Hint mitolojisinde Trimurti diye bir kavram vardır, 3 büyük Tanrı'yı simgeler; Brahma yaratıcı, Vishnu koruyucu, Shiva yokedici Tanrı'dır. Doğanın içerisinde tüm düzen bu döngü ile devam eder. Varlıklar olur/doğar/filizlenir, yaşar/varolur/mücadele eder/ ve ölür/yıkılır/ortadan kalkar ve dönüşüm yeniden başlar, hep devam eder. İnsanoğlu doğa üzerindeki etkisinin farkına vardığından beri yaratabildiğine, yaşatabildiğine, yokedebildiğine inanır, oysa ki tek yaptığı "dönüştürmek"tir. Bilinçli olarak dönüştürebildiğini farkeden insanoğlu "hakikat"in kendisindeki tezahürünü farketmek yerine Tanrı olduğuna inanır ve "hakikat"ten uzaklaştıkça artık dünyayı hem kendisi hem de tüm varolanlar için eziyet dolu bir yer haline getirir. Gerçekliğin bilgisiyle doğan insan o bilgiyi öyle görünmez bir yerlere saklar ki artık kendi yaratttığı dünyanın gerçek olduğuna, tüm kurallarıyla değişmez, değiştirilmemesi gereken olduğuna derinden inanır. Yalan yalanı doğurur, yarattığı yalan dünya büyüdükçe büyür. Sonra bir şeylerin yanlış gittiğini anlar insan, şikayet etmeye başlar. Yaşamından, elindekilerden, elinde olmayanlardan... Ama öylesine inanmıştır ki yarattığı dünyaya, isyanı bile "gerçek" değildir. Şikayet eder ama olduğu yerde çakılı kalmaya da devam eder. Şikayet eder çünkü bir şeylerin "istediği" gibi olmasını ister, "var olduğu" haliyle olmasına dayanamaz. Her şeyin kontrolü altında olmasına alışan insanoğlu kontrol edememeye katlanamaz. Katlanamaz da bir şey mi yapar? Sadece şikayet eder. Olanı olduğu haliyle kabul etmeyi bilmediğinden sadece şikayet eder. Kimisi "dönüşüm" gücüne sahip olduğunu hatırlar ve şikayet ettiği şeyi değiştirmek için adım atar. "Çare" üretmeye çalışmak insanoğlunun en sevdiği iştir ve bizim yarattığımız bir çok şeyin çaresi de vardır. Yeni bir hayat, yeni bir iş, yeni bir düzen, yeni bir sevgili, yeni bir ev... Yenilenmek kendi gücünü farketmesini sağlar ve insanoğlu bu sefer yenilenmeye bağımlı hale gelir, tabi ki kendi yarattığı dünyasının kıt algılarıyla. Mutsuz olduğunu hissettiği anlarda saçını boyar, kıyafet alır, arabasını yeniler, telefonunu yeniler. Tüketerek yenilendiğini sanar, halbuki yenilenmek yeniden doğmaktır. Tıpkı kıştan sonra gelen bahar gibi; ölüp dirilmektir, olanı iyi ya da kötü diye yargılamadan kabul edip olmasına izin vermektir. Doğayla savaşarak yarattığımız düzenlerde akışın aksi yönünde debelenerek, inat ederek, değişime direnerek kurduğumuz hayatların değişmemesi, elimizden gitmemesi için mutsuz, gerçeklikten uzak insanlar ordusu kurduk. İnsan en çok yalnız kalınca gerçekliğe yaklaşır, içindeki "hakikat"in sesini duymaya, hissetmeye başlar. Öyle korkar oldu ki insanoğlu hakikatin sesinden yalnız kalamaz oldu, kendi iç sesine dayanamaz oldu. İşinden evine gitti televizyonu açtı ses olsun diye hemen, yolda yürürken kulaklıkları takıp müzik dinlemeden yürüyemez oldu, tek başına kafede oturmaktan, sinemaya gitmekten, alışverişe gitmekten bile korkar oldu büyük bir kısmı. Görünürde yalnız olsa bile bazen, iç sesine tahammül edemediği için hemen bir şeyler koydu o boşluğa. En çok korktuğu şey "sıkılmak" oldu. Boş zamanlarını değerlendirmesine gerektiğine inandı hep ve boşluğu nerede görse onu hemen bir şey ile doldurdu. Dolduracak hiçbir şeyi olmayan da o boşluğa "dert" koydu. Çare üretemediği şeyleri olduğu gibi kabullenmek yerine bir duygu olan "acı"yı aldı, dönüştürdü ve "dert" yapıp o boşluğa koydu. Böylece hayatlarımız her karesi yalan yalnış doldurulmuş bir bulmacaya döndü, baş harfler doğru olmayınca onları birleştirip bulmamız gereken asıl kelime de asla bulunamadı. Olana nereye kadar müdahale etme hakkımız var ki dersiniz? Dünyanın düzeniyle oynadık, gereğinden fazla çoğaldık, zulmettik, öldürdük, yaşamanın en çok bizim hakkımız olduğuna inandık ve en iyi şekilde daha doğrusu istediğimiz şekilde yaşayabilmek için bizim haricimizdeki şeyleri köleleştirdik, yıktık, yokettik. Doğa her müdahalemizden sonra değişti, tepki verdi, uyum sağladı, evrimleşti. Bir ormanda yürüyorsun, bir akrep tarafından ısırılmış ve acı çeken bir adamla karşılaşıyorsun. Çantanda akrep zehri için panzehir var. "İyilik" yaptığına inanarak panzehiri veriyorsun adama. Adam iyileşiyor, ormanın sonundaki köye gidiyor ve köyde masum 10 kişiyi öldürüyor.


Yeni tanıştığım bir arkadaş ortamında konu bir şekilde benim hikayeme geldi, meraklı gözlerle dinleyen insanların içinden şimdi baktığımda "kibirli bir ukala" olarak tabir edeceğim bir kadın bir şehre, bir eve bağlanmak istememe, hep yeni bir şeyler öğrenmek isteme, evrenle beraber hep bir değişime maruz kalmak isteme halime "doyumsuzluk değil mi bu?" diye çıkışmıştı. Halinde küçümsemeye çalışan, ukala bir tavır hakimdi. Devamlı harika bir kocası olduğundan ve tabi ki dahi bir çocuğu olduğundan bahseden kadınlardan biriydi sadece aslında, ben yine de ciddiye aldım ve "belki de öyledir, bilmiyorum" dedim. Evli ve çocuklu insan faşizmi diye bir şey var. Sanıyorlar ki herkes onların yaşadığı hayatı istiyor. Hep bir şeyler değişsin istemiyordum aslında, sadece hep bir şeyler değişiyordu ve ben bu değişime ayak uyduruyordum. Doğanın sıradan bir parçası gibiydim, o kadar. "Ah bu hali çok sevdim, hep bu hal kalsın" ya da "ah bu hal çok güvenli, başka bir hal başımı kim bilir nasıl da belaya sokar" diye düşünmüyor, sadece geleni hoş geldin diye karşılıyor, gideni güle güle diye uğurluyordum büyütmeden. Ya da gitmem gerektiğini hissediyorsam hoş çakal diyordum yine büyütmeden. Hiç mi derdim yoktu bu değişimle? Vardı elbet; kitaplarımı koyacak bir kitaplığım olamıyordu mesela. En çok hayalini kurduğum şeyin tüm kitaplarımı yerleştirdiğim bir kitaplık olduğunu söylesem inanır mısınız? "Zamanı gelecek" diyorum sadece kendime, zamanı gelecek biliyorum. "Aman Tanrım ne kadar cesur kararlar" dedikleri kararların aslında benim için evet belki zor ama çok da büyütülmeyecek kararlar olduğunu fark ettim. Benim bir konfor alanım yoktu aslında. Ben her yeri konfor alanım yapabiliyordum ve yapamadığım bir an geldiğinde, o alan beni çürütmeye başladığında orayı bırakmayı çok iyi biliyordum hepsi bu. Hayatın şu gerçekliğini deneyimlerle öğrenmiştim: her zaman yeni bir yaşam alanı yaratabilirdik. Asla şunsuz yapamam dediğimiz her şeysiz yapabilirdik, asla orada yaşayamam dediğimiz her yerde yaşayabilirdik, hem de belki de bir öncekinden daha iyi bir yaşam yaratarak. Her şeyi kontrol etmeye çalışmanın, hep aynı hayatı değişmeden yaşamaya çalışmanın var olan değişime ayak uydurmaktan daha yorucu olduğunu anladım. Hayatın bize bizim planladığımızdan daha güzel bir plan yapmış olabileceği gerçeğini hatırlatıyorum hep kendime. Durmak ya da duramamak işte bütün mesele bu değildi, olmak ya da olmamaktı bütün mesele. Hayatın içinde gerçekten olmak ya da durduğun yerde olmuş gibi yapmaya çalışmak. Hiçbir çoğunluğun azınlık üzerinde kurmaya çalıştığı diktatörlüğe boyun eğmeden olduğum haliyle bu hayatı yaşama sözü veriyorum kendime.


Seyahate çıkma amacım yoga ve meditasyon alanında kendimi geliştirebilmek, eğitimler alabilmek ve aldığım eğitimleri öğretebilecek bir yoga eğitmeni olabilmekti. Yola çıkmaya karar verdiğimde o zamana kadar çalıştığım mühendislik mesleğimden kenara atabildiğim bir birikimim yoktu ve kredi çekerek yola başladım. Daha sonra Avustralya'da bir yıl çalışarak biriktirdiğim para ile seyahatlerime devam ettim. Şimdi çok severek yaptığım mesleğim olan yoga eğitmenliği ve seyahat blog yazarlığından gelen kazancım ile seyahat ediyorum. Önceliklerim değişince kazandıklarımı gerçek amacım doğrultusunda biriktirebilmeyi öğrendim. Düşük bütçeyle ve gönüllü çalışma programlarına katılarak seyahat etmeyi tercih ediyorum. Ne yazık ki henüz bir sponsorum yok. Gezmeye nasıl karar verdiğimi sayfamdaki hakkımda bölümünde yazdım, buradan bakabilirsiniz. Gezmek için bir ekibim yok, belirttiğim gibi tek başıma çıktım ben yola, seyahatlerimi yalnız başıma gerçekleştirdim, gerçekleştiriyorum. Bazen yolda tanıdığım insanlarla beraber bir süre seyahat ettiğim de oldu tabi ama yola çıkışlarım yalnız oldu. Şimdi açık konuşmak istiyorum; bana sorarsanız hiç ingilizcenin olmaması evet bir sıkıntı. Evet çok sıkıntı yaşıyorum, çünkü ben et ve hayvansal ürünleri tüketmiyorum. Bu yüzden birçok yerde derdimi anlatmak zor olabiliyor. Ama çözülemeyecek sıkıntılar değil bunlar. Mühendislik eğitimi aldım ve 4 seneye yakın bir süre bu alanda çalıştım. Ama şu andaki mesleğim yoga eğitmenliği. Ayrıca çocukluğumdan beri yazı yazmak istemişimdir, bir kitap çıkaracak kadar iyi olamasam ve kendime henüz yazar diyemesem de insanların merak edip okumak istediği bir şeyler yazabiliyor olmak güzel. Sakın alınıp darılmayın ama bu tarz sorular benim biraz tarzımın ve amacımın dışında. Ben bir gezi rehberi değilim, ben bir seyyahım ve gezilerimi, anıları yazıyorum sadece. Piyasada gezi rehberliği görevini hakkıyla ve doğru bir şekilde yapan bir çok başka site var, onlardan yardım alabilirsiniz. Bu ve bunun gibi google'a yazarak rahatlıkla cevaplarını bulabileceğiniz soruları cevaplamaktan hoşlanmıyorum. Araştırmak yerine başkasına sormayı benimsemiş kişileri beslemek istemiyorum. Lütfen yapmayın bunu, google bana mesaj atmaktan daha kolay, kendi çabalarınızla bulabiliceğiniz şeyler için bile hazırcılığa alışmayın. Herkes için bu süreç farklıdır elbet ama ben ilgi duyuyorum diyen kişilere önce Yoga felsefesiyle ilgili kitapları okumalarını öneririm. Purnam yayınlarının Raja yoga, Jhana yoga, Bhakti yoga, Karma yoga... kitapları benim önerilerim olarak not edebilirsiniz. Felsefesini kavradıktan sonra asanalara yani yoga hareketlerine "bir eğitmen ile birlikte" başlamanızı tavsiye ederim. İnanın bunu yapabilmeyi çok isterim. Bu benim için de eğlenceli bir süreç. Ama sizin gibi bu istekte bulunan o kadar çok insan var ki herkesin isteğini kabul etmeye çalışırsam ne param ne de zamanım yeter buna. Lütfen bunu kişisel algılayıp sizin başımdan savdığımı düşünmeyin.


Deniz in sesi kulaklarımı doldururken elime kitabı aldım, kapattım gözümü ve aklımdan geçirdim hayalimi, dileğimi, sıkıntımı, üzüntümü... her neyse o an hayatımın merkezinde ayakta duran ya da bilinçaltımda bir köşeye sinmiş gizlenen, en kuvvetli olan hangisiyse o anda işte "o" geçiverdi aklımdan. Ellerim hangi sayfayı istiyorsa onu buldu, gözlerim kapalıyken... Sonra gözlerim ellerimin yardımıyla yüreğimin bulduğunda gezindi. Keyifle içtiğin kahvenin üzerinden sana seni anlatmak için yanına gelen falcı "önce inanman lazım." der. Bu inandığın "tesadüf" belki de hayatını değiştirebilecek güce sahip oluverir bir anda. Bilimsel olarak "forer etkisi" denilen bir yöntemle yani "insanların herkes için geçerli olabilecek genel, geniş, belirsiz ifadeleri farkında varmadan kendine özel görmeleri" denilen basit bir psikolojik yöntemle inanırsın tılsıma. Ama işte dedim ya "inanç" önemli olan, bu tılsımın içerisinden hayatını değiştirecek yolu sen seçersin. Kader sana su içeceğini söyler ve hangi dereden, hangi gölden, hangi okyanustan içeceğine sen karar verirsin, tesadüflerin ya da tesadüf sandığın inanışların sana yolu seçmende yardımcı olur. Falcı kadın sana hayatındaki insanın "hayatının erkeği/kadını" olduğunu söyler ve artık o insanı hayatının erkeği/kadını yapacak gücü, inanışı sana vermiş olur. Falcı kadın sana çok çalışacağın ve sonunun iyi olacağı bir yola gireceğini söyler ve artık sana çok çalışma gücünü ve iyi olacağı inancını vermiş olur. Bir gün bir kitap okursun, bir film izlersin, biriyle tanışırsın... hayatın değişir. Böyle deriz ya çoğu zaman, aslında tam da hayatında o noktadasındır ve o kitap, o film, o kişi seni bulmuştur ya da sen onu bulmuşsundur. O kitabın, o filmin, o kişinin hayatını değiştirdiğine inanırsın çünkü hayatını değiştirme kararını sen çoktan vermişsindir ve o kitabın, o filmin, o kişinin hayatını güzelleştireceğine dair inancın hayatını güzelleştirir. İşi bırakmak, yeni yerler görmek, yeni insanlarla tanışmak, yeni bir hobi edinmek... değildir aslında senin hayatını değiştiren, bunların sana iyi geleceğine dair gönülden inancındır ve iyi gelir de. Mutlu olacağına inandığını söylediğin için mutlu olmazsın, mutlu olduğuna gönülden inanırsan mutlu olursun. Hayatındaki küçük detayları görürsen ve bu detayların güzelliğinin farkına varırsan güzel olduğuna gönülden inanırsın. Yani aslında diyorum ki herşey senin zihninin içerisinde bitiyor. Sen neyi davet edersen hayatına onu selamlıyorsun, sen neye inanırsan onu yaratıyorsun. Evrenin karşına çıkardığı tesadüfler, aslında senin inancının yarattıkları. Hayatındaki başına geleceklerin kontrolü senin elinde değil, ama başına gelenlere nasıl bakacağının kontrolü senin elinde, güzellikleri görüp mutlu olmak ya da sıkıntıların içinde yok olup gitmek. Şu anda burada nefes aldığın için mutlu olmak ya da geçmişteki dertlerin ve gelecekteki kaygılarınla boğuşmak; senin elinde. Elindekileri ve şuanda sahip olduğun hayatın değerini bilmek ya da bitmek bilmeyen şikayetler türetmek; senin elinde. Hayatı boyunca yaşadığı kentten hiç ayrılmamış, ama dışarıdaki hayatı merak eden, yaptığı işten, karısından, çocuklarından, yaşadığı kent olan Chelm'den mutsuz olan Moşe'nin bir sabah diğer kentleri görmek için yola çıkma kararıyla kendini yollara atışının hikayesini okudum bugün. Moşe bir süre yürüdükten sonra bir ağacın altında biraz uyumaya karar veriyor, uyumadan önce gideceği yolu şaşırmamak için ayakkabılarının burun kısmını gideceği istikameti gösterecek şekilde koyuyor ve uyuyor. O uyurken yoldan geçen bir başka yolcu güzel gördüğü ayakkabılara bakıyor sonra da farkında olmadan burnu ters yöne çevrilmiş bir şekilde bırakıyor. Uyandığı zaman Moşe ayakkabılarının burnunun dönük olduğu istikamete yani kendi şehrine doğru ilerliyor farkında olmadan. Vardığı bu yeni şehir kendi şehrine çok benziyor ama daha renkli, insanları daha güler yüzlü, kendi evine çok benzeyen bu ev daha temiz, bahçesi daha yeşil, kendi karısına benzeyen bu kadın daha güzel, daha iyi yemek yapıyor, kendi çocuklarına çok benzeyen bu çocuklar daha akıllı, kendi dükkanına benzeyen bu dükkanda daha güzel çalışıyor ve daha çok müşteri geliyor. Yeni Chelm'de, yeni karısı, yeni çocukları ve yeni işiyle mutlu bir hayat süren Moşe diğer kentleri görmekten vazgeçiyor ve ölene kadar bu kentte mutlu bir yaşam sürüyor. Şu anda yaşadığın an, yaşadığın yer, yaşadığın insanlardaki güzellikleri görmek için bir bak etrafında, aslında belki de bahçen düşündüğünden daha yeşildir, daha renklidir. En güzel deniz henüz gidilmemiş olandır demiş ya şair, ben de diyorum ki en güzel deniz neden şuanda içinde yüzüyor olduğun olmasın.


Evden yapılacak işler deyince ilk akla gelenlerden birisi aslında çevirmenlik. Eğer çevirmenlik yapabilecek kadar bir yabancı dil bilginiz varsa işsiz kalmaktan çok da korkmanıza gerek yok. Çok büyük paralardan bahsetmiyoruz burada ama minimal bir yaşam sürmenizi sağlar. Çevirmenlik yaparken kendi öz disiplininizi sizin oluşturmanız gerekiyor ve yaptığınız işi özenle yapmak önemli. Ne kadar özenli çalışma o kadar fazla iş. Eğer yazı yazma becerinize güveniyorsanız bazı sitelere içerik girebilir, ufak da olsa kendinize bir gelir elde edebilirsiniz. Zamanla yazı yazma hızınızı arttırdıkça ve daha alışkın hale geldikçe kazandığınız paralar biraz daha artacak tabi ki. İnternette makale yazarı aradığını iddia eden her siteye de güvenmemek gerek tabi. Sitede iletişime geçtiğiniz kişinin sizinle konuşma tarzına, kazancınızı net olarak öğrenip öğrenmediğinize, sitenin güvenilirliğine önem vermelisiniz. Kariyer. net'ten "metin yazarlığı" ilanlarına bakmayı deneyin, daha güvenilir sonuçlara ulaşabilirsiniz. Makale yazımı konusunda özgün içerik üretebilmek, alıntı yapmamak, yazım-imla kurallarına dikkat etmek çok önemli, eğer zaten bu konularda bir sorun yaşamayacağınızı düşünüyorsanız bu alanda kendinizi deneyebilirsiniz. Eğer yazım yeteneğiniz var ise bir başka sitede makale yazarak para kazanmak yerine kendi sitenizi kurabilirsiniz. Moda, makyaj, yemek, seyahat, günlük, fotoğraf, anne-çocuk, kitap, sinema... gibi bir çok alanın içinden size en uygun olanı seçip kendi sitenizi oluşturabilir, kendi özgün içeriklerinizi girebilirsiniz. Ama blog yazarak para kazanmak için biraz zaman, sabır ve şans gerekiyor. Şimdilerin modası artık video; çoğunluk yazı okumaktansa video izlemeyi tercih ediyor. Eğer sizin de anlatmak, öğretmek istedikleriniz varsa, kamera karşısında kendinizi rahat hissediyorsanız youtuberlik sizin hayalinizdeki meslek olabilir. Airbnb kullanmak istiyorsanız kiralamak istediğiniz odayı ya da evi modern ve konsept bir şekilde döşemenizi önerebilirim, odaya yaptığınız harcamayı kısa sürede çıkarabilirsiniz böylelikle. İnternetten satış yapmak da güzel bir para kazanma yöntemi. Özel bir el beceriniz varsa, takı, tasarım, örgü, pasta... gibi, ürettiğiniz ürünleri instagram üzerinden satışa sunabilirsiniz. Sizin beceriniz yoksa ama yurtdışından ürün alabiliyor ya da getirtebiliyorsanız bunların da internet üzerinden satışınız yapabilirsiniz. İnstagramı ayrıntılı dolaşırsanız bu şekilde satış yapan birçok hesaba denk gelebilir, ilham olacak bir şeyler bulabilirsiniz. Eğer web tasarım, grafik tasarım gibi konularda bilginiz ve yeteneğiniz varsa evden veya seyahat halindeyken gelir elde etmeniz pek alışılageldik bir durum. Önemli olan bu konuda yaratıcılığınızı ve bilginizi ne kadar kullandığınız ve ne kadar kaliteli işler öne sürdüğünüz. Kaliteli işler ortaya çıkardıkça ve bir de şansınız yaver gittikçe para zaten gelip size bulacaktır. Çektiğiniz stok özelliği taşıyan fotoğrafları internet üzerinde satışa çıkarabilirsiniz. Bunun için istock, dreamstime gibi sitelere üye olabilirsiniz. Bionluk sitesinde video-animasyon, grafik-tasarım, ses-müzik, yazılım, yazı-. çeviri... gibi kategoriler içerisinde sizin de yapabileceğiniz bir uzmanlık alanınız varsa bu site üzerinden becerilerinizi fiyatlandırarak teklif verebilirsiniz. Site üzerinde; "ben sizin için şöyle bir video hazırlarım", "ben şirketiniz için sunum yaparım", "ben sevgilinize aşk şarkısı yazarım", "ben çocuk kitapları seslendiririm", "ben sizin için tanıtım yazısı yazarım" gibi ve daha birçok seçenek var. Belki sizin de bu kategoriler içerisinde bir uzmanlık alanınız varsa değerlendirebilirsiniz bu siteyi. Evden para kazanmanın daha birçok yolu var tabi, bunlar sadece bir kaçı. Aman ha dikkat, benden size bir tavsiye; borsa ve anket işlerine bulaşmayın derim, oralardan para kazanmak pek mümkün değil, zamanınızı boşa harcamayın. Yeniliklere açık olmanız, kendinizin farkında olmanız ve hayatınızdaki fırsatları değerlendirebilmeniz dileğiyle. Tebrik ediyorum. Bende çıktım işten bakalım neler yapacağım. Önceliğim düşükte olsa düzenli gelir. Sonra seyehata başlayacağım. Düşüncelerimiz benzer. Bu sistemde hiçbir zaman ne istediğini alabilirsin ne de memnun olarak çalışabilirsin. Bu arada bende mühendisim. Cok basarilisin Burcu, seni izlemek cok keyifli. .. Ben çalışmamayı seçen değil, günümüz Türkiye'sinde artık kendine iş bulamayan bir beyaz yakalı olarak aynen senin de yazdığın gibi 1,5 yıldır kiramı ödüyor ve geçiniyorum ama tabi çok zaman harcanıp, 3-5 kuruş kazandıran işler insanın kanına dokunuyor. Çeviri yaptığım kitabevi de batmak üzere, o yüzden her türlü öneriyi sevinçle karşılarım. Ben de 14 yıl kurumsal düzende yönetici pozisyonlar dahil aktif çalışma hayatının tüm tozunu yutmuş, devamında günümüz T ürkiye'sinde öğretilen düzende çalışmayı reddederek kendi çiçek ve iç mimari danışmanlık firmasını kurmuş bir iç mimarım; söylemek istediğim masanın 2 tarafının da tüm avantaj ve dezavantajlarını, risklerini deneyimledim, deneyimlemeye devam ediyorum. Asıl yaşamın bana gönderdiği hediye olarak düşündüğüm, 1 ay önce sistemine aşık olarak çok yakın Eczacı bir arkadaşım ile tanışma şansı elde ettiğim Alman bir network marketing sistemi düzeninde çalışan firmaya bireysel iş ortağı oldum ve 0 risk, 0 sermaye, Alman iş düzeni, ürün kalitesi ve serbest çalışma koşulları ile iş sahibi olma, emeğin kadar kazancın tadına varma ayrıcalığını yaşamaya başladım. Amerika'da nüfusun 43%'si, Japonya'da her 6 kişiden 1'i network network marketing ile standardın çok üstü para kazanırken Türkiye'nin henüz 0,8% si oluşumun farkında ama şükür ki hızla artıyor; insanlar hayatlarına değer katmaya başlıyor. Detaylı bilgi almak istersen gönüllülükle bildiklerimi paylaşırım, yaşam amacını bulman dileğimle, sevgiler..


Bağımlılıkların seni esir eder. Kendine söylediğin yalanların esiri olursun. Gerçek ise seni özgürleştirebilecek tek şeydir. -Farkındalık meditasyonu - İletişim: gezginyogini@gmail. com / 05050166199 - Kontenjan sınırlı sayıdadır, kararını verdiğin gibi iletişime geçip yerini ayırtmanı öneririm. - Yoga çalışmaları başlangıç ve orta seviyede uygulayıcılar için uygun şekilde düzenlenmiştir. - Gerektiği taktirde programda ufak değişiklikler yapılabilir. - Serbest zaman içerisinde kitabını alıp uzanmak haricinde bir aktivite yapmak isteyenler için: Olimpos sahilde keyif yapabilir, likya yolu yürüyüşü ya da doğa yürüyüşleri yapabilir, kaya tırmanışı deneyimleyebilir, bisiklet kiralayabilir, atv safari turu yapabilirsiniz


Geçenlerde üniversiteyi daha yeni bitirmiş bir gençle sohbet ediyorduk. Kafası karışmıştı, hemen bir işe başlaması gerektiğinden, iş hayatının içerisine biran evvel girmesi gerektiğinden bahsediyordu. Bir yandan da seyahat etmeyi, farklı ülkeleri keşfetmeyi çok istiyordu ama bunun için zaman kaybetmenin doğru olup olmadığından emin değildi. Ailesi, çevresi, hocaları ona hep okul bitince hemen bir işe girmeyi öğütlemişti. Ben ise tam aksini söyledim; ona seyahat etmesini önerdim. Bahaneler üretmeden. Sadece git. Sonuçlar bedellerine değer. Bundan daha ölümcül bir söz olamaz. - Evet, ama ya borçlar ne olacak ? - Evet, ama ya mesleğim ne olacak ? - Evet, ama ya erkek/kız arkadaşım ne olacak? "Evet, ama..." öldürücüdür. Çünkü bu yapmayı istediğimiz şeyi yapmaya korktuğumuzda amaların en iyisine sahipmişiz gibi hissetmemizi sağlar. Korkumuzu asalet gibi görmemize neden olur. "Evet, ama..." hakkında dikkatli ol. "Evet, ama..." hayallerini öldürür. Yaşlandığında hayat sadece başından geçen olaylar olarak görünecek. Gençliğinde, tüm gücünün olduğu zamanda; gerçekten yapmak istediklerini yapmalısın. Fakat bir yetişkin olup yeni sorumluluklar almaya başladığında, gerçekten önemli olan şeyi bildiğine dair planlı olmak zorunda kalacaksın. Eğer hala şuanki durumunun kontrolü senin elindeyse, hala çarkların içerisine girmediysen; hayatında önemli olan neyse onu yapacak şansa sahipsin demektir. Hayat her zaman kontrolün sadece senin elinde olacağı şekilde ilerlemeyebilir, hazır hala kontrol elindeyken onu kullan. Yetişkinliğin ilk evrelerinde dünya görüşün biçimlenmeye başlar. Bu zamanı iyi değerlendirebilmek çok önemli: kendine büyümek için fırsatlar tanımalısın. Bunu yapmanın en iyi yolu seyahat etmek. Yani, genç insan; sehayat et. Seyahat et özgürce ve uzaklara. Seyahat et cesaretle. Seyahat et coşkuyla. 1- Seyahat; sana macera yaşamayı öğretir. - Everest'te günlerce yürüyüş yapmak - Bolywood filminde rol almak - Yağmur ormanlarında kamp yapmak - 3 ayda İspanyolca öğrenmek - Ailesi olmayan çocuklara İngilizce öğretmek - Bir hayvan barınağında gönüllü çalışmak - Günlerce süren bol kahkahalı tren seyahatleri - Mercan kayalıklarında neon balıklarla birlikte yüzmek - Tarlada ekip biçmeyi öğrenmek Bir kez daha söylüyorum ve söyleyeceğim: Gençken seyahat etmelisin. Zamanı dünyayı görmek için, hayatın farkına varmak için ve kişiliğini geliştirmek için değerlendirmelisin. Yaptığın yatırıma, paraya veya zamanını feda etmene değecektir. Turist ol demiyorum, riskleri ve maceraları deneyimle diyorum, böylece hayatının geri kalanını korku ile geçirmek zorunda kalmazsın. Sorunlarla başa çıkmayı, çözüm üretmeyi, çaba harcamayı, hedef koymayı öğrenirsin seyahat ederken. Korkularının üzerine gitmeyi öğrenirsin. Kendini tanımaya başlar, hayattan ne istediğinin farkına varırsın. 2- Seyahat; merhamet etmeyi öğrenmeni sağlar. Gençliğinde, hayatını tanımlayacak seçimler yapacaksın. Şu an başladığın düzen, bütün hayatın boyunca seninle birlikte olacak. Seyahat, seni başka hiç bir şeyin yapamayacağı kadar değiştirecektir. Senden daha büyük problemleri çözer halde bulacaksın kendini. Eğer Güneydoğu Asya'ya gidersen köle ticareti ile karşılaşabilirsin, eğer Doğu Avrupa'ya gidersen soykırımın ve dinsel işkencenin etkilerini görebilirsin, eğer Haiti'ye gidersen Batı himayesinin çirkin yüzünü görebilirsin. Dünyanın hem ne kadar küçük hem de ne kadar büyük olduğunu anlamaya başlayacaksın. Dünyanın yarısından çoğunun günlük hayatlarında alışmış oldukları acı ve kedere dair yeni keşfettiğin bir saygı duyacaksın içinde. Diğer insanlarla derin ve daimi bir şekilde bağlı olduğunu hissedeceksin. Umursamayı öğreneceksin, belki seslerini duyurmaya ihtiyacı olan insanlar için birşeyler yapmanın bir yolunu bulacaksın. Sana Tayland adalarının güzelliğini saatlerce anlatabilirim fakat onu deneyimlemek için kendin görmen gerekir. Büyük Çin seddiyle ilgili onlarca kitap okuyabilirsin fakat orada olmak farklı bir hikaye. Paran mı yok ? Git gönüllü işlerde çalış, ya da gittiğin yerlerde garsonluk yap para kazan, otostop çek, çadırınla gez, bileklik sat, müzik yap, az ye çok gül... Yeter ki her zaman bir yol olduğunu unutma. Sence 30 yaş gençlik kavramına dahil mi? Evet dimi. Ev borcu kredi kartı borçları diğer klasik giderler, hem bunları ödemenin hemde dünyayı dolaşmanın imkanı var mı? Elbette seyahat, standart hayatlarımızı yaşarken kazandığımız tecrübelerden çok daha fazlasını kazandıracak, doyuracak ama amalardan kurtulmanın yöntemini bulamayan, çözümsüzlükler içinde yüzen insanlar için "borçlarını kapatma yöntemi olarak elinden herşeyi çıkar elinde kalan 3 ve 5 kuruş ile vur kendini yollara" tavsiyesinden daha başka nelerle bu hayallere kavuşabilmemizi sağlayabiliriz tavsiyesi istiyorum, basıp gitmek için çok az mantık çevresinde fikir arzuluyorum. ben 46 yaşındayım ara ara geziyorum ve sonuna kadar söylediklerinize katılıyorum. ilk 25 yaşında sırt çantamı alıp balkanlar turu yaptım. türkiye yi kare kare gezdim insan kendi ülkesini tanımalı felsefesi ile yola çıktım ve türkiye 4 yıl sürdü ve hala devam ediyorum gezmeye. genç gezmek çok daha doğru. sadece size şunu söylemek istedim bir adanalı olup batı kültürü ile büyümüş biri olarak kürtlere zazalara ermenilere süryanilere ezidilere araplara gürcülere v. b bu ülkede tüm yaşayan etnik guruplara bakışım çok değişti. o nedenle herkes sırt çantasını alıp yola çıkmalı diyorum ve sizi destekliyorum. güzel bir çalışma olmuş elinize sağlık kolay gelsin.


Şu Kordon'da ne güzel yoga yapılır dedim geçenlerde kendi kendime. Denize karşı, mis gibi deniz havasıyla çimenlerde... Sonra dedim ki yalnız yapmayayım, birlikte yapalım ve aklıma böyle bir etkinlik oluşturmak geldi. Bir çok insan yoganın ne olduğunu merak ediyor, ya da biliyor ve uygulamaya devam etmek istiyor ama maddi imkanı uygun olmadığı için gidemiyor. Ya da zaman bulamadığı için, ya da üşendiği için. Son ikisi için yapabilecek birşeyim yok ama ilki için elimden geldiğince, ücretsiz olarak yogayı insanlara tanıtmaya karar verdim. 24 Nisan pazar sabahı istekli, hevesli bir kalabalık vardı yoga için gelen. Bedenini tanımak isteyen; bedeninin, zihninin ve ruhunun arasındaki bağı farketmek isteyen, gözlerinin içi gülen insanlarla tanıştım. Birlik olmanın bilinciyle başladık yoga duruşlarına. Her nefes alışta deniz kokusunu içimize çektik ve her nefes verişte biraz daha girdik pozun içine.


Bir önceki keyifli ve etkili geçen yoga etkinliğinin ardından bir yenisini daha yapalım dedim. 29 Mayıs Pazar günü saat 10:00'da Alsancak Kordon'da gelin yine "birlik" olalım. Alsancak limanına doğru giderken V Lounge cafe önü. Aranızda "Ben yoga yapamam, hiç esnek değilim." diyenleri duyar gibiyim. Bu "çok kirliyim, banyo yapamam." demekten farklı bir durum değil. Esnemek için, güçlenmek için, dengemizi arttırmak için, bedenimizi tanımak ve bedenimizle barışmak için, bedenimiz ile zihnimiz arasındaki uyumu yakalamak için gelin birlikte yoga duruşlarını öğrenelim, uygulayalım. Bu sefer bir güzellik daha ekleyelim dedim; 1 saatlik yoga uygulamasının ardından kolektif bir pikniğe ne dersiniz ? Hem yiyelim, hem paylaşalım, hem sohbet edelim. Yogaya ve seyahate dair sorularınız varsa Yoldaki / Gökhan Keşf-i Alemde ile birlikte cevaplamaya çalışalım.


Bu soruya verilecek yanıt çok fazla aslında ama sanırım beni en çok etkileyen yer Rishikesh. Şurasını gezmeli, burasını gezmeli denilecek bir yer değil Rishikesh. Şehrin enerjisi çok ilginç ve tabii ki şehrin içinden geçen mükemmel, tertemiz Ganj var. Şehre bu ilginç enerjiyi veren de Ganj Nehri olsa gerek. Auroville de beni çok etkiledi. Dünyanın birçok yerinden insanın burada birlikte, kardeşçe yaşaması ve kimsenin hiçbir ırk, din, millet ayrımı yapmaması normal dünyadan gelen bizler için biraz şaşırtıcı idi başlarda. Buradaki yaşam gerçekten ütopya diye adlandırılabilecek bir yaşam ve o ütopyanın gerçekleşmiş olduğunu görmek umut veriyor. Bazen kafama göre hiç hazırlıksız çıkıyorum yola ama sonrasında da neden hazırlık yapmadım ki gelmeden önce diye kızıyorum kendime : ) En güzeli yola çıkmadan 1-2 hafta önce oturup internet başında blogları ve siteleri gezmek, gezginlerin tavsiyelerini seyahat defterime not almak. Böyle hazırlıklı çıkınca yola nereye gidilir, ne yenir, ne yapılır sorularına çok fazla vakit harcamıyor insan. En son Katmandu'daydım. Annapurna etrafında trekking gezimi tamamladıktan sonra ülkeye dönüş öncesi 1 hafta kadar başkentte vakit geçirdim. Bu birkaç ay biraz durgun geçiyor, ailemi özlemişim onlarla vakit geçiriyorum : ) Ekim ayında Avustralya'ya gidiyorum. Seyahatler sırasında yerel halktan çok, gezginlerle karşılaşıyor zaten insan. Gezilen yerler genelde aynı, kafalar birbirine yakın olduğu için birlikte geçirilen vakitler güzel, sohbetler eğlenceli geçiyor. Tüm gezginler birbiriyle arkadaş, tanıdık olmaya başlıyor zamanla. Enteresan anı olmaz mı, anlatılacak o kadar çok şey var ki... Nepal'de Annapurna etrafında trekking yaparken arkadaşlarla dünyanın en yüksek gölüne Tilicho Lake'e çıkmaya karar veriyoruz, aslında karar veriyoruz demeyelim de ikna oluyorum diyelim : ) Yol çok tehlikeli, Lonely Planet'te rehbersiz çıkılmaması gerektiği yazıyor. Biz yine de gazlanıp çıkıyoruz yola. Ben dağ hastalığı AMS'ye yakalanmışım, yükseğe çıkıldıkça hastalık etkisini daha da gösteriyor. Yol çok zor ve ben ölmek üzere hissediyorum kendimi. Başımda inanılmaz bir ağrı, başım dönüyor, midem bulanıyor, nefes almakta zorlanıyorum ve hala o zorlu yollarda inatla tırmanmaya çalışıyorum. Ayağım kaysa aşağısı uçurum ama pis bir inadım var başladığım işi bitireceğim. Yolda 2 kere çığ yaşadık, altında kalır mıyız ki acaba diye korkuyor insan, filmlerdeki gibi bir dünyadayız... Ölüm yanı başımızda ama dağlar o kadar güzel ki... Zorlu ölüm kalım savaşından sonra neyse ki çıktık sonunda Tilicho'ya. Manzara görülmeye değer ama soğuk yüzünden 15 dakikadan fazla duramıyor insan. Trekking için uygun tasarlanmış ayakkabılarımıza ve ellerimizdeki trekking sopalarına rağmen yol bizim için ölüm kalım savaşıydı ve gölün bulunduğu yer eldivenlere, berelere rağmen 15 dakikadan fazla kalınamayacak derecede soğuktu. Yolda polislerin zorla indirmeye çalıştıkları yaşlı bir amca ile karşılaştık. Ayakları çıplak, zayıf, incecik kıyafetleriyle bu amca kaçıp kaçıp Tilicho'ya tırmanırmış, polisler de dağlarda bu amcayı ararlarmış, bu ilk kaçışı değilmiş yani. O incecik kıyafetlerle o dondurucu soğukta günlerce nasıl hayatta kaldığı ve ne yiyip ne içtiği bir muamma. Kaçıp kaçıp kendini dağlara atmasının, yükseklere çıkmak istemesinin sebebini kendisinden başka bilen yok ve 80 yaşına rağmen bu gücü kendisine bulmasına şaşırmamak elde değil. Ben vejetaryenim, Hindistan ve Nepal gibi ülkelerde hiç sorun yaşamıyorum. Yeri geldiğinde sokaktan yiyecek yemeye de çekinmiyorum ben, sokak yiyeceğinin lezzeti bir başka güzel oluyor. Hindistan'ın kendine has yiyeceklerine bayılıyorum, inanılmaz lezzetli bir mutfak. Kalacak yer olarak tercihiniz genelde nedir? Otel, hostel, kamp vs. Varanasi. Zor bir şehir olduğunu biliyordum ama bu kadarını beklemiyordum. İtalya'da yaşamayı hayal ederim bazen ama gerçekten burada yaşamayı ister miyim bilmiyorum. Yaşamak için daha emniyetli ve daha farkındalık sahibi ülkeler seçmek daha doğru bir seçim olabilir. 1 sene bunun için yetmez; gelin şunu 3 sene yapalım, 5 sene yapalım : ) İlk sene Tayland, Kamboçya, Endonezya, Malezya, Vietnam, Myanmar, Sri Lanka, Çin, Moğolistan'ı gezerim. Gezerim dediysem gidip 2 hafta kalırım değil her ülkede birkaç ay kalırım. Yeni öğretiler öğrenirim; masaj, tantra, shaulin kung fu.. Yeni yoga-meditasyon teknikleri... Doğu felsefesinde öğrenmemiz gereken, varoluşumuzu anlamada bize yardımcı olacak o kadar çok öğreti var ki bunun için aylar pek yeterli değil aslında. İkinci sene 6 ay Avrupa'yı gezer, şehirlerinden çok köylerinde ovalarında dolanırım. İspanya'dan Afrika'ya geçer ve 6 ay boyunca Afrika'da köy köy dolaşır kabilelerle birlikte yaşar, yaşam tarzlarını anlamaya çalışır, çocuklarıyla vakit geçirir, kadınlarını dinler, gözlerdim. Üçüncü sene Güney Amerika... Şaman yerlilerle vakit geçirirdim, hayat felsefelerini öğrenirdim. Gettoları gezerdim, oradaki yaşamı görür ve o yaşama dahil olmaya çalışırdım. Dansın peşinden giderdim. O Latin coşkusunu yerinde yaşamak çok güzel olsa gerek. Ben gezerken binaları göreyim derdinde değilim pek. Dedim ya oralı gibi olmayı, her gittiğim şehirde ve ülkede yeni bir role bürünmeyi, o hayatı yaşamayı seviyorum. Öğrenmeyi seviyorum, onların yerinde olsaydım diyerek o hayatı hissederek yaşamayı seviyorum. Türkiye'de insanlar birbirine gösteriş yapmak için gezer olmuşlar. Gezmek deyince sadece Avrupa tatili gelir olmuş çoğunun aklına, e bu da haliyle Lira-Euro dengesini baz aldığımızda bizim için pahalı. Ben biraz da Doğu'ya yönelip o kültürden de bir şeyler almaya çalışmalarını öneririm insanlara. Ayrıca çoğumuzun bir türlü kullanmayı bilmediği siteler, rehber kitaplar; birçok şehirdeki ucuz ve kalınabilir yerler hakkında bilgi veriyor. İlla 3-5 yıldızlı otellerde kalmak zorunda değiliz, gece uyumak için vereceğimiz parayı ben daha çok gezip görmeye ya da yerel yemekleri yiyerek yeni lezzetler tatmak için vermeyi daha mantıklı buluyorum. Bence ilk olarak gezmeyi neden istediğine karar vermeli insan. Arkadaşlarına gösteriş için mi, yeni yerler görmenin heyecanı için mi, öğrenmeyi sevdiğiniz için mi, gezerken kendinizi bulduğunuz için mi... Bir sürü neden sıralanabilir buna... Önce kendimize karşı dürüst olmalıyız. Bir şeyi gerçekten yapmak istiyorsak bahanelerden kurtarmalıyız kendimizi önce. Para tabii ki önemli bir faktör ama çok fazla para harcamadan gezebilmenin de yolları var, istemek önemli. İnternet gibi bir zenginlik var önümüzde; gezginlerin deneyimlerine ulaşıp, türlü araştırmalar yapıp kendiniz için en uygun yöntemleri bulabilirsiniz.


Sabahın kör karanlığında 5'te Panaji'deyim. Ha bakalım napıcam şimdi derken 4 kişilik bir kız grubu görüyorum, hemen sıvışıyorum yanlarına. Kızlar Avustralyalı, benim için kabus bir İngilizce ; ilginç aksanlarına mieaa mieeaa diyerek konuçtukça bunlar ben sadece yes yes diyip kafa sallıyorum. Neyseki otobüs durağını birlikte arayıp bulacak birilerini olduğu için yanımda mutluyum en azından. Sabahın 5'i hala kör karanlık, ortalıkta gezinen ya da orada burada uyuklayan ayyaşlar... Mapusa'ya giden otobüs ne tarafta diye soruyoruz gördüklerimize, biri sağ tarafı gösteriyor, diğeri sol tarafı, bir diğeri ilerisini... Kafalar karıştı, etraf karanlık, gösterdikleri karanlığa doğru yürüsek ardımızdan gelirler mi, tehlikeli mi bu adamlar değil mi? Bilmiyoruz ki, tırsıyoruz sadece. Neyse sonunda bir şekilde otobüsü bulduk, Mapusa'ya kadar birlikte gittik. Mapusa'dan sonra ben Arambol otobüsüne bindim, onlar Anjuna'ya. Goa'yı söyle anlatayım ki; aşağıdaki haritada da görebileceğiniz gibi onlarca plajdan oluşuyor. Yani aslında bunlar hep küçük küçük köyler, her köy kendi adını veriyor plajlara. Sanatını konuşturan bu kadıncağızın yaptığı heykeli çocuklardan korumaya çalışırken harcadığı çaba görülmeye değerdi. Gün batımında sahilde sadece davulcular ve dansçılar olmuyor tabi. Poi çevirenler, hulahopçular, acro yogacılar ve türlü türlü hünerlerini sergileyenler de gün batımında sahilde oluyor. Bunlar da birbirinden güzel takılarını sergileyen hippi arkadaşlar. Gündüzleri yoga ve dans workshopları oluyor genelcde, akşamları da mutlaka bir yerde parti var; yeni yeni gruplar, ilgin. enstürmanlar ve gerçekten iyi müzik. Favori mekanım Oshoanic; ağaçların altında bir sahne, büyülü bir havası var mekanın. Arambol'de bir de görülmeye değer "sweet lake" var. Görüntüsü huzurlu bir mekanı andırsa da kalabalık ve yılışığı bol. Bu da sweet lake'te üzerine çamurlar sürerek ilgi toplamaya çalışan Bolywood adayı Hintli kardeşimiz. Biraz daha sakinlik ve huzur peşindeyseniz Güney Goa'yı tercih etmenizde yarar var. Ben gidemedim ama giden birçok arkadaşıma istinaden söylüyorum ki Palolem Beach en güzelleri, gideni geri döndüremiyorsunuz.


Seyahat etmeyi bir şehrin görülmesi gereken turistik mekanlarını görmek, o şehri sembolize eden binanın ya da heykelin önünde fotoğraf çekilmek ve o bölgeye ait birkaç yemeği yemek olarak görüyorsanız bu yazım sizin için değil ne yazık ki. Bu yazım seyahat etmek deyince farklı bir kültürün içinde yaşamayı, bol bol insanla tanışmayı, yaşamadığı deneyimleri yaşamayı ve sırtçantasını anılarla doldurmayı aklına getirenlere. Gönüllü Çalışma Programları sizin yaşamınızı değiştirecek deneyimlerin sihirli sözcükleri. Dünyanın uzak ya da yakın, bambaşka bir ülkesinde ya da kendi ülkende farklı bir şehirde bol bol iyi ve kötü anı biriktirebileceğiniz en güzel yollardan biri "gönüllü çalışma" deneyimi. Ayrıca bu sayede seyahatinizi ucuza da getirebilirsiniz. Gönüllü çalışma deneyimi için size yardımcı olacağını bildiğim, denediğim siteleri, programları sizinle paylaşmak istedim bu yazıda. Workaway dünyanın bir çok yerindeki gönüllüye ihtiyaç duyan kişiler ya da organizasyonların bulunduğu bir veritabanı. Sitede bir çok farklı alanda gönüllülük alternatiflerine rastlayabilirsiniz. Bebek bakmak, çiftlik işlerine yardım etmek, kedilere bakmak, ev işlerine yardım etmek, hostelde temizlik işleri ya da resepsiyon görevliliği yapmak, çocuklara öğretmenlik yapmak, yoga, dans eğitmenliği yapmak... gibi bir çok farklı alanda gönüllü olarak çalışma şansı bulabilirsiniz. Site ile yapılan anlaşma gereğince yemek ve kalacak yer karşılığında günde 5 saatten haftada 5 gün çalışma istenir ama bu ev sahibinize göre farklılıklar gösterebiliyor bazen, bazen kalacak yer vermeyebiliyorlar, bazen de yemek vermeyebiliyor ya da yemek için ücret isteyebiliyorlar. Siteye girdiğinizde tüm ilanları görebiliyorsunuz, fakat ev sahipleri ile iletişime geçebilmeniz için siteye üye olmanız gerekiyor. Tek kişi 2 yıllık üyelik 23 Euro, çift kişilik üyelik 30 Euro. Üye olduktan sonra kendi profilinizi oluşturuyor ve yeteneklerinizden, yapabileceğiniz işlerden kısaca bahsediyorsunuz profilde. Bundan sonrası aklınıza yatan işlerle iletişime geçmek ve geri dönüşlerini beklemek. Helpx de bir önceki siteyle aynı mantıkta çalışan, gönüllü arayan ev sahibi kişi ya da organizasyonlardan oluşan bir veritabanı. Burada da bir profil oluşturuyorsun ve ilgini çeken işlerle iletişime giriyorsun. Helpx sitesinin anlaşmasına göre kalacak yer ve yemek karşılığında her gün 4 saat çalışma isteniyor, ama daha önce de belirttiğim gibi bazen şartlarda ufak değişiklikler olabiliyor. Helpx sitesinin 2 yıllık üyeliği 20 Euro, tek kişi ya da çift olsan da aynı ücreti veriyorsun. Genellikle workaway ile aynı ev sahibi kişiler ve organizasyonlar yer aldığı için her ikisine birden para vermenize gerek yok, üye olmadan inceleyin ve hangi site aklınıza yatarsa ona üye olun derim. WWOOF yani "Dünya Çapında Organik Çiftliklerle Çalışma Fırsatları" bulabileceğiniz bir internet sitesi. Yemek ve kalacak yer karşılığında günde 4-6 saat organik çiftliklerde çalışma fırsatlarını sunan organik çiftlik sahiplerini görebileceğiniz bir veritabanı. Bu sayede sürdürülebilir tarım ile ilgili ve bu yaşam tarzı ile ilgili birçok bilgi edinebilirsiniz. WWOOF'in birazcık bütçe sarsan bir yönü her ülkenin kendi WWOOF sitesine sahip olması ve her ülke için ayrı üyelik ücreti ödemen gerektiği, eğer planınızda birden fazla ülkeye bu şekilde seyahat etmek varsa boşu boşuna her defasında para ödemeniz gerekecek. Ama sadece tek bir ülke üzerinden plan yapıyorsanız neden olmasın. Hovos yeni bir organizasyon, diğer sitelerle benzer mantıkta gönüllüler ve ev sahiplerini buluşturmayı hedefliyor. Üye oluyorsun, bir profil oluşturuyorsun, gönüllü ve ev sahibi kalacak yer, çalışma saatleri ve şartları hakkında anlaşmaya varıyor. Üyelik ücreti yok, gönüllü ve ev sahibi arasında anlaşma sağlandıktan sonra servis ücreti olarak 10 dolar/ 10 Euro ücret isteniyor. WWH gönüllüler ile organizasyonları buluşturmayı hedefleyen bir diğer site. Üyelik için her hangi bir ücret ödemiyorsunuz. Diğerlerinden farkı bu sitede organizasyonların sundukları projeleri görebiliyorsunuz, profilinizi oluşturuyor ve bu projeleri inceleyerek dilediğinizle iletişime geçiyorsunuz. Organizasyonun güvenilir olup olmadığını kontrol etmek sizin sorumluluğunuzda. Orada daha önce gönüllük yapmış kişilerin verdiği oylara göre değerlendirebilirsiniz, ayrıca organizasyonun internet sitesini etraflıca incelemeniz gerekir. Bazı kuruluşlar yemek ya da konaklama için ufak ücretler isterken bazılarında hiçbir ücret ödemeden gönüllülük yapabilirsiniz. Tatuta, WWOOF'in Türkiye ayağı olan bir proje. Buğday Derneği tarafından yürütülen "Ekolojik Çiftliklerde Tarım Turizmi ve Gönüllü Bilgi, Tecrübe Takası" projesinin kısaltılmış adı. Projenin amacı Türkiye'de ekolojik tarımla geçinen çiftçi ailelerine mali, gönüllü işgücü ve/veya bilgi desteği sağlayarak ekolojik tarımı teşvik etmek ve sürdürülebilirliğini sağlamak. 1 yıllık üyelik ücreti 60 TL, bu ücret Gençtur'a ödeniyor. Dünya çapında bir çok ülkede ya da Türkiye'de yer alan kamplarda 2-3 hafta boyunca konaklama ve yemek karşılığında günde 5-6 saat çalışarak gönüllük yapacağınız projeler. Gençtur sitesinde kampların listelerini görebilirsiniz. Bu kamplara başvurabilmek için yurtdışı kamplar için Gençtur'a belli bir miktar kayıt ücreti ödemeniz gerekir, yurtiçi kamplar ise şartları karşıladığınız taktirde 2017 yılında ücretsiz. İngilizcenizi geliştirmek, farklı kültürlerde insanlarla tanışmak için güzel bir fırsat. Detaylar için Gençtur'un kendi sitesine göz atabilirsiniz. 18-30 yaş aralığındaki gençlerin Avrupa ülkelerinde gönüllü olarak çalışarak farklı deneyimler kazanmasını amaçlayan bir proje. Daha fazla bilgi için daha önce yazdığım şu yazıma bakabilirsiniz. Hindistan'ın güneyindeki üniversal şehir Auroville'deki gönüllü çalışma ve staj imkanlarını bulabileceğiniz bir veritabanı. Auroville dünyanın bir çok yerinden insanın millet, ırk, din ayrımı gözetmeksizin bir arada yaşadığı bir insan laboratuarı projesi. Şehir onlarca komünden, ekolojik köyden oluşuyor. Buradaki ekolojik çiftliklerde ya da komünlerde ya da ofiste gönüllü çalışabilir, stajınızı yapabilirsiniz. Uluslarası Gönüllü Programlar Birliği, dünya çapında birçok gönüllü kuruluşun üyesi olduğu bir birlik. IVPA'nın stardatlar listesine uyan kuruluşlar kabul ediliyor. Bu siteden istediğiniz bölge, ülke, gönüllük türü, gönüllük süresi üzerinden arama yapabilir, karşınıza çıkan kuruluşların internet adresinden onlarla iletişime geçebilirsiniz. Bu birlik kuruluşların güvenilirliğini size garanti ediyor. Çok ama çok faydalı, uzun süredir kızım için yaptığım bir araştırma için süper bir özet oldu, çok teşekkür ederiz. Cok faydali olmus bu yazi, cook tesekkurler paylastiginiz bilgiler icin. Burada AIESEC'in de yer almasi gerekiyordu. Bu yazıyı yazarken AISEC aklıma gelmemişti, aslında yer alabilirmiş haklısınız, sizin bilginiz varsa siz paylaşabilirsiniz. Merhaba burcu hanim bu sene ingilizceye ogrenmek istiyoruz esim ve ben onceden calistigim icin firsatim olmuyor dersim suan oyle bir engelimde yok nerden ve nasil baslamam gerekiyor yardimci olabilirseniz sevinirim.. Gerçekten çok güzel bilgiler. Bu sayede ben de gideceğim bir gün 😉😊😄😍😍 Bu yazınız için çok çok teşekkür ederim. Merhaba bir çok projede 30 yaş engeli var, malesef 31yaşında haberdar oldum, yaş aralığına bakılmaksızın uygun bir gönüllülük portalı var mı acaba. Tesekkur ederim. workaway projelerinde yaş sınırı yok, onlara göz atabilirsiniz.


Bugünlerde çok revaçta bir söylem. Her şeyi değiştirebileceğimize inanmak istiyoruz. Geçenlerde kabullenmek ile ilgili bir paylaşımımın altına yazılan yorumlardan bir kaçı dikkatimi çekti. Kimi her şeyi değiştirebileceğimize inanıyor, kimisi ise ihtiyacımınız olan şeyin umut olduğuna inanıyor. Ben ise neden "gerçek"ten bu kadar kaçtığımıza şaşırıyorum. İnsanoğlu birçok şeyi değiştirme gücüne sahip, düşünerek, çözüm bularak, uygulamaya koyarak bir çok engeli ortadan kaldırabiliriz. Ama her şeyi değil, her zaman değil. Şimdilerde çok satan bir meta. Diyorlar ki her şeyi değiştirmek elinizde; pozitif düşünürek, dua ederek, çeşitli özel teknikler kullarak hayatınızı değiştirebileceğinize dair bir çok akım, metot oluşturuldu. Kimisi ışık varlıklarla, meleklerle iletişim kuruyor, kimisi evrenin isteklerimizi nasıl yerine getireceğine dair yöntemleri açıklıyor, kimisi beynin farklı dalga boyutlarına geçiş yaptığını iddia ederek hayatını değiştirme gücüne eriştiğini söylüyor, kimisi bazı özel sözcükleri belirli sayıda söylediğinde dileklerinin gerçek olacağına inanmayı tercih ediyor, kimisi belirli özel günlerde belirli özel duaları ederek isteklerine erişebileceğine inanıyor... İnsanlık mucizeleri seviyor ve kendisinin de her istediğini yerine getirebilecek güçte bir varlık olduğuna inanmayı gönülden istiyor. İnsanoğlu istekleri yerine gelirse mutlu olacağına inanıyor. Hakikati olduğu haliyle kabul etmek korkutucu geldiği için "umut" ediyor. İstediği gibi bir dünyayı umut ediyor. Hayatını istediği gibi değiştirmeyi umut ediyor. İsteklerimiz doğrultusunda bir değişime inanıyoruz ama isteklerimizin zıddı değişimlere ise direniyoruz. "Değişim" deyince çoğunluk daha güzel bir hayat hayal ediyoruz; daha zengin, daha başarılı, daha aşk dolu, daha sağlıklı. Sağlıklı bir hayatımız varken birden karşımıza hiç beklenmedik bir hastalık çıktığında "neden ben" diye isyan ediyoruz, sevdiğimiz kişi bizi terk etmek istediğinde bu değişime karşı çıkıyoruz, kabullenemiyoruz onsuz yeni hayatı. Terfi alıp bir üst mevkiye atanmayı zevkle kabul ediyoruz da işimizden atılmayı kabul edemiyoruz. Birçok şeyi değiştirebiliriz belki ama maddenin özü neyse odur. Atalarımızdan aldığımız genler, büyütülme şeklimiz, yetiştiğimiz kültür, çocukluğundan beri süregelen beslenme şeklimiz, karşımıza çıkan insanlar, yaşadığımız deneyimler... bizi biz yapan o kadar çok etmen var ki. Bazen yaşadığımız hayata mahkum oluruz. Bazen de öyle bir şey olur ki, belki hayatımıza biri girer, belki hayatımızdan biri çıkar, belki büyük bir travma yaşarız, belki yola çıkarız, belki her şeyimizi kaybederiz, belki işimiz beklemediğimiz şekilde yükselir... Bir şey olur. Ve hayatımız değişir, biz değişiriz, değişime mecbur kalırız. Değişim olması gerektiği anda gelir bizi bulur, bizi mecbur bırakır zaten. Bir çoğumuzun muhtemelen bir yerlerde rastladığı bir söz var vardır: "Tanrım bana değiştirebileceğim şeyleri değiştirebilmek için cesaret, değiştiremeyeceklerimi kabullenmek için dinginlik ve bu ikisi arasındaki farkı ayırt edebilecek bilgeliği ver." Bilgelik hakikat ile gelir. Hakikati kabul edersek, hakikati yaşarsak kendimizin gerçekten kim olduğunu anlayabiliriz. İnsan önce kendi gerçeğini sevmeli, kendi gerçeğini olduğu haliyle, hatalarıyla, çirkinlikleriyle, eksiklikleriyle kabul etmeli. Kendi hakikatini kabul eden insan hayatı huzur içinde yaşayabilir ve değiştirilebilecek şeyler için cesareti, değiştirilemeyecek şeyler için de dinginliği içinde bulabilir. Daha iyi bir hayatı, daha iyi bir ülkeyi, daha iyi bir sevgiliyi, daha iyi bir anneyi, babayı, çocuğu umut etmektense, bir gün düzeleceğini yani aslında bir gün bizim istediğimiz şekilde olacağını umut etmektense bizi çevreleyen her şeyi ve kendimizi de olduğu haliyle, gerçek haliyle görmeyi denemeli önce diye düşünüyorum ben. Gerçekliği saf haliyle görmeyi başarırsak değiştirilebilecek olanın ne olduğu da kendiliğinden belirecektir zaten. Beyin çok karışık bir organ, üzerine binlerce, on binlerce, yüz binlerce tez yazılır. Beynimizin nasıl çalıştığını anladığımızda belki onu dönüştürmeyi de başarabiliriz. Masallar güzeldir, ben de çok severim ama "pozitif düşün" masalını anlatıp durarak değil beynin gerçekte nasıl çalıştığını anlayabilirsek ve bu gerçekliği kabul edersek hayatımızı dönüştürmeyi başarabiliriz. Ya da bir mucize bekleriz. Kim bilir belki bir gün bir travmacık gelir hayatımıza da bizi değiştirir. Merhaba Burcu Tunca. Öncelikle Blog sayfanın keşfiyle başlayan çok güzel bir sanal yolculuk yaşadığımı belirtmek isterim. Okuduğum birçok gezgin bloğuna istinaden içinde kendimi bulduğum bir çok samimi ve şeffaf anlatım tarzından dolayı seni ayrıca tebrik etmek isterim. Bende hayallerinin peşinden koşmaktan hiç usanmayanlardanım. Özellikle hayallerimin başında, uzakdiyarlarda bedenen ve ruhen var olmak ve deneyimlerimi uzakdiyarlardan paylaşmak geliyor. Tabi birde adından da anlaşılacağı gibi ile adlandırdığım sayfalarım ve web sitesi çalışmalarım devam ediyor. Örneğin uzakdoğuda uygun bir alanda <arazi kiralayıp Art club tesisi kurma hayalim var 🙂 Ve gezgin Blog sahiplerini bu clubta her yıl biraraya getirip özel bir buluşma partisi düzenlemek gibi hayalim var mesela, ve daha nice hayaller. Aslında demem oki, sizin gibi öğretilerle dolu tecrübeli ve bilge insanlarla bi arada çok güzel paylaşımların temelleri atılabilir birlikte. Tüm çalışmalarım tamamlandıktan sonra umarım yine internet üzreinden amacımı ve sesimi duyurabilmek için şansım olur. Neyse şimdilik bu kadar. Sevgiyle ve sağlıkla kalın.


Bazen her şey hazırdır da bir tek adım atmak gerekir. Cesur olmak korkusuz olmak demek değil, korkularına rağmen adım atabilmek demektir. Bu buluşmada hep birlikte yapabileceklerimizin farkına varıp, "kendimize tutabileceğimiz sözler verecek ve adım atacağız". - Kontenjan sınırlı sayıdadır, kararını verdiğin gibi iletişime geçip yerini ayırtmanı öneririm. - Yoga çalışmaları başlangıç ve orta seviyede uygulayıcılar için uygun şekilde düzenlenmiştir. - Gerektiği taktirde programda ufak değişiklikler yapılabilir. - Serbest zaman içerisinde kitabını alıp uzanmak haricinde bir aktivite yapmak isteyenler için: Olimpos sahilde keyif yapabilir, likya yolu yürüyüşü ya da doğa yürüyüşleri yapabilir, kaya tırmanışı deneyimleyebilir, bisiklet kiralayabilir, atv safari turu yapabilirsiniz.


Üzerimde çok etki bırakan anıları yazmak beni hep zorlamıştır. Bu anımın üzerinden 2 seneden fazla zaman geçti, nedense bir türlü yazamadım. Bu aralar dağlar aklımı yine fazla kurcalıyor, dağlar yine beni çağırıyor, yeni hayaller yeni planlar kuruyorum dağlara dair. İşte bu dönemimde dağlarda geçirdiğim deneyimleri daha çok anar oldum. En sonunda Himalayalar Annapurna Etrafında Yürüyüş deneyimimi yazmaya, yazarken hatırlamaya, hatırlarken hayallerimin içinde tekrar tekrar yaşamaya kadar geldi durum. Himalayalarda dağlarda geçen 17 günün hikayesi bu, 5415 metreye çıkarken ve oradan inerken yaşadığım anıların hikayesi. Dağda tuttuğum günlüğü buldum eşyalarımın arasında, onun da yardımıyla anlatmaya çalışacağım bu zamanı. Pokhara'da yürüyüş için izin işlemlerimizi tamamladık. Thakur bizim rehberimiz gibi davrandı ve rehberli yürüyüşçü kategorisine dahil olmuş olduk. Thakur'un bize böyle bir yardımı neden yaptığının sebebini daha sonra anlayacağız, ki böyle bir şeye de gerek yoktu aslında. Otelde tropik ormandaymışçasına rengarenk, ilginç cinste böcekler duvarlarda, camlarda bize selam verip duruyordu, ama akşam yemeğimizi burada yemekten başka çaremiz yoktu. Nepal'in tek yemeği Dal Bhat ile doyurduk karnımızı. Dal Bhat dediğim şey de şu ki: ortada bir kase pilav, yanında da mercimek yemeği ve artık o mevsim ve o bölgede ellerinde ne varsa o sebzelerinden yapılan bir kaç çeşit yemek. Akşam uyumak için odalarımıza çekildiğimizde odada bizi bekleyen misafirleri dışarı çıkarmak için uzun bir süre uğraşmamız gerekti. 2 adet uçuşan hamamböceğini üzerine kap kapatıp, altına kağıt geçirerek kabın içerisine hapsedip, sonra da camdan atma başarısını gösterdik sonuçta. Ne kimse yanlış yerde yanlış zamanda bulunduğu için öldü, ne de kimse gece uykusuzluk çekti, iki taraf için de mutlu sonla bitti gece. Girdik uyku tulumlarımızın içine, günün ilk kritiğini yaparak uykularımıza daldık. Sabah güne meditasyonla başladık. Yarım saat erken kalktık, yataklarımızın içinde zihnimizi sakinleştirerek güne başladık. Bu güzel insanlarla bu yolculuğa çıkacağım için kendimi çok iyi hissediyordum. Besisahar'da yola çıkmadan önce yolluk olsun diye kuruyemiş, bisküvi alışverişimizi yaptık. Sonrasında kahvaltımızı ettikten sonra 10:45'te yola koyulduk. Rotanın başında bekleyen görevli askerlere kaydımızı yaptırdık. Güzergah boyunca belirli notalarda yoklama vermek zorundayız. Böylece dağda kaybolan ya da başına bir şey gelen olursa harekete geçilsin. Thakur rehberimiz gibi davranarak işlemleri halletti hepimizin yerine. İlk hedef Khudi'ye yaklaşık 2 saatte vardık, 7 km'lik bir yol. Yolda yeriz diye fazladan alıp poşet içinde çantamıza asarak taşıdığımız muzlar yolda ziyan oldu. Baktık gördük çürüyecek gibi yolda gördüğümüz çocuklara dağıttık. Öğle yemeği yedik mi, nerede yedik hatırlamıyorum. Başlangıç yolu düz, yokuşsuz olduğu için çok zorlu değildi, ama biz kondisyonsuz olduğumuz için dinlene dinlene yol aldık. Dağların eteklerindeydik henüz, hava sıcaktı, her yer yeşillik ve bu yemyeşil dağ manzarasında yürümenin keyfi pek güzeldi. Daha ilk günden ilk yağmurumuzu da yedik. Aslında trekking zamanı olmayan, muson yağmurlarının başladığı bir zamanda yürüyoruz biz. Bu dönemde karşımıza çıkacak sülüklere karşı uyarıldık, ama henüz böyle bir sorunla karşılaşmadık. Sülük değil ama yolda karşıma çıkan parıldayan taşlar fazlaca dikkatimi çekti. Gün sonunda 17 km yol yürüyüp 18.30 civarında bugünkü hedefimiz Bahundanda'ya vardık. Köyde kalacak bir misafir evi aramaya başladık, fiyatlar ucuz. İki kişilik oda 100 Rupee yani 2 lira, ama yemekler pahalı. Pazarlık yaparak 300 rupeelik Dal-bhat'I 200 Rupee'ye yedik. Yol boyunca yeme, konaklama işlerimiz hep pazarlıkla yürüdü zaten. Sabah güne erken başladık. Kahvaltımızı ettikten sonra yola koyulduk hemen. Normalde haritaya göre 1,5 saatte gitmemiz gereken Ghermu'ya 1,5 saatte geldik de bu Ghermu bir türlü bitmek bilmedi. 2 saat boyunca yürüdük ve hala Ghermu'daydık. Yolun planladığımızdan uzun olmasına üzülmedik tabi, çünkü yol boyunca gördüğümüz manzara ve karşılaştığımız insanlar buna değdi. Yol kenarında bizi bekleyen bir yaşlı teyze önce yemek yemek isteyip istemediğimizi, sonra kalacak yere ihtiyacımız olup olmadığını sordu. Daha yola devam edeceğimizi söyledik. Teyzeden son gelen teklif marihuana isteyip istemediğimizdi. "Sen içiyor musun teyze?" diye sorunca sırıta sırıta "içiyorum tabi" karşılığını alınca önce şaşırdım, ama yolculuğun ilerleyen zamanlarında yol kenarlarında kendiliğinden yetişen marihuanaları görünce buralarda bu kadar normal karşılanmasına anlam verdik tabi. Öğlen yemeğimiz için yine bi pazarlık yaptık. Her öğünde dal bhat yenmiyor, 3 kişi üçümüzde spagetti yersek 300 rupee olan spagettiyi 270 rupee olsun diye anlaştık. Tam çingene usulü pazarlıklarımız. Öğle yemeği sonrası yola devam, karşımıza çıkan kocaman şelalenin önünde dinlenirken fotoğraf çekilmeyi de ihmal etmedik. Bugünkü yürüyüşümüzde yeni insanlarla da tanıştık. Seyahatimiz boyunca birçok yerde sanırım tekrar karşı karşıya geleceğiz. Normalde bugünkü hedefimiz Dharapani idi, yani 23 km yürümeyi planlıyorduk ama 12 km sonunda Chamche'de durmak zorunda kaldık. Saat 5'i geçiyordu, yorgunduk. Bulduğumuz bir misafir eviyle orada yemek yememiz kaydıyla bedava kalmak üzerine anlaştık. Yemek için yine pazarlık yaptık tabi. Akşam yemeği 300 rupee, sabah kahvaltısına da 230 rupee ödedik. Amerikalı yürüyüşçüler kalacak yere ilk söylenen fiyatı kabul ediyor, bizim bedava kaldığımız yerde onlar 1000 rupee'ye kalıyor. Biz düşük bir bütçeyle bu yürüyüşü yapmaya çalıştığımız için elimizden geldiğince masrafları kısmaya çalışıyoruz. Yürüyüş sırasında taşıdığım çantam 10 kilo civarı sanırım, yedek ayakkabı, kalın mont en çok ağırlığı oluşturan ürünler. Omuz ağrısı can sıkıyor, ama dayanılmaz boyutta değil. Asya ülkelerinin mucizevi ürünü "tiger balm"in işe yaramasını umuyorum. Domi'nin reiki seanslarının da ağrıyı azaltmakta faydası oluyor. Bir zamanlar hedefimdi, ama uçaktan görmekle yetindim... Şimdi senin masal tadında anlatımınla Annapurna'ya yolcuyum. Sevgilerimle.


Mc Leod Ganj Dharamshala'da yer alan, Çin zulmünden kaçan Tibetliler'in yaşadığı Himalayaların eteklerindeki bir kasaba. Burada kendinizi Hindistan'dan çok Tibet'te gibi hissediyorsunuz, o kültürü yaşıyorsunuz. Mc Leod Ganj'ın merkezinin haricinde Bagsu ve Dharamkot bölgeleri rikşa ve şehir gürültüsünden uzak kalmak isteyen turistler için biraz daha uygun bölgeler. Ben tam tamına sakinlik istiyorum, şöyle sessiz sedasız bir yer olsun diyorsanız Upper Dharamkot ya da Upper Bagsu'yu tercih ediyorsunuz, yok şöyle bol İsrailli, partili, içmeli, tüttürmeli olsun diyorsunuz Lower Dharamkot ve Lower Bagsu'da tercih kılıyorsunuz.. Ufak tanıtımdan sonra gelelim bizim hikayemize, Rishikesh'ten buraya bitanecik küçük erkek kardeşim David'le geldik. Birlikte Tushita'daki meditasyon eğitimine başlayacağız 2 gün içinde. Yola çıkmadan 2 gün önce ikimiz de aynı gün içerisinde düşüp sakatlanmışız, onun ayağı zor basıyor benim kıçımda kocaman bir morluk, çanta kıça değdikçe ya da oturdukça vay anam halime. Yine de büyük bir azimle tırmandık dağlara, bulduk güzel bir guesthouse 2 gün için. Zafer Bey'den His Holiness 14th Dalai Lama'nın konuşması olacağı haberini alıyorum. Şanslı mıyız neyizJ Hemen merkeze gidip kaydımızı yaptıyoruz. Dalai Lama'nın konuşmasını yapacağı gün ben erkenden kalkıp yola koyuluyorum, dağlardan ineceğim daha, kısa değil yolum.. David'in ayağı kötüleştiği için o benimle gelemiyor. Uzuuuun sırayı bekledikten sonra sonunda tapınağın içine giriyoruz, Dalai Lama her grubun yanına gidip tek tek fotoğraf çektiriyor. His Holiness bizim yanımıza geldiğinde gerçekten heyecanlandığımı hissettim. Yumuşacık eline dokundum. Gözlerindeki o güzel ışığa baktım derin derin, o gülümsedikçe yayılan enerjiyi çektim içime. Huzur doluydu. Bu benzer bakışı ve enerjiyi Prem Baba'nın yanındayken de hissetmiştim Rishikesh'te. Aydınlanmış kişi gözündeki bakıştan, yaydığı enerjiden hissediliyor. Bu güzel deneyimin ardından dağlara tırmandım yine, eşyalarımı alıp Tushita'nın yolunu tuttuk. Tushita Dharamkot'ta Tibet Budist eğitimlerinin yapıldığ bir meditasyon merkezi. 10 günlük bir eğitim için geldim buraya, Introduction To Buddism Course: 10 günlük sessizliğin hakim süreceği, Buddist Felsefe hakkında bilgi verileceği ve meditasyonun öğretileceği bir eğitim. Tushita'da geçirdiğim 10 gün hayatımda geçirdiğim en anlamlı günler arasında yerini aldı. 10 gün boyunca zihnimin derinliklerine yaptığım yolculuklar hayatımda bir çok şeyi sorgulamamı, kararlar almamı, hayatımın amacını belirlememi sağladı. Budist felsefede anlatılanlar ilk başlardan kafamı karıştırsa da yavaş yavaş mantık oturmaya başladı kafamda. - No Killing - No Stealing - No sexual misconduct - Not using any toxicants - No lieing Uzuuun felsefe, dinlemek isteyen olursa geçsin karşıma seve seve anlatayım :). Tushita'da inanılmaz güzel arkadaşlar edindim, kurstan sonraki 10 günümüzü birlikte geçirdik. Bir sonraki yazıda Vipasana deneyimimi yazacağım. Denemek isteyenlr varsa ilgilerini çekecektir yazı. blogunu yeni gördüm ve okumaya başladım. herşeyden özellikle de samimiyetsiz, sahte insanlardan, yapmacık gülüşlerden bıkmış bir beyaz yakalı olarak alıp başımı hindistana gideceğim derken seni buldum. hayalimdeki şeyi yapıyorsun. lütfen benim için de dua et. umarım bir gün bende bana iyi gelecek olan bir şeyleri yapabilirim ve bu yapmacıklıktan kurtularak hayatı kucaklayabilirim.


Madurai'de yapilacak tek sey tapinaklari gezmek sanirim. Bir suru tapinagin bir arada bulundugu bir bolge. Tapınakların içi-dışı birbirinden ilginç. Öyle şortla, kısa etekle falan giremezsiniz tapınaklara, girişte size varilen uzun lungileri takmanız gerekiyor. Gezerken fotoğraf makinemi içeri alamadığım için çok fazla fotoğraf çekme şansım olmadı. Yanımdaki iki arkadaşım Hindistan'ı motorsikletle gezen iki kafadar, onlar da Hindistan'da tanışıyor ve yolculuklarının bir bölümünü birlikte yapmaya karar veriyorlar. Biri Amerikalı biri İngiliz, ilginç hayat hikayeleri var doğrusu. Kodaikanal Tamil Nadu eyaletinin batı sınırında Kerala'ya yakın bir bölge. Kodaikanal adı Tamil dilinde "ormanın hediyesi" demek. Tepelerin prensesi olarak bilinen bu güzel şehre doğru yolculuğa hazırım tabi ki. Hindistan`da yollar berbat: berbat kelimesinin ötesinde bir şey bulamadığım için berbat diyorum. Çukurlar, tümsekler ve ayrıca bilinçli konulmuş hız kesme tümsekleri. O yol nasıl bitti bir de bana sorun, yandım anam, vay popom.. Oda bulup yerleştikten sonra biraz yürüyüşe cıkalım deyip dağa tırmanmaya başladık. Umulmadık yerlerle evler, bazısı köylülere ait bazısı hippilere. Keyifle evlerinin önünde uzanan hippi gençliğe selam verip biraz sohbet edip ilerliyoruz, kimin evinin önüne gelirsek onunla biraz sohbet sonra yola devam.. Keyifli kısa bir trekking oldu.. Akşam dedik ki bira içelim ama onlar da bize dedi ki burda yoook, şehre inmeniz gerek. E dedik ineriz o zaman. İyi güzel indik şehre, yemeğimizi yedik, biramızı aldık, dönüyoruz. Gecenin bir yarısı virajlı dağ yollarında bir bulutun içinde buluverdik kendimizi. Hiç bir şey görmüyoruz, hic bir şey.. Yalan yok, korktum çok fena, Allah'a emanet yol almak denir ya, işte oydu sanırım bizimkisi. O yol nasıl bitti, biz nasıl sağ kaldık ben de anlamadım. İlk Vattaikanal gününü bitirdik, ertesi gün bize trekking icin önderlik edecek rehberimizi de ayarladık, artık rahatça uykuya dalabiliriz. Güzelce başladık yola. Şelalelere doğru gidiyoruz. Aksam çılgınca yağan yağmur neticesinde yerler ıslak. Peki ben ne giymişim: şalvar. Tüm sakarlıklarıma rağmen güzel bir trekkingti ama ne yazık ki biz şanslı bir grup değildik, hava sisliydi. Tepelere tırmandik ama güzel manzara yerine sis bulutunu seyrettik. Yine de nasıldı derseniz: paha biçilemez derim size.. Ormanın derinliklerinde bir bufalo size doğru geliyorsa, deriiin deriiin nefes alın.. Yeni yol arkadaşları da buluyoruz kendimize..