmakta. Günümüzde başta Avrupa ülkeleri olmak üzere; Avustralya, Amerika, Kanada, İngiltere, Yeni Zelanda gibi ülkelere, ülkemizden de çok sayıda öğrenci gitmekte. ; öğrencinin, yurtdışında bir ailenin yanında yaşamasına imkan veren bir sistemdir. Sisteme dahil olan aileler, evlerinin bir odasını bir öğrenci için ayırmaları sonucu, öğrenci o aile ile aynı evi paylaşıp öğrencilik hayatı boyunca o aile ile yaşayabilmektedir. Belirli aralıklar ile denetlenen bu ev ve öğrenci odaları; öğrenciler için güvenli ve ekonomik bir yaşam alanı sunuyor. Bu sistem sayesinde öğrenci; bulunduğu ülkenin dilini ve kültürünü en iyi şekilde öğrenip, birebir yaşama şansı buluyor. Evin; salon, TV, banyo gibi ortak kullanım alanlarını kullanma hakkına sahip olan öğrenci, yaşadığı ülkenin kültürünü tamamı ile yaşama şansı bulmuş oluyor.


durumu, genellikle uçak ile uzun süre yolculuk yapıldığı zaman kendisini gösteriyor. Vücudunun biyolojik saatinin seyahatin süresi yani seyahatin saati ile uyum sağlayamaması sonucu oluşuyor. Özellikle seyahat edilen yerin zaman dilimi farklı ise, jet lag durumunun meydana gelmesi muhtemel bir durum. Jet lag durumundan kurtulmaktan ziyade, jet lag'a yakalanmamak için seyahat öncesi bazı önlemlerin alınması iyi olacaktır. Örneğin; seyahat edeceğiniz yerin zaman dilimine göre, uçuş öncesi beslenmek ve dinlenmek iyi bir adım olacaktır. Uçuş öncesi, gideceğiniz yerin zaman dilimine göre beslenir ve dinlenirseniz, yolculuğun ilerleyen saatlerinde zaman dilimi farkından dolayı acıkmaz ve uykusuz kalmazsınız. Ayrıca yolculuk öncesi ve yolculuk esansında ağır besinler ve alkol tüketmemekte fayda var. Bunun yerine hafif besinler ile birlikte bol bol su tüketebilirsiniz. Son olarak, seyahat sona erdiği zaman, gidilecek yere vardığınızda uyku ilacı veya melatonin alırsanız, vücudunuz uyku esnasında kendisini yeni zaman dilimine alıştıracaktır. Böylece güzel bir uykudan uyanıp, yeni zaman dilimindeki yaşamınıza kaldığınız yerden devam edebilirsiniz.


merkezde yer alan bu tarihi konak 1360-1400 yılları civarında yaptırılmış ve kullanıma sunulmuş. günümüzde Çukurova Üniversitesinin Kültür Merkezi olarak şehrin önemli tarihi ve turistik bir yapısı olarak karşımıza çıkıyor. Adana'nın tarihine yakından tanık olmuş bu tarihi meşhur konak, Ramazanoğlu Beyliğinin de son kalan yapısı ve aynı zamanda merkezi konumunda yer almış. Adanalı Piri Paşa'nın inşa ettiği bu asırlık konak, geçmiş dönemlerden beri ayakta kalmış önemli bir mimari eser olarak göze çarpıyor. Konağın mimarı Piri Paşa, Kanuni Sultan Süleyman'ın vezirliğini yapmış bir şahsiyet ve aynı zamanda 48 sene boyunca Adana Beylerbeyiliği görevini üstlenmiş önemli şahsiyetlerden biri. Daha birçok yerlerde de görev alan Piri Paşa, her gittiği yerde kendi eserlerini bırakmış. , restore edilmesinin ardından birçok etkinlik ile tam bir kültür yuvası olmuş durumda. resmi tatil günleri dışında her gün ücretsiz olarak ziyarete açıktır.


; 20 kilometreyi bulan kumsalları, ormanları, limanı ve tarihi eserleriyle Türkiye'nin en önemli turizm merkezlerinden biri. Yanı başındaki Dilek Yarımadası Milli Parkı ise Türkiye'nin en önemli doğa alanlarından. , Osmanlı döneminden kalma en önemli yapı. 17. yüzyılda aynı adlı kervansarayla birlikte yapılmıştır. Kapısı Osmanlı ağaç işçiliğinin özgün örneklerindendir. Kubbe içinde oldukça zengin bir süsleme vardır. Mihrabı barok üslubundadır. Cami kare planlı olup, merkezi bir kubbeyle örtülüdür. Giriş kapısı sedef kakmalı geometrik şekillerle süslenmiş olan caminin tek şerefeli bir minaresi bulunmaktadır. . Kuşadası'nın hemen kıyısında yer alan ada 1834 yılında kıyıya bağlanmış. Kervansaray da, kale de restore edilmiş, turistik amaçlarla kullanılan yapılar. Yerleşmenin en yüksek noktasına konumlanmış olan kaleden günümüze ancak kimi bölümler ulaşabilmiştir. Kalenin surları eskiden kenti kuşatıyordu. Söke yolunda bulunan ve günümüzde karakol olarak kullanılan kulenin, kale kapılarından biri olduğu belirlenmiştir. Kuşadası'na ayrı bir güzellik katan ve kentin önünde yer alan bu küçük kale, 1834'de Mora Ayaklanması sırasında adalardan gelebilecek saldırılara karşı ileri karakol olarak yapılmıştır. Kuşadası rıhtımının inşası sırasında ada da, bir dalgakıran ve yol ile kıyıya bağlanmıştır. Günümüzde çevre düzenlemesi