Sabah bindiğimiz ilk direkt tren ile 1 saat 50 dakikada kişibaşı 10.50 'ya Lecce'ye varıyoruz. İstasyondan otele kadar yürürken bile eriyoruz adeta. Biraz daha güney ve çok çok daha sıcak!. Hemen bir sokak ötesinden Lecce'nin tarihi merkezinin başladığı küçük bir B&B Le Comari Salentine'de kalıyoruz. İngilizce bilmeyen, karşısındakini İtalyanca biliyor kabul eden çatlak bir kadın, sıcacık bir karşılama, geniş, rahat, tertemiz bir oda ve hızlandırılmış "Lecce Rehberi" ile bir konaklama ancak bu kadar memnun edebilir. Otelin etrafında birkaç göçmen görüp etrafın ıssızlığından birazcık tırsmış olsam da doğru bir seçim yaptığımı düşünüyorum. Yepyeni bir yer ile tanışmak için sabırsızız. Bu yüzden de sıcağa aldırış etmeden hemen koşuyoruz sokaklara.. Önce açlık sorunsalı. Yol üstünde, katedralin çaprazında haritaya işaretlediğim Doppiozero sanırım ilk yemek için en doğru tercih olacak. Uzun paylaşmalık masaları, yemeklerin göz önünde hazırlandığı uzun tezgahı, içerideki rahat atmosfer ile ilk intiba çok iyi. Yemek için birer enerji verip ferahlatacak taze sıkım içecek ve yanında çok iyi iki tabak seçiyoruz. Gorgonzolalı, ballı, bressolalı falan kendini kaybettiren cinsten açık sandviç Nera ve tüm garnitürleri ve pişme şekli ile kusursuz bir piliç fırın. Yemek çok, çok, çok iyi!. İyi yemekle başlayınca o şehirde güzel vakit geçireceğini hemen anlarsın. Artık sokakları keşfetme vakti. Duomo Meydanı, Sant'Oronzo Meydanı, Antik Roma Tiytrosu, Bazilika Santa Croce, Via Umberto, Porta Napoli... diye giden ilk görülecekleri bir çırpıda görmek için başlıyoruz yürümeye ama sokaklar o kadar boş ki.. Neredeyse hepsini hızla geziyoruz; zaten şehrin tarihi merkezi çok da büyük değil.. Geziyoruz ama boş, ıssız, terkedilmiş gibi.. tuhaf!.. İçten içe Ferzan Özpetek filmlerini düşünüyor ama o ruhu bulamadığım için üzülüyorum.. Diyorum ki kendime "tamam, mimarisi güzel ama biraz abartmışlar bu şehri.." Bir süre sonra sıcağa ve boşluğa pes ediyoruz.. Madem Natale'den aldığımız dondurma bile kar etmedi, o zaman biz de siesta için odamıza çekiliyoruz.. Akşamüstü kurduğum saat çalıyor ve bir kez daha sokaklara atıyoruz kendimizi.. O boş, güneşe teslim sokaklar gitmiş, yerine insanlarla, coşkuyla dolmuş sokaklar gelmiş.. Güneş binalara sevgiyle sarılmış bu kez.. her sokak, her detay daha bir güzel.. Öğle sıcağında geçtiğimiz tüm sokak ve meydanların hepsinden bir kez daha geçiyoruz.. Herşey öyle güzel ki.. bu şehir bir film seti.. La Bambola di Kafka'nın olduğu sokak Via Giuseppe Palmieri çok güzel. Birkaç eskici antikacı bir de köşede Bar Paisiello var. Lecce kahvesi ile ilk tanıştığımız yer. "Caffe in ghiaccio con latte di mandorla" ya da kısaca "Caffe Leccese" defterime merakla not ettiğim bir kahve. Lecce'ye özel. İçinde buz ve badem sütü kreması var. Tereddüt ile söylüyorum adını; barista kız gayet emin Si! diyerek hemen hazırlamaya başlıyor. İki küçük cam bardağı buz ile çalkalayıp o buzları atıyor; içine yeni buzlar koyuyor; bardakları beyaz porselen tabağın üzerine koyup yanlarına kaşıklarını bırakıyor. . Sonra bir şişeden boza kıvamlı yarısaydam badem sütü kremasını.. Tüm bunları yaparken bir yandan da makine de iki fincana birer espresso çekiyor. Espressolar tamam olunca döküveriyor buzların üzerine, fincanları tezgahta önümüze kaydırıyor Prego! diye.. Tamam buyuralım buyurmasına da.. nasıl içeceğiz biz bunu? Önce kokluyoruz, koku şahane.. Kız anlayıp karıştırın diyor :) Kaşıkları kapıp başlıyoruz karıştırmaya. Şöyle kibarca bir döndür bırak di mi? Yok. Kız "o kadar yeter" diyene kadar hallaç ediyoruz kahveyi :)) Neyse ki öyle iki fazladan karıştırma ile bozulacak birşey değil. Daha ilk yudumda ben bu kahvenin hastası oluyorum!. Normalde şekerli bir kahve içmem ama bundaki sert espresso tadı ile acı badem aromasının birleşimi o şeker tadını bile rahatsızlık vermez hale getiriyor. Bir kahveyi ne de çok anlattım!. O halde haydi, bitirip çıkıyoruz. Bugün aslında Pazar ama hiç farketmiyor; saat 17'den sonra tüm dükkanlar açık. En canlı cadde Via Giuseppe Libertini'de birçok hediyelik eşya ve seramik dükkanı var. Özellikle bölgede sık sık rastladığımız üzeri meyveli yassı kaktüs dallarının birebir aynısı şeklindeki seramik objeler çok başarılı. Hemen bir tane alınmalı!. Çevre dükkanlardan da ufak tefek birkaç seramik eşya ve magnet aldıktan sonra bu iş tamam.. Bu arada burada farkediyoruz ki Lecce ve buradan aşağısı "Puglia"dan çok, başka bir kafada takılıyor. Buralarda herşey "Salento" işi.. Haritada çizme şeklinde görünen İtalya'nın bu bölgesi yani çizmenin topuğuna denk gelen yeri Salento olarak anılıyor çünkü.. Bölgenin geleneksel kadın figürü Salento Kadını'na bayıldık biz mesela.. Artego mağazasında bölge tasarımcılarının el yapımı ürünlerine yer verilmiş. Kumaş kaktüslere bayılıyorum ama bu uzun seyahatin devamında onu yanımızda taşımaya imkan yok. Sadece sevip okşayıp bir kare fotoğraflarını çekebiliyorum. En beğendiğim konsept dükkan da Vico dei Bolognesi; çok güzel markaları bir araya getirip harika bir dükkan yaratmışlar. Bu alışverişli keşifli gezintinin yorgunluğunu atmak için Re Mida'ya oturup artisan biralarından birini deneyelim diyoruz. Masaya biralardan önce Puglia'nın resmi krakeri "tarallo" ve şahane zeytinler geliyor.. Sokak ise geçit töreni gibi.. zevkle akışı izliyoruz.. Şehrin merkezi gerçekten çok küçük, tur atması böyle canlı olunca çok zevkli.. tekrar yürümeye koyuluyoruz. Oysa Lecce'de bisiklet kiralarız diye plan yapmıştım ama gündüz bisikletle gezilemeyecek kadar sıcak, akşamüstü ise merkez bisiklet ile geçilemeyecek kadar kalabalık.. Şehrin orta yerindeki Roma Amfi Tiyatrosu'nun oradan geçip içine girmeyi düşünsek de bulunduğumuz günlere denk gelen dans festivali nedeniyle girişi kapamışlar, uzaktan bakıp, meydanı 360 derece incelemekle yetiniyoruz. Yavaş yavaş akşam yemeği zamanı artık. Ne yiyeceğiz, nereye gideceğiz önceden belli. Bilirsiniz rezervasyon sevmeyiz ama Trattoria di Nonna Tetti için şansımızı zorlamayıp direkt gündüz önünden geçerken işi sağlama alıyoruz tabi. Yol boyu sokaklar nasıl da dolmuş, bütün restoranlardan masalar dışarı dökülmüş, cıvıl cıvıl olmuş.. Bu kalabalıkta restoranımızı bile kaybedip küçük bir gecikme ile varıyoruz. Nonna Tetti biraz popüler, biraz da havalara girmiş; geç kaldık diye ufaktan bir fırça yiyoruz, masayı başkasına verdim falan diyor ama kaybolduk diyince affediyor; 10 dakika sonunda masamıza kuruluyoruz. İstanbul'da meyhane misali masaya küçük antipasti tabakları diziliyor, seramik sürahide şarap, bir Lecce klasiği nohutlu makarna "Ciceri a Tria" ve ızgara et geliyor. Herşey, özellikle de atmosferimiz on numara.. Çok keyifli bir akşam geçiriyoruz.. Bu kadar yemeğin üzerine iyice yakınına geldiğimiz otele değil de tekrar meydana doğru gidiyor ayaklar.. Via Umberto'daki şarap barları arasından geçiyoruz ama bir kadehe daha yer yok.. Bize şimdi en iyisi kahve. Haydi o zaman, meydanın en meşhuru Alvino'ya. Caffe Alvino'nun dışarıdaki masalarından birine oturup elbette hem kahve hem de tatlı yerine geçecek Caffe Leccese içiyoruz. Yalnız buradaki gündüz içtiğimiz kahveden bile güzel!.. Buradaki son işimiz Salento spesiyalleri satan Valentina'dan makarna, baharat, tarallo falan almak ama ne yazık ki çevresinde üç tur atıp oyalanmamıza rağmen bir türlü açmıyor, alamıyoruz.. Teselli ikramiyesi niyetine son birer Lecce kahvesi içip bölgenin içi krema dolgulu hamurişi, meşhur "Pasticciotto"lardan trende yemek üzere iki taneyi çantaya atıp valizleri kaptığımız gibi istasyona koşuyoruz. İstikamet bölgesel tren ile Alberobello!. Bu seyahatin mimarı, bizi Puglia'ya doğru sürükleyen asıl sebep Alberobello idi en başta. Daha kaç yıl önce bir fotoğrafını görüp hep bir gün orada olmanın, o koni şekilli çatılara yakından bakmanın hayalini kurmuştum. Şimdi ise bizi o hayale ulaştıracak trene binmek üzere Lecce tren istasyonundayız!. Bari'den Lecce'ye gelmek kolaydı ama Alberobello'ya gitmek galiba birazcık daha sıkıntılı. İstasyonda bölgesel tren FSE için apayrı bir peron ayrılmış ama ne tabela var ne de o perona ulaşacak düzgün bir yol.. Resmen rayların üzerinden valizi hoplatarak son perona geçiyoruz. Buradan önce Martina Franca'ya giden trene binecek, oradan da minik bir aktarma ile Alberobello'ya ulaşacağız. Bineceğimiz trenin doğruluğundan emin olmak için 4-5 kişilik bu gruba sorarak tartışmayı başlatıyoruz!. Ben İtalyanca sormayı beceriyorum ama aralarındaki İtalyanca'yı hiç anlamıyorum!. Giderdi, gitmezdi epey tartışıp bizi de heyecanlandırıyorlar ama sonradan konuya dahil olan bir hanım "gidiyor, benimle birlikte ilk vagona oturun, ben söylerim size" deyince rahat bir oh çekiliyor. Az sonra tüm seyahat boyunca, belki de hayatım boyunca bindiğim en partal tren önümüzde duruyor ve ilk vagona geçiyoruz. Bu dökülmeye yüz tutmuş tren bizi gerçekten de Martina Franca'ya kadar kazasız belasız ulaştırıyor.. Daha Martina Franca'ya varmadan bile Itria Vadisi içinde koni çatılı çiftlik evleri görünmeye başlıyor. Çok heyecanlı!.. Sanki bu külüstür ile gelmemişiz gibi iner inmez hemen yan peronda aktarıldığımız Alberobello treni bunun yanında uçak gibi!. Yepyeni, modern bir tren ile metroya binmiş gibi 15 dakika sonra Alberobello durağında iniyoruz. Otelimiz istasyondan itibaren 1 km kadar uzakta. Burada "trullo"ların yoğun olarak bulunduğu iki bölge var: Rione Monti ve Aia Piccola. Biz en turistik, burayı bize en çok hissettirecek Rione Monti'yi seçtik; Trulli Vacanze in Puglia isimli acentamızın Via Monte Cucco'daki yeri Trullo Sotterraneo'ya doğru yürüyoruz. İnsan ilk başta sokaklarda nerede olduğunu çok da farkedemiyor ama Rione Monti'ye çıkmadan önce bölgeyi diğer taraftan ayıran geniş bir meydan ve bir cadde var. İşte o caddenin başına gelip karşısında onlarca Trulli bir anda dizilince bir "wuhuuu" demek istiyor!. İşte bu an sonunda Alberobelloda gerçekten olduğumu idrak ettiğim an!. Yolun bundan sonrası yokuş yukarı ama uça uça!. İnanılır gibi değil ama resmen trullolar arasından yürüyoruz; öyle bir tane iki tane değil, tamamen trullolarla kaplı bir sokaktan yukarı tırmanıyoruz. Bu anın tadını iyice çıkarmak lazım; bu ilk an, ilk intibanın etkisini sonra hiçbir şey vermiyor çünkü.. İşte geldik; hemen Daniela ile tanışıp iki trullo yandaki 45 numaraya yerleşiyoruz. Yeri ayırtırken bu acentalara çok güvenememiş, gerçekten evler o bölgede midir diye emin olamamıştım ama neyse ki bu konuda hiçbir sıkıntı yok. Gerçekten minnoş bir trollo bir geceliğine bizim evimiz!. Bu arada tüm Puglia bölgesi konaklamamızı booking. com üzerinden hallettik. Yani Alberobello için bahsettiğim acentaya da yine booking. com üzerinden ulaştık. Önce çıkıp heyecanla Rione Monti içinde bir tur atıp kocaman trullodan yapılma kiliseyi geziyor, hediyelik eşya dükkanına dönüşmüş trulloların olduğu kalabalık ve turistik sokakta yürüyoruz. Çok turistik yerleri sevmediğimi bilirsiniz ama burada o dükkancıklar bile öyle sevimli ki.. İlk öğle atıştırmamızı buradaki büfeden bozma yerlerden birinde -ki şu an adını dahi hatırlamıyorum- saçma sapan yöresel bir pide ile yapıyor ve hakettiğinden çok yüksek bir para ödüyoruz. Hımm, demek ki burası gerçekten turistik!. Fotoğraf mı çekelim, Aia Piccola tarafına mı geçelim diye ne yapacağımızı şaşırmışken yine düşmanımız sıcak iş başında aslında.. Öyle sıcak ve güneş ki, bu güzel sokakları bu şartlar altında gezmeye çalışmakla yazık ediyoruz, duygusu kaçıyor.. Bu Puglia bölgesindeki dördüncü günümüz ve farkediyoruz ki biz aslında üçüncü günden buranın ruhuna alışmış zamanı buralı gibi yaşar olmuşuz.. Saat gezme değil, siesta saati! Haydi evimize!.. Kalın duvarları sayesinde gayet serin evimizde 1 saatlik dinlenme molasına çekiliyoruz.. Kalkıp duş aldıktan sonra asıl Alberobello keyfi başlıyor!.. Güneş açı yapmış, sokaklar gölgelenmiş, serinlemiş, tam yürümelik olmuş!. Önce Rione Monti tarafını sokak sokak geziyoruz. İnsan fotoğraf çekmeye doyamıyor, o kadar güzeller ki!. Buradaki evlerle ilgili en hoşuma giden söz: "Onlar ev değil, yalnızca birarada duran taşlar!" Vergi almaya gelen memurları ikna etmek için bu cümleyi kullanmışlar zamanında.. Çatısı olan her yapıdan vergi alınacağı duyurulduktan sonra icat edilen bu çatı şekli onları hem vergiden kurtarmış hem de zaman içinde tüm Itria Vadisi'ne yayılıp ün kazanarak bölgeyi İtalya'nın en turistik bölgelerinden biri haline dönüştürmüş. Her yeri bir yere benzetme huyumuz gereği burayı da tarihi daha da eskiye dayanan Harran'a benzeteceğiz tabi!. Teknik tamamen aynı; sadece Harran evlerinin çatıları dıştan sıvalı, taşların dokusu görünmüyor. Ama onlar da bunlar da kilit taşını çekince hooop çatısız kalabiliyor.. Hem orijinal olarak korunanlar hem de zaman içinde eklenen ama tamamen aynı teknikle yapılan trullolar var. Trullo mu, trulli mi dediğinizi duyar gibiyim. Bu tamamen İtalyanca'dan kaynaklı bir durum. Bu ev modelinin adı Trullo ama İtalyanca'da çoğul olarak kullanılınca trulli oluyor. Bazılarının çatılarında ilginç şekiller var; herbirinin bir anlamı varmış. Dini semboller, şans sembolleri, kalp, güneş.. En çok güneşi seviyorum ama bu sembollerin sonradan yapıldığını düşünüyorum.. Bir yandan da Alberobellolular'ın batıl inançlarının çok güçlü olduğuna duyduğumu hatırlıyorum.. Ben size bunları anlatırken biz Aia Piccola tarafına doğru yürümeye başladık bile! :) Bu tarafta daha çok burada yaşayan insanların oturduğu, içinde gerçek yaşam olan trullolar var. En fotoğrafik sokakları not etmiştim; onları gezeceğiz ama önce tüm kasabanın en büyük trullosu Trullo Sovrano'yu gezeceğiz. Burası içten merdivenli ve iki katlı tek trullo, içi diğerlerine göre gerçekten büyük. Tarihte birçok farklı amaçla kullanılmış ama şimdilerde 1,5 'ya gezilebilen bir müze.. İçini gezip bahçesinde biraz oturduktan sonra artık bu tarafın sokaklarını keşfetme vakti. Aia Piccola tarafında çok fazla dükkan, hareketlilik yok ama evler ve yaşam daha gerçek olunca benim daha çok hoşuma gidiyor. Çatılardaki o şekillerden buralarda yok.. Onların turistik bir numara olduğuna dair inancım kuvvetleniyor haklı olarak! ;) Burada epey yürüyoruz. Küçük bir kahve molasına ihtiyaç duyunca bu tarafta adını kaydettiğim Ramedi'yi buluyoruz. Ramedi, Alberobello'nun genelindeki geleneksel havanın aksine son derece modern, hatta tam bir üçüncü dalga kahve dükkanı havasında. Dışarıda, meydana bakan masalarında oturup içmelere doyamadığımız Lecce kahvesinden sipariş ediyoruz. Evet, Lecce'de değiliz ama bu bölgede badem sütü bol bol olduğuna göre tüm Puglia'da bu kahveyi bulmak hiç mesele değil. Bu küçük mola çok iyi geliyor.. Şimdi yeniden ara yollardan geçerek, özellikle kaybolarak, yolu uzatarak tekrar Rione Monti tarafına dönme vakti. Burada sadece bir günümüz var, o yüzden ufak tefek hediyelik eşya, magnet alışverişini de denk geldikçe tamamlayarak yürüyor, dükkkanlara girip çıktıkça da farklı trulloların içini görmüş oluyoruz. İçi şömineli, penceresiz, çift çatılı "siyam" Trullo Siamese ilginç mesela.. ama o da bir dükkan.. Minik ev maketleri, badem likörü, kaktüs likörü, dokuma örtüler, satıcıların siz içeri adım atar atmaz ilk önerdikleri şeyler.. Bu halleri biraz bizim Assos'daki yerli esnafa benzettim sanırım :) Herşeyi de tattırmak istiyorlar! Acılı acılı likörler, soslar.. imdat!. Bunları boşverin; şimdi keyifli bir yere geliyoruz. Birçok trullonun üzerinde gizli saklı teraslar var. Bunlara aşağıdaki bakkal/bar/hediyelik eşya dükkanı karışımı yerlerin içinden çıkılıyor. Bunlardan birine çıkıp oradan manzaraya bakmak lazım. hazır gün batımı yaklaşmış, bir değil birkaçına çıkıyoruz biz.. Sonra bize cebren ve hile ile birçok acılı likör tattıran çocuğun işlettiği dükkandan iki bira kapıp o dükkanın gizli terasında güneşi yolcu edip manzaranın tadını çıkarıyoruz. Orada biraz dans etmiş, atlayıp zıplamış olabilirim!. Sebebin birazı o çocuğun tattırdığı tuhaf şeylerse de büyük kısmı burada olmanın sarhoşluğundandır. Ben Alberobello'dayım ya!. Güneş az önce şu çatıların arasından battı; ben buradayım!.. Gecenin sonunda birkaç sokak yukarıdaki evimize doğru yürürken ortalık o kadar sessiz ve sakin ki.. Gündüz turistler ve dükkanlarla dolu sokaklar kepenkler kapandıktan sonra terkedilmiş gibi adeta. Gündüz, kapı önüne bir sandalye atıp sokağı seyreden teyzelere çok özenmiş ve akşam ben de evimin önünde oturacağım demiştim ama yorgunluk, sessizlik bu arzuyu bastırıyor ve erkenden kalkmak üzere gece 12'yi görmeden yastıkla buluşuyoruz. Sabah 05.46. Benim uzun zamandır hep uyandığım saat. Saatim bir kez çalıyor ve ben Alberobello'daki ilk ve tek sabahıma uyanıyorum. Planım daha geceden hazır; yüzümü bile yıkamadan hemen sokağa çıkacağım, güneşi dün akşam batırdığım gibi bu sabah o masal sokaklarda karşılayacağım. Evimizi sokaktan ayıran kapıyı açıp tek adımda, tek başıma sokağa çıkıyorum. Gün hafif ağarmış, beyaz evler gri mavi bir tonda, güneş henüz çıkmamış, yukarıdaki parkta böcekler ötüyor cır cır.. Sessizlikte yürüyorum yukarı doğru.. Bir sokak ötede kilisenin önünden geçerek aşağı doğru en tatlı sokaklardan süzülüyorum.. Dün dükkanlarla dolu cıvıl cıvıl sokak şimdi çok başka derken..."şarr!!!" diye bir kepenk açılıyor. Bir esnaf erkenden dükkanını açarken bir teyze aynı anda evinin kapısındaki anahtarı içten çeviriyor, güneş tam o sırada ufuktan görünüyor.. Ne kadar erken kalkıyorlar!.. Herşey film gibi!. Yürüyorum, yürüyorum, fotoğraf çekiyorum, yürüyorum.. çok çok çok mutluyum.. Allahım, ben bu sabah Alberobello'da uyandım!.. Tüm Rione Monti'yi, bütün trulloları bir arada gören Belvedere terasına çıkıp burada olduğumu bir kez daha tescilleyip önümde tablo gibi duran manzaraya hayran hayran bakıyorum.. 7.30'da döndüğüm evimizden 8.10'da ikimiz beraber kahvaltı yapmak üzere çıkıp arka bahçeye dolanıyoruz. Burada yeşillikler içinde bizim için kurulmuş bir masa var. Bir Türk kahvaltısına göre çok zayıf olsa da İtalya sınırlarında enfes bir kahvaltı bizi bekliyor.. Dün dükkanlarda bol bol gördüğümüz o Alberobello desenli servisler üzerinde renkli ve keyifli, hiç unutamayacağım bir kahvaltı yapıyoruz.. Müsadenizle tatlı Alberobello'ya dair anılarımı tam burada, bu duygusallıkta bitirmek istiyorum; çünkü birazdan valizimizi alıp Martina Franca'ya geçiyoruz.. Sanmayın ki yetmedi.. yetti, harika geçti, çok mutluyuz!.. Aslında Alberobello'dan sonra Puglia'daki son konaklama noktamız Tarnto'ya geçeceğiz ama bölgeyi araştırırken Martina Franca'nın o kadar güzel fotoğraflarını gördüm ki, görmeden geçmek istemeyim. O yüzden zaten tren buradan aktarma yapacağı için minik bir cambazlıkla burayı da şöyle bir turlayalım istiyoruz. 11.17 treni için aldığımız 1.10 'luk biletler ile 16 dakika sonra Martina Franca durağında iniyoruz. Taranto'ya gitmeyi planladığımız tren seferi 16.30'da. Yani burayı gezmek için epey zamanımız olacak ama eğer valizlerimizden kurtulmayı başarabilirsek. Çünkü şehir merkezi epey yukarıda ve bu sıcakta bu valizleri sürükleyerek gitmek ve etrafta dolaşmak imkansız. Buralardaki tren istasyonları küçük, öyle valiz kilitleyecek dolaplar falan yok. Önce bilet gişesine rica ediyoruz, ben 12'de kapatıp gideceğim diyor.. Sonra istasyondaki işçilere soruyoruz. Buralarda elbette benim az ama pek kullanışlı İtalyancam çok yardımcı oluyor. :) Adamlar ne kadar kalacak diyor, olurdu, olmazdı, sonunda halimize acıyıp kabul ediyorlar ve hangar gibi bir alanın köşesine valizleri bırakıp 16'da geri dönmek üzere sözleşip ayrılıyoruz. Biz normalde çok sağlamcıyızdır, böyle şeyleri pek yapmayız ama böyle bir geziyi yapmak istiyorsanız birazcık daha cesur olmak, insanlara ve herşeyin çok güzel olacağına inanmak gerekiyor. İşte bu Güeny İtalya gezisinin bize kattığı tecrübe ve bakış açısı.. Yokuş esaslıymış; baya efor sarfederek çıkmayı ve şehrin tarihi bölgesine kemerli bir kapıdan girebilmeyi zar zor başarıyoruz. İstasyondan buraya kadar yürürken gördüğümüz şehir, koca blok apartmanlardan oluşan çirkin ve sıkıcı bir yer ama bu kemerli kapıdan geçer geçmez bambaşka bir ruh başlıyor. Dar, labirent sokaklar, beyaz evler, güzel kapılar, balkonlar.. Başımız havada, yeni bir yerde yepyeni bir mimari ile karşılaşmanın merakı ile inceleyerek yürüyüp ana meydana, Piazza Plebiscito'ya kadar varıyoruz. Şehir o meşhur barok ve rokoko yüzünü burada daha çok hissettiriyor. Bu şehirde bir şıklık, bir şatafat var. Yemek için not ettiğim Due Agnelli tam da bu meydanda olunca çok da fazla acıkmaya fırsat bulamadan oturalım bari diyoruz. Tam meydana bakan beyaz örtülü hoş masalarından birine oturur oturmaz önce menü, ardından da birer kadeh prosecco ikramı geliyor. Hımmm, Martina Franca için hep bölgenin zengin şehri, havalısı deniyordu; daha başlangıçta şovunu yaptı diye düşünüyoruz ve bu karşılama pek hoşumuza gidiyor. Günlük menüden seçtiğmiz parmesanlı patlıcan "Melanzane alla Parmigiana" ve bölgenin meşhur kulakçık makarnası "Orecchiette" tadıyoruz. Güzel yemek molamızdan sonra sokakları turlamaya hazırız ama elbette sokaklar yine öğle vakti dışarıda olduğumuz için kalabalık değil.. Ne yapalım, sağlık olsun!. "O zaman şehrin yüz yılı aşkın tarihi mekanı Caffe Tripoli'de bir kahve içmeden hayatta gitmeyiz" diyerek oraya girip birer zıpkın gibi espresso içtikten sonra yokuş aşağı istasyona doğru uçar adım koşuyoruz. Trenimiz bizi oradan alıp Taranto'ya götürmek için hazır bekliyor.. Güzel yermiş Martina Franca. Kimbilir akşamüstü sokakları kalabalıklaşınca nasıl da keyiflidir; keşke biraz daha kalabilseydik.. Tren hareket ettikten sonra bir süre daha arasizde tek tük trulloları, "masseria" denen çiftlik evlerinin görüyoruz.. bir süre sonra kayboluyorlar.. Artık başka bir şehre, yine Puglia içinde ama bambaşka bir ruha doğru yol alıyoruz. Yolculuk FSE treni ile tam 38 dakika ve 2,5 . Bizi götüreceği şehir Taranto, Puglia'nın en ilginç şehirlerinden biri. Birçok kişi ya uğramıyor, ya hoşlanmıyor.. Bizim rotamızda inatla var! Çünkü birincisi seyaahtimizin bundan sonraki rotasına devam edebilmek için çok uygun bir geçiş noktası. İkincisi birazcık zoru seviyoruz!.. Umutsuz bir şekilde biraz yürüyor, durak tabelasına benzettiğimiz bir direğin altında beş-on dakika bekliyoruz. Japonlar da peşimizde! Meğer orası durak değilmiş ama önünden geçen, ne olduğunu bile bilmediğimiz bir otobüse el işareti yapınca şaşkın şaşkın durup bizleri alıyor.. "Stazione?" diyor bize, "si" diyoruz. Para teklif ediyoruz, almıyor şu gariban turistlerden!. 5 dakika sonra istasyondayız!. Taranto değişik bir şehir; kafanızda şöyle şekillendirin. Karşılıklı iki yarımada düşünün, ortasında da bunları iki köprü ile birnbirne bağlayan ince uzun bir adacık. İstasyon bir yarımadada. Şehrin yeni merkezi diğerinde. Ortadaki adacık da şehrin tarihi merkezi La Vecchia Taranto. Bu Vecchia Taranto kısmı epey eski ve rivayete göre biraz Tarlabaşı'nın arka sokakları tadında bir yer. Biz de ertesi gün istasyona kolay ulaşmak için bu adacığın en uç noktasında tam yeni merkezin başladığı yerde ama istasyona da yürüyüş mesafesinde bir B&B ayırtıyoruz booking. com üzerinden. Gözünüzde canlandırdınızsa ikinci şok dalgası geliyor!. İlk an çok güzel.. Köprüden geçerken tıpkı bizim şehir hatları vapuru gibi sefer yapan gemiler görüyoruz, "Aa, ne güzel" falan diyoruz.. Köprüden tarihi bölümün olduğu adacığa geçer geçmez şehrin havası birden değişiyor.. Son derece döküntü bir semt ve insanlar hafiften yamyam!. Ben baştan kıyı şeridinden yürümeyi planlamıştım ama birden bu kozmopolit hava ile karşılaşınca tekrar telefonumu çıkarıp bakmaya korktuğumdan kıyı yerine şehrin oratsından geçen caddeden yürümeye başlayınca dehşet giderek artıyor. Biz daha önce Napoli'de, gezmiş insanlarız. Paris'in banliyölerinde, İstanbul'un tuhaf mahallelerinde dolaşmış insanlarız. Ama bu kadar tedirgin olduğumuzu hiç hatırlamıyorum!. Planımız başımız yerden hiç kaldırmadan, kimse ile göz göze gelmeden olabildiğince hızlı, bu etabı tamamlamak.. Yol zaten dümdüz.. diğer herşey yamuk!. Resmen uçuyoruz; yolda köpek dövüştüren adamları, bir duvarı olmayan ama hala içinde yaşam olan berbat binaları, üzerimize dikilen bakışları göz ucu ile görüyor ve nihayet korkmuş, terlemiş, yorulmuş konaklayacağımız yerin kapısını çalıyoruz. Hazır mısınız? Elbette son şok dalgasına :)) Kimse yok!. Hemen telefon ediyorum, bant kaydı çıkıyor, şimdi, hapı yuttuk diye düşünürken telefonum geri aranıyor ve telefondaki ses check in saatini kaçırdığımızı, binanın altındaki barın da kendilerine ait olduğunu ve o barın personeli gelinceye kadar beklemekten başka çaremiz olmadığını söylüyor.. Verdiği saat 19.30. Saat yaklaşık 18.00; çaresiz tamam diyoruz. Hemen köprüden geçerek şehrin yeni merkezine ulaşıyoruz. E, valla iyiymiş! Caddelerden yürüyor, meydanlardan geçiyoruz. Panificio Due Mari diye harika bir ayaküstü pizzacı çarpıyor gözümüze. Kapısında kuyruk var. Keşke aç olsak da biz de kuyruğa girsek ama stres iştahı kapatıyor demek ki!. Zaten yemek için notlarım arasında Michelin önerisi Trattoria Gatto Rosso var ama şu an aklımızda bile yok. Bakın, düşünün "Michelin" hayalleri ile falan gelmişiz buraya ama karşılaştığımız durumlar herşeyi nasıl da değiştirdi. Ben yürüdükçe garip bir şekilde seviyorum bu şehri. Aslında ikimiz de seviyoruz.. Via d! Aquino'dan yürüyüp dükkanlara girip çıkıyor, insanlara bakıyoruz.. Nerede köprünün öteki yakası, nerede burası!.. Casa del Libro'da kitaplara bakıp Dolce Idea'dan Lecce kahvesini İstanbul'a taşıyabilmek için artisan bir badem sütü alıyoruz, son olarak da şehrin buluşma noktası Caffe Italiano'da oturup aperitivo saatini yakalıyoruz. Burada artık iyice normalleşip baya keyif almaya başluyoruz şehirden.. Atıştırdıklarımızın da etkisiyle artık yemek yemeye niyetimiz yok ama biraz daha sokaklarda gezmek istiyoruz. Lungomare Vittorio Emanuele II'de yürüyüp denize, kıyının güzelliğine, kaleye, insanlara bakıyor ne kadar kozmopolit ve ne kadar güzel bir şehir diye düşünüyoruz.. Böyle tuhaf, delikanlı bir hali var.. Giderek seviyor muyuz ne!. Son kez Girevole köprüsünden geçip şehrin bu yakasıyla vedalaştıktan sonra günü otelimizin altındaki bar Frontemare'nin rahat puflarında tamamlıyoruz. Birkaç saat önce şuradaki halimiz ile şimdiki halimizi düşünüp gülüyoruz. İki kadeh kırmızı Salento şarabını tokuşturup zorlu, esaslı, bıçkın delikanlı "Taranto'ya!" kaldırıyoruz!. Sabah trenimiz 08.05'te. O yüzden yine erkenden valizimiz toplanmış, yola çıkmaya hazırız. Bu kez istasyona doğru yürürken sokaklar bomboş, kıyıboyundan gidiyoruz. Şehir o kadar güzel, o kadar güzel ki.. Dün kafamızı kaldırmaya korktuğumuz her yere bakıyoruz; özellikle de güzelim tarihi saat kulesine.. Sanki herşey halüsinasyondu. Yok olamaz, dün bizi korkutan herşey bu sabah birden yok olamaz!.. Dün cebimden çıkarmaya korktuğum telefonumla birkaç şipşak kare çekiyorum; ikinci köprüden ağır ağır, bu şehirden ayrılmak istemezcesine geçiyoruz.. İstasyondaki kafeteryada bi'kahvaltı.. sonra bizi Puglia'dan koparıp görürecek trene biniyoruz.. Bu yolculukta en sorunlu olanı da dahil, tüm tren yolculuklarını sevdim.. zaten trenleri hep severim.. Ama bunu sevmedim.. sırf beni Puglia'dan alıp götürüyor diye.. Bizim yolumuz buradan sonra bambaşka bir maceraya doğru gidiyor.. Amalfi Kıyıları'na.. o da güzel, belki daha da renkli.. ama bu Puglia da bir şey var.. Beni yeniden buralara çağıran bir şey.. Şimdiden duyuyorum.. Geri geleceğim ve bu sefer karış karış gezeceğim.. biliyorum. Puglia'hakkında daha çok detay PUGLIA'DAN İPUÇLARI yazısında..


İçimdeki Yolculuk, uzun yıllar önce okuduğum ve oyuncu Shirley McLaine'in kendi içsel yolculuğunu anlatan bir kitabın adıydı.. İsmini çok sevmiştim.. Puglia ise benim yolculuğum.. Bu seyahati birkaç yıl boyunca hayal ettim.. Sonunda yola çıktığımda bu aynı zamanda benim kendime yaptığım bir yolculuk gibiydi.. O yüzden bu seyahati anlatacağım yazı sanırım seyahat notlarından öte daha çok anı yazısı tadında olacak.. Ama yine de bu blogun devamlı okuyucuları eminim ki, içinden kendi Puglia seyahatleri için gerekli ipuçlarını çıkaracak.. "Pulya" diye de okunur, samimiyet diye de.. Bu İtalya'ya yaptığım ilk seyahat değil ama ilk kez bu kadar güneye iniyorum. Alıştığım, bildiğim İtalya'dan başka olacağının farkındayım daha yola çıkmadan önce.. Bu yolculuktan şahane bir mimari, şık İtalyanlar, "tatlı hayat" beklemiyorum. Bu seyahatten instagramın "fenomen" karelerinde yer almayan sade sokaklar, sıcak, hatta konuşurken hararetli insanlar, tam anlayamayacağım bir İtalyanca ve güzel yemek; çok çok güzel yemek bekliyorum.. Elbette biraz da berrak denizler, bakir plajlar olursa sevinirim!.. Kalbim mi temiz, beklentim mi kararında bilemem ama ne beklediysem hepsini bulduğum için çok mutluyum! İstanbul'dan 2 saat süren bir uçak yolculuğundan sonra Bari'ye iniyoruz. Ne güzel, uçak yolculuğu bile tam sevdiğim gibi kısa!. Pasaport memurlarının her İtalya'ya geldiğimizde hiç soru sormadan direkt giriş damgasını basmasına bayılıyorum!. Valizleri aldıktan sonra şehir merkezine gitmek için üç farklı alternatif var. 5 'ya 14 dakikada tren, yine 5 'ya 20dk. da Tempesta Shuttle ve 16 no. lu belediye otobüsü.. Biz gözümüze Shuttle otobüsü kestirmişken onu beklemek yerine hemen kalkan belediye otobüsü bulunca 1,5 harcayarak 45 dakika sonra merkez istasyon Bari Centrale'de oluyoruz. Aslında bu bölgeye yapılacak bir yaz ziyaretinde Bari'yi es geçip uçaktan iner inmez başka bir kasabaya ya da şehire de geçilebilirdi ama biz daha önce bu şehre gelmedik; burayı da görelim, kısaca tanışalım istedik.. Yol üzerindeki Tim'den İtalya'da hep kullandığım TIM kartı alıp iletişim sorununu da halleder halletmez sadece birkaç sokak ötedeki dairemize ulaşıyoruz. İnsan valizlerden kurtulmadan, rahatlayamıyor, nereye geldiğini tam olarak anlayamıyor bazen.. Hiç oyalanmadan ve sıcak dinlemeden atıyoruz kendimizi sokağa.. On adım sonra Bari'nin araç trafiğine kapalı alışveriş caddesi Via Sparano di Bari'deyiz. Ağaç gölgesi düşmüş sokakta hoş bir insan cıvıltısı, tatlı bir hareketlilik var. Bakınarak, anlamaya, fikir sahibi olamaya çalışarak yürüyoruz ama bir yandan da ikimiz de aynı şeyi düşünüyoruz. Bazı şehirler insanı alışverişe teşvik eder. Bari de öyle.. Bunun markalarla, lüksle falan da ilgisi yok ayrıca.. Sadece ruhu buna gayet elverişli.. Via Sparano ile Corso Cavour arasındaki kalan tüm sokaklar alışverişi işaret ediyor.. ancak biz daha yeni geldik, durun bakalım.. "Eski Bari"yi deli gibi merak ediyoruz, oraya gidelim! Bütün heybeti ile kiremit renkli opera binası Teatro Petruzelli'yi gördükten sonra kemerli kapılardan geçerek girdiğimiz Bari Citta Vecchia, şehrin modern kısmından ne kadar da farklı!.. Beyaz, labirent gibi sokaklar, küçük evler.. Asıl ilginç olan evlerdeki hayatlar. Neredeyse her ev normal ev değil dükkan gibi. Ne demek istiyorum? Direkt sokakla aynı seviyede eşiksiz kapılarla girilen bir, bilemedin iki odalı yerler.. Kapılarında perde, içeride bangırtısı duyulan televizyonlar var. Kapının önünde bir iki sandalye, evin sakinleri püfür püfür sokakta oturuyorlar!. İnsan meraklanıp tül aralığındam içlerini görmeye çalışıyor evlerin. Ortada bir masa, kenarda mutfak tezgahı ile daha çok sayfiye yerlerindeki apart pansiyonlar gibiler.. Hep mi öyle, bize mi denk geldi bilemiyorum sokaklar boyu küçük İtalyan bayrakları. Evlerin pek çiçeği süsü yok, bu bayraklar süslemiş sokakları.. Evlerin süsü yok ama samimiyeti var gerçekten.. Kimsecikleri rahatsız etmeden, yüzlerine kaçamak kaçamak bakarak, yürüyoruz rastgele; evlere, insanlara, buradaki hayata seyirci oluyoruz. Mimari üzerinde yoğunlaşan şaşkın gözlere alışkınlar ama yabancı turiste galiba çok fazla değil.. Bir kadın evinin önünde mısır unundan yapılma Sgogliozza kızartıyor. İşte ev burada olmuş tam dükkan:) Tatmıyoruz, sadece bakıyoruz.. Burası defterime not aldığım Maria'nın yeri mi acaba?.. Bari Katedrali San Sabino'yu, San Nicola Bazilikası'nı, Svevo Kalesi'ni, Piazza Mercantile'yi ve Piazza Ferrarese'yi de bu arada görmüş oluyoruz.. Planımız katedralin olduğu meydanda bir kahve molası vermekti ama kafamızdaki "meydan" ortamını bulamayınca biraz daha dolaşıp ansızın defterdeki notlardan bir başkasının kapısının önünde buluyoruz kendimizi: Panificio Fiore. Basit -hatta- oldukça salaş bu eski fırında şehrin en güzel "focaccia"sı yapılıyormuş.. Madem karşımıza çıktı bir dilim tadılacak!. Sonuç: elbette efsane. Bu adamların hamur üzerinde kurdukları egemenliğe hastayım.. Hep çok lezzet!. Eski merkezi akşam yemeğinde tekrar ziyaret etmek üzere geride bırakıp tekrar modern kısıma, Murat'a dönüyoruz. Şaşırmayın, mağazaların olduğu mahallenin adı resmen Murat!. Eh, tarihte Osmanlılar'ın buralarda bir hayli dolaştığı konusundan tam şu an bahsetmek lazım. Anlaşılan buralarda baya estirmişiz!.. Semtin havalısı Veronero'yu boş görünce en dolu yeri seçip gelip geçeni izleyelim diyerek Cafe Murad'ı seçiyoruz. Tam aperitivo saati.. Bu masalarda oturup aperitivo yapanların 500 metre ötedeki diğer mahallede yaşayanlardan ne kadar farklı olduğunu düşünerek Aperollerimizden birer fırt çekiyoruz.. İşin güzel yanı aperitivodan kalktıktan sonra bile sokakları hareketli, dükkanları açık bulmak. Siesta sağolsun; 8'e hatta 9'a kadar açıklar!.. Masamıza yaydığı kağıt, getirdiği yarım litre şarap, o yemek öncesi büfeden seçtiğimiz antipastiler, tipik Bari lezzetleri... herşeyi ile o kadar yerel ve keyifli ki.. iyi ki burayı seçtik, iyi ki!.. Gece böyle bitmiyor elbette. İstasyonun arka tarafında işaretlediğim barlara gitmeye halimiz yok ama Citta Vecchia'da bir tur daha atıp geceleri hareketli olduğu söylenen meydanları bir kez daha göreceğiz.. Eski şehrin içindeki Panificio Dirello'da kuyruk var; panzerotti bekliyor insanlar. Milano'dan tanıyıp sevdiğimiz içi dolgulu kızarmış hamur panzerotto'nun ana vatanı asıl buralar.. Keşke midemizde yer olsa da biz de şu kuyruğa girip denesek!.. Yok, bizde yer yok. Biraz sonra Piazza Mercantile 'ye gidip meşhur Martinucci'de nefis dondurmalara bakıp onlara bile yer bulamayacak, sadece bir fincan kahvesi ile yetineceğiz. Sonra Piazza Ferrarese'den geçip eve doğru yürürken içimizden "güzel şehir" diyeceğiz... Merak etmeyin, o dondurmayı affetmeyiz; yarın gece Polignano'dan dönüşte deneyeceğiz!. Birinci günü böyle geçen şehirde ertesi gün öğlene kadar biraz daha zamanımız var.. Erkenden Baccio di Latte'de nefis bir İtalyan kahvaltısı yapıyoruz. Cappuccino ve brioche ile.. Burası aynı Milano'daki Bianco Latte havasında; lezzet de çok iyi.. Lungo Mare'de yürüyüp balıkçıların arasında dolaştıktan sonra biraz alışveriş vakti. Birimiz tüm aradıklarını New Record adlı plak dükkanında buluyor. Ben ise her İtalya seyahatinde mutlaka uğranan Alcott ve Kiko'ya girip çıktıktan sonra bir konsept dükkanda Pumo Puglisese'nin oda kokuları ile tanışıyorum. Buradan itibaren Puglia boyunca hep göreceğim şans getiren "Porta Fortuna"ları da böylece keşfetmiş oluyorum.. Hem kokular hem de dekoratif obje olarak görüntüleri muhteşem!.. Bir diğer adres de eski şehrin içindeki seramik dükkanı. İçerde üzerinde horoz deseni olan klasik Puglia işi el yapımı seramikler var. Bütün tabaklara ve seramik karaflara bayılmamıza rağmen uzun seyhata boyunca taşımayı göze alabileceğimiz tek şey en klasik desenle boyanmış kocaman bir kayık tabak ama keşke bütün seramikleri kucaklayıp göürebilsem!.. Vakit hızlı ilerliyor; yeni açılan havalı kahve dükkanı D'Amoia'yı, İstasyon arkasında kalan meşhur Portoghese Pastanesi'ni ve bakkaldan bozma kahveci Torrefazione Caffe Oriental'i ziyaret etmeye vakit yok!. Daha doğrusu var ama o zaman Monopoli'ye gidemeyiz. Deniz mi?Kahve mi? Her ikisinin de başarmanın bir yolu olmalı. Var!. İki sokak ötedeki bir zamanların efsane pastanesi Stoppani var!. Şimdilerde iyice köhneleşmiş, gümüş servislerini, logolu tabaklarını satışa çıkarmış pastanenin bir köşesinde hala ayaküstü bir kahve içme şansı, zarif kağıt peçetesini not defterinin arasına sıkıştırma şansı var. Uğrayıp hemen birer kahveyi duvarlardaki harika eski fotoğraflara bakarak yuvarlayıp Monopoli trenine doğru istasyona koşuyoruz o halde!.. Öyle çok insandan duyduk ki oralara arabasız gidilmez, trenler doğru düzgün çalışmıyor, her yere gitmiyor, araba şart diye, işte bizde böyle şeyler ters tepiyor.. İyice araştırıp püf noktaları bulunca hayır efendim, elbette tren kullanıyoruz. Fiat 500'ler yollarda yakalayıp fotoğrafını çekmek içindir; asıl İtalya her şekilde trendir!.. Bölgede İtalya'nın resmi tren ağı Trenitalia diğer bölgelere göre daha kısıtlı bir hizmet sunuyor ama bölgenin kendi farklı demiryolu şirketleri var. Onlar da değişik şehirlere değişik rotalardan gidiyor. Mesela o yerel ağlar Pazarları çalışmıyor.. Bazı saatlerde tren değil, otobüs ile hizmet veriyor.. Bunları bilince bana göre hiç sorun yok. Tüm seyahati ufak tefek nazarlık kusurlar dışında gayet olaysız ve olabildiğince başarılı atlatıyoruz.. Bari'de kalsaydık plaj için en yakın alternatif olan Pane e Pomodoro'yu deneyecektik ama birkaç kare fotoğrafını gördüğüm Monopoli daha ağır bastı tabi.. Kitap dükkanlarında sırf Puglia plajlarını anlatan muhteşem kitaplar var. Daha doğrusu Puglia'nın muhteşem plajları var. Çoğu bakir, üzerinde tesis olmayan, doğa harikası yerler.. İnsan sırf bir yaz tatilini bunları tek tek gezmek üzerine bile planlayabilir ama bu öyle bir seyahat değil.. Yine de göreceklerimiz, yüzeceğimiz yerler bize yetecek.. Bari'den Trenitalia trenleri gün boyu gidiyor Monopoli'ye; yolculuk da 40 dakika kadar sürüyor.. İstasyondaki makinelerden 3.20 'ya birer bilet alıp ilk tren ile Monopoli'ye varıyoruz. İstasyondan merkeze giden otobüs var ama yokuş aşağı kaptırsak 15 dakika ya sürer, ya sürmez.. Sürmüyor da.. Telefonumdaki haritada işaretlediğim noktaları kontrol ederek limanın arkasından ara sokaklara dalıyorz. Karnımız çok aç, buraya gelir liman kasabasına yakışır bir balık keyfi yaparız diye Bari'de yemedik tabi.. O yüzden yemek hedefimize doğru uça uça gidiyoruz.. gideceğiz ama ben yolda öyle bir seramik atölyesine takılıyorum ki yola devam etmeme imkan yok!. Giu in Lab. İki sanatçının açtığı bu küçük atölyede öncelikle Ricotta peynirinin kalıbından ilham alınarak yapılmış fincanlara, kaselere takılıyoruz ama asıl balıkları görünce bayılıyoruz. Seramik hamurundan şekillenen renk renk balıklar o kadar güzel ki.. Ne yazık ki Puglia'da pek çok yerde olduğu gibi kredi kartı geçmediği için bütün rafları boşaltamıyorum ama mor bir balık bizimle eve kadar dönmeyi başarıyor.. Beyaz ağırlıklı Monopoli sokakları, Bari'nin aksine daha süslü, daha çiçekli.. Bu renkli fondan faydalanmak üsteyen bir düğün alayı ile karşılaşınca herşey daha da renkleniyor. Sokaklarda atlayıp, zıplayıp neşeli kareler çekiyorlar, ben de onları... Yemekten önce yol üzerinde çok fotografik eski liman Porto Vecchio'nun güzelliğini de görüp birkaç kare çektikten sonra artık gerçekten yemek zamanı. Adresimiz: 1910'da kurulan Osteria Perricci. Mavi beyaz masalı taş duvarlarındaki raflarda geleneksel Puglia seramiklerinin sıralandığı bu lokanta daha ilk anda burnumuza çarpan sarımsak ve taze deniz mahsulu kokusu ile bizi heyecenlandırıyor. İç salonda, İtalyanlar'ın bağıra çağıra neşeyle konuştukları kalabalık masanın heme yanında oturuyoruz. Devamını anlatmayayım işte, siz anlayın.. Şahane antipastiler, "denizden o gün ne çıktıysa" karışık kızartma, salata ve bira.. Doğru bir adreste olmak insanı nasıl da mutlu ediyor.. Çıkışta sokakları gezmek var ama bu sıcakta denize girmek daha iyi fikir değil mi? Denizin kenarında, sanki bir tepsinin içinde toplanmış gibi görünen şehin kıyısından yürüyerek, kayalıklarda güneşlenenleri, manzaraya karşı tek katlı evinin önünde içenleri seyrederek plaja varıyoruz. Burası şehrin içindeki en kolay ulaşılan plaj. Deniz çok güzel, rengi inanılmaz ama kıyı pek kalabalık. Bana artık birşey oldu; normal yerlerden, plajlardan girmek istemiyorum denize.. İlla ki bir vahşiliği olacak!.. Cala Porta Vecchia plajını geçip kayalıkların arasında tam aradığımız ortamı bulunca hoop suya!. Kalan vaktimizin son damlasına kadar sudan çıkmak yok. Sonrasında mayoyu kurutmaya zaman da.. O zaman elde ıslak mayoyu sallaya sallaya istasyona doğru ama bu kez hiç geçmediğimiz başka sokaklardan tadını çıkara çıkara yürüyoruz. Bazen böyle kısacık, tadı damağında kalan ziyaretler sanki daha bir güzel.. Araya Monopoli'yi katmasak Bari'den direkt trenle geçecektik Polignano'ya ama bir yer fazladan görmek istedik.. Bizi Monopoli'den 10 dakikada Polignano'ya götürecek trenin bileti 1.10; beklerken içtiğimiz granita ise 1,5 . Trene beş var.. tren zamanı.. treni beş geçiyor.. gelmiyor.. İtalya'da trenin rötarı meşhurdur; "attenzione" dedi mi kork, hemen arkasından "ritardo"lu bir cümle geliyordun kesin!.. Burada da geliyor.. 20dk. 30dk. 50dk.. o kadar uzun rötar yiyoruz ki sıcaktan değil, üzüntüden eriyorum. Orada tanışmak için şahane bir kasaba var, bekliyor, gidemiyorum. Güneş gidiyor, ben gidemiyorum. Nihayet gelen tren bizi ancak 6'ya az kala istasyona bırakıyor. Koşa zıplaya resmen akıyoruz sokaklardan kıyıya.. İlk hedef elbette güneş henüz batmadan Puglia'nın en meşhur plajı Spiaggia Lama Monachile'yi görebilmek. Çok zor olmuyor, yine telefon haritası desteği ile ulaşıyoruz. Önce tepeden bakış. Vaayy!. Buymuş demek! Hoşş!.. Haydi inelim!. Birkaç noktadan bu eşsiz koya inen yollar var, hemen ilk gördüğümüzden inip kıyıya varıyoruz. Artık güneşin batışa geçmesi ile yavaş yavaş boşalıyor plaj; birkaç inatçı su kuşu dışında herkes sudan çıkıyor, kimisi kıyıda oturuyor.. Birbirimize soruyoruz; Eee, girmeyecek miyiz? Olur mu öyle şey!. Buralara gelip bu suya girmeden dönülür mü? Hemen şipşak mayo giyme formülümüzü devreye sokup bu kez atlamadan, kıyıdan kıyıdan, ağır ağır giriyoruz. Suya giriş anından sonra herşey başka, herşey sihirli. Suyun içindeki bakış açınla hemen başının üzerinde yükselen şehire, etrafını saran kayalara, yavaştan pembeleşen ufka bakmak bir başka.. Çok inanılmaz şeyler yapınca biraz gözlerim sulanır; burada da o oluyor.. Puglia'dayım ben.. yıllarca hayalini kurduğum Puglia'da ve dün baktığım o kitaplardaki plajlardan en inanılmaz olanında!.. Bu an kesinlikle sihirli.. Sırtüstü dönüp kollarımı iki yana açıyorum... gökyüzüne ve tepemde yükselen şehre uzun uzun bakıyorum.. şanslıyım.. kabul ediyorum.. "Terrazza Panoramica" tabelası gördüğümüz aralıktan girip labirentimsi sokaklarda yürüyor, her köşeden çıkan manzaraya hayran olup bol bol fotoğraf çekiyoruz. Yol giderek süslü bir sokağa dönüşüyor.. Merdivenlerde çiçekler, süsler ve basamaklarda yazılar.. kapılarda yazılar.. Gelmeden önce şairler sokağndan bahseden bir şey okumuştum burası hakkında. İşte sanırım o sokak, bu sokak. Tüm kapılarda şiirler yazıyor. İtalyanca. Anlamıyorum ama tek tek kapılara bakıyorum, okuyorum. Bu yürüyüş sonunda bizi o müthiş manzaranın zirve noktasına ulaştırıyor. Balconata di Santo Stefano. Önümüzde uçsuz bucaksız derin mavi bir deniz, sağımızda şehir, suda tek başına bir kayık.. Sonsuz bu olmalı. Hemen köşede bu ortamı film setine çeviren fon müziğinin geldiği Lime diye bir yer var. Herkes kapısının önündeki masalarda oturmuş birşeyler içiyor. Niye ki? Hayır, bu manzara varken o masalarda oturmak niye?. Ben hemen içeri girip iki kadeh beyaz istiyorum; parasını hemen ödeyip kadehleri alıp çıkarken adam da bakıyor nereye diye.. Tam balkonun önüne gelip kadehleri korkuluklara koyup manzarayı tamamlıyorum. Bana mutluluğu tanımlayın.. aşkı tanımlayın.. kusursuzu tanımlayın.. İşte hepsi gün batarken tam bu noktada olmak.. Bari'ye giden son treni beklerken aklımı kurcalayan tek bir şey var: Anı biriktirilir mi, bırakılır mı? Biz buraya anılar bıraktık. Hikaye İÇİMDEKİ YOLCULUK: PUGLIA II'de devam ediyor.. Çok sevdiğim bir romanı okur gibi okudum. Çok beklenen ve istenen bir gezi olduğu o kadar belli ki. Okurken gerçekten yaşadım. sanki. Çok gezi yazısı okuyorum ama bu kadar keyif veren az gerçekten. Devamını merakla bekliyorum. Çok teşekkür ederim, çok mutlu oldum :) sevgiler..


... Siz de deneyin, hem keyif alacaksınız hem de siparişi alan kişiyi mutlu edeceksiniz, eminim..


Hayat gerçekten içten dilediğini veriyor demek ki.. Amsterdam ile gerçekten de çoook güneşli ve neşeli günlerde buluştuk yeniden!.. Hem de öyle böyle bir güneş değil!. İlk ziyaretimizin tüm dondurucu, karlı, buzlu, fırtınalı anılarını ısıtırcasına, aramızdaki hava durumu hesabını kapatırcasına, zaman zaman birazcık bayıltırcasına bir güneş!.. Şehri coşturan, mutluluk saçan, bu şehre karşı kalbimizi iyice ısıtan bir güneş.. Evet, gerçekten de bu şehirle aramız artık iyice ısındı; beni, "Amsterdam mı? Seviyorum uleennnn!.." kıvamına getirdi! Şimdi bu yazıda beni bu ruh haline getiren, şehirde sevdiğim, aklımda kalan, hiç unutmak istemediğim detayları, sevdiğim şeyleri toplamak istiyorum ama bir yandan da biraz endişeleniyorum. Ya bu yazı ilk kez gidecek olan birinin eline geçer de sırf bu yazıya dayanarak şehri gezerse diye.. Çünkü biz bu sefer baya baya unuttuk sadece 10 günlüğüne geldiğimizi, geri döneceğimizi.. Tasasız, telaşsız, şunu görelim, şunu yapalım diye bir an bile düşünmeden ne güzel takıldık.. Şöyle bir bakıyorum da zaten ilk ziyaretimde şehirle ilgili fasikül fasikül resmen ansiklopedi yayınlamışım.. Ne yapılır, ne yenir, ne alınır, bedava etkinlikler, ulaşım, görülecekler derken, ilk kez gidecek olanlar için ayrıntılı bir rehber var aslında. İsterim ki, ilk kez gidecek olanlar önce onları okusun; eğer çok isterse bu notlardan da eser miktarda faydalansın.. Çünkü şu yazmakta olduğum notlar daha çok bu kez sadece anın tadını çıkarmakla ilgilenen "ileri seviye Amsterdam tutkunları" için.. Bir şehir ile tekrar buluşma anı belki de biraz klasik olmalı. En iyi bildiğinden, en sevdiğinden, sana orada olduğunu en hızlı hissettirecek yerden başlamalısın. Biz öyle yaptık. Aklımıza gelen ortak adres; şehre ısınmak için kısayol tuşu: Hoppe. Hep kalabalık Spui meydanı, tramvay sesi, köşedeki dergici, biraevine dalıp aynı barmeni görmek, o Hoppe yazan bardaklar, bitterballen ve hesabı öderken duyulan ilk "dank u wel" nasıl da iyi geldi!. Hepsi en fazla yarım saatte oldu. Sonrasında yolu bilen ayaklarımız bizi kanallar arasındaki en keyifli sokaklara götürdü.. Sokaklar bildiğimiz, kanalllar bildiğimiz ama ortam hiç bilmediğimiz!.. Meğer hava böyle sıcak olunca bu şehrin içinde saklı neler ortaya çıkarmış.. Kanallar boyu kocaman tekneler, ince giyimli, mayolu insanlar, kovalarda şaraplar, köprülerin altından vızır vızır akıyorlar!.. Hava güzel olunca keyifli olacağını hissedersin ama böyle bir tabloyu asla kestiremezsin. Bu sıcak günlerin ne güzel çıkarıyorlar keyfini.. Tekne yoksa yine de sorun yok, bacaklar hemen sarkıveriyor kanala... bir şekilde keyifle takılıyor insanlar.. Böyle başlamak ne güzel oldu.. Sonraki her gün, her an yine çok keyifliydi.. 9 Straatjes /Burada her sokak, her dükkan güzel; ayaklarım defalarca farketmeksizin yeniden, yeniden sürükledi bu sokaklara beni.. Jordaan'ın bütün sokakları / özellikle Brouwersgracht yakınları.. Sakin, kapı önü banklı evler ve sakinleri, seviyorum hepinizi!. Hele güzel havada masayı sokağa çıkarıp mumları yakıyor, şarapları açıyorsunuz ya, işte orada bitirdiniz beni!.. De Pijp akşamları / Yeni bir huy edindik; geceleri yemek üstüne yapılan yürüyüşler hep De Pijp'te.. Perdeleri açık evlerden ev beğenmek için!. Ah, Frans Halsstraat'taki o dükkan ev.. Hani yatak odası ile salonu ayıran üç dört basamağın yarattığı çıkıntıya çalışma masası kondurulan.. Sonra istikamet minik meydan Gerard Douplein.. Kimi akşam meydan sakin, kimi akşam mekanlardan sokağa dökülen kalabalıklar.. Haarlemmerstraat / Merkeze kadar uzanan bu dar cadde küçük dükkanları, yeme içme mekanları, renkli kalabalığı ile sık sık yolumuzu düşürdüklerimizden.. Bir akşam bir kadeh şaraba Stuyvesant'a, gündüz Store without a Home'dan bir obje kapmaya.. Kanallardan uzaklaştıkça. şehrin havası değişiyor.. Daha lokal, daha sürprizli, keyifli oluyor.. ara ara Berlin'i, anımsatıyor.. Bazen tekrar bir kanala çıkana dek Amsterdam'da olduğumu bile unutturuyor.. Hele bizim uzak mahallemiz Hoofddorpplein. Bir kitapçıda elime geçen "Amsterdam'da turistlerden uzak nasıl takılırsınız" kitabında bile bizim semt var; bir kaç yıla epey meşhur olur.. Willemsparkweg / Kaç kişinin yolu düşer geçer bilmem.. ama bizi merkeze bağlayan 2 no. lu tramvay uzun uzun bu caddeden geçiyor; ben bu yol boyu tuğla binalara hayran, semt kafelerine meraklı, bakıp bakıp duruyorum.. Yetmiyor, tramvaydan inip önü bisikletli, ikiz kapılı bu şık evler arasında yürüyüp aralara dalıyorum, Simon Meyssen fırınının vitrinine yapışıyorum, turistten arınmış normal bir semtte olmanın keyfini doya doya çıkarıyorum.. Monks Coffee Roasters / şehrin en yenilerinden. Hem demleme kahveler hem de espresso bazlı kahveleri hazırlıyorlar. Dekorasyonundan, servis ve sunuma, içtiğim kahveye kadar herşeyi sevdim.. Üstelik sahibi de çok ilgili.. Lot Sixty One / benim şehirde en sevdiğim dükkan. Yine ister espresso bazlı ister demleme kahvenizi birkaç basamak aşağıdaki kocaman kavurma makinesinden gelen çekirdek şıkırtısı ve mis kokular eşiliğinde yudumluyorsunuz. O yüzden buranın havasına da kahvesine de bayıldım ve yolumu da sık sık buralara düşürdüm.. CT Coffee and Coconuts / De Pijp semtinin en en büyük ve en keyifli mola adreslerinden. Adından da anlaşılacağı gibi menüsünde hem kahve hem de taze kesilip servis edilen hindistancevizi suyu var. :) White Label'ın kahvesini kullanıyorlar. Bir daha gidersem sadece kahve ya da farklı bir meyve suyu içerim ama; hindistan cevizini kesip içmek bana göre değilmiş!. Toki / Jordaan semtinin en güzel kahve dükkanı. Berlin'deki Bonanza Coffee Heroes'un çekirdekieri ile espresso bazlı kahveler yapıyorlar. Kahvenizi yudumlarken dışarıya bakıp Jordaan'ın renkli insanlarını gözlemliyor ya da kahve ile ilgili gözde dergileri karıştırabiliyorsunuz.. Buranın da çok konuşkan ve iyi bir baristası var. Bu dükkanda vakit geçirmek gerçekten keyifli. Koko / Red Light bölgesine yakın olan bu dükkan ise hem bir kahveci, hem de tasarım ürunler satan bir dükkan. Kahvelerinde Antwerp'li Caffenation çekirdekleri kullanıyorlar. Ortak masasında bilgisayarını açıp tıkır tıkır çalışanlar arasında ya da kapıya yakın, tabure üstü, kanal manzaralı bir mola verilebilir. Gece halinden resmen nefret ettiğim bu bölgede gündüz yapılacak bir fotoğraf gezintisi için gayet iyi bir mola seçeneği. Screaming Beans / 9 Sokaklar'daki (9 Straatjes) alışverişe küçük bir cappuccino molası için bir klasik. En son hava soğukken bu dükkana girmiş ve pencere önünde sokağı izleyerek içmiştim kahvemi.. Bu dükkandan bir şekilde çok keyif alıyorum.. Stooker / burası biraz daha özel bir dükkan. Normalde sadece kavurmayı burada yapıyorlar ama yalnızca Cumartesi günleri meraklıları ile kahve üzerine biraz sohbet ve tadım için öğlenden itibaren birkaç saatliğine açıyorlar. ben de tam kapanırken yetişip sohbet ve tadımı kaçırsam da çekirdek almayı başardım. Sonrasında da bu kadar yol gelmişken keyiften Oostpark'ta biraz çimlere yayıldım.. IJ Hallen / Amsterdam Centraal tren istasyonun arka çıkışındaki feribot iskelelerinden 906 no. lu NDSM werf feribotuna biniyorsun; az sonra girişine 5 ödeyerek gireceğin Avrupa'nın en büyük bit pazarlarından birindesin. Onlar en büyük olduğunu iddia ediyor ama bana öyle gelmiyor. Fakat çok tezgah var ve oldukça renkli, eğlenceli. Birkaç plak aldık, ahşap kutusuyla beraber 6 tane Fransız Gien tabağı da 6 'ya kaptık.. Molayı Pllek'te verip finali Noorderlicht'te yaptık.. Şahane bir gündü. Tek sorun, ayda sadece tek bir haftasonunda yapılıyor; denk gelirsen ne ala!. Noordermarkt / Bu pazara bayılıyorum. Jordaan'da sadece Cumartesi ve Pazartesileri.. Organik gıda, pazar kahvecisi, biraz eski eşya -ki bu kez çok azdı- fırın tezgahları, ekmekler, sandviçler, rengarenk çok güzel bir kalabalık.. Yine bir Cumartesi gününde buraya uğramak çok iyi geldi. Bir de pazar hariç hergün kurulan yerel pazar Dappermarkt'a uğrayacaktım ama yolum düşmedi; ben de hiç zorlamadım.. Things I Love Things I Like / Birkaç şubesi içinden Dokuz Sokaklar'daki pop up olanına denk geldim ilk olarak.. Giysileri pek tutmadım ama tabak çanak aklımı aldı. Tam almadan çıkıyordum duvarındaki "Buy it or cry later" yazısını görünce sonra pişman olmamak için geri dönüp peketlettim birkaç tabağı.. Tally Ho / En sevdiğim dükkanlardan biri. İçinde sevdiğimiz markaların giysileri ile yerel markaların ürünleri ve kendi ürünleri harmanlanmış iç açan bir mağaza.. Çok sevdiğim POM Amsterdam boyun aksesuarımı bu mağazada buldum.. Hutspot / En popüler, son dönemin en çok konuşulan konsept dükkanı herhalde burası. Günümüzün popüler minimal markaları, ev aksesuarları, kırtasiyeden bitkiye bir sürü enteresan şey, bir berber dükkanı, tüm gün yayılıp çalışılabilecek bir "coffice" ve yan tarafta da bir barı var. Tüm bunların arasında asıl aklımda kalan, buradan aldığımız keçe bardak altlıkları ile fotoğraf kulübesinde çektirdiğimiz komik ve saçma fotoğraf!.. Cotton Cake / De Pijp'nin barlarla dolu hareketli sokaklarından birindeki bu dükkan da kafe / giysi ikilisi içeren küçük konsept dükkanlardan.. Wildernis / Son günlerde Amsterdamlı instagrammer/bloggerların içinden çıkmak istemediği bu dükkanın alamet-i"harikası", yeşillikler arasındaki kafesi. Aslına bakarsanız bizim bitki kahve dükkanı Müz'ün Amsterdam şubesi gibi kendisi.. Droog Amsterdam / En eski ve en iyilerden Droog hala ürün seçkisi ile ilgiyi üzerinde tutmayı başaranlardan.. Sadece bakarım diye girip enfes bir yaka iğnesi, bir askı alıp bolca da ilham dolarak zor çıktım yine içeriden.. Store Without a Home / Bu sefer sıklıkla yolumuzu düşürdüğümüz Haarlemmerstraat'ın keyifli dükkanlarından biri olan bu harika adreste şu günlerde bana sıkça sorulan "o duvardaki tilkiyi nereden aldınız acaba?" sorusunun cevabı var. Assembli'nin yarattığı karton heykel serisini tüm çeşit ve renkleri ile komple bu dükkanda bulabilmek mümkün.. Bunlardan başka; Gather Shop Moxhi çantaları, Archive Store o müthiş keçe filamingolar ve Restored da Origami marka kayık yaka iğnesi, Maison NL de diğerlerinden ayrışan farklı dekoratif obje seçimleri ile akılda kalan diğer konsept dükkanlar.. Her seyahatte yaptığımız gibi biraz mesleki alışkanlıklar nedeniyle, biraz ilham için P. C. Hoofstraat ve çevre sokaklardaki lüks butikler arasında da "window shopping" için dolanıyoruz elbette.. Son olarak çiçek sulamak için aşırı tatlı bir plastik çaydanlık aldığım NooooSugar'ı da anmadan edemem!.. Westerstraat'ta köşedeki oyuncakçı / Hemen hemen 1 saatimizi çalan bu oyuncakçıdan minik minik bir sürü obje, koleksiyonluk teneke oyuncaklar ve 3 güzel robot kapattık. İnsan burada yarım gün geçirse ıvır zıvır arasında bir servet harcar!. Marie Stella Maris / Uzun zamandır radarımda olan çok özel bir marka. Sadece su ve ev -vücut kozmetiği üretiyorlar. Şu ara Amsterdam'da tüm havalı mekanlarda onların ikonik şişeli suyu servis ediliyor. Gelirlerinin bir kısmını Hindistan'da, Afrika'da temiz su kaynağı projeleri için harcıyorlar. Alt katta şahane bir bodrum kafeleri var. Ve mis kokan çok ferah bir dükkanları var. Ve ve ve el kremleri acayip güzel!. Tüm bunlar birleşince Dokuz Sokaklar'daki harika mağazaları ilk ziyaret edilecekler arasına kendiliğinden giriyor. Amator / Aslen bir Amsterdam markası olsa da Kopenhag'a öykünen markanın logosu bile takipçisi olmak için yeterli. Şu ara bir Hollanda ünlüsü, bir paparazziye falan yakalanacaksa üzerinde Amator yazılı sweatshirt olması şart!. Director yazanı da ayrıca seviyoruz tabi.. Buradan aldığım VINO yazan şarap şişesi pin şu günlerde hep ceketimin yakasında.. Tony's Çikolata / İşte Amsterdam'ın en ikonik alışveriş kalemlerinden biri daha; Tony's Chocolonely!. Havalı süpermarket Marqt'a rastlayınca hemen içeri girip birkaç paket atmalı çantaya.. Paketi ayrı, içi ayrı fotoğraflık; tadı da fena güzel.. Concerto / Şehirde daime en sevdiğimiz plak dükkanı. Plaksever bir insanın içinde tüm bir günü geçirmesi hem çok normal hem de çok zevkli.. Kafesi, tuvaleti, wiFi'si, binlerce plağı ve Cuma-Cumartesi konserleri olan Koncerto'yu ailecek seviyoruz. Rush Hour / Yeni hali pek havalı olmuş. Özellikle akşamüstü saatlerinde uğramak çok keyifli. Bence burası şehrin ikinci en güzel plakçısı. Distortion / Tam bir plak çöplüğü!.. Girişi bile kapatacak kadar çok koli içinde karma karışık binlerce plak.. Eski plaklar arasında eşelenmeyi seven bir plaksever değerini ve keyfini çok iyi anlar.. Flesch Records / Hem plakçı hem de manav!. Hayatımda gördüğüm en ilginç ikili. Kapının önünde poşetler içinde epey organik görünümlü armutlar elmalar yanıltmasın; içeride baya sağlam bir caz ve klasik müzik arşivi var. Son derece sıcak ve keyifli bir dükkan.. Recordmania / De Pijp semtinin en güzel dükkanlarından.. Yerler, tezgah plaklar ile kaptı. Çok geniş bir ikinci el arşivi var. Sadece görmek için bile bu dükkana gelinir.. Haircuts & Records / İşte şehirdeki konsept dükkan çeşitliliğine bir örnek daha.. Bir katta saç traşı olup diğer katta plak karıştırmak baya havalı bir durum.. WaxWell Records / Dokuz sokakların güzel cepheli plakçısı Wax Well de rastgele reyonları karıştırıp eşelenmek, sürpriz plaklar yakalamak için iyi adreslerden biri.. Plak Fuarı / Her yıl Eylül ayında RAI Amsterdam'da düzenleniyor. Daha önce gittiğimiz Utrecht Plak Fuarı ile aynı organizasyon ama galiba birazcık daha küçüğü.. Plağa gerçekten ilgi duyan ve böyle bir deneyim yaşamak isteyenlerin aklında olmalı; belki tarihler tutar.. Bu seyahatin bizi yormama sebeplerinden biri de bu yeme içme meselesini akışına bırakmak oldu sanırım. Kafayı bir adrese takmadan, illa ki gideceğim, deneyeceğim demeden, acıktığımızda yakın çevremizdeki alternatifleri değerlendirerek; bir gün önünden geçerken çekici bulup "yarın deneyelim mi?" diyerek iyi çözdük bu işi. Çok da iyi ettik.. Genel olarak baya mutluyuz. Aşağıdakiler de bu çabasız mutluluğun adresleri. Latei / Yalnız takıldığım günlerden birinde Niewmarkt yakınlarında uğradığım bu küçük kafede mini bir öğle arası verdim. Açık sandviçlerden birini yerken mekandaki objeleri incelemekle meşguldum. Çünkü içerideki tüm dekor aynı zamanda satılık.. Klaver4 / Hep söylüyorum. Amsterdam'da öğle aralarını çok seviyorum diye.. Yoğun bir çorba ya da açık sandviç ile geçiştiriliyor öğlenler.. ama genelde hep çok lezzetli ve hafif.. Concerto'nun karşısındaki Klaver4 sevdiğimiz adreslerden.. Yine bir öğle arasında açık sandviçleri bizi mutlu etmeye yetiyor.. Bagels and Beans / Kahve ve bagel tarzı sandviçler sunan bu yaygın ve bilindik zincirin iki şubesi bu seyahatte sabahları joker olarak epey iş görüyor. Kaizersgracht köşesindeki kanal manzaralı şubede minik bir kahvaltı için "good morning"; bizim mahalledeki sabahları caz çalan şubede de "lazy breakfast" favorilerim oluyor. Van t'Spit / Önünden geçerken radarımıza takılıp ortamını beğendiğimiz bu tavuk zinciri akşam için sevdiğimiz adreslerden biri artık. İçeride ateşte piliç çevirmeler, dışarıda paylaşımlık masalar, emaye tabaklar, mısır, coleslaw salata ve piliç. Mmmm!.. Pazzi / İşte bizi mutlu eden bir başka zincir. İtalyan Pazzi. Odun fırını, İtalyan pizza ustaları, sudan şaraba herşeyin İtalyan olduğu detaylar ve menüyü uzatırken "prego" diyen işletmeci bizi cezbetse de asıl sevme denediniz elbette iyi pizza.. Kevin Bacon Bar / Uzun zamandır radarımda olan Hotel not Hotel adlı uçuk kaçık konaklama alternatifinin barı Kevin Bacon özellikle yolumuzu düşürdüğümüz sayılı adreslerden. Dışarıdaki masalarında oturmuş koktelylerimizi ve Thai atıştırma tabağımızı beklerken verdiği hissiyet kesinlikle Berlin'deymiş gibi.. Kokteyller ise gayet özenli. Foodhallen / Amsterdam'daki tüm sokak lezzetlerini kapalı bir alanda toplayan, ortası bar, pazar yeri havasındaki Foodhallen özellikle akşamüstü çok keyifli. İki kez uğradık, birinde günlerden Cuma'ydı ve Dj de vardı.. Orta bardan lokal bir artisan bira kapıp kenardan ufak ufak abartmadan seçmeli çeşitleri.. Ama mutlaka bir "Temaki" yemeli.. The Butcher / Şehirdeki burger restoranları arasında şu aralar en popüler olan zincir Butchers. Birçok noktada gördük ama sanırım ortam olarak en iyileri De Pijp'deki şube ve Foodhallen'daki.. Biz Foodhallen'ı denedik; burger gayet iyi idi.. Breakfast Club / Yine birkaç şubesi olan bu kahvaltı zincirini belki gideriz diye not almış olsam da kahvaltıya kısmet olmadı ama öğle yemeği niyetine iddialı tabaklarından birini denedik. Ekmek üstü bonfile üstü yumurta. Şu an yazarken gözlerimden kalpler çıkıyor!. Geç kalkanlar, akşamdan kalmalar ve gün boyu kahvaltı sevdalıları için iyi adres. NJoy / Son derece turistik bulduğum Leidseplein yakınında bar kokteyl bar denedik bu kez. İsim de semt de kötü bence ama içtiğimiz şampanyalı kokteyl ve mekan ilginç bir şekilde güzeldi. Öylesine girip menun ayrılmak güzel şey.. Butcher's Tears'ın kısıtlı servis saatlerine uyamadık; Vesper Bar'a gittik ama bomboştu; Hiding in Plain Sight'a iki akşam gitmeye yeltendik ama yürümesi zor geldi; Huxton Amsterdam'ın Lotti'si için de galiba fazla istekli değildik.. Dedim ya bu seyahat zoraki ziyeretlerden uzak, kafamıza göreydi.. Onlar yerine adına bile bakmadan rastgele mola verdiğimiz köşebaşı barları, kanal üzerindeki köprüye atılan masalarda içilen biralar ve güneşi batırmalar, bir kutu çilek alıp kanal kıyısında oturup yemeler zaten yeterince tatlıydı.. Pllek / Merkez istasyonun arkasından NDSM werf feribotuna atlayıp karşı kıyıya varıyorsunuz. Bahçede uzun tahta masalar, minderli yayılma platformu, şezlonglar, içeride ayrı bir salon.. Kahvaltıya da gidilir, akşamüstü canlı müzik başladığında günü batırmaya da. Brouwerij t'IJ / Şehrin içindeki gerçek bir yeldeğirmeninin altındaki bu bira fabrikasında akşamüstü büyük kalabalıklar toplanıyor. Masalarda çeşit çeşit biranın eşlikçisi yerfıstığı, peynir, ve haşlanmış yumurta! Roest / Burası da bambaşka bir alan.. Sokak sanatları, clubbing, yemek, biraz da plaj.. Biz insanların mayoları ile takılabildikleri sezonun son günlerini yakalamış olsak da kapalı alanı da soğuk havalarda keyifli olacaktır. Süper ince pizzası ve dip soslu enginarından şu an olsa da yesek! Hannekes Boom / Merkez istasyonun yanından kısa bir yürüyüşle ulaşılan, Nemo müzesinin tam karşısına gelen Hannekes Boom'dan Amsterdam'a karşıdan bakmak çok keyifli. Bahçedeki masalarda takılmak güzel ama kışın içerideki o kocaman sobanın kenarında oturmak nasıl olur, merak ediyorum.. Melkweg / Şehrin önemli sahnelerinden biri olan Melkweg'in her katında ayrı bir etkinlik var. Bu kez denk getirdiğimiz Dave Harrington Group konserine sevinirken bir hafta farkla kaçırdığımız Plaid konseri için üzülmeden edemedik.. Edam / Merkez tren istasyonunun üstündeki otobüs durağından 14/15 no. lu perondan kalkan otobüsler ile kolayca ulaşılıyor. Bir günde birkaç köy gezmek için günlük 10 'luk biletten alıp Edam'a direkt giden 314'e atladık. Yeşil çayırlar ve inekler arasından kısa bir yolculuk ile vardığımz Edam bisküvi gibi evleri, harika doğası, ördekleri, peynir dükkanları ve peynir pazarı ile sakin ve sevimli bir cennet köşesi. Volendam / Edam'dan bu kez aynı bilet ile 316 no. lu otobüse atlayıp kısa sürede Volendam'a vardık. En turistik, en fotografik kasabalardan biri. Üçgen çatılı renkli evleri, kıyı boyu lokantaları, marinası ile sevimli bir kıyı kasabası Volendam. Bu kadar renkli olunca her tur grubunun da rotasında oluyor elbette. O yüzden en çok lokanta ve turistik eşya dükkanı alternatifi de burada.. Kıyı boyu yürüyüp evlerin güzelliğine hayret etmek, denize karşı yeme içme molası vermek lazım. Biz rastgele beğendiğimiz lokantada oturup Fish&Chips yedik.. Marken / Volendam'da yeterince tur attoığımıza emin olduktan sonra bu kez o biletleri saklayıp Marken'e geçen tekneler için 7.5 'luk biletlerden alıyoruz. Tekne çabucak Marken'e varıyor. Marken mi? İnsanın varlığına inanamayacağı kadar masalsı bir adacık. Kıyıda hafiften müzeye çevrilmiş tipik Marken evleri var; bunlardan birinin içini gezmek iyi fikir olabilir. Yatak odası olarak kullanılan bölmeler ve şipşirin mutfak bana çok ilginç geldi.. Sonrasında enine boyuna Marken sokaklarını arşınlayıp tüm evlere hayran olmak, koyunları sevmek, ha bir de tahta ayakkabı atölyesini gezmek lazım.. İnsan tatlılığa da bir süre sonra doyuyor.. Buradan adayı Amsterdama bağlayan uzun ince yol üzerinden yine o sabah aldığımız limitsiz otobüs biletini kullanarak 315 no. lu otobüs ile Amsterdam'a dönüyoruz. Dileyen tekneyi hiç karıştırmayıp farklı bir rotadan sadece bu bilet ile de gezebilir, hatta biraz hırs yaparsa 3'ten fazla kasabayı bile bir güne sıkıştırabilir.. Zaanse Schans / Bir başka günün turistik aktivitesi yeldeğirmenleri ile ünlü Zaanse Schans. Buraya da yine Amterdam merkez istasyondan kalkan 391 no. lu otobüs ile gelinebiliyor. Ama biz biraz rotayı değiştirdik. Zaandam aktarmalı minik bir tren yolculuğu ile gelip kasabanın içinde değil, köprünün karşı tarafında indik. Sabah erkendi. Karşı kıyıda tam köprünün ayağında bulduğumuz pastanede neredeyse Boşnak Böreği tadında enfes ıspanaklı böreker hüplettik; kahvelerimizi elimize aldık; köprüden yeldeğirmenlerinin sıra sıra görmenin heyecanı ile bir çırpıda geçtik. Bence soğuk bir havada gidenler bu macerayı bir yana bırakıp 391 no. lu otobüsü seçse daha doğru olur; buralar fena rüzgarlı gibi!.. Peki burada ne yapmalı? Elbette başrolde değirmenler.. İçten ya da dıştan hepsini görmeli, baharat değirmenindeki dükkandan hardal almalı, peynir dükkanına uğramalı, sıcak kakao içmeli, belki bisiklet kiralayıp çevreyi gezmeli.. Ama eğer hava güzelse kesinlikle çimlere yayılıp ayakkabıları çıkarmalı ve yeldeğirmenlerini uzaktan seyre dalmalı.. Burası resmen bir masal dünyası.. Zaandam / Yeldeğirmenlerine doyunca 392 no. lu otobüse tek yön bilet alıp Zaandam'a geçtik biz. Çünkü Zaandam'da yapacak iki şey var. Birincisi Inn Hotels Zaandam'ın ilginç mimarisini görmek diğeri de Primark mağazasını ziyaret etmek!. Hani şu 1-2 'ya birşeyler bulabildiğin, insanların koca koca poşetlerle çıktığı yer.. Önce Zaandam Dam meydanında Manzo's da birşeyler atıştırıp minik ve sevimli şehir merkezini gezdik. Oteli gördük, Primak'a uğradık ve tekrar trene atlayıp 10 dakika'da Amsterdam'a döndük.. Zaandam kısmı çok keyfi ama saydığım diğer sevimli kasabalar öyle sevimli ve ulaşımı kolay ki, seyahat rotasına eklenmemeleri hata olurmuş.. Çok keyifliydi.. Herkes bu kasabaları bir kez mutlaka görmeli.. Amsterdam ile bir randevunun daha böylece bitti. Herşey öyle güzeldi ki.. Telaşsız, çabasız, rahat, sanki bu şehirde yaşıyoruz, herşeyi 10 güne sığdırmak zorunda değiliz gibi takılmak bize çok iyi geldi. Dinlendik, sıfırlandık, rahatladık.. Yine de bu kadar çok şey yapmamıza rağmen son zamanların en dinlendirici seyahati idi.. Demek ruhu dinlenince iyi oluyor insan.. Bunda bu tasasız tavrımızın yanısıra konaklama için seçtiğimiz bölge ve otelin de etkisi olabilir biraz.. Merkezin tramvay ile yarım saat kadar dışındaki West Side Inn Hotel başlangıçta sadece o dönem için bulabildiğimiz en uygun fiyatlı yer olduğu için tercih edilmiş olsa da daha ilk gün odadan çıkıp Westlandgracht kanalı kıyısından yürüyerek durağa giderken tam bize uygun bir şans olduğunu kanıtladı. Bölge ilk kez gidecek birine uygun değil ama bize gerçekten çok uygundu.. Her sabah 2 no. lıu tramvayın geçtiği durağa kadar yürürken o kanal boyunun huzuru, renkler, etrafta özgürce uçuşan yeşil papağanları bana burayı evim gibi hissettirdi. Eminim ki birkaç yıla kalmaz Amsterdam yine planlarımızda olacak.. O zamana kadar şehir, gidecek olan diğer müdavimlerine emanet!. Bu seyahatinin fotoğraflarını geçen yıl instagram'da gördüğümde "yeniden, bu defa yaz olsun, Amsterdam benim olsun" diyerek likeladım. Almanya için kış başında yaptığım schengen vizesi başvurusu uzun dönem çıkınca bu yaza Amsterdam biletlerini kaptım. Amsterdam benim için tek kelimeyle "mutluluk" demek; çünkü bisiklet tepesinde geçirdiğim her saniye bana çarpı 100, 500. öyle mutlu oluyorum ki orda ama hep kışa, sonbahara soğuğa denk geldi önceki ziyaretlerim. Hissediyorum bu sefer çok başka olacak. Belki yüzerim de, mayoyu bavula atmak da fayda var. Her ne kadar kendini Karaköy'de yüzüme karşı inkar etmiş olsan da :) :) :) seni seviyorum. Harika bir seyahat olsun o zaman, şimdiye kadarkilerin en güzeli olsun.. Amsterdam sıcak havalarda şahane bir şehirmiş; ben de ancak bu sefer farkedebildim :) Darısı başına!.. (Ve evet, mayo kesinlikle alınsın!..


Sevdiğin bir şehir elbette sadece sokaklardan ibaret değil.. Onu sana daha da sevdiren; kendini o şehrin yerlisi hissettiren, ortamında bulunmaktan hoşlandığın bir sürü de mekan var. Mesela Platoon Kunstahalle. Burası çok amaçlı bir performans alanı. Gün içinde açık alanında yayılabilir, uzun süre takılabilirsin. Müziğin iyi, internetin çok hızlı. Arka bahçesinde canlı sokak sanatları etkinliğine denk gelebilir, haftasonu bir gurme etkinlik olan Bite Club'a katılabilir, bir akşam elektornik müzik partisinde dans edebilirsin. Hatta bir gece yarısı burada kurulan bit pazarından alışveriş yapabilirsin.. Ya da iç salonda cam önünde kendi şahsi alanını oluşturup uzun saatler burada çalışabilirsin. Toplu dünya kupası izleme seansları, DIY festivali, hola hop festivali!.. Yaratıcı, sanatsal ve eğlenceli.. bu alanda hepsine yer var.. Platoon Kunsthalle sanatın her alanından yaratıcı insanlar ve yenilik avcıları için ilham vermeye ve yeni üretimleri desteklemeye devam ediyor. Berlin'de bulunduğun sürede tıpkı benim yaptığım gibi farklı zamanlarda ara ara uğrayıp bu sıradışı mekanın farklı yüzlerinin tadını çıkarmanı çok isterim.. Onun için seyahate çıkmadan Kunsthalle'ün internet sitesinden programlarını incelemeyi ihmal etme.. Ha, bir de kahve molası vermek istersen eğer, hemen yandaki The Barn'a git.. Buradaki şubesi harika.. Kahveden sonra istikamet yine Platoon tabi.. Berlin'de sevdiklerim serisi devam edecek.. Şimdi fotoğraflar.. Bite Club: Her Cumartesi 14:00 22:00 arası arka bahçede..


Bir kere kocaman bir spor salonunu dolduran yüzlerce satranççıyı hiç bir arada görmemiştim!. Sahanın tamamı masalar ve satranç tahtaları ile doluydu.. Her yaş kategorisine ayrılmış bölümlerde sporcular karşılıklı oturdular.. Önce kalabalık ve gürültü, ardından son müsabaka başlayınca sessizlik.. O andan itibaren herkes sadece rakibine ve önündeki taşlara konsantre olup kazanmaya odaklanarak saatler süren birincilik mücadelesine başlıyor.. İnanılmaz bir görüntü!.. Turnuvaya her coğrafi bölge ve şehirden okulların öğrencilerinin katıldığını söylemiştim.. Özellikle Ankara, İstanbul, Adana, İzmir gibi büyükşehirlerden gelenlere şaşırmıyorsunuz ama daha sürpriz yerlerden -mesela Şırnak'tan- gelen öğrenciler olması şahane değil mi? Öğretmenleri ile gelmişler; ne güzel de temsil ettiler şehirlerini, okullarını.. Bütün öğrencilerin gözlerinden enerji, zeka fışkırıyor.. Satranç öyle kolay bir spor değil.. Bu zeki çocuklarla selamlaştım, gülümsedim ama benden akıllı çıkarlar diye fazla uzun konuşmadım!.. Tüm dünyaları satranç olmuş.. Müsabaka aralarında da analiz odasında çalışmaya devam ediyorlar.. Ve hatta şehir turu yaparken rastladığım kadarıyla seyyar ekipmanlarını yanlarında taşıyıp kafelerde bile satranç oynamaya devam ediyorlar. Aileleri ile gelen birkaç sporcuya bu şekilde şehir içinde rastladık.. Final için yarışıtıkları sırada hepsini toplu halde izlerken şöyle düşündüm; Bence Okul Sporları Satranç Türkiye Birinciliği çok güzel düşünülmüş bir proje.. Yurdun pek çok ayrı yerinden gelen öğrencilerin satranç ekseninde buluşup kaynaşması; etkinliğin her yıl başka yerlerde yapılarak onlara farklı şehirlerimizi, kültür ve tarihimizi tanımak için ortam sağlıyor olması; henüz kendi şehri dışına hiç çıkmamış öğrencilere ufuk açması çok güzel.. Zihinsel gelişime önemli katkı sağlayan ve eğitsel bir spor dalı olan satrancın başta öğrenciler olmak üzere toplumda sevilip yaygınlaşmasını sağlayan bu organizasyonu oluşturanlara, bunu bir sosyal sorumluluk projesi kapsamında ele alıp destekleyen ana sponsor İş Bankası'na yürekten tebrikler ve teşekkürler.. Gezimizin satranç finalleri ile ilgili bölümünü en renkli anları elbette ödül töreni idi.. Aylar süren mücadeleler sonucu nihayet başarısını kanıtlayıp kupayı alan öğrencilerin mutluluğunu görmek şahaneydi!. Satrançtaki bu başarılarını hayat boyu sürdürmeleri dileği ile.. Şehir turuna Cumhuriyet Caddesi ile Atatürk Bulvarı arasındaki ana meydandan başlayın.. - Büyük Vazo ve Tarihi Büyük Saat'i fotoğrafladıktan sonra Sevgi Yolu olarak bilinen Cumhuriyet Caddesi'nden Ulu Cami'ye kadar yürüyün.. - Şehirde pek çok küçük müze var; Kütahya Arkeoloji Müzesi ve Kütahya Çini Müzesi'nin mutlaka ziyaret edin.. (Her iki müzeye de giriş ücreti 5 TL. Müzekart ya da İş Bankası'nın Müzekart yerine geçen kredi kartını okutarak ücretsiz olarak gezebilirsiniz.) - Germiyan Sokağı'na giderek sokakta restore edilen tarihi konakları gezin; tarihi sokağın güzel bir fotoğrafını çekin.. Aynı sokakta bulunan Kent Tarihi Müzesi (giriş ücreti 1 TL.) işe Sıtkı Olçar ve Mehmet Gürsoy Çini atölye/dükkanlarını gezin.. - Vaktiniz yeter ise 45 km. uzaklıktaki Çavdarhisar'da bulunan ve dünyanın ilk borsasının kurulduğu Aizanoi Antik kentini gezin. - Cimcik, Tirit, Sıkıcık Çorbası, Tosunum, Dolamber Böreği, Göveç gibi Kütahya lezzetleri ile tanışın.. Haşhaşlı gözleme ve pide tadın.. - Saman Pazarı'nda gezip Helvacı Hakkı ya da Helvacı Sabri'ye uğrayın; çekilmiş haşhaş ve helva ile kuruyemişçilerden meşhur Tavşanlı leblebisi alın.. - Macar Evi ve Evliye Çelebi Müzesinin gezip manzara için Hisar'a ve Hıdırlık Tepesi'ne çıkın.. - Ayrıntılı Kütahya Gezi Notları'na bu linkten ulaşabilirsiniz.


Hem severim ben Ferzan Özpetek'in filmlerini, bizimle paylaştığı dünyasını.. Karşı Pencere'sini milyon kere izleyip peşinden Roma'da fırın avına bile çıkmışken bu kez bu sorusunun peşine takılmamdır zaten beklenen.. Unutmayınız ki bu blog aynı zamanda bir günlük.. Sadece kendi anlayacağım bir takım notlar da alamaz mıyım canım!.. Sonuç olarak bir roman değil de henüz filme çekilmemiş bir Ferzan Özpetek senaryosunu çalıp okumuş gibi hissediyorum şimdi kendimi.. .. ve evet, insan aynı anda iki şehri ve hatta daha fazlasını sevebilir.. ikna olmak için bkz. ben!..


Armutlu'daki karmaşık yapılaşmanın arasında küçük, minimal, sadece iyi sushi yapmaya odaklanmış mütavazı bir restoran burası. Hatta ilk gittiğimde minimalliğinden tereddüt etmiştim ama ilk denemeyi yapar yapmaz müdavimlik listesine girdi. Zaten hep bileni, müdavimi geliyor. Spesiyal Roll'leri çok başarılı.. Benim takıntım somon olduğu için tercihlerim arasında Susamlı Somon Avokado Roll ve Ginza Roll muhakkak oluyor.. Genellikle Etiler mekanlarını çok sevmem ama Miyabi yine müdavim kitleye sahip harika bir semt restoranı. Sizin için geçerli bir kriter midir bilemiyorum ama Time Out yeme içme ödüllerinde de en iyi sushi restoranı ünvanını kapmış bir mekan. Ben buna değil daha çok ortamın samimiyetine ve yediğim sushilerin tazeliğine, lezzetine değer veriyorum. Burada da menüden Chef's Rolls kısmına takılıyoruz. Zaten imza ürünler, kıyaslama yapabileceğiniz lezzet her zaman sushi menülerinin bu özel bölümlerinde oluyor.. Ultra Somon Roll ve pane yengeç ile yapılan Crazy Roll favorilerim.. Kuruçeşme'deki İnari bu liste içinde hep ilk tercihim olan çok çok sevdiğim bir adres. Hatta yaz boyu tadilattayken önünden "hala açılmadı mı ya?" diye gözü yaşlı çok sefer geçmişliğimiz var!. Nihayet yenilendi ve tekrar açıldı. Bana sorarsanız eski dekorunu o samimi halini daha çok tercih ederim; kokteylli, DJ'li haline pek alışamadım ama sushiler hala o kadar iyi ki!. Burada Omakase sistemi ile sipariş verirseniz Sushi Şefi Barlas, sisin için siz dur diyene kadar masaya o güne için seçtiği spesiyallerini yollamaya devam ediyor. Sevdiğiniz çeşitleri ya da yiyemediğiniz malzemeleri söylerseniz masaya damak tadınıza daha uygun şeyler geliyor. Sanırım ben bu sürprizli deneyimi çok seviyorum. Adreslerin yanısıra telefon numaralarını da paylaşmamın sebebi her üç mekanın da daima dolu olması. Bu tazelik açısından oldukça mühim ama hadi gidelim dendiğinde yer bulma açısından oldukça can sıkıcı. O yüzden en azından yoldan bir aramakta fayda var..


Geçen haftalarda sosyal medyada tabaklarına sıkça rastladığım Markus hem iddialı adı, hem sıradışı adresi hem de iştah kabartan tabakları ile ilgimizi çekince hemen denemek istedik. Instagram hesaplarında lütfen rezervasyon yapın yazısını görünce en sevmediğim şey olsa da garantiye almak için aradım; Cumartesi akşamı saat 20:00'ye rezervasyon yaptırdım. Aslında son derece "casual" bir mekan; hiç öyle rezervasyonluk ortamı yok ama sanırım yoğun talep karşılık verememekten korktular.. Daha çok bana Alman biraevlerini hatırlatan mekanın duvarında da Rembrandt'ı saygıyla andıran bir duvar resmi var.. Yüksek sandalyeli minik bir masaya alındık.. Menüde kırsal humus, kuzu kaburga, uzun kaburga, kısa kaburga, ayva chutney, royal püre, poutine patates gibi merak uyandıran isimler var.. Kendimizce bir çeşit yaptık ve ayva chutney, salata ve poutine'i de eklemeyi ihmal etmedik.. Yanında da iki bardak kırmızı ile gayet güzel keyifli bir yemek yedik.. Uzun süre ağır ateşte pişmiş kaburga, üzerinde yoğun lezzetli sos ve meyve uyumu harikaydı.. Her gece var mıdır bilmiyorum ama o Cumartesi gecesi hafiften tatlı bi canlı müzik de vardı.. Baya keyif aldık.. Servis biraz fazla yavaş ve dikkatsizdi, kırmızılar da tortuluydu.. Bu şikayetimizi paylaşınca hesapta %10'luk bir indirim yapmışlar.. İki kişi 100 200 TL. aralığında doyulur.. Gayet güzel mekan.. Ayrıca oto sanayi içinde açılması da daha bi' güzel olmuş..


Aslında dinleyici olarak katıldığım her festival ile ilgili yazmak gibi bir alışkanlığım yok ama özellikle kişisel müzik tarihimde yer edenler hakkında notlar almak, üzerinden biraz zaman geçtikten sonra dönüp okumak hoşuma gidiyor. Hem iyi müziğe dair anılarımız sadece dinlediğimiz anda kalmasın hem de gelecek yıl bu festivale gelmeye niyeti olanlar "bakalım birincisi nasıl geçmiş" dediklerinde okuyabilecekleri birkaç satır olsun istiyorum.. - Sonar zaten her yıl başta Barselona olmak üzere pek çok şehirde düzenlenen ve uzaktan çok ilgimi çeken bir festivaldi.. İstanbul'da da yapılacağı açıklandığı anda ilk tepkim "hadi canım!" oldu.. İsimler açıklanmaya başladıkça da şaşkınlık arttı, heyecan iyice tavan yaptı. Açıklanan isimler festivalin adına ve ününe yakışıyordu tamam ama aynı zamanda nasıl böyle en sevdiğim isimler birarada olabiliyordu?.. Neredeyse son haftaya kadar temkinliydim, bazıları gelmez diyordum ama hiçbir değişiklik olmadı; anons edilen tüm isimler zamanı geldiğinde Sonar İstanbul'daydı!. - İsimler kadar önemli ve merak edilen bir konu da festival mekanıydı elbette.. Acaba Zorlu PSM böyle bir festival için ne kadar uygundu? Burada festival olur muydu? Festival tarihi ilk açıklandığında bu konuda hiç fikrimiz yoktu ama çok geçmeden, Sonar'dan aylar önce bu sorumuzun cevabını zaten canlı canlı yaşayarak aldık. Ekim ayında katıldığımız Mix Festival gösterdi ki, PSM'de festival oluyor.. Hem de gayet güzel oluyor.. En konforlusundan oluyor... - Genellikle açıkhavada ya da hangar gibi alanlarda yapılan festivallere alışkın olunca Zorlu PSM şartlarında bir festival insana oldukça konforlu geliyor. Bu; havalandırma, hijyen, kibar güvenlik ve yeme içme alternatifleri anlamında katıldığım en konforlu festival olabilir!. Sonar sadece müzik değil, sanat ve teknoloji kollarına da sahip bir festival olduğu için mekanın bu konforu ve teknik olanakları biz katılımcılara daha iyi bir festival deneyimi sağlamış oldu. - Sonar İstanbul'un müzik sahnesi 4 bölümden oluşuyordu ve programa göre diğerlerinde de aklım kalsa da galiba en fazla ana sahne olan Sonar Club'da vakit geçirdim.. - Ana sahnede ilk gün Hey Douglas'ın eğlenceli açılışından sonra benim için festival asıl Weval'in pek karizmatik canlı sahnesi ile başlamış oldu. İki gün boyunca gerçekten çok başarılı performanslar izledik ama Weval'in karizması bende unutulmaz bir iz bıraktı.. Grubun buraya ilk gelişi değil ama canlı performansları gerçekten çok çok iyiymiş.. Şu an yazarken de keskin kırmızı ışık altında çaldıklarını duyabiliyor gibiyim.. - İlk günün ana sahne programı öyle iyiydi ki birkaç dakikalığına -sırf meraktan- diğer sahnelere bakmak dışında buradan pek ayrılamadık. Zaten Weval'in ardından çıkan Avusturyalı ikili HVOB da tam beklediğimiz, hayal ettiğimiz gibi bir performans ile tempoyu yükselterek bizi hemen etkisi altına aldı. Anna Müller, o nasıl vokaldi öyle!. - Bir sonraki performansta Roisin Murphy yenilediği sahne şovu ile performansı boyunca 5867 kez kıyafetini yenileyerek kendisini hayretler içinde izlettirmeyi başardı!. - Günün en merakla beklenen performansı olan Nina Kraviz ise, bir tekno kraliçesi olarak kendinden bekleneni verdi ve konuya direkt girerek salonu adeta ateşe verdi.. Ben bu set itibarı ile bittiğim için ilk günün devamında olan bitenden habersizim ama eminim ki Fuchs ve Cervus yıllardır alıştığımız üzere harika bir set ile herkesi eğlendirmiştir.. - İtiraf etmeliyim ki ilk gün güzel şeyler dinlesek de beni asıl heyecanladıran şeyler ikinci günde daha ağır basıyordu ve kendi adıma Cumartesi festivale "asıl şimdi başlıyor" diyerek uçarak gittim... Clark.. Floating Points, Moderat, Nosaj Thing.. Patten.. ikinci gün gerçekten sanki bana hediye gibiydi.. - Cumartesi'ye Stylei-ist'in eğlenceli seti ile başladık. Zaten kendisini severiz ama iyi ses sistemini bulunca o da daha bir mutlu çaldı gibi geldi bana.. Bu arada festivalde hep ışık çok iyi diye yorumlar duydum ama ses de gerçekten inanılmaz iyiydi bence.. Sahnede en sevdiğiniz grup da olsa ses kötü olunca hiç çekilmez.. O yüzden ses iyiydi; hakkını verelim.. - Gecenin ilk heyecanlı performansı Clark'tan geldi. Sevdiğimiz, evde plaklarını zevkle dinlediğimiz Clark, çok farklı bir sahne şovu ile zımba gibi bir performans sergilerken kendisini boşuna sevmediğimi bir kez daha kanıtladı.. Gerçi kendisini dinlerken Red Bull sahnesinde çok sevdiğimiz Ah! Kosmos'u kaçırmış olduk ama o nasıl olsa bizden; ara ara konserlerine gidiyoruz. PSM Studio'da bir konser verir, açığı telafi ederiz diye düşünüyorum! - Floating Points'in canlı solo performansı açıkçası pek benim umduğum lezzette değildi ama insanlar halinden memnundu ve herkes dans ediyordu.. Yaşasın ki bir festivaldeydik ve hemen diğer sahnede harika bir alternatif vardı; kendimizi Patten'in Sonar'ın ruhu ile de çok örtüşen yaratıcı dünyasına attık.. Yarattıkları görseller eşliğinde performanslarını dinledik.. - Hem albümlerini hem de performansını çok sevdiğim Nosaj Thing, yine harikaydı.. ancak ana sahnede hayatta en sevdiğim grup sahne almak üzereyken sonuna kadar dinleyemezdik!.. - Moderat... Moderat.. rat.. rat.. rat.. isimlerini her söyleşiyimde sesim kendi içimde coşkuyla yankılanıyor.. Çok seviyorum.. Daha 3 ay önce konser için yine Zorlu PSM sahnesindeydiler.. Bu istanbul'a üçüncü gelişleri.. daha sonra da yine geleceklerini biliyorum.. İstanbullu dinleyici onları seviyor -ama daha da güzeli- onlar da bizi seviyor, hissediyorum.. Yine inanılmaz güzeldi.. Sasha, son parça Intruder'ı söylerken bir an şöyle düşündüm: "Bu başka bir şehirden bir Sonar videosu falan değil, gerçek.. Şu an #sonaristanbul'dayız ve buradalar!" Hayaldi.. gerçekleşti.. - Moderat'tan sonra kendini toplamak biraz zor oluyor tabi; belki biraz yemek iyi gelebilirdi.. Fuayedeki Eataly bankosunda pizza ve makarna, alt katta tavuklu pilav harika fikirlerdi.. Ama asıl bunların üstüne bir de Coffeebain tezgahında iyi kahveyi bulunca "valla, bravo!" dedim.. Boşuna demiyorum bu festival fazlasıyla konforluydu diye.. - Aslında pek bahsetmedim ama festivalin müzik dışında bir de dijital performansları vardı ama ben itiraf ediyorum ki bunlara çok fazla ilgi gösteremedim. Aralarda fuaye alanındaki performans ve enstalasyonlara biraz yetişmeye çalışsak da eksik kaldığımızı kabul ediyorum.. - Yeniden ana sahneye dönersek DJ Koze'nin bana "işte tam festival ruhu" dedirten performansından bahsetmemek olmaz.. Finalinde ağır ağır dönen gökkuşağı gibi bir ışık demeti önünde çalıyor ve herkes dans ediyordu.. Birbirini hiç tanımayan binlerce insanın müzik ile birleştiği bir festivalde işte en mutlu an budur.. O sahneden inanılmaz etkilendim.. - Tüm festival boyunca ışık muhteşemdi; Sadık Avcı da ışık konusunda adeta kendi sanat performansını sergiledi.. - Saat 03.30 civarında festivalin kapanış performansı için Dj Mabbas'ın setine hazırdık.. Bence bu da festivalin ilginç ve sürprizli anlarından biriydi.. Bilenler bilir; Murat Abbas aynı zamanda Zorlu PSM'nin Genel Müdürü. Yani bu festival dahil burada gerçekleşen tüm etkinliklerin mimarı.. Şimdi harika geçen bir festivalin ev sahibi olarak dinleyiciye son ikramını yapıyor!. Ben DJ Koze'den sonra kimsenin artık dans edecek hali kalmamıştır, birazdan herkes dağılır diye düşünürken set öyle bir başladı ki salon adeta yıkıldı!.. Gerçekten enfes bir setti.. Sabah 05.30 civarı o salondan ayrılırken çok yorgun ama çok çok mutluydum.. Çok güzel festival oldu.. Bir elektronik müzik dinleyicisi olarak aşırı mutluyum.. Tüm bu anlattıklarım biraz da emeği geçenlere teşekkür olsun; müzikseverleri nasıl mutlu ettiklerini bilsinler ve bize gelecek yıl bize yine böyle güzel bir festivalle gelsinler istiyorum.. Gelecek yıl bizi yine çok heyecanlandıracak isimlerle, sürprizlerle yeniden buluşmak dileği ile..


İstanbul'u farklı yönleri ile keşfetmeye bayılıyorum. Dün İstanbul'u en iyi anlatan rehber Sevgili Saffet Emre Tonguç ile şehrin pastaneleri arasında ilginç bir tur yaptık. Tarihi değeri olan ya da içinde keşfedilesi farklar barındıran bu adresleri gezerken bir yandan da Saffet Emre Tonguç'tan İstanbul'a dair, pastane kültürüne dair yepyeni şeyler öğrendik. Meyve suyu markaları arasında önemli bir yere sahip olan Tropicana'nın yeni serisi Tropicana Pastane'nin ev sahipliğinde yaptığımız geziye dair fotoğraflar ve geriye kalan kısa notlarla başbaşa bırakıyorum şimdi sizi.. Benzer bir gezintiyi kendiniz yapmanız ve bu keşiflere ortak olmanız dileği ile.. Ülkemizde pastane kültürünün yaygınlaşmasında Çamlıhemşinliler'in büyük payı varmış!. Birinci Dünya Savaşı sırasında Karadeniz'de arazilerin tarıma elverişli olmayışı nedeni ile ekonomik sıkıntı çeken Karadeniz halkı çalışmak için Rusya ve Polonya'ya göç etmiş. Rusya'da yaygın olarak pastacılık işinde çalışanlar geri döndüklerinde burada en iyi bildikleri iş olan pastacılığı yapmaya başlamışlar. Bu akım ile Kadıköy'de açılan Kars Pastanesi, Ankara'daki Milka ve Flamingo pastaneleri, İzmir Reyhan Pastanesi, Isparta'daki Asya Pastanesi, Bodrum'da 1968 yılında Çamlıhemşinli Yakup Hoştan tarafından Girit muhacirinden devralınan fırının yerine açılan Yunuslar Karadeniz pastanelerinin hepsi, Hemşinli pasta ustalarının açtıkları yerlerdenmiş.. Bir de elbette pastacılıkta İstabul'da yaşayan gayri Müslimler'in etkisi var. Pera'da bulunan en eski pastanelerden biri Osmanlı sarayına da hizmet veren Mösyö Vallaury'nin dükkanıymış. Vallaury'nin şık dükkanında Paris'ten getirtilen kutularda çikolata drajeleri, şekerlemeler, bonbonlar ve özel sipariş üzerine pasta ve pötifurlar satılırmış. Sonra yanında çalışan Lebon'un mesleği kapması ve kendi dükkanını açmasıyla bildiğimiz Lebon Pastanesi kurulmuş.. Ayrıca Mullatier, Tokatlıyan Oteli'nin pastanesi, Markiz, Nisuaz, Baltzer, dönemin meşhur pastaneleri arasındaymış.. Arnavutluk'tan göç edip Mullatier'in yanında çalışmaya başlayan Lenas günümüzde hala hizmet veren ender değerlerimizden Baylan Pastanesi'ni açmış. Edebiyat ve sanat dünyasının adeta buluşma noktası olan ve Beyoğlu'nda açılan ilk Baylan şubesi ne yazık ki artık hizmet vermiyor.. Hatta bu şubede edebiyatçıların yaptıkları fikir toplantıları "Balyancılar Akımı" isminin doğmasına sebep olmuş.. Pastacılığın bugünkü haline gelmesi Krem Şanti'nin keşfinden sonra olmuş. Ünlü Fransız Şef Caremele yeni krema ve tatlandırıcılar geliştirmiş ve Fransız İhtilal'i ile birlikte pasta saray ve imtiyazlı ailelerin tekelinden çıkıp halka ve dünyaya yayılmaya başlamış.. Viyana Kuşatmasında Osmanlı ordusu başarılı olamayınca Viyana Valisi pastacılara görev verip Osmanlıları anımsatan bir tatlı yapmalarını istemiş; işte bu tatlı, hilal şeklinden yola çıkarak yapılan "Ay çöreği"!.. "Ekmek bulamayan pasta yesin" sözü ile tanıdığımız Marie Antoinette ise Viyana asıllıymış ve Fransa'ya gelin olarak giderken yanında pastacılarını da götürmüş. O yüzden Fransa'ya pastanın girip gelişmesinde rolü büyük. Ama asıl bizimle ilgili ilginç kısım şu: O az önce bahsettiğimiz Osmanlı'dan esinlenerek icat edilen Ay Çöreği, bu şekilde Fransa'ya da ulaşmış ve zamanla bundan kruvasana dönüştürülmüş. Yani bugünün o meşhur "croissant"ı, aslen hilal anlamındaki "cresent"tan, dolayısıyla ay çöreği ve Osmanlı'dan geliyormuş!.. Ne yalan söyleyeyim notların bu bölümü çok hoşuma gitti. Dünyayı böyle etkilememiz bence güzel!.. Turumuza Taksim Meydanı'nın önemli buluşma nokatalarından Gezi Pastanesi Brasserie'de güzel bir kahvaltı ile başladık. Tropicana Pastane, burada bizim için keyifli ve müzikli çok hoş bir ortam hazırlamıştı. Keyifle kahvaltımızı yaparken Tropicana'nın pastane serisi içeceklerini de ilk kez burada tatma şansı buldum. Özellikle o eski pastanelerde bulunan limon ve vişne tatlarını yakalamaya çalışmışlar. Portakal, vişne ve limonatadan oluşan seride benim favorim eski zamanları bana en çok çağrıştıran vişne oldu.. Buradan sonra ikinci durağımız Karaköy'deki Murat Muhallebicisi'ydi. Açıkçası programda buranın olacağını tahmin ediyordum çünkü bu muhallebicinin epeydir sizlerle de paylaşmak istediğim çok özel bir durumu var. Hem binaın dışında hem de pastanenin içinde Bedri Rahmi Eyüboğlu'na ait sanat eserleri var. Özellikle içeride ana duvarı kaplayan Kağnı eseri görülmeye değer.. Ama benim asıl favorim yine de mekandaki iki sütunu kaplayan laci-mor mozaikler.. Bedri Rahmi Eyüboğlu eserleri bu mekana bambaşka bir hava veriyor. Burada da yine bize sunulan mekanın spesiyallerinden Budapeşte tatlısını meyve sularımız eşliğinde denedik.. Sonraki durağımız Cihangir Sıraselviler Caddesi üzerindeki meşhur Savoy Pastanesi. Bu pastane özellikle kremalı milföy pastası ve spesiyal gofreti ile meşhurmuş. Ben daha önce hiç bu pastaneden içeri girmemiştim. Açıkçası milföy pastayı tadınca buna biraz üzüldüm. En sevdiğim tatlılardan biridir ve burada gerçekten müthiş yapıyorlar!. Ayrıca özel gofretlerinden de bihaberdim ama özellikle şamfıstıklı olanını bundan sonra önünden geçerken hep alacağıma emin olabilirsiniz!. Dördüncü durağımız için Kadıköy tarafına geçip Cemilzade'ye gidiyoruz. Burası beni tur içinde en çok heyecanlandıran yer. Çünkü 100 yılı aşkın süredir hala hizmet veren sadece ve sadece 24 markamız var ve Cemilzade onlardan biri. Kuşaklardır hizmet veren bu aile işletmesinde lokumları sadece aile içinden biri yapıyormuş, diğer ustalar bu yapım aşamasına hiç girmiyormuş.. Duvarlarında orijinali kasada saklanan çok önemli ve tarihi diplomaları, eski fotoğrafları ve kendilerine özel nefis tatları ile tam bir İstanbul klasiği olan bu dükkanda en iddialı ürün manda kaymağından günlük olarak yapılan kaymaklı lokum. Gerçekten efsane!. Ama beni bıraksanız fıstık ezmesinden de bir tabak yerim!. Turumuzun son durağı Kızıltoprak'taki Görgülü Pastanesi'nin vaha gibi bahçesi. Yine Tropicana ekibi tarafından bizim için özel olarak hazırlanmış masada pastanenin tuzlu ve tatlı lezzetlerini canlı olarak klasik şarkılar dinleyerek tattık. Tüm bu güzel tatlar ve harika bilgilerden sonra güzel bir final gerekiyordu ki onu da Kadıköy-Beşiktaş vapusunda genç müzisyenlerin şarkıları ve nefis istanbul manzarası ile yaptık.. Hem tatlı bir gün geçirip hem de yaşadığım şehre dair farklı bilgiler edinmekten mutluyum. Umarım yaratılan bu tarz farkındalıklar ve girişimlerle pastane kültürü ölmeden, uzun yıllar yaşamaya devam eder.


Marangoni Enstitüsü İtalya'nın en prestijli tasarım okullarınadan biri. Milano ve Floransa'da olmak üzere İtalya'da iki kampüsü var. Zaten hedefi İtalya'da moda, sanat ve tasarımı okumak olanlar kesin bu okulu biliyor ve hayalini kuruyordur. Marangoni geçen yıl olduğu gibi bu yıl da sadece Firenze Eğitim'e özel bir burs şansı sunuyor. Kazanan kişi okulun Milano ya da Floransa'daki kampüslerinden birinde Haziran-Eylül arasında bir tarihte 2 ya da 3 haftalık bir eğitim için burs hakkına sahip olacak. Sadece Firenze Eğitim'e özel olduğu için de kazanma oranı oldukça yüksek! Daha detaylı bilgileri aşağıya ekliyorum.. Vee.. Bu yazıyı okuyanlardan birinin katılıp kazandığını hayal ediyorum!.. Dilerim olur!. Bol şanslar!. Sanatçılar, Tasarımcılar ve Moda Tasarımcıları için Istituto Marangoni tarafından Firenze Yurtdışı Eğitim işbirliği ile sunulan burs yarışması şartnamesini aşağıda bulabilirsiniz. Bu moda, sanat ve tasarımı kapsayan bir yaratacılık yarışmasıdır: katılımcılar mobilyalar ve iç tasarım ürünlerine bir kişi gibi bakmaya davet edilmektedir. Bu ürünleri farklı şekillerde ve farklı kumaşlarla giydirmeleri istenmektedir. Tasarım trendleri toplum için total bir dekorasyona doğru yönelmektedir. Sadece koltuk ve sandalye gibi ürünler değil, her türlü objeler tasarım hedefi olarak kullanılacaktır. Şeffaf camdan yapılmış bir sade vazo bile çekici ve elastik kumaşla dekore edildiğinde, özel ve daha değerli olabilir. Bu nedenle katılımcılardan giydirecekleri bir obje seçip uygun kumaşlarla hayal ürünü bir kıyafet yaratması istenir. Sunum projenin arkasındaki nedenleri ve seçimleri anlatan bir yazılı açıklama ile birlikte gönderilmelidir. Bu açıklama tasarımdaki ve sanattaki şimdiki eğilimlerle bağlantı kurmalı hem de kumaşın ana karakteristik özelliklerini kapsamalıdır. Teknik özellikler ayrıntılı açıklanarak PDF olarak kaydedilmelidir. - Projenizin ismi - Alt başlık olarak 'Dressing the Design Contest' belirtilmelidir. - Katılımcı adı ve soyadı - E-posta adresi ve telefon numarası Proje firenze@firenze. com. tr e-posta adresine şartnamede anlatılan şekilde digital formatta tüm dosyalar tek e-postada (max 8 mb) gönderilmelidir. Burs yarışması 18 yaş ve üstü katılımcılara açıktır. Istituto Marangoni komisyonu tarafından 6 finalist seçilecektir. Istituto Marangoni ve Firenze Yurtdışı Eğitim temsilcileri tarafından oluşturulan yerel komisyon projeleri değerlendirip sıralama yaparak birinciyi belirleyecektir. Yerel komisyon 24 Mart 2017 Cuma günü toplanacaktır. Birincilik ödülü Istituto Marangoni Milano veya Floransa kampüslerinde Haziran Eylül 2017 tarihleri arasında sunulan kısa kurslardan birine (2 3 hafta) 100% burstur. Programların eğitim dili İngilizce veya İtalyancadır. Burs Kazanacağınız programları görmek için tıklayınız. Yarışmanın ödül töreni Firenze Yurtdışı Eğitim Bağdat Caddesi 374/5 Şaşkinbakkal Istanbul ofisinde 25 Mart 2017 Cumartesi günü yapılacaktır. Bursu kazanan katılımcı duyurudan sonraki 10 gün içinde okul kayıt formunu doldurarak pasaport fotokopisi ile beraber Firenze Yurtdışı Eğitim'e bursu kabul ettiğine dair e-posta göndermelidir. Kazanan katılımcının İngilizcesinin veya İtalyancasının B1 Avrupa seviyesinde olması tavsiye edilir. Kazanan bursu reddederse, burs ikinci olan katılımcıya teklif edilecektir. 24 Mart 2017 tarihinde Istituto Marangoni yetkilisi ile birebir görüşme yapmak, programlar, kampüsler ve burslar hakkında bilgi almak için lütfen Firenze Yurtdışı Eğitim'i 216 3022455'ten arayınız. Bilgilendirme için teşekkürler. Yaz tatili ve eğitim bir arada olacağından eğlenceli olur.