Haydi itiraf edelim: Türküz, doğruyuz, oburuz!.. Bir seyahate çıkmadan önce "nereleri görmeli" değil, "neleri yemeli" araştırmaları daha ağır basıyor. İzvolte: Bir lokantaya girdiğinizde, bir tezgaha yaklaştığınızda, bir kafeye oturduğunuzda ilk duycağınız kelimelerden biri "izvolte" olacak. Buyrun manasındaki bu sözü hiç paniklemeden, İngilizce'ye hiç bulaşmadan Türkçe sipariş vererek yanıtlayabilirsiiniz. Evet, genel olarak Türkçe Saraybosna'da geçerli bir lisan.. bizden biraz farklı içiyor Bosnalılar. Biz köpüklü severiz; onlar köpük sevmiyor. Cezve ile yapılan sunumda raconlara uygun bir Bosna kahvesi içmek isterseniz kaşık ile kahveyi üstten üstten karıştırmak gerekiyor; kaşığı hiç dibe daldırmadan. Sonra üstten bir kaşık köpüğü fincanın dibine bırakıp üzerine kahveyi dökmek gerekiyor. Türk kahvesine göre biraz daha seyreltilmiş ama iyi yapıldığında kesinlikle lezzetli bir kahve bu.. Yanında kıtlama şekeri, lokumu, suyu ya da şerbeti ile son derece keyifli. Bir başka geleneksel dikkate değer detay da fincanın dibinde bulunan yıldız. Kahve bitiyor, fincanı ay şeklinde saran baş ve işaret parmaklarınız ve ortada yıldız ile kahveye ince bir anlam yükleniyor. Bureg: Bu da bildiğimiz börek ama belki de bazılarımızın bilmediği Boşnakların börek konusunda ne kadar yetenekli olduğu. Kıymalı, patatesli, ıspanaklı, peynirli, kabaklı börekler, üzerinde arzuya göre yoğurt bazlı sos ile de servis ediliyor. Cevapi: Balkanların eti meşhur, dolayısı ile köftesi de.. Yeral adı "cevapi" olan ince uzun hazırlanan köfteler nefis bir pide ve kıyılmış soğan ile servis ediliyor. Yine raconlara uygun bir köfte ziyafeti çekmek isterseniz arasına "kajmak" da koydurun. Dev boyutlardaki yassı köftelere de pleskavica deniyor. Ayran: Başka gidenlerden duymuşsunuzdur belki; o ayran değil, yoğurt diye.. Doğrudur. Yoğurdu iyice çırpmışlar, yeterince sıvılaşınca bardağa doldurmuşlar. Ancak gerçek sütten yapılmış gerçek yoğurt, börek ve köfte ile pek güzel yakışıyor, ferahlatıyor, iştah açıyor!.. Bataci Piletina/Teletina: Bu yazıyı bir menüde, bir lokantanın vitrininde görünce anlayın ki orada tavuk baget/patates ya da incik/patates ile yapılmış güzel bir fırın yemeği var.. Baklava / Tatlı: Yine birçok sütlü tatlı ve Baklava göreceksiniz. ben baklava yemeyi kendi şahsıma Antep ile sınırlandırdığım için sadece bir kafede bayram nedeniyle ikram edilenin ucundan tadına baktım. Çok katlı, çok cevizli biraz da şekerliydi; baklava burada yenmeli mi, bilemedim. Ama bence sütlü tatlılar çok başarılı. Ardıç Suyu ve Boza: Ben de gidince öğrendim ki Ardıç'tan yapılan limonta benzeri bir içecek varmış; bir çok derde devaymış; bilenler pet şişelerle dönerken eve taşırmış.. Biz de birer bardak denedik bu durumda. Tadı, şekeri az, zencefilli gibi hafif buruk ama ferah bir içecek; denediğime pişman değilim!. Bir de sadece uzaktan baktığım boza var menülerde. Bildiğimden koyu renkli ama daha sulu görünen boza yerel tatlar sunan dükkanların ve kahvehanelerin menüsünde.. Bey Çorbası: Tavuklu, bamyalı, terbiyeli bir çorba olan Bey/Begova çorbası yaz nedeni ile benim tadım listemde yoktu ancak soğuk havalarda ziyaret edecek olanların listesinde mutlaka olmalı. Mezedluk: Evet, Bosna'nın da mezeleri var. Kırmızı biber ve patlıcan ile yapılan "ajvar", tuzlu kaymak, isli peynir ve bizde de Boşnak eti/pastırması diye satılan pek meşhur isli kurutulmuş et, yemek öncesinde ya da kahvaltı seansında mutlaka tadılacaklar listesinde olmalı. Mezeler konusundayken yerel alkollü içeceklerden de bahsedelim. Alkol oranı yüksek meyve rakıları 'Rakija' için çok içeni yamultur diyorlar; ona göre.. Erikli, armutlu, üzümlü,... freeshop raflarında görebildiklerim. Şehrin milli birası Sarajevsko her köşede -hatta hediyelik şişeleri bile var. Bu bölge şarap üretimi açısından da şanslı. Mostar çevresinde üretilen şaraplar dünya şarapları ile yarışır konumdaymış. Üzüm cinsi olarak kırmızıda Blatina ve Vranac, beyazda Grasevina; bölge olarak Carska ve Mostar aklınızda bulunsun. Bunlardan başka dolma, et şiş gibi yiyeceklerin sunulduğu Boşnak Sahanı, Soğan Dolması, ve bizim mantının Boşnak versiyonu Klepe diğer tadılacak ünlü yemekler arasında. Bir de Saraybosna-Mostar yolu üzerinde nehir kıyısı boyunca sıralanan kuzu çevirmeciler var ki, seyahatinin içine Mostar'ı da eklemeyi düşünenlere önemle hatırlatılır. Hvala: Son olarak aldığınız servise kendi lisanlarında teşekkür etmek isterseniz -ki benim her ülkede tercihim budur- "Hvala" demeniz yeterli; gülümseyerek karşılayacaklar sizi.. Buregdzinica Bosna Bir üstte bahsi geçen börekçinin tam karşısındaki Bosna Börekçisi yine iyi börekçiler listesinde adı geçenlerden. Birden fazla sefer börek yemeyi düşünenler listesine ekleyebilir ama ilk tercih -dediğim gibi- Buregdzinica Sac!.. Behar Ardıç suyunu içmek için önerilen adres burası.. Tonton teyzeye direkt "ardiç" diyoruz, anlıyor Türk olduğumuzu.. kapı önündeki bankta içiyoruz serin serin.. / Tam adresi yok ama Börekçilerin sokağına yürürken hemen yan sokak girişinde yeşil tabelasını göreceksiniz. Şehrin benzer tattaki diğer modern kafeleri Cordoba, Vatra ve Metropolis.. Çay saati için iki önerim Caydzinica Dzirlo Franz & Sophie için ayrıntılı bilgilerin tam şurada. Akşam müziğin sesi ile kalabalığın gürültüsü belli sokaklarda yoğunlaşıyor. Muvekita ve Zelenith Beretki birşeyler içip geceye başlamak için ziyaret edilecek sokaklar. Özellikle belli bir saaten sonra iyice kalabalıklaşan Zelenith Berekti sokağının kendsi bir bara dönüşüyor. O saaten sonra danslar sokakta, hazırlıklo olun. Caffe Ort Yanyana bar ve kafelerin sıralandığı hareketli sokaktaki kalabalık mekanlardan biri olan Ort'a gece değil gündüz uğruyor, taburelerine zıplıyoruz. Gelen geçene bak, kahveni yudumla, zaman çabuk geçiyor.. Güzel Sanatlar akademisinin hemen karşısında uzanan sokak şehirde en sevdiğim yerlerden. Kitapçısı, Mr. Chat'ten graffitisi, cafesi, şarap barı, kokteyl mekanı ile akşamüstünden itiberen en keyifli vakit geçirilebilecek mekanların bir arada toplandığı bir sokak. Öyle şenlikli bir sokak değil. Sakin. Ama Güzel bir yemek, şehir yerlisi gibi bir akşam geçirmek için benim tercihim. Nivea Bar ve Pravda, sokağımın keyifli dekorlu, modern, rahat, samimi, yanyana iki mekanı. Pravda kokteyllerde iddialı. Bu bölgede birçok turistik büyük otel var. Bu sebeple bölge kendi yeme içme, alışveriş ve eğlence mekanlarını geliştirmiş. Şehir merkezine gitmeye haliniz yoksa bu bölgede birşeyler yaparak geceyi boş geçirmemiş olursunuz. Hotel Bosna Dediler ki, bu otelin akşam yemekleri pek bir eğlenceli oluyormuş. Bosnalı hanımlar düğüne gider gibi giyinip müzikle fena coşuyormuş. Denemedik tabi, önerenlerin yalancısıyım.. yazdıklarınız için çok teşekkür ederim. bizim için saraybosna ziyaretimizde çok yol gösterici oldu.


Geleneksel tattaki alışverişin adresi elbette Başçarşı. Magnetten t-shirte standart hatıra eşyalar satan dükkanlar Başçarşı'nın nın ara sokaklarına dağılmış durumda. Ancak çok orijinal örneklere rastlamak pek mümkün değil. Sadece kapı önünde standı olmayan birkaç el yapımı hediyelik eşya mağazası vitrini var ki, onları aradan seçerek ilginç parçalar çıkarmak belki mümkün olabilir. Minik tepsisi, cezve ve zarflı fincanı ile Bosna Kahvesi seti yine en ilgi çeken hediyelik eşyalardan. Böyle bir set almayı düşünenler fincanın dibinde yıldız olanı seçmeli ki şehrin kahve ritüeline uygun bir alışveriş yapmış olsun. Çünkü başka bir yazıda daha ayrıntılı bahsettiğim gibi fincanın dibindeki yıldız onu saran eliniz ile ay-yıldızı oluşturuyor. Çarşı içine serpiştirilmiş küçük kahve dükkanları da kavrulmuş kahve için yine kahveseverin emrinde. Kuru et mutlaka alınacaklar listesinde olmalı. Ferhadija Caddesi'nin sonlarına doğru büyük, heybetli bir kapalı pazar yeri var. Oradan açık olarak, tadarak almak en doğrusu. Marketlerde satılanlar daha kuru ya da daha tuzlu, en önemlisi fabrikasyon ürünler. Pazar yerinin içinde kilosu 15-35 KM arası değişen fiyat ve kalitede kuru et var. Dilediğiniz miktarda alıp vakumlu seyahat ambalajı yaptırabilirsiniz. Ancak dönüşte el bagajına değil, valize koymanızı önemle hatırlatırım. Peynir de tercihe göre alınacaklar listesine girebilir. Meraklısı mutlaka birkaç şişe şarap yüklemeli valize. Mostar çevresindeki bağlarda üretilen şaraplar gayet başarılı. Bunun içinde şehir içindeki büyük şubeli bir Konzum marketten bu alışverişi tamamlamanızı öneririrm. Havalimanına bırakırsanız hem çok az çeşit hem de yüksek fiyatlarla karşılaşabilirsiniz. Bajadera diye bir pralin bazlı çikolata çeşidi var; tadı fena değil. İlle de çikolata alacağım derseniz bundan hediye olur. Gıda alışverişine girmişken Balkanlardan muhakkak aldığım iki ürün de bu listede olmalı: Toz kırmızı biber ve sebze tozu Vegeta. Eğer özel çift fırınlanmış yoğun kokulu toz kırmızı biber bulursanız bir daha başka bir biber kullanmayacağınızı garanti ederim. Yapay tatlandırıcı ürünler hiç kullanmamama rağmen bu bölgeye gelirsem çantama bir teneke kurutulmuş sebzeli tuz olan Vegeta mutlaka atıyorum. Bizim marketten aldıklarımızla hiç alakası yok; kimyasal madde kokmuyor. Patlıcan ve biberden yapılan Ajvar da yine meraklıları için bir diğer alışveriş kalemi. Bölgenin ballarının da iyi olduğu söylenir. Rivayete göre şekerle sahte bal üretimi işini henüz çözememişler; organikmiş. Gıda konusunu noktalayıp farklı alışverişlere geçecek olursak bu şehrin AVM konusunda İstanbul ile yarışabileceğini söylemek mümkün. BBI Center ve Sarajevo City Center, bana vakit ayrılabilir gibi gelenler. Özellikle yeni açılan Sarajevo City Center'daki XYZ, birçok markanın ürününü bir arada bulabileceğiniz güzel bir mağaza. AVM çıkışı Metropolis Cafe'de ya da hemen karşısındaki Caffe Fashion'da oturmak şehrin alışveriş severlerinin rutini. Tita Marsala boyunca da yine tanıdık zincir mağazaların şubelerini görecek, önünden Başçarşı'ya çıkan Ferhadija'ya kadar yürüyebileceksiniz. Bu cadde üzerinde No.21'deki avluda yer alan şapka dükkanı Dendi'ye dikkatinizi çekmek isterim. 1935'te kurulan dükkan şapkalarını el yapımı olarak birer adet üretiyor. Şapkalar üzerinde kişiye özel değişikliklerin de yapıldığı dükkandan şeridi, rengi, formu size özel bir şapka edinebilirsiniz. Mesela ben öyle yaptım!.. Buybook kitap, kırtasiye meraklıları için imkanları sınırlı ancak güzel bir dükkan. Sarajevo Dingbats serisi baskılı çantalar, defter ve cüzdanlar bu küçük kitapçıdaki alışverişimin odak noktası. Mula Mustafe Baseskije No31'deki şekerleme tadındaki tasarım aksesuar dükkanı Plastic Fantastic ne kadar şirin bir dükkan olsa da pembe çantaları için ben biraz yaşlı olabilirim; sizin aklınızda bulunsun. Bir diğer küçük tasarım mağazası Rukom, Turizm Danışma merkezinin hemen karşısında. Müzik alışverişi için tek şansınız Başçarşı içindeki Magaza ancak çok ümitlenmeyi önermem. Kimbilir, belki Dino Merlin'in son albümünü almak isterseniz. Plak için ise tek yol, Sebil'in karşısında, yokuşun başındaki eskici dükkanı. Plak diye girip bir savaş ganimeti ile çıkmak son derece olası. f6ncelikle merhaba yada iyi gelecer bir tane bile fotografini bulamadim. yeni kesfettim sizi ama cokta merak ediyorum. neden bilmiyorum icimde size karsi bir sempati olustu Sen Kae7 Kez d6lfcrsen d6l! Tanrı Bir Sayar benim icin yazilmis gibi bunun icin tesekkur ediyorum. kendinize iyi bakın tekrar iyi gelecer.


Saros'un kuzey kıyılarında geçen güzel bir haftasonundan sonra yine bilgisayarımın başındayım notları paylaşmak üzere.. Cumartesi sabahı erkenden düşüyoruz yola. Tekirdağ üzerinden Malkara; Ünal Peynircilik'te bir tost çay molası, ardından Keşan ve Kocaçeşme tabelasından içeri dalış.. Saros kıyısındaki köyler ayçiçeği tarlaları ile başlıyor. Adilhan ve Sazlıdere'den geçiyoruz. Yolda bol bol ayçiçeği tarlası, keçi sürüleri, koyun sürüleri ile bol bol fotoğraf molası var.. Bir tarladan göz hakkı bir ayçiçeği araklamayı da ihmal etmiyoruz.. Sazlıdere'den sonra kıyıya iyice yaklaşıyor, asıl hedefimiz Gökçetepe'ye doğru ilerliyoruz. Planımız başrolde denizin olduğu iki güzel Saros günü geçirmek.. Saros Körfezi, sahip olduğu dip akıntılar sebebi ile kendisini temizleyebildiğinden sıfır kolibasili, berrak ve serin suyu ile eşsiz bir deniz imkanı. Güney Ege ve Akdeniz'in özlediğimiz deniz havasını İstanbul'a en yakın olarak yakalayabileceğimiz deniz alternatifi olan Saros'un Kuzey kıyılarındaki Gökçetepe Tabiat Parkı cennetten bir köşe. Kafanızdaki "beach club" imgesini silip sadece doğa, deniz ve huzur düşünün.. Arkanız çam ormanı, önünüz mavi-yeşil deniz.. Tabiat parkına araç girişi 20TL. Bu ücrete içeride istediğiniz kadar kalabiliyorsunuz. Caddebostan sahile inerken yanınıza aldığınız teçhizatın biraz daha abartılısını yüklenip gelmekte fayda var. Koy oldukça sakin, deniz çarşaf; çakıllı, hafif serin ama çabuk alışılıyor. Deniz ayakkabısı şart!. Zira körfezin deniz kestaneleri nam salmış; zemin de çakıllı olunca ayakkabısız gelmek neredeyse denize girememek demek, ona göre!.. Parkın girişinde birkaç küçük lokanta, kebapçı, bir de kokoreççi var. Markette temel ihtiyaç maddeleri bulunabilir. Karşıki küçük bakkalda bira falan da var. Tabiat parkına girmeden burada da bir plaj bulunuyor. Hiçbir ücret ödemeden bu plajdan faydalanabilir ya da ücretli (15TL.) şezlong, şemsiye kiralayabilirsiniz. Ama bu plajın ambiansı park içindeki kadar iyi değil elbette.. Park içinde de bir kafeterya plaj ve geniş bir kamp alanı var. Burada ücreti karşılığında kendi çadırınız ile ya da kiralayacağınız çadırda konaklayabiliyorsunuz.. Birçok çadırın birarada olduğu bölge ya da kendinize ait sakin bir köşe seçebilirsiniz. Orman İşletmesindeki bu tesis hakkında eleştiriler de çok aslında. Yeterince iyi işletilmediği söylense de şimdilik alternatifi yok.. Civarda ev pansiyonculuğu da yapılsa da konfor ve fiyat olarak bana çok mantıklı bir seçenek gibi gelmedi.. İlla ki burada konaklamak isteyen ama çadır istemeyen inat ederse ve hazırlıklı gelirse kamp alanı içinde arabasında bile uyur!.. Önerim kampta konaklayacaksanız muhakkak battaniye ve böcek, arı sokamaları için pomad bulundurmanız. Arı çok. Doğal ortam tabi, gelip cızz yapabilirler, tedbirli olmak lazım.. Burada konaklayıp sabah erkenden daha yüzünü yıkamadan denize atlamak çok keyifli olmalı.. Buradan İbrice'ye kadar olan sahipsiz koylarda mola verip kendi koyunu seçmek ve denize tekrar tekrar aşık olmak adetten!.. Yalnız kıyıdan giden yol oldukça zorlu, her araç için uygun olmayabilir.. Kamp alanı girişinde ATV de kiralanabiliyor; belki koylara bu şekilde de gidilebilir.. En yakın otel-pansiyon alternatifi hala 80'lerdeki "yazlık" ruhunun hakim olduğu Erikli'de.. Erikli Hotel, İşçimen Hotel, Pehlivan ve Dost Hotel en bilindik otel alternatifleri. Biz son anda buraya gelmeye karar verdiğimiz için Dost Otel'deki son odayı kaptık. Otel fiyatları çok uygun sayılmaz ama pansiyon ve bungalow için de birçok alternatif var; biraz araştırıp bulmak lazım.. Akşam saatlerinde buraya geldiyseniz yemek için yine İşçimen Otel'in lokantası Balıkçızadem ve Erikli Oteli'in Güverte'si rakı-balık-meze üçlüsü için alternatifler. Balıkçızadem'de akşam yemeği 23'den itibaren, tesisin hemen yandaki bar bölümünden yükselen DJ set eşliğinde yüksek volüm yeniyor. Restoran çıkışında sokaklarda dondurma, mısır, incik boncuk, midye tezgahları dekoru bunlar arasında volta atan yazlıkçılar ile tamamlanıyor. En ekonomiğinden bir yemek alternatifi de Şirin Kokoreç. Hakkındaki "bırakın Erikli'yi Türkiye'nin en güzel kokoreçi" yorumları ile bu salaş ortamını ziyaret edip bi'çeyrek denemeyi kesinlikle hakediyor!.. Erikl'nin sapsarı kumsalı ve buzzz gibi suyu var. Deniz bir şekilde girsen de çıktıktan sonra bile üşütüyor; teninde buz yanığı hissi yaratıyor!.. Kumsallarda çeşitli tesisler, beach clublar var.. Yine Erikli Hotel'in geniş, güneş geçirmeyen renkli tenteli plajı iyi bir alternatif. Kişibaşı 25TL. alınıyor, WiFi bağlantısı ve plaja yiyecek, içecek servisi var. En nezih ve sakin plaj alternatifi olmasına rağmen Erikli genelinde her tatilciye adambaşı iki seyyar satıcı düştüğünden buralardan hemen simitçi, gazozcu, falcı, mısırcı anonslarının olmadığı sakin, ıssız koylara kaçmakta fayda var.. İtalyan Koyu, Karaincirli, Kale Koyu, Uzunkum koy alternatifleri.. İbrice ise bambaşka bir dünya.. Sualtı dünyası!. Yıllardır dalış meraklılarının vazgeçilmezi olan İbrice'de en azından deniz gözlüğü ile bir kez yüzmeyi deneyin.. Bir daha sudan çıkmak istemeyeceksiniz.. Mecidiye üzerinden ulaşılan İbrice'de her seviyede dalış dersi almak mümkün. İki farklı dalma alanı ve sualtı müzesi projesi olan İbrice'de yemek ve konaklama alternatifi kısıtlı. Limanda bir mekan ve Mecidiye yolunda da Sığınak var hem yemek hem de konaklama için.. Dalış ile ilginiz yoksa sadece uğrayıp bu güzel denizde bir mola vermek yeterli olacaktır.. Mecidiye Köyü'nün sebze meyve tezgahlarına uğrayıp arabaya biraz malzeme atmayı, Keşan çıkışında Yenimuhacır Köyü'ndeki Öz-En Et'te Satır Et ve Peynir Helvası yemeyi unutmayın.. Harika bir yazı olmuş ve fotoğraflar yine harika. Çooook uzun zaman oldu Gökçetepeye gitmeyeli, en son 2012'de gitmiştim ve o eski cıvıl cıvıl hareketli Gökçetepeyi görememek üzmüştü beni. Dondurucu denizi, berrak suyunu çok özlemişim. Kaleminize sağlık.


Her şehrin bir defteri vardır bende. Gitmeden önce başlarım notlarımı almaya... Okuduğum bir blogdan, geçen yıl dergiden koparttığım bir sayfadan, -hatta artık- instagramda gördüğüm bir fotograftan derlenen kendime özel seyahat rehberim... Tüm seyahat boyunca elimden düşmeyen en önemli aksesuarım.. Bazı şehirlere birden fazla, hatta defalarca gidiliyor. O zaman defter sayısı artıyor. Milano 3; Paris ve Berlin 2 defter doldurdu.. Tekrar gidilse üçü de tekrar yenilenecek.. Roma defteri Siena ve Floransa ile ortak.. Bir taraftan açınca Roma, Ters çevirip açınca Floransa.. ortada da Siena.. Her sayfası dolu ve neredeyse her sayfa arasında bir peçete, kağıt, fiş, ıvır zıvır var.. Gelecek sefer bağımsızlığını ilan edip en bol yapraklısından ayrı bir deftere çıkacak kısmetse! Bazı defterlere yazık.. Bir daha gidilmeyecek yerler.. defterler öylece saklayacak anıları ömürboyu. Brüksel.. Saraybosna, belki Barselona!.. "İtalya'da İki Hafta" defteri pek şenlikli.. Onca şehir, adres daha önemlisi plan, program.. Tren saatlerine kadar her ayrıntı ve onca anı.. Bazı defterlerin içinde eğer elimde daha önceden varsa harita kesitleri yapışık; en çok da metro planı. Üzerinde kullanacağım duraklar, haritada sokaklar işaretli.


Gelip geçerken hep adına takılıyorduk. Şehir Meyhanesi. Ne güzel isim. Bana "şehir" de, aklımı çel zaten; sihirli kelime! Beyoğlu'ndayım. Akşam buralarda olalım diyoruz. Ne zamandır gitmek istediğimiz bir iki adresten "doluyuz" cevabını alıyorum telefonda. Şu rezervasyon meselesini oldum olası beceremedim zaten. Biz pat diye gidip hop diye yer bulduğumuz yerlerde mutluyuz çünkü.. Umduğum cevapları alamayınca Urban Cafe'de oturup düşüneyim diyorum. Geçerken yine Şehir Meyhanesi takılıyor gözüme, "neden olmasın" diyorum. Kapıda asılı menü var, okuyorum; vasat! Bir özellik göremiyorum. En iyisi Urban'da oturup sakinleşmek.. İçecek birşeyler söyleyip telefonumda da Foursquare'den Şehir Meyhanesi'ni aratıyorum. Yorumlar enteresan. Herkes memnun, herkes mezeleri övüyor. Tavsiye edilen şeyler benim az önce listede okuduklarım değil pek.. Şaşırıyorum. Bu kadar iyiyse kesin yer yoktur diyerek arıyorum umutsuzca. Bingo! Tek bir masa var o da girişte kapı kenarı.. Desenize Şehir Kulübü'ne sızmaya çalışan "dış kapının mandalıyız" bu gece!.. Tamamdır diyorum.. Sekizbuçukta kapıyı açıp içeri dalıyoruz. Masamız işte tam da orada. Bundan sonrası kısa kısa.. Dekorasyon çok yalın ama çok da zarif. Duvarlarda eski sanatçıların ve cemiyet hayatından isimlerin fotoğrafları, fonda Zeki Müren'in sesi.. Soğuklar meze tablasından değil bizzat meze dolabının önünden seçiliyor. O küçük porsiyonlara süslü süslü konulan mezeler güzel görünür de böyle daha dolaptan bakarken mis gibi görünenine alkış! Şef siparişleri bir noktada keserek, "bunlar kafi, size yeter diyor! Masada İlgi alaka yerinde, kararında. Mezelerden Hardal Tohumlu Levrek, Fesleğenli Mezgit enfes.. Bir de menüye yeni giren Kabaklı meze var. Onlar Graten dese de graten değil o, başka bir şey ama yine de nefis bir şey.. Kötü bir şey yok mu? Sıcaklardan ciğer tavadan biraz şüphelendim. O kadar yumuşak ciğer olmaz, bi'numara var onda!.. Velhasıl-ı Kelam canımız meyhane çektiğinde gidecek bir adres daha edinmiş olduk.. Eski sevdiklerimiz bakidir, buna da arada bir geliriz.. Şehir Meyhanesi İstiklal Caddesi Kartal Sokak köşede..


Arboretum, en basit tanımıyla doğal ortamında ağaç ve bitki müzesi. Bitki türleri hakkında bilgi edinmekten öte, doğanın içinde sakin ve keyifli saatler geçirmek için de tercih edilebilecek gizli bir hazine. İçinde göletler, ağaçlarla çevrili keyifli yürüyüş rotaları, arada dinlenmek için banklar, göletlere bakan iskeleler, kuğular, ördekler, uçsuz bucaksız bir yeşillik ve huzur var. Özellikle haftaiçi çok daha sakin ve keyifli. Kitap okumak için en huzurlu adreslerden biri. Ayrıca oldukça da romantik.. Haftasonları iyi havalarda özellikle öğleden sonra kalabalıklaştığı için sabah saatlerinde ziyaret etmekte fayda var. Kafe gibi bir işletme yok ama tuvalet var.. Burası bir doğa müzesi ve her müze gibi kuralları var. İçeride piknik yapmak, bisiklete binmek ve bitkileri koparmak yasak.. Ancak yanınızda minik bir sandviç, bir su gibi atıştırmalık birşey getirirseniz ortam kurallarına uyup çöpünüzü de yanınızda götürdüğünüz sürece kimse birşey demez. İçerisi oldukça fotografik. Yani fotoğraf makinesi ile gelebilirsiniz. Yalnız özel amaçlı çekimler yapmak ücrete tabi. Bahçeköy'de Belgrad Ormanı yönünde Orman Fakültesi'nin hemen karşısında. Özel araçlar için girişte küçük bir otopark var. Araçsız olarak da Sarıyer, Taksim ve 4. Levent'ten Bahçeköy otobüsleri ile ulaşmak mümkün. İnsan doğa ile başbaşa kalana dek onu ne kadar özlediğini, ona ne kadar ihtiyacı olduğunu nedense farkedemiyor. Onun için güzel ve güneşli bir günde, özellikle ilkbahar ve sonbaharda çok keyifli olan Atatürk Arboretumu ziyaret etmek aklınızın bir köşesinde olsun..


Bu havalar şehre yakın küçük yeşil kaçamaklar için ideal.. Biz de Şile Saklıgöl'de başlayıp Ağva'da devam eden keyifli bir gün geçirdik.. Şile yolundan Saklıgöl yazan tabelayı takip ettiğinizde sizi mavi ile yeşilin bütünleştiği muhteşem bir gölete çıkarıyor. Üzerinde tek bir tesis var. Karamandere Saklıgöl Tesisleri. Burada sadece kahvaltı yapabilir ya da tüm günü geçirebilirsiniz. Tesisin gölet üzerinde konumlanan büyük bir restoran alanı ve masa kiralanabilen kameriyeleri var. Ayrıca yeşil alan içine dağılmış piknk masaları da bulunuyor. Restoran bölümünde normal menüden seçim yaparak hizmet alıyorsunuz. Kameriyelerde masa kiralarsanız masa kirası ve mangal kirası ödeyerek kendi yeme içme malzemelerinizi yanınızda getirip gün boyu orada kalabiliyorsunuz. Ya da "ben kameriyede oturacağım ama yiyecekleri onlardan temin edeceğim" derseniz masa kirası ödemiyorsunuz. Piknik alanını kullanırsanız kendi mangalınızı getirmek yasak; onlar veriyorlar.. Yürüyüş yaparken her hafta gelen kıdemli müdavimlerin kendilerine tesisin sonlarına doğru çok sakin ve keyifli piknik ortamları oluşturduğuna şahit olup "en güzelini bunlar yapmış" dedik.. Biz sabah çok erken yola çıkıp gittiğimiz için restoran kısmında ilk bir saat muhteşemdi ama sonrası biraz kalabalık.. Restoran tarafından kameriyeler ve göle doğru bakmak daha manzaralı ve hoş.. Serpme kahvaltı benim kişisel kahvaltı anlayışıma göre hiç iyi değil; hatta çok kötü. Son derece kalitesiz malzemeler özensiz bir şekilde sunuluyor. Bunun yerine daha az miktarda ama daha kaliteli ürünler kullanılsa keşke.. ama yine de manzara ve sabah huzuru için bir günlüğüne katlanılabilir. Sonrasında gölet çevresinde yeşilin içinde yürümek çok keyifli.. Çıkarken gözlemlediğim kadarı ile ızgara için hazırlanan et ağırlıklı yemek menüsü kahvaltıdan çok daha iyi görünüyordu ama.. Gölette yüzen ördekler, göletin üzerine yaptıkları yüzen evler, kameriyeler, yemyeşil su ve ağaçlar gerçekten inanılmaz keyifli ama tüm günü geçirmek için bana göre yeterince uygun ve nezih değil.. Bence sadece birkaç saatliğine uğramak ya da haftaiçini tercih etmek daha uygun olacaktır. Öğlene doğru Ağva'ya geçerek nehir kenarında konumlanmış mekanlardan rastgele Şengül Çiftliği'ni seçtik. Etrafta tavukların dolaştığı, çimenlerde, hamaklarda çocuklu ailelerin olduğu sevimli mekanda ızgara ve salatadan oluşan hafif bir öğle yemeği yedik. Biz öğlen yemeği yerken hala kahvaltıya gelenler vardı ve burada kahvaltı Saklıgöl'e nazaran daha iyi görünüyordu.. Burada uzun süre kalmadık ama memnun kaldık. Ağva'ya gelince tekne ile Göksu Nehri turu yapmamak olmaz.. Biz de her zamanki gibi bir tekneye atlayıp nehri boydan boya geçtik.. Tekneler Göksu Nehri girişindeki köprünün oradan kalkıyor. Küçük tekneler 80TL'ye gezdiriyor; biz 4 kişiydik ve başka bir 4 kişilk grupla aynı tekneyi paylaşarak kişibaşı maliyeti 10TL.'ye düşürdük.. Siz de böyle yapabilirsiniz.. Tekne nehir kıyısındaki tüm otel ve restoranların ortamını da görme şansı veriyor. Böylece birşeyler yiyip içmek için nereyi seçeceğinize katalogdan bakar gibi karar vermiş oluyorsunuz.. Tekne gezi sonrasında kahvelerimizi teknedeyken gözümüze kestirdiğimiz Keyf-i Tıkır'da tam nehrin kıyısında, bu kez tekneleri izleyerek içtik.. Mekan çok sevimli, kahve sunumları çok keyifliydi. Personeli de güleryüzlü olunca yetmedi, birer de çay içtik. Çevre masalara giden kahvaltılara baktığımda abartısız ama güzel tabaklar gördüm. Kahvaltı işini burada da tam nehir kıyısında oturarak çözebilirsiniz. Hatta gözleme ile mini bir yemek molası bile olabilir.. Tek problem tuvaletlerinin karşı binanın bahçesinde konteyner şeklinde olması.. ama eğer bizim gibi kısa süreli bir mola için uğradıysanız sorun olmaz.. Mekan tercihlerinin değiştirebilir, kano, deniz bisikleti, bisiklet turu, atv turu gibi farklı aktiviteler ekleyebilir, kendi özgün programınızı oluşturabilirsiniz. Ama her şekilde bu mevsimde her yer yemyeşil ve henüz serinken buralara bir gün ayırmalısınız.. Bol keyifler..


Rumeli Hisarı'ndaki bir holding binasında hafta içi hummalı toplantılar yapılıp, kararlar alınıyor, anlaşmalar imzalanıyor, projelere başlanıyor; kısaca bir holding ofisinde neler yapılıyorsa haftanın beş günü aynen o şekilde yoğun bir şekilde çalışılıyor. Cuma akşamı gelip mesai bittiğinde ise çalışanlar masalarının üzerini toplayıp kalemliklerinin üzerine küçük bir not bırakıp çıkıyor ofisten: Bu ofiste sanat var!. İşte tam o andan itibaren burası artık ofis değil, hafta sonu boyunca bir müze!.. İstanbul Boğazı'nda yer alan şehrin en ikonik binalarından biri olan Borusan Perili Köşk, hafta içi ofis, haftasonu müze olarak sürdürdüğü hayatı ile dünyada benzeri olmayan bir müze örneği sergiliyor. Aslında bu ilginç ofis-müze, getirdiği süreli sergilerle oldukça ilgi görse de müzeyi hala keşfetmemiş olan İstanbullu sanatseverlerin varolduğunu da biliyorum. İnstagramda görsellerini paylaştıktan sonra müze hakkında öyle çok soru geldi ki, ben de hazır yeni sergilerini ziyaret etmişken müze hakkında biraz daha ayrıntı vermek istedim.. Müze Rumeli Hisarı'nı geçtikten sonra hemen 2. köprünün altına yakın bir konumda "Perili Köşk" takma adlı pek gösterişli binada yer alıyor. Binanın pencerelerinden ve terasından şahane bir boğaz manzarası var ki, bırakın sanatı, sırf bu manzara için bile ziyaret etmeye değer!. Sanırım köprüye en yakın yer burası. Dolayısıyla mekan aynı zamanda harika fotoğraflar vadediyor. Terastaki kule binanın fotografik anlamda en imza köşesi. Terasta, açık havada da birkaç eser görmek mümkün.. Belki tesata değil ama ara katlardan birinde güzel manzaralı bir kafesi de var müzenin; küçük bir mola vermek isterseniz eğer.. İlk katlar komple müzenin sergileme alanı olarak kullanılıyor ama üst katlarda eserler kullanımda olan ofisler içinde sergileniyor. Böylece eserleri görmek için birilerinin çalıştığı ofisler içinde dolaşıyorsunuz ki bu da oldukça enteresan bir deneyim.. Yönetim Kurulu Başkanı'ndan CEO'ya ve diğer ofis çalışanlarına kadar herkesin odası, masası, manzarası ve o odanın ev sahipliği yaptığı eserler.. o sırada orada herşey size ait. Ben bu durumun eserler kadar ilginç olduğunu düşünüyorum. Özellikle üniversite öğrencilerinin sırf bu detay için bile bu müzeye gelmesini isterim çünkü ortamın onları gelecek planlarına dair motive edeceğine inanıyorum.. Özellikle üst dizey yöneticilerin gayet mütevazı çalışma ortamlarının tek lüksü olan o muhteşem çalışma köşesi manzaralarına hayran olmamak elde değil!.. Burada olduğum sürece sadece eserlere değil kütüphanelerdeki kitaplara, başka başka detaylara da bakıyorum. Bir yandan da böyle "gerçek" sanat eserleri ile dolu ofislerde çalışmanın nasıl olabileceğini düşünüyorum.. Tüm bu ofislerde, hol ve geçitlerde birbirinden güzel çağdaş sanat eserleri var. Tablolar, fotoğraflar, videolar, yerleştirmeler.. Çok etkilendiğimiz bu sözlerle başlayan sergide en beğendiğim eserler Choe U-Ram'ın ağır hareketleri ile hipnotize eden Gorgo Avizesi; Kwan Sheung Chi'nin saymakla bitmeyen para videosu Bir Milyon ve Jesse Fleming'in jiletin üzerinden atlamaya çalışan salyangoz hikayesi ile heyecan ve gerilimle karışık duygular yaşatan videosu Salyangoz ve Jilet oluyor.. Bazı eserler de bir ofiste sergileniyor olmalarına paralel içeriklere sahipti ki, iş dünyası ve iş motivasyonu açısından ilginç buldum.. Müze katlarında ise bambaşka bir sergi ve bambaşka bir ruh var: Japon çağdaş sanat topluluğu teamLab'ın Sanat ve Fiziksel Mekan Arasında sergisi sanırım önümüzdeki günlere damgasını vuracak bir sergi olacak. teamLab tarafından yaratılıp Borusan Contemporary'e özel olarak uyarlanan bu sergide birbirinden özel beş eser ile tanışıyoruz. Burada sergilenen eserler arasından ilgimi çeken ve sanırım sosyal medyada en çok paylaşılma potansiyeline sahip olan interaktif eser'in ismi bir hayli uzun: Çiçekler ve İnsanlar Kontrol Edilemez, Birlikte Yaşarlar: Her Saat Bir Yıl Boyunca Odayı, duvarları ve hatta sizi kaplayan çiçekler bit coşku, bir mutluluk yaratıyor insanın üzerinde. Üzerinizde çiçeklerle yansımanızı fotoğraflamak için kendinize engel olamıyorsunuz!.. En güzeli de şu detay: Odada bir saat kadar kalırsanız Japonya'da yetişmekte olan tüm çiçek türlerini görmüş oluyorsunuz.. Ama elbette ben bu odada bir saat kalsam telefoumun hafızası çektiğim fotoğraflara dayanamazdı!.. Geliyoruz koca müzede en sevdiğim, en etkilendiğim esere.. Siyah Dalgalar. Mekanı çevreleyen sonsuz siyah dalgalar fondaki müzikle birlikte sizi anında etkisi altına alıyor. Yaklaşıyor, uzaklaşıyor, bu dalgalar ve müzikle tuhaf bir bağ kuruyorsunuz.. En güzeli hemen yere oturup uzun uzun izlemek.. Serginin hem başında hem de sonunda bunu yapıyor belki de kendi içime bir yolculuk gerçekleştiriyorum.. Böyle dijital bir eserin bu kadar derin ve duygusal izler bırakması ne ilginç ve ne hoş.. Borusan Contemporary'i havanın güzel olduğu bir hafta sonunda mutlaka ziyaret edin. Sanat ve manzara ile keyifli bir gün geçirin.. Son olarak; her iki sergi de 21 Ağustos'a dek devam edecek. Sadece haftasonları 10:00-20:00 saatleri arasında açık olan müzeye giriş ücreti 10 TL.


İstanbul içinde yaptığım ansızın keşifleri çok seviyorum. Her fırsatta yaptığım gibi telefonumdaki haritayı kurcalarken dikkatimi çeken bir ismin peşine takılarak istanbul'un tarihi merkezinde vaha gibi yemyeşil bir cennet keşfettim.. Alfred Heilbronn Botanik Bahçesi. Elbette bilenler de var ama sanırım benim gibi bu güzelliği bugüne dek kaçıran da pek çoktur. Gezdikten sonra tarihçesini okuyunca daha da çok sevdim. 1933 yılındaki üniversite reformu ile Atatürk iki ünlü botanikçiyi İstanbul Üniversitesi Biyoloji Bölümünü kurmak üzere davet ediyor; Prof Dr. Leo Brauner ve Prof Dr. Alfred Heilbronn.. Profesör Heilbronn 1935'te bu botanik bahçesini açıyor. Bahçe 2000'li yıllara kadar İstanbul Üniversitesi Botanik Bahçesi olarak biliniyor ama daha sonra profesörün adı veriliyor. Bahçede açık ve kapalı alanda 5000 bitki, bol huzur ve bunlar yetmezmiş gibi bir de deniz ve Galata Kulesi manzarası var. Camekan seralardan birinde içi nilüferlerle dolu bir havuz var. Aynı anda hem huzurlu, hem gizemli. Burası favorim.. Birkaç cam tavanlı sera daha var ama buralar biraz daha bakımsız duruyor. Ben yine de çok seviyorum ama.. Açık alan apayrı bir keyif.. Dolaşırken anlıyorum ki bahçenin kendine has müdavimleri var.. Bitkilerin arasında yere oturmuş otları koklayan bir beyefendi görüyorum. Bana nereden duydunuz diyor, haritada görüp nerak ettim dediğimde "hep böyle küçük bir merakla başlıyor zaten" diyor gülümseyerek.. Galiba ben de onlar gibi artık o taraflara yolum düştükçe bu cennet köşede soluklanıp tazeleneceğim.. Ağaç altındaki tahta masa, Galata Kulesi'ne karşı konulmuş bank.. Şiir gibi burası.. Botanik bahçe hafta içi hergün 16.30'a kadar açık, haftasonları kapalı. Giriş ücreti yok; kapıdaki görevliye kimlik bırakarak ziyaret edilebiliyor.. Başta Botanik Bahçesini kuran profesör Heilbronn olmak üzere bugüne dek emeği geçen tüm öğretmen ve öğrencilere teşekkürlerimle..


Geçen hafta İstanbul sezonunu açmaya karar verip dışarı çıktığımızda hiç hesapsız Sekizİstanbul'un kapısında buluverdik kendimizi. Rezervasyonumuz yok ama daha herkes İstanbul'a dönmedi ya ona güveniyoruz; biraz da şansımıza! Şanslı olduğumuz kesin. Hem yer bulmak hem de yeni projeleri kapsamında ayda sadece birkaç günle sınırlı tadım günlerinin ilkini yakalamak başka türlü açıklanamaz. Masamızın mutfağın hemen yakınında olup yemeklerin hazırlanma keyfine şahit oluşumuzdan hiç bahsetmiyorum bile. Masamıza kurulup gecenin programını öğreniyoruz: Şef Maksut Aşkar ve konuk Şef Yılmaz Öztürk'ün 'Lezzeti Yerinde' başlığı ile tasarladıkları Ege Tatları gecenin şeref konuğu. A la Carte olarak da servis alınabilirken geceye özel hazırlanan dokuz course'luk Tadım Menüsü öyle lezzetli görünüyor ki hiçbir tadı kaçırmamak adına tercihimizi bu yönde kullanıyoruz. Her sunum ayrı güzel olsa da Soğuk Badem Çorbası'nın, içinde sadece bademle gelen tabağa masada servis edilişi benim için en şık detaydı... Ve tüm yemekleri tek tek anlatmasam da rakıda sote karides lezzetiyle benim için gecenin yıldızı. Hem yemeklerin başarısı hem de mekanın samimi havası, üzerine müzikal zevklerimize hitap eden mekan müziği de eklenince Sekizİstanbul bizi oldukça keyiflendiriyor. Tam 'keyfimiz yerinde, harikayız' tadındayken masamıza uğrayan şef Maksut Aşkar'a beğenilerimizi en samimi haliyle bildiriyoruz ki; bu aşamada "Siz deli misiniz, bu kadar güzel yemek yapılır mı?" diyerek aşırı beğenimi tuhaf bir yöntemle anlatmaya çalışmış da olabilirim! Kendisinden öğreniğimize göre iki şef bu projeye bu yaz Alaçatı'da Şef Yılmaz Öztürk'ün mekanı l'escargot'da başlayarak gelen olumlu tepkiler doğrultusunda da Sekizİstanbul'a taşımışlar. Ege Tatları'ndan oluşan bu geceki menüden bazı tatlar ana menüye de eklenecek ki bu harika bir haber. Asıl güzel haberse 'Lezzeti Yerinde' kapsamında gelecek ayın özel günleri Bolu Tatları konulu olacak!


Az sonra okuyacağınız yazı haftasonuna sığdırılan keyifli bir Selanik seyahatinin detaylarını, yeme içme, gezme tozma, takılma, alışveriş adreslerimi ve en önemlisi turla gidip nasıl tursuz takılabilineceğini anlatacak.. Turları pek sevmem. Açıkçası onlar da beni sevmez. Ben turları sevmem, çünkü; ne grup halinde hareket etmeyi ne de gittiğim şehirde "turistik şablon" faaliyetlerde bulunmayı pek çekici bulmuyorum. Çektiğim fotoğrafların içinde gruptan birinin kolu, kafası, hafızamda sesi olsun istemiyorum. Hele tur grubu ile kaynaşmaktan; bir grup fotoğrafına dahil olmaktan; mail adresime yollanan çirkin çıktığım o fotoğrafın peşinden gelen "beni Face'de ekle talebininden itina ile kaçınıyoruım!.. Turlar beni sevmez, çünkü; gezi sırasında düzenledikleri ekstra turlara hiç alaka göstermiyorum. Muhtemelen yaptığım ön araştırmalar sonucu şehrin yerel hayatına dair fazlaca bilgim olduğundan, büyük ihtimalle cevap alamayacağım tek bir sorumla "çok bilmiş blogger" olarak rehberin kara listesine giriveriyorum. Aslına bakarsanız alacağım cevabın beni tatmin etmeyeceğinden emin olduğum için soru da sormuyor, tamamen "görünmez" takılıyorum.. Selanik seyahatine kadar. Araba ve ehliyet için gerekli evrakların hazırlanması için harcayacağım para ve zamanla kıyaslanamayacak kadar uygun tur fiyatları ile karşılaştım çünkü. Birçok firma ve fiyat arasından daha önce yurtiçinde bazı rezervasyonlarım için kullandığım ETS Tur'un kişibaşı 99 'luk turunu tercih ettim. Genellikle tüm tur şirketlerinin programları çok küçük hizmet nüansları dışında aynı ve bundan daha ucuz turlar bile var ama ben bu seçimimle daha konforlu seyahat edeceğimi düşündüm ve kararımdan pişman olmadığımı da söyleyebilirim. Sayısız seyahat yapmama rağmen Yunanistan tecrübem hiç olmamıştı. Bunun bir tek sebebi var: Ben her ülke, her şehir için "doğru zaman"a inanırım. Defalarca aklımdan şehir isimleri geçer ama şehrin adını söylerken içim titreyip heyecanlanana kadar gitmeyi hep ertelerim. Atina içimi titreteceği günü bekleyedursun, Simi, Midilli ve Selanik'e karşı son zamanlarda bir merak uyanmıştı içimde. "Adalar sıcak günlere kalsın Selanik ile başlayalım komşuluk ilişkilerine" diyerek organizasyonu tamamladım. Ve nihayet Selanik'e gidiyorum; bu uzun girişten sonra macerayı nihayet anlatmaya başlıyorum.. Tam 23:00'de İstanbul'dan otobüs ile yolculuk başlıyor. Rahat deri koltuklar, önümde kişisel ekran, internet erişimi ve USB ile şarj imkanı ve bol ikramlı bu yolculuğa aşırı konformist tavrımla seyahat yastıklarım, örtüm, polar bootie'lerim, nemlendiricim, atıştırmalıklarım ve kitabım da eklenince "Sultan Süleyman sefere gidiyor" rahatlığında sınırı geçiyoruz. Karadan geçişlerin nispeten zahmetli olduğu söylenirdi hep ama bu geçiş hiç de öyle olmadı. Önce Türkiye tarafında pasaport kontrolü için teker teker memurun mühründen geçiliyor ve ben bildiğim tek Yunanca kelimenin yanına bir ikincisini Türk memurun "Hızlandırılmış Yunanca Kursu" ile ekliyorum: Güleryüzlü memur o tarafa geçince "Kalispera" de, iyi akşamlar demektir diyor, yazıyorum kafaya; Gündüz Kalimera, gece Kalispera!.. Sabah 06:00'da komşuda ilk mola zamanı. Kahvaltı menüsünde börek var. Ispanaklı börek, yanında sallama çay, sabahın köründe Frappe peşindeki Yunanlılar'a şaşkın bakışlarla geçiyor kahvaltı.. Kahvaltının ardından yolun en keyifli kısmı başlıyor. Güneş doğarken sağımda Rodop Dağları solumda Ege Denizi adeta bir tablonun içinden geçiyorum. Uzun zamandır otobüs ile bu tarz bir yolculuğa çıkmadığımı idrak ediyorum bir yandan da.. Keyifliymiş.. Arada bir bunu da yapmak lazım.. Deniz bir süre sonra yerini Volvi gölüne bırakıyor; sonra da sabah 08:30 sularında Selanik'e giriyoruz. Planımız yağmurun etkisinden korunmak için grupla standart şehir turuna katılıp otele vardıktan sonra bireysel organiazsonumuza dalmak. Bu doğrultuda şehre tepeden bakmak üzere istikamet Selanik Kalesi. Kaleyi fotoğraflamaktansa orijinal adı Ano Poli olan bu eski yerleşim bölgesinin sokaklarında kaybolmayı tercih ediyoruz. Ardından Atamız'ın Evi'ne geliyor sıra. Tüm grup eksiksiz ziyaret ediyoruz elbette. Geçirdiği son restorasyondan sonra modern müzecilik anlayışı ile "ev" yapısından uzaklaştırılmış olsa da Mustafa Kemal Atatürk bu odada doğmuştur yazısı ve bahçedeki o nar ağacı bile duygulanmak için kafi.. Bir sonraki durak Aya Dimitrios Kilisesi. Diğerleri ne yaptı bilemiyorum ama biz burada verilen süreyi oturup kısa bir süre de olsa ayini izlemek ve sonra kilisenin altında bulunan hamamı görmek için harcadık. Civar sokaklarda hızlı bir tur da attık ama henüz çok erken olduğundan ilgimizi çekecek hiç bir şeye rastlamadık.. Aslında şehir turunun bu noktada bittiğini söyleyebilirim çünkü, buradan direkt kordon boyunun sonundaki Beyaz Kule'ye gidip 3 saatlik serbest zaman için dağıldık.. Sonrası otel zaten.. Akşam turun düzenlediği ekstra taverna gecesine katılacak olanlar sanırım şehir turunu yeme içme ve alışverişi bu 3 saate sığdırmaya çalışıp sonrasında otele kapandılar. Oysa bizim gezimiz şu anda başlıyor.. Elbette gitmeden önce en çok duyduğum, okuduğum cümle "Tıpkı İzmir!" oldu. Coğrafi yapı olarak benzerliklerine şehir planlamalarının aynı mimar tarafından yapılmış olması da eklenince bu yorum belki haklı olabilir ama -ilginçtir- bana İzmir'i hiç düşündürmedi bu şehir!. Biraz Üsküp, çokça Marsilya canlandı benim kafamda.. Bahsettiğim direkt benzerlikler değil, şehrin ritmi, insanları yaşamı ile bu çağrışımı yaptı bende.. Pek sevdiğim iki şehir.. Demek ki Selanik'le de aramız iyi olacak!.. Aristotelous Meydanı Yeni başlayanlar için Selanik'in giriş kapısı diyebiliriz. Geniş ve upuzun bir meydan. Egnatia caddesinden deniz kıyısına kadar uzanan meydanın palmiyeleri, beyaz binaları ve canlılığı ilk Marsilya fikrini canlandırdı galiba kafamda.. Egnatia, Ermou, Tsimiki, Mitropoleos Birbirine pararlel bu caddeler yine alışveriş, canlı şehir hayatı, atıştırma mekanları ile volta atılacaklar listesinde. Üzerinde hamam, cami ve parkların bulunduğu Egnatia Caddesi'nde yürüyüp hem bu eserleri görmek hem de biraz ara sokaklarına da ilgi göstererek dikkate değer graffitiler bulmak mümkün. Tsimiki ise Selanik'te alışveriş denince adı ilk söylenen hareketli cadde. Öyle çok büyük markalar, büyük beklentiler içinde değilseniz bildik zincir mağazaların çoğu yan yana sıralanmış alışverişseveri bekler. Bir altındaki Mitropoleos'ta da benzer hava devam ediyor. Bir üstündeki Ermou'da da yine dükkanlar, dükkanlar ve de yemek var.. Vlali, Kapani, Modiano Az önce bahsi geçen paralel caddelerde yürüken dikine kesen sokaklarda Eminönü, Mısır Çarşısı ve Kadıköy çarşı, balık pazarı havasında Vlali çıkıyor karşınıza. Egnatia arkasında 'da Kapani, Modiano.. Tezgahları ile canlı pazar yerleri, tavernalar, börekçiler, peynirciler, zeytincilerle hareketli çarşı içini görünce dalıp oralarda da dolanıp biraz kurcalamak lazım.. Rotunda Hem tapınak, hem kilise hem de cami olarak yüzyıllarca ayakta kalmayı başarmış tarihi yapının içinde bir tur attıktan sonra sokak sanatları meraklılarının civar sokaklarda gezinmesi şart. Çünkü her sokakta rengarenk sürprizler var. Ben Selanik'te çok graffiti buldum, mutluyum. Siz de kendinizinkileri bulun!.. Bu bölge ile Ano Poli arasındaki sokaklarda daha çok yerleşim yerleri, sayfiyeyi andıran balkonlu evler ve yine fotoğraflar, fotoğraflar var.. Laladika Bölgesi Ben buraya Ortaköy adını uygun gördüm. Yan yana sıralanmış sayısız mekanla eğlencesi bol hareketli bölgenin asıl olayı akşam olsa da gündüz sokaklarında dolanmak da yine renkli fotoğraflar için olmazsa olmaz.. Pavlou Mela Şehrin en sevdiğim sokağı kesinlikle bu. Akşamüstü hareketli havasına, dükkanlarına, kafelerine, onları dolduran kalabalıklarına ba-yıl-dım!.. Aya Sofya'dan Beyaz Kule'ye kadar uzanan bu diyagonal sokak boydan boya yürünüp keşfedilmeli.. Kordon Boyu Nikis Fenere sırtını dönüp Beyaz Kule'ye doğru yürümeye başlandı mı, sağım mavi deniz, solum keyifli kafeler diyerek yürünecek nefis kordon boyu turu aman ha, Beyaz Kule'de bitirilmesin. Gerekirse kafelerde uzun molalar verip dinlenilsin ama en azından çelik şemsiyelerden yapılan anıta kadar kıyı boyu devam etsin. Ünlü Yunan heykeltraş Giorgos Zogolopulos'un kıyıya yaptığı 'Umbrellas' eseri görmeye ve fotoğraflamaya değer.. Mikel: Otobüsün içinden başka bir şubesini görüp tabelasını beğenmiştik. Onun için ilk kahve molasına onu uygun görüyoruz.. Garson menüden önce su getiriyor masaya; gülümsüyorum.. Kahve siparişimizle birlikte de ikramlık kekler ve kurabiyeler geliyor; sırıtıyorum.. Evet, söylemişlerdi, buralarda adet böyleymiş; ikramsız, susuz masa olmazmış.. Bu ilk duraktaki misafirperver tavır sonraki duraklarda da hep aynen devam ediyor zaten.. Bu arada kordon boyundaki Mikel gayet doğru bir seçimmiş.. Fiyat buradan itibaren her yerde fiks zaten: Espresso ve Greko 2, latte, filtre vesaire 3,5 bu şehirde.. Zyhtos'tan itibaren Ladadika bölgesi de başlıyor diyebiliriz. Barlar sokağı havasında yan yana kıvrımlı sokaklar boyu sayısız mekan var. Restoranlar, barlar, tavernalar, canlı müzik, ayaküstü atıştırma, kısaca her telden sayısız mekan ve eğlence alternatifi var. Gündüz daha sakin yüzünü gördüğümüz bölgede gece yarısına yakın her kapıdan taşan müzik ve kalabalıklar var.. Zythos'un hemen yanındaki 1901 adlı mekan, daha gündüzden kopan insanlarla dolu tipik bir taverna. Biz sadece camdan içerideki gündüz vakti eğlencesini dikizlerken bir takipçimden o an gelen bilgiye göre geçen ay burayı denemiş ve çok da memnun kalmış olduğunu öğreniyorum.. Savoy: Kordon'un en güzel saatleri bence akşam aslında. Gündüz deniz güneş, kahve, piyasa tamam da akşamları mekanların ışıkları yanıp müzik sesi yükselince daha gönülçelen oluyor buralar. Hava kararmış, iki yemek arasında kahve molası peşinde giriyoruz Savoy'a.. Mekanın havası, bar, kenarda DJ, isteyenin elinde kokteyl ama çoğunuluğun masasında kahve; tamamdır, keyifli bir yerdeyiz. Burası başka bir şehir olsa bu saatte böyle bir ortamda kahve içmek imkansızdı ama burası Thessaloniki.. Kahve hep öncelikli!.. Yüksek tabureli bankomuza oturur oturmaz bilin bakalım ne geliyor? Suu!.. Sonra kahve, sonra çörek, sonra muhabbet.. Garsonumuz İstanbul'u pek seviyor, sohbet ediyoruz, ortak kelimelerle eğleniyoruz.. Gece burada devam eder diyeceğim ama yan yana sıralanmış onca güzel mekan varken kafe safari daha anlamlı.. Alt kattaki tıklım tıklım Zucca pek bir çekici. Tribeca loş ve yemekli.. Sherlock Speak Easy Bar, ismine kurban!.. Aslında hiç mekan ismi vermeye gerek yok, Nikis boyunca yürüyor ve birbirinden şık, güzel ambiyanslı yerlerden ruh halinize uygun olanı seçiyor, tadına bakıyorsunuz, hepsi bu.. Sinatra Espresso Wine Bar: Mitropoleos no.20'de tam köşebaşı, tıklım tıklım bir uğrak noktası.. Oturacak yer bulunursa ne ala!.. Paylou Mela'daki mekanlar hava kararmadan önce keyifli.. Herkes açık havada bir tabureye tünemiş, bir kanepeye yayılmış. Akşamüstü iş çıkışı dedikoduları var masalarda, belli.. Civardaki sokaklarda gecenin geç saatlerinde açılan Tokyo, Fragile gibi sabahçı kulüpler de var.. Bir de Agora'nın hemen yanında kalabalık bir mekan var adını hatırlayamıyorum. Barında sıkışıp takılacak yer bulamadığımız için hafızam silmiş olabilir!.. Şubat'ta Sasha çıkacakmış burada DJ performans kategorisinden; enteresan!. OYZEPI A OPA: Tur grubunun müzikli taverna etkinliği övgülerle anlatılırken bizim planımız zaten belliydi. Biz Agora'ya gelecek ve ille de Karides Saganaki yiyecektik. Akşamüstü Zythos'a gitmeden önce uğrayıp rezervasyonumuzu yaptırıyoruz ve dokuzda da masamıza kuruluyoruz. İki yemek salonu ve bir bar bölümünden oluşan tipik bir meyhane burası. Müzik sadece bar bölümünden belli belirsiz geliyor kulağa. Herkes yemeği ve muhabbeti ile haşır neşir. İlk kim geldi ve kim paylaştı bilmiyorum ama Selanik'e gelen Türkler'in büyük bölümü buraya geliyor belli ki.. Birkaç Türkçe kelime ile buyur edilip Türkçe menü ile başbaşa bırakılıyoruz. Siparişimizin en başında Karides Saganaki olması kimseyi şaştırtmıyor, alışmışlar.. Kalamar soruyorlar, hayır diyoruz. O ertesi günün programında çünkü.. Deniz Mahsullü Pilav ve birkaç çeşit meze seçiyoruz, içeceklerimiz alışıldığı üzere Ouzo değil, Retsina şarabı.. Burada porsiyonlarda ciddi bir sorun var, herşey çok fazla. Herşeyi ortaya söylediğimiz halde hepsinden mutlaka kalıyor tabaklarda. Ahtapotlu, kalamarlı, midyeli pilav aşırı başarılı. Karides Saganaki inanılmaz lezzetli. Sırf bunu söyle, bir de ekmek; otur bana bana ye, o derece.. Ben Agora salatasını da çok beğeniyorum, içindeki pancarlar masada tamamen biten tek şey.. Bu salatanın üzerindeki Feta, bu kez ızgara. Yemekler de mekan da çok hoşumuza gitse de bir hata yapmışız aslında. Yunanlılar yemeği geç yer kuralını dikkate alarak rezervasyonu biraz fazla geç saate almışız, daha erken saatte daha cıvıltılı ve daha keyifli görünüyordu oysa.. Daha erken gelsek, hatta o tıkışık ve loş bar bölümünde alsak bu servisi eminim çok daha mutlu olacaktık.. Gelecek sefer için notumu bu şekilde düzeltiyorum o zaman. Meraklısına not: Ortaya söylenen 4-5 tabak yiyecek ve bir şişe şaraba ödeden rakam 30 . Eğer içinde kalamar ve ahtapot da olsaydı en fazla 50-60 olacaktı.. Demek istediğim, burada da soygun, vurgun yok.. Alışveriş deyince kimin aklına ne gelir bilemem, benim skala bir hayli geniş.. Şehre, yöreye göre değişir. Köşesinin kıvrılmasına kıyamadığım lüks poşetlerle de dönülür eve; köyden erzak getiriyormuş gibi koli ile de.. Bazen kıyafetlerin arasına şarap şişesi sıkıştırılır bazen zar zor taşınan bir valiz kitapla dönülür eve.. Bu seyahatten giyim kuşam alınmayacak belli.. Ne alınırsa doğru mutfağa!.. Vlali'de çarşı içini gezinirken zeytinlere takılıyor aklım. Nefis Kalamatalar, zeytinin elli tonu.. Almamak olmaz, tadıyoruz, iki çeşitte karar kılıp siparişi veriyoruz. Biri kocaman ve yeşil, diğeri daha dalı üstünde alacalı.. Biri kahvaltılık, diğeri aperatiflik.. Her yerde Feta Peyniri. Hele pazar yerinde, bir de öyle güzel damga basmışlar ki üstüne, burada bol bol yiyelim, eve sadece fotoğrafını götürelim diyoruz ama dönüşte Free Shop'tan bir iki paket atılıyor yine çantaya.. Hepsi olmasa da bazı klişeler güzeldir. Her şehirden bir magnet de benim klişem işte.. Çok başarılı örneklere rastlayamadım ama bir tane almadan da ayrılamazdım. Kale çevresinde, Atatürk Evi karşısında ve çarşı içinde birkaç hediyelik eşyacı var. Ben tercihimi Atatürk Evi karşısından yana kullandım. Retsinasız olmaz!.. Bir marka değil bir cinsten bahsediyorum; içeriğinde çam özü olan ve içerken bu aromayı derinlerden aldığınız biraz kabaca bir şarap bu. Frascati'yi anımsattığı için ben seviyorum.. Malamatina ve Kourtaki Retsinalarla eve dönüyorum.. 'Dükkanlar haftasonu öğleden sonra kapalı oluyor' anonsu yapılmasına karşın, bir saatlik siestamızdan sonra dışarı çıktığımızda akşam 19:00'a kadar birçok yerin hala açık olduğuna sevindik. Bence saatler konusunda öyle aşırı sıkıntılı bir durum yok gördüğüm kadarıyla. Kriz var hem, iş yapacak insanlar!.. Dükkanlar demişken eczanelerin 21:00'e kadar açık olduğunu bizzat deneyimleme şansımız oldu. Eczane ne işimiz yarar diyenlere sesleniyorum: Kozmetik ile arası iyi olanların tanıyacağı dünyaca ünlü birtakım naturel kozmetik markaları Yunanistan'dan çıkma olunca eczaneyle pekala işiniz olabilir. Düşünün, her yer kapanmış, eczanelerin ışıkları ışıl ışıl yanıyor. Vitrinler, standlar dolusu APIVITA ve KORRES özenle sıralanmış; alınmaz mı? Alınır. Çam ve meşe özlü Korresler benim; diğerlerine karışmam!.. Meraklısına Not: Freeshop'ta biraz daha uygun fiyatlarla ama çok sınırlı çeşitle Korres'in bakım ürünü ve parfümleri var, makyaj ürünleri yok.. Bana bu bilgiler yerine alışveriş için en kestirmesinden sokak adı ver, bölge söyle diyenler için haritadan işaretlenecek tam liste şudur; Tsimiki, Mitropoleos, Proxenou Koromila, Paylou Mela, Aristotelous, Karolountil, Agia Sofias, Mackenzie King, Kouskoura, Vogatsikou, Morgentaou, Mitropolitou Iosif. Konaklama. Bizim otelimiz Egnatia Caddesi'ndeki 4 yıldızlı Capsis Hotel'di. Şehir merkezine yakınlığı ile hiç araç kullanmadan her yere yürüyerek ulaşmak için gayet uygun bir otel.. Ücretsiz internet erişimi var ve kahvaltısı oldukça zengin. Otelde yaptığım tek kahvaltıdan aklımda kalan, sayısız çeşide burun kıvırıp Laz Böreğine benzeyen yöresel Galaktoboureka'yı 2 fincan kahve eşliğinde afiyetle mideye indirmemdir.. Lisan. Konuşurken değil ama okurken, yazarken ve ararken problem. Telefonun haritasından, Foursquare'den gerekli işaretlemelerin gitmeden yapılmasını şiddetle öneririrm. Benim Thessalonikilistem de kaydedilebilir. Nakit. Yaygın ödeme şekli nakit. Bu nedenle kredi kartı ile ödeme için, kapısında logo görünen yerlerde bile harcama yapmadan önce emin olmak gerekebilir. Taverna. Turla gidip, düzenlenen ekstra taverna Yunan Gecesi'ne katılmayı düşünenler için bir not: Turdakilerden öğrendiğime göre Ladadika'da bir tavernaya gidilmiş ve eğlenceli bir gece geçirilmiş.. Ayaküstü. Ayaküstü lezzetlerde Gyros, Souvlaki ve pek zarif "slim fit" simitler var. Bir de meydanda sahlepçiler.. Ben hiçbirini denemedim ama meraklısının aklında bulunsun; domuz eti ile arası iyi olmayanlar tercihini tavuklu versiyonlardan yana kullansın.. Sorun. Kapalı mekanların neredeyse hepsinde sigara serbest olunca alışmamış bünye rahatsızlık duyuyor. Kalamaria Mahallesi'ne kadar uzanacağım. Merkezden bineceğim otobüs ile şıp diye ulaşıp biraz da bu havalı semtin mekanlarının tadına bakacağım.. Agora'da rezervasyonumu öğleden sonra bara yaptıracağım.. Ano Poli sokaklarından kıyıya kadar kaybola kaybola maksimum sayıda sokaktan geçeceğim.. Oyzeri Agora'nın arkalarındaki kozmopolit sokakları alt üst edip kuytu bir müdavim adres edineceğim.. Frappe? Hayır, bir şehirde takıntılı olarak herkes bunu içiyor diye alışkanlıklarmdan vazgeçmeyeceğim; sanırım hiç içmeyeceğim! Ve gelecek sefer.. sanırım pek de uzak olmayacak.. Okuyucuya Not: İsimler, adresler kolay bulunsun diye olabildiğince orijinal hallerini de eklemeye çalıştım. Umarım fazla yazım hatası yapmamışımdır da verdiğim bilgiler Selanik gezisini kolaylaştırır.. Merhaba, Selanik yazınız içerik olarak çok faydalı teşekkür ederim. Ellerinize sağlık. Bizim buradaki her şeyi en ince ayrıntılarına kadar çok güzel tasvir etmişsiniz. Ne mutlu bana o zaman :) Çok teşekkürler.. Harikasınız, elinize sağlık. Eşime sürpriz yapıp selanik kavala gezisi yaptıracağım. Çok yardımcı oldunuz.


yapılıyor keşifler aslında; genelde de memnunum halimden.. Bazen iyi konum ve başarılı dekorasyonun bana yetmediğine bir örnek.. Paris'i ilk gidişinde beğenmeyen biri olarak "Aman o şehirde görecek ne var, şu lokantanın yemekleri kötü, burası hiç olmamış" şeklinde keskin yorumlara karşıyım.. Sonuçta hepsi benim seçimim ve benim deneyimim.. Seçtiklerimden şikayetçi olmakla vakit kaybedeceğime kendi seveceğim lokantaları, kahveleri, şehirleri, yemekleri, keyifli anları yakalama çabasıyla keşfetmeye, denemeye ve bazen yanılmaya devam!..


Bazen yeni keşifler yapmaya değil de sevdiğin ve çok özlediğin bir şehirde en sevdiğin şeyleri yapmaya gidersin.. Hiç saymadım, kimbilir kaçıncı olacak bu son Roma seyahatinde de toplam 48 saate burada en sevdiğimiz, uzak kaldığımızda en özlediğimiz şeyleri sığdırmaya çalıştık.. Bu meydan benim için Roma turuna başlangıç noktası her zaman. Çantayı odaya atıp, sokağa fırlayınca, yokuş aşağı Termini'den kaptırıp hoop! birkaç dakikaya Monti!... Akşamüstü meydandaki çeşmenin basamaklarına kurulup; köşedeki bakkaldan bira, şarap, meşrubat, her ne istersen kapıp bir iki atıştırmalıkla keyif.. Bütün yerliler iş çıkışı bu basamaklarda buluşup sohbet eder. Araya bizim gibi birkaç turist de karışır ama karton bardakta kahve içmeyince bu pek anlaşılmaz gibi geliyor bana.. Alternatif olarak meydanı çevreleyen mekanlardan birinde de oturmak mümkün tabi ama basamaklar nedense daha çekici.. Bu keyiften sonra semtin küçük dükkanlar ve barlarla dolu sokaklarında mini bir tur.. Via Urbana, Via Leonina, Via dei Serpenti, Via Boschetto, Via Panisperna.... Yol üstünde sarı Fiat500, çiçeklere bürünmüş pencereler, renkli bisikletler, sokak aralarından göz kırpan Kolezyum... Haftasonuysa, bizim Souq Karaköy modeli tasarım pazarı Mercato Monti ziyareti.. Diyeceğim o ki, Monti güzel semt; tanırsanız siz de seversiniz!. Tam Foro Augosto'nun yanında küçücük bir meydana bakan dar bir sokak. Benim için tek özelliği her gelişimde Monti'den aşağı kayıp bu sokaktan ufuktaki nefis manzaranın, karşıdaki bazilikanın kubbesini fotoğraflamak.. Tam köşede tentelerinde Lounge Bar yazan mekanın kapı önünde oturup hem bu manzaraya hem de küçük meydanın tatlılığına kapılıp birşeyler içmek bence Roma'da yapılacak en keyifli turistik hareketlerden biri.. İşte spesifik olarak bu seyahatte yürümeyi en çok hayal ettiğim sokaklardan biri!. Üzerinde sayısız küçük, tatlı dükkan, cafe, dondurmacı ve "turist" barındıran bu sokak tüm girinti çıkıntıları ve çevresindeki dar sokakları, üzerinde bulunan minik meydanları ile o kadar yürünesi ki, ne kadar güzel fotoğraflar verdiğinden hiç bahsetmiyorum bile.. Sadece duygusu yeter!.. İşte Roma'nın üç sevimli, yürünesi ve fotografik sokağı daha.. Bu sokaklar boyunca hem keyifli dükkanlar hem de sevimliliğine kapılıp oturmak isteyeceğiniz birçok kafe ve lokanta var.. Bu mekanlarda oturmuşluğum, en sevdiğim şekilde sabah serinliğinde ya da gecenin bir yarısı buralarda yürümüşlüğüm çoktur.. Hatta Governo Vecchio'da sokak köşelerinde yolu daraltan beton babalardan görünce anın beni; bunlara tüneyip gelen geçenin "Navona Meydanı nerede?" sorularını hafif çakırkeyif yanıtladığım da olmuştur!. Antika dükkanları ve sokak boyunca sıralanan "Palazzo"ları ile çok severim bu sokağı.. Piazza Farnese'de oturacak yer bulamayıp burada bir kapı önünde dilim pizza yemişliğim çoktur.. Via del Pellegrino, Via Banchi Vecchi, Via di Monserrato, Via dei Cappellari.. Bunlar hep Campo de' Fiori'den sonra başlayıp Via Giulia'nın paralelinde bulunan sokaklar. Yine küçük palazzolar, küçük ve sevimli dükkanlar, sanatçı atölyeleri, güneşi, sarmaşığı eksik olmayan nefis mimarisi ile Roma'nın en eski ve güzel sokaklarındandır.. Via dei Capellari no.83'teki La Grotta del Libro'nun kapı önüne döktüğü baskıları o kadar güzel, satıcı o kadar tontondur ki, çerçeveletmek üzere birkaç baskı almadan geçemezsiniz.. Bunlara bir de Via dei Baullari'yi ekleyelim.. Tüm bu sokaklarda yürümeyi sonradan özlersiniz.. İspanyol Merdivenlerinin yemen yanıbaşında bulunan bu zarif sokağı çok severim. Birçok sanat galerisini ev sahipliği yapan sokakta hep fotoğraflanası anlar ve muhakkak merakla takip edilecek bir etkinlik vardır.. Daha önce birkaç kez sergi açılışı, sanat günleri gibi kutlamalara denk geldiğimiz şıklığı, şampanyası eksik olmaz sokakta bu kez "Via Margutta! nın 100 Ressamı" adlı bir sokak sergisi vardı.. Via Condotti, Via Frattina, Via del Babuino, Via Borgognona, Via della Croce.. "Roma'nın Nişantaşısı" neresidir diye sormuş birisi.. işte bu sokaklardır. Yan yana İtalya'nın ve dünyanın önde gelen tüm moda markalarının sıralandığı şık sokaklar.. İspanyol Merdivenleri'ne yakınlığı ve bu kadar çok markayı bir arada bulundurduğu için evet, biraz turistik ve kalabalıktır da aynı zamanda.. Ama mesela Via della Croce bu kadar turistik bir noktada yemek için çok güzel alternatifler barındıran bir jokerdir.. Bu sokaklardan aşağıya doğru inip Piazza San Lorenzo in Lucina'da Ciampini'yi geçtikten sonra kitap ve antika tezgahları ile dolu Piazza Fontanella Borghese'ye doğru o Nişantaşı havası daha da güzelleşir.. Roma'nın köklü, küçük ama özellikli dükkanları bu civarda bulunur.. Yürüme hayali kurduğum sokaklar olmasa da her Roma seyahatinin bir noktasında bu sokakların en azından birkaçından geçmeden, şehrin biraz da bu havasını solumadan elbette olmaz. Hani o parklarda olan demir dolambaçlı kapılardan girilir Ghetto'ya.. Başka bir Roma'ya geldiğinizi burada idrak edersiniz daha.. Kendine has renkleri, insanları ve kalabalığı vardır Ghetto'nun. Haftasonu her yer kapalıyken buralar açık olunca, turistler de sever buralarda yiyip içmeyi, takılmayı.. Via del Portico d'Ottavia, Piazza Costaguti, Tartarughe Çeşmesi, Teatro Marcello.. Ana cadde Portico Ottavia üzerindeki mekanlarda mola verip fırınlara uğranır, lokantalarda enginar yeme rekoru denenir.. Mesela Via della Reginella No.28'de bana göre dünyanın en güzel kitapçısı vardır... Kısaca Ghetto tatlıdır.. Via dei Guibbonari, Via dei Chiavari.. Bundan önceki Roma seyahatlerimde bu sokaklarda işleyen minicik otabüsler vardı ama Roma'nın değişim rüzgarı içinde geçici olarak seferleri durdurulmuş. Siz gidene kadar başlarsa ne güzel olur.. Çünkü Roma, İspanyol yakınlarından ansızın böyle bir otobüse atlayıp buralara pizza yemeye gelmek demektir.. Forno Roscioli'de öğle atıştırması demektir.. Neyse ki Ghetto'ya bağlanan bu bahsettiğim sokaklarda hala Roscioli fırını ve Roma ruhu var.. Bitti mi? Elbette hayır!.. Bir de bu kısacık seyahate sığdırılamayan ama yine de çok sevdiğim uzak mahalleler var elbette.. Benim bohem mahallem Pigneto, Roma'nın Etiler-Bebek hattı Ponte Milvio, sıradışı mimarileri ile Garbatella ve Quartiere Coppede, akşamları hareketlenen Piazza San Lorenzo... Tekrar ziyaret edip uzun uzun anlatılacakları güne kadar isimleri ile burada olsunlar.. 07: 10 Pasticceria Regoli / 1916'dan beri hizmet veren Regoli pastanesi kahvaltıda nefis cornetto yemek için Pasticceria Barberini'ye gitmeye üşendiğimiz bir sabahın kurtarıcısı. Turistten uzak, yerel.. Herkes üzerinde bembeyez krema mı ricotta peyniri mi belli olmayan şeyden yiyor; biz cornetto'da ısrarcıyız!. 11:40 Caffe Peru / Via di Monserrato'dan geçerken cephesinin tatlılığına kapılmadan, uğrayıp bir kahvesini içmeden geçilir mi hiç önünden!.. 19:50 il Vinaietto / Her zamanki sokaktan değil de rastgele bir sokaktan "mesela şundan.." dalışlarımızı seviyorum.. Oysa ki tam yemeğe gidiyorduk, buranın kapıönü kalabalığını görüp takıldık. Açsın, gitmen lazım dinlemeyeceksin bazen. O anı tam oracıkta yakalayacaksın.. İçeri girip iki bardak kırmızı yanında da bir paket fıstık ile kraker kapıp, diğerlerinin arasına karışıyoruz. İyi ki bu sokakta oturmuyorum diye düşünüyorum bir an. Yoksa her akşam bu kadehler bizim arabamızın üzerinde olacaktı!.. Keşke otursaydık da araba sırf bu yüzden çizik içinde kalsaydı.. Kafama takılanlar saçma ama bu keşif ve yakaladığımız o an çok keyifli.. 09.15 Caffe Della Pace / Sabah serinliğinde bu tarihi sokaklarda yürüken ayaküstü bir kahve molası. İçeride, bankoda. Köşede oturan adamlar bu loşluğun içinde pek fotografik.. Barista kadının suratsızlığı ve dün akşamüstü uğrayıp kapı önünde içtiğimiz Bellini'nin berbatlığına rağmen şu an, şu sabah burası yine de güzel.. 17:33 Caffe Sant'Eustachio / Hazır yakınlarından geçiyorken bir fincan da burada içelim, hatırı kalmasın.. Kuyruğu seve seve çekiyor, bu saatte cappuccino ve caffe latte siparişi veren turistlere bıyık altından gülüyor, iki kahveyi kaptığımız gibi kapı önüne çıkıp fondipliyoruz. İşte tam o fondip anında karşıki kilisenin damından bu dükkana logo olan geyik sanki bize göz kırpıyor!.. 14:10 Le Mani In Pasta / Bu seyahatte daha önceki Romalar gibi bol bol pizza yemek yok aklımızda.. Baffetto'dan Remi'ye La Gatta Mangiona'dan Ai Marmi'ye tüm pizza adreslerini bir yana bırakıp özlediğimiz başka şeyler ve bolca makarna peşine düşüyoruz. Elbette makarna dedin mi yıllar önce ismini Serra Yılmaz'dan duyup Roma adreslerim arasına kattığım Le Mani in Pasta. Kalabalığa kurban olmadan, ikinci servis olarak oturabileceğiiz bir saatte iki kişilik bir masasında neyse ki yer buluyoruz. Masamızda Bufala Mozarella, deniz mahsulleri, Frascati ve kuşkonmazlı karidesli makarna.. Ne kadar mutlu bir öğle yemeği.. 08:45 Don Nino / Burası sanki Milano'daki Bianco Latte'nin Roma şubesi!. Tazza D'oro'nun tam karşısına açılan bu güzel pastanede en az Barberini'deki kadar nefis kremalı cornettolar buluyoruz. Yanına iki de cappuccino ekleyince alın size Pantheon ziyareti öncesi şahane kahvaltı!. 10:00 Campo de' Fiori / Tezgahlar arasında renkli bir tur; enginarları sevmece, meyve seçmece.. Bir kutu kiraz alıp hemen meydanın köşesindeki çeşmede yıkıyor, anıtın dibine oturup pazarın hareketliliğini izleyerek yiyoruz. İnsan bu turistik pazarı bile uzak kalınca o kadar özlüyor ki, hafızamıza mümkün olduğu kadar çok görüntü kaydetmeye çalışıyoruz.. 10:18 Forno Campo de' Fiori / Evet Pizza için erken olabilir ama patatesli pizzayı kaçırmamak için en doğru saatler!.. İçeri giriyoruz, patatesli yok!. Buyrun diyen elemana "arriva con patata?" diyorum. Adam "si" dediğinde bende bir neşe!. Gidip içeriden uzun bir parçayı alıp tezgaha şırakk diye vuruyor.. Kes iki dilim diyoruz.. Sonrası malum; hemen Piazza Farnese'ye, bir kapı önüne.. Bu şahane meydanı izleyerek yine çok mutlu yiyoruz pizzamızı.. 16:42 La Bottega del Caffe / Taze çilekli kokteyller ve yanında küçük atıştırmalıklarla bu kez Piazza Monti kalabalığını karşıdan izleyeceğimiz minik bir mola.. 13:30 Bar Calisto / Trastevere'nin renkli ama kalabalık sokaklarına küçük bir mola.. Bar Calisto'nun önündeki masalarda oturup birer Aperol söylüyoruz. Metal bir tepsi içinde, su bardağında geliyor.. Salaş güzeldir!.. Zevkle içiyoruz!.. 13:05 La Taverna del Ghetto / Roma'da iki farklı şekilde enginar var. Biri zeytinyağlı versiyon Carciofo alla Romana; diğeri de Yahudi usulü bütün olarak kızartılmış Carciofo alla Giudia. Hangisini yiyeceğinize karar veremediğiniz durumlarda en doğrusu ikisini birden sipariş etmek!. Bugün Ghetto'daki restoran tabelalarında her iki çeşidi birden yazan bir tek Taverna del Ghetto vardı. O yüzden burayı seçiyoruz.. Ghetto artık Roma'da çok bilindik, kalabalık ama yine de burada bir Pazar öğle yemeği yemek hep keyifli.. Enginarların üzerine birer de makarna seçip birer bardak kırmızı ile taçlandırıyoruz. 21:15 Cul de Sac / Az önce düşündüm de, benim Roma'da popüler bir meydanda yer alan bir mekanda oturup da yemek yemişliğim yok!. İşte buna en yakın tecrübem her seyahatte mutlaka bir akşam yolumuzu düşürdüğümüz Navona'nın hemen arkasındaki Cul de Sac. Evet kalabalık, evet isim yazdırıp beklemek sıkıcı, garsonları ukala, şarap listesi içinden çıkılmaz derecede karmaşık ama.. işte uğramadan olmuyor.. Menüdeki birçok sevdiğim tat değişmiş, çıkarılmış ama bana göre hala en güzel "coda alla vaccinara" ve "carpaccio" burada.. 18:34 Antico Caffe Greco / Her Roma dönüşünde olduğu gibi bir şekilde en son olarak mutlaka Caffe Greco'ya gelip ayaküstü son birer kahve içiliyor. Sonra İspanyol'dan son kez geçip vedalaşılıyor şehirle.. Oradan metro.. Termini.. Fiumicino Havalimanı.. 20:30 Fiumicino / 48 saate ne yazık ki Roma'da tüm sevdiklerin sığmıyor; olamıyor.. Canım mahallem Pigneto.. orada çok sevdiğim iki lokanta; kızarmış enginar, caccio e pepe ve "uno litro" şarap üstü Roma'daki en güzel tiramisu'yu yediğimiz o samimi Hostaria Mimi e Cocozza ve Roma'da yenecek en leziz taze makarna ve en samimi ortamın bir arada olduğu "gerçek yerel" Qui Se Magna!.. Vakit kalmamış olsa da onları seviyorum.. Hoşçakal Roma.. Gelecek sefere kadar çokça özlet kendini.. ve mümkünse birazcık da sen özle beni.. Yarın ikinci kez aşık olduğum şehre gidiyorum. Tamda yazının başında anlatmış olduğunuz gibi keşfetmeye diil sadece sokaklarında kaybolmaya, doya doya kaldırımlarını aşındırmaya yada sadece bir meydan da oturmaya :) yazınız Roma öncesi bana daha da büyük bir heyecan verdi. Sanırım bu dünyadaki en özel yerlerden biri için yapılabilecek en güzel şey gidip şehri doya doya yaşamak. Seyahatinizi tamamlamış olmalısınız.. Nasıl geçti diye sormuyorum bile; Roma her türlü güzeldir!.. Eminim yeni harika anılar biriktirdiniz en güzel sokaklarda, meydanlarda.. Daha nice güzel seyahatlere.. Sevgiler.. A. Sayın blog yazarı, bir yere blogları iyice okumak adetimdir. Sizin bloğunuzdan çok istifade ettim. İnşallah önümüzdeki hafta Roma'ya bir seyahatim olucak ve sizi yad ederek dolaşacağım, böylesi nokta atışı bilgilerle herhalde oranın yerlisi gibi güzel bir Roma keyfi yapacağğımı zannediyorum. Emeğinize ve ruhunuza sağlık. Umarım Roma seyahatiniz çok güzel geçmiştir.. Nice güzel seyahatler dileği ile.. teşekkürler.. sevgiler..


Birkaç gün önce Müz'de tanıştım kendisiyle.. Bite Me Luv!.. Sandviç ve brownie'de iddialı; Bir kez "ısır beni" bir daha vazgeçemeyeceksin diyor!.. Bite Me çok gezmiş, iyi şeyler yemiş, kolay kolay kötü yemek yemeyecek farklı iş disiplinlerinden gelip "sandviç yapalım ama çok iyi yapalım" diyerek kolları sıvayan üç kişilik bir ekibin pek kıymetli projesi aslında. Öğle tatilinde internetten gayet gönülsüz verilen yemek siparişlerini, o yemeği yedikten sonra oluşan pişmanlıkları hepimiz iyi biliriz. Bite Me son derece sağlıklı, iyi kalitede malzemelerden yapılmış sandviçleri ile bu soruna çözüm olmayı amaçlamış. Somonlu, mozarellalı, bonfileli, tavuklu, palamutlu, rostolu sandviçleri var. Siparişi sadece telefon ile kabul edip müşterileri ile birebir temas kurmayı seviyorlar. Bilgisayardan siparişe alışkın ofis insanı, telefonda adını söyleyen, onunla iletişim kuran gerçek insana rastlayınca şaşırıyor!. Siparişi motorlu kurye ile değil, üniversite öğrencilerinden oluşturdukları kendi ağları ile ulaştırıyorlar. Bu durumda hizmet mıntıkası şimdilik sadece metro güzergahı ile sınırlı.. Levent, Maslak, Nişantaşı, Taksim... bu güzergahtaki ofis çalışanları şanslı.. Hatta bazı ofis toplantıları çok şenlikli. Çünkü toplantı arasında masaya gelen koca bir kutu sandviç ile birden toplantının havası değişiveriyor. Farklı boylarda sipariş edilebilen sandviçlerin mini parti boyu da var ki, özellikle samimi ev partileri için çok iyi fikir olduğunu düşünüyorum. Tüm bunların dışında Bite Me sandviçlerini tatmanın bir yolu daha var ki; şu sıralar şehrin en farklı, en ferah, en keyifli mekanı olan Müz'de de servis edilecek. Ancak sağlık ve tazelik konusunda oldukça titiz davranan hem Müz, hem de Bite Me'nin ortak kararı ile tüm çeşitler yerine koşullara uygun ürünleri burada bulmak mümkün olacak. Bu da demek oluyor ki 1 no. lu favorim Mozarella Pesto ve bonus olarak Brownie kesin menüde!.. Brownie de ayrı bir efsane. İçeriğinde hiç kakao tozu kullanılmadan tamaen çikolata kullanılarak yapılan, şeker oranı düşük, yedikten sonra pişmanlık yaratmayan bir brownie bu.. Gerçi menüdeki diğer tüm ürünler için de çok soru sordum ve iyi malzeme konusunda hiçbir açık yakalayamadım. Tüm bunları dinlerken de aslında bizde şumdiye kadar hiç de iyi sadviç yapılmadığını, bu işin ekmeğin arasına bir dilim şarküteri ürünü koymaktan öte bir şey olduğunu farkettim. Bu idealist tavırlarına ve paket servis ağından, ambalaja kadar tüm incelikli düşüncelerine bayıldım. Bu kadar rahatlıkla önerebiliyor olmam da işte bundan.. Diğer favorilerim Somonlu ve Bonfileli için ise bir öğle tatilinizde sipariş vermenizi önereceğim. Kişiye özel o kutudan çıkan yemek sizi çok mutlu edecek, çok eminim!.


SEVDİĞİM ŞEYLER OCAK By Aydan Kumpas | 24 Ocak 2016 0 Comment Tarihi Pano Şaraphanesi Özgür şef girişimiyle yeniden hayat bulmuş.. Ev şarapları, et yemekleri ve ortam gayet başarılı.. Shrek Müzikali 7 Şubat'a kadar Zorlu PSM'de. Çocuklar için ideal karne hediyesi! Kiehl's, naneli Lip Balm'ını kışkırtıcı bir not ile göndermiş: Sevgililer Günü'nde onu Kiehl's ile öp!. Yıldız'daki Deal Coffee'nin kavurduğu Ethiopia Bebeka Geisha Ocak ayının en sevilen kahvesi.. Balat'taki Breadtaking'in ekşi mayalı ekmeği her Balat ziyaretinde çantaya bir tane atmalık!. Erenköy Şerbetleri'nin sıcak içilelebilen Ayva Şerbeti tüm kış fincan fincan tüketmelik!.. Kumkapı'da açılan Coffee No11 sıradışı lokasyonu ve harika dekorasyonu ile alkışı hak ediyor.


Bu ara takıntım Pijama. Daha doğrusu Bologna seyahatinden beri... İlk kez orada bir konsept dükkanda görmüştüm puantiyeli bir sırt çantasını. Aldım, bıraktım.. Yine aldım, yine bıraktım.. Sonunda o çanta orada kaldı ama Pijama o gün aklıma yazıldı. Milano'lu bir tasarım markasıymış; belki de o yüzden ısındım kendisine bu kadar çok. Online satışı var, tabi posta masrafı tek bir parça için çok mantıklı olmuyor. En iyisi seyahatlerde Pijama satan dükkanlara denk gelmek. Ben en son Paris'te denk gelebildim. Hem de bol bol. Özellikle Milano'de denk gelmeyi iple çekiyorum mesela. Pijama şu sıralar gerçekten gözde bir marka. Sırt çantalarından başka hemen her türlü teknolojik alet için kılıfları, terlikleri ve -en tatlısı- bisiklet selesi için kılıfları var. Keşke bisikletim olsa da onlardan da alabilsem Şimdilik sadece Macbook kılıfına talim. Desenler birbirinden güzel, seçmesi zor. Neyse işte bunları uzun uzun anlatmam çok saçma, aşağıya web adresini yazdım. Sitesine girip bakın, haksız mıyım siz söyleyin.


Son buluşmamızdan bu yana zaman ne hızlı akmış, bir yılı biraz geçmiş bile!. Bu şehre dair anılarımız eskimesin, hep taze kalsın istiyoruz.. O yüzden biletbayi kampanyasında yakaladığımız ucuz biletler ile yeniden Sevgili Paris'imizi kucaklamaya koşuyoruz!. Hemen hemen dört günümüz var ama hasret büyük.. Bir sürü yeni yer açılmış, özlenenler de var.. Ne yapacağız? Bu kez sadece burada olmanın tadını çıkaracağız ve akışına bırakacağız.. Plan yok, rota yok; o anda canımız nasıl isterse!.. Öyle de yapıyoruz ve ne de güzel oluyor.. Geriye şu sahnelerin anıları kalıyor; Les Deux Magots Sonbahar bu şehre çok yakışıyor... Yapraklar sararmış, şehrin tonları değişmiş ve hava soğumuş.. Bu da demek oluyor ki sıcak molalar bizi bekler.. Zaten yanaklar, eller üşümüş, yağmur da çiselemeye başlayınca en eski, en klasik adrese bir selam çakmanın zamandır diyor ve kendimizi Les Deux Magots'un iç salonunda buluyoruz. Bir zamanların koltuklarında ne edebiyatçılar oturmuş literatür kahvesi şimdilerde turistlere emanet.. ama hala müdavimi beyefendiler iç salonun bir köşesinde gazete okuyor; eski detaylar, şık garsonlar, hoş sunumlu kahve servisleri, tatlı isteyen masaya özenle taşınan tatlı tepsisi insanı bir şekilde cezbediyor.. Birer fincan enfes sıcak çikolata içip iyice ısınıyoruz.. Paris'e.. Eskiden sıcak çikolata dedin mi Angelina derdim ama sanırım bu daha hafif ve çok daha lezzetli geliyor bugünkü beğenilerimle.. Geleli birkaç saat olmuşken bu mola bize işte şimdi Paris'teyiz hissini yaşatıyor.. Çıkışta kandırıkçı yağmur durmuş; tuhaf bir ışık var.. Hiç masalarında oturmadığım ama önünden geçerken fotoğrafını çekmeden duramadığım Le Bonaparte'ın önünden yine bir kare çekip Rue Bonaparte'taki galeri vitrinlerine baka baka Pont des Arts'a çıkıyoruz. Saint Michel sokakları.. Burası hep hareketli, hep cıvıl cıvıl, nasıl sevdiğim bir semt.. Shakespeare & Co'ya uğrayıp müze gibi geziyoruz önce klasik olarak.. Daha çok yerlere, yazılara, üst kattaki kitap raflarından rastgele çektiğim eski kitapların içlerine bakıyorum.. Yıllar önce buradan "souvenir" niyetine bir kitap almış, içine de "kilometre zero" mührü bastırmıştım.. Bu kez de bir kitap değil ama ünlü yazarların illüstrasyonları olan bir defter alıp yine de mührü ilk sayfasına bastırıp ritüeli tamamlıyorum.. Çıkışta buralardan geçen her "instagrammer" gibi ben de Odette'in cephesini fotograflayıp kalabalık sokaklara dalıyorum.. Yunan büfeleri, Tunuslu tatlıcı, pötikare örtülü sıradan lokantalar, hediyelikçiler arasından geçiyoruz.. Acıkmışız.. Buralar krepçi dolu. Rastgele Creperie Chez Suzette'e girip birer "galette" yiyoruz.. Hani şu kenarları kıvrık, üstü açık tuzlu krep.. Bir dört peynirli bir de somonlu.. Muhteşem mi? değil.. ama keyifli.. Şimdi buradan sokaklara gire çıka, Cour du Commerce Sant Andre geçidi, Rue Buci derken Saint Germain'deyiz.. Rue Montorgueil Yine Paris'te en sevdiğim sokaklardan biri.. Yan yana dizili sayısız bistro, bar ve dükkan.. Arada birkaçı hariç çok nitelikli yerler de değil üstelik ama sokak renkli, capcanlı.. Özellikle de akşamüstü.. Köşedeki kırmızı cepheli çiçekçi Anais, Au Rocher de Cancale'ın kremalı pasta gibi fotografik cephesi ve çikolatacı A La Mere de Famille en sevdiklerim.. Zaten bu Sentier, Etienne Marcell arasına hep bayılıyorum.. Buradan istikamet lokaller arasında son dönemde yıldızı iyice parlayan Rue du Nil ve birkaç geçit, fotografik köşe.. Marais sokakları.. kalabalık.. çok kalabalık.. "duyan gelmiş!" tadında bir mahalle artık Marais. Fotografik mavi kapıları renk renk dükkanları hele ki Pazarsa bir tek buralardaki dükkanlar açık olunca daha da kıymetli- bu semti böyle popüler ve kalabalık kılıyor.. Şahsen Paris'te en sevdiğim semt değil ama yine de Pazar günü buraya uğramayı, öğle yemeği için kapısı kuyruk olan mekanlardan biri için sıra beklemeyi, vitrinlere bakmayı, ufak tefek birşeyler almayı, Sasha Finkelsztajn'den mutlaka kocaman bir paskalya çöreği kapmayı, akşamüstü Les Philosophes önünde bir kadeh Bordeaux yuvarlamayı seviyorum.. Yine tüm ritüeli eksiksiz gerçekleştirip bekleme kuyruğu olarak Schwartz's'ı belirleyip pastrami sandviç ile buluşuyor enerji fazlasını da semte bir süre önce açılan Uniqlo'da alışveriş ile atıyoruz.. Ha bir de, aşırı tokuz ama biraz daha yukarılara doğru çıkıp Marche des Enfants Rouge içinde şöyle bir Pazar turu yapıp burada yiyip içenlere, tezgahlara göz atıp canlılığın tadını çıkarıyoruz.. Depot Legal Çok sevdiğim Galerie Vivienne'in tam köşesine açılan Depot Legal son dönemde bu civarda çalışanlar arasında oldukça popüler bir adres. Gelmeden önce yeniler arasında dikkatimi çekmiş, aklımın bir köşesine yazmıştım. Önünden geçerken madem ki kalabalık ve keyifli görünüyor bir öğle yemeğini burada yiyoruz o halde!. Kömür renkli ekmek ile servis edilen somon ve bol yeşillikli bir tabak ile birer kadeh beyaz siparişimiz bizi hayal kırıklığına uğratmıyor.. Burayı hemen Paris'te öğle yemeği adreslerimiz arasına kalıcı olarak yerleştiriyoruz. Çıkışta ise haritalarına, hiçbir yerde görmediğim kadar güzel yerkürelerine bakmaktan hiç bıkamayacağım kitap/antika dükkanı Gribaudo Paul'e bir kez daha giriyoruz.. Lomi Daha önce defterimde bir türlü denenemeden sırasını bekleyen Lomi'yi sonunda yakınlarından geçmemizi bahane ederiek deneyebiliyoruz. Göçmenlerin yoğun olarak yaşadığı, şehrin pek de sevimli olmayan bir köşesindeki bu kahve dükkanı çevresinin tam tersine oldukça keyifli.. Her masayı bir serbest çalışan kapmış, önlerinde güzel mi güzel kahveler.. Arka bölümde kavurma alanı var.. Ortak paylaşılan bir masada yer bulup onların önerisiyle iki farklı çekirdekten birer kahve deniyoruz.. Başarılı.. Çıkmadan arka bölümdeki çekirdek kahve raflarındaki 10'a yakın çeşidi de dikkatle inceliyoruz.. Montmartre İşte bir kalabalık semt daha!.. Ne zaman instagram'da bir kare fotoğrafını paylaşsam illa ki biri "çok kalabalıktı, hiç gezemedik, hiç güzel diil!" yazıyor.. İçimden "yapma yahu! Peki acaba sen yalnız zamanda gitmiş olabilir misin?".. diye soruyorum tabi!.. Pazartesi sabahı, erken saatler.. Turistler henüz otellerinde, kimi Parizyenler işe gitme telaşında, Montmartre ise uyku mahmuru.. Bu semti gezmek için daha güzel br zaman düşünemiyorum.. Tabi sadece benim için.. Hediyelikçiler daha tek tük açmaya başlamışken, Place du Tetre'i ressamlar kaplamamışken, krep kokuları yükselmemişken ve kafelerin sandaleleri henüz yeni diziliyorken başkası sever mi bilmem.. ben böyle seviyorum.. Sonra Montmartre'da binalara, detaylara, renklere, graffitilere bakıyorum.. Rue Lepic'ten çıkarken Van Gogh kardeşi ile şu binada yaşamış, empresyonist ressamlar şuradaki bahçede takılırmış diye doya doya, anlaya anlaya geziyorum.. Bouillon Chartier Paris 1896'da açılmış tarihi bir mekan.. Kocaman.. dev gibi bir salon.. Bana bir tren garını anımsatıyor bu koca tarihi mekan.. belki duvardaki saatten, belki de eşya koymak için tren vagonlarındaki gibi ızgaraların masaların üstünde olmasından.. Tam bunu düşünürken garson o ızgaralarda istiflenmiş kağıt tomarından bir kağıt çekip masamıza seriyor; menüden seçtiğimiz yemekleri o kağıt üzerine gelişigüzel not alıyor.. Ortalık gürültü, tabak çanak şıkırtısı.. Masayı Fransız bir çift ile paylaşıyoruz ve şarabı bizim için onlar seçiyor. Bu kadar eski, bu kadar meşhur, eh biraz da turistik bir yer ve biz ilk kez geliyoruz.. sebebi yağmur.. Çiselemeye başlayınca -birazcık da erken- kendimizi içeride buluyoruz.. Çıkışta yağmura teşekkür edesim var! Ne güzelmiş burası böyle, tam Fransız ruhu!.. Ve yağmur tam zamanında başlamış, çıkışta kapı önü sonu gelmez bir kuyruk!.. Sol yaka sokakları.. Sanırım giderek bu tarafı daha çok seviyorum.. Saint Germain'den aşağı doğru sokaklar, dükkanlar, galeriler çok güzel.. Bir sabah Poilane'in enfes kruvasanları ile kahvaltı yapıyoruz, bir sabah Rue Saint Dominique'te son derece sıradan bir cafede sıradan fransız usulü "le petit dejeuner" yapıyoruz.. Masamızda kahve portakal suyu, çıtır baget ekmek, marmelat ve tereyağ, manzaramızda Eyfel.. Rue de Sevres, Rue du Bac,... nasıl yazayım tüm sokakları? Yürü yürü, gez, gör, farket işte!.. La Patisserie des Reves'in ödüllü briocheları ve Karamel Paris'in inanılmaz tatlıları bu gezinin tatlı yıldızları oluyor; Karamel'den alınanlar parkta, nefis bir sonbahar Paris dekoru içinde Eyfel'e bakarak yeniyor.. Marche de Puces de Vanves Bu kez bir değişiklik yapıyor, herzamanki bit pazarımız Saint Ouen'e değil sol yakanın meşhuru Vanves'e uğruyoruz. Belirli dönemlerde irileşen pazar, bizim bulunduğumuz hafta standart ölçülerinde Av. George Lafenestre üzerinde yan yana dizilmiş tezgahlardan oluşan uzun ve ince bir yol şeklinde karşımıza çıkıyor.. Seveceğim bir tabak-çanak bulamıyorum ama birkaç plak ile mutlu ayrılıyoruz pazardan.. Cafe Verlet Saint Honore caddesi üzerindeki butiklerin vitrinlerine baka baka çok yakında kapanacak olan Paris'in efsane konsept mağazası Colette'e son kez girmek üzere yürüyoruz.. Hep yağacakmış gibi yapıp vazgeçen yağmur sonunda sağlam ıslatmya karar veriyor; biz de tabelasında Verlet 1880 yazan kahveciye kapağı atıyoruz!. Buradan defalarca geçmemize rağmen ilk kez dikkatimizi çekiyor bu dükkan. Koyu ahşap dekorasyonlu bir torrrefacteur burası.. Birer fincan harika Noisette içiyoruz. Fransızlar, espresso üzerine süt köpüğü ile hazırlanan minik, macchiatto tipli kahveye "noisette" diyor. Daha doğrusu böyle yazıyor ama "nuazet" diye okuyorlar.. Bu kahvenin iyisi çok güzel oluyor.. Burada gerçekten iyi bir noisette içiyoruz.. Miznon Önünden ilk geçişimizde önündeki uzun kuyruk nedendir diye anlamaya çalıştığımız Miznon'a ancak kuyruğun daha kısa olduğu bir akşam denk gelince hadi deneyelim diyerek giriveriyoruz.. Yahudi mahallesi Marais'de nefis bir yöresel streetfood mekanı. etler, köfteler, sebze soteler canlı canlı cozurdatarak hazırlanıp pita ekmekleri arasında sandviçe dönüşüyor; üzerine nefis tahinli, domatesli yoğurtlu soslar ekleniyor.. İçerisi karman çorman, masalarda boş tabak ve kağıt peçete yığınları.. Gelgelelim lezzetler müthiş.. Favorilerim kebap, ratatouille, köz patlıcan ve tatlı patates.. Gnam gnam gnam.. Musee d'Orsay Bu seyahatin en lüks hareketi bu.. İnsan bir eseri özler mi? Sırf bir tek resim için, asıl onu bahane ederek bir şehre gider mi? Gider.. Renoir'in Dance et Le Moulin de la Galette tablosu. Ben onu ilk kez görene dek böyle bir ışığının olduğunu, insanın içini coşturan bir hipnotize etkisi yarattığını bilmiyordum.. İlk görüşümde karşısında bakakalmıştım hayran hayran.. Empresyonizm akımı eserlerini çok seviyorum ama Renoir benim için bambaşka.. Orsay Müzesi neredeyse bu akımın mabedi; en önemli sanatçıların en ünlü eserleri var burada.. Onun için bu müzeyi gezmek çok keyifli ama bu resmin fotograflara geçemeyen bambaşka bir ışığı var.. Paris biletini almak fikri çıktığından beri aklımda bu var; O'nu yeniden görmek!. Ne mutlu ki yeniden görüyoruz.. Aynı ışık, aynı haz, aynı heyecan.. Eh bir de bu sefer daha önce bir sergi için başka bir müzeye gezmeye gittiğinden yeri boş olan Gurtav Courbet'nin "l'Origine du Monde"unu görüyoruz.. Coutume Cafe Ne zamandır denk getirmek istediğim Coutuma Cafe'ye Pazar sabahı bit pazarı sonrası uğruyoruz. İçerisi kalabalık; avokadolu tabaklar ile brunch yapıyor çoğunluk.. Biz Poilane'de kahvaltımızı yaptığımızdan keyif kahvesi için buradayız.. Kendi kavurdukları çekirdeklerden demleme kahve içip minik birer tatlı deniyoruz.. Hepsi harika!. Evimiz için de bir paket çekirdek kahve almadan ayrılmıyoruz.. Bar du Marche Rue de Buci, Rue du Seine Saint Germain'in en hareketli sokaklarından.. Dip dibe oturulan kafeler, kitapçılar, pasta dolu vitrinler.. Bu hareketli sokakların tadını çıkarmak için için en güzeli hemen bir köşeye kurulup bir kadeh kırmızı ya da bir pot kahve sipariş etmek.. Bunun için en sevdiklerimden biri Bar du Marche.. Önünden geçerken hep bir kare fotoğraf çekerim; kareyi orada oturmuş, hayatın akışını izleyenler süsler.. Bir gün önce fotoğrafladığım kareye ertesi gün dahil oluyor, ben de başka birinin çektiği bir karede kadrajın tam ortasına kuruluyorum!. A La Mere de Famille Az önce buradan bahsettiğimiz farkındayım elbette ama cümle arasında sadece anıdı anmak yetmedi. Yıl 1761. Rue du Faubourg Montmartre 35 numarada açılıyor ilk kez.. Ve biz yüzyıllar sonra bu şubenin kapısından içeri giriyoruz.. Tarihi çini zemin, eski ahşap dolaplar, raflar, eski fontlar ile yazılmış metal plakalar, raflarda tezgahlarda şekerlemeler, çikolatalar ve köşede ahşap bir kabin şeklinde tasarlanmış "vezne" usulü kasa.. ben bu dükkana bu eskiliğine, tüm bu detaylarına aşık oluyorum.. Paris'teki pek çok şekerleme ve çikolata dükkanı gibi tarihi ve ünlü.. ayrıca şehrin pek çok noktasında şubesi de var.. Hepsinin tabelası güzel, ürünler aynı ama ah bu orijinal şube!.. Daha çok pralin, daha çok fıstıklı çikolata almadığımıza döner dönmez pişman oluyorum! Colonne de Buren Yağmur yağıyor ince ince.. Siyah beyaz çizgili sütünlar, meydan bomboş, sadece benim.. Sadece benim olmasının tadını çıkarıyorum.. Koşuyorum, atlıyoruz, zıplıyorum!.. Bu meydanın dış çemberi aslında Paris'in en hip bölgelerinden biri.. Ara sokaklarda pek çok mekan, lokallerin uğrak yeri pek çok adres var.. Yağmur durunca rotayı bu sokaklara doğru çeviriyorum.. Saint Martin İlk kez gelişimden beri hiç aksatmadan mutlaka uğradığım kanal çevresi bu sefer de illa ki rotaya ekleniyor.. Tıpkı Amelie gibi minik köprüden suyun dibine kadar inip onu taklit ederek suda taş sektirebildiğimiz günler değil artık; izin vermiyorlar ama yine de büyük köprüler üzerinden kanala bakıyor, kanaldan geçen gezi teknesinin doldur boşalt sistemi ile ilerleyişini inşatta vinç izler gibi seyrediyoruz.. Ten Belles'de birer kahve içiyor Le Comptoir Generale'e giriyoruz.. Bazı yerler fotoğrafta güzeldir ya, bu kafe/kulüp de öyle galiba.. fazla kalmıyor hemen başka bir yeni fotografik köşeyi görmek üzere kanalın en yukarı ucuna gidiyoruz. İstikamet Le Pavillon des Canaux. hani bazı kafelere "ev gibi" deriz ya, öyle dekore edilmiştir.. Burası gerçekten ev gibi.. İki katı birebir ev gibi düzenlenmiş mekanın mutfak, banyo, yaşam alanı, yemek odası, yatak odası, .. gibi bölümlerinde tam o bölümün ruhuna uygun takılabiliyorsunuz.. En güzel bölüm banyo. Küvetin içinde kahve keyfi!.. Elbette kapmışlar!.. Dekorasyonun tatlılığı kadar içeride sanki sırf benim için Moderat çalıdıkları için de seviyorum bu tatlı mekanı.. Trocadero Paris'e gelip de Eyfel'i uzaktan siluetini farketmek dışında hiç görmediğim seyahatlerim de oldu, Champs de Mars'da çimlere uzanıp Eyfel'e karşı çilek yediğim de.. Ama hiçbir seyahatimde bu kadar çok görmedim kendisini!.. Bu kez bile-isteye sabahın ilk ışıklarında görelim diye erkenden kalkıp Trocadero'ya geliyoruz. Meydandaki büfelerde kahvelerin dumanı tütmeye başlamış.. hava buz gibi.. Etrafta bizden başka bir iki fotograf meraklısı, bir gelin ve fotoğraf ekibi, bir moda çekimi ekibi.. Güneş bize pek pas vermese de güne burada şiir tadında başlayıp gün tamamen doğunca Eyfel'e doğru yürüyoruz.. Josephine Chez Dumonet Şimdi düşünüyorum da ilk ziyaretlerimde Paris yemek açısından benim için bir cennet değildi.. Kolayı seçip fast food zincirine gidiyor ya da sadece bildiğimiz, "Fransız kalmadığımız" kadarıyla idare ediyorduk.. İdare diyorum çünkü anlamaya, tanımaya çalışmadan önce ancak karnını doyuruyor, durumu idare ediyorsun.. Bugüne baktığımızda ise kendimi daha cesur, tanımaya, denemeye açık buluyorum.. Her seferinde giderek daha güzel şeyler yiyorum, daha iyi seçimler yapıyorum.. Deniyorum, araştırıyorum, not alıyorum, merak ediyorum.. Beef Bourguignon da bu anlamda ne zamandır merak ettiğim bir Fransız yemeği.. Bildiğim kadarı ile şarap soslu içinde pişen bu yoğun lezzetli Burgonya yemeğini Paris'te çok iyi yapan bir restoran var. Bir şekilde denk geliyor ve arayıp rezervasyon yapabiliyorum ertesi gün için.. 112 yıllık bir restoran, kolalı örtüler, gümüş servisler, geleneksel yemekler.. Deneyeceğimiz bu yemeğin yanısıra av etlerinde de başarılılar.. O halde bir bourguignon bir de ördek sipariş ediyoruz.. ve Paris'teki en güzel yemek deneyimlerimizden birini yaşıyoruz.. Cafe de Flore En klasiğinden bir veda bu.. Kafenin önünde dizili sandalyelere oturuyoruz caddeye karşı.. Az sonra garson gelip siparişimizi alacak; "deux cafe sil vous plait" diyeceğiz.. Kahvemiz o klasik yeşil logolu fincanda, suyu ve çikolatası ile gelecek; kahveleri içerken nasıl da hızla geçti yaaa! .. diye düşüneceğiz.. Kahveler bitince son kez metroya atlayıp valizleri almaya gideceğiz.. Ben yolda her durakta inip kaçmak, sokaklarda kaybolmak, Paris'e kaçmak, Paris'te kalmak isteyeceğim.. Cafe"lerin kırmızı tenteleri, yan yana dizilmiş renkli hasır örme sandalyeler, bej rengi pardösüsünün yakasına havalı kaşkollar bağlayan beyaz saçlı beyefendiler, semt pazarında çiçek buketi ile gezen bereli hanımefendiler, galeri vitrinleri, eski kitap tezgahları, bütün tabelalar, el yazısı ile yazılmış günlük mönüler, renkli kapılar, ferforje metro girişleri, gri çinko çatılar, pot içinde servis edilen kahveler, eli tepsili beli önlüklü garsonlar, tatlılarla dolu vitrinler, şekerlemeciler, çiçekçiler, parklardaki yeşil sandalyeler.. pasajlar, yıpranmış çiniler, yüz yıl önce yerlere mozaiklenmiş logolar, kartpostallar, eski afişler.. Detaylarda kaybolmayı sevenler için Paris ilham dolu bir şehir.. Yine ilham dolu dönüyoruz.. Tekrar kavuşmayı şimdiden iple çekiyoruz.. - Charles de Gaulle havalimanından RER'in B hattı ile şehir merkezine varılıyor.. Biletler istasyon girişindeki makinelerde 10.30 - Şehiriçi ulaşımda tekli bilet 1.90 EUR / 10 biletlik "carnet" 16 EUR / 2 bölgeyi kapsayan günlük sınırsız bilet Mobilis 7,5 EUR - Konaklama için favori bölgemiz South Pigalle Rue St. Denis- Etienne Marcel üçgeni arası.. tabi hep söylediğim gibi bu bizim favorimiz; kendi ilgi alanlarımıza göre buralarda rahat ediyoruz.. İlk kez gidecek olanlara Opera bölgesinde bir otel seçmelerini öneriyorum... 9. Bölge olarak geçer ve çevrede konaklama alternatifi çoktur; oldukça merkezidir.. Mesela İbis Grands Boulevards Opera.. Hadi bir tanecik de SoPi'den; Hotel Basss Paris.. bi'bakın.. - Paris'e ilk kez gidecek olanlar; balayı ya da kutlama gibi özel sebepleri olanlar için farklı bir öneri: Paris'te yaşayan arkadaşım Berrydewblog kişiye özel turlar, özel gün programları organize ediyor.. Eski model bir araba ile Paris'te gezmek, şehrin gizli parklarında piknik yapmak, fotografik bir Paris turu yapmak, evlilik yıldönümünüz için romantik bir gün planlamak, doğumgünü pastanızı Paris'in en özel köşelerinden birinde yemek, özel bir fotograf çekimi organize etmek.. isterseniz Şebnem Demirel'e mutlaka ulaşın!. - Heyecanla not aldığım bazı tavsiyeler gelecek sefere dek cepte kalıyor.. Fahri Gediz 'den aldığım Table d'aki, L'asiette ve La Bourse et La Vie ile Vedat Milor 'dan öğrendiğim Le Servan, Le Quincy, Clown, Les Deserteurs ve L'Amarante bir gün denenmek üzere hazır bekliyor.. - Bir de Paris bu kadarcık anlatmakla bitmez.. Paris hakkında başka notlar, bir sürü adres, öneri, ipucu için Paris Notları etiketindeki bir sürü başka yazı var! - Fotograflar, Paris'e dair küçük notlar, fotografik ipuçları için elbette adres instagram/gezicigunluk - Son olarak Paris'te sevdiğim şeylerden biri adres sormak; çünkü telafuzu yanlış yapıyorum ve düzeltene kadar tekrar tekrar söylüyorlar, söyletiyorlar ama sonra yolu mutlaka güzelce tarif ediyorlar.. Bir de metro ile uzun yol yapmak.. Durak isimlerini dinlemeye bayılıyorum.. Fransızca dünyanın en yazıldığı gibi okunmayan dillerinden biri sanırım! - Yok yok, son cümle şu olsun: Paris je t'aime!..


Otobüs yaklaştıkça ağaç dallarından sızan ışıkla ısınan çiçekli balkonlar görünmeye başlıyor. Ama hızla çarpan kalbime engel olamıyorum. Birkaç adım sonra güneş daha da parlak oluyor. Zihnimdeki kamera köşedeki kafede bir masaya, bu masada oturan yakışıklıya odaklanıyor. İş nedeniyle İtalya'ya benden birkaç gün önce gelen eşimle Milano'da işte böyle 'Film Gibi' buluşuyoruz. Sevgili şehrimde harika bir 'uzun haftasonu' bizi bekliyor....


Bir şehir için plan yapılıp uçak bileti alındıysa ilk iş o şehir için bir defter tahsis edip plan programla ilgili notlar almak. Önce şehri bölgelere ayırırım sonra her bölgede yapılacak, görülecek, tadılacak, alınacak vs. her ne varsa alt alta sıralayıp detaylandırırım. Uçaktan inip konaklayacağım yere ulaşmaktan, bulunduğum döneme ait etkinlik takvimine kadar hiçbir ayrıntıyı da atlamam. Peki bu liste nerelerden ve nasıl mı toplanır? Aynen böyle senin gibi blog okuyarak! Bol bol seyahat blogu okurum, asla hep aynılarını değil; her seyahat için başka başka, çok çok.. Birçok farklı deneyimden kendim için uygun olanları seçer kendi özel karışımımı oluştururum. Sonuçta okuduklarımdan farklı, bambaşka ve bana özel bir program çıkar ortaya. Benim tecrübelerim de başkalarına yarasın diye seyahat sırasında da defterime bol bol not alırım. İşte bu yüzden rengi, modeli gidilecek şehrin havasına ayarlı özenle seçilen şehir defteri önemli; çantaya ilk o girmeli.. Şimdiye kadar seyahatlerimi takip ettiysen zaten onu yanıma almadan gitmediğimi muhtemelen biliyorsun. Ama neden bu saati tercih ettiğimi tahminimce tam olarak bilmiyorsun. O zaman anlatayım: Atop Time Zone, sıradan bir saat değil, çok seyahat edenleri cezbedecek önemli bir özelliği var. Saat farklarına uygun tasarlanmış bu saatle gittiğin ülkeye ayak basar basmaz saniyeler içinde o şehrin saatine ayarlayabiliyorsun kendini. Kolundan çıkarıp saatinin mevcut ayarını bozmana da gerek yok; sadece saatin bezelini yani ana gövdesini çevreleyen çemberi çevirip bulunduğun şehrin adına denk getiriyorsun, hepsi bu; saatin bulunduğun şehre ayarlandı bile!.. Hatta çoook uzaklardaysan arada bir tekrar çevirip yaşadığın şehirde saat kaç kontrol edebilir, haberleşmelerini buna göre de yapabilirsin. Seyahat bitip eve dönerken yine çeviriveriyorsun bezeli, hoop evindesin!.. İşte bu yüzden Atop benim her seyahatimde yanımda. Yalnız o kadar güzel renkleri var ki hangisini seçsem diğerinde aklım kalacağı için aynen şehir defterlerindeki taktiği Atop için de uyguluyorum; gideceğim şehrin havasına en çok uyan renk benimle geliyor!.. Evet. Hem de hem yaz, hem kış, daima! El çantamın içinde ya da boynumda ama mutlaka yanımda uçuşa benimle katılarak başlıyor şalım yolculuğa. Yün derken aşırı kalın birşeyden bahsetmiyorum tabi. Yaz seyahatlerinde neredeyse tülbent inceliğinde açık renk bir Yargıcı; kış seyahatlerinde bir tık daha kalın ama yine uçuşkan pudra tonu üzerine farklı renkler de barındıran Sonia Rykiel yanımda olmazsa rahat edemem. Uçuş konforumun yanısıra bazı giysi kombinlerimin güzel tamamlanması da bu iki vazgeçilmez parçaya bağlı. Silikon ayak-taban desteği, naturel malzemeden seyyar tabanlar yine olmazsa olmazlarım ve uzun yürüyüş hilelerim. Watsons, Gratis gibi mağazalarda satılan silikon taban destekleri bir de ayakkabı mağazalarının bakım-destek ürünleri bölümünde satılan seyyar tabanlar yorulan ayaklar için adeta joker. Uzun süre yürüdükten sonra en rahat ayakkabım bile rahatsızlık verici olduğundan mesela topuğa yerleştirilen bir silikon taban bir anda yeni ayakkabı giymiş etkisi yaratıp bir o kadar daha yol yürür hale getiriyor beni. Güneş Gözlüğü ve bileklikler asla unutulmamalı. Çok süslü gezmeyi sevmem ama kolumda bileklik olmadan yürüyemem! Onun için mutlaka yanımda birkaç tane olur. Hafif, kolay takıp çıkarılabilen ve birçok parçayla uyumlu birkaç bileklik gider, gidilen yerden yenileri de alınarak dönülür; klasik! Küçük bir dipnot: Asla valizin içine koymam onları. Bileklik ve bir iki küpe minik bir kese içinde mutlaka el çantasında gider. Tamamı imitasyon olan aksesuarlarımın kıymetli birşey sanılarak valizimin 'Patlatılmasını' istemem çünkü! Şarj + Yedek Pil + Görüntü aktarma kablosu. Bu da bir diğer vazgeçilmezim. Kuaförüm tarafından özenle düzleştirilmiş saçlarım bazen gittiğim şehrin sokaklarında savrulmaya fırsat bulamadan yağmura maruz kalarak ıslak kedi gibi görünmeme neden oluyor.. desemde hayır, öyle olmuyor! Çünkü Remington var!. Islak saçta da kullanılabilen bir modelini kullandığım için zamandan da tasarruf edebiliyorum ve çok dayanıklı bir düzleştirme sağlıyor. Seyahat boyunca istediğim zaman rahatlıkla ve hızla kullanabiliyorum.. Geçen yıl aldığım Arçelik mini seyahat kettle'ı da artık kış seyahatlerinde hazırlanan valizde yerini alıyor. Dışarıda donmuşsun, kaldığın otel malum 'ucuz', oda servisi yok. Bir fincan çay içmek hatta belki çok erken kalkılan sabahlarda mini bir kahvaltı yapmak için bu kettle şart. Mesela akşamdan marketten emmental peynirini, kurusu-yaşı meyve çeşitlerini, balını, marmelatını alıp fırından da bir çıtır ekmek kapmışsın, kahvaltı güzel olmaz mı? Kopenhag seyahatimizde otelde kahvaltı yoktu ve yakında kahvaltı için iyi bir yer de yoktu. Otelin cumba şeklindeki camının önünde bu şekilde yaptığımız kahvaltılar en güzel anılarım arasındadır, unutamam... Yani hergün böyle kahvaltı yapılmaz ama ben seyahatte çok erken kalktığım için kafeler açılıp taze kahveler demlenene kadar bu mini kahvaltı, dolayısıyla bu kettle lazım! Kaldığım bütün oteller lüks değil. Hatta yurtdışında özel bir durum yoksa en uygun fiyatlı ve gidilecek yerlere en yakın olan tercih edildiğinden konfor genellikle en alt seviyede oluyor. Bu da demek ki benim rahat edebilmem için havlu terliklerimi, el sabunu, şampuan, duş jeli vs. malzemelerin tamamını ve mini saç kurutucumu yanımda götürmem gerek. Her saat musluktan sıcak su akıyor, çarşaflar temiz, Sünger Bob desenli Oysho pijamalarım üzerimde ve havlu terliklerim ayağımdaysa her otel ev benim için!.. Tüm bu yazdıklarıma fotoğraf makinemi ve bir de hikayesi gittiğim şehirde geçen bir kitabı ekledim mi valizim hazır demektir!.. Haydi bana iyi yolculuklar!..