Ada aynı zamanda doğal bir dingo yaşam alanı bölgesi. Bilmeyenler için ufak bir açıklama yapabilirim; dingo Avustralya'da yer alan vahşi köpekler. Bu vahşi, güzel köpekler tıpkı kurtlara benziyor ve havlamıyor, uluyor... Bilinenin aksine dingoların kökeninin aslında Avustralya'ya ait olmadığını öğrendim, Asya'dan buraya getirilmiş. Bir zamanlar Avustralya'daki çiftçilerin tarladaki ürünlerine zarar veren kangurulardan kurtulmak için seve seve kabul ettiği bu yeni hayvan ırkı bir süre sonra çiftçiler tarafından bakılan sığır, keçi, koyun gibi hayvanlara da saldırmaya başlayınca düşman ilan edilmiş. Başlıca yiyeceklerinden biri kangurular. Fraser islanda adım attığımızda sahilde dolaşan bir dingoya rastladık, dingo görebilmiş olmanın heyecanıyla hayvanı otobüsün içinden yakın takibe aldık. Sahile gelmelerinin sebebi avlanmakmış, yüzerken yorulan kanguruları denizden çıktıktan sonra avlamak daha kolay oluyormuş. Fraser island'a gidebilmek için ya off-road yolculuğa uygun bir araban, jipin olması lazım ya da turlardan birine katılacaksın. Sunshine coast, Noosa ya da Rainbow Beach'ten Fraser island turları yapılıyor. Günlük turlara katılınabilir, ki benim yaptığım da bunlardan biriydi. Zorlu yollara dayanıklı büyük otobüslerle yapılan turlar bunlar. Bir de 1-2 gece kalmalı, kamp turları var; vaktiniz varsa bunları tavsiye ederim çünkü bir günlük turdan bir şey anlayamadım ben. Gece orada kamp yapıp, dünyadaki en güzel gökyüzü görüntüsüne sahip yerlerden biri olan bu adada uzanıp yıldızları izlemenin keyfini yaşamalı.2-3 günlük turlarda birkaç arkadaş bir jip kiralıyorsunuz, bu yollarda şoförlüğüne güvenen varsa eğlenceli bir yolculuk, mutlaka yapmalı derim. Fraser island, üzerinde bulunan 100 göl ile Tazmanya'dan sonra en yüksek göl oranına sahip yer. En popüler göl Lake McKenzie, tertemiz suyu ve beyaz kumlu plajıyla müthiş bir huzur mekanı. Avustralya yerlileri Aborjinler adayı 5000 yıl önce keşfediyorlar. Bathjala halkının adadaki yaşamı 1800'lü yıllarda adaya Avrupalıların gelmesi ile bozuluyor ve yavaş yavaş nüfus azalıyor. Aborjinler yaşadıkları dönem içerisinde adaya saygılı bir şekilde doğayla kardeşçe yaşamışlar. Aşağıda görmüş olduğunuz yol Aborjinlerin sessiz yol diye nitelendirdiği yürüyüş yolu. Aşağıdaki kafes dingolar için yapılmış. İlk gördüğümde hayvanlarını içine tıkıyorlar sanıp sinirlendim, sonra anladım olayın aslını. Burada kamp yapanlar için bir önlem. Yiyeceklerini bu kafeslere saklıyorlar böylece dingolardan korumuş oluyorlar. Sahil sabahları sakin oluyor ama akşamüstü hafiften dalgalar başlıyor. Sahilde yüzme yasal değil anladığım kadarıyla, tehlikeli. Göllerde yüzmeyi tercih ediyor insanlar zaten. Başında da bahsettiğim gibi kısa bir tur oldu böyle bir günlük olunca, tadı damağımda kaldı. Siz beni dinleyin giderseniz 2-3 gece kalmalı turlara katılın ki tadını çıkarın adanın.


Belki çocukluğunuzdan beri izlediğiniz belgesellerin sonucunda hayallerinizi süsleyen ülkeydi Avustralya, belki bir şekilde aklınıza girdi bu ülke ve uzun ya da belki de kolay uğraşlar sonucu aldınız vizenizi, belki tek amacınız İngilizce'nizi geliştirmekti, belki para kazanmak, belki yeni bir ülke görmek. Sonunda çıktınız yola, 20 küsür saat süren uçak yolculuğu sonucunda vardınız ülkeye. Senelerdir okullarda öğrendiğiniz İngilizce'yi bir kenara bırakın. Yepyeni bir dil öğreneceksiniz şimdi. Ağzında kocaman bir cikletle gevşek gevşek konuşanlara sinir oluyorsanız işiniz zor, burada ciklete gerek yok o gevşek yayvan ağız oturuşmuş herkeste. "G'day" burada "selam, merhaba" demek için "hi, hello" yerine kullanılıyor. "mate" genel bi hitap şekli "kanka" gibi. Gelelim kelimelere ve slanglere. Onbinlerce kelime ve kelime grubu uydurmuşlar. Avustralya'nın hikayesini az çok bilirsiniz, James Cook burayı bulduktan sonra 1788'de Britanya hapishaneleri tıka basa dolduğu için mahkumlarını buraya gönderiyor. Söylenene göre mahkumlar anlaşılmamak için şifreli bir dil oluşturuyorlar. Avustralya argosunun ve ilginç kelimelerinin kökenin buna dayandığı söyleniyor. Tabi çok önemli bir etken de bu adamların konuşmaya üşenmesi, her şeyi kısaltması. -Aussie : Avustralyalı -Arvo: Afternoon -S'arvo : This afternoon -Mondy: Monday -Choosdee : Tuesday -Wensde : Wednesday -Thursdee: Thursday -Fry-dee: Friday -Sat-dee: Saturday -Sundee: Sunday -Barbie: Barbekü -Bonzer : mükemmel -Bogan: görünüşüne önem vermeyen, bütün gün vaktini bira içip kaytararak geçiren serseri adam -Breakfast : Brekky -Ciggie : Cigarette -Cockie: karafatma -Coldie: bira -Chrissie: Christmas -Dunny: tuvalet -Doggy bag: restaurantta yiyemediğiniz, tabağınızda kalan fazladan yemeği almak için istediğiniz yemek konteynır -Fella: erkek -Sheila: Kadın -Footy: Avustralya kurallarıyla futbol -Gimme: Give me -lollies: şeker -mozzie: sivrisinek -oldies: anne-baba -postie: postman -sheepshagger : Yeni Zellandalılar için kullandıkları tabirJ Türkçesi bir nevi kibarca "koyun beceren" -Acadaca : ACDC -Strine: Avustralyaca 🙂 -Americans = Yanks -Greeks = Wogs -Aboriginals = Abbo's Ülkeye adım attığınızda uzunca bir süre ne dediklerini anlamakta zorlanabilirsiniz. Ama inanın çok eğleneceksiniz 🙂 İnsanlar güleryüzlü, esprili, konuştukları aksanın anlaşılmasının zor olduğunun farkında 🙂 Aklınızda bulunsun diye bu kelimelere göz atarsanız önceden belki de daha az zorlanırsınız. Kolay gelsin ve bol eğlenceli zamanlarınız olsun. Avustralya ile ilgili daha fazla yazı için şuraya buyurun.


Avutralya'ya nasıl göç edilir? Avustralya vatandaşı olmanın yolları nelerdir? Bu yazıda size bazı fikirler vereyim dedim, size uygun olanı varsa değerlendirin diye. Eğer şartlarınız bu vizeyi almak için uyuyorsa, yapmanız gereken Avustralya'ya gittiğinizde uygun bir iş ve daha önemlisi iyi niyetli bir patron bulmanız. Eğer araba tamirciliği, aşçılık, barmenlik, baristalık... gibi zaten bildiğiniz ve diğerlerinden daha iyi olduğunuza inandığınız bir mesleğiniz varsa sizi kaybetmek istemeyen bir patron size sponsor olmayı teklif edebilir. Yanında çalıştığınız patron sizi kalifikasyonlarınızdan ötürü yanında tutmak istediğine dair başvurur ve bu doğrultuda sponsorluk vizeniz çıkar. En önemli şartı 3 sene boyunca aynı yerde çalışmanız. Yani bir nevi kölelik aslında, çünkü ondan ayırlamayacağınızı bildiği için 3 sene boyunca patron sizi saatlerce istediği şekilde çalıştırır. 3 yıl boyunca sponsorluk vizesi ile orada kalırsınız ve sonrasında Permanent Residency yani Kalıcı Oturma İznine başvurursunuz. 1 sene sonra da vatandaşlığa başvurma hakkına sahip oluyorsunuz. Gençseniz ve bir kalifikasyonunuz ya da kendinizi patrona sevdirmek için şeytan tüyünüz varsa denemeye değer. Türkiye'den giderken dil eğitimi ya da sertifika veya diploma programı alırsınız. Herhangi bir danışmanlık şirketine danıştığınızda size bu konuda yardımcı olacaklardır. Sertifika programlarınız Güzellik, Hemşirelik, Sağlık, Yaşlı Bakımı, Aşçılık, Fitness, Çocuk Bakıcılığı... gibi alanlardan olursa Avustralya'da iş bulabilme imkanınız olabilir, ve bu da size ileride göçmenliğe başvurma şansı yaratabilir. Ama bu programlar Yöneticilik ve Pazarlamacılık programlarından çok daha pahalı. Ailenizin durumu iyiyse Avustralya'da kalmanın en iyi yollarından biri burada Yüksek Lisans, master, doktora okumak. Ama dönemlik 20-25bin dolar gibi ücretlerden bahsediyorum, gerçekten ailenizin durumunun iyi olması gerek. Bu parayı burada hem okuyup hem çalışarak kazanamazsınız. Avustralya hükümetinin her sene yenilediği bir "Kalifiye Meslekler Listesi" var, eğer bu mesleklerden birine sahipseniz, IELTS'te istenen İngilizce puanını alabiliyorsanız ve puanlama sisteminde istenilen puana ulaşabiliyorsanız Avustralya'ya vatandaşlık başvurusunda bulunabiliyorsunuz. En basit ama bir o kadar da zor olan yol 🙂 Yakışıklılığınıza/ güzelliğinize ve ikiyüzlülüğünüze güveniyorsanız denemeye değer. - erkek arkadaşlara kolaylık için: bir Avustralyalı erkekten duymaya alışmadığı iltifatlar, ilgi, alaka - kadın arkadaşlara kolaylık için: bir Avustralyalı kadından görmeye alışmadığı hizmetler ve güleryüz sunarsanız belki bir şansınız olur. ) Şaka bir yana tabi kimbilir belki de gidip aşık olursunuz canım, o kadar da kötü niyetli bakmamak lazım 🙂 Vatandaşlığı edinme yöntemlerinden en revaçta olanı olunca yazmadan edemedim. Pek de hoş olmayan ama yine de bir seçenek olarak size sunabileceğim bir yöntem. Kendi ülkende işkenceye ya da tehlikeye maruz kalıyorsan Avustralya'ya sığınma talebinde bulunabiliyorsun. Ama böyle bir başvurunun ardından Türkiye'ye tekrar girmek istersen ne tarz sorunlar yaşarsına dair ayrıntılı bilgiye ulaşamadım. Uçakla ülkeye giriş yapanlara ve botla vizesiz olarak ülkeye giriş yapanlara dair farklı işlemler yürütülüyor. Botla ülkeye girenlere artık eskisi kadar hoşgörülü olmadıkları bir gerçek. Anlayacağınız öyle çok da kolay değil aslında Avustralya vatandaşı olmak. Ülke açmış kollarını sizi kucaklamak için beklemiyor. Yukarıda saydıklarım içinden size uyanlar var ise ve denemek isterseniz bol şans dilerim. Ben Avustralyaya gıtmek ve orada yasamak ıstıyorum yasım 66 meslegım terzılık modelcılık cok avrupa ulkesını gezdım lısanım yeterlı sertıfıkam var 4 cocugum var evlıler ıslerı var resmı kurumlarda calısıyorlar ıngılızce ogretmenler oglum basın yayın mezunu kendı ıs yerı var ben emeklı ve kıra gelırlerım var tum aılecek Avustralyaya gocmen yada turıst olarak gıtmek yada gocmen olarak gıderek orada yasamak ıstıyoruz gereklı bılgı yada yardımcı olursanız sevınırız tesekkurler cevabınızı beklıyoruz esenkalın. Christmas island denilen bir adaya yolluyorlar. İltica edenleri bazı insanları burada 30 ay kapalı tutup insanlık dışı muamelede bulunuyorlar. Youtube ve google den australia refuge camp yazıp izleyin. Dehşete düşersiniz. Resmen işkence kampı. Birleşmiş milletler iltica yuksek komiserliği burayı unutmuş resmen. Ben çok inceledim hayatımda böyle birşey ne duydum ne gördüm. Akrabalık derecesi ne olmalı? Arkadaşımız bir iş yeri olmamasına rağmen uzun süreli sponsor olabiliyor mu? Göçmenlik veya orada çalışma vizeleri için askerlik durumu belirleyici olabiliyor mu? bu konularda bilginiz varsa paylaşabilirseniz çok sevinirim. O kadar detaylı bilgiye sahip değilim ne yazık ki, sizi yanlış yönlendirmek istemem. Bir danışmanlık şirketine sorarsanız yardımcı olabilirler diye umuyorum. Merhabalar. Bir sorum olacak. Öncelikle Yaşlı bakım Hemşiresiyim. 2 yıllık yaşlı bakım üniversiteden mezunum. yani Ön lisans sayılıyor 2 yıl okuduğum için üniversiteyi. İllaki lisans veya yüksek lisans mezunu mu olmak gerekiyor ki yaşlı bakım zaten iki yıllık bir üniversite. Bu şekilde yaşlı bakım hemşiresi olarak gidebilir miyim? diğer sartlar oldu sayalım ? Bu konuda bilgilendirirseniz sevinirim. merhaba, hangi vize türünden bahsettiğinizi bilemiyorum. göçmenlik ile ilgili soruyorsanız yazıdaki linkten mesleğinizin "Kalifiye Meslekler Listesi! nde yer alıp almadığını kontrol etmeniz gerekiyor. Çalışma vizeniz olmanız lazım orada çalışabilmeniz için. Bir cafe ile anlaşabiliyorsanız ve size çalışma vizesi çıkartabiliyorlarsa olabilir tabi. Merhaba ben 13 yasindayim annem ve babamla birlikte avustralyaya gitmek istiyorum. Notlarim cok iyi orada lise okumak icin olan sartlari karşılıyorum. Annem havaalaninