Hep söylerim.. Günübirlik gezi her şehre yakışmaz; Napoli'ye çok yakıştı!.. Sabah 08.20 trenine biniyoruz, 10.30'da varmış olacağız. Hızlı tren de var ama 11.20 'lik tren bizi mantıklı bir saatte Napoli'ye ulaştıracak.. Tren yolculuğu keyifli.. İtalya'da yol boyu manzara hep güzeldir zaten; yeşildir.. 10.35 Napoli Centrale'nin kapısından çıkıp planım doğrultusunda Via Umberto'ya doğru yöneliyoruz. Değişik bir havası var şehrin. Henüz trafik karmaşasında 250 metre yürümüş olduğumuz halde birbirimize dönüp gülümsüyoruz. Bu, 'şehri sevdim' demek ama ben sesli olarak da dile getiriyorum. 'Ya çok sıcak bir şehir, şimdiden sevdim diyorum'; 'valla ben de!.. cevabını alınca da daha bir neşeli yürümeye başlıyorum. Önce yolumuza Tahtakale-Mahmutpaşa ayarında kalabalıklar ve bir pazar yeri çıkıyor. Uzaktan bakmak pazarın notunu vermek için yeterli: Çakmaland AVM'ye hoşgeldiniz!.. İlgi alanımızda olmadığına göre Via Umberto'ya girip yürümeye devam.. Bir süre sonra dükkanlar başlıyor. Dükkanlara bakınıyor yanlara doğru uzanan dar sokaklara merakla ama tedirgin bakıyoruz. Ne de olsa çok hayırlı şeyler duymadık Napoli için. Zaten de o yüzden günübirlik geldik; keşif yapıp gelecek planlara yönelik havayı koklamak için.. Marsilya için de benzer şeyler duymuş ama hiç sorunla karşılaşmayıp çok da sevmiştik Marsilya'yı.. Napoli'nin de böyle olacağına daha o dakika emindim.. Yerel markalara takıntım var gittiğim yerlerde.. Uzun bir konu, bir ara anlatırım ama şimdi karşımıza Napoli'de kurulmuş bir erkek giyim markasının mağazası çıkıyor: Gutteridge. Massimo Dutti, Façonable, Hackett arasında bir yerlerde duran markanın birkaç t-shirti ilgimizi çekince daha şehri tanımadan alışverişe girişiyoruz. Bu aslında içten içe planlı bir durum. Bulunduğumuz yer gitmeyi planladığımız pizzacıya çok yakın. Niyetimiz 11.30 kadar civarda oyalanıp kimsecikler gelmeden, kuyruğa girmeden ilk masalardan birini kapmak!.. Siparişimizi beklerken yanımıza oturan seksenlerindeki orijinal Napoliten amca ile Milano'dan o'nu ziyarete gelen kızı ile detaylarını başka bir yazıya konu olabilecek uzun ve keyifli bir sohbete girişiyoruz. Bu sohbet sırasında Napoliten kültüründen, bölgenin yemeklerinden ve pizzadan da bahsediyoruz tabi. İşte o sohbet sırasında Napoli, pizza ve kafamdaki deli sorulara da komple yanıt buluyorum... Gelirken Da Michele dışında cebimde başka pizzacıların da adresleri ile geldim Napoli'ye.. "En iyisini bulma" takıntısı peşini bırakmıyor insanın; hepsini saydım ve aldığum cevap şuydu: "Hayır!.. Burası.. Sadece burası.. Napoli'de her pizza iyidir, kötüsünü bulamazsınız ama buranın pizzası en yalın, en geleneksel olandır. Bakın, ben şehir dışından gelen kızımı da buraya getirdim. Burada yaşayanlar buraya gelir.." Bitti.. Kafamdaki tüm soru işaretlerinin kalkması ile pizzamız da masaya teşrif etti. Uzun uzun anlatarak acı çektirmek istemiyorum kimseye. O yüzden tüm pizzalar bir yana, bu pizza bambaşka bir yana diyorum kısaca. Bu kadar az malzeme ile bu kadar saf bir lezzetin ortaya çıkmasında elbette 1870'den gelen gelenek ve tecrübe ve ona değen ellerin kerameti var. Zira Da Michele'de kalabalık bir personel olmasına karşın pizza hamurunu tek başına eli ile açıp şekillendiren, kimseye el değdirmeyen eli öpülesi bir amca var.. Minnacık bir parçasını bile ziyan etmeden adeta bir ayin gibi bitiyor ziyafet; masayı daha fazla meşgul etmeden hesabımızı ödeyip masayı paylaştığımız dostlarla vedalaşıp ayrılıyoruz. Hesap: 12 ; an itibarı ile kapıdaki kuyruk ise sayılarla ölçülemez!.. Kuyruğa şimdi girseydik tüm gün burada ölebilirdi.. Saat 13:00'e yaklaşırken artık Napoli'nin sokakları ile başbaşayız. Önce Via Duomo üzerinden Napoli'nin merkez kilisesine ulaşıyoruz. Dar sokaklar, yoğun bir kalabalık; vızır vızır motorlar, canlılık, renklilik.. her geçen dakika daha da ısınıyorum şehre; seviyorum hatta.. Çok sayıda avlulu eski bina var; birinin iç avlusuna sıvışıp binanın nefis detaylarına dalıyoruz bir süre.. Apartmanmış. Napoli Bohemleri buralarda yaşıyormuş.. Üst katlara çıkmak istedik, izin vermediler.. O zaman yürümeye devam. Via dei Tribunali en dar ve en turistik sokaklardan biri. Sıra sıra pizza ve tatlıcılar, hediyelik eşya dükkanları ve çok çok insan var.. Napoli'de pizza denince ilk sıralanan pizzacıların birkaçı da bu sokak üzerinde. Bulup denemek isteyenler için adrese bile gerek yok, kapı önündeki kuyrukları takip edin, yeter.. İlki no.94'deki Pizzeria di Matteo. En büyük övünç kaynakları Bill Clinton'un tercihi olmak!.. Pizzaları gerçekten nefis görünüyor. Hele bir kızarmış pizzaları var ki.. aklım kalmadı diyemem.. İkincisi no.32'deki Pizzeria Sorbillo. Yine kuyruk, kalabalık.. Kimi yer bulmakta şanslı, kimi kapı önünde kutuda yiyor pizzasını.. Kutuların içine bakıyorum, bunlar da iyi görünüyor!.. Üçüncüsü No.58'deki Pizzeria I Decumani. Sanki burası birazcık daha sakin gibi.. Her üç pizzacı da da menü geniş, Michele gibi tek çeşit üzerinden gitmiyor siparişler. Hangisi daha yerel derseniz hepsinin önündeki kuyruklarda her lisanı duymak mümkün!.. Pizzaları bir kenara bırakıyor, uzun, kalabalık ve yorucu sokaktan sonra bir kahve molasının zamanıdır diyoruz. 14:30'da Piazza San Domenico Maggiore'nin ortasındayız, dört bir yanımız ve meydanın ortası kafe.. Planladığımız adres Gran caffe'Aragonese ama onun yerine tam meydanın ortasında güneşli bir masada; Gran Caffe' Neapolis'de karar kılıyoruz. Çok ama çok keyifliyiz.. Molayı kısa tutuyor, tekrar cadde-sokak turlarına dalıyoruz. Napoli'de -bunu söyleyebileceğimi hiç ummazdım ama- şahane dükkanlar var! Özellilkle giyim konusunda çok yaratıcı ve özgün mağaza ile karşılaşıp fiyatların ucuzluğu karşısında da alışveriş yapmaktan kendimizi alıkoyamadık, yalan yok!.. Özellikle Via Tribunali'deki küçücük Princess mağazasındaki sample ürünler arasında tüm günümü bitirebilirdim aslında.. Alışveriş yoruyor, bir küçük mola daha lazım. İstikamet Piazza Bellini. Intra Moenia notlarım arasına aldığım çok güzel bir edebiyat kahvesi. İçerideki sıcak atmosferine gözattıktan sonra dış alanda meydana -ve özellikle- Bellini heykeline nazır rahat bir koltuğa yerleşip siparişimizi veriyoruz; Sorbetto Limoni. Madem Amalfi sınırlarına ulaştık meşhur Sorrento Limonu'ndan sebeplenmeden dönmek ayıp olur!.. Bizzat bu nefis kalın kabuklu limonun kendisi içinde sunulan nefis limonlu dondurmamızı yiyerek keyifle geçiriyoruz zamanımızı. Çıkışta önce çok keyifli bir geçit var yolumuzun üzerinde; Via Port' Alba. İstiklal Caddesi'nin arka sokaklarını andıran kitapçılı, bol kafeli kalabalık ve sevimli bir yol. Her görülen aralık sapmaya, keşfetmeye değer.. Buradan Piazza Dante Alighieri'ye ulaşıp Dante'nin heykeline de bir selam çaktıktan sonra nihayet Via Toledo'dayız. Via Toledo, Napoli'nin en ünlü alışveriş caddesi. Bir sürü yerel marka, 'multibrand' butik arasında dolaşıp vitrinlere bakıyoruz. Fiyatlar gerçekten şaşırtıcı derecede ucuz... Çok ama çok uzun bir cadde; tamamını yürüyüp Galleria Umberto'ya varıyoruz. Tanımında hep Milano'daki Galleria'nın aynısı diyerek anlatılan bu kapalı çarşının bende asla Milano etkisi yaratmadığını söylemeliyim. Sadece köşesindeki pastane vitrininin beğenimi kazandığı bu ruhsuz çarşıdan hemen çıkıp karşısındaki Devlet Operası Teatro di San Carlo'ya ilgi göstermeyi tercih ediyoruz. Palazzo Reale, Piazza Plebiscito gibi Napoli listesinin popülerlerini fotoğraflayarak Giardini del Molosiglio, marina, Vezüv ve nefis Napoli manzarası izleyeceğimiz manzara terasına ulaşıyoruz. Fotoğraflar çekiyor, Napoli'yi daha da sevmek için sebepler keşfediyor, meydanda oturup buradaki kalabalığın arasına karışıyoruz.. Artık akşamüstü saatleri. Bu saatten sonra Napoli deneyimimiz tamamen karakter değiştiriyor. Şık muhitler, şık insanlar arasında başka bir Napoli'yi keşfe çıkıyoruz. Via Chiaia'dan girip dükkanların yavaş yavaş şık butiklere dönüşmesine tanık oluyoruz. Via dei Mille'ye vardığımızda artık Napoli'deki Nişantaşı'ndayız. Büyük markların mağazaları, saat ve mücevher dükkanları arasında zaman zaman küçük, şık pastaneler, antikacılar, barlar ve çok şık insanlar.. Aşırı gürültülü, coşkulu, renkli Napoli'yi sevdiğim kadar şehrin bana tamamen sürpriz olan bu yüzünü de seviyorum. Tekinsiz, kozmopolit Naopli'den bahseden yazılar nedense şehrin bu yüzünden hiç bahsetmemişlerdi çünkü.. Şu dakikalar "ilk fırsatta yine Napoli'ye gelmeliyim" dakikaları. Kimbilir daha keşfedilmedik ne sürprizler vardır. Güzel Sanatlar Müzesi'nin yanından iç çekerek geçiyor ve Piazza Amadeo'ya varıyoruz. Buradan Villa Floridiana çok ihtişamlı görünüyor.. Tepeye doğru çıkan bir funiküler var ama kıvrılarak yukarı doğru çıkan yoldan yürümeye niyetliyiz. Corso Vittorio Emmanuelle'e kadar yokuş yukarı kıvrıla kıvrıla tırmandıkça güzelleşen bir manzaranın eşliğinde çıkıyoruz. Burası kesinlikle 'asortik' bir semt; gündüz yürüdüğümüz sokaklardaki şehir dokusundan tamamen farklı, geniş apartmanlar, botanik teraslar, villalar, nadiren restoranlar ile çevrili İstanbul'da boğaz hattını andıran bir semt.. Bir süre sonra sol yanızda başka sağda başka Napoli manzarası başlıyor yine. Sol zengin, sağ fakir Napoli. Daracık, merdivenli, çamaşırlı, rengarenk sokaklar.. Bir an önce bu sokaklara karışmak, bol bol da fotoğraf çekmek istiyoruz. İlk gördüğümüz renkli sokaktan girip birkaç kare çekiyoruz. Ve o çektiğimiz fotoğraflar bu çevrede çekebileceğimiz son fotoğraflar oluyor. Karşıdan gelen bir hanım bize gözleri ile hayır diyor. Devamında işaret dili ile anlattığı şu: Makine, telefon NO!.. Hoop anında götürürler!.. Teşekkür etmemizle tekrar geldiğimiz ana yola çıkmamız bir oluyor. Kendimize bir bakıyoruz; ellerde telefon, fotoğraf makinesi ve alışveriş poşetleri ile tam çantada keklik turistiz; poşetleri bile alırlar valla! Hemen ekipmanı yok edip poşet sayımızı bile mümkün olduğunca azaltıyoruz. Ayrıca ara sokaklardan zigzag inme planımızı rafa kaldırıp yola üstten devam ederek hedefe direkt nokta atışı ulaşmaya karar veriyoruz. Hedef?.. Yemek tabii ki, zamanı geldi.. En başta planım öğle yemeğinde bir, akşam yemeğinde bir pizzacı ziyaret etmekti. Ne olur ne olmaz diye bir iki trattoria adresi de not almıştım ama büyük ihtimalle Via Grande Archivio, 23'de La Figlia del Presidente'de keyifli bir pizza partisi yaparız diye düşünüyordum. Ancak öğle yemeğinde sohbet ettiğimiz Napoli yerlisi amca bu fikrin tamamen rafa kalkmasına neden oldu. Salciccia con Friarielli Tavsiye üzerine yaptığım araştırmalarım bu yemeğin biraz buruk lezzetli brokoli yaprakları sotesi ile sunulan bir bölge sucuğu olduğunu söylüyor. Spaghetti con le Vongole Liman şehri Napoli'nin olmazsa olmazlarından Kum Midyeli Spagetti için keyifli restoranların sahilde yanyana sıralandığı ve hepsinde de gayet güzel yapıldığı bilgisi de eklendi cebimize.. Pepata di Cozze Bu da yine Belçika ve Fransa'dan oldukça iyi tanıdığımız "bir tencere dolusu" midyenin Napoli hali.. Adres yine kıyı boyundaki restoranlar elbette.. Tepelere çıkana dek sahile inip Kum midyeli spagetti peşine düşmeyi planlıyorduk ama çok oyalanıp çok acıkınca 3 no. lu plan devreye girdi. Azıcık bekledik. Sonra ben dayanamadım. Ortalama bekleme süresini öğrenmek zorundaydım. İngilizce soruma düzgün bir yanıt alamasam da o sihirli sohbet yine iş başındaydı: Due? Evet, evet, aynet; due!.. İnanamıyorum sırayı aştık ve şimdi bir masadayız!.. O kuyruk neden var, ne bekler bilemiyorum ama şu an masadayım ve çok mutluyum.. Kareli masa örtüsü, tek kelime İngilizce bilmeyen ve bağıra bağıra konuşan personeli, müzikleri, karmaşası ile tam da bu şehrin ruhunu yansıtacak güzel bir yerdeyiz. Masamıza menü veriliyor önce; fotokopi ile çoğaltılmış günlük bir menü. Şahane! En tipik başlangıç tabaklarından iki tane makarna, su ve ev şarabı siparişini veriyoruz. Ana yemek ve yan yemek siparişini hemen almayıp sonraya bırakıyor garsonumuz. Su ve şarap şişeleri, ekmek ve yağ hemen ve dann! diye konuyor masaya. Talimatlar, servisler, isimler bağıra bağıra havada uçuşuyor. Lokanta mı işletiliyor, bir tiyatro oyununda mahalle kavgası mı canlandırılıyor belirsiz.. ama çok keyifli.. Az sonra siparişlerimiz geliyor; biri domtes soslu balıklı bir makarna. Nefis... Diğeri ise daha önce hiç yemediğim bir şey: Hem patates hem de makarnanın birlikte piştiği, sulu yemek kıvamında bol peynirli bir sosun içinde ne pasta ne de gnocci diyemeyeceğim enfes şey.. İsimlerini not ettim: Mezzi Paccheri al Sugo di Coccio ve Pasta e Patate con Provola. Bu yemekleri keyifle yerken bir yandan da garsonlarımızın şarkılara toplu halde eşlik edişine, yemeği biten kalabalık bir masaya bildiğin "klozet" içinde meyve servis edişine, büyük tezahurat ile bahşiş atılan sepetin inip çıkışında kopan şamataya seyirci oluyor, yükselen kahkahalara ortak oluyoruz. İkinci tabaklarımız taptaze sütü akan mozarellası ile Insalata Caprese ve çıtır çıtır kızartılmış hamsi Alici Frite. Bu lezzetli tabaklardan sonra meyveyi reddediyoruz ama Limoncello'ya hayır diyemiyoruz. İtalyanın geleneksel içeceklerinden diyebileceğimiz ve aslen bu bölgeye ait limon likörü Limoncello'yu burada ilk kez ev yapımı olarak tadıyor ve anlıyoruz ki o şişede satılanlar tamamen hikayeymiş.. Buna bayılıyoruz.. Artık hesap ödeyip kalkma vakti. Bu ilginç mekanda hesap da masada değil, kasada ödeniyor. Toplam 24 ödeyip bahşiş sepetine alkışlarla katkımızı yapıyoruz ama hizmet bitmiyor. Elimize verilen iki marka ile çıkışta sokağa kurulan kahve standından ikram olarak kağıt bardakta birer espresso çakıp keyfimizi taçlandırıyoruz. Artık dönüşe hazırız. Hemen alt paraleldeki Via Toledo'ya çıkıp Toledo metro durağına doğru yeraltına iniyoruz. Saat neredeyse 22:00, son treni yakalamak zorundayız. Gıcır gıcır, mis gibi metro hattından 1.30 'luk birer bilet ile 2 durak gidip merkez istasyon Garibaldi'ye varıyoruz. Şanslıyız ki son treni yakaladık.. Şanssızız ki son tren geldiğimiz tren kadar ucuz değil!.. Bu kez kişibaşı 24.50 ödeyerek 15 dakika sonra kendimizi trene atıyoruz. Tren hızlı, geceyarısından önce yine kendi şehrimizdeyiz.. Sabah birazcık endişeli çıktığım Napoli yolculuğundan çok güzel anılar ile çok mutlu dönüyorum.. Bazı şehirler çok sevilmez.. Bazıları çok sevilir. Napoli çok sevildi..


Ron Mueck ve Roy Lichtenstein sergileri Paris'ten rüzgar gibi geçse de Paris'te sergilerin biri bitip bini başlıyor neyse ki. Grand Palais'de Felix Vallotton ve Georges Braque sergileri Ocak'a kadar uzun kuyruklar oluşturacak gibi.. Bu iki sergi için hazırlanan kitaplar da tam arşivlik. Musee d'Orsay'nin eşsiz koleksiyonuna Salı günleri öğle konserleri ve mini operalar sezon boyu eşlik ediyor. Musee de l'Orangerie'de Frida Kahlo ve Diego var. Sanat galerilerinde vakit harcamayı planlayanlar aradıklarını Rue des Tournelles, Rue des Archives, Rue du Temple, Rue Quincampoix, Rue des Saint Peres ve onların çevrelerindeki sokaklarda bulabilirler. Ulusal Opera, bu sezon Opera Bastille'de Aida, Elektra, Madame Butterfly, La Boheme gibi opera klasiklerini sergilerken Opera Garnier'de ağırlıklı olarak bale var. İyi haber, Bolşoy balesi de bu sezon bu sahnenin önemli konuğu. İstanbul'da kıl payı kaçan Depeche Mode'u 29 Ocak'ta Paris Bercy'de, yeni albüm turnesindeki Moderat'ı 17 Şubat'ta Paris Le Trianon'da yakalamak mümkün. Belediye bir yandan duvar sanatlarını, tahsis ettiği binalarda desteklerken bir yandan da şehrin farklı köşelerindeki rengarenk duvarları boyayarak büyük bir tezat oluştursa da Paris'in en karakteristik sanatçılarının işleri hala şehrin sokaklarında. Şehirdeki sokak sanatları birliği le M. U. R'un Rue Oberkampf No.11'deki daimi duvarında her 15 günde bir farklı bir sanatçının çalışması sergileniyor. Hiçbir detayı atlamadan hepsini görmek isterim diyenler Underground Paris, Street Art Paris gibi organizasyonların rehberli graffiti turlarına katılabilir. Gönlünü bisiklete kaptıranlar için tehlikeli bir adres var: En Salle Marcel. Katlanan bisikletten, ona binerken giyilecek havalı kıyafetlere, stil sahibi çantalara, 'custom made' selelere her şeyin bulunduğu dükkanda arka bölümdeki tamir atölyesine göz atmak da ayrı keyif. Pasajlardaki alışveriş potansiyeline dikkat. Çünkü Passage du Grand Cerf, Gallerie Vivienne, Passage Choiseul gibi nisbeten gizli kalmış köşelerde küçük dükkanlar ilginç alışveriş alternatifleri saklıyor. Caz sevenler için bir içki eşliğinde dinlenebilecek sayısız canlı caz alternatifi bulunurken Rue de Charonne no.21'deki Atelier Charonne, barında bir içki içip gecenin caz solistini dinleyerek geceye başlamak için ideal. Şık piyano barı Club Raye'e uğramak ya da kusursuzluğu garantili Experimental Cocktail Club'ın iş çıkışlarında pek popüler Paris şubesinde, yemek öncesi kokteyli için rotayı Rue Saint-Saveneur'e çevirmeli. Bu akşam yemek değil de bir şişe şarap eşliğine nefis bir şarküteri tabağıyla şehir yerlisinin arasına karışıp geceyarısını bulalım diyenler Passage Moliere No.12'deki salaş ve keyifli Le Restaurant des Poetes'i not defterlerine kaydedebilir. Lezzeti ve popülerliği test edilip onaylanan pek gözde Beef Club'da yemek için rezervasyonu olmayanlar joker hakkını kullanarak 21:30 civarında giderek erken kalkan bir masaya ikinci servis olarak kurulabilir. Geleneksel yılbaşı pırıltısı Champs Elysees'yi 21 Kasım'dan itibaren 10 Ocak'a kadar kaplayacak.. Bu dönemde caddede hazırlanan noel ağaç süslemeleriyle hatıra fotoğrafları çektirmek adetten. Mağaza vitrinleri de bu ışıltıyla yarışıyor olacak. Aralık ayı boyunca Trocadero, Montmartre, La Defense, Montparnasse, Saint Germain gibi şehrin farklı cazibe noktalarına kurulacak birbirinden farklı konseptteki noel panayırlarını dolduran kalabalıklar, 31 Aralık gecesi şehrin önemli meydanlarında havai fişekler altında sokak partilerinde olacaklar.. Çok ekonomik bir şehir olduğu asla iddia edilemeyecek olan Paris'te her an bir köşeden sürpriz yapan Eyfel manzarası, parklardaki sonsuz huzur, Avenue Montaigne'de lüks markaların vitrinlerine bakmak, tamamı aşk kilitleriyle kaplı Pont des Art'tan geçerek neşelenmek, Saint Martin kanalı boyunca yürümek, kahvenin yanında servis edilen su ve çekilmesi muhtemel binlerce mükemmel fotoğraf karesi ne mutlu ki tamamen bedava. Şehrin sokaklarında sık sık rastlanan nefis krepler, rastgele oturulan her yerde sipariş verilen bir kadeh Bordeaux ve hiç değişmeden, yıllardır önünde öğleden gece yarısına kadar uzun kuyruklar oluşan Rue Roisiers'deki falafelcide karın doyurmaksa bedavadan biraz pahalı.


Şimdi dönüp bakınca neresinden tutup nasıl anlatacağımı bilemediğim ender şehirlerden Helsinki. Gitmeden hakkında iyi şeyler, aşk, övgü cümlesi okumadım neredeyse. Isınamayanlar -her anlamda!- , aradığını bulamayanlar, biraz dolanıp hemen en yakın komşu başkent Stokholm'e kaçanlar!.. Hikayeler hep böyle. Hatta bana tavsiyeler de.. "Orada kalma, bin gemiye Stokholm'e git".. Ama işte böyle öneriler bende ters tepiyor. O gemiye binmiyorum. Hırs yapıyorum. Burada kalıyorum!.. Helsinki'yi sevmenin kendimce yolunu buluyorum. Yağmurla girdik şehre, güneşle döndük. Çok şey yaptık. Denedik, yanıldık, ofladık, pufladık, güldük, eğlendik, yine denedik, sevdik... Her şeyi anlatmama imkan yok. Hele ki ruh halini. Nasıl yazacağımı bilemediğim Helsinki rehberini şu an yazmaya başlıyorum. Mevsim Bence bu seyahatin en önemli maddesi. Ufuk çizgisi çok dar olan Finlandiya yıl içinde tamamen karanlık ve tamamen aydınlık günler yaşıyor. Helsinki ülkenin en güneyinde olduğu için en az etkilenen şehir olsa da tüm kışı yoğun karanlık ile geçirip yazı da batmak bilmeyen güneşin enerjisi ile yaşıyor. Buranın ilkbaharı Mayıs sonu Haziran ortası; 21 Haziran'dan itibaren mevsim yaz.. O çok kısa süren yaz şenliklerle karşılanıyor. Benim önerim Helsinki'ye ilk ziyaret için kesinlikle bu zamanı Haziran-Temmuz aylarını seçmeniz. Aksi halde burada gözlemlediğim kadarı ile hayat zor!. Aramızda saat farkı yok. Isı farkı, yaşam farkı, günışığı farkı çok!.. Ulaşım Yaklaşık 3 3,5 saat süren uçak yolculuğunun ardından kendinizi Vantaa Havalimanı'nda bulacaksınız. Buradan şehri merkezindeki ana tren istasyonuna ulaşmak için iki yol var: FinnAir City Bus hemen terminal 2'nin önündeki duraklardan kalkıyor ve yaklaşık 25-30 dakika içinde merkeze varıyor. Araç içinden alınan bilet fiyatı 6.30 ve otobüs içinde WiFi bağlantısı var. Diğer yol 615 no. lu otobüs ki o da hemen yan perondan, 21 no. lu platformdan kalkıyor. Her saatin 12. ve 50. dakikasında kalkan otobüste bileti araç içinden 5 ödeyerek alıyorsunuz. Bu da yaklaşık 40 dakikada merkez istasyona ulaşıyor. Dönüşte havaalanına gitmek için de yine bu durağa gelerek dijital ekrandan otobüsün kaçta ve hangi perondan kalkacağını takip edebilirsiniz. Bu arada merkez istasyonun şöyle Central/Centraal vb. kolay bir adı yok. kendisi tüm ulaşım ağında Rautatieasema olarak geçiyor!. Biraz zorlasalarmış!.. Zaten genel olarak Finlandiya'da hiçbir tabelayı, özel ismi okumak için kendinizi hırpalamayın; olmayacak. Aynı dil grubundan olmamıza hayret ediyorum; ben hiç bir bağlantı, yakınlık kuramadım. Töölö, Hietaniemi, Kauppakorkeakolut... diğer güzide semt, durak isimlerinden örnekler.. Düşünün yani!. Dedim ya hiç kendinizi yormayın; karnınız açıkınca lazım olacak kelime Ravintola. Kendisi restoran demek olur. Yemeğin üstüne de bir "Kahvila"ya girip Kahvi için tamamdır, gerisi boş!.. Merkez istasyon önünden geçen başlıca tramvay hatları; 2, 3, 6,6T, 9. İstasyonun altında da metro durağı var. Tek hat üzerinde işleyen bir metro var. Sadece daha uzak bölgelere giderseniz ihtiyaç duyacağınızı tahmin ediyorum. Otobüs ve tramvaylara binecekseniz sakin duraklarda küçük bir el işareti yapmakta fayda var; aksi halde durmayabiliyorlar. Bunun dışında ulaşım gece gündüz son derece sorunsuz, aktif ve kolay kullanımlı. Biz uzun konakladığımız için sınırsız ulaşım sağlayan 7 günlük biletlerden aldık. Merkez istasyondaki Helsinki City Transport noktasından ya da bilet makinelerinden alınabiliyor. Kredi kartı geçiyor. Biletsizseniz araç içinden de almak mümkün ama günlük, birkaç günlük biletlerden almak mantıklı. Bir günlük 8; 7 günlük 32 . Tramvay ve metroda bu tip biletiniz varsa hiçbir şey yapmadan geçip yerinize oturabiliyorsunuz ama otobüse ön kapıdan binerek şöföre bileti göstermek gerekiyor. 2 ve 3 no. lu tramvaylar neredeyse bir ring sisteminde çalışarak şehrin hemen hemen tüm önemli noktalarından geçiyor. Bu sayede hızlı bir şehir turu yapmak mimkün. Bu konuda ayrıntılı harita ve hengi durağa ne denk geliyor bilgisini HSL'nin internet sitesinden edinebilirsiniz. Bunu dışında 4 no. lu travvay ile şehrin mimari özelliklerini gözlemleyebileceğiniz bir tramvay turu; 6 n. lu tramvay ile tasarım ve yeme içme mekanlarının bulunduğu güzergahta bir tramvay turu ve son olarak 7 no. lu tramvay ile de tarihi ve yeşil Helsinki'yi görebileceğiniz rotada bir tur yapabilirsiniz. Görelim, Yapalım, Gezelim Hani bir şehre gelince yapmazsan olmaz mecburi aktiviteler vardır ya; işte bu bölümde onları sıralamaya çalışacağım. Çok ayrıntıya girmeden; bu şehirde tek bir gününüz olsa bile yapılabilecek şeyler, görülecek yerler.. Kauppatori Pazar yeri: Pazartesi'den Cumartesi'ye -hatta yaz aylarında Pazar günü de dahil- hergün kurulan pazar yeri şehrin en canlı ve en renkli yeri. Tezgahlar arasında dolaşıp hediyelik eşyalar ve el sanatları ürünleri almak, bölgenin meyvelerinden tatmak, çörek, krep yiyip kahve içmek ve öğle saatinde yemek tezgahlarında balık/sebze partisi yapmak adetten. Tempeliaukio/ Kaya Kilisesi: Töölö semtinde yer alan kayadan oyulma kilise oldukça enteresan. Umarım benim gibi şanslı bir saatte ziyaret eder ve sıraslarında oturup piano notalarının o duvarlarda yankılaşını dinleyerek huzurlu ve şaşkın dakikalar geçirirsiniz. Kammpi Chapel / Ahşap Sukunet Şapeli: Şehirdeki bir diğer şaşırtıcı ibadet evi. Bana göre tam olarak Finlandiya'nın imzası!. Tamamen ahşaptan yapılan ve tasarımı bile sıradışı olan, muhteşen akustiğe sahip şapel şehirde ilk ziyaret ettiğimiz turistik adreslerdendi. Ağaç ve tasarım gerçekten Finliler'in işi!.. Rautatieasema / Helsinki Merkez Tren İstasyonu: İstasyon şehrin mimari anlamda imza yapılarından biri; hatta en ünlüsü. Eliel Saarinen elinden çıkma yapının aydınlatmaları oldukça etkileyici. Fotoğraflamayı ve uzun uzun inceleyip hayran kalmayı unutmayın. Uspenski Katedrali: Yakın komşusu Saint Petersburg'a selam çakan katedral Rus mimarisinde yapılmış. İçine girer misiniz bilemem ama mutlaka önünden geçecek, önünde poz vereceksiniz. Katedralin bulunduğu yarımada şehrin hoş mimarili bölgelerinden biri.. Esplanadi Parkı: Etrafında lüks mağazalar, şık kafelerin yer aldığı parka, şehrin oturma odası bile diyorlar. İçinden geçmek, banklarında oturmak, çevresindeki kafelerde oturup yaşamın akışını izlemek bu şehri sevdiren şeylerden.. İçindeki şık kafe Kappeli 1700'lerden kalma ve tarihte çok ünlü müdavimleri var.. Senato meydanı ve Helsinki Katedrali: Tursit pozunun verileceği, selfie'nin çekileceği meydan ve kadetral. Gördüğüm en sade iç tasarıma sahip katedral dışarıdan bakınca oldukça heybetli ve hemen hemen şehrin her noktasından görülebiliyor. Engel'in tasarladığı Neoklasik mimariye sahip meydanda Cumaları 12.30'da muhafız değişim töreni var. Civar sokaklar "ToriKortellit" denen tarihi Helsinki şehir merkezini oluşturuyor ve o dönemden kalma binalara işeret ediliyor. Sibelius Parkı ve Anıtı: Yine Töölö semtinde denize yakın bir park içinde ünlü besteci Sibelius'a adanmış bir anıt ve heykel var. Ben hemen bu parkın yanındaki çok sevdiğim bir adrese sürekli gitsem, parkın köşesinden devamlı geçsem de kafamı çevirip o anıta bir bakmışlığım yok.. Zaten gidenler de Sibelius'u taıyor mu, bilmiyorum. Yapılacak şeyler listesinde yazıyor diye gidiyorlar gibi geliyor bana.. Ben gitmiyorum. Evde Sibelius'un plağını dinliyorum!.. Suomenlinna Adası/Kalesi: Buyrun bir turistik Helsinki mecburiyeti daha! 1748'de yapılan ve dünyanın en büyük deniz kalesi olma ünvanını taşıyan bir kale, manzara, kafeler ve şahane ağaçlar var adada. Tek suçu fazla turistik olmak. Gitmek şart mı? bence değil; bu şehirde daha birçok ada, görülecek sayfiye yeri var.. ama siz yine de görün; aklınız kalmasın!. Kauppatori'den teknelerle 5 'ya gidiliyor. Burada piknik yapmak da popüler; isterseniz hazırlıklı gidin. Seurasaari Açıkhava Müzesi/Adası: Yerel kostümlü rehberler ile eski Fin kır hayatını gözlemlemek isterseniz ilginç bir açıkhava müzesi. Ayrıca adada plajlar ve sincaplar var!. Merkezden 24 no. lu otabüse binerek ulaşacağınız adaya giderken mayonuzu ve sincaplar için fındık götürmeyi unutmayın!. Helsinki Adacıkları Tekne Turu: Kauppatori'den kalkan tekne turları ile çevredeki adacıkları, bölgenin doğal güzellikerini görmek mümkün. Gece-gündüz, yemekli-yemeksiz birçok alternatifi mevcut.. Pihlajasaari: İşte benim favori adam!. Merisatana'da Cafe Carousel'in arkasından kalkan teknelerle ulaşılan adada kum plajlar, kafe/restoran, sauna, doğa güzelliği ve huzur var. Turistik bir gün geçirmenin yerine dinlendirici keyifli bir plaj günü geçirmek isterseniz bu adaya gelin. Adanın lokantasında balık çorbası içmeyi ve plajlardaki rengarenk soyunma kabinlerini fotoğraflamayı unutmayın. Ateneum Müzesi: Finlandiya'nın en büyük koleksiyonuna sahip olan müze hemen merkez istasyonun karşısında çok hoş bir tarihi bina içinde yer alıyor. Koleksiyonunda Van Gogh'tan Rubens'e birçok ünlü sanatçının eseri bulunan müze ne yazık ki tamamını bir anda değil, farklı temalar içinde dönüşümlü olarak sergiliyor. Pazartesi Kapalı. Salı-Cuma 10-18; Çarşamba Perşembe 10-20 ve Cumartesi Pazar da 10-17 saatleri arasında açık. Giriş 13 . Kiasma Çağdaş Sanat Müzesi: Ziyaret etmekten çok keyif aldığım gerek mimari gerek içerik olarak son derece doyurucu müze. Keşke şu aralar gidip şu an gösterimdeki sergilerden biri olan Robert Mapplethorpe retrospektifini gezebilseniz. Yine Pazartesi kapalı. Salı 10-17; Çarş'dan Cuma'ya 10-20.30; Cumartesi 10-18 ve Pazar da 10-17 arası açık. Giriş 12 . Şakayla karışık ön bilgiler bitti.. Sırada sevilen adresler, yeme içme, alışveriş ipuçları var.. Elbette başka bir yazıda!....


Kıyı boyunca birbirinden güzel şehirler, kasabalar, köyler.. Birini görsen, diğerinde aklın kalıyor.. Onun için bu seyahatte altı üstüne getirilmiş, girilmedik sokağı kalmamış şehirler yok.. Herşey tadımlık.. tadı damağında kalmalık.. Fransız Rivierası'nda Nice'ten başlayıp Eze, Menton, Monte Carlo, Saint-Jean-Cap-Ferrat, Villefranche-sur-Mer, Saint-Tropez, Cannes, Grasse, Antibes ve Marsilya'ya uzandık.. Harika eski sokaklarda yürüdük.. her bir pencereye, kapıya, yapıya hayran kaldık.. lavanta kokladık.. sabun kokladık.. aklımıza estiği an en beğendiğimiz plajda durup yüzdük.. kusursuz manzaralara baktık, bazılarının içinden geçtik.. içtik, yedik.. şaşırdık.. sevdik.. Bu yazıda, bölgeyi tıpkı bizim yakaladığımız ruh ile gezmek isteyenler için not defterimde biriktirdiğim notları bulacaksınız.. Nice, Riviera'nın en dolu dolu şehirlerinden biri. Her kültürel anlamda hem de yaz tatili tadında yapılacak çok şey var. Riviera'da tüm rota baştan başa gezilebileceği gibi sadece Nice gelip, bu şehrin sınırlarından dışarı çıkmadan bir seyahat bile planlanabilir.. Nice havalimanı şehre oldukça yakın. Şehir merkezine 98 ve 99 no. lu shuttle otobüsler ile 6 'ya ulaşılıyor. Ama benim tavsiyem; havaalanından dışarı çıkıp Airport Promenade durağından geçen 200 ya da 23 gibi otobüslere binmeniz. 20-25 dakika sonra sadece 1.5 'ya şehir merkezindesiniz!. Otobüs biletleri daima otobüse binerken şoförden alınabiliyor. Günlük 5 'luk free pass da tercih edilebilir.. Place Massena şehrin en hareketli meydanı. Sokak göstericilerinden şehir turu yaptıran bisiklet taksilere herşey burada.. Şehrin tek hatlı tramvayı T1 de bu meydandan geçerek birçok farklı noktaya ulaşıyor. Bu meydandan geçerken başınızı biraz yukarı kaldırıp Katalan sanatçı Jaume Plensa'nın Buddha'larına bakmayı ve köşedeki fıskiyeli alanın içinden yürümeyi unutmayın. Sokaklarda yürüken 1776'da inşaa edilen Nice Operası, Nice Katedrali Sainte Reparate ve gözalıcı mimarisi ile öne çıkan ikonik Negresco Oteli görülecek önemli yapılar serisinde aklınızda olsun. Tarihi Vieux Nice sokakları çok hareketli ve renkli.. Mutlaka bu dar ve renkli sokaklarda yürüyün.. Bu gezinti sırasında mola alternatifleri Brulerie des Cafes Indien'de kahve, Les Distrilleries Ideales'de aperatif ve en tatlı meydanlardan biri olan Place Rossetti'deki Fenocchio'da dondurma!. Kahveyi bu meydandaki Antonia'nın meydanın tam ortasındaki masalarında da içebilirsiniz. Nice'e tepeden bakmak isterseniz Parc de la Colline du Chateau'ya en kolay çıkış Rue des Ponchettes'in köşesindeki ücretsiz asansör. Haftanın 6 günü çiçek pazarı olarak hizmet veren rengarenk Cours Saleya Pazartesi günleri antika pazarına dönüşüyor. Pazar her gün öğleden sonra yerini küçük elişi ve resim tezgahlarına bırakıyor. Meydanın etrafı kafe ve lokantalar ile çevrili.. Pazarda mis çiçek kokuları arasında dolaşıp Provence baharatları, Camargue deniz tuzu alın, çeşit çeşit zeytin ve meyve tadın.. Modern Sanatlar Müzesi Mamac, Matisse Müzesi ve Louis Nucera Kütüphanesi'nin parçası olan La Tete au Carre ilk akla gelen kültür/sanat cazibe noktaları.. Fransız sanatçı Sasha Sosna'nın tasarlayıp mimar Yves Bayard ile birlikte hayata geçirdiği ve kütüphanenin ofisi olarak kullanılan, kübik bir kafa heykeli şeklinde tasarlanan La Tete au Carre şehirdeki en etkileyici yapılardan biri.. Rue Alphonso Karr hoş butiklerle dolu. Bunun dışında Rue Paradis, Rue Liberte gibi sokaklar da alışveriş için ilginizi çekecektir. Pazar günleri Jean Medecin üzerindeki birçok dükkan açık. Buna FNAC mağazası ve Galaries LaFayette de dahil.. Alphonso Karr civarında alışveriş turundayken mola vermek isterseniz lokallerin buluşma noktası Le Liber Tea, özellikle akşamüstü çok tatlı bir alternatif. Nice kıyı şeridi boydan boya plajlarla dolu. Toplam 20 halk, 15 de özel plaj var. Güzel olan; her özel tesisin hemen yanından halk plajını kullanabiliyor olmanız. Ancak bana göre böyle cadde üzerinde, iri çakıllı ve hiçbir girinti çıkıntısı olmayan deniz girmek keyifli değil.. Biz Nice içinde olduğumuz günlerde hava da aşırı sıcak olmadığı için buradaki plajları kullanmadık ama siz kullanmak isterseniz; Plage Beau Rivage, Opera Plage, Castel Plage, Neptune Plage ve Hi Beach oldukça popüler.. Günlük kullanım ücretleri 20-25 civarında ama bazıları saat 15:00 itibarı ile daha düşük ücret talep ediyor.. Tesisleri kullanmak istemezseniz zaten her deniz sizin.. Genel Tip: Kıyılara yaptığınız bu seyahat boyunca deniz için daima hazırlığınız olsun. Çantanızda mayo, ince dokuma bir peştemal, kayalık ve çakıllar için deniz ayakkabısı, yedek bir tshirt bulunursa istediğiniz her an denize girebilirsiniz. (Biz bakir plajları sevdiğimiz için bu konuda epey tecrübeliyiz. Deniz ayakkabısı hep olmuyor ama mayo, yedek tshirt ve soyunma kabini bulamayacağımız durumlar için ince peştemal malzemesinden yapılma birer bornoz bulunduruyoruz. Neredeyse soyunma kabini yerine geçebiliyor.. Bir de ıslak mayoyu koymak için plastik bir mayo çantası ekledik mi her an her yerden denize girip sonra yolumuza devam edebiliyoruz!. sizin de aklınızda olsun.. Özel plaj tesisleri aynı zamanda restoran olarak da hizmet veriyor.. Yani şezlong ve şemsiye kullanmasanız da yemek için hemen bu plajlara geçebilirsiniz. Ama yakınlarda kolayca ulaşılan koylar varken Nice merkezde yüzmeyi iki kere düşünün derim.. Defterimdeki lokanta isimleri elbette pek ünlü La Petit Maison ile başlıyor ancak bize tadilatta olduğu günler denk geliyor.. Bu yüzden yemeklerini övemiyorum ama check in listenize bir tick atmak istiyorsanız listenizde olabilir.... Taptaze deniz mahsulleri için Cafe de Turin; nefis piliç çevirme için La Rossettisserie ve samimi, uygun fiyatlı bir yemek için Chez Palmyre ise arkasında durabileceğim öneriler.. Nice'in kendine has sokak lezzetleri de var; bunlardan da tatmalısınız. Nohut unundan yapılan bir çeşit kalın krep diyebileceğimiz "socca" için merkezde Bella Socca adını duyacak ve Chez Rene Socca önünde de uzun bir kuyruk göreceksiniz ama bir de Chez Pipo'da denemelisiniz. Chez Pipo liman yakınında yer alıyor. Uzun bekleme süresine kesinlikle değecektir!. Karamelize soğan ile yapılan enfes tart Pisaladiere ise irili ufaklı neredeyse her restoranın menüsünde bulunuyor ama bana göre fırın tarzı yerlerde rastgele yedikleriniz daha lezzetli olabilir. Her menüde kendine yer bulan bir diğer Nice spesiyali ise yuvarlak ekmek içinde ton balığı ve ançüez ile hazırlanan sandviç Pan Bagnat.. İlaveten, yaz ayları doğru mevsim olmasa da midyeden yapılan Moules Mariniere'in de en salaş ve lezzetli hali Place Centrale'deki Lou Pilha Leva'da.. Multari'de iyi hamurişi ve pasta örnekleri; 1820'den bu yana hizmet veren Maison Auer'de ise efsane çikolata ve şekerlemeler var!. Şehirdeki favori sokağım Rue Bonaparte. Bir dönem Napoleon Bonaparte'nin yaşadığı bir evi de barındıran sokağın ortasında küçük bir meydan var. Bu meydana bakan evler balkonları ile kesinlikle burada yaşama hayali kurduruyor. Sokakta birçok lokal mekan var, yeme içme ve gece takılmak için ideal.. Sabah erken saatlerden gece yarısına dek hizmet veren sokağın semt barı Comptoir Central Electrique ise sokaktaki favori mekanım.. Aklınızda olsun, bir geçin; belki siz de seversiniz.. Konaklama için de biz Hotel Negresco'ya çok yakın konumda küçük bir otel tercih ettik. Hem şehir turu hem de deniz tatili odaklı olarak Promenade des Anglais'in Negresco civarındaki paralel sokaklarındaki küçük otellerde ya da tercihinize göre bulvar üzerindeki büyük otellerden birinde kalırsanız her yere kolayca ve çoğunlukla da yürüyerek ulaşabilirsiniz.. Bu seyahatin tüm konaklama planını booking. com üzerinden hallettik. Köye mutlaka ama mutlaka Nice Vauban durağından kalkan 82 no. lu otobüs ile gidin. Neden mi? Çünkü tren ya da Eze'den geçen diğer hatlar kıyı şeridinden gidip sizi Eze'de bırakıyor ve bu noktadan "Eze Village"a yani köye çıkmak için ya ölümcül bir yokuş tırmanmak ya da tekrar başka bir araca binmek gerekiyor. Oysa 82 no. lu otobüs direkt olarak sizi köyün girişine ulaştırıyor. Hemen köye girmeden turizm ofisi var; ihtiyaç duyarsanız buradan bilgi alabilirsiniz. Köy oldukça küçük ama bir yandan da cüssesinden beklenmeyecek kadar fotografik, romantik ve manzaralı.. Önce köyün tüm sokaklarını dahil ederek bir yürüyüş yapın; şapeli ve saat kulesini görün; her manzara imkanından uzaklara bakın.. Deniz seviyesinden 429 metre yüksekteki köyden açık havalarda tüm körfezi Saint-Tropez'e kadar görmek mümkün.. Köyün en popüler etkinliği Jardin Exotique'i gezmek. 6 ödeyerek girebileceğiniz kaktüs bahçesi farklı yükseklik seviyelerinden köyün en güzel manzarasını vadediyor. Dev boyunlardaki kaktüsler ve aralarına gizlenen heykeller arasında keyifle zaman geçirebilir, güzel fotoğraflar çekebilirsiniz.. Otel ve restoran olarak hizmet veren ve yine kendine özel nefis bir manzaras sunan Chateau Eza'yı mutlaka görün. Köyün sokaklarında küçük atölyeler ve dükkanlar, bir-iki restoran ve bir de dondurmacı var.. Benim mola ve atıştırma için özel önerim Le Cactus olacak. Köye girilen kemerli kapının önündeki avluda konumlanan Le Cactus şahane krepler yapıyor. Manzara tarafına değil, merdivenlerdeki tatlı masalardan birine kurulup bol malzemeli bir krep sipariş edin; ananaslı olan favorim.. Köyden ayrılırken farklı seçenekleriniz var. Aynı otobüs ile Nice'e dönebilir ya da Monako, Monte Carlo yönünde yola devam edebilirsiniz. Bunun için önce kıyı şeridine inmek gerekiyor. Köyden geçen 83 numara ile kıyıya inip Gare SNFC durağından geçen 100 numaraya binerek Monaco yönünde devam edebilirsiniz. Nice içinden bineceğiniz 100 no. lu otobüsün son durağı hafiften İtalyan etkisindeki sevimli Menton.. Ben Menton'un samimiyetine bayıldım.. Eğer Cote d'Azur bölgesinde yeterli zamanınız varsa Menton'a da kesinlikle zaman ayırın. Önce kaleden bir yay çizerek yürüyüp Menton'un İtalyan kasabalarını andıran siluetine bakın.. Vaktiniz varsa Garavan plajın'nda denize girin.. Saint Michel Bazilikası'na çıkan merdivenlerden yukarı tırmanıp eski şehrin sakin sokaklarında kaybolun.. Rue Saint Michel'den geçip Le Tropic'den bir külah dondurma kapın; Place aux Herbes'de ağaç gölgesinde mola verip meydanın tatlı evlerinden birinde oturduğunuzu hayal edin.. Geri dönerken 1974'ten beri hizmet veren Maison Herbin'e uğrayıp marmelatlarından tatmayı ve "Menton Limonlu"sundan almayı unutmayın. İçeride kendinizi kaybedeceğiniz kadar çok çeşit reçel ve çikolata kreması var.. Menton Limonu, Cassis ve Portakallı Bitter Çikolata kreması "keşke birer koli alabilseydim" dedirten özel tavsiyelerim.. Menton, limonu ile ünlüymüş ve her yıl Şubat ayında bu şöhretini Limon Festivali ile kutluyormuş.. Bir de Menton yazıldığı gibi değil, havalı bir Fransız tonlamasıyla "manton" diye okunuyormuş! Gezintiniz bitince tren ya da yine Avenue Boyer'den bineceğiniz 100 no. lu otobüs ile Nice merkeze dönebilirsiniz. Otobüs bileti yine 1,5 . Doğru planlama için son sefer saatlerini ilk geldiğiniz anda çizelgeden kontrol etmeyi unutmayın.. Bu seyahat içinde nereyi sevmedin derlerse cevabım tek ve net!. Monaco'yu ben bir türlü sevemedim. İki karış ülkeyi beton yığınına çevirip içine bütün lüks, şaşaa ve abartıyı itina ile monte etmişler.. Eğer tekne, lüks mağaza, kumarhane görmek niyetinde değilseniz bunlar dışında göreceğiniz şeyler o kadar az ki.. Neredeyse hiç denecek kadar az fotoğrafını çektiğim, instagramda hiç bahsetmediğim tek yer olarak kayıtlara geçecek.. Nice'ten tren ile 25;dakikada ya da 100 no. lu otobüs ile 50 dakikada ulaşılıyor. Tren ile gelenler trenden inince asansör ile şehre ulaşıyor.. Otobüs ile gidilirse de otobüs ilk önce Monako Sarayı'nın olduğu noktaya geliyor. Sarayın her iki yanından manzara güzel.. Askerlerin nöbet değişimini izlemek isterseniz saat 11:55'te orada olmalısınız. Monako'da da bir Jardin Exotique var; panaromik manzaralı bahçeye giriş ücreti 7.20 . Monaco'nun en çok ziyaret edilen bir diğer mekanı da Oceanographic Museum. Birçok farklı akvaryımdan oluşan müzenin oldukça etkileyici olduğu söylense de bizim ilgi alanımıza girmiyor.. Monte Carlo'ya yaklaşık yarım saatlik bir yürüyüş ya da kısa bir otobüs yolculuğu ile geçilebiliyor. Monaco ve Monte Carlo'ya kaba taslak gezmek için yarım gün ayırmak yeterli deniyor ama bizim ayırdığımız süre sadece birkaç saat ile sınırlı.. Monte Carlo denize doğru dik yokuşlu ve merdivenli sokaklar üzerine kurulmuş. Monte Carlo Pavillion, şık mağazalar ve meşhur Casino Monte Carlo görülecekler arasında.. Meşhur Cafe de Paris'te mola, Monte Carlo ziyaretinin olmazsa olmazlarından.. Bizim hiç içimizden gelmedi ama burada yüzmek isterseniz gidebileceğiniz plajlar; Miami Plage ve Plage du Lavrotto.. Siz de bizimki kadar kısa bir ziyaret planlıyorsanız özellikle akşamüstüne denk getirerek gezip Monte Carlo ruhunun kısmen yakalayabilir, Cafe de Paris'de hoş bir akşamüstü içkisi molası verebilirsiniz. Casino Monte Carlo'ya karşı oturup lüks arabalardan inerek kumarhaneye giren şık insanları ve kafede oturanların türlü türlü hallerini izlemek keyifli.. Nice'ten, Promenade des Arts'tan kalkan 81 n. lu otobüs ile 1.5 'ya 30dk. da ulaşılan bu tatil beldesinde daha çok yazlık villalar ve birkaç lüks otel bulunuyor.. Sokaklar boyu hoş yazlık evlerin yanısıra kıyının en güzel yarımadalarından birinde konumlandığı için çok güzel plajları var. Özel bir tesisin bulunduğu Paloma Beach oldukça popüler. Adeta cenneti andıran bu koydaki Paloma Beach'in günlük giriş ücreti 23 . Kısa süreli olarak yüzüp yola devam edecekseniz hemen yanındaki halk plajını kullanabilir, yemek ve birşeyler içmek için plaja geçebilirsiniz.. Yakın çevrenin tek özel plajı burası olduğu için yoğun dönemlerde rezervasyon gerekebilir.. Yarımada farklı uzunlık ve zorlukta 3 ayrı rotada gezilebilir. Kişisel önerim Pointe de Saint-Hospice rotası. Paloma Beach'den başlayarak ve kıyıyı takip ederek yürüyeceğiniz bu yol tam denizin dibinden tüm burnu dolanıyor. Son derece keyifli bir yürüyüş yolu.. Şanslıysanız yunus geçişlerine denk gelme ihtimali de var üstelik!.. Buraya gelmek için en iyi neden plajlar bence.. İsmi olmayan, ama yol üzerinde kendiliğinden karşınıza çıkacak küçük koyların hangisini beğenirseniz yüzün.. Biz buraya dinlenmeye ağırdığımız bir günde gelip farklı plajlarda molalar vererek oldukça dinlendirici bir deniz günü geçirdik.. Ama birinci önceliğiniz deniz değilse rotanızda yer almayabilir.. Sain-Jean-cap-Ferrat'ın en bilinen adresi ise Villa Ephussi de Rothschild. Farklı konseptlerde 7 ayrı bahçeyi barındıran müthiş malikanede klasik müzik eşliğinde suların dansını izlemek isterseniz giriş ücreti 12 . Son dönemde evlenmek için Fransız Rivierası'nı tercih edenlerin de düğün için gözde adreslerinden biri.. Zira bizden bir gün önce pek sosyetik bir Türk ailenin düğün törenine de evsahipliği yapmış.. -Yine Saint-Jean-cap-Ferrat'a gelen 81 no. lu otobüs ile ulaşılan Villefrance-sur-Mer, bu seyahatte umulmadık şekilde sevdiğim adreslerden bir diğeri oldu. Eski merkezi çok sevimli.. Sokak aralarında minicik, tek banklı, tek ağaçlı, çiçekli meydanları var.. Bu meydanlarda sohbet eden mahalleli teyzeler, sokaklarda sonsuz çiçek kokusu var.. Tüm sokakları dolaşın.. Tarihi sokaklarının labirentinde dolaşırken kendimi İtalya'nın Cinque Terre bölgesinde, Riomaggioe ya da Manarola'da yürüyor gibi hissettim hep.. Burada da kocaman Plage Villefranche var ama biz tercih etmeyip sokakları gezmek istedik.. Kıyı boyu uzanan Quai de l'Amiral Courbet, tam bir balıkçı kasabası havasında. Buradaki sayısız lokanta arasından Trastevere'de bir pizza molası verdik.. Siz de yemek için bu bölgede mola verebilirsiniz ancak unutmayın ki daha çok gemi turizminin uğrak noktalarından biri olduğu söylenen köyde yeme içme fiyatları Nice'e kıyasla birazcık daha yukarıda.. Saint Tropez'ye en çok tercih edilen yollardan biri ile St. Raphael üzerinden ulaştık. Nice havaalanından kalkan Varlib otobüsü ile 20 'ya St. Raphale'e buradan da hemen yan perondan kalkan diğer Varlib otobüsü ile 3 'ya Saint-Tropez'ye gayet konforlu bir yolculuk ile ulaşılıyor.. Dileyenler aynı yolculuğu St. Raphael'e kadar tren ve sonrasında 15 'ya tekne ile de yapabilir. Ancak bizim tercih ettiğimiz ve kişibaşı 23 'ya gelen bu yol kesinlikle hiç yormayan ve stressiz bir alternatifti.. Nice'den 09:00'da kalkıp 2,5 saatte Saint-Tropez'ye varan ve 16:30'a kadar köyü gezme şansı sunan tekne turu gidiş dönüş 65 . Tekrar ediyorum ki bu ücretin biraz daha fazlasını gözden çıkarıp burada bir gece konaklamak aldığınız keyfi ve bakış açınızı çok değiştirecektir.. Otel önerim tam Saint-Tropez'nin göbeğinde 3 konforunda gayet keyifli bir konaklama sunan Playa Hotel. Bu tesis gerek konumu, gerek personeli ve gerekse konforu ile bu seyahatten net olarak adını paylaşmaya değer bulduğum tek öneri olacak.. Önce deniz. Yeterli vakti olanlar Saint-Tropez'nin dünyaca ünlü plajlarının olduğu bölgeye geçebilir. Burada elbette en ünlü plaj Nikki Beach. Plajlar bölgesine araba, ATV ya da scooter ile gidilebilir.. Bizim gibi daha kısıtlı vakti olanlar ise diğer yöndeki Saint-Tropez körfezi içindeki plajları tercih edebilir ya da kısa bir tekne yolculuğu ile Port Grimaud'a geçebilir.. Biz Port Grimaud'da in-bin epey vaktimizi alır düşüncesi ile yürüyerek ulaşılabilen La Bouillabaise denilen bölgedeki Golfe Azur'u tercik ettik. Güneşlenmek istemediğimiz için restoran kısmında oturup önce çok güzel bir yemek yedik; ardından deniz girip çıkıp tekrar tekrar masamıza döndük. Burayı ya da hemen yanındaki Pearl Beach'i kısa süreli bir deniz molası için düşünebilirsiniz.. Akşamüstü denizden dönenlerle Saint Tropez merkezi hareketleniyor. Limandaki dondurma tezgahından bir külah dondurma ya da Granita kapıp liman çevresinde yürüyün.. Kıyıda Saint-Tropaz tabloları yapan birbirinden yetenekli ressamların işlerini kaçırmayın.. Ara sokaklar tam bir alışveriş cenneti!. Hem bildik lüks markaların butikleri hem de yerel küçük dükkanlar var. Hepsi arasında uzun bir keşif turu yapıp beğendiğiniz tüm dükkanlara girip çıkın.. Ara sokaklardaki keşif turuna kaleyi, gizli minik plajlı Ponche mahallesini, birbirinden tatlı evlerin olduğu çiçekli sokakları eklemeyi unutmayın.. Eğer ziyaretiniz Salı ya da Cumartesi'ye denk geliyorsa Place des Lices'de Proveçal Pazar kuruluyor.. Meşhur La Torta Tropezienne tatlısını denemek için ara sokaklarda tatlı ile aynı isimli pastaneyi bulun.. Favorim baby tropeziennelerden limonlu ve çikolatalı.. Akşamüstü molası illa ki kıyı boyunda Le Senequier(!887)'de!.. Hemen her yerden görünen cezbedici kıpkırmızı koltuklarından birine kurulup birşeyler için.. En yerel tercih "pastis" ve yeşil zeytin olurdu.. Gün batımını limandaki dalgakıranda yakalayıp buraya aşık olmamak mümkün değil.. Havanın kararmasıyla genel hava değişiyor ve şık insanlar sokaklara dökülmeye başlıyor.. Saint_Tropez'de geçireceğiniz vakit bir günden fazlaysa muhakkak Port Grimaud'u da keşfedin; adacıklar ve kanallar üzerine kurulu bu bölgeye tekne ile ulaşılabiliyor.. Hep Festival şehri diye bilinen ama diğer meziyetlerini saklayan Cannes meğer tatlı bir şehirmiş. Tarihi merkezi, meşhur kordon boyu, plajları ve alışveriş caddeleri ile capcanlı, keyifli bir şehir.. Nice'den 200 no. lu otobüs ile, Marsilya'ya giden trenler ile ve yine Nice havaalanından kalkan ekspres otobüs ile Cannes'a ulaşmak mümkün. 200 no. lu otobüs yine sadece 1,5 ama hem kalabalık olabiliyor hem de trafik yüzünden yolculuk 2 saati bulabiliyor.. Tatiliniz boyunca Cannes'da kalacaksanız La Croisette üzerindeki büyük oteller ya da bütçenize göre biraz daha arka sokaklarında konaklayın. Ama eğer Cannes'ı merkez yaparak farklı farklı yerlere toplu taşıma ile ulaşacaksanız o zaman Gare Cannes merkez tren istasyonuna yakın olmanız işinizi kolaylaştırır. Uzun mesafeli otobüsler de tren istasyonu önünden kalkıyor.. Cannes'da plajlar Nice'in aksine kum ve iri kum ölçeğinde. Bu da daha şehri biraz daha denize girilesi kılıyor. Tüm kordon boyu plajlarla dolu; en ünlüsü Miramar deniyor. Dalgakıranın ardında ise yine adı çok duyulan Plage du Midi var. Ancak lokallerin tercih ettiği plajların daha çok Gazagnaire plajlar bölgesindeki halk plajları olduğu söyleniyor.. Palm Beach'e kadar en tercih edilen plajlar bunlarmış.. Ben diğer yerlerde yakaladığım deniz alternatifleri üzerine Cannes'da yüzmeyi hiç istemediğim için konunun üzerine eğilmedik ama limanın oradaki duraklardam kalkan otobüslerle Palm Beach tarafına gidip plaj işini o tarafta daha keyifli çözebileceğinizi düşünüyorum.. Bu arada plajlar yine 15-25 aralığında ama öğleden sonra yarım günlük ücret uygulayanları seçebilirsiniz.. Halk plajları ise Cannes'da daha kalabalık ve bana hırsızlık açısından pek güven telkin etmediler; bu konuya dikkat!.. Lüks butikler ve oteller ile dolu La Croisette üzerinde bir akşamüstü tur atın; cadde üzerindeki mekanlarda ve plajlarda denk geldiğiniz happy hour partilerine takılabilirsiniz.. Armani Caffe en popüler adreslerden biri. Önündeki Richard Mas'a ait heykeller serisini mutlaka herkes gibi siz de fotograflamak isteyeceksiniz.. Daha sakin sayfiye ortamı isterseniz limandan kalkan ve günde yaklaşık 10 servis yapan St. Honorat ya da St. Marguerite adacıklarına kaçın!. Allee des Etoiles yıldızlar kaldırımında yürüyüp sevdiğiniz yıldızların el izlerini bulmaya çalışın. Tarihi bölge Le Suquet, şehrin en sevimli bölgelerinden biri, bu sokaklarda yürüyüp kaleye doğru çıkarak şehre tepeden bakın.. Cannes duvarlarında filmlere ve oyunculara göndermeler yapan harika duvar resimlerini kaçırmayın.. Özellikle istasyonun arkasındaki Best Western Hotel'in duvarındaki Marliyn Monroe'yu bir türlü yakından fotoğraflayamadım ama belki sizin bunun için vaktiniz olur :) Zaten duvarlardan otobüs duraklarına, restoran konseptlerine kadar her yerde film festivaline göndermeler yakalayacaksınız. Pazar yeri Marche Fourville'de dolaşın ama Nice'deki Cours Saleya kadar hoşunuza gitmeyecektir.. Alışveriş caddeleri Rue Antibes ve Rue Meynadier ise çok keyifli.. Özellikle Provence bölgesine ait lokal bakım ve ev ürünleri almak için Chatelard 1802, Maison Bremond Fils ve tatlı dükkanı Jean-Luc Pele'ye uğramayı unutmayın. Nice'de de bir şubesi olan La Pizza Cresci 1956'da ilk şubesini Cannes'da, Cresci Meydanı'nda açmış. Bir öğle yemeğinde bu şubeye uğrayıp patlıcanlı pizzasını mutlaka denemelisiniz!. Rue du Commandant Andre, Rue Florian ve Rue Helene Vagliano güzel yeme içme mekanları barındıran sokaklar; akşam yemeğinde denediğimiz Pastis hoş ve sıcak bir seçenek.. Warner Cafe mola için; 1953'ten beri hizmet veren Astoux et Brun ise nitelikli deniz mahsulu yemek için diğer önerilerim.. Bu arada bana ne yazık ki rezervasyon yaptırma imkanım olmayan bir zamanda ulaşan ve güvenilir bir kaynaktan gelen tavsiyeyi de paylaşmak istiyorum.. l'Espelette önerisi, "1 şef, 1 garson, 1 yardımcı, günlük malzeme, günlük menü" notu ile bana ulaşıyor; aynen size iletiyorum.. Nice'den 500 no. lu otobüs ile ya da Cannes'dan 600 no. lu otobüs ile kolayca Grasse'a gidebilirsiniz. Grasse geçmişte halkın hayvancılık ve dericilikle uğraştığı, dolayısı ile de kötü kokan bir yermiş. Kokunun önüne geçebilmek için getirdikleri çiçek tohumlarını tüm çevre tarım alanlarına ekip Grasse'ın bugünkü çiçek bahçesi halinin temellerini atmışlar.. Şimdilerde Grasse parfüm endüstrisinin önemli noktalarından, sokakları çiçek kokan küçük ve sevimli bir şehir. Place aux Aires'te krepli bir kahvaltı ile güne başlayın. Bu meydandan başlayarak civar sokakları dolaşın. Rue Amiral de Grasse, Rue Marcel Journet, Rue de la Poissonnerie, Rue de l'Eveche, Rue de l'Oratoire, Grasse'ın mutlaka görülesi, içinden geçilesi sokakları. Katedral, Hotel de Ville ve manzara noktasını da ekleyince sokak turu bitiyor; dilerseniz parfüm müzesini ziyaret edebilirsiniz.. Grasse sokakları küçük parfüm dükkanları, lavantacılar, sabuncular ile dolu.. Chatelard 1802 ve Eau de Cassis favori adreslerim. Mutlaka kendinize lavantalı ürünler ve bir demet taze lavanta alın. Ayrıca yemekte kullanılan lavanta çeşitleri bile bulmak mümkün.. Daha küçük parfüm üreticilerini ziyaret edebileceğiniz gibi en çok bilinen Fragonard'ın fabrika satış mağazasına da uğrayabilirsiniz. Biz bu kısmı fazla turistik bularak hemen eledik. Fragonard tarlalara turlar da düzenliyor; yeterli zamanınız varsa Grasse'ın çevresindeki çiçek tarlalarına keyifli bir ziyaret de gerçekleştirebilirsiniz. Sokaklarda yürürken pastane vitrinlerine de bakmayı unutmayın. Adını verdiğim sokaklardan birinde girdiğimiz eski pastaneden aldığımız "Echaude" adlı kurabiye bir Grasse spesiyaliydi.. Bir tane çantaya atıp dönüş yolunda yemek çok iyi fikir!. Finalde şehirden ayrılmadan önce Place de la Foux'un köşesindeki tipik sevimli Fransız barında minik bir mola verdik biz. Siz de burayı ya da hemen çaprazındaki Brasserie des Artistes'i şehirdeki son ziyaret noktası yapabilirsiniz.. Nice'den Marsilya yönünde giden her tren ve otobüsün duraklarından biri de Antibes. Cannes'dan ise yine Nice yönünde giden 200'e binerek 30 dakikada ulaşılıyor Antibes'e.. Antibes tren istasyonunda indikten sonra tarihi merkeze doğru ilerleyin. İlk durak Avrupa'nın en büyük yat limanlarından biri olan Port Vauban. Liman boyu yürüyüp karşıdaki kaleye uzaktan baktıktan sonra Nomade anıtına doğru ilerleyin. Katalan sanatçı Jaume Plensa tarafından yapılan ve harflerden oluşan dev boyutlardaki insan formlu Nomade, limanın üzerinden Akdeniz'i ve Alp Dağları'nı izliyor.. Anıtın olduğu yerin hemen arkasında tarihi merkezin plajı Plage de la Gravette var. Burası yüzmek için biraz kalabalık; daha ilerideki Royal Beach ya da Plage de la Salis'e gitmek daha mantıklı. Hatta Antibes'te geçirecek yeterli zaman varsa Cap Antibes'e gitmek en güzeli.. Biz kısıtlı vaktimizde Royal Beach'i deniyor ve incecik kumu, tertemiz sığ denizi çok seviyoruz. Liman ile tarihi merkezi ayıran kemerli kapıdan geçer geçmez turistik lokantalar başlıyor. Biz ilk öğle atıştırmasını burada aceleyle hallettik. o sırada da defterdeki notlardan La Croustille'de krep yiyeyeğimizi unuttuk. Siz unutmayın!.. Marche Provençal Antibes'in üstü kapalı pazar yeri. Tezgahlar arasında bir tur attıktan sonra yolunuza bütün tarihi sokakları arşınlayarak devam edin. Ara sokaklarda harika dükkanklar var; dükkanların ve tentelerin üzerinde de harika binalar ve pencereler.. Soğanlı tartın bölgede yediğimiz en iyi örneği buradaki tarihi pastane Veziano'da. Satıcı siparişimizi verdikten sonra nereli olduğumuzu soruyor; Türk deyince "benim Türk arkadaşım var, gazeteci, size resmini göstereyim" diyor.. Resimde karşımıza Ayhan Sicimoğlu çıkıyor. Hem burada yediğimiz pasaladiere'in hem de Ayhan Abimiz'in hastasıyız!.. :) Mutlaka uğrayın ve bir dilim tart kapın!. Antibes yarımadasının diğer yakasında da Juan les Pins var. Bir dönem Picasso'nun da yaşadığı bölgede hem sanatçının müzesi hem de eskiden Monaco Kraliyet Ailesi'nin yaşadığı Grimaldi Şatosu var.. Akşamüstü pastis molası Le Clemenceau'da.. Antibes'de akşam yemeğine kalamadık ama kalsaydık herhalde vitrini ve masaları resim gibi sebzelerle süslü, sokağın iki köşesini birden kapan Le Don Juan Chez Florent'da yerdik.. Cagnes-Sur-Mer : Bir dönem çok sevdiğim Renoir'in de yaşadığı ve sırf onun hatırına uğrayıp bir fincan kahvesini içmek istediğim liman köyü, başka bir yaza kaldı.. Saint-Paul-de-Vence: Fransız Rivierası'na gideceğimi duyan her 3 kişiden birinin önerisi olan ortaçağ kasabaları St Paul ile Vence, başka yaza kaldılar.. Siz rotanıza eklemek isterseniz Nice'ten 94 no. lu otabüs ike Vence'a; 400 no. lu otobüs ile Saint-Paul kasabasına ulaşılıyor.. Giderseniz başta Rue Grande olmak üzere Arnavut kaldırımı sokaklarda yürüyüp Rosaire Matisse tarafından dekora edilen şapeli ve Marc Chagall'ın mezarını da ziyaret etmeyi unutmayın.. Mougins: Grasse 'a giderken yol üzerinde olmasına rağmen bu fotografik ortaçağ kasabası da başka yaza kaldı.. Calanques ve Cassis: Marsilya'ya ikinci kez gitmeme rağmen ilkinde mevsim sebebiyle, bu kez de zaman yetersizliği ile yine gidemiyorum Cassis'e.. Oysa ki dondurmasına öyle bayılıyorum ki!.. Adını kırmızı meyveden alan bu cennet köşenin masmavi sularında yüzmek başka yaza.. buradan tekne ile geçilen gizli cennet Calanques başka yaza.. ama her ikisi de fazla uzatmadan, mümkünse gelecek yaza!!!.. Birkaç yıl önce Marsilya'ya şahane bir Ekim seyahati gerçekleştirmiş, geriye de çok mutlu dönmüştük. O günden beri ara ara anar, hep özlerim Marsilya'yı.. O yüzden bu harika seyahate Marsilya'da bir final yakışır!. Cannes'dan Marsilya'ya tren yaklaşık 2 saat kadar sürüyor ve bilet 23 . TGV trenleri de var; onlar daha konforlu ancak grev döneminde biletleri çoktan tükenmiş.. Marsilya'da sadece yarım günümüz var. Bu kez ise sadece çok özlediğimiz sokaklarda bir tur atıp birkaç sevdiğimiz adresi ziyaret etmeye niyetliyiz. -Geçen ziyaretimde Marsilya'yı çok ayrıntılı anlatmıştım. Gitmeyi düşünenler Marsilya Notları'nı okuyabilirler.. -Marsilya St. Charles istasyonuna inince valizlerimizden kurtulmaz istiyoruz. Tren istasyonunda 24 saati 9,5 olan kilitli dolaplar var; güvenlik taramasından geçerek oraya bırakıp hemen sokağa çıkıyoruz. İstasyondan limana doğru metroya da binilebilir ancak biz şehri özlediğimiz için yürümeyi tercih ediyoruz. La Canabiere üzerinden yürüyerek limana varıyor, önce bizden sonra yenilenen yüzünü keşfediyoruz.. Limana dev ayna ve dönmedolap gelmiş :) Hemen limanın arkasında kalan sevdiğimiz küçük meydanları turluyor; birşeyler yedikten sonra eve dönüş alışverişlerimizi tamamlamak üzere sevdiğimz alışveriş caddelerine sapıyoruz.. Rue Saint-Ferreol, Rue Paradis, Rue Francis Davso en hareketli ve sevdiğim markaların olduğu caddeler.. Çok sevdiğim La Compagnie Provence ve L'Eaue de Cassis'in buradaki şubesi de ziyeret ediliyor arada; siz de sakın kaçırmayın!. Kahve molası illa ki Cafe Debout'ta!. Burada koca hafta boyunca içtiğimiz en güzel kahveyi hasret ve minnet ile içiyoruz. Çünkü gerçekten de Güney kıyıları her nedense başarılı yemeklerine rağmen kahve konusunda yeterince tatminkar değil.. Ev için de biraz kahve çekirdeği aldıktan sonra sokakları turlamaya devam. Bir haftalık kıyı gezintisinden sonra Marsilya diğer gezdiğimiz yerlerden ayrışıyor elbette. Öyle süsü püsü olmayan, delikanlı bir şehir ki, bizi o sayfiye ruhundan çıkartıp ihtiyacımız olan kıvama da getiriyor. Yalnız Euro 2016 nedeni ile sokaklar aşırı kalabalık ve etraf sarhoş futbol delisi kaynıyor!.. Eğer bu yıl 10 Temmuz'a kadar şehre uğrayacaksanız siz de bunu birebir gözlemleyeceksiniz.. Bu kalabalıkta biraz dikkatli olmakta, o sayfiye rehavetini atmakta vayda var!. Özellikle yüzünüzü limana doğru dönünce sağ tarafta kalan liman kıyısı Quai du Port öğle yemeği için birçok alternatif sunuyor. Biz yemeği biraz daha erken yediğimiz için buradaki kalabalık restoranların önünden geçip Au Doyen'de birer pastis içip kendimizce şehirle vedalaşıyoruz.. Sonrası Vieux Port durağından metro.. metrodan istasyondaki valiz dolabı... hemen istasyondan kalkan havaalanı otobüsleri ile 25 dakika sonra havaalanındayız!. Havaalanı otobüsleri için tren istasyonunda Gar Routiere tabelalarını takip edin. Bilet için kendi gişesi var. Biletler de bu ara indirimli.. 8'den 5,5 'ya düşmüş.. Marsilya'ya hep güvensiz derler.. Güvensiz değil, sadece biraz kozmopolit... Ama ona bu haller çok yakışıyor. Bence bu şehri mutlaka görmelisiniz.. İşte böylece bu seyahat çok güzel noktalanıyor.. Nice Chez Pepe'de Socca yemek, Saint-Jean-cap-Ferrat'da kıyı yürüyüşünden sonra rastgele karşımıza çıkan koyda yüzmek, Hep manzara ile yol almak, Otobüslerde anons "prochain arret" derken onu her seferinde Ocean-mare gibi diye algılamak, Gördüğüm her kapının, pencerenin güzelliği ve güneyin pastel tonları, Birkaç saat bile olsa Marsilya ile yeniden buluşmak..


Yalan söyleyemem, sayfalar arasında biletini, en arkada krokisini görünce "bu kadar iyi planlanmış olamaz, sadece kitabın kurgusu demek ki, hayata geçemeyecek müze.." diye düşündüğüm tereddüt anlar da oldu ama "Masumiyet Müzesi"ni genellikle umut ve heyecanla bekledim.. Birgün geldi, müze gerçekten açıldı.. Hemen açılır açılmaz da gitmedim, gidemedim.. Doğru zaman geldi, biraz da hayal kırıklığına uğramaktan çekinerek birkaç gün önce gittim Masumiyet Müzesi'ne.. Hava yağmurlu, sıkıntılıydı.. - Burada gezinmek tuhaf.. Chapter 1...2... diye giden vitrinler boyunca yürümek kitabın sayfaları içinde yürümek gibi... Kitabı tekrar okuyor gibiyim.. Çok akıllıca!.. - Sergileme şekli mükemmel.. Ne kadar çok detay var.. Kitaptaki tasvirler kadar güçlü detaylar, her birine tek tek dikkatimi vermeye çalıştığım sayısız obje.. Müzenin kitabını almak şart, evde daha detaylı incelemek ve kitabı okurken beni asıl enterese eden 'dönemin sahnesi'ne daha yakından bakabilmek için.. - İçerisi loş ve sakin.. Bazı vitrinlerden sahnenin sesleri de geliyor periyodik olarak... Burada uzun süre kalmak ruh halini nasıl etkiler insanın acaba? - Müzenin güvenlik görevlisine takılıyor gözüm.. Arada gidip her katta bulunan birkaç dildeki romandan bir bölümü okuyor ve gidip yakından tekrar bakıyor objelere.. "Acaba bu müzede görevli olmak nasıl bir duygu", "bunalmıyor mu?", "ortam onu sıkıntıya sokuyor mu?" gibi sorular hücum ediyor kafama, konsantrasyonumu bozuyor.. En iyisi kendisine sormalı diyor, harekete geçiyorum.. - Güvenik görevlisi burayı, bu sakinliği sevdiğini, hiç rahatsızlık duymadığını gayet güleryüzle anlatıyor; ben de adamcağızda bir seri katillik durumu olmadığına kanaat getirerek kendisini rahat bırakıyorum.. - 58. Chapter Tombala'ya ait vitrindeki objeler yine bana saplantı / seri katil / biriktirme takıntısı gibi farklı farklı şeyleri bir arada düşündürüp evimde biriktirdiğim onlarca küçük objenin altında yatan anlamlar / ruh halim gibi noktalara geldiğinde 59. vitrine doğru uzamam gerektiğini anlıyorum.. - Yazar'ın zaman içinde biriktirdiği objelere kimbilir kimler dokundu, kaç hikaye saklı her birinin ardında sorusu da zaman zaman aklımdan geçiyor... - Son kata, çatı katına geldiğimde aslında yine kitabın finalindeyim.. Sağ yanımda beni çok hüzünlendiren bir sahne canlandırılmışken sol yanımda ise bende hayranlık uyandıran bambaşka bir durum var... - Yazarın tüm kurgusu, kitabının müsvetteleri, dolmakalem kartuşları Masumiyet Müzesi tarihi, sol yanımda duruyor.. Ön hazırlıklar, planlamalar, kitabı yazmaya ilk başladığı an... Yazar bunları sergileyerek aslında o sürece ortak etmiş okuyucusunu, ziyeretçisini... Bu bölüme objelerden daha fazla ilgi gösteriyorum... Yazarın romanını elde yazmasına şaşkınlık ve hayranlık duyuyorum.. Ve okuyabildiğim kadar fazla şeyi okumaya çalışıyorum... - Çatı katının duvarında yazan o etkileyici cümleyi bir kez daha okuyor ve ağır ağır süzülüyorum merdivenlerden aşağı şu düşünceyle; Gece herkes gidip kapı kilitlenince hepsi canlanıyor olmalı objelerin.. Füsun, Kemal, herkes ve "şeyler" burada Füsunlar'ın evinde her akşam tekrar tekrar yemeğe oturuyor olmalılar hep birlikte...


Tiyatro / Serra Yılmaz ve Deniz Türkali'nin oynadığı Fü, Nisan ayında son gösterimlerini yapmaya hazırlanırken bu oyunu sezon bitmeden yakalama şansımız hala var. İşte hizmet: 3 Nisan'da İkinci Kat; 23 Nisan'da Duru Tiyatro; 24 Nisan'da Profilo Kültür Merkezi; 27-29 Nisan arası da Anada ve Mersin'de.. Sinema/ İstanbul Film Festivali 4-19 Nisan arasında, biletler çoktandır satışta. Hala programınızı oluşturmadıysanız İstanbul Film Festivali sitesinden ayrıntılı bilgi edinip bileti tükenen filmlere ek seansları kontrol edebilirsiniz. Yemek / Emirgan Reşitpaşa'da birkaç ay önce açılan Amanda Bravo gerek dekorasyonu gerek menüsü ile keşfedilmeye, denemeye değer bir adres gibi görünüyor. Sergi / Borusan Contemporary yeni sezonu oldukça iddialı karşılıyor ve Nisan'a üç yeni sergi ile birden giriyor!. Carsten Nicolai: Tuhaf Cezbediciler, Essential Matters ve Ortak Zemin: Hava başlıklı sergiler tüm dünyadan çağdaş sanatın seçkin örneklerini bir araya getiriyor. Her üç sergi de 04 Nisan 23 Ağustos 2015 tarihleri arasında ziyaret edilebilecek. Detaylı bilgi BorusanContemporary'de.. Aksesuar / Havalar ısındıkça giysilerimiz de hafifliyor, renkleniyor. Renkli çorapların günün stilini renklendirmede önemi büyük. Peki görüntümüzü tamamlayacak en orijinal çorabı nereden buluruz?. İşte bu noktada Rich & Vibrant devreye giriyor ve İsveç'de tasarlanan rengarenk, organik pamuk çorapları ile imdadımıza yetişiyor. Beymen, Bilsstore, LunaparkShop gibi adreslerde karşımıza çıkan markanın artık Galata'da bir dükkanı var. Ben çoktan ziyaret ettim; 4 Nisan'da açılış partisini yapacak olan Rich & Vibrant sizin de bahar için alışveriş rotanızda olsun. Haftasonu / Adalar'a bir ki!.. Adaların en güzel zamanları bu, baharın ilk zamanları.. Kalabalıklar henüz uğramamış, sokakları dingin, keyifli; ayaklar yürümeye de pedal çevirmeye de hazır!.. Gösteri/Müzikal / Operadaki Hayalet "Phantom of the Opera" 7 Nisan'dan itibaren 17 Mayıs'a dek Zorlu PSM'de. Yıllar önce İngiliz versiyonunu Londra'da izleyip büyülendiğim müzikalin Broadway versiyonunu da merakla bekliyorum. Yıllar sonra farklı bir yorumla izlemek keyifli olacak. Bu romantik ve büyüleyici müzikali daha önce izlemiş olanlara özellikle öneririm. Keşif / Şehrin sokaklarında yürümekten, ona dikkatli bakmaktan korkmayın. Arnavutköy'ün ara sokakları, Kuzguncuk İcadiye Caddesi ve Balat Sokakları eski İstanbul havası yakalamak isteyenlere iyi gelecek, sürpriz mekanları ile mutlu edecektir. Taksim rotasında Suriye Pasajı, Doğan Apartmanı, Mısır Apartmanı, Çiçek Pasajı ve Narmanlı Han ise önünden geçerken durup biraz ilgi göstermeye, detaylarındaki güzelliği farketmeye değer küçük İstanbul dokuları..


Dün tanıştım kendisi ile.. ve hemen İstanbul'un tatlı kafeleri listeme ekledim. No 41'in hikayesinin kahramanları hayallerinin peşine takılan iki iyi arkadaş; bu şirin kafe tamamen onların fikir ve emeklerinin eseri; her şeyi kendileri yapmışlar. Beşiktaş Yıldız'daki kafe, henüz yeni sayılır; açılalı birkaç ay olmuş.. Ama şimdiden çevre ofislerde çalışanlar için bir vazgeçilmez olmayı başarmış. Çevredeki adreslerde öğle yemeğini yiyen, kahve molası için kapı önünden bir sandalye kapıveriyor. Soğuk kahveler popüler; bir de Karpuz Frozen!.. Tatlılarda iddialılar; onların da müdavimleri oluşmuş. Nutellalı Kek şimdiden efsane.. İçeride asılı bisiklet, kapı önünde kedilerle paylaştığım ahşap bank pek keyifli. Bir de No 41 tanışma kartı var ki işte o en sevimli. Kartın bir yüzüne No.41 damgası basıyorlar; diğerine de bir bisiklet. Kahve içtikçe bisiklete biri biniyor; 4 mühürden sonra 5. kahve ikram!.. Onlardan Sadece Karaköy'e değil, her semte lazım!.. Burası o yüzden değerli. No.41 Yıldız, Abbasağa civarı için büyük şans. Okullar açılınca Yıldız Tekniklilerin de gözdesi olur, eminim. Yolunuz bu civara düşerse küçük bir molada için, bir kedi sevmek için, hayallere inanmak için No 41'e uğramanızı isterim..


Bu haftasonu bir yere kaçsak mı acaba diye düşünüp ucuz uçak bileti alternatiflerini tararken -tarih bu kadar yakın olmasına rağmen- kişibaşı gidiş dönüş yaklaşık 100 'ya denk gelen Nürnberg biletini görünce heyecanlanıp detaylarına bakıyoruz. Cuma sabah uçağı ile gidiş, Pazar akşam uçağı ile dönüş. Küçük ve sevimli bir şehirde geçirilecek 3 gün vadediyor. "Almanya'nın her şehri görülmeye değerdir" mottomuza uyduğuna ve bir gün zaten Nürnberg'e gidecek olmamıza dayanarak havada kapıyoruz biletleri. Bu rezervasyona hemen Park inn by Radisson'dan kampanyalı bir konaklamayı da ekledik mi Cuma sabahı Nürnberg'de buluyoruz kendimizi.. Şehrin neredeyse tüm turizm konsepti kendisi üzerine kurulduğu için havaalanında da onun adı verilmesi hem çok normal hem de benim için çok hoş bir başlangıç.. Altstadt Şehir Merkezi Tarihi surların içinde kalan şehir merkezi şehrin kalbi niteliğinde. Tüm hareketli alışveriş caddeleri, yeme içme adreslerinin yanısıra şehrin karakterini oluşturan sevimli binalar da bu çemberin içinde.. Lorenz Kilisesi, Fraunen Kilisesi, Belediye Binası, Nürnberg Opera Binası, Beyaz Kule Weisse Turm, Königstor, bu yapıların bulunduğu meydanlar, çeşmeler, köprüler, adacıklar, çiçek pazarı alan içinde başlıca görülecek yerler arasında.. Nürnberg Kalesi Hafif bir yokuş ile keyifli bir yoldan kolayca ulaşılan kaleden şehir manzarasına bakmak, şehrin farklı karakterdeki çatı ve yapılarını izlemek en keyifli turistik hareketlerden biri. Handwerkerhof İçinde geleneksel kurabiye dükkanlarından ahşam işçiliği yapan dükkanlara, şehrin zanaatkarlarının işlerinden örnekler görüp satın alabileceğiniz küçük tatlı dükkanlar ile dolu Handwerkerhof 13 Mart'tan itibaren açılıp yıl boyu 10:00-18:00 arası; içindeki restoranlar da 10:30-22:00 arası ziyaret edilebiliyor. Ne yazık ki Şubat ayında kış tatilinde olduğu için biz sadece kapısındaki deliklerden içeriyi gözetlemekle yetiniyoruz.. Dürer'in evi ve müzeler Başta da dediğim gibi, Dürer bu şehirden çıkan ünlü bir ressam olarak şehrin turistik pazarlamasında önemli rol sahibi. Dolayısıyla 19 yıl boyunca yaşadığı ev de müzeye dönüştürülmüş, ressamın eserlerini sevip onu daha yakından tanımak isteyenleri bekliyor. Aldığım resim dersleri esnasında kendisinin eserlerine hayran olup hayatı hakkında bolca yazı okumuş biri olarak evini ziyaret etmeyi ekstra vaktim kalırsa o zaman gezmek üzere joker olarak kaydetmiştim. Sanatçının en ünlü eserleri başka önemli müzelerde olduğundan bu evi ikinci plana atıp onun yerine Ulusal Müze'yi gezmek daha mantıklı oluyor. Ama elbette evin önünden sık sık geçip fotoğraflarını çekmeyi ihmal etmiyoruz. Dürer'in evi ile birlikte şehirde 40 müze bulunuyor. En önemlileri Oyuncak Müzesi, Ulusal Müze, Devlet Sanat Müzesi Neue Museum ve Çağdaş Sanat Müzesi.. Daha önce Viyana, Berlin, St Petersburg gibi şehirlerde en önemli eserlerini gördüğüm Dürer serisini tamamlamak üzere Ulusal Müze'yi ziyaret ediyoruz. Ziyaret ederseniz bu müzedeki Dürer, Cranach ve Rembrandt eserlerine ve 1800'lerde yapılan ve birebir olarak canlandırılan eczaneyi gözden kaçırmayın.. Bu rotada Hitler ve Nazi konseptli herşeyi atladığımızı farketmişsinizdir. Oysaki Nürnberg denilince şehre dair ilk bilgiler arasında içinde Hitler geçen çok cümle okumak mümkün ama biz, benim seyahat prensiplerimin dışında kalan bu tarihsel belgesel formatlı içeriği atlayarak geziyoruz. Eğer ilginiz varsa şehre gitmeden önce farklı kaynaklardan bununla ilgili bilgi ve ziyaret rotasını da edinmenizi öneriyorum. En güzel köprüler Şehrin içinden geçen Pegnitz nehrinin iki yakasını birbirine bağlayan pek çok güzel, fotografik köprü var şehrin içinde.. Bunlardan en ünlü ve keyifli olanlar Max Brücke, Fleisch Brück, Kettensteg ve Kaiserbrück Yine köprülerin bağlandığı küçük adacıklar; özellike sevgi adası Liebesinsel şehrin en tatlı yerlerinden.. Mümkün olduğunca tüm köprülerden geçip şehrin tadına varmanızı öneririrm. Bir de Trödelmarkt'a çıkan Kaiser Brücke üzerinde gün batımında elinde kadehleri ile takılanların arasına karışıp akşamı keyifle selamlayın mutlaka.. Weisgerbergasse Şehrin belki de en ünlü ve en fotografik sokağı. İnstagram'da bile Nürnberg etiketlerine baktığınızda en çok göreceğiniz bu sokak olacak. Nehir kıyısından kaleye doğru kıvrılarak çıkan sokaktaki evlerin hepsi birbirinden renkli ve sevimli. He çıkarken hem de inerken iki yönden de bakıp fotoğraflamayı ve sokağın aşağı girişinde köşedeki enfes kahveci Bergbrand'da mola vermeyi unutmayın. Nürnberg Sosisi ve Bira daha önce Münih'te tadıp çok beğendiğimiz Nürnberg Sosisi'nin doğduğu yerde olduğumuza göre en iyisini burada tatmak istedik. Zum Gulden Stern, 1419'dan beri yapılan bu sosisi orijinal ızgara tarzı ile sunan tarihi mekanlardan. Bavyera kostümlü garson kızların sizi ortak bir masaya oturtmasını bekleyin. 6'lı, 8'li, 10'lu, "Röstle" sosisinizi sipariş edin. Yanında lahana turşusu sotesi "Sauerkraut" ya da patates salatası "kartoffelsalat" isteyin. Ayrıca bayır turpundan yapılan acı "Meerettich" istemeyi de unutmayın. Biz daha sonra farklı yerlerde denesek de bu mekanın havasını, sosislerinin tadını başka yerde bulamadık. Bunun dışında Bratwursthausle, Bratwurst Röslein ve Barfusser yine sosisi ve biraları başta olmak üzere Frankonian mutfağı ile ünlü tarihi adresler. Bu sosislerin büyük oranda domuz eti içerdiğini de bilmeyenler için notlara ekleyelim ki herhangi bir can sıkıcı durum yaşanmasın. Weisswurst denen beyaz sosislerin tavuk ve hindi ile yapıldığı söylense de bu konuda çok hassas olanlar için sorun yaratabilir. Yukarıdaki mekanlara ilaveten bira evi olarak birasını en beğendiğimiz yer ise yine Dürer'in evi yakınında Hausbraurei Altstadthof oluyor. Kendi üretimleri olan birkaç farklı çeşitten denemelisiniz. Saydığım tüm mekanlar Altstadt surları içinde ve yürüyerek ulaşılabilecek mesafede; yalnız hepsinin içinin lahana sosis karışımı tuhaf koktuğunu da söylemek zorundayım ki içeri girmenizle çıkmanız bir olmasın!. BMF Bar Ulaşımı şehrin diğer noktalarına göre birazcık daha zahmetli olsa da bu şehirde yaptığımız en iyi şeylerden biri bu kokteyl barı ziyaret etmek oluyor. Dar uzun, aşırı yüksek tavanlı minimal bir bar; isim nakışlı beyaz önlükleri ile kimyager edasında kokteyl hazırlayan iki mixolojist ve başarılı kokteyller. Kokteyle meraklıysanız BMF müzesinin içindeki bu bara kesinlikle uğramalısınız. Cafe Bar Katz Yerlilerin tavsiyeleri arasında yer alan şehrin uğrak noktalarından olan Cafe Bar Katz, retro dekorasyonu ve sıcak atmosferi ile bir süre takılmaktan memnun kaldığımız adreslerden ama koktelyllerini BMF ile kıyaslamak mümkün değil. Yine de en sevdiğim tonik Thomas Henry servis ettikleri için ve sevimli oldukları için listeye ekledim. Belki de bir akşamüstü molasında yolunuza çıkar. Cafe Wohlleben Kahvaltı için metroya atlayıp kapısına vardığımızda bu kadar popüler olduğunun ve rezervasyonsuz girmenin mümkün olmadığının farkında değildik!.. Ama kısa bir ikna konuşmasından sonra başardık; rezervasyonsuz olarak içerdeydik! Çok tatlı rustik dekorasyonlarının yanısıra inanılmaz özenli hazırladıkları çok geniş bir haftasonu kahvaltıları var. İki kişi için masayı bitirilemez şekilde donatıyorlar ve herşey çok lezzetli. Bir sabah kahvaltınızı mutlaka burada yapmalısınız. Cafe Mainheims Hipster semti Gostenhof'un özellikle Türkler'in yaşadığı kesiminde bulunan bu nefis kahve dükkanında yine rezervasyona ihtiyaç var ama bu konuda biraz daha esnek görünüyorlar. Yine rezervasyonsuz olarak oturup güzel bir kahvaltı yapmayı başarıyoruz. Klasik kahvaltı tabakları da güzel ama Somonlu otlu omlet ve Fransız Kahvaltısı bize çok iyi geldi. Salon Regina Yine Gostenhof semtinde ama bu kez semtin en popüler mekanındayız. Salon Regina semt sakinlerinin tüm gün aklına estikçe takıldığı tam bir mahalle kahvesi. İçeceğinizi yudumlarken broşür ve dergilerden şehirde olan bitene dair fikir sahibi olabilirsiniz. Acıkınca diğer köşedeki Hot Tacos'a da geçebilirsiniz; orası da oldukça popüler. La Violetta Burası şehrin cici pastanesi desek doğru tanım olur sanırım. En seçkin mağazaların olduğu çevrede çiçeki-cafe olarak tasarlanan mekan aşırı derecede süslü ve keyifli. Şık bir kahve -pasta molası için doğru tercih olabilir. Brezen Kolb Bizdeki Simit Sarayı'nın karşılığı burada Brezen Kolb. Meşhur Alman Simiti Bretzel yemek için kiosk ve dükkanlarını takibe alın. Elbette tüm biraevlerinde de bira yanında atıştırmak için de Breztel bulabilirsiniz. Ama bu dükkanlarda içi tereyağlı ya da peynir ve şarküteri ürünlü sandviç modelleri de var. Hızlı bir kahvaltı alternatifi olabilir. Diğer bir hamurişi-çay alternatifli hzılı kahvaltı zinciri Casa Pane'ler.. Bergbrand Şehirde iyi kahve için not aldığım adreslerden beklentimin tam karşılığını veren bir tek Bergbrand oluyor. Daha çok yol giderek denediğimiz Röstrommel ise ne kahvesi ne de ortamı ile beklentimizi karşılamıyor. Black Bean ve Machhörnndl Kaffee Brew Bar da merkezde denk gelirseniz güzel kahve içebileceğiniz adreslerden.. Yalnız Bergbrand'a giderseniz sırf ambalajı için bile Ursprung kahve çekirdeklerinden almalısınız. Di Simo Köprüler arası foto-sörf yaparken birkaç kez tatlılığını fotoğrafladığımız cafe bar Di Simo'nun önünde Cumartesi akşamüstü epey kalabalık. Buradan alınan kahve, meşrubat, bira ve şaraplarla herkez köprü üzerinde konuşlanmış, gün batımı yaklaşırken manzarayı seyredip arkadaşları ile takılıyor. Oldukça keyifli görünün bu yerel ritüele katılmamak mümkün değil. Biz de birer kadeh kapıp aralarına karışıyoruz. Nehire bakan evlerin camlarında batan güneşin yansımaları eşliğinde keyifli ve sıradışı bir mola. Di Simo'nun önünden geçerken böyle bir ana denk gelirseniz muhakkak siz de katılın; bayılacaksınız. Yemek saatlerimiz ile onun açık olduğu saatleri bir türlü denk getiremediğimiz burgerci Boogie's BBQ Smokehouse zaten listemizde.. BMF'ye giderken GoHo'da gördüğümüz dev bakır bira kazanlı Lederer Kulturbrauerei'yi ve yine BMF'den dönerken gördüğümüz şef restoranı Johan'ı denemek üzere tam buraya not aldık!.. Bunların sonuna İnstagram'dan çook geç gelen tavsiyeler arasından Demeter ve Vorderhaslach'deki Organik Tarım yapan çiftlikleri de ziyaret etmek üzere ekledik.. Breuninger çok katlı mağaza, Thalia kitapevi, Urban Ourfiters ve diğer tanıdık markalar Karolinen Stasse ve çevresinde. Kaiser Strasse üzerine de daha şık mağazalar var. Kişisel favori dükkanlarım; Kauf Dich Glücklich, Laden 12 ve Typosphare. Üçünde de sevdiğimiz stil sahibi markaların ve henüz tanışmadığımız benzerlerinin giysi ve aksesuarları var. Typosphare'de alışveriş yaparken "kahve ya da şampanya?" diye sormalarına bayıldım!.. Nürnberg'de Tiger yok ama benzer ürün skalası ile Nana Nanu var bu tip enteresan ve ekonomik şeyler almak isterseniz.. Pazar günü tüm Almanya genelinde olduğu gibi alışveriş açısından "ölü"; her yer kapalı, en güzeli müzeye gitmek.. Gostenhof taraflarında ise retro mobilya ve aksesuarda Flex; plaları ve vintage eşyaları ile 14.80; kırtasiye ve hediyelik ıvır zıvırları ile Fachmarie ilgi alanımıza giriyor. 2. el plak alışverişi için Music and Books ve Mono. Ton, 14.80'in diğer alternatifleri.. Her yıl Mayıs ve Eylül başında çok büyük bir antika pazarı kuruluyormuş; bu da meraklıları için şehri ziyaret etme nedeni olabilir. Metronun U1 hattına binip birkaç durak sonra varılan komşu şehir Fürth artık Nürnberg'in bir semti gibi olmuş. Özellikle plak dükkanı için hevesle gittiğimiz Fürt'te ne gördük? Yine çok güzel evler, canlı bir alışveriş caddesi, sanki örgüden yapılmış gibi cepheli ilginç evler, bir açıdan bakınca İtalyada bir kasaba gibi görünen mimari, plak dükkanı Da Capo, yine bretzel, tatlı kafe Franz, başka kafe, başka dükkan, başka ev.. vesaire.. Yani bizim gibi özel bir durumun peşinde değilseniz özellikle gitmeyi gerektirecek bir şey yok; Nürnberg güzel, orada takılın.. Dönerken valize atılacak şeyler arasında bölgenin Frankonien şarapları, şehrin ünlü tatlı çörek/ekmeği Lebkuchen, belki elişi hediyelik eşyalar ve pek de şahane seçenekleri olmasa da mecburen bir iki magnet olmalı. Acı hardal seviyorsanız marketlerden Löwensenf Extra'yı bulun.. Bu arada gurme market niyetine katlı mağaza Karstadt'ın zemin katındaki markete uğrayabilirsiniz. Geniş bir şarap kavı, peynirden çikolataya kadar bir çok gıda ürünü var.. Valizler hazır, hareket vaktine az kala otelimizin yakınındaki Salz und Pfeffer tiyatrosunun kitch kafesine giriyoruz. Oyuna biletimiz yok ama 16:00'da başlayacak oyun için gelenlerle birlikte bir kahve içmemizin bir sakıncası yok. Bu tüylü tuhaf sandalyelerde oturup oyuna gelenleri izleyerek ve yanında "müessese ikramı" olarak "çubuk kraker" yiyerek içiyoruz şehirdeki son kahvelerimizi.. Burada dolu dolu, keyifle 3 gün geçirdik, ruhumuz dinlendi, tazelendi; Nürnberg epeyce sevildi.. Dönüşte yine metronun U2 hattına atladığımız gibi zahmetsizce alandayız. Şahane bir seyahatti.. Aynen bu modelde farklı şehirlere de fırsatlar yaratıp yeni kaçamaklar planlamalı!.. Aklımın ucunda olmayan bir şehri sırf bu yazı ve fotoğraflar nedeniyle çok sevmek ve bir gün biz de bir hafta sonu kaçsak ne güzel olur diye planlara dahil etmek. Rehber niteliğinde bir yazı olmuş. Çok teşekkürler.


Tam bir ay önce "Mutfakta Yaratıcılık Festivali geliyor!" diye yazmıştım blogda Omnivore İstanbul'u. Heyecanla bekledik, zaman hızla geçti ve geçtiğimiz hafta nihayet İstanbul'da ilk kez Omnivore deneyimini yaşadık. Kendi açımdan keyifli ve aynı zamanda lezzetli geçtiğini söyleyebilirim.. Üç gün boyunca İstanbul Kongre Merkezi'nde Türkiye'den ve dünyadan ünlü şeflerin katıldığı masterclasslarda demo yemekler yapıldı, bilgiler paylaşıldı. Aşçılıkla uzaktan yakından ilgisi olmayan, sadece hayatın güzel yanlarını keşfetmekten zevk alan sıradan bir yemeksever olarak ben bile o kadar çok şey öğrendim ve yeni nesil mutfağa dair bakış açımı şekillendirdim ki, bu Masterclasslara katılarak bilgisini, tecrübesini paylaşan tüm ekibin adını anarak kendimce teşekkür etmek isterim. İlk gün; USLA Akademi ve Üryan Doğmuş, Petra Roasting Co'dan Kaan Bergsen, Raffles İstanbul'dan Ali Ronay, Moskova Wings and Legs'den Dmitri Zotov ve Lokanta Maya'dan Didem Şenol vardı.. İlk günkü demolardan aklımda Ali Ronay'ın nefis İncik tabağı, Dmitri Zotov'un şık sunumu ve kinottosu ve Maya ekibinin demo sonunda herkese ikram ettiği pastırmanın ortalığı saran kokusu kaldı!.. Tadı nefis diye duydum; tadanlara güvenerek söylüyorum.. Ama en çok -bir kahvesever olarak- Petra'dan Kaan Bergsen'in dalından fincana kahvenin yolculuğu ve Petra'nın kahveye yaklaşımı hakındaki paylaştığı bilgiler ilgimi çekti diyebilirim. Bu bilgilerden aldığım notları da sadece kendime saklamayıp ayrı bir yazıda paylaştım elbette. İkinci gün; Nicole Restaurant'dan Kaan Sakarya, Mikla'dan Murat Artukmaç, Lyon Palegrie'den Guillaume Monjure ve Alancha'dan Kemal Demirasal'ın demoları vardı.. Şefler yine tabaklarını, deneyimlerini, hatta mutfak sırlarını ve hatta izleyiciler için hazırladıkları minik tadımlıkları paylaşarak keyifli bir güne imza attılar. Masterclassların son gününde ise Gile Restaurant'dan Cihan Kıpçak ve Üryan Doğmuş, Nicole'den Aylin Yazıcıoğlu, Antwerp Veranda'dan Davy Schellemans, l'Escargot'dan Yılmaz Öztürk ve son olarak Neolokal'den Maksut Aşkar demolarını sundular.. Son gün benim için hem keyifli hem de çok duygusal geçti diyebilirim. Aylin Yazıcıoğlu'nun hazırladığı üç tatlı tabağından da tüm izleyiciler için tadımlıklar servis etmesi büyük incelikti ve sanırım tüm salonun kalbini kazandı. Ben kendisinin samimiyetine hayran oldum; ne kadar cici bir şef!. Tam tatlı şefi!.. Yılmaz Öztürk de yanında getirdiği Alaçatı otlarını tanıtmaya ve tattırmaya çalıştı ki bu da çok yerinde bir seçimdi.. Bir kısım izleyici Şevket-i Bostan ile ilk kez bu sayede tanıştı mesela.. Davy Schellemans ise İstanbul'da bulduğu yoğurtları çok beğenmiş; pek hoşumuza gitti; alkışladık!.. Son masterclassı gerçekleştiren Maksut Aşkar ise ekip demoyu hazırlarken bizleri henüz açılalı bir ay olan yeni projesi Neolokal'den, projenin felsefesinden, hedeflerinden ve sürprizlerinden haberdar etti. Hani dedim ya son gün hem keyifli hem de duygusaldı diye; duygusallığın sebebi Maksut Şef'tir!.. Kendisinin mesleğindeki başarısına, yemeğe olan yaklaşımına olan hayranlığımı zaten her fırsatta dile getiririm... ama bugün bir kez daha anladım ki şef yemeklerine gerçek anlamda duygularını, sevgisini de katıyor; başarısı bundan.. Ekibini ailesi gibi tanıtırken ve onlara teşekkür ederken yaşadığı yoğun duygusallık tüm salona yansımış ve -başta ben- bazılarımızın da gözlerini onunla birlikte sulandırmış olabilir!.. İlk akşam Alancha'dan Kemal Demirasal ile Antwerp Veranda'dan Davy Schellemans Pop Up Diner için Neolokal mutfağında buluşarak gecenin konuklarına ortak bir menü sundu. Yine ilk akşam Amazing Diner kategorisinde Nicole'de Kaan Sakarya ve Aylin Yazıcıoğlu mutfaklarına Lyon'lu şef Guillaume Monjure'yi konuk ettiler. Cumartesi ise Gile ve Neolakal'de Amazing Diner etkinlikleri vardı. Gile ekibi Alaçatı L'Escargot'tan Yılmaz Öztürk'ü de konuk alarak %100 yenilikçi bir Türk Mutfağı gecesi yaşattı konuklarına. Neolokal'de ise Maksut Aşkar, Moskova'lı konuk şef Dmitri Zotov ile "Four Hands" konsepli ortak bir menü ile misafirlerini ağırladılar. Elbette hepsi mükemmeldi ama yanlarına yıldız koyduklarım benim en çok etkilendiğim, beni şaşırtan favori tatlar oldu. Bu vesile ile yaratıcılığın sınırlarını zorlayan tüm şeflere teşekkürlerimi sunmak isterim. Ve çok özel bir teşekkür de sponsorlara.. Etkinlik boyunca hiçbir detay atlanmamış ve katılımcılar için her türlü konfor sağlanmıştı. Şişe tasarımlarının her daim takipçisi olduğum Evian ve Paris seyahatlerimin vazgeçilmezi Badoit'yı etkinlik boyunca bol bol görebilmek çok sevindiğim bir detay oldu. Özellikle ana sponsorlar "bizi hiç susuz bırakmayan!" Badoit ve Evian'a, sonra Neolokal ve Mama Shelter'ın ev sahipliklerine ve diğer tüm sponsorlara teşekkür etmek isterim. Bana kalırsa Omnivore, İstanbul'da ilk sınavını başarıyla verdi; önümüzdeki yıllarda yine turun rotasında olması dileği ile son teşekkür ve başarı dileklerim organizasyonda emeği geçen tüm Omnivore World Tour ekibine.. En son olarak üç gün boyunca etkinliklere kolumda kaşıktan yapılmış bir bileklik ile katıldığım dedikoduları kesinlikle doğrudur ancak sadece şaka!.. Masterclasslarda sadece izledim, kimseciklerin aklı kalmasın.. Ve asıl komik olan; annemin her akşam dönüşte "kızım, şef yemeği ile karın doymaz, aç mısın?" şeklindeki ısrarlı sorusuydu!.. Yenilikçi Türk mutfağının anneminki gibi önyargılardan arınıp tüm dünyada hakettiği yere ulaşması dileği ile..


Bu yedinci Lyon yazım olmalı. Daha öncekiler işte şurada.. Geçmiş yazılarda şehre dair notlarımı paylaşmış, başta pastaneler ve Halles de Lyon olmak üzere yeme içme notlarımdan da bahsetmiştim. Ancak bu kadarı içime sinmedi; Lyon'dan paylaşmak istediğim birkaç restoran adresim daha var gitmeyi düşünenler için.. Bir şehre gidip en işlek caddede, en ünlü meydanda bir kafeye oturup hayatın akışını izlemeden o seyahati tamamlanmış saymayanlar için şehrin en turistik, en şık ve en gözde meydanları olan Place Bellecour ve Place Terreaux'yu öneririm. Ayrıca Vieux Lyon' un ana caddesi ve özellikle Saint Jean meydanı yine aynı amaca hizmet edecek adresler. Bir Hatırlatma! Lyon'da tüm işletmeler yemek saatleri konusunda oldukça kuralcılar. Bazı şehirlerde esneklik gösteren yemek saatleri burada kesinlikle esnemiyor. Bu sebeple iyi bir öğle yemeği için 12:00-14:00 akşam yemeği için 19:00-21:00 arasında masaya oturmuş olmalısınız. Neredeyse tüm restoranlar bu saat dilimleri dışında "kapalı"!.. ve evet, rezervasyon birçok yer için şart!. Bira ve müzik için genç kalabalıkların adresi bira fabrikası Ninkasi Gerland.. Diğer Lyon Yeme İçme Notları için TIKLAYINIZ.


Bu haberi paylaşıyor olmaktan mutluluk duyuyorum. Uzun zamandır çalışmalarını uzaktan takip ettiğim sanatçı Ozan Ünal'ın heykel sergisi Galeri Selvin'e geliyor!.. İzmir'de yaşayan sanatçının eserleri ile instagram'ı ilk kullanmaya başladığım günlerde tanışıp gidemediğim sergilerini uzaktan ve biraz da buruk takip ettim şimdiye dek. Neyse ki sonunda İstanbul'da bir sergisi başlıyor ve harika eserleri ile yakından tanışma fırsatını bizlere sunuyor. "İnsan kara bir leke değildir" başlıklı sergi 27 kasım'dan itibaren 14 Aralık'a kadar Galeri Selvin'de görülebilecek. Kendisinin heykellerine yüklediği anlamdan çok, eserlerin bende bıraktığı hissiyatı seviyorum. Demir gibi sert ve soğuk bir madene -bana göre- bu kadar yoğun duygusal anlamlar yükenebilmesi bu sergiyi benim için çok daha çekici kılıyor. Ben programıma çoktan aldım; siz de kaçırmayın isterim..


Her zaman okuduğum kitaplar hakkında yazmıyorum.. Zaten uzun zamandır da okumaya çok konsantre olamıyorum.. Daha doğrusu olamıyor"dum". Ancak aşırı sıcak havaların etkisiyle son bir haftayı bol bol okuyarak geçirdim. Şansıma seçtiğim kitapların hepsi okuma hevesimi geri getirecek nitelikteydi ve ardı ardına birkaç kitap okudum.. Son olarak da Pazartesi sabahı başlayıp neredeyse hiç ara vermeksizin Salı akşamına dek Parıltı'yı okuyup bitirdim. Derin, çaresiz, insanın içini burkan bir hikaye bu.. Ama yine de içinde bu umutlu, güçlü cümlelerin parıltısı var.. İlk kez bir Mazzantini romanı okuyorum. Belki yazar bir oyuncu diye; okumuyor, adeta izliyor gibi hissediyorum. Belki de birçokları için ana konusu kolay olmayan bir kitap, kabul ediyorum.. ama ben çok seviyorum.. Okurken birkaç kere gözlerimi yoklayan yaşları son sayfalarda özgür bırakıyorum.. Şimdi aklımda yazarın bir diğer önemli kitabı Sakın Kımıldama var.. İlk fırsatta okumak istiyorum.. Bir de komik ve ilginç detay.. Acaba başka bir adla ya da esinlenerek yapılmış bir filmi var da ben mi kaçırdım diye küçük bir web araştırması yaparken karşıma bir youtube linki çıkıyor.. Hiddlesworth Splendore.. Burada hemen bir parantez açıyorum: Thor'da oynayan Tom Hiddleston ve Chris Hemsworth'un sosyal medyada fenomene dönüşen "bromance" durumu youtube'da çok farklı eğlence videolarına dönüştürülerek ikisi hakkında yapılan geyik alıp yürümüş durumda.. Hatta ikisinden bahsederken ünlü çiftlere yapıldığı gibi soyadlarından türetilen "Hiddlesworth" lakabı kullanılıyor. İşte burada paylaşılan bu videolardan birinde Parıltı'dan yola çıkılarak kolaj bir video hazırlanmış.. Aradaki metinler kitabın orijinal dili İtalyanca olarak kullanılmış ama tam kitabı bitirip izleyince ve o cümleleri çevirebilecek kadar italyanca bilince tuhaf bir şekilde kitabın etkisi katlanmış oldu.. Linki merak edersiniz diye buraya bırakıyorum; Hiddlesworth Splendore ama kitabı okumadan izlememenizi de not olarak ekliyorum.. Herşey bir yana yeniden okuma arzumun geri dönmesi bu işin en güzel kısmı oldu.. Bu arada kitabın konusu hakkında bilgi sahibi olmak isterseniz aşağıya arka kapağı ve şuraya da Parıltı ile ilgili yayınevi linkini ekliyorum.. Bol bol güzel kitap ile karşılaşmak dileği ile.. Kitap okurken bile geziyorsunuz anlaşılan :) Yeni sitenizde de başarılar.


Bir lezzetin en iyisini tattıktan sonra bir daha başka bir yerde yiyememek gibi fena bir huy edindim. Elimde değil, kendiliğinden oluyor, iyi pastadan sonra başka türlüsü yenmiyor, çikolatanın alasının üstüne markette üzerinde çikolata yazan kandırmacalar gitmiyor. Bir yerde çikolatayla vedalaş, bir diğerinde pizzayla, ötekisinde kebapla.. "En iyisi" listesi genişledikçe "rastgele yenecekler listesi" giderek yokoluyor!.. Al işte o listeden Ekler de silindi gitti.. Paris'te en fenasını bulduk, bir daha başka türlüsü yenir mi?.. Çok düşkünlüğüm olmasa da arada bir yediğim ekleri her Paris seyahatinin içine mutlaka sıkıştırırım. Daha çok sol yakanın pastanelerinde çok ekler denemişliğim var ve hepsi de burada o isimle satılanın uzak ara önünde. Son seyahatte vitrinde görüp değil de ani bir krizle geliyor ekler isteği. Ününü, nefasetini bilmeden ama cazip vitrininin büyüsüne kapılarak rastgele giriyoruz Maison du Chocolat'ya.. İşte eklerin altın vuruşu ile de orada tanışıyoruz. Tarif edebileceğim birşey değil; gerçek aşk diyeyim, artık siz ne anlarsanız.. Mutlaka ama mutlaka üzerine turuncu bantı bulunan portakallı versiyonu denenmeli.. Bu tutuncu kısmı pasta süslemesinde kullanılan plastikten bir lezzet sanma gafletinde bulunmamıza şimdi gülüyorum. Böyle bir lezzet yok.. Siparişimizden önce ikram olarak sunulan çikolatalar da elbette yine başarılı.. Maison du Chocalat bu ismin hakkını verebilen bir adres. Saint Honore, Sevres, François 1er gibi şehrin şık caddelerindeki dükkanlarının yanısıra Printemps'ın 2. katında da bir satış bölümü olan bu çikolata cennetine mutlaka uğranılmalı..


Sözkonusu Paris olunca yeme içme listesi bir hayli uzun. Lezzet mi, popülerlik mi; turist miyim, yerli mi ikilemine, kapı önüne atılmış sandalyeleriyle şehrin simgesi bistrolar, brasserieler, beyaz önlüklü, papyonlu janti Fransız garsonlar da eklenince kafa karışıklığı artıyor. Turist kargaşasından bir hayli uzakta çalışan kesimin arasına karışarak nefis bir öğle yemeği yemekse istediğin adresin Chez Lili et Marcel. 13. bölgede tam nehir kıyısındaki bistroda yer bulabilmek için ofislerdeki öğle paydosu başlar başlamaz gitmelisin. 12 civarında içeri adım attığında her yer bomboşken beni niye en dibe oturttular diye düşünsen de sorunun cevabını az sonra alacaksın; çünkü 15 dakika içinde kolunu bile kımıldatamayacak kadar kalabalık olacak burası.. Menü geniş ve sağlam ama bil ki en taze en çabuk ve en ekonomik yemekler tüm Paris bistrolarında alışıldığı üzere Günün yemeği manasındaki 'Plat du Jour'lar. Lili Marcel'de birçok yerin aksine tek bir 'günün yemeği' yok, birkaç çeşit var ve menünün ön kısmına iliştirlen ek kağıtta yazıyorlar. Buradan gönlüne göre bir tabak, yanında bardak ya da 1/2 karaf şarap ve üzerine de enfes bir tatlı tabağı ile menmun ayrılabilirsin. Umarım şansın yaver gider de Ton Balıklı Lazanya'ya denk gelirsin; çünkü inanılmaz güzel yapıyorlar. Fiyatlar Paris standardında oldukça uygun.. Kapısında kuyruk varsa vardır bir kerameti sözüne benim kadar inanıyorsan bu kapıda sıraya girebilirsin. St. Germain bölgesinin sevimli geçidi içinde ve meşhur Le Procope'un hemen yanında yer alan bu küçük mekan kapıdaki tabelasına göre aynı zamanda bir çay salonu. Yani gün boyu açık olmasının rahatlığıyla öğlen 12'den itibaren farklı saatlerde de uğrayabilirsin. O zaman günün yemeği bitmiş olacaktır ama menüsündeki diğer alternetifler, özellikle esmer undan yapılmış dört peynirli krep son derece lezzetli.. Siparişin sonuna internet şifresi talebini de eklemeyi unutma; bir parça kağıt üzerinde gizemli bir şekilde gelecek!.. Burada fiyatlar biraz daha yüksek olsa da Champs Elysees ya da St. Honore'daki mekanlarla kıyaslandığında uygun kalıyor. İlaveten, Çıkışta kahveleri köşedeki Le Pub Saint Germain'in geçit içine bakan sevimli masalarında içerek keyfine keyif katabilirsin. eklemiş mekanın bir güzelliği de bol bol priz olması. Bu durumda internet de var tabi. Hemen telefonunu prize takıp ona can ver ve büyük porsiyonlu bir yemek seçip hemen kendine gel. Garsonların molaları esnasında bardan bir içki kapıp kapıdaki masalarda müşteri gibi takıldığı bu samimi mekanı seveceksin.. Sen de benim gibi yerellikten öleceğin az biraz salaş, ultra doğal bohem atmosferleri seviyorsun, değil mi? İşte Charbon öyle bir yer.. Koyu renk ahşap dekorlu, kulağında ortamla uyumlu müzik, sağında heybetli yüksek bir bar tezgahı solunda yemek bölümüyle keyifli bir yerdesin. Barda tünemiş müdavimler gazete okuyup kahve ya da bir tek içkilerini yudumluyor. Sol tarafta ise yemek telaşı.. Uygun fiyatlı haftasonu brunch'ı ve haftaiçi öğle yemeği servisi için tercih edilen mekanda soslu tavuk, risotto, burger çeşitleri gibi bildik kafe tatları var. Yine en sağlamı günün yemeğini denemek. Çok beklentili olma, böyle dedim diye fazla da gerilme, kötü birşey yemeyeceksin ama yerelliğin tadını sonuna kadar çıkaracaksın.. Bu kez şehrin göbeğinde, en lüks bölgelerden Saint-Honore'da alışveriş krizi dindiriliyor belli ki. Paralar güzel kıyafetlere, kaliteli ayakkabılara harcandı. Giden gitti, yemek de mi pahalı olsun? Yoo, yok öyle bir mecburiyet! Çabuk o havalı caddeden meşhur ilk Chanel'in bulunduğu dar sokağa sap. O mağazanın çaprazında ucuz bir öğle yemeği teklifim var: Chambolle. Daha çok civardaki çalışanların tercihi çok sevimli bir kafe burası. Müşteriler çalışan kesim olunca tek seferlik kandırmaca müşteri riski de ortadan kalkıyor haliyle. Menüde elbette hergün değişen 'plat du jour'un yanısıra zengin bir salata ve sandviç menüsü, şarküteri tabağı, soğan çorbası ve ordörvrler de var. Formule denen birleştirilmiş menü seçerek daha da ekonomik olabilirsin. Yediğinin tadı güzel olacak, çevrende herkes Fransızca konuşacak, insanlar şık ve güzel olacak, paranın büyük kısmı cebinde kalacak, söz veriyorum!