yapılmış adanın içinde kafe, restoran ve çay bahçeleri bulunmaktadır. , kente 3 km uzaklıktadır. Kumu ince, denizi sığdır. Soyunma kabinleri ve lokantası vardır. Yanındaki Barbaros Tepesi'nin ardında doğal plaj ve koylar sıralanır. Kent merkezinden yürüyerek veya dolmuşlarla ulaşılabilir. tıka basa doluyor. İlçenin içinden de, çevresindeki kumsallardan da denize girilebiliyor. Kuşadası 1960'lı yıllarda turizmle tanışmış; önce yabancılar keşfetmiş, sonra yerli turistler. Tatil köyleri, yazlıklar peşi sıra inşa edilmiş, ardından büyük rantların döndüğü bir yer olmuş, ilçe tam bir çarpık yapılaşma cenneti haline gelmiş. Şimdilerde yabancıların gözdesi haline gelen ilçeye birçok yabancı, ev alıp yerleşmiş. . Kilometreler boyu uzanan kumsala hakim bir tepeciğin üzerine Venediklilerce inşa edilen kaledeki restorasyon ve arkeolojik kazılar sürüyor. Manastırı'na Güzelçamlı'dan da (11 km) gitmek olanaklı. Ancak mutlaka yolu sormak, hatta yöreyi bilen birini bulmak gerek. Kurşunlu Manastırı Samsun Dağının üzerinde, yaklaşık 600 metre yüksekliğinde ve bölgeye hakim bir noktada. 11. yüzyıla tarihlenen manastırın avlusunun merkezinde kubbeli bir kilise var. Kilisenin dışında keşiş odaları, iki katlı bir yapı, yatakhane ve yemekhane gibi yapıların kalıntıları görülüyor. Manastır çam ormanları arasında, gözlerden ırak olması nedeniyle definecilerin talanına uğramış. Manastırın bulunduğu yamacın üstünde buz gibi suyun aktığı bir pınar var. Çınar ağaçlarının gölgelediği bu alan tam bir mesire yeri. 'a ulaşılıyor. 12 İon kenti Panionion olarak adlandırılan politik ve dini amaçlı bir birlik kurmuşlardı. Panionion Birliği, Samsun Dağının eteğinde koruyucu tanrıları Poseidon Helikonios'a adanmış kutsal alanda toplanıyor, geleceklerine ilişkin kararlar alıyor, ayinler düzenleniyordu. Bu birlik sayesinde İonialılar dünya tarihinin en büyük uygarlıklarından birini yaratıp etki alanlarını da genişletmiş. Güzelçamlı'yı geçtikten sonra Dilek Yarımadası Milli Parkı'na ulaşılıyor. 07.00-20.00 saatleri arasında girilebilen Milli Parktaki İçmeler ve Aydınlık gibi el değmemiş koylarda yüzebilir, piknik ya da yürüyüş yapabilirsiniz. yer alıyor. Mağaraya, Tanrı Zeus ile güzellik ve aşk tanrıçası Afrodit'in suyunda yıkandığına dair söylence nedeniyle Zeus mağarası deniyor. Dağdan gelen tatlı su ve denizden gelen tuzlu su karışarak 10-15 metre derinliğinde bir havuza dönüştürmüş burayı. 24'ü endemik (6'sı Dünya 16'i Türkiye çapında) 804 bitki türünün yaşadığı Dilek Yarımadası 28 Memeli, 27 sürüngen türüne de ev sahipliği yapıyor. Milli park Anadolu Parsı gibi nesli tükenme aşamasına gelmiş bir türün yanında, Akdeniz foku, yaban öküzü, yaban domuzu, vaşak, tilki, sansar, çakal, kurt, yabani at ve tavşan gibi memelilerle; kartal, atmaca, şahin, akbaba gibi yırtıcı kuş türlerinin son sığınaklarından. , birçok lagün ile tuzcul bataklıklar ve çamur düzlüklerini kapsayan önemli bir sulak alan, bu ekosistem çok zengin bir biyolojik çeşitliliği barındırıyor. . Rumların zamanında köydeki evler ormanın içinde birbirinden ayrı, büyük avlulara sahip odalar şeklinde inşa edilirmiş. Bu odalara Rumca Domatia denirmiş ve köyün adı buradan gelmiş. Rumlar mübadeleyle gidince yerlerine Selanikli Türkler yerleştirilmiş. Tarlalara uzak olması ve arazisinin gelişmeye izin vermemesi nedeniyle köy 1985 yılında yine terk edilmiş, köylüler ovada Yeni Doğanbey adını verdikleri bir köy kuşmuş. İkinci kez terk edilince camisinden dükkanlarına kadar her şeyi tahrip olmaya başlamış, neyse ki bu süreç fazla sürmemiş. Terk edilmiş köy çok geçmeden Domatia'nın büyüsüne kapılanların yurdu olmuş. Köye yerleşenler son derece başarılı restorasyon çalışması yürüterek adeta gözlerden uzak bir cennet yaratmış. Köyün taş evlerinden, Arnavut kaldırımlı sokaklarına, derenin üzerindeki ahşap köprüden sokak lambalarına kadar her şeye mahir ellerin değdiği belli oluyor. Göze çarpan hiçbir çirkinlik, yağma alameti yok, tabii bunda köye yerleşenlerin de rolü büyük; zira Türkiye'nini birçok aydını yaşamak için burayı seçmiş. Köyün neresinden bakarsanız bakın olağanüstü bir manzara uzanıyor önünüzde, huzur bulmak için birebir; son derece sessiz ve sakin bir yer. Eski Doğanbey 1992 yılında kentsel sit alanı ilan edilerek koruma altına alınmış, köyde yeni yapıya izin verilmiyor. Yıkılmış ya da güç bela ayakta duran evlerle restore edilmiş evler yan yana. Rengarenk çiçeklerle süslü evlerin dışında ayakta kalan iki yapı daha var, bunlardan biri köyün girişindeki küçük bir şapel, diğeri de eski okul binası. Ancak, günübirlik ziyaretçiler için değil yemek yiyecek bir yer, bakkal bile yok. Eski Doğanbey milli parkın tam ortasında kalmış. Milli parkın Ziyaretçi ve Tanıtım Merkezi de burada. Merkez, 1890'larda hastane olarak yapılmış, daha sonra karakol ve okul olarak kullanılmış bir binada faaliyet gösteriyor. Eski Güllübahçe olarak bilinen Gelebeç köyü 20. yüzyılın başında yaklaşık 5000 Rum'un yaşadığı büyük bir kasabaymış. Mübadeleden sonra terk edilen Gelebeç'e yerleştirilen Türkler tepedeki bu yerleşimi beğenmemiş ve ovaya yeni bir köy kurmuşlar, Gelebeç'te ise birkaç hane kalmış, zamanla evler harap olup, yıkılmış. Ta ki 2005 yılına kadar, o tarihe kadar köyde imar izni yokmuş. Eski evlerin aslına uygun olarak onarılmasına izin verilince Gelebeç tekrar canlanmış ve burada yaşayanların sayısı artmış. adlı Rum kilisesi. Kilise günümüze çan kulesine varana dek sağlam durumda ulaşmış, hatta kilisenin bahçe duvarına bitişik bir oda olan osteofilakı bile içindeki kemikleriyle birlikte duruyor. Eskiden Rumlar ölenlerin kemiklerini üç yıl sonra mezardan çıkarır ve mezarlıkta özel yapılmış sandıklara yerleştirilmiş. Bu sandıklar yortularda açılır ve ölmüşlerin ruhuna dua okunur, parası olmayanların kemikleri ise osteofilaka konurmuş. , tiyatro, agora, bouleuterion, iki gymnasion, Zeus Olimpos ve Demeter tapınakları antik kentin önemli kalıntıları arasında. Eğer yolunuz Kuşadası'na düşmüş ise civarında bulunan dünyanın 7 harikasından biri kabul edilen Efes, dünyanın en büyük filozofu Thales'in doğduğu kent olan Milet ve ilk paranın basıldığı yer olan Sardes'i görmeden bölgeyi terk etmeyiniz. Priene ve Panionion gibi tarihi yerleri görmeden, Doğanbey ve Güllübahçe köylerini gezmeden, Milli parkın Karasu ve Kalamaki gibi el değmemiş plajlarında yüzmeden, Yöre mutfağının temelini ot ve sebze yemekleriyle zeytinyağlılar oluşturuyor. 'e 90 km uzaklıktaki Kuşadası'na İzmir'den her yarım saatte bir otobüs seferi var. Limandan her gün Sisam'a feribot seferleri yapılıyor. Söke'ye Güllübahçe Beldesi 18 km, Eski Doğanbey köyü de 37 km uzaklıkta. Söke-Güllübahçe arasında minibüsler çalışıyor, ancak Doğanbey'e herhangi bir toplu ulaşım aracı çalışmıyor.


Uzun bir yolculuğa çıktığımızda o geceyi atlatabilmek için bir yerde kalmamız gerekebilir. Ama bazı sorunlar ortaya çıkabiliyor. Bu durumda imdadınıza çadırlarınız yetişiyor hem ücretsiz olması hemde dilediğin yerde kurulmasıyla çok konforlu olmasa da işinizi göreceğine eminim. bu konuda olmazsa olmazdır. O bizim en yakın arkadaşımızdır bir nevi. Her yere birlikte gideriz birlikte gezer ve görürüz. Çoğu ve önemli eşyalarımız onun içinde bizimle birlikte gezer. Bunun için bize kapasitesi yüksek rahat bir çanta lazım. Kitap olmadan bu yol olmazsa olmaz! Sıkıcıdır geçmek bilmez. Yanınıza mutlaka bir kitap alın keyfinize bakın dilediğiniz yerde açıp hayal alemine gidin. Pişman olmazsınız hatta hem gezersiniz hem okursunuz bir tezi de burada çürütmüş olursunuz. geleceğe aktarmak için yanınızda bir kamera olmalı. İyi veya kötü işinizi görecek şekilde bir kamera edinin. Her anınızı kaydedin doyasıya eğlenin. İhtiyacınız olan şey aslında haritalardır onlar bize yol gösterir. Nereye gidiyorsanız ilk iş o yerin haritasını bulmaktır, sonra o haritayla sokaklarda kaybolmaktır. Asıl böyle çıkar gezmenin tadı. Bu yolculukta her şeye ihtiyacımız olabiliyor. Bazen zor durumda kalabiliyoruz, insanın ihtiyaçları oluyor. Bu gibi durumlar için günlük hayatta kullandığımız kişisel eşyalarımızı yanınıza almakta fayda görüyorum. Eğlencenizin yarıda kalıp tatilinizin hüsranla dolmaması için bu gibi eşyaları almayı unutmayın. Gittiğiniz yerleri tek başınıza gezmeyin yanınızda her zaman biri olsun bir dost olsun beraber eğlenin gezin, dolaşın birbirinize destek olun zor durumlarda yardım edecek bir nefes lazım olmuyor değil. Bunun içindir ki gittiğiniz yerlere bir arkadaşınızı götürün. Bu arkadaş özel biri olsun. ve huzur götürün. Kafanız rahat olsun stressiz güzel bir tatil geçirin gezip dolaşın, enerji depolayın, bol bol gezin gitmediğiniz yer kalmasın.


İnsanlık için en önemli buluşlar arasında yer alan ve bir çağı kapatarak yeni bir çağın başlamasını sağlayan ateş, bakır çağından tunç çağına geçilmesini sağlamıştır. O dönemde insanlar, bakırla birlikte kalayı eriterek, daha sert bir karışım olan tunca ulaşırken aynı zamanda beslenmeden barınmaya ve daha pek çok konuda yeni keşiflerde bulunmuştur. Ateşin binlerce yıl öncesinde nasıl bulunduğu ya da ne şekilde ortaya çıktığına dair net bir kanıt ya da açıklama bulunmasa da genellikle bu konuda yürütülen tahminler ele alınmaktadır. İlk dönemlerde insanlar, ateşi ısınmak ya da yiyecekleri farklı şekillerde tüketmek amacıyla kullanırken sonraki dönemlerde bu, hastalıkların tedavisinde ve hatta yetiştiricilikte dahi kullanılmıştır. Ateşin bulunuşu yeni çağı olduğu kadar uygarlığı da başlatan en önemli buluşlardan sayılır. Bu bakımdan insanlar, ateşle birlikte barınma yanında korunmaya da daha farklı bir açıdan bakmaya başlamıştır. Isınmak, kurutmak, işaret vermek, yemek pişirmek ve suyu kaynatarak arıtmak, hayatta kalabilmek için ateşe ihtiyaç vardır. İhtiyaç olduğu anda herhangi bir yerde ateş yakıp yakamayacağına göre insanın doğada hayatta kalma süresi uzayacaktır. Ateşin icadı insanlık tarihindeki en önemli dönüm noktalarından biridir. Araştırmalara göre, insanoğlu 790 bin yıl önce ateş yakabiliyordu. Ateş günümüzde basit bir araç gibi görünse de insanlık tarihinde oldukça büyük öneme sahip olan ve yeni bir dönemin başlamasını sağlayan önemli bir buluştur. Ateşin bulunmasıyla birlikte ilkel hayattan yeni bir döneme adım atılırken insanlığın sonraki dönemleri adına önemli ilerlemeler kaydedilmiştir. Ateş yüz binlerce yıl önce keşfedildiği için nasıl bulunduğuna dair kesin bir bilgi yoktur ancak tahminlere dayalı bilgiler bulunmaktadır. Yıldırımların ağaçlık alanlara düşmesi, şiddetli fırtınaların ağaç dallarının birbirine sürtmesi ve yanardağlardan akan lavların sebep olduğu doğal yangınlar sonucu ateşin bulduğu tahmin edilmektedir. O dönemdeki insanlar ateşin yanıcı bir madde olduğunu belki bir hayvanın yanıp ölmesiyle belki de içlerinden birilerinin yanıp ölmesiyle anladılar ve ateşten uzak durdular. Ancak daha sonra ısınmak için ateş kullanıldı. İnsanoğlu avlandıkları etleri pişirmeyi düşündü ve daha iyi tat aldı ve bu alanda da ateşi kullandı. Hastalıkları iyileştirmek için bitkileri kaynattı. İnsanlar daha sonra birçok alanda ateşi kullandı. Ateşin keşfi uygarlığın başlangıcı olarak gösterilir. Gerçekten de insanlığın ilk ve en önemli buluşudur. Gece karanlığını aydınlatmak, yırtıcı hayvanlardan korunmak, yiyecekleri pişirmek, aletleri işlemek gibi birçok işlevde etkilidir. Ateş yakabilmek günümüzde herkesin küçük bir çakmakla anında yapabildiği bir kavram gibi gözükse de doğada ilk defa ateş yakmaya çalışan birinin tahmin ettiğinden çok daha zordur. Bu yetenek zaman içerisinde pratik ile kolaylaşabilir. Bazılarının güneşli havada mangal yaparken kuru odun ve kömürü çıra gazete ve çakmakla bile yakarken zorlandığı durumlar mutlaka vardır. Düşünüldüğü kadar kolay olmadığı için ateş biraz zaman ayırarak ve özenle doğru düzende hazırlanmalıdır. Aksi takdirde yakıldığını sandığımız ateşin sönmeye başladığında üfleyerek tutuşmasını sağlamaya ayıracağımız zaman kesinlikle daha fazla olacaktır. Bu nedenle rüzgarlı, yağmurlu hatta karlı havada ateş yakmak ve sürekliliğini sağlamak doğada hayatta kalmak için çok önemli bir yetkinliktir. Ateş oluşabilmesi için bir kıvılcım ya da çok yoğun ısıya ve bununla kolayca tutuşabilecek kav denilen malzemeye ihtiyaç var. Günümüzde üretim modeller ele alındığında ateşin son derece önemli bir yerinin olduğunu görebiliriz. Gerçekten de ateş ile birden fazla konuda insanoğlu kendisini geliştirecek araç gereçler yapmayı başarabilmiş, hayatın her alanında yadsınamayacak derecede önemi bulunan ateşin kontrolü ve endüstriyel alandaki yeri ile birçok yeni icada ve gelişime zemin hazırlanmıştır. Sağladığı faydaların yanı sıra aynı zamanda tehlikeli bir enerji de olabilen ateş ile devasa ormanlar yanabilir, birçok canlı yok olabilir. Bundan dolayı ateş kadar ateşin kontrol altına alınması da en az o kadar önemli bir meseledir. Doğada ateş yakarken özellikle ormanlık ve çalılık yerlerde çok dikkat edilmelidir.


büyük bir denizcilik ve ticaret merkezi durumuna gelmiş. Miletliler; Akdeniz, Marmara ve Karadeniz kıyılarında aralarında Sinop, Giresun ve Trabzon gibi kentlerin de bulunduğu 90 civarında koloni kurmuşlar ve böylece zenginleşmişler. Gelişen ekonomi, sanayi ve ticaret, iktidarın soylulardan sanayici ve tüccarın eline geçmesini sağlamış, bu gelişmeyi köleci demokrasileri kuran siyasal ve sosyal reformlar izlemiş. Bu süreçte gelen siyasal özgürlükler o döneme kadar hiçbir toplumda görülmemiş ölçüde bilimsel araştırma ve düşünce özgürlüğünü de getirmiş ve bu da felsefenin doğuşunu sağlamıştı. olmak üzere Milet'li felsefeciler yeni dönemin öncüsü olmuş, modern bilim ve felsefenin dolayısıyla uygarlığın temeli burada atılmıştı. anıtsal eserlerle donatıldı, ancak Latmos Körfezi MS 3. yüzyılda dolunca kıyıdan uzaklaşmaya başladı. Bizans döneminde, kentin sınırları oldukça daralmış ve binalar tiyatronun çevresinde toplanarak, küçük bir köye dönmüştü. Milet, Türklerin Anadolu'ya gelmesiyle birlikte Balat olarak anılmaya başladı ve Menteşeoğulları'na başkentlik yaptı. Balat köyü 1955 depreminden sonra antik kentin 2 km dışına taşındı. Milet'te beylikler döneminin zarif camilerinden biri de bulunuyor. 1404 yılında Menteşoğlu İlyas Bey tarafından inşa ettirilen külliye; cami, medrese, kervansaray ve hamamlardan oluşuyor. veriyordu ve ziyaretçiler onlara ulaşmak için kutsal yolu geçmek zorundaydı. Rahibe, küçük bir kutsal kuyunun ya da yeraltı kaynağının yanında bulunan silindir şeklinde döner bir taş bloka oturur, tanrıların esinini almak için, yeraltı suyundan yükselen buharı solur ve ardından gelecekten haber veren mısraları söylemeye başlarmış. Daha sonra dış avluda bekleyen dilek sahibine altı mısralık şiirler verilirmiş. Hristiyanlık döneminde şeytan işi olarak görülen kehanet merkezleri yasaklanmış ve bu tapınağın içine de bir kilise inşa edilmiş. Miletos antik kentindeki tiyatronun yakınında yer alan yerel müze, 1973'de açılmıştır. Milet Müzesi'nde, Miletos, Didim ve Priene ören yerlerinden çıkarılan çeşitli dönemlere ait eserler, Büyük Salon, Orta Salon ve Küçük Salon olmak üzere üç salonda sergilenmektedir. iyi bir seçenek. Üstelik 55 kilometreyi bulan sahil şeridindeki 40 koyun çoğu bakir. , etli enginar ve ayran böreği başta geliyor.


ve çevresi, tarih öncesinden bu yana süren yerleşimlerin izleriyle dolu. Bafa Gölü antik dönemde denizin bir parçasıymış, Büyük Menderes nehrinin taşıdığı alüvyonlar Orta çağın sonlarında körfezin denizle ilişkisini keserek göle çevirmiş. Gölün doğusunda heybetli Beşparmak Dağı uzanıyor. Antik dönemde dağ, körfez ve burada kurulan bir kent Latmos olarak adlandırılıyordu. Türkler Latmos Dağı'na çok uzaklardan görülen siluetinden dolayı Beşparmak adını vermiş. nin taşlarının yeni kentin inşasında kullanıldığı anlaşılıyor. nin içinde bir liman kenti olan Heraklia'nın çevresi bu yıllarda 65 kulesi bulunan ve günümüzde de rahatlıkla izlenebilen 6 km uzunluğunda surlarla çevrilmiş. Menderes Nehri körfezi doldurmaya başlayınca Heraklia'nın denizle bağlantısı kesilmiş ve Roma döneminde yıldızı sönmüş. Latmos, Anadolu'nun kutsal dağlarından biriydi. Dağın zirvesi Hava Tanrısının tahtıydı, yerel bir dağ tanrısıyla birlikte tapınım görüyordu. Bu iki Tanrının yerini daha sonra Yunanlıların Hava Tanrısı Zeus ve Ay Tanrıçası Selene'nin sevgilisi Endymion almıştı. Mitolojiye göre Latmos Dağı Çoban Endymion'un yurduydu. Baş Tanrı Zeus yakışıklı Endymion'un Latmos Dağı'ndaki bir mağarada sonsuza dek uyumasını sağlamış, Ay Tanrıçası Selene ise ona aşık olmuş. Selene Zeus'tan sevgilisi Endymion'un uyanmamasını ve sonsuza kadar genç kalmasını dilemiş. Bu aşk ilişkisinden elli kız çocuğu dünyaya gelmiş. Antik kaynaklara göre Endymion'un mezarı ve tapınma alanı Latmos Dağı'ndaydı, Heraklia'da da kentin kurucusu olarak kabul edilen Endymion'a adanmış bir tapınak vardı. nın yapılan iki avlunun etrafında toplanmış. Kaleyi andıran manastırın yakınlarında içi fresklerle süslü bir mağara da var. nden yapılacak uzun bir yürüyüşle ulaşılıyor. Çevresi yüksek duvarlarla çevrilmiş manastırın kuzeyinde Genç Paulos adlı bir keşişin inzivaya çekildiği kabul ediliyor. Meryem Ana'ya adandığı bilinen fresklerle süslü bir mağarada yaşayan Genç Paulos Latmos Dağının en ünlü keşişiymiş, geleceği bildiğine ve mucizeler yarattığına inanılıyormuş ve hatta imparator bile ona danışırmış. Didim'de görüleceği gibi Hıristiyanlıkla beraber kehanet merkezleri kapatılmış ancak gelecekten haber alma tutkusu bitmemiş. Kahinlerin yerini keşişler almış. Beşparmak Dağının eteklerindeki manastırlara çıkmadan, 'a giden otobüslerle ulaşabilirsiniz. En yakın hava alanı ise Bodrum'da. Kapıkırı köyü ise Bafa'ya 11 km uzaklıkta.


, aynı zamanda Anadolu uygarlığının kilometre taşlarından biri. adlı eserine de esin kaynağı oldu. Antik dönem yazarları Lidyalılar hakkında ilginç bilgiler de verir. Tenleri kararacak diye güneşe bile çıkmayan bu insanlar; özellikle safrandan yapılan güzel kokulu parfümler kullanır, bu parfümleri küçük vazolara koyup tüm Ege'ye satarlarmış. Altın simli kumaştan yapılmış giysileri Yunanlılara benzermiş. Zarlarla, aşık kemiğiyle oynanan oyunların her türlüsüne düşkünmüşler. nun zemini mermer ve mozaiklerle, duvarları da mermer levhalarla kaplı. 'na doğru giden yol Paktalos Çayı vadisini izliyor. Antik dönemde altın arıtma atölyeleri, kuyumcular ve çarşı kentin batı yakasında yani Paktalos Çayının kıyısında toplanmıştı. Paktolos'un getirdiği alüvyonların içindeki altın parçacıkları çaya serilen postlara takılıyor ve sonra toplanıp burada işleniyordu. Kral Karun'un dillere destan zenginliğinin kaynağı olan bu altınlar, söylenceye göre Frigya kralı Midas'ın Paktolos Çayı'nın sularında yıkanmasıyla ortaya çıkmıştı. 'in adı kalıntılarının üzerinde gelişen Sart kasabasında yaşıyor. Artemis tapınağı ve sinagogu görmeden, Kral Midas'ın başına gelenleri öğrenmeden, DÖNME! 'nin ünlü odun köftesinden tatmak gerek. İzmir-Ankara karayolu üzerindeki Sardes Salihli'ye 8 km, İzmir'e 85 km, Manisa'ya 61 km ve Ankara'ya 480 km uzaklıkta. İzmir ve Manisa'dan Salihli'ye düzenli otobüs seferleri yapılıyor.


açıklarına geldiklerinde, mürettebatı ve yolcuları Hazret' in ruhu için Fatiha'ya çağırırlarmış. Hakimiyet-i Milliye Caddesi üzerinden Ahmediye istikametine ilerliyoruz. Caddenin sağındaki sokaklardan birinin girişine iliştirilmiş "Aziz Mahmud Hazretleri" levhasını görünce dalıyoruz oradan. Az ilerde köşeden mecburen sağa keskin bir dönüş yapmadan önce bir duvar çıkıyor karşımıza. Bir mahkeme duvarı. Öyle olduğunu söylerler. Yukarı doğru uzadıkça uzamasından başka bir ilginçliği yok bu sağır duvarın. Parçası olduğu binaya da, mimari anlamda, pek ilginç denemez. Galiba tek ilginçliği üzerine anlatılan, daha doğrusu iliştirilen, hikayesi... Söylenen o ki, bir zamanlar Fatih ile Kadı Hızır Bey Çelebi'nin mahkemeleşmesine sahne olmuş bu bina. Çeşitli ayrıntılar eklenmiş varyantları mevcuttur bu hikayenin. Bulunup okunabilir. Duvarı geçtik. Yine keskin bir dönüş yapıp sola saptık. Şimdi bir yokuşa sarmak üzereyiz. Üsküdar'daysak... Ve yokuşsa söz konusu olan... Yahya Kemal'in "Atik Valde" başlıklı şiirini hatırlamamak imkansız. Ama ben, her seferinde, Edip Cansever'in "Masa da masaymış ha" şiirini hatırlıyorum, niyeyse. Ustanın mısrasını tahrif edip "Yokuş da yokuşmuş ha" diye diye tırmanıyorum. Nihayet, çıkabildik tekkenin kerevetine... Önümüzdeki yapı kompleksinin içindeki unsurların en eskisi 1858'lerden kalma. 1599'larda yapılmış olan asıl binalar yangında harap olmuş. Tekke amaçlı yapılan külliyenin tevhidhane kısmı, bugün cami olarak kullanılıyor. İçi silme ahşap döşeli. Boya ve badanasında pastel renkler tercih edilmiş. Atmosferi huzur verici, dingin... Külliyenin öne çıkan unsuru da burası gibi görünüyor. Geri planda kalmış diğer yapılar ise özgünlüklerini kaybetmişler sanki. Çokça restorasyon görmüş ve görmeye de devam ediyor. Bugün bünyesinde aynı adı taşıyan bir vakfın bulunduğu külliyenin, bir parçası öğrenci yurdu ve Kur'an kursu olarak kullanılıyor. Her zaman misafiri bol olmuştur buranın. Geleni gideni hiç eksik olmaz. Adı Mahmud, Hüdayi de mahlası. Aziz hitabı ise sonradan eklenme... Soyunun, ilk tasavvuf önderlerinden Cüneyd-i Bağdadi'ye kadar gittiği söylenir. Yaygın görüşe göre, Koçhisar'da doğdu, Sivrihisar'da büyüdü. Sivrihisar'da duralım biraz. Çok sayıda molla, hoca veya din bilgininin çıktığı bir yer Sivrihisar. Yetiştirdiği ünlü Türk büyükleriyle hatırlanır. İlgiye değer o yüzden. Vaktiyle kadılık da yaptığı söylenen Nasreddin Hoca buradan çıkma mesela, onun dip torunlarından Kadı Hızır Bey Çelebi de. Yunus Emre'ye de sahip çıkarlar Sivrihisarlılar, bizdendir diye. İlk eğitimini Sivrihisar'da alan Aziz Mahmud, Medrese eğitimini ise İstanbul'da tamamladı. Edirne'de, Mısır'da, Şam ve Bursa'da kadılık ve müderrislik yaptı. Bursa'dayken Muhammed Üftade ile tanışıp ona kapılanma hikayesi ilginçtir. Şeyhinin onu Bursa sokaklarında kadılık cübbesi üzerindeyken ciğer sattırmayla sınaması da ünlüdür. Üftade Hazretlerinin müridi ve halifesi olduğunda hayatı tamamen değişti. Gelecek vaat eden kariyerini bir kenara bıraktı. Uzun süre hocasının dizinin dibinden ayrılmadı. Bundan sonra Üftade Hazretleri, onu halifesi olarak büyüdüğü yere, Sivrihisar'a gönderdi. Burada bir süre kaldıktan sonra manevi bir işaretle yeniden Bursa'ya, hocasının yanına döndü. Onun ölümüne kadar hizmetinde bulundu. Üstadının vefatından sonra ünlü Şeyhülislam Hoca Sadeddin Efendinin çağrısıyla İstanbul'a geldi ve Üsküdar'a yerleşti. Burada halka şeyh, sultanlara mürşit oldu. Üsküdar'da vefat etti. Külliyesi içindeki bu türbeye defnedildi. - Seksen yedi sene yaşadı. Doğduğunda Kanuni hükümdardı, öldüğünde IV. Murad. - Sekiz padişah gördü. Dördüne mürşitlik etti. Onlara öğütler verdi. Anlayan da oldu, anlamayan da. - Bildiğinden şaşmayıp burnunun dikine gidenlerin felaketine tanıklık etmek zorunda kaldı. Misal, Genç Osman... Padişahın hacca gitme isteğine karşı çıkanlar arasında Aziz Mahmud Hüdayi de vardı. - Üsküdar'a III. Murad devrinde yerleşti. Başta Hünkar olmak üzere saray ve çevresinin saygısını kazandı. Halk zaten çoktan doluşmuştu tekkesine. Sultan I. Ahmed ve eşi Mahpeyker Kösem de ondan feyz alanlardı. Buldukları ilk fırsatta onun huzurundaydılar. - Sultanahmet Camii'nin temel atma ve açılış töreninde hazır bulundu. Camii açıldıktan sonra belirli günlerde halka oradan vaaz etti. Bu adetini Boğazın fırtınalı zamanlarında deniz, karşıya geçilmeyecek kadar dalgalıyken bile terk etmedi. Sonradan "Hüdayi Yolu" diye ünlenen gizemli ve güvenli bir rotayı takip ettiği rivayeti yayıldı. Ahali, Hazret'in meşhur kerametlerinden biri olarak gördü bunu da. - Serdar Ferhad Paşa'nın yanında Tebriz seferine de katıldı, orduya manevi kumandanlık yaptı. - IV. Murad'a, Eyüp Sultan'da, Hazreti Ömer'in kılıcını kuşatan da oidi. - Eserlerinden, sohbetlerinden, şiirlerinden, vaaz ve öğütlerindensultanların yanı sıra halk da yararlandı. Üsküdar'da kurduğu dergah, kısa zamanda her tabakadan insana hitap eden bir maneviyat okuluna dönüştü. - Nüfuzu ve prestiji vardı. Hem halk nezdinde hem de saray çevresinde. - Yaşadığı devir OsmanlI'nın çalkantılı zamanlarıydı. Entrika ve anarşi kol geziyordu. Böyle bir dönemde gözden düşen ya da hayatından endişe eden ileri gelen bazı devlet adamlarına da dergahı sığınak oldu. - Zengindi, ama kendisi dünyayı bırakmıştı. Bir yoksul gibi ya da birkanaat ehli gibi yaşadığı söylenir. Zenginliğini çoğu zaman kamu hayrına harcadı. Geride zengin vakıflar ve manevi miras bıraktı. Yedisi, Türkçe otuz kadar eser de bunların arasındadır. 'ne toplu taşımayla geldiğinizde, Üsküdar Askerlik Şubesi durağında inip yürüyebilirsiniz.


; tarihi arastaları, camileri, kiliseleri, daracık sokakları, hayranlık uyandıran evleri, binlerce yıllık ayak izleri ve peri bacalarıyla keşfedilmeyi bekliyor. . Kula evleri ise kapı tokmaklarından cumbalarına kadar görsel bir şölen sunuyor. Kula'nın eski mahallelerinde geleneksel Türk ve Rum evleri yan yana görülüyor. Rum evlerini Türk evlerinden ayıran en önemli fark kapısının direkt olarak sokağa açılması. Mahremiyetin esas alındığı Türk evlerinde eve duvarlarla çevrili bir avludan sonra giriliyor. Taş döşeli avlularda fırın, tuvalet gibi birimler yer alıyor. Evlerde kullanılan ana malzeme ise ahşap. Genellikle iki katlı olan evlerin zemin katlarında ahır, kiler, mutfak gibi mekanlar, üst katında da günlük yaşamın geçtiği odalar yer alıyor. Açık sofalı evlerin üst katının bir cephesi sokağa, bir cephesi de avluya bakıyor. Avlunun sokağa bakan cephesi de kapatılarak buraya ahşap kafesli ya da parmaklıklı pencereler konulmuş. Evler adeta birbiriyle neredeyse öpüşecek şekilde cumbalarla daracık sokaklara taşıyor. Cumbaların altı ve kapıların çevresi genelde kalem işleriyle süslenmiş ve rengarenk boyanmış. olarak bilinen Türk evi de restore edilmiş ve yöreden toplanan eşyaların sergilendiği bir müzeye dönüşmüş. da artık yok olmaya yüz tutmuş saraçlık, semercilik, keçecilik gibi birçok mesleğin son kalesi adeta. , 1872 yılında yayımlanan "Temaşa-i Dünya Cefakar-ü Cefakeş" adlı eseriyse ilk Türkçe roman olarak tarihe geçmiştir. Kula'ya özgü yemekler arasında Makarna Böreği, Kuzu Oğlak Dolması, Darplı Ciğer, Kakırdaklı ve Gicirgenli Pide başta geliyor. Kula'nın leblebisi de çok ünlü, ilçedeki onlarca imalathanede leblebi üretiliyor. Bu imalathanelerde, kıtır, tuzlu, biberli, şekerli, karanfilli ve meyve aromalı gibi çeşitli, kaplamalı leblebi üretiliyor. Kulalılar Çorum'a bile buradan leblebi gittiğini söylüyorlar. -Ankara 'ya 124 km uzaklıkta. İzmir ve Manisa'dan Kula ya düzenli araç seferleri yapılıyor. Peri bacaları Kula'ya 16 kilometre uzaklıkta Burgaz köyü yakınlarında.


'nin mezarının bulunduğu kabul edilen on bir yerden biri. Emre köyüne giden yol yakın zamana kadar Menye olarak adlandırılan ve antik dönemde Lidya'nın önemli kentlerinden biri olan Gökçeören kasabasının içinden geçiyor. tarafından kurulduğu kabul ediliyor. Tapduk Emre, dergahını buraya kurunca köy büyük ün kazanmış ve Emre Sultan olarak adlandırılmış. . Caminin yazıtından 1541- 1548 yılları arasında yaptırıldığı anlaşılıyor. Caminin bitişiğinde Selçuklu eseri bir hamam ve karşısında da dergahın bazı binaları bulunuyor. Cumhuriyet dönemine kadar varlığını sürdüren dergahın bazı binaları birkaç yıl önce caminin etrafını açmak için yıkılmış, cami de restore edilmiş. . Zira duvarları kök boyasıyla yapılmış resimlerle süslü. Ressam caminin duvarlarına gezip gördüğü yerleri resmetmiş. Evler, yelkenliler, hurma ağaçları, yel değirmenleri, kaleler, manzaralar neler yok ki caminin duvarlarında. Resimlerin arasındaki Arapça yazıtta 1808 yılında Şehzade Abdurrahman Efendi tarafından Banazlı Mehmet Demli adlı bir ustaya yaptırıldığı anlatılıyor. ise türbenin dışında, kapının önünde. Şiirlerinden de anlaşılacağı gibi Yunus şeyhinin ayakucuna gömülmek istemiş. Mezar taşındaki balta kabartması onun Tapduk Emre'nin dergahında odunculuk yaptığını simgeliyor. Türkiye'nin on bir yerinde Yunus Emre'nin mezarının bulunduğu kabul ediliyor, ancak yöre halkı Yunus'un mezarının burada olduğuna inanıyor. adı veriliyor. Bu yüzden Emre köyünde ve civar köylerde birçok çocuğun adı Yunus Emre. Carullah Bin Süleyman Camisini görmeden, Tapduk Emre ve Yunus Emre'nin mezarlarını görmeden, DÖNME! Köye özgü yemekler arasında Makarna Böreği, Kuzu Oğlak Dolması, Darplı Ciğer, Kakırdaklı ve Gicirgenli Pide başta geliyor. -Ankara kara yolundaki ayrımdan girince Gökçeören Kasabasının içinden geçen yol 10 km sonra Emre köyüne ulaşılıyor.


ve Roma döneminden kalma köprü, hamam, stadyum ve tiyatro gibi birçok kalıntı bulunuyor. , sütunlu cadde, nekropoller ve su yolları gün ışığına çıkarılmış. Aizanoi Penkalas Irmağının iki yakasında kurulmuş. Koçacay hala şırıl şırıl akan temiz bir ırmak. İlkbaharda coşuyormuş Koçacay, daha o zamanlar sel baskınlarını engellemek için setler ve ikisi hala kullanılan dört köprü inşa etmişler. , evin giriş katındaki küçük bir odada birkaç parça eşya sergileniyor. Evin sahibi ilçenin eski belediye başkanlarından. Mutlaka tanışıp sohbet etmelisiniz. arasında, aynı dönemde inşa edilmiş, önünde sütunlu avlusu ve zengin süslemeleriyle bir hamam var. Aizanoi'deki stadion-tiyatro kombinasyonu da çok değişik bir mimariye sahip ve benzeri yok. . Borsanın duvarlarında 301 yılında Roma İmparatoru Diocletianus'un belirlediği imparatorluk pazarlarında satılan malların satış fiyatları yer alıyor. Burada iğneden ipliğe her şeyin fiyatı belliymiş, insanın bile. Örneğin o zamanlar güçlü kuvvetli bir köle iki eşek fiyatına yani 30 bin dinara satılıyormuş. kutsal alanına giden törensel yolun başlangıç noktasıymış. . Frigya'da sıkça rastlanan kutsal alanlarda halk dağların ve doğanın hakimi, Anadolu'nun ana tanrıçasına adak adanıyordu. Dünyanın ilk borsasını keşfetmeden, DÖNME! 'e 280 km uzaklıkta. Kütahya'dan her saat başı Çavdarhisar'a dolmuşlar kalkıyor.