Bir dergide rastladığımız gezi yazısını gördüğümüzden beri Kütahya merak listemizdeydi.. Konakları, yemekleri, tarihi ve antik hazineleri ile ilgimizi çeken şehri nihayet geçtiğimiz haftasonu ziyaret ettik. Çok ilginçtir ki, Kütahyalılar bile bu ziyarete şaşırıp "burada bir şey yok, geri dön!" diye şakalar yaptılar!.. Oysa bilmiyorlar ki benim özellikle bu "orada görecek bir şey yok, yapacak bir şey yok" denen yerlere karşı ayrı bir zaafım var!. Her yerin kendine göre gizli cevherleri olduğuna inanıyorum.. yeter ki biz onları keşfetmek için istekli olalım.. Bu düşüncemde ısrarlı olmanın haklılığını bir kez daha yaşadım.. Kütahya tam da düşündüğümüz gibi kültürel anlamda zengin bir şehir çıktı ve şehirde geçirdiğimiz iki gün harika geçti! Ve hatta "bir şey yok" denen Kütahya'ya iki gün yetmedi!.. Biz bu seyahati gerçekleştirirken özellikle instagram'dan takip eden ve Kütahya'yı görmek için sabırsızlanan pek çok kişi olduğunu biliyorum.. Ben de herkesin bu kadar keyifle gezebilmesi için defterimdeki tüm notları paylaşmaya başlıyorum.. Kütahya'ya araba ile gitmek yaklaşık 4 saat.. Uçak ile Zafer Bölgesel Havalimanı'ndan ya da otobüs ve tren ile de gidebiliyorsunuz.. Biz katılacağımız #SatrançFinalleri organizasyonun saatlerini de göz önünde bulundurarak Uçak ile gidip Kütahya yeni otogardan otobüs ile döndük ki bu da en az 5 saat sürüyor.. Şehir içinde hiç ulaşım kullanmadık; şehir merkezi oldukça küçük, yürümeyi seviyorsanız her yere yürüyerek ulaşabiliyorsunuz.. Konaklama için Atatürk Bulvarı'nın başlangıcında bulunan oldukça merkezi Hilton Garden Inn'i tercih ettik. Buradan her yere yürüyebilir, geç saatlere kadar çevrede aradığınız herşeyi bulabilirsiniz.. Otelin konfor ve olanakları gayet yeterli.. İlk olarak Çini Vazo ve Tarihi Saat Kulesi'nin olduğu meydandan başlayabilirsiniz.. Fıskiyeli çini vazo şehrin fotografik sembollerinden biri.. Arkeoloji Müzesi/Vacidiye Medresesi şimdilerde Arkeoloji müzesi olarak hizmet veriyor.. Küçük ama içinde barındırdıkları açısından oldukça zengin bir müze.. En önemli eser Çavdarhisar'daki antik kentten getirilen Amazonlar Lahdi.. Müzeye giriş ücreti 5 TL. Müzekart geçerli.. Çini Müzesi / II. Yakup Külliyesi olarak yapılan tarihi bina şimdi Çini Müzesi olarak kullanılıyor ve II. Yakup'uın sandukası da müze içinde bulunuyor.. Kütahya çinilerinin güzel örneklerini görebileceğiniz müzede en sevdiğim eserlerden biri çehresi Gençliğe Hitabe'den oluşturulan Atatürk portresi oldu.. Müzeyi ziyaretinizde tarihteki ilk toplu iş sözleşmesi olan"Fincancılar Anlaşması"nım duvarda çerçevelenmiş metnini okumayı unutmayın!. Bu müzeye de giriş 5 TL. ve Müzekart geçerli. Aizanoi Antik Kenti / Dünyanın en iyi korunmuş Zeus Tapınağı, dünyanın ilk borsası gibi çok önemli yapıları barındıran Çavdarhisar'daki Aizanoi Antik Kenti'nin geçmişi 5000 yıla dayanıyor.. Nüfusu Roma döneminde 100 bini aşan kent aslında başlıbaşına bir ziyaret planlamayı hak edecek kadar önemli.. Bulunduğumuz günlerde şiddetli yağış olduğu için ziyaret edemedik ama ben bir gün mutlaka bu antik kenti ziyaret etmek istiyorum.. Germiyan Sokağı ve Konaklar / Şehrin en ünlü ve en fotografik sokağında restore edilip turizme açılmış konaklar yan yana sıralanıyor.. Ispartalılar Konağı, Germiyan Konağı, Lalezer ve Hanedan ziyaret edip içini gezebileceğiniz konaklar.. Konaklar şahana! Ancak.. Ne yazık ki işletme anlayışı olarak pek titizlik gösterilmediğini düşünmüyorum.. Sadece içlerini gezip birşeyler içmek ve sokakta güzel fotoğraflar çekmek için uğrayabilirsiniz.. Burayı bu konaklara yakışan şekilde fonda klasik Türk tınıları, kütahya çinisi tabaklar ve bölge mutfağının iyi yemekleri ile hayal ediyorum da, öyle olabilse muhteşem olurdu.. Ancak ne yazık ki, çeşitli kutlamalar için kiralanan, içeride org ile yüksek ses müzik çalınan ve hijyenden yoksun, bölge mutfağının kötü örneklerini bulabileceğiniz yerlere dönüşmüş.. Bu eleştirimi yukarıdaki hayalimle birlikte değişip güzelleşmesi umuduyla buraya bırakıyorum.. Yine de bu sokakta yürümek çok güzel.. Macar Evi/ Macar Devlet adamı Kossouth, 1849-51 arasında Osmanlı himayesinde 2 yıl Kütahya'daki bu evde yaşamış.. Evin konumu ve yapısı harika.. İçindeki eşyalar olduğu gibi korunup sergileniyor.. Ziyaret ücretsiz. Ayrıca başta Ulu Cami civarı olmak üzere şehrin sokaklarında yürüdükçe daha pek çok konak gözünüze çarpacak.. Çoğu oldukça bakımsız, hatta ne yazık ki birçokları yokolma tehlikesi ile karşı karşıya.. Biz mümkün olduğu kadar fazla sokaktan geçip bu viran ama güzelim konaklara doya doya baktık.. Kimi zaman bir çeşmedeki, kimi zaman bir evin detayındaki Kütahya çinilerine dokunduk, geçmişe kulak verdik.. Hisar ve Hıdırlık Tepesi / Eğer şehirlere tepeden bakmayı sevenlerdenseniz kaleye çıkıp tüm şehri görebilirsiniz.. Balıklı Tekkesi yakın zaman önce kütüphaneye dönüştürülmüş.. Yağmur yağmaya başlayınca içinde biraz zaman geçirip şehrin mimari hazinelerinden birin daha keşfetmiş olduk.. Kitap&Kahve ise sadece bir kitap dükkanı ama sıradan bir yer olmadığı için gezilecek yerler arasında ona da yer vermek istedim.. İlk bakışta ara sokakta normal bir kitabevi gibi görünen dükkanın özel bir "okuma bahçesi" var. Buraya sadece kitap ile girebiliyorsunuz.. Telefon karıştırmak, dergi okumak ya da ders çalışmak yok!. Sadece kitap okumak var.. Kahve de onların ikramı!.. Daha önce hiçbir yerde rastlamadığım bu orijinal dükkanın üst katta da harika bir kışlık kütüphanesi var ama sahibi gelenlerin sıradan kitap/cafe konsepti ile karıştırılmasından rahatsız olduğu için şimdilik kapalı.. Burası gerçek kitapseverler için tam bir cennet!. Ayrıca burada yaşayanlar için kitaplara daha ekonomik ulaşmalarını ve daha çok okuyabilmelerini sağlayan bir üyelik sistemleri var.. Bravo diyorum!. Gitmeden önce araştırmalarım sırasında Kütahya mutfağına dair Cimcik, Sini mantısı, Tirit, Sıkıcık Çorbası, Haşhaşlı Gözleme, Haşhaşlı Pide, İncir Uyutması, Dolamber Böreği, Tosunum, Ağzı Açık, Küp Kebabı, Göveç yemek isimleri ile karşılaştım.. Ne yazık ki bu yemeklerin iyilerinin ancak evlerde yemeniz mümkün.. Germiyan Sokağı'ndaki tarihi konaklarda da bu yemekleri yapıp turistlere sunuyorlar ama kendi tecrübelerim bunun çok da iyi bir fikir olmadığını söylüyor.. Ne yazık ki Germiyan Konağı'nda tatma şansı bulduğumuz yemeklerden güveç haricinde hiçbirini lezzet ve hijyen anlamında yeterli bulmadık.. Ancak merkez dışına çıkıp ilçelere giderseniz göveç için güzel alternatifler var; ben Bereket Göveç Salonu'nu not almıştım.. Küle gömülmüş patates ve göveç.. Daha sonra Kütahyalılardan başka iyi öneriler de geldi: Tavşanlı'da İkram Göveç ve en eski olan Çete... Bunları not edin; biz vakit bulup gidemedik ama merkezede tadacaklarınıza göre çok daha iyi olacaklarına eminim.. Mülayimoğulları çok güzel döner ve İskender kebap yapıyor.. Çarşı içindeki 43 Nefis Köfte ve Çınar Köfte iyi alternatifler.. Ayrıca güzel irmik helvası ve kaymaklı kabak tatlısı da var!. Karavan'da haşhaşlı gözleme yemek bir Kütahya klasiği.. En güzel şubesi ise Cumhuriyet Caddesi üzerindeki Tarihi Küçük Hamam şubesi. Bir de ketçap ve marul koyulan "yaren" versiyonu varmış ama benim onu tatmak pek içimden gelmedi; belki siz denemek istersiniz.. Sevgi yolu üzerinde Benli Simit Fırını "sıcak simit"i ile epey meşhur.. Tercihen simiti alıp Ulucami meydanında çay evlerinde yemek daha lokal ve keyifli.. Eski Neşe Fırını yine çok heyecanla kaydettiğim bir adresti.. İlk orijinal şubesini bulup gittik, haşhaşlı pidemizi aldık; istanbul yolunda otobüste afiyetle yedik.. Haşhaşlı pide için bir de Mithatpaşa Caddesi'ndeki Osmanlı Fırını önerilmişti ama oraya gitmeye fırsatımız olmadı.. Siyah inci Pastanesi şehrin en kıymetli adreslerinden.. Sevgi yolundaki ve Hilton'un yanındaki şubelerine gittik.. Hilton yanındaki daha şık.. Profiterolü gerçekten çok güzel, mutlaka tatmalısınız.. Ayrıca biz her geçişte uğrayıp Türk kahvemizi de bu pastanede içtik, hep çok lezzetliydi.. Eğer dondurma seviyorsanız özellikle denemeniz gereken iki çeşit dondurma var: Kavunlu ve tahinli. Penguen ya da Roma Dondurmacısı'nda deneyebilirsiniz. Kütahya Çinileri "Ateşte Açan Çiçekler" olarak tanımlanıyor.. Osmanlı döneminde çinicilik İznik ve Kütahya'da oldukça gelişiyor.. İznik saraya yakın olduğu için daha çok saray için üretim yaparken Kütahya daha çok halkın kullanımına uygun çiniler üretiyor.. Bu ikisi arasındaki belirgin fark desen ve formlarda da kendini belli ediyor.. Kütahya Çini Müzesi'nde en güzel örneklerini görmek mümkün.. Ayrıca İstanbul'daki Pera Müzesi'nde de Kütahya Çiniciliği'nin parlak yıllarına ait eserleri daimi olarak sergileniyor.. Kütahya çinisine bambaşka bir boyut getiren Sıktı Usta ve İznik Çinisi'ni yaşatmak üzere güncel yorumlar katan Mehmet Gürsoy.. Her ikisinin de Unesco tarafından Çini Sanatı Yaşayan İnsan Hazinesi ünvanı var.. Her iki ustanın da meşhur Germiyan sokağındaki konaklar arasında atölye/dükkanları bulunuyor.. Sıtkı Usta'nın vefatından sonra işlerini kızı Nida Olçar devralmış.. Altında Sıtkı II imzası bulunan eserler ustanın öğrencisi ve kızı tarafından üretildiğini gösteriyor.. Eğer imza sadece "Sıtkı" ise eser epey kıymetli demektir!. Kütahya çinicilikte artık "mektepli" ustalar da yetiştirme yolunda.. Dumlupınar Üniversitesi'nde ve Endüstri Meslek Lisesi'nde Çini ve Seramik bölümleri var.. Çini herhangi bir şey almadan asla dönmeyin. Sıtkı Usta, Alopaşalı, Mehmet Gürsoy iyi ve kaliteli üst kalitede örnekler.. Ama farklı dükkanlarda daha uygun hediyelik ve hatıra eşyalar bulmak mümkün.. Bunun dışında Güral Porselen ve Kütahya porselen her köşede karşınıza çıkacak.. Saman Pazarı'nda Helvacı Hakkı ve Helvacı Sabri'den helvanın iyisini alabilirsiniz.. Ayrıca yerel bir öneri burada haşhaş çektirip evde üzüm pekmezi ile karıştırırsam harika bir kahvaltılık olacağını söyledi bana.. Tavşanlı'nın leblebisi çok meşhur. Tavşanlı'da Çavdaroğlu ve Karagöz'den alınırmış ama merkezde de çarşı içindeki yemişçilerden leblebi alabilirsiniz.. üstelik türlü çeşidi var!. Ulucami'nin orada birkaç eskici dükkanı var.. Çok beklentili olmayın ama bu cıvıltılı sokakta yürümek güzel.. Şehrin tarihi 3 bin yıl öncesine dayanıyor.. Kütahyanın Osmanlı'ya Germiyanoğulları Beyliği tarafından "çeyiz" olarak verildiğini duymuş muydunuz? Süleyman Şah kızını Osmanlı şehzadesine verince Kütahya, Simav, Emed ve Tavşanlı'yı da Devlet Hatun'un çeyizi olarak Osmanlı'ya veriyor! Kütahya aynı zamanda kaplıcalar şehri.. Yoncalı Kaplıcaları epey meşhur.. Ayrıca Frig Vadisi'nde doğa yürüyüşleri ve kuş gözlemi pek çok doğaseverin ilgi odağında.. Kütahya'yı 360Kütahya projesi sayesinde interaktif olarak gezebilirsiniz. Evliya Çelebi Kütahyalı.. Atatürk Bulvarı'nda ilk onun anıtı karşılayacak sizi.. Şehrin içinde bir de Müze-evi var.. Ezop'un Masalları'nı biliriz; işte o Ezop da Kütahyalı! "Şu dünyada insanın öğrenmesi gereken o denli çok şey var ki!" İçi türlü hazinelerle dolu şu küçücük şehirde geçirdiğimiz zaman ve öğrendiklerimiz bu sözü gerçekten de kanıtlamıyor mu? Umarım siz de gider ve keşfetmeye değer güzel şeyler bulursunuz Kütahya'da.. Merhaba, Eskişehir'de oturup Kütahya'yı hep arka plana atanlardandık. Bu haftasonu gidelim ya dur bir araştırayım dedim size denk geldim. Harika bir anlatım olmuş resmen heveslendim :) Teşekkürler. Harika! Umarım siz de en az bizim kadar keyifle gezersiniz.. Sevgiler.


Kendi defterimde topladığım ve Cinque Terre seyahatinizi kolaylaştıracağına inandığım kısa ve net notları buraya aktarıyorum. Köyler La Spezia'dan sola doğru Riomaggiore, Manarola, Corniglia, Vernazza ve Monterosso al Mare olarak sıralanıyor. Tren ya da yürüyüş yolları ile köyler arası ulaşım mümkün. Hava şartları ve heyelan nedeni ile yürüyüş yolları kapalı ya da tehlikeli olabiliyor ki, bize böyle bir dönem denk geldi. Siz de bu konuda hazırlıklı olun. -Tren ile ulaşımda Cinque Terre kart kullanmak avantajlı. Günlük 12, iki günlük kart 23 . Kart ücretine La Spezia-Levanto arasında sınırsız tren ulaşımı, milli park alanında trekking bedeli, tuvalet kullanımı, 5terre WiFi, Corniglia'da otobüs ile merkeze varış gibi hizmetler dahil. Ancak hemen söylemeliyim WiFi çok da güçlü değil.. -Tren kullanırken bineceğiniz peronu belirlerken yukarıda verdiğim köy sıralamasını kullanabilirsiniz. İstasyonlardaki ekranlarda trenin nereden geldiği ve ne yönde gittiği yazıyor, buna göre doğru peronda bekleyebilirsiniz. -Köyler arası tren ile en fazla 5'er dakika; yani iyi bir plan ile bir günde tümünü görmek mümkün. -Yürüyüş rotalarını kullanarak köyler arası ulaşım süreleri: Vernazza-Monterosso arası yine 1 saat 30 dakika. 5terre ofisinden edineceğiniz harita ve broşürler ile yürüyüş yollarının zorluk ve teçhizat bilgilerini öğrenebilirsiniz. Konaklama için birçok kişi daha ekonomik olan La Spezia'yı tercih etse de bence buranın ruhunu yakalamak için mutlaka köylerde kalmak lazım. Fiyatlar çok da yüksek değil ama oda konforları ve valiz taşıma kısmı biraz sıkıntılı. -Biz konaklama için Riomaggiore'de küçük bir oteli tercih ettik. Gittiğiniz otel sizi bambaşka bir sokakta başka bir binaya yönlendirirse paniklemeyin; burada genel olarak sistem bu şekilde işliyor. -Yeme içme tahmin edildiği kadar pahalı değil; her bütçeye uygun yiyecek var. Külahta kızartma, pizza, foccacia, makarna ile başlayıp taptaze ve gösterişli deniz mahsullerine uzanan tabaklar var.. Köyler arasında yürünmese bile her köyden yürüyüş yollarına doğru yönelip ilk 700-800 mt. yi gitmek şart bence. Çünkü her köyün en güzel manzarası uzaktan bakınca ortaya çıkıyor. En güzel manzaralar için biraz zahmet lütfen!.. Bir de bu yürüyüşlerde etrafınızdaki ağaçları es geçmemenizi öneririm. Dalında portakal, mandalina, en çok da limon görmek de eğlenceli. Gün batımlarında atıştırmalık pizza, meyve vs. Paket yaptırıp bir şişe de ucuz şarap açtırıp plastik bardak ile manzaranın güzel olduğu tepeler yönelmek Cinque Terre adetlerinden. Mutlaka yapılsın. Gün batımında Riomaggiore'de yaşadığımız bu deneyim en unutulmaz anlardan.. -Tren ile gezerken yoğun kalabalıklardan kaçmak için bir püf: Köyleri sıralı değil, karışık gezin. 1, 3, 5, 4, 2,... gibi.. Yeme içme, yüzme gibi ihtiyaçlara göre dilediğiniz karışımı oluşturun. -Riomaggiore, Manarola ve Monterosso benim en beğendiğim köyler. -Riomaggiore'de karışık deniz mahsulu kızartmacılar çok revaçta, gezerken mutlaka bir külah alıp tadılmalı. Tazelik ve fiyat şaşırtıcı. Siamo Fritti bunun için doğru adreslerden. -Manarola çok sevimli bir balıkçı köyü. Uzaktan manzarası da oldukça güzel. Burada dondurma yemeli.. Yemek için de samimi Trattoria La Scogliera tercih edilebilir. Defterime not aldığım ama denemediğim bir diğer alternatif Trattoria dal Billy idi.. Marina Piccola da akşam güneş batarken bir şeyler içmek için tercih edilebilir. -Corniglia trenden indikten sonra zor 365 basamak ile çıkabileceğiniz ya da 5terre card bedeline dahil olarak istasyonun önünden otobüs ile ulaşabileceğiniz, merkezi tren istasyonuna uzak bir köy. Gitmeden en çok onu beğeneceğimi ummuştum ama pek beğenmedim. Harika deniz manzarası ve bir önceki köyü uzaktan görmek dışında çok sürprizli değil. Ben olsam gezmek için vaktim az ise bu köyü elerdim.. Sokakları içinde yürürken binaların dokusu diğer köylerden farklı olarak örme taş görünümlü ama köye uzaktan bakınca yine aynı renkli görüntü var.. -Vernazza en kalabalık köy olarak aklıma kazındı ama bu tamamen tesadüf olabilir. Vahşi kayalıkları, kayalık plajı, kalesi ve dar sokakları var. Ana caddesinde sağlı sollu bol bol hediyelik eşya dükkanı... Çok enteresan şeyler yok, her dükkanda benzer fiyatlı benzer ürünler.. Yine burada da birçok küçük pizza, foccacia dükkanı ve trattorialar var. Biz yemeği Monterosso'da planladığımız için ayaküstü bir mini pestolu pizza ile yetinip il Baretto'da da standart molamızı verdik. Ayaküstü Cafe normale ve sonrasında da yağmurlu sokağa karşı beyaz şarap.. il Baretto ilginç bir şekilde yerel ruhu hissettiğim yer oldu. Yarısı turistlerin doldurduğu trattoria olan mekanda bar bölümü tamamen lokal içkici amcalar ile doluydu. Biz de aralarına karışıverdik!.. Monterosso ise genel görünüm olarak en dağınık ve daha şehirleşmiş görünse de sokakları arasında yürürken en keyifli görünen köylerden biri. Buradaki dükkanlar bile çok daha farklı ve özel. Buradaki bir atölyeden bölgenin sembolü el yapımı bir balık aldık ki instagram fotoğraflarımda kendisini mutlaka göreceksiniz ilerleyen günlerde.. Monterosso'nun en büyük artısı plajları. İri kum va çakıl sahilinde yanyana birçok plaj tesisi ve bir de halk plajı var. Vaktiniz varsa burada mutlaka denize girmenizi öneririm; bu deneyim bölgeye dair güzel bir anınız olabilir.. Yemek için bana da instagram üzerinden önerilen La Belvedere diyorum, başka da birşey demiyorum. Kendisi Vedat Milör'ün de beğendiği bir mekanmış, sonradan öğrendim. Harika deniz mahsulleri ve balık tabaklarının sunulduğu restoranda biz önerileri değerlendirip Mürekkep balıklı risotto ve jumbo karides yedik. Yanında da vino di casa; yani mekanın şarabı. Bölgenin şarabı beyaz ve bu restoranın kendi şarabı da nefisti.. Yemekler çok taze ve lezzetliydi ama diğer masalarda gördüğüm muhteşem tabaklarda da aklım kaldı. Bu restoran muhakkak programınızda olmalı zira Cinque Terre gezisinin en akılda kalıcı yemeği burada yendi.. -Liguria bölgesinde bulunduğunuza göre nohut unundan farinata, kestane unundan makarna ve nefis pesto soslu yemekleri de deneyebilirsiniz. Limoncino yani limondan yapılan likör de güneyin Limoncello'suna cevap niteliğinde. Bölgeye özel bir diğer ritüel de Sciacchetra şarabı ve buna batırılarak yenen biscottiymiş ama ben fazla yemekten bunu denemeye fırsat bulamadım. -Son not yine trenler ile ilgili. Çok turistik olması nedeniyle özellikle istasyon ve trenlerde yankesicilere dikkat!. Turist kılığnda geziyorlar, bilet kontrolörleri özellikle uyarıyor.. 2016 Şubat Edit: 2015'te Cinque Terre'yi toplamda 2,5 milyon turist ziyaret etmiş. Bu durum orada yaşayan yerli halkı biraz rahatsız ettiği ve bu kadar çok turistin bölgenin doğasına zarar verdiği gerekçesi ile bu yıldan itibaren bölgeye gelecek turist sayısına kota konmuş. Yılda sadece 1,5 milyon turist kabul etmeye hazırlanan Cinque Terre'yi görmek istiyorsanız gitmeden önce http://www. parconazionale5terre. it sitesinden güncel bilgileri kontrol edip 5Terre Card almayı unutmayın!.. Merhaba, size Instagram 'da @oneperfectshot hesabımla yazmıştım. Cinque Terre bolgesinde hangi köyde kalmayı tavsiye edersiniz? Bir de, valizleri nerede bırakmayı? Manarola'da başlayıp, Riomaggiore'de bitirmeyi düşünüyoruz yolculuğu. O yüzden, planım, Riommaggiore'de bir otel bulmak ama valiz ve çantaları ne yapacağız bu durumda? Yanımızda mı taşıyacağız? Ne tavsiye edersiniz? Nerede kalalım? Bu bölgeye de, Santa Margherita'dan geleceğiz. Aslında yazının içinde de belirttiğim gibi köyler arası ulaşım çok kısa. Manarola ve Riomaggiore yan yana ve araları trenle 5 dakika.. Zaten köyler arası ulaşım için tren kullanmak durumundasınız. Pass kart alırsanız önce valizleri otele bırakır sonra köyler arası gezebilirsiniz. Ama valizle gezmek hiç iyi fikir değil.. Köylerde yollar inişli çıkışlı merdivenli ve tekrar uyarıyorum ki, bol hırsızlı.. Aman dikkatli olun.. Biz Riomaggiore'de kalmıştık ve memnun kalmıştık bu seçimden.. Umarım yardımcı olmuştur cevabım.. Tesekkürler, hızlı cevabınız için. Sanırım biz de Riomaggiore'de konaklayacağız. O zaman, bu durumda İlkönce Riomaggiore'ye gidip valizleri otele bırakmak sonra da geri dönüp diğer köyleri gezmek mantıklı. Peki siz hangi otelde kalmıştınız? Hatırlıyor musunuz? Kusura bakmayın. Çok soru sordum. Maalesef şu an tam olarak adını hatırlayamıyorum, Lisci olabilir.. ama zaten çok fazla alternatif olduğunu da sanmıyorum. Genellikle de bir resepsiyondan yönetilen köyün farklı yerlerine dağıtılmış odalar işletiyorlar, sistem böyle.. Sadece gece uyuyacak bir yer mantığı ile giderseniz hayal kırıklığı yaşamazsınız.. Yazınız haftaya yapacagimiz seyahat icin cok yararli olacak, bunun icin oncellikle tesekkurler! Belvedere, Monterosso köyünde, kime sorsanız gösterir :) Bize rezervasyon yaptırmamız önerilmişti çünkü gerçekten çok tercih edilen bir restoran. Ancak ben rezervasyon yaptırmayı hiç sevmem, beklemeyi göze alarak kalkan bir masanın yerine ikinci servis olarak oturmuştuk ama aylardan Ekim'di.. Haziran'da durum farklı olabilir. Isterseniz garantiye alın. Riomaggiore'de külahta deniz mahsülü kızartması yemeyi de unutmayın!. Sevgiler, iyi eğlenceler.. Çok teşekkür ederim. Yazınızı çok faydalı buldum okurken heyecanlandım :) 11 Eylül'de oralarda olacağım yazınızı rehber olarak aldım. İyi gezmeler. Harika! Zamanlamanız çok iyi, bence sonbahar o bölge için çok uygun.. Keyifli seyahatler şimdiden..


Bana önerilen Coffeetopia'yı yapılacaklar listemde fazla bekletmeden hemen test ettim. Bunun birinci nedeni önerinin kahve konusunda fikrine güvenilen kahvesever bir dosttan gelmesi. Bir diğer nedeni de bir kahve tutkunu olarak uzun zamandır Kahve Fabrikası ve Şerif Başaran'ın izini sürüyor olmam!.. Zira bu isim kahve konusu ile yeterince ilgili her kim ile konuşsam karşıma "duayen" olarak çıkan en önemli isim oluyor.. Birçok barista onunla çalışmış, eğitiminden geçmiş, iş hayatında yolları ayrılsa bile Şerif Başaran'a karşı hürmetini kaybetmemiş.. İşte Coffeetopia'nın ardında bu güçlü isim de olunca hemen denemek için fırsat yaratıyorum.. Elimde adres falan yok, bir yerlerde Nimet Abla piyango bayiinin karşısı diye duymuşum.. doğru; biraz çaprazında hemen buluyorum.. deniyorum.. Toplam üç çeşit kahve deniyorum Coffeetopia'da.. V60, Cold Brew ve bir de daha önce hiç denemediğim Coffee-shot.. Kıpkırmızı albenili fincanlarda sunulan V60'da demlenen Honduras ve ayaklı kadehte buzlu Cold Brew gayet tadında; Coffee-shot denen kahveyi ise ilk kez deniyorum. Henüz bu demleme tarzının başka yerlerde uygulandığını sanmıyorum; iki ayrı aşamada demlenen kahvenin rengi bulanık ve tadı yoğun.. Sert, kendini hissettiren karakterli kahveleri sevenlerin vazgeçilmezi olabilir. Ama hafif ve sütlü kahveleri sevenler bence denemesinler; çarpabilir!.. Oldukça yoğun turist ilgisi ile de karşılaşan mekanın sanırım benim için daha keyifli zamanları kış aylarında başlayacak. Üst katlarının da açılması ile ortak masada pencereye hakim, kavurma makinasına yakın sandalyeye oturup bilgisayarımı da tepeden sarkan prize taktım mı birkaç saati burada geçiririm gibi geliyor.. Eminönü civarında vereceğiniz bir kahve molası için sizin de aklınızda bulunsun..


Geçen hafta Perşembe, sabah saatleri; lokasyon: Galata-Çukurcuma-Karaköy hattı. Hikaye dejavu niteliğinde!. Sabah kahvemi içmek üzere bildiğim, sevdiğim kahve dükkanlarının birkaçının önünden geçiyorum. Saat 10:30 civarı... Neredeyse hepsi ya boş ya da personel eksiği konumunda "açık ama ruhsuz". Sanırım bu konuda söylenmem hiç bitmeyecek. Ya ne güzel dükkanlar açıyor, güzel kahve yapıyorsunuz.. Neden sabah erkenden harekete geçmiyorsunuz?.. Galatasaray, Çukurcuma derken kendimi Karaköy'ün sokaklarında buluyorum. Ancak durum burada da farklı değil... Sevdiğim bir başka dükkanda, 'baristası nerede, meçhul banko'nun önünde beş dakika tek başıma beklerken netleştiriyorum şunu: Boş mekanları sevmiyorum!. Bir kafeyi ya insanlar, ya müzik, hiç olmadı taze kahve kokusu doldurmalı. Aklıma Mahalo geliyor; hani şu biz seyahatte başka başka şehirlerin kahvelerinin yudumlarken açılan ve Tasarım Bienali'ne geldiğimiz gün kahve molasında denediğimiz.. Kahvesi güzeldi, neden olmasın diyor, çeviriyorum adımları o yöne. İlk ziyarette yerini zor bulduğum Mahalo'yu bu kez ana caddeden giderek hemencecik buluyorum. Ve tabi aradıklarımı da.. İnsan, müzik, kahve kokusu,.. hepsi bir arada.. Ha bir de içeriye vuran şahane bir günışığı.. Çok keyifli ve rahat bir dekorasyonu var bu kafenin; hemen kendinizi buralı ve rahat hissettiriyor. Hemen en keyifli bulduğum masaya kurulup filtre kahvemi sipariş ediyorum. V60 Colombia bu kez; geçen sefer Costa Rica içip beğenmiştim. Mahalo'da kahve tek başına star değil; hatta bana kalırsa şahane kek ve kurabiyelerinin biraz da gölgesinde kalıyor. Fransa'dan gelen malzemeler ile "gerçek bir pasta/tatlı şefi" tarafından taze taze yapılıyor herşey. Ben tatlıya çok düşkün olmayan, kahvesini sade seven biriyim ama burada içeri girer girmez güleryüzle ve coşkuyla tanıtılan günün tatları kulağa o kadar cazip geliyor ki birkaç çeşidi ben bile denedim!.. Portakallı ve Fransız çikolatalı kek, parça çikolatalı kurabiye, hindistan cevizli Koko gibi şahane şeylerden bahsediyorum.. Bir de şefin henüz üzerinde çalıştığı ve muhtemelen şu günlerde servise sunulmuş olan sıcak çikolata var ki kesinlikle Paris'teki Angelina havasını Karaköy'de estirecek gibi.. Sordum; sandviç ve salatalar da yoldaymış.. Mekanlar açıldıktan sonra sahibinin herşey ile ilgili olmasını, içinde dolaşmasını, gerçekleşen hayallerine sıkı sıkıya sarılmasını seviyorum.. Böyle yerlerin çok çok başarılı olacağına inanıyor, gönülden destekliyorum.. Yaşasın! Sanırım bölgede yeni bir uğrak yerim daha oldu!..


Yine bir Bourdain programına rastlamışım televizyonda; istikamet Paris'miş.. ekranda takılıp kalmışım.. Şef, yazar, gezgin Anthony Bourdain daha çocukken gittiği ve mutfak aşkına kapıldığı Fransa'da, çok sevdiği Paris'te yeni akımların peşinde, şehrin yerlileri ile geziyor bu kez. Her semtte bir Paris yerlisi ile buluşup sadece lokallerin bildiği lokantaları deniyor.. anlatıyor.. Bunu izleyen Gezici Günlük boş durur mu? Hemen geçiyor klavyenin başına.. Paylaşmaya alışmış bir kere; programda gördüğü tüm adresleri paylaşmaya başlıyor. Önce bir başlık bulması lazım yazıya.. düşünüyor.. çabuk buluyor: Çok Bilenler İçin Paris!. Çünkü tam da programın başında Le Fooding Paris'in editörlerinden biri var Bourdain'in karşısında ve şöyle diyor: Evet, ben de her Parisli gibi 5 yaşından beri hiç Eiffel Kulesi'nin oraya gitmedim!.. İşte tam da bu!.. Bu adresler Paris'i lokal gibi yaşamak isteyen, turist olmaktan uzak anlayıştakilerin işine yarayabilir.. Birinci değil, bilmem kaçıncı Paris seyahatini yapacaklar hariç kimse bunları okuyup kendini üzmesin.. Daha doğrusu onları yanlış yerlere gördererek ben onları üzmeyeyim!.. Pek ukala ve pek uzun açıklamamdan sonra kimi klasik, kimi çok yeni, kimi tanıdık Bourdain Paris listesine geçebiliriz. Au Passage 11. bölgede yer alan son derece gösterişsiz bu lokanta özellikle öğle yemeği için çok özenli ve iyi tabaklar sunuyor. Aynı zamanda bir şarap ve tapas barı olan mekanda yemek üzerine gerçek bir Parisli gibi peynir tabağı söylemelisiniz. L'Avant Comptoir 6. bölgede yer alan bu mekanın en büyük özelliği masada değil, ayaküstü yemek yeniyor olması. Masa diktatörlüğünü yıkmak üzere bir mantık ile servis veren mekanda herşey küçük tabaklarda meze tarzı küçük porsiyonlar halinde yeniyor. Aux Deux Amis 11 bölge'de Oberkampf üzerindeki bu klasik bistro görünümlü mekanda modern yorumlanmış meze tarzı paylaşımlık tabaklar ile birçok farklı çeşidi tadabilirsiniz. Paul Bert İşte bunu biliyor olabilirsiniz. Çünkü Paul Bert Paris'in klasik Bistrot mutfağının en klasik ve en iyi temsilcilerinden. Eskinin bilinene klasik Paris tabaklarını denemek için 11. bölgedeki bu bistro doğru tercih olacaktır. Septime Yine 11. bölgedeki mekan, endüstriyel dokarasyonuna karşın en klasik Fransız yemekleri -ama daha modern ve yenilikçi yorumlarla- sunuluyor. Le Camion Qui Fume Yani baya bildiğiniz dürüm-trak!.. Gezen lokanta.. Paris'te çok iyi bir Amerikan Hamburgeri yemek isterseniz sitesinden aylık rotasını kontrol etmeyi unutmayın. Le Dome Montparnasse'ta bir klasik. Şöyle istiridyeli, salyangozlu malyangozlu şık bir deniz mahsulu tabağı yemek isterseniz ve de özellikle bunun için iyi bir bütçeyi gözden çıkardıysanız buyrun size adres. Brasserie Wepler Çok iyi bir "brasserie" deneyimi için Place Clichy'deki 100 yıllık bir aile işletmesi olan Wepler sizi mutlu edecektir. Urfa Dürüm Hayır, yazıları birbirine karıştırmadım!.. Urfa Dürüm, Paris'in göçmenlerle dolu kozmopolit bölgesi, şimdilerde hipsterların gözdesi 10. bölgede taburede oturarak dürüm kebap yiyebileceğiniz popüler mekanı. Dikkatinizi çekmek isterim ki Bourdain'i buraya "fena halde hipster" biri getirdi!.. La Palette Şimdilerde Paris'te rastgele girdiğimiz bistrolar, o meşhur bulvar kafeleri hep ticari kaygılara teslim, hazır soslar, kalitesiz malzemeler ile "Fransız mutfağı" denen efsaneyi içten yıkmakla meşgul.. Klasik bir Fransız kafe menüsü bulmak zor. Saint Germain'deki La Palette hala eski formüllerini koruyan ender adreslerden biri.. Las du Fallafel Marais'deki bu falafelciyi uzun kuyrukları sayesinde zaten bildiğinizi varsayıyor, bu kez üzerinde fazla durmuyorum.. Le Baratin Notlarımda olduğu halde bundan önceki Paris ziyaretlerimde es geçip gitmediğime hayıflandığım Baratin çok sevdiğim Belleville'de. Genç ve çok özel şaraplardan oluşan bir şarap koleksiyonu ve günlük olarak değişen birkaç tabaktan oluşan bir mutfak menüsü var. Kesinlikle "yerel" ve "tarz" bir adres. La Verre Vole 10. bölgede bir bistrosu, 11 bölgede de şarap kavı ve gurme dükkanı olan Va Verre Vole, tahmin edildiği üzere iyi şaraplar ve yaratıcı tabakları ile samimiyet vadediyor. Tüm bu adreslerden sonra yine Paris çok bilenlerine bir de kitap önerim olacak. "Fransızların piknik yapma gelenekleri ünlüdür.. Son yıllarda Paris'te başlayan beyaz örtülü geceler de bu eğilimin göstergesi. Herşeyin beyaz olduğu dev ziyafet masaları şehrin köprülerinden dev alanlarına kadar kuruluyor ve yalnızca birbirini davet etmiş olanların katıldığı bir açık alan sofrası oluşturuluyor şehirde.." Bu, kitaptan küçük bir alıntı.. Şehrin içindeki tek üzüm bağından, göçmen mahalleleri gözlemlerine, yine lokanta, kafe, yeme içme önerilerine, ahlak sınırlarını zorlayan partilere kadar Paris'e dair onlarca ayrıntı... Paris'te yaşayan bir yazarın gözünden Paris rehber kitaplarında pek de rastlayamayacağımız sürprizli bilgiler, ironik gözlemler.. İnanın biz çok bilenlerin bile gözden kaçırdığı pek çok bilgi var Benim Paris'im'de. Bu kitap, Paris'e dair bambaşka bir bakış açısına ek olarak yine Paris özlemi de yarattı bende.. hazır yeni adresler de biriktirmişken acaba gitmeli mi yine?..


Yaşasın! Birisine hediye almanın; yeşilli kırmızılı paketler hazırlamanın, "bunu çok beğenecek" diye heyecanlanmanın en keyifli zamanı yaklaşıyor. Ama alınan hediyenin hedefine ulaşması önemli.. Paketi açanı gülümseten, mutlu eden, 'sana değer veriyorum' diye fısıldayan hediyeleri seviyorum ben. Bunun için de alışverişe başlamadan önce biraz düşünmek lazım. Gelin bir fincan kahve ve yılbaşı ruhuna uygun tarçınlı zencefilli kurabiyeler eşliğinde biraz düşünelim şimdi.. Gezmeyi seven birine dünyanın en iyi rehberlerinden birini hediye etmekten daha şahane ne olabilir? Elbette kitaplarından bahsediyorum! Birine Saffet Emre Tonguç'un Avrupa'da Görülecek 101 Yer, İstanbul Hakkında Herşey, Boğaz Hakkında Herşey kitaplarından herhangi birini hediye etmek demek bir anlamda kendisiyle şehir turu hediye etmeye eşdeğer.. Kahvesini içerken haritaya bakmak en büyük zevki olan benim gibi başkaları da varsa, üzerinde harita deseni olan defter, abajur, çanta, koltuk, t-shirt, fincan, yastık ne varsa hoşlarına gider; almalı!.. Üzerinde şehir adları yazan mini serisinden ojeler seyahatsever kızlar için Mavala'dan gelsin! Seyahat çantasında yerini almak üzere mini boy kozmetiklerden oluşan bakım setleri hem kızlar, hem erkekler için.. Havaalanında havalı olmak önemli.. En stil sahbibi pasaport kılıfı, valizlerin en güzeli onun olsun.. Yolculukta konforu unutmayalım. Yolculukta kullanmak üzere boyun yastığı, mini battaniye ve uyku gözlüğünden oluşan setler aklında bulunsun.. Sevdiği özledediği şehirlerde geçen filmlerin DVDlerinden.. New York'ta Sonbahar, Seni Seviyorum Paris, Roma'ya Sevgilerle mesela.. Gurme gezginlere ünlü şeflerin gittikleri şehirlerde tercih ettikleri adreslerden oluşan Where Chefs Eat kitabı Phaidon'dan.. Haftasonu kaçamakları için 36 saatlik 125 Avrupa şehri rehberi Taschen'dan.. Ünlü kalemlerden seyahat anıları, Lonely Planet şehir rehberleri ile yine ve ille de kitap.. Çok mu uçtum? Yeni bir DSLR fotoğraf makinesi, seyahatlerinde rahatça online olsun diye tablet bilgisayar, kendini yollara vursun diye Vespa gibi fikirlerimi kendime saklıyorum o zaman!.. Ama senin aklına başka fikirler gelirse lütfen çekinme, paylaş.. Yazdıklarımı baştan sona okuyunca tüm bunları "iç ses" kendine istiyor gibi bir hisse kapıldım şu an. Olsun, ben de seyahatseverim; bu hediyeler beni mutlu edebiliyorsa demek ki diğer gezginlerin de hoşuna gidecek!..


Gezi yorumlarını okuduğum pek çok kişi Milano'dan Como Gölü'ne giderken aynı yolu izliyor. Aynı derken iki alternatif var aslında. Ya Centrale istasyonundan hızlı trenle yaklaşık 35 dakikkada Como S. Giovanni istasyonuna gidiliyor ya da Cadorna istasyonundan regional trenlerle yaklaşık 1 saatte Como Nord istasyonuna gidiliyor... Bir de tabi araba kiralayıp daha maceracı takılanlar var... Her üç yolu da çok fazla kişi kullanıyor ve hemen hemen hepsi de güzel sonuçlanan geziler oluyor.... Biz de çok araştırdık nasıl gitsek diye ve daha az tercih edilen, hatta pek bilinmeyen bambaşka bir alternatifi tercih ettik: Varenna Treni!.. Gerçekten de öyle oluyor ve tam 08.20'da kalkan trenimiz ilk yarım saatte, önce Monza'da sonra da Lecco'da duruyor ve bundan sonra kalan yarım saatte harika manzaralar eşliğinde ilerliyor ve 09.23'te Varenna'ya varıyoruz. Sadece 7.65'e aldığımız biletlerimizle trenimiz bizi tam 1 saat 3 dakika sonra bu çok şirin istasyona, Varenna Essino'ya getiriyor. Önceden ince ince, saat saat planladığımız üzere şimdiki durağımız Menaggio... En baştan belirtmeliyim ki, Menaggio pek düşündüğüm gibi çıkmadı. Feribottan inip meydana yürüdüğümüzde ilk anda daha farklı ve oldukça hoş görünen Menaggio'nun aslında tek canlı yanının bu meydan olduğunu farketmemiz uzun sürmüyor. Como Nord Lago istasyonundaki makinelerden kişibaşı 3.60'a biletlerimizi alıp 21.17'de kalkacak trenimize biniyoruz. Üst katta, en kalabalık vagonu seçip oturuyoruz. Sonra farkediyoruz ki yanımızda, önümüzde arkamızda oturan tüm bu genç ve güzel insanlar model... Onların İngilizce, Rusça ve İspanyolca'yı bir arada kullandıkları neşeli ve gürültülü sohbetlerine kulak misafirliği ederek yolun nasıl geçtiğini hiç anlamadan saat tam 22.20'de Milano Cadorna istasyonuna varıyoruz.


Hafif yağışlı bir Cumartesi'ye uyanınca günü Kadıköy Moda'da geçirmek düşüyor aklımıza. Ailenin "müzikten sorumlu kişisi" plak alışverişi odaklı bir gün planlıyor kendine; ben de ara sokaklarda bir "instawalk" yaparım diyorum ve kendimizi Kadıköy'de buluyoruz. Civardaki en başarılı mekanlardan biri. Keçi Peynirli Kinoa Salata hafif açlıkları bastırmak için harika bir seçim; arkasında gelen browni'ye de yer bırakıyor. Tatlı, kavanazon içindeki sıcacık browni dilimleri üzerine iki top dondurma ile efsane bir lezzet. Filtre kahve şaşırtıcı derecede iyi diyorum; sahibi cevap veriyor: Eşim Avustralyalıdır, oranın kavurma stilini severz. Çekirdekilerimizi M. O. C'ta arkadaşımız Sam kavuruyor. Semte Rumeli Çikolatacısı gelmiş. Renkli dükkanda çikolatadan başka kahve ve şerbetler de var. Felsefenin Tadı diye ilginç bir kafe. Kapıdaki tahtada hergün günün sözü, bazı akşamlar içeride felsefe söyleşileri var. Saklı Köşk adını hep duyduğum ama önünden ilk kez geçtiğim.. Menüyü okudum; Maltız ateşinde barbunya ve Kıbrıs köftesi için bir akşam bahçesine gelmek niyetim. Moda Caddesi'nin bende heyecan yaratan yenisi Rafine Espresso Bar. Hazırlıklar bitmek üzere, açıldı açılacak. Umarım adına yakışır şahane espresso yapacak.


Bu haftasonu bir kahvesever olarak hayatımın ilk cupping'ine katıldım. Petra, Gayrettepe'deki merkezinde Pazar günleri bu sezon sunacağı kahveler ile daha yakından tanışabilelim diye ücretsiz cupping'ler organize etmiş. Her Pazar 14:00'te başlıyor. Bu hafta ilki vardı ve ben de oradaydım. Gayet keyifli ve geliştirici geçen etkinliğin ardından deneyimimi sizlerle de paylaşmak istedim. Daha önce katılmamış olanlar, nedir bu cupping merak edenler için bu ritüeli biraz anlatmak istedim.. 3. Dalga kahve dükkanlarının artması ile hayatımıza giren yeni kavram Cupping kahve ve kahve çekirdeklerinin koku, lezzet, içerdiği aromalar ve hissettirdiği çağrışımlar ile ilgili bir etkinlik. Peki nasıl yapılıyor bu cupping? Kahve profesyonelleri ile kahve-severlerin bir araya toplandığı etkinlikler tüm dünyada aynı standartta yapılıyor. Böylece her zaman daha net sonuçlar elde edilebiliyor. İlk önce o gün tadılacak tüm kahve çekirdeklerinden öğütülenler masaya sıralanıyor. Aynı çekirdek yan yana iki fincana iki kez konuyor. Bunun sebebi araya karışan bozuk bir çekirdek algıda sorun yaratırsa diye ikinci kap ile garantiye almak. Birinci aşamada çekirdekler kuru olarak koklanıp içerdiği aromalar yakalanmaya çalışılıyor. Gerekirse notlar alınıyor. Aromalar çağrışımlarına göre meyveli, çiçeksi, odunsu, vs. diye ayrılıyor. Sonraki aşamada her bardağa yeterli miktarda sıcak su eklenip kahvenin dibe çökmesi bekleniyor. Bu aşamada tekrar fincana yaklaşıp dokunmadan, demlenmeyi etkilemeden koklamak serbest.. Üçüncü aşamada işler heyecanlanıyor. Hemen fincanların yanında suyun içinde duran kaşıklardan biri alınıp yüzeyde kremamsı tabakası oluşmaya başlayan kahveye batırılarak karıştırılıyor ve fincana yaklaşarak buradan yükselen kokuları yakalamaya çalışılıyor. Kaşığı kokladıktan sonra kaşık tekrar kenarda bekleyen su dolu kaba gidiyor. Bu aşamalar arasında yine çağrışımlara dair notlar alınıyor. Son aşama en eğlenceli kısım: Kahve artık demlenmiş, belirli bir ısıya gelmiş ve tüm aromalarını bırakmış. Yani Tadım zamanı!. Yine suyun içinden alınan temiz bir kaşık ve bir elde de boş bir kap. Bir kaşık kahve alınıp çok sert bir şekilde güçlü bir höpürdetme ile tadılıyor. Buradaki amaç tadı en iyi şekilde almak. Bunun da yolu bu sesli yudumdan geliyor. Hiç çekinmeden, bilindik görgü kurallarını kahve aşkına rafa kaldırıp bunu yaptıktan sonra tatılan yudum yutuluyor ya da eldeki yedek kaba tükürülüyor. Profesyoneller çok sayıda tadım yaptıkları için tükürmeyi tercih ediyor ancak tattığınız yudumları içmek kesinlikle sorun değil. Tadım kısmı tekrar tekrar uygulanıp denenen çekirdekler hakkında kesin kanaatlere ulaşılıyor. İlk denemelerde çok farkedilemese de cuppinglere katılarak algılamamızın geliştiği koku ve tat hafızamıza daha çok veri eklendiği söyleniyor. Ben ilk denemede belki çok doğru analizler yapamamış olabilirim ama yine de birşeyler öğrenmek bu deneyimi yaşamak hoşuma gitti. Arada başka yerlerde de benzer tadımlara katılıp kendimi geliştirmeye niyetliyim. Her kahvesevere tadım deneyimini tavsiye ederim.


Şimdi yine iki kişi, epey "iri" bir evde oturuyoruz.. Yani anlayacağınız bu evi de tekrardan doldurmak için epey çaba sarfettik. Tüm bu geçiş dönemlerinde olan değerinin altında eskicilere verilen ya da çöpe atılan eşyalara oldu. Yani sizin anlayacağınız hayatım evi dekore etmek uğruna sürekli bir "al-at" durumunda geçti!.. Oysa al at yerine al-"sat" olsaydı ne hoş olurdu. Çok uğraşmadan ikinci el eşyalarımızı satabileceğimiz bir platform olsaydı keşke!.. Meğer varmış!. Tam bu noktada onunla tanışıyoruz. Birşey almak için de sitedeki renkli eşyalar arasında gezinip gözüne kestirdiğin ürünü sepete atıyorsun. Senini için bir nakliye randevusu oluşturuluyor; eğer o tarih sana uygun değilse bunu da dekopasaj ile beraberce yeniden planlayabiliyorsunuz.. Ürün yola çıkana kadar da hala vazgeçme hakkın var. Ürün teslim edildikten sonra alırken açıklamalarda belirtilmemiş bir kusur görür ve bundan rahatsız olursan dekopasaj ile iletişime geçip 48 saat içinde iade hakkın var. Sistem her iki tarafı da koruyan ve ikinci el eşya alıp satmayı kolay ve keyifli hale getiren bir yapıda.. Eğer ilginizi çekerse www. dekopasaj. com adresinde bir gezinti yapın derim. Çünkü ben böyle bir keşif gezintisinde son zamanlarda çok beğenilen o tatlı çalışma masamı buldum ve ondan sonra da buradan kopamadım!.. Ya sonra? Evde ne zamandır gözüme batan halıdan kurtuldum bile!. Şimdi planda kurtulmak istediğim bir berger, bir de tekli koltuk var. Hepsini birden satarsam almak istediğim bir dolap var.. Galiba hep istediğim ortamı burada buldum!. Eski eşyalara oldum olası meraklıyım. Fırsat buldukça da bit pazarı gezerim. Paris'e ve Berlin'e gidince oradaki dev bit pazarlarında kendimi kaybeder, beğendiğim her sehpayı, dolabı çeke çeke eve getirmek isterim. Tabi bu ancak hayal; oradan buraya nasıl getiriyorsun ama işte o hayal bile güzel.. Onun için bazı eskici dükkanlarının da ürünlerinin bulunduğu Dekopasaj'da zahmetsizce dolanmak ve evimi "eski yeniler" ile renklendirmek yeni hobim!.. Amacı eski eşyalardaki ruhu seven insanları bir araya getirip keyifli bir platform oluşturmak olan Dekopasaj ile bu kültür giderek yaygınlaşacak gibi.. Gelecek günlerde "vintage" tutkusu olan insanlardan Dekopasaj adını daha çok duyacağımızı düşünüyorum.


Haftasonu epey aradan sonra ilk kez Karaköy'deydik.. Arabaya zar zor park yerini bulup yaya olarak adım attığımız daha ilk sokakta neden haftasonları bu semti sevmediğimi hemen anımsadım!.. Cicilerini giyip kendini buraya atmış yoğun bir kalabalık.. O meşhur sevdiğim sokak artık en sevmediğim. Gürültülü, mekan karmaşalı, artık kimin hangi kafede oturduğunun ayırt edilemediği kadar yoğun ve karmaşık kalabalık; masalarda oturan kimsenin de pek mutlu görünmediği.. Herkes sanki mecburmuş havasında burada.. Yol üzerindeki graffitiler ile kaplı renkli duvarların önünde poz verenler, atlayan, zıplayanlar instagramik kareler peşindekiler arasından geçip Souq'a doğru yöneliyoruz.. Souq bu haftadan itibaren her hafta sonu yapılacakmış. Şimdi o zaman buna da bir "Karaköy geyiği" diyen de çıkacaktır ama en azından burada her hafta farklı tasarımcılar, yeni küçük markalarla tanışma fırsatı var. Açıkçası içeride de pozitif bir enerji hakim. Sebep etrafa yayılan Petra kahve kokusu da bile olabilir!.. Kahve azaltma çabasına girdiğimden beri hiç Petra'ya gitmediğim için koku bana çok davetkar geldi ve hemen bir fincan nefis Columbia'yı kapıverdim. Benim için öyle kıymetli bir an ki, girişteki tuğla duvara yapılmış çiçek aranjmanı Souq yazısı önünde o "geyik" pozlardan birini vererek bu anı arşivledim. Tekrar Souq'a dönersek bu hafta öne çıkan üç detay vardı benim için; 1) Karaköy Junk sayesinde mekana satış için getirilen çellodan yapılma kahve sehpası. Öyle zarifti ki, umarım onu çok seven birisinin olmuştur.. 2) ScarfAce tasarımı ipek eşarplar.. Özgün desenleri ile dikkatimi çeken eşarplardan istediğim deseni o an edinememiş olsam da yakında bir ScarfAce sahibi olacağım gibi geliyor!. 3) Krop Knives'in el yapımı bıçaklardan oluşan standı. 'Board'lardan yapılan özel üretim bıçaklar, keşke bir arkadaşım şef olsa da ona hediye etsem denecek ince iş şef bıçakları, stil sahibi peynir kesiciler... Standın başındaki Sinan Bey onları nasıl özenle yaptığını ve tüm ürünlerin özelliklerini çok keyifle anlatıyor.. ... Akşamüstü semtin en yeni mekanlarından biri olan Ops Passage'ın barında oturup birşeyler içiyoruz. Mekan dekorasyon olarak oldukça keyifli olmuş. Barında kokteyller içip, akşam yemeyi yemek için uygun bir mekan. Ayrıca Fransız Geçidi'nin içinde olması da ayrı keyif. Bu geçidin sonunda yanyana birçok mekan ile dolması benim hoşuma gidiyor ama umarım bu söylediğimden de gelecekte pişman olmam!.. İçkimizi içerken yemek menüsünü de incelediğimiz mekanı akşam yemeği için denemeye değer buluyoruz. Birkaç saat sonrasına rezervasyon yaptırıp aynı gün aynı mekanı ikinci kez ziyaret ediyoruz. Enginar Konfit, Pancarlı Tatlı Patates ve Buharda Somon seçimlerimiz oldukça başarılı çıkıyor. Ayrıca mekanın şarap tercihleri de hoşumuza gidiyor. Hoşumuza gitmeyen tek şey hesaba otomatik eklenen 'servis ücreti'. Bu uygulama hiçbir mekanda zarif durmuyor ve hemen her müşterinin sinirini bozuyor. Yemek bittikten sonra Gaspar'ın sokağına doğru ilerliyoruz. Bir kepenk sadece bizim için açılıyor; sokaktaki diğer mekanları dolduranlar merakla bize doğru bakıyor. Acaba nereye giriyoruz? Orada ne var? Şimdilik hiç bir şey.. Ama olacak.. Ama daha değil.. biraz var.. epey var.. Yok, yok, biz bir yer açmıyoruz; allah korusun!.. Türk tüketicisine mekan beğendirmek zor. Bakınız ben!. Siz benden haberleri bekleyin. Elbet açılacak ve oraya da bir "deneme bir ki üç" yapılacak..


Şimdi yeni bir tane daha keşfettim: Ravenna Tuzu. Milano'da tesadüfen gezdiğim yöresel butik üretimlerin tanıtıldığı bir fuarda buldum onu. Ravenna'lı bir üreticinin markası Homemade önce ambalajları ile çekti dikkatimi. Standa yaklaşıp bilgi alınca Ravenna tuzunun oldukça ünlü olduğunu öğrendim. Herhangi bir işlemden geçirilmeden doğal haliyle kullanılıyor olması güzel yanı. Kavanozlar içindeki birçok çeşit içinden şimdiye dek hiç rastlamadığım portakal parçacıklıyı tercih ettim. Tezgahta ayrıca kurabiye yapımı için tüm malzemelerin üst üste sıralanarak kavanozlara konduğu sunum harikası karışımlar vardı. Denemek için bunlardan da almak istedim ama valizimin zaten yeterince dolu olduğunu hatırlayınca vazgeçmek zorunda kaldım. Tekrar tuza dönersek portakal çeşniliyi seçmek super iyi fikirmiş.. Çünkü somon balığı marinasyonunda kullanınca sonuç harika oluyor.. Çünkü bol sütlü Burro Soresina yağı sürülmüş kızarmış ekmek üzerine serpince nefis oluyor.. Çünkü aklımda bu tuzu kullanarak fırında tavuk pişirmek var.. Biraz tuz için vaktini aldım ama belki yemek pişirmeyi seviyorsun, böyle şeylere sen de meraklısındır diye haberin olsun istedim.. Hem belli mi olur, bir gün Ravenna'ya yolumuz düşer, ismi cismi adresi burada kayıtlı dursun.. Bakarsın lazım olur..


Sergi 19 Eylül'de sona erecek, acele edin! Not: Müze içinde fotoğraf çekilmesine izin verilmediği için fotoğraflar Dice Kayek resmi sitesinden alınmıştır.


ALTYAZILI FOTOĞRAFLAR: DUBROVNİK By Aydan Kumpas | 18 Kasım 2013 0 Comment Dubrovnik gezisinden fotoğraflar bu galeride.. Galeriyi gezmek için ilk fotoğrafa tık... Dubrovnik Limanı Tepeden Dubrovnik işte böyle Gizli plaj Buza Dubrovnik'in en güzel manzarasına sahip Tüm yollar nereye? Lokrum Adası'na limandan kalkan teknelerle kolayca ulaşmak mümkün Dubrovnik'ten alınacak en güzel hediyeliklerden biri yöresel bebekler Virajlı kayalık yollar güzel fotoğraflar saklıyor Kale içinde Dubrovnik mimarisi böyle Kale surlarında dolaşmak bambaşka bir keyif Dantel kanaviçe işleri yapan kadınlardan güzel hatıralar almayı unutmamak lazım.. Kale surlarından manzara nefes kesici İşte yine yöresel Hırvat bebekleri Evlerde kışa hazırlık tamam Eski şehrin mimari hazinesi güzel çatılar Sokak performansçıları olmayan şehir olur mu? Dar ve sevimli kaleiçi sokakları Binaları incelemek için akıl havalarda Limanın en popüler mekanlarından Poklisar'da deniz mahsulleri ve yöresel bira keyfi kaçmaz Dubrovnik limanı En meşhur krepçi Dolce Vita mutlaka gezi programına eklensin Gizli plaj Buza işte bu, bulmak için biraz hafiyelik gerekir ama!


Dünyanın önemli sokak sanatları temsilcileri 13 Ağustos 5 Ekim arasında Pera Müzesinde. Duvarların Dili sergisi için İstanbul'a gelen sanatçılar, Pera Müzesi'nin içini sokaklar kadar renkli hale getirdiler. Tamamı taze, henüz boyası kurumamış "streetart" meraklılarını bekler. Serginin bir de sürprizi var: Aynı sanatçılar, renklerini İstanbul sokaklarına taşıyor.. Sanatçılar bir yandan Pera Müzesi duvarları üzerinde çalışırken bir kısmı da İstanbul sokaklarını boyamaya başladı bile!. ve Karaköy Perşembe Pazarı'nda -pek sevdiğim- C215 Christian Guerry.. Devamı kesinlikle gelecek.. Benim bildiğim başta Beşiktaş, Galata ve Karaköy olmak üzere daha birçok sürpriz olacak.. Sergi yarın başlıyor. O zaman önce müzeye, sonra İstanbul sokaklarına.. Sergi kapsamında eserleri görülebilecek tüm sanatçılar: Futura, Carlos Mare, Cope 2, Turbo, Wyne, JonOne, Tilt, Mist, Psyckoze, Craig Costello, Herakut, Logan Hicks, C215, Suiko, Evol, Gaia, Tabone, Funk ve No More Lies. Not:Fotograflar sanatçıların ve müzenin kendi instagram hesaplarından alıntıdır. Güncel haberler için @peramuzesi ve @urbannationberlin ile sanatçıların instagram hesaplarını izleyebilirsiniz.


".... İtiraf etmem gerekirse daha önce Milano'ya gitmiş ve şehirden pek keyif almamıştım. Bu sefer daha derinlemesine bir araştırma yapmaya ve şehre bir şans daha vermeye karar verdim. Milano ile ilgili yazdığınız yazıların hepsini çok keyifle ve ilgiliyle okudum. Pek çok not aldım. Aldığım notları Milano'da yaşamış olan iş arkadaşlarım ile paylaştığımda bana tepkileri " Bu tavsiyeleri sana kesin bir Milanese vermiş. Nasıl buldun bu yerleri...!" şeklinde oldu. Yağmura rağmen tavsiyeleriniz sayesinde Milano'da çok keyifli vakit geçirdik. Son gece Al Matarel'de Osso Buco yerken, yan masamızda oturan İtalyanlar bizi bu restoranı bulup bu yemeği seçtiğimiz için tebrik edince size mutlaka yazmam gerektiğine karar verdim. Harika tavsiyeleriniz sayesinde yaşadığımız bu deneyimden sonra Milano'yu yeniden sevmeye karar verdim. Brera'da Bar Brera'da ve Botega Caffe Cacao kahve içerken sizi çok andık. Yukarıdaki alıntı bugün akşamüstü aldığım bir e-mailden.. İşte bir blog yazarının ödülü. Bundan daha mutlu bir an olamaz.. Zaman zaman böyle güzel mailler alıyorum ve bunlar beni asıl yazmak için motive eden güzel şeyler. Ne güzel insanlar var beni takip eden, önerilerimi değerlendiren.. Brera kısmını tüylerim diken diken ve biraz da gözlerim dolu okudum.. Aaaahhh, duygulandım.. Ama çok mutluyum.. çok çok mutluyum.. Önerilerimi değerlendiren, gezerken beni unutmayan herkese teşekkür ederim.. Bu posttan az önce instagram'a bir Milano fotografımı koydum bu duyguyla.. Şöyle yazdım altına da:"Gitmekle gidilmiyor ki.. Gitmekle gitmiş olamazsın; Gönlün kalır, Aklın kalır, Anıların kalır" Cemal Süreya.


Hatta daha ötesi makarnacı, ızgaracı, şarap kavı, salatacı, bakkal, manav, şarküteri, şık bir İtalyan restoranı, ayaküstü atıştırmacı, biraevi, pizzacı, dondurmacı, balıkçı, çikolatacı, peynirci, .... şimdi aklıma gelmeyen daha bilumum şeyin birada bulunduğu tam manasıyla 'sabah gir, akşam çık' mekanı.. Bu cıvıl cıvıl ortamda yemeğini yiyebilir, tezgahlar arasında dolanıp ayaküstü atıştırabilir, akşam eve dönerken de poşetlerini evde pişireceğin yemekler için eşsiz ürünlerle doldurabilirsin. Daha kolay anlatmak için 'şuraya benziyor' diyemeyeceğim çünkü; vereceğim örnekler zaten Eataly'den esinlenerek yapılmış yerler olur ve doğru birşey yapmış olmam. Zaten 16 Aralık Pazartesi'den itibaren gidip kendi gözlerinle görmen, alışverişin tadını çıkarman ve midene bayram ettirmen mümkün.. Ben sadece ön bilgin olsun istedim. Büyük tutkum katkısız gazoz Lurisia Gazzoza'nın, zeytinyağında enginar kalplerinin ve makarna reyonundaki yumurtalı Maltagliati'lerin hepsini bitirmezsen sevinirm. Onlarla ilgili çok büyük hasret çekiyorum; bir an önce evimde olmalılar!.. Ha bir de İstanbul şubesinde olacak mı emin olmadığım Alpina dondurmadan biraz da bana kalsın olur mu?.. Galiba çok iyi anlatamadım. En iyisi fikir vermesi için en son Roma Eataly'de çektiğim birkaç fotoğrafı eklemek..


Çok uzun zamandır -bir şekilde- Elgiz Müzesi'nin sergi duyuruları e-posta kutuma düşüyor. Çoğunu okuyor ama nedense pek dikkate almıyorum. Bazıları ilgimi çekiyor ama "yolu bana ters, bu ara yoğunum, yarın zaten seyahate çıkıyorum" diye saçma sapan nedenlerle eliyor, bir kısmını da hiç okumuyorum. Aferin bana!.. O kadar bilgilendirme ile dikkate almadığım müzeyi bir dergide gördüğüm üç satırlık bir yazı ve son sergilerinden bir fotoğrafla sanki ilk kez o anda keşfediyorum.. Teras Sergilerinden etkileyici bir karenin kullanıldığı haberi görür görmez bu müzeye hemen gitmeye karar veriyorum. Hemen not alıp birkaç gün içinde de ziyaretimi gerçekleştiriyorum. Daha binanın girişinde heykeller karşılıyor beni. Kafamdaki plan, bir an önce müzenin terasındaki alanda sergilenen heykelleri görmek ama içeri girince bu planım biraz erteleniyor. Çünkü ummadığım birşey ile karşılaşıyorum: Elgiz Müzesi'nin harika sanat koleksiyonu. Hiç ummadığım, burada varolduklarından haberdar bile olmadığım Türkiye ve dünyadan onlarca önemli ismin resim, fotoğraf, heykel, yerleştirme, video.. eseri. Ömer Uluç, Tracey Emin, Fahrelnisa Zeid, David LaChapelle, Andy Warhol gibi isimleri ve eserlerini görünce isimleri tekrar tekrar okuyor, gördüklerimden emin olmak istiyorum. Tüm bunların üzerine bir köşeyi dönünce karşıma çıkan; işlerini Berlin, Düsseldorf gibi şehirlerde önemli sanat alanlarında gördüğüm ve çok beğendiğim Stephan Balkenhol'ün heykellerinden "Büyük Adam"ı görünce şaşkınlığım hayranlığa dönüşüyor ama kendime olan kızgınlığım da giderek artıyor. Nasıl daha önce gelmem buraya? Nasıl atlarım bunu, nasıl?.. İç alandaki eserlerden kopmam zaman alıyor; asıl geliş nedenim olan terastaki sergi yukarıda beni bekliyor.. Nasılsa bundan sonra bu müze hep olacak İstanbul listemde, yine gelir, yine gezerim; hem eserler yer değiştiriyor; kiminin "şekli bile değişiyormuş!" diyerek asansöre binip terasa yöneliyorum. Keşke birisi asansöden terası ilk gördüğüm anı bir kamerayla kaydedebilseydi; bu kadar etkileyici, filmatik bir an mutlaka kaydedilmeliydi.. ama yalnızdım. 1500 metrekarelik bir açık alana yerleştirilen etkileyici heykeller ve etrafta onları çevreleyen yüksek maslak plazaları ile "yapayalnızdık". Her zaman müzeler ve sergi alanlarında eserler kadar onların sergileniş biçimlerinin de önemli olduğunu düşünmüşümdür; farklı kurgular izleyiciyi her zaman etkiler. Bu anlamda birçok güzel örnek gördüm bugüne dek ama burada çok farklı, çok etkileyici, tuhaf birşey var. Mekan eserler ile başrolü paylaşıyor.. Bundan sonrasında terasta sergi ile başbaşayım ve hatta bu aşırı etkilenmiş ruh halim ile belki de onun bir parçasıyım. Bu yıl üçüncüsü düzenlenen Teras Sergileri'nde 40 yaşın altındaki 32 sanatçının ürettiği eserler yer alıyor. İlginç olan, onların burada bu alanda arka fonlarındaki gökyüzü, gökyüzünü delen binalar ve bina yüzeyinde yarattıkları yansımalar ile bir bütün olmaları. Tek tek incelendiğinde hepsi birbirinden başarılı, anlamlı 32 eser. Ancak izleyici için her zaman bir ya da birkaç eser ön plana çıkar. Uğur Hasekin Zaman; Şenay Ulusoy Pratyahara; Orkide Akkoç Sabit Honey Bunny; Meliha Sözeri Şeffaf Demokrasi ve bir de buraya gelmemde etkisi olan fotoğrafını gördüğüm Kutlu Alican Düzel Monadlar adlı eserler benim için öne çıkanlar oluyor.. Saate, hava durumuna, gökyüzündeki bulut miktarına göre an be an farklı duygular hissettireceğini düşündüğüm sergiye bir kaç kez daha uğrayıp farklı tatlar yakalamak var aklımda. Nasılsa zamanım var; müzeyi geç keşfettim ama 17 Haziran'da başlayan bu sergi 23 Ağustos'a dek sürecek. Mutlaka yine gelmeliyim.. Son olarak aşağı inip müze alanında tekrar bir tur atıyor, bu geç keşfimin iyice tadını çıkarmaya çalışıyorum; asma kattan aşağı, "Büyük Adam"a tekrar bakıyorum. Elgiz Çağdaş Sanat Müzesi görünümü itibarı ile de standart bir müze anlayışından uzak. Sergi alanını çevreleyen çalışma ofisleri, proje odaları ve açık arşivi ile özgür ve yenilikçi hissettiriyor kendini. Genç sanatçılara ve çağdaş sanat üretimine, tez çalışmalarına daima açık; ziyaretçilerine karşı oldukça konuksever, sıradışı bir müze burası.. Mekana uygun graffiti uygulaması, resitaller, farklı işitsel performanslar ile farklı sanatsal etkinliklerin de düzenlendiğini öğreniyorum ayrıca. Elgiz, benzer örneklerine belki ancak yurdışında bir kaç yerde rastlayabileceğimiz türden bir müze.. Ve bu müze tamamen ücretsiz. Tüm bunlara "çağdaş sanata gerçek anlamda destek" denebilir ancak. Gerçekten çok etkileniyorum. Müzeden ayrılırken şehirler ile konuşmasına alıştığınız Gezici Günlük müze ile de konuşuyor elbette.. Elgiz, beni affet!.. Seni çok geç keşfettim ve bu tamamen benim hatam. Ama kendimi affettireceğim. Şimdi gidiyorum ama artık hep geleceğim.. Varlığın için teşekkür ederim.. Teras Sergileri 2014 : 17 Haziran 23 Ağustos arası Elgiz Çağdaş Müzesi terasında ücretsiz olarak gezilebilir. Okuyucuya son not: Ben bir hayli zaman kaybettim. İsterim ki aynı hataya siz de düşmeyin. İster Teras Sergilerini bahane edin, ister yukarıda saydığım önemli isimlerin eserlerinden oluşan koleksiyonu; fotoğraf çekmeyi, ya da her neyi isterseniz.. ama mutlaka bir sebeple ilk fırsatta bu güzel müzeyi ziyaret edin..


Instagram'dan aldığım toplu önerilere bayılıyorum!.. Birçok kişinin katkısıyla harika listeler oluşturmuş oluyoruz birlikte.. Bugünkü konumuz Türkiye'deki kamp alanları, en güzel kamp yapılacak yerler.. Gelen önerileri bölge bölge derledim ve aşağıda listeledim.. Böyle listeler neden güzel? Çünkü elbirliği ile yapıldığı için arada çok umulmadık, az bilinen sürpriz alternatifler de var.. İlginizi çekenlerle ilgili detaylı araştırma yapıp güncel durumlarını kontrol etme işi sizde!. Ayrıca Kampp ve Doğaya Kaçış uygulamaları da öneriler arasında!.. Bu faydalı listenin oluşması için tecrübe ve önerileri ile katkıda bulunan herkese çok teşekkürler.. Kamp planı olanlara çok faydalı olması dileği ile.. Ama daha da önemlisi tüm kamp alanlarında doğaya saygılı olup, temiz tutup zarar vermeyerek tümünün nesiller boyu aynı şekilde kalabilmesine destek olunması dileği ile..


Eski eşyalar arasında kendini kaybetmeyene henüz rastlamadım. Bu durumunun henüz farkında olmayan birini bile koy bir bit pazarının ortasına sonra kendini nasıl kaybettiğini uzaktan izle.. Hangi tuhaf eşya kimbilir hangi unutulmuş anıyı canlandırır hiç bilinmez. Keyiflidir eski, güzeldir. .. Yıldırım Caddesi 27 numaradaki naftalin bulunduğu sokağın süsü. İçeride eski valizlerden sahipsiz kalmış en bildik yakın tarih gündelik eşyalara, radyolardan porselen biblolara pek çok ürün var. Kondisyonlarına göre fiyatlandırılmış hatırı sayılır miktarda plağın da alıcısını beklediği dükkanın ortasında yanan soba bile mutluluk sebebi.. Vodina Caddesi'nin arkasındaki sokaklarda gezerken karşınıza çıkacak. Daha önceki bir ziyaretimde kapalı olduğu için sadece güzel tabelasına bakıp iç geçirmiştim ama bu kez öğreniyorum ki eğer dükkan kapalıysa bilin ki sahibi o sırada müzayedede.. İsmini sonuna kadar hak eden "tozlu" ve çok sevimli bir dükkan. Buralardan geçtikçe uğramakta fayda var, karşınıza neyin çıkacağı hiç belli olmaz. Fiyatlar el yakmıyor.. Bu arada, Fener, Balat sokaklarında yürürken yarı açık kapıların ardındaki loş dükkanlarda başka eski eşyaların saklı olabileceğini aklınızın bir köşesinde bulundurun. Vodina Caddesi'nin arka sokaklarında isimsiz ama belli eşya türlerinde uzmanlaşmış ilginç dükkanlar var. Hızını alamayanlara boş bir pazar gününde Dolapdere ve Feriköy'de kurulan bit pazarlarını; Horhor'daki antikacılar çarşısını öneririm..


Cuma'dan Pazar'a uzun bir hafta sonu geçirmek üzere ziyaret ettiğimiz Eskişehir'e gitmeden önce alışıldığı üzere şehirle ilgili araştırmalar yapmak yerine bu kez kendimi "sosyal medya"nın gücü"ne teslim ettim ve sordum: Eskişehir'de ne yapsam? Yanıtlar hızla akmaya başladı.. Yeme içmeden gezilecek yerelere kadar gelen tüm önerileri alt alta sıralayıp içinden kendi ilgi alanıma uygun olanları işaretledim. Güneşli bir Kasım hafta sonunda, o notların ışığında, arada spontane keşifler de yaparak şahane bir Eskişehir gezisi yaptık.. Şimdi o uzun listeyi -arada kendi deneyim ve yorumlarımı da ekleyerek- gidecek olanlar için burada paylaşmak istiyorum. Ben her önerinin doğru kişi ile eşleştiğinde faydalı ve kıymetli olduğuna inanıyorum.. O yüzden siz de lütfen bu uzun listeden kendi tarzınıza, gezi anlayışınıza uygun olanları seçerek kendi özgün listenizi oluşturun.. En az benimki kadar keyifli bir Eskişehir gezisi dileği ile.. Eskişehir'de Nereleri Gezmeli? Gez.. Gör.. Yap.. - Odunpazarı evleri arasında yürü.! - Köprübaşı'ndan kalkan teknelerle Porsuk'ta dolaş.. ya da gondola bin! (Adalar semtinin bu noktası şehrin tam kalbi; en turistik noktası.. Bir tarafta gondollar, diğer tarafta da nehir tekneleri var. Gondollar 4 kişilik, tekneler ise doldukça kalkıyor.. Haftasonları çok kalabalık olduğu için uzun bir kuyruk oluşuyor. Önceden uğrayıp belirli bir saate rezervasyon da yaptırılabiliyor..) Suyun içinden olmasa bile mutlaka su kenarından, Porsuk kıyısında bir yürüyüş yapmalısınız. Sarı sonbahar yapraklarına basarak, ağaçlardan süzülen güneşin altında, renkli köprülerden geçerek kıyı boyu yürümek çok keyifliydi. Geri dönüp baktığımda sanırım en sevdiğim şey Porsuk kıyısında yürümek!. - Sazova Parkı'nı gez! - Kanlıkavak Parkı'ndan Porsuk kıyısına bisiklet turu yap! - Tarihi Hamam'da hamam keyfi yap! - Tribünde Eskişehir Spor maçı izle! - Kentpark, Şehr-i Aşk Adası ve tepeden Eskişehir manzarası sunan Şelalepark'a git. - Anadolu Üniversitesi Japon Bahçesi'ni gör. Havuzlar, göletler, ilginç ağaçlar ve ortalıkta dolaşan kaplumbağaları duyunca bana çok çekici gelen bu gizli bahçeye elini kolunu sallayanın giremeyeceğini daha gitmeden öğrenmiştim. O yüzden üniversite genel sekreterliği ile iletişime geçip istedikleri dilekçeyi yazdım ve bürokratik süreci beklemeye başladıma ama bildiğiniz gibi bürokrasi yavaş işliyor.. O yüzden B planı devreye girdi.. Yunus Emre Kampüsü içindeki Konukevi'ne gidip bahçesinde bir kahve içmek istedik. Daha sonra da bahçe içindeki patikadan geçerek Japon Bahçesi'ne ulaştık.. Aylardan Kasım diye mi, yoksa başka bir sebeple mi bilemiyorum ama bahçe umduğum kadar bakımlı değildi.. Yine de boş havuzlar ve güzel ağaçlar arasından yürüyüp başarmış olmanın mutluluğunu yaşadık.. Bence gitmek şart değil ama aracı olup çok merak edenler elbette uğrayabilir.. Yukarıda edı geçen açık alanlar Japon Bahçesi'ne tercih edilebilir. - Eskişehir müzelerini ziyaret et!. (Şehirdeki müzelerin çoğu özellikle Odunpazarı civarında toplanmış: Ben bu bölgedeki müzeler içinden sadece Kurtuluş Müzesi'nin gezebildim. Aslında çok büyük bir alanı yok ama içindeki dijital ekranlar sayesinde Kurtuluş Savaşı ve Milli Mücadele'yi anlatan oldukça kapsamlı bir müze oluşturulmuş.. En güzel sürprizi; finalde oluşturulan özçekim odasında Atamız ile ilk meclisin önünde beraber bir fotoğraf çektirip mail adresinize gönderebiliyor olmak!. Giriş ücreti 6 TL. ve müzekart geçerli değil. Güzel sanatlara ilgim sebebiyle Anadolu Üniversitesi'nin Çağdaş Sanatlar Müzesi'ni de ziyaret ettik ama etkinlik yok gerekçesiyle kapalıydı, gezemedik.. Bunun yerine vaktimi ETİ Arkeoloji Müzesi'ne harcamayı tercih ederdim.. Bunun dışında elbette Eskişehir denince en çok önerilen ve mutlaka ziyaret edilecek bir diğer müze de Tülomsaş Devrim Arabası Müzesi. Geçmişte hikayesi beyazperdeye de aktarılan Devrim Arabası'nın biraz hüzünlü bir hikayesi var: 1961'de dönemin yönetiminin talimatı ve küçük bir bütçe ile sadece 129 günde Eskişehir'de üretilip 29 Ekim törenlerine yetiştiriliyor. Toplam 4 adet üretiliyor ve iki tanesi tören için Ankara'ya götürülüyor. Güvenlik protokolü gereği araçlar benzinsiz olarak götürülüyor ve tören öncesinde 2 numaralı araca bir bidon benzin dolduruluyor.. Ancak Cumhurbaşkanı 2 yerine 1 numaralı araca binince araç 100 metre gidip duruyor.. 2 no. lu diğer araç hipodromda başarılı bir şekilde dolaşsa da basın ve diğer herkes tarafından dile getirilmediği için ilk yerli araba Devrim, başarısız bir proje olarak rafa kalkıyor.. Devrim'in güvenlik protokolü bahanesi ile bilinçli olarak engellendiği söylenir.. Diğer üç tanesi hurdaya çıkarılan yegane Devrim, Tülomsaş'ta ücretsiz olarak sergileniyor. Vaktiniz varsa müzeye kadar Porsuk kıyısından keyifli bir yürüyüş ile ulaşabilirsiniz. Bu önerilere Eskişehir hayvanat Bahçesi ve Eskişehir Büyükşehir Belediyesi Bilim Deney Merkezi ve Sabancı Uzay Evi de eklenmiş. Yapılacaklara son öneri benden.. Eskişehir Senfoni konseri izleyin!.. Opera olarak geçen Eskişehir Belediyesi Sanat ve Kültür Merkezi'nde Eskişehir Senfoni Orkestrası'nın konserleri yapılıyor.. Ben gitmeden programına bir türlü ulaşamamıştım ama orada bir afişin izini sürerek gişeye gittik ve son anda oluşan yer açılmasını değerlendirip sadece ve sadece 7,5 TL. ye şahane bir konser izledik!. Girmeden "biletinial" sitesinden kontrol edebilir ya da akşam tam 19:00'da gişenin önünde olup şansınızı bizim gibi deneyebilirsiniz. Eskişehir'de Nerede, Ne Yemeli? Ye.. İç.. Dene.. - Balaban Kebap ye!. Eskişehir mutfağında yoğun olarak Kırım etkisi var. En öne çıkan lezzetlerden biri Balaban kebap. Balaban, Tatarca'da çok büyük demekmiş; porsiyonu büyük olduğu için pideli köfte ve şiş et ile hazırlanan kebap bu ismi almış. Gidenler tarafından çeşitli konaklar ve farklı kebapçılarda önerilse de yerlilerin üzerinde uzlaştığı Abdüsselam'da yedik biz Balaban'ı. Bir pasaj aralığında küçük ve salaş bir dükkan. Kızartılan pidelerin üzerine kemik suyu, yoğurt, domates sos, köfte ve et şiş eklenip tereyağ dökülerek hazırlanıyor. Ben Vedat Milor sözü dinleyerek tüm soslarını az koydurdum ve tadını çok sevdim. Bunun dışında köfte ve "balaban" yemek için Hüsmen Baba, Tatlıdil Köftecisi, Odunpazarı'ndaki Köfteci Ahmet ve ütü ile köfte pişiren Kebapçı Fahrettin Usta, en çok önerilen ama deneme şansı bulamadığım diğer adresler.. Öneri ve yorumlardan anladığım kadarı ile her köfte ya da her pideli köfte "balaban" değil.. İsimler üzerinde küçük bir yorum araştırması yaparak tercihte bulunmanızı öneririm.. - Çibörek ye!. Evet, "Çiğ" değil, "Çİ" börek.. Diyorlar ki; "ismindeki 'çi' eki güzel/lezzetli anlamına gelir.. Tatarlar yağda 'şır' sesi çıkardığı için şırbörek de derlermiş." Yani isim kıymanın çiğ olmasından kaynaklı değil; çiğbörek demeyelim, onları üzmeyelim!. Çibörek harcı özellikle sulu olur; yerken içinden akarmış.. Bu su çiğ konan kıymanın buharla pişmesi için önemliymiş. En ideal yeme şekli dikine ikiye katlayıp ısırmakmış) Peki Eskişehir'de en iyi çibörek nerede yenir? Buna gelen en popüler cevaplar Papağan, Kırım Çibörek Evi, Alpu ve Temel. Ben her gün bir başka adreste denedim. Kırım, Papağan ve Alpu. Yorumum: Bu çibörek her yerde güzel!.. Ama yorumlanış şekli farklı.. Papağan tam merkezde ve turistler tarafından kolay ulaşıldığı için en bilinen, tercih edilen yer. Çibörek ölçüsü biraz daha büyük ve hamur kıvamı daha kalındı. Tadı kötü değil ama daha ağır buldum ben. Beşli porsiyonu zor bitirdim, o gün bir daha acıkmadım.. Kırım ve Alpu'da ise ebat ve incelik hemen hemen birbiriyle aynı. Bunları daha hafif ve ince buldum; uzman değilim ama orijinal, ideal ölçüsü sanki böyle gibi geldi. Yerken ve yedikten sonra hiç ağırlık yapmadı. Zorlasam ikinci porsiyon da giderdi!. Ancak şunu söylemeliyim ki Alpu'nun iç harcının tadı damağımda kaldı. Bir bütün olarak değerlendirdiğimde beni en mutlu eden, en lezzetli bulduğum Alpu oldu. Bana kalırsa "en iyi" diye bir şey yok; damak tadınıza uyana rastlarsanız belki de Eskişehir sokaklarında gireceğiniz herhangi bir çibörekçi bile sizi mutlu edecek.. - Nazar'da İskender ye! Herkesin değil, sadece üç-dört şehir yerlisinin önerdiği Nazar'ı mutlaka deneyeceğim diye listeme alsam da fırsat olmadı; akşamları da erken kapattığı için bir türlü zamanlamayı tutturamadım.. - Pino'da hamburger ye!. Çok çok çok fazla kişi önerdiği için gözümde farklı canlandırmıştım ama kapısına gidip herhangi bir zincir restoranın yerel versiyonu ile karşılaşınca girip denemekten vazgeçtim.. Sevenlerine afiyet olsun diyebilirim sadece.. - Kara Kedi'de boza iç!.. İşte bir Eskişehir klasiği daha!. Eskişehirde boza, bizim Vefa'da alıştığımızdan farklı olarak mısırdan yapılıyor, biraz daha koyu kıvamlı ve daha tatlımsı.. Üzerine leblebi koymadan bol tarçınlı yeniyor. Evet yeniyor.. "Eskişehir'de boza içilmez, yenir" diyorlar.. Alıştığımız gibi geceyarılarına kadar açık değil.. İçecekseniz 21:00'a kadar gidin!. - Petifür ye!. Bu tatlı Şu hamuru ve krema ile yapılıyor; oldukça hafif.. Adres olarak üç yer önerilmişti. Süreyya Pastanesi, Petifürcü Lalezar ve Divanes Pastenesi.. Lalezar ve Süreya eski ortaklar ve oldukça köklü işletmeler.. Ben bu 60 yıllık işletmelerden Lalezar'da deneyebildim; petifür baya leziz bir tatlıymış!.. - Mazlumlar Muhallebicisi'ne git!. Bu öneriyi gerçekleştirmeye fırsat bulamadığım için "mazlumların ahı"nı almaktan korkuyorum ama valla vakit etmedi!. 1927'de kurulan muhallebici eskiden hal binası olan tarihi bir binada, Haller Gençlik Merkezi'nin içinde bulunuyor.. Çevresi el ürünleri satan dükkanlarla dolu; hem gidip burayı gezebilir, hem de sütlü tatlıları deneyebilirsiniz. - Özgem'de Turşu suyu iç! Sonradan Özgem Turşu'ya bir de alternatifi geldi: Gedelek Turşucusu. Biz Türkler nedense gezi denince önce yeme içme anlıyoruz.. Öneriler de coşuyor!.. Ben görmezden geldim ama dileyen deneyebilir.. - Kahveni şurada iç, burada mola ver! Kahve düşkünlüğümü bilenler bir sürü isim paylaştı: Walker's Coffee, Hey Joe Coffee, Kokopelli Coffee Co.,'78 Coffee, Black Cat Coffee, Ciel Coffee.. Daha uzun molalar kahve/kitap keyfi için Adımlar Cafe, İda Cafe, Eflatun Kitap Cafe önerildi.. Bunlara ben de yürürken rastladığım, mola verdiğim ya da atmosferini beğendiğim birkaç adres eklemek istiyorum.. Raw Coffee & Food, hemen Hey Joe ve Black Cat'in olduğu yere yeni açılmış. Böylece o sokak çok hoş bir atmosfere bürünmüş.. Bir gün Hey Joe'da bir gün de Raw'da mola verdik. Raw'ı baya sevdim.. Bach. ce Academy Studio, yürürken ilgimi çekti; burada canlı mini konser ve dinletiler oluyormuş ancak biz denk gelemedik.. Monk Coffeee and Books uzun bir yürüyüşe şahane bir mola oldu benim için.. Hem güzel kahveleri, kekleri var, hem şahane kitapları.. Biraz da plak var.. Şehirdeki yabancı bir ülkede hissi uyandıran sevimli yerlerden biri. En ilginç ve beklenmedik keşif ise Eflatun Kitap'ı ararken bulduğumuz Kitapsız Mekan ya da diğer adı ile Ters Ağaç oldu. Uluslararası tiyatro festivallerine katılan bir kukla tiyatrosunun mekanı olan kafenin şahane bir atmosferi var. Burada kahve değil, kendi yaptıkları biradan içtik.. Harika bir molaydı!. Bir de dekorasyonu ile beni genelde Amsterdam ve Berlin'deki ruin-kafelere ışınlayan Kedd var.. Dükkana bayıldım ama kahve çok başarılı değildi.. Yine de bu civarda yürünecek güzel sokaklar ve denenebilecek değişik kafeler var... Keç?, Simple, Eski Moda mesela.. - Kahvaltıyı Doyuran'da yap!.. Yine Eskişehir'e dair en çok önerilen, en sevilen yerlerden biri ama bende deneme isteği uyandırmadı en baştan beri.. Farklı bir yer denemek istiyordum.. Pazar kahvaltısı için kafamda Ayfer Usta Gurme vardı. Yine merkezden biraz uzak; araçla gidilebilecek konumda; özellikle Eskişehir yerlilerinin uzun hafta sonu kahvaltısı için sevdiği bir yermiş.. Destan adını verdikleri ve masaya çok fazla şey yığdıkları bir kahvaltıları var.. İster onu, ister bizim gibi menüden istediklerinizi seçersiniz onu bilemem ama mutlaka pufidik pişileri denemelisiniz. Biz bayılıp çift porsiyon sipariş ettik!.. Cumartesi için de öneri instagram'dan taze taze geldi. "Bal Kahvaltı" yeni açılmış. Farklı konseptlerle çeşitli serpme kahvaltı seçenekleri var; biz adı Yuvarlak Çay menüyü sipariş ettik. Hem mekan atmosferi, hem servis hem de ürün kalitesi olarak çok beğendik. Umarım hiç bozmaz da siz de aynı keyfi alabilirsiniz. - Varuna Gezgin'e giiiiiiiiittttt!.. Onlarca aynı öneri.. Çünkü pek çok şehirde karşımıza çıkan seyahat temalı kafe/bar Varuna, "bir Eskişehir markası!" İlk şube burada açılmış; alışıldığı üzere seyahatlerden toplanmış binbir obje ile dolu duvarları saatlerce incelenecek dev bir mekan.. Akşamüstünden itibaren çok kalabalık oluyor.. İster çeşit çeşit bira, ister kahve.. Tek kusuru herkes çok sigara içiyor!. Barlar Sokağı'ndaki Neyzen ve Mayday rakı-meze ikilisi için öneriler arasındaydı.. İstanbul'dan tanıdığımız Sensus Şarapevi'nin Eskişehir'de de bir şubesi var. Gaga Restaurant, Mezze House, Sempre diğer öneriler.. 222 Park, Retro Hall, Peyote Eskişehir konser ve etkinlikler için öneriler.. Eskişehir'den Ne Alınır? Al.. Getir.. - Tarihi Odunpazarı Fırını'ndan tahinli cevizli bükme al! Aldım!. hem de sabah fırından çıkmış, ılık ılık!.. Bir alternatif öneri de Palmiye Simit Fırını. - Kurtuluş Kuruyemiş'ten çekirdek al! - Lületaşından bir şey al. Sırf Eskişehir'in bu ünlü taşından yapılan objelerin satıldığı bir çarşı bile var. - Atlıhan Çarşısı'nda hediyelik bak!.. (Eskişehire dair küçük anı ürünlerinin hepsi bu çarşıdaki dükkanlarda toplanmış.. Çarşı Odunpazar'nın tam ortasında.. - Tanınmış Helvacı'dan Met Helvası al. (Pişmaniye mantığında ama farklı şekillendirilmiş bu helva çarşı içinde sık sık karşınıza çıkacak.. Hediyelik olarak petifür, nohut unundan yapılan Taklan Kurabiyesi ya da bu helvadan alabilirsiniz. Bunlar da benden.. Güzel kitabevleri ve sahaf dükkanları var. Darmadağınık Fahrenheit 451 Sahaf, Dekavil Sahaf, Eski Moda Vintage Dükkan, Germinal Sahaf, Ayrık Otu Galeri/Cafe'deki el yapımı yaka iğneleri, Eskişehir Kitapçısı&Monk Coffee'nin plak ve kitapları listenizde olsun.. Eskişehir'de Nerede Kalınır? Kal.. Konaklama için temiz ve ekonomik seçeneklerden biri bizim de tercih ettiğimiz Ibis Hotel. Barlar sokağına, Porsuk kıyısına, haller Gençlik Merkezi ve Varuna'ya, aynı zamandaki popüler yeni nesil kahve dükkanlarına çok yakın.. Merkeze de yürüyerek ulaşılabiliyor.. Porsuk manzaralı, merkezi Ada Life Otel ve 1890'larda açılan ve devamlı misafirleri arasında Halide Edip'in de olduğu tarihi Hotel Madame Tadia gelen diğer öneriler.. Abacı Konak Otel ise Odunpazarı yürüyüşümüzde ilgimizi çeken, tarihi konaklardan oluşan keyifli bir seçenek.. Eskişehir Ulaşım / Mevsim / Zamanlama / Bütçe Hızlı tren ile İstanbul Pendik'ten yaklaşık 2 saatte, özel araçla yaklaşık 4 saatte ulaşılıyor. Şehrin ana merkezinde hiç ulaşım kullanmadan bile dolaşmak mümkün.. Tramvay hatları, minibüs, otobüs ve taksiler daha uzun mesafeler için kullanılabilir.. Çok düz bir şehir olduğu için bisiklet kiralayarak da gezilebilir.. Eskişehir'e günübirlik ya da hafta sonunu kapsayan 2 günlük turlar ile de gitmek mümkün.. Biz Kasım ayında renklerin sarıdan kızıla döndüğü çok keyifli ve güneşli günlerde gittik.. Hava sıcaklığı sabah erken ve akşam çok düşüyor; gün ortasında daha ılık.. Ama Eskişehir soğuk havası ile ünlü; kışlar oldukça sert geçiyormuş.. Rahat gezebilmek için ilkbahar ve sonbahar ideal.. Küçük bir şehir olduğu için bir hafta sonu ayırarak gezilebilir. Mekanlar çok erken açılmıyor; çok erken kalkıyorsanız kahvaltı yapmak, kahve içmek için iyi bir yer bulmakta zorlanabilirsiniz. Öğlen 13:00'den sonra açılan ama geç kapanan kafeler bile var.. En erken 09:00 -hatta hafta sonları daha geç- saatler şeklinde düşünmekte fayda var.. En iyisi gideceğiniz yerlerin açılış-kapanış saatlerini kontrol etmek.. Genel olarak öğrenci şehri olmasının etkisiyle ekonomik bir şehir; yeme içme için başta çibörek olmak üzere çok uygun fiyatlı alternatifler bulmak mümkün..


Her yaz en az bir kere evde buzlu kahve yapıyor aşamalarını da instagram hikayelerimde paylaşıyorum.. Denemek isteyip tarifine ihtiyaç duyanlar için blogda arşivlemeye karar verdim.. İşte hikayelerimde paylaştığım yapım aşamaları.. Kahvenin filtre kahve için çekilmiş olması gerekiyor. Çekirdek cinsi, tadı tamamen yapanın zevkine bağlı.. Türk kahvesi ya da hazır kahveler için kullanılan granül tarzı kahve bu tip demleme için uygun değil. Bizim buzdolabının kalıpları ile toplam 3,5 kalıp buz ve fotograftaki fincan dolusu çekilmiş kahve kullanarak yapıyorum. İlk etapta 2 buzluk dolusu buz kullanıyor, eridikçe 1,5 kalıp daha ilave ediyorum. Buzlar toplu halde oldukça yavaş eriyor. Bu sebeple kahvenin yapımı çok uzun zaman sürüyor. Buzların erimesi saatler süreceği için bu akşam yaptığımızı yarın içmeyi planıyoruz.. Kahveler buzdolabında birkaç gün dayanıyor, fazla yapıp bekletmek mümkün.. Sevdiğiniz minik şişeleri biriktirip bu kahvenin servisinde kullanabilirsiniz. Bir kısmı buz kalıplarında dondurulup buz şeklinde de servis yapılabilir. İçine süt katılarak da içmek mümkün. özellikle kahvesi bol, tadı biraz sert olanlara süt daha çok yakışıyor. Soğuk demleme kahve yapmanın başka yöntemleri de var ancak tat ve berraklık olarak biz bu alternatifi seviyoruz. Diğer yöntemleri de google'da aratarak bulabilirsiniz.


Geç kalktığımız haftasonu sabahlarında standarttan biraz daha uzak kahvaltıları seviyorum. Özellikle içeriğinde avokado ve yumurta olan kahvaltılara bayılıyorum. Yeni nesil gastropub'larda sıkça rastladığımız bu ikiliyi evde de hazırlamak mümkün aslında. Ben bu sabah çay demlenirken olgun bir avokadoyu soyup küp küp doğradım. İçine çekilmiş deniz tuzu, çekilmiş karabiber, sızma zeytinyağı ve çeyrek portakalın suyunu ekledim ve iyice karıştırdım. Burada önemli olan avokadonun yeterli olgunlukta olması ve kullanılan zeytinyağının lezzeti. Ben bir süredir hem üretim kalitesine güvendiğim hem de kendini hissettiren tadına bayıldığım Pina'nın zeytinyağlarını kullanıyorum mesela. Carrefour ve Macro'da rastlarsanız özellikle onu tavsiye ederim.. Avokadolar hazırlandıktan sonra koca dilimli ekmekleri tost makinesinde kızarttım. Krep tavamın dört ayrı köşesine dört yumurta kırıp fazla yayılıp dağılmamasına dikkat ederek pişirdim. Üzerine uygun bir kapak kapatarak kendi buharı ile üstten de pişmesini sağladım. Üç aşama da hazır olduğunda ekmeğin üzerine önce avokadoyu sonra da dikkatlice 2'şer yumurtayı yerleştirip yeşillikle süsledim. Üzerine tekrar taze karabiber çektikten sonra ta-taaam! Yemeğe hazır!. Bu doyurucu tabağın ardından tatlı bir kapanış için de son keşfim Su Kabağı Reçeli!. O süs olarak bildiğimiz su kabaklarının içini rendeleyip damla sakızı ve çam fıstığı katarak reçel yapmışlar. Geçtiğimiz günlerde Coffee Department'ta rastladım ve son kavanozu ben kaptım!. Yani gelecek yaza kadar orada yok ama olur da biryerlerde denk gelirseniz kaçırmayıp mutlaka alın ve tadın!. Küçük numaralarla evde de güzel kahvaltı yapmak mümkün.. isteyelim, deneyelim yeter!.. Geç kalktığımız haftasonu sabahlarında standarttan biraz daha uzak kahvaltıları seviyorum. Özellikle içeriğinde avokado ve yumurta olan kahvaltılara bayılıyorum. Yeni nesil gastropub'larda sıkça rastladığımız bu ikiliyi evde de hazırlamak mümkün aslında.


Paylaştığım, iki hafta önce gittiğim Bansko kayak tatilimden sevdiğim bir an.. Kayak tatiline çıkanlar, dağ tatillerini sevenler bu hissi, bu mutluluğu anlayacaktır. Sonrasında dağda sonsuz kar, parlak gökyüzü, huzurlu sessizlik, aklı başından alan temiz hava ile başbaşasınız. Aslında kaymayı değil de beraberinde getirdiği bu havayı seviyorum sanırım.. Onun için bu yıl çok istedim bu seyahati.. Onun için böyle keyif aldım.. Dağ esintisinin bende yarattığı bu tazelenme hissinden olabildiğince uzun faydalanabilmek niyetindeyim. Döneli iki hafta olmasına rağmen bu hissi gayet başarılı koruyabildiğimi düşünüyorum.. Hala sakin, stressiz, taze ve mutluyum.. Bunu korumak için küçük bir yardım aldığımı da itiraf etmeliyim ama. Bir seyahatsever olarak hep desteğinden faydalandığım gizli bir işbirlikçim var: Febreze. Febreze'in Alp Esintisi kokusu yayan difüzer'i evin içine o tazelik hissini, belirli periyodlarla yayarken kar tatilinin anıları da canlanıyor. Eve yayılan ferah dağ esintisi ile o kar sessisliği, huzuru, zirvedeki tertemiz havanın kokusu gibi en güzel anlılar tekrar tekrar canlanıyor. Bir yeri anlamlı kılan şey bize yaşattığı hisler.. Sesler, kokular, anımsadığımız bu hisler anıları canlandırıyor, bizi o ana geri götürüyor. İşte bende bu kokuyu kullanarak o çok sevdiğim ana geri döndüm bugün ve sizlerle de paylaştım.. Bu bahaneyle de seyahat detaylarımdan birini daha sizlerle paylaşmış oldum. Ben hem seyahatten dönüşte uzun süre kapalı kalan evimin eski ferah havaya kavuşmasında, hem de valizden çıkan kullanılmış giysilerin etkisini valizden silip, onu yeni seyahatlere hazırlamakta sprey formundaki Febreze'den yardım alıyorum çünkü.. Hoş olmayan kokuları sadece saklamayıp tamamen silen Febreze, "seyahat vazgeçilmezleri" listemde.. Detaylı Bansko Gezi Notları Bansko vs Bansko yazısında..


Daha seyahate çıkmadan gezinin bu kısmı heyecanlıydı benim için.. Ferrara. Küçük İtalyan şehri. Küçük ama zengin.. her anlamda.. Zaten beklentiliydim gelirken; araştırmalarım bana 'beklentili ol' diyordu çünkü.. Beklediğimden da fazlasını buldum. Etrafı surlarla çevrili bir şehir ve tam göbeğinde ihtişamlı kale.. bu ilk kez rastladığım bir şey; şehrin dokusundan etkilenmemek mümkün değil.. Sıradan bir şehir değil Ferrara; ben de onu sıradan anlatacak değilim. İki 'an' paylaşacağım, gerisi zaten teferruat.. Ferrara bisikletler şehri. Hatta sloganı bu. Ayak uyduruyor, biz de Ferrara'nın bisikletlilerinden olmayı seçiyoruz. Bisikletleri kiralayıp çantaları sepetlere atıyor merkezden başlıyoruz tura.. Ana caddelerden ayrılıp ilk aralıktan dalmamızla ortaçağın içinde buluyoruz kendimizi. Daracık taş örme sokaklar, eski binalar, kapısına bisiklet dayanmış binbir güzel ev.. Herşey eski, sanki çağlar öncesinden. Ghetto sokakları.. Arada tek tük bisikletli yanımızdan geçerek az ileride park edip, evine giriyor; turiste alışkın olmayan gözler yabancı olduğumuzu anlayıp merakla bakıyor.. Halkayı genişletip uzak mahallelerde dolaşıyor, Parklardan geçiyoruz; huzurun içinden.. Yine de 'o' sokaklar çekici geliyor, tarihin tozsuz sokaklarına tekrar dalıveriyoruz.. Labirentin içinde yön duygumuzu tamamen kaybedip güzel sokakların tadını çıkarıyoruz. Minicik bir meydan kahvesi çıkıveriyor karşımıza. Evet, aynen minik bir köy meydanı, bir kahve dükkanı ve karşısındaki kırlık alanda birkaç masa.. Masalarda köyün ahalisi!.. Bu fırsatı kaçırmıyor, bisikletleri park ediyoruz hemen. Kilit milit yok; yani var da takmaya gerek yok.. Tek boş olan masaya oturuyoruz. Ben koşup siparişlerimizi veriyorum; macchiato ve acqua frizzante.. Kahvemizi beklerken masalarda dönen muhabbete de kulak misafiri oluyoruz. Muhabbetten çok, durum komik. Herkes başka masada oturmuş ama masadan masaya sataşma, yoldan geçenle atışma!.. Arada da bize meraklı kaçamak bakışlar atmayı ihmal etmiyor amcalar. Biz gayet direkt bakıyoruz ama ilk hamleyi de onlardan bekliyoruz. O hamle hiç gelmiyor.. Muhtemel dil problemleri yüzünden amcalar ile birkaç saatliğine "yerli" olmaya çalışan bu turistler bir türlü kaynaşamıyor.. Ama an öyle keyifli ki.. Bisikletten biraz yorulmuşuz, kahveler mis; hava püfür, dalların arasından yansıyarak etrafı süsleyen güneş, kuş cıvıltısı, ahaliden İtalyanca mırıltısı.. keyfi tarifsiz, öyle güzel bir an. Sanki dün de bu kahvedeydik; yarın ve haftaya da olacağız gibi hissettiren şehrin ruhundan çalınmış bir an... Tekrar bisikletlere atlarken müdavimlere kaçamak bir gülümseyiş ile veda.. Yolun devamında ağzımız kulaklarımızda. Kapamazsak sinek kaçacak!. Akşam beşte açıldığını biliyoruz. Öyle açılır açılmaz da koşmuyoruz; yediye kadar kendimizi orada burada oyalayıp iyice acıkınca tam tezgahın dibinde sotalanıyoruz. Mekanımız Pizzeria Orsucci Armando. dal 1936. Tezgahın arkasından siparişimiz soruluyor. Öyle ingilizce Mingilizce yok!. Turist mi? O da Ne? 2 birre grande; 1 pizza; 2 Ceci... Başlangıç siparişi bu. Pizza sadece iki çeşit. Margherita ve tuzlu balıklı Alici. Tabi ki racona uygun Alici diyorum ve bıyık altından 'aferin evladım' manasında bir gülümsemeli onay alıyorum ustamızdan. Yine yabancı olduğumuz tüm masalarca anlaşılmış ve tüm dikkatler üzerimizde!. Pizza İtalya standartlarında fena değil ama Türkiye standartlarında gayet iyi!. Ama asıl olay nohut unundan Ceci. Liguria bölgesindeki Farinata'nın bir versiyonu diyebileceğimiz Ceci koca bir tepside sıvı halde gelip, odun fırının içinden birkaç dakika içinde nar gibi çıkıyor. Bilenler bilir, görünümü, tadı en çok Ünye ve Fatsa'da evlerde yapılan mısır ekmeğini andırıyor. Birazcık da yağlı ama müthiş bir lezzet. İçeride ve kapı önünde tüm masalar dolu ve siparişler havada uçuyor. Racon siparişi toptan değil yedikçe vermek... Sürekli "due fette ceci" deniyor; usta tekrarlıyor, kesiyor, yenisini yapıyor. Ben de sesleniyorum aynen "due fette ceci per favore!" Ya ben söyleyince niye herkes gülüyor ki? Taburelerden ne zamandır sohbete girmeye çalışan bir adam başlıyor konuşmaya.. Zorluyor ama çok anlamıyorum, turistim diyorum.. Bunun üzerine herkes konuşmaya başlıyor!. Tam bir komedi. Bu İtalyanlar böyle, illa ki konuşacak anlatacak, zorla anlayacaksın onu!.. "Anlamıyorum" literatürde yok!.. Bir şekilde anlaşıyoruz, nereden geldiğimiz, burayı nasıl bulduğumuz, buradan nereye gideceğimiz, Ferrara tarihi,... muhabbet sonsuz. Kaç Ceci yedik şimdi hatırlamıyorum ama şu an olsa tek başıma bir tepsi yerim; onu biliyorum. Hatırladığım mekanı terkederken 15 hesap ödediğimiz ve herkes ile birbirimize el sallayarak vedalaştığımız.. Bu güzel keyifli gece, bu kağıt üstünde yenen salaş ama nefis yemek hiç unutulur mu?. Ferrara. "Ekmeğin köşesini kim yiyecek?" tartışmasının olmadığı şehir. Ekmeği çıtır şehir.. Bisikletli şehir.. Cazlı şehir.. Keyifli şehir. Güzel şehir... Ya işte çok güzel bir şehir!.. Kişisel olarak Ferrara'ya dair anlatacaklarım bu kadar ama sizin için yazacaklarım henüz bitmedi. Peki o tipik yemek ne derseniz hemen açıklayayım: İçi balkabağı dolgulu enfes, iri ebatlı tortellini diye tarif edebilirim. Geleneksel olarak tereyağlı ya da Bolognese soslu servis ediliyor ki Bolognese soslusunu denemiş biri olarak efsane bir lezzet olduğunu söylemeliyim. Özellikle tatlı/tuzlu yemek severlerin kaçırmaması gereken bir Ferrara tadı. Ayrıca Salama di Sugo ve Pasticcio di Maccheroni tadılabilecek diğer geleneksel yemekler. Bölgenin üzümü Sangiovese. Tatlı olarak da tıpkı Siena'daki gibi burada da baharlı tadı ile pek sevdiğim Panpepato var. Unutmadan; o çok köşeli, komik tipli Ferrara ekmeği de mutlaka tadılsın. İsmi Coppia ama yerel ağızda Ciupeta oluveriyor!.. Trattoria il Sorpasso: Burası da o meşhur kabak dolgulu makarnayı yemek için kurtarıcımız olan samimi ve farklı trattoria. Şef elinden çıkma menü her ay mevsim şartlarına göre değişiyor.. Yedik, içtik, bisiklete bindik; arada bir de Chiesa di San Giorgio, Castello Estense di Ferrara, Casa di Ludovico Ariosto ve Palazzo Schifanoia'yı gördük mü Ferrara seyahati şahane geçti demektir.. Tam da Ferrara'da geçen nefis bir roman okurken bu Ferrara şehri tanıdık geliyor, bunu bir yerde okumuştum dedim kendi kendime. Ve tabii ki gezici günlük gitmiştir buraya dedim, başka kim olabilir ki ? Bu küçücük şehri zaten ancak gerçek bir gezgin keşfederdi. Kitaba çok güzel eşlik etti bu güzel yazı ve fotoğraflar. Kitap bitti, Ferrara gidilecek yerler listesine, yazı ise tekrar tekrar okunacaklar listesine eklendi.


Bana göre en güzel kahvaltı evde yapılan kahvaltı.. ama arada bir dışarıda da kahvaltı yapmanın keyfini yaşamak istiyoruz elbette.. O kalabalık brunchlar, açıkbüfe kuş sütü eksik kahvaltılar benden uzak olsun.. Basit, yaratıcı, samimi, doğal kahvaltılar da bu yana gelsin!.. Bu haftasonu bir süre önce önerilen bir kahvaltı noktasını denemeye karar verdik. Figaro's.. Burası anladığım kadarıyla çeşitli otları da katarak hazırladığı "Selanik Kahvaltısı" ile ön plana çıkmış bir adres. Yeni değil.. havalı değil.. salaş ve farklı.. Kişibaşı 25 TL. lik bu kahvaltıda ot ve peynir ilavesi ile hazırlanan yumurta, bulgurlu-yoğurtlu Selanik Salatası, erik ve gül reçeli, beyaz peynir, peynir-ot ve patates ile hazırlanan Selanik Gözlemesi, zeytinyağı-peynir katkılı bir ot mezesi, zeytin ilaveli, domates-salatalık söğüş, ekmek, simit ve bir termos çay vardı.. Yumurta, gözleme ve kenarda görünen ot mezesi en başarılı bulduğum tatlardı. Diğer şeyler işin çok heyecanlı tezahüratlar yapamam ama genel olarak bu kahvaltıdan farklılığı sebebiyle memnun kalktığımı söyleyebilirim. Özellikle havalar soğumaya başladığında ilginç bir alternatif olarak aklımızın bir köşesinde olsun..


Parma'ya ayak basar basmaz insanı saran duygu bu; bu şehir kocaman bir film seti. Filmin adı "Mutluluk". Az sonra yönetmen bağıracak: Oyun!... Tam o sırada güneş daha çok parlayıp, zilini çalarak bir bisiklet geçecek önümden.. Önce yanımdan geçen şık kadın gülümseyecek bana, köşeyi dönünce de arabasının içinden tatlı bir bebek.. Harika bir film bu.. ve 24 saatliğine başrol benim!.. Tren istasyonundan sokağa adım attığım anda anlıyorum bizi keyifli bir 24 saatin beklediğini. Şehir merkezi yaklaşık 1 km.; hava da güzel; yürümeyi seçiyoruz. Daha Strada Guiseppe Garibaldi'ye girer girmez güzel detaylar, iştah açıcı vitrinler başlıyor. Alışveriş notlarım arasında olan Salumeria Garibaldi ve Salumeria Verdi'nin vitrininde gözüm kalarak yürüyor, az ileride no. 61'de yine listemden tarihi pastane Pasticceria Torino'yu görüyorum. Şimdilik hiçbirine yüz vermeden önce valizden kurtulmak üzere otelimize yöneliyoruz. Parma film seti gibi dedim ya, işte bu durumuna yaraşır enteresan bir konaklama deneyimi ile karşı karşıyayız. Rezidenza Romeo e Giulietta, booking. com üzerinden yer ayırttığımız tesis. Teatro Due'nin içinde!.. Yani biz bu film seti şehirde bir tiyatro binasının içinde kalıyoruz!.. Öyle ya; oyuncuyuz ve yerimiz de kulis.. Tiyatro binası deyince kötü şartlar gelmesin aklınıza; son derece rahat ve modern döşenmiş konforlu bir odada, ibis grubunun işlettiği, farklı konseptli bir tesiste kalıyoruz. Valizi odaya atıp şehre karışmak üzere koşar adım çıkarken binanın duvarlarını süsleyen temsil görsellerini fotoğraflamayı da ihmal etmiyoruz. On dakika sonra Piazza Guiseppe Garibaldi'deyiz; şehrin ana meydanı. Hep hayalimde Parma'ya gelir gelmez o en meşhur meydanda bir sandalyeye oturup etrafı seyretmek var. Gel gör ki meydandan çok hemen karşı sokağın hareketliliğinde aklım. Sağlı sollu kafeler, restoran ve dükkanlar, bisikleti ile sokağa girip çıkan şık Parmalılar.. Strada Farini. Bir gün içinde maksimum sayıda üzerinden geçilen, on ayrı adresi denenen, şimdiden özlenen güzel sokak.. Sokak boyu zaten listeme de aldığım birçok mekan var denenecek. Ancak şimdi küçük bir kahve molası için çok tanıdık bir dostun kapısını çalma vakti: RED by Feltrinelli. Milano yazılarımdan bilirsiniz, İtalya'nın D&R'ı Feltrinelli'nin RED konseptli mağazaları aynı zamanda güzel de bir kafe barındırıyor bünyesinde. İşte onlardan birini, sokağa nazır keyifli masaları ve sıcacık mini muffinler ile bu hareketli sokakta bulunca tanıdık bir başlangıçta karar kılıyoruz. Sokaktaki masalardan birine kurulup kahve ve tatlı eşliğinde önümüzde akan hayatı incelemeye başlıyoruz. İlk farkedilen çok sayıda bisiklet ve çok şık insanlar. Tüm yüzler gülüyor, herkes kibar, herkes mutlu.. ne güzel! Bu küçük moladan sonra meydanı çevreleyen diğer sokaklarda geziniyor, şehrin Opera Binası Teatro Regio, Cattedrale di Parma, Basilica di Santa Maria della Steccata, Palazzo della Pilotta gibi önemli yapıları görüyoruz. Hemen süylemeliyim ki Parma aynı zamanda Verdi'nin şehri. Parma'ya bağlı Busseto kasabasında doğan ünlü bestecinin portreleri hemen her türlü vitrinde karşımıza çıkarak bizi karizması ile etkilerken adına düzenlenecek olan Festival Verdi'yi de birkaç gün farkla kaçırıyor olmak da yüreğimizi burkuyor. Bu üzüntüyü ana alışveriş caddeleri Strada della Repubblica, Via Cavour ve Strada Farini'yi arşınlayarak üzerimizden atmaya çalışıyoruz!. Bu keşif turu sırasında sıkça rastladığımız bir makarna türü bizi öğlen ne yememiz gerektiği konusunda kesin sonuca ulaştırıyor. Tortella di Erbette en güzel şarküterilerin, en hoş restoranların ve taze makarna satan mekanların vitrininde. Hatta bu otlu tortellini öyle meşhur ki Parmesan peyniri ve Prosciutto di Parma gibi onun da magneti var!.. Vitrininin bir kısmını karizmatik bakışlı Verdi ve bu ünlü makarnaya ayıran şık Trattoria Salumeria Rosi'ye yöneliyoruz. Ancak yol üzerinde ara sokaktan bize göz kırpan Degusteria Romani o kadar cazip geliyor ki aniden onu denemeye karar veriyoruz. Daha modern ve rahat tarzda dekore edilmiş popüler mekanda bir masa bulmayı başarıyoruz. Daha siparişimizi almadan müthiş Parma lezzetleri Parmesan ve Proşütto yanında birkaç üzümle birlikte ikram edilince çok mutlu oluyoruz. Siparişimiz net: 2 tabak "Tortelli Erbette della Tradizione, Insalata Mediterranea ve artisan üretim bira Emilia. İçi peynir ve aromatik yeşillik dolgulu, üzeri bol parmesanlı makarnamızın tadı inanılmaz güzel; resmen deliriyoruz.. Yanında ısmarladığımız salata ve biralar da gerçekten çok doğru seçimlermiş. Midemizi akşamı da düşünerek çok zorlamadan güzel bir öğle yemeğini kararımızdan çok memnun tamamlıyoruz. Yemek sonrası yine listemdeki sokaklar ve ünlü dükkanlar arasında kısa bir tur var. Ama önce Lino's Coffee Shop'ta ayaküstü bir kahve molası.. Kahveyi içerken duvarda yazan Verdi sözünün anlamı üzerine mekandakilerle kısa ama keyifli bir mücadele verdikten sonra kahvenin ruha enerji verdiğinde hemfikir olarak konuyu kapatıyor, kafeden neşe içinde ayrılıyoruz."il caffe e il balsamo del cuore e delle spirito" Giuseppe Verdi. Borgo Giacomo Tommasini şehirde hemen sevdiğim sokaklardan. Küçük dükkanlarındaki stil sahibi dünya markaları ile Milano havası estiriyor bir anda. Store 333 ve O Store en sevdiğim dükkanlar; ancak italya'da 2 hafta gezecek olan valizimde buralardan yapacağım alışverişe yer yok; sadece bakıp iç çekiyor ve aynı sokaktaki şarküterinin vitrinine yapışıyorum. İtalya'da hep harika şarküteriler vardır ama Parma'dakiler gerçekten başka. Vitrinleri kuyumcu vitrini kadar ışıltılı ve ilgi çekici. Bu sokaktaki Salumeria Grisenti 1 no. lu ve Strada Farini'deki La Specialita 2 no. lu şarküterilerim oluyor. Kendimi bu iki vitrine her geçişte bakmaktan alıkoyamıyorum. Ve de evet, Parma çok küçük bir şehir olduğu için dönüp dolaşıp bunların önünden tekrar tekrar geçiyorum. Adeta Parma'nın ciğerci kedisiyim. Yine seyahatimizin devamını düşünerek bu güzel dükkanlardan alışveriş yapamıyoruz; ne üzücü. Oysa bu kadar çok çeşit ve iyi kalitede ve aynı zamanda bu kadar 'ucuz' Parmigiano Reggiano'yu ilk kez burada -anavatanında- görüyorum. Anlaşılan "taş yerinde ağırdır" sözü Parma'da pek işlemiyor. Tüm bunlar olurken sokaklar yavaş yavaş tenhalaşıp açık dükkan sayısı giderek azalıyor. Sokaklar sakinleşiyor, Parma'da "siesta vakti" başlıyor. hemen duruma ayak uydurup odamıza çekiliyoruz, birkaç saat dinlenip akşama Parmalı gibi hazırlanıyoruz. Saat:17:00. Tekrar sokaktayız. İlk durağımız Emilia Cremeria. Yine Via Farini No.29'daki bu nefis dondurma dükkanı benim gibi aşırı dondurma meraklısı olmayan birini bile kolaylıkla ağına düşürüyor. Birer bardak nefis dondurmayı şehrin gençlerinin gürültüsü arasında içerideki odunların üzerinde oturarak yiyoruz. Enfes!.. Emilia İstanbul'a açılsın kampanyası falan yapılırsa ilk imza benden!.. Dondurma üzerine hemen hemen aynı caddelerde bir mini şehir turu daha yapıyor, aslında daha çok da insanları inceliyoruz. Bu şehirdeki huzur, mutluluk insana iyi geliyor. Bir yerlerde, küçük şehirlerde çok mutlu insanlar yaşıyor.. böyle düşündürüyor. Aperitivo saati başlayınca Panino D'Artista'nın sokaktaki masalarına kuruluyor bölge şarapları ile ekmek üstü atıştırmalıkları tadıyoruz. Bu, geceye başlangıç niteliğinde. Asıl hedefimizde ise şarküteriden alamadığımız güzel ürünleri tadabileceğiniz iki sağlam enoteca var. Sekizden önce acıkmış olsak araya bir de Pepen'i sıkıştıracaktık ama bu seferlik listede kalıyor ne yazık ki.. Enginarlı payları, nefis sandviçleri denenemiyor..(B. go Sant'Ambrogio, 2) Kapısına vardığımızda saat sekizi birazcık geçiyor, Pepen'in kepenkleri tam da bu sırada iniyor.. Gecenin planlanan adreslerinden birincisi Enoteca Fontana. Sokağa taşan masaları şimdiden dolmuş sıcak atmosferli mekan. Ancak biz burada yemeğe oturup tüm geceyi o masalardan birinde geçirmeyeceğiz. Daha küçük ama çok yerel bir operasyonla Parma anılarımız arasına güzel bir deneyimi katacağız. Mekanın yan sokağından küçük ayrı bir giriş var. Daha salaş, samimi, ayaküstü. Müdavimler, 'akşamları iki tek'çiler bu bölümde. Hemen tezgaha yaklaşıp bölgenin en geleneksel şarabı hangisi ise onu istiyoruz. Yan tezgahtan da ekmek üstü atıştırmalıklardan birkaç çeşit seçip hesaba ekletiyoruz. Parma'nın geleneksel şarabı beyaz ve frizzante; yani köpüklü. Malvasia diye geçiyor cinsi.. Bunu öğrendiğimiz andan itibaren geceye bu tat ile devam ediyoruz. Bu mini yerel deneyim de yine bizi keyiflendiriyor; çıkışta masalarda oturanlara bakıp sanki daha güzelini başarmışız edasıyla havalı havalı yürüyoruz yanlarından. Yönetmen çekimi beğenmemiş de tekrar edermiş gibi -hani film setindeyiz ya- yine gündüz baktığımız civar sokakların akşam hareketlenip hareketlenmediğini gözetliyoruz. Çok da kayda değer bir hareket yok, şehri fazla da zorlamamak lazım.. model bu.. İyice acıktığımızdan emin olunca gecenin son adresine yöneliyoruz. Tabarro. Gece 2'ye kadar en güzel şarapları en güzel şarküteri tabakları eşliğinde içebileceğimiz Tabarro'da karşı sokağa itina ile yerleştirilmiş küçük masalar ve kendi önüne serpiştirlmiş kocaman fıçıları es geçip iç mekana yöneliyoruz. İçerideki ayaküstü takılma alanlarını da boşverip direkt bara nazır, barın köşesi bir iki kişilik loca ediniyoruz hemen. Siparişimiz adını artık bildiğimiz Malvasia ve bir peynir bir de Prosciutto di Crudo tabağı. Yerimiz harika. Buradan tüm kesim ve hazırlık işlemlerini, gelip giden siparişleri, müdavimleri, dönen muhabbeti takip edebiliyoruz. Mekan, tattığımız herşey, gece harika!.. Uzun süre kalıyor, çok ama çok eğleniyoruz. Gece yarısı içeri giren dilenci bile kibar yahu, hayret ediyorum; bozuklukları mutluluk sarhoşluğu ile kendisine bol bol takdim ediyorum!.. Bildiğim italyanca kelimeler yine espri konusu oluyor ortamda, gülüyor eğleniyoruz işte.. Çıktığımızda geceyarısını geçmiş, günlerden Perşembe. Doğrusu otele dönmek. Ama doğruyu isteyen kim? Şu güzel şehirde tek bir gecemiz var, bırak doya doya yaşayalım. Gündüz önünden geçdiğimiz küçük tasarım dükkanlarının olduğu sokak Borgo Mazza Angelo'da hipster ışığı olan küçük bir bar görmüş, burası gece hareketlenir demiştik; ona gidiyoruz. Meydandan geçerken aynalardan selfimizi, dar sokakta sokak lambasından duvara yansıyan gölgemizi çekiyoruz. Saçmalamak serbest!.. Saçmalıyor, eğleniyor ama sokağa da varıyoruz. Aynen tahmin ettiğimiz gibi. Herkes Ostemagno'da toplanmış, sokağa yayılmış muhabbette. İçeriden toplam 2.60'a iki bardak beyaz kapıp kapıya çıkıp kalabalığın arasına karışıyoruz. Epey bir vakitte burada böyle keyifle geçiyor. Arada bir birbirimize "düşün, Parma'dasın, şu an bu sokakta bu kalabalığın arasındasın" diyoruz. Öyle ya, Roma'da Pigneto, Milano'da Brera değil bu.. bildiğin Parma!.. Geç saatte açık olmasına çok şaşırdığımız Cafe Tommasini'den ayaküstü kahve içebilme şansını da yakaladıktan sonra daha fazla zorlamadan 'otele' komutunu veriyoruz kendimize.. Sabah 08:00; valiz taoplanmış, elimizde, tekrar Parma sokaklarındayız. Kahvaltı Cafe Caracol'da. Kruvasan arası prosciutto; burada kahvaltı da böyle!.. Son kez bisikletli, huzurlu insanları izleyerek yapılıyor kahvaltımız.. Birazcık da hüzünlü, yola düşüyoruz. Tren istasyonuna kadarki o yol şehirle vedalaşma niteliğinde. Yine de tatlı ayrılalım diyor, şehrin meşhur pastanelerinden Pasticceria San Biagio'ya yöneliyoruz. Şehrin tarihi pastanelerinden biri olan San Biagio'da Parma'ya yakışır küçük, tatlı bir kapanış yapıyor, tren istasyonuna varıyoruz. Ayrılırken geride bıraktığım şehirden çok mutlu ayrılıyorum. Üstelik ayrılıyorum diye üzgün de değilim. Bir güne sığabilecek küçük bir şehri olabilecek en keyifli hali ile yaşadık, hiç sıkılmadan da ayrılıyoruz. Kimbilir belki bir gün yine yolumuz düşer.. O zaman Verdi'nin kasabasına, Peynir üretim çiftliklerine gideriz, müzelerinde dolaşır, Regio'da opera izleriz.. Birreria Vecchie Manieri'de biramızı içer, yemeğimizi Cocchi'de yer, Violetta di Parma sürer, Parma sokaklarında yine gezeriz!.. Herkes sever mi bilemem ama ben Parma'yı çok sevdim. Küçük, sevimli, düzenli, neşeli, zarif bir şehir Parma.. Az ama değerini bilene öz şeyler sunuyor.. Kendini sevdiriyor.. Parma'da çekilen film mutlu sonla bitiyor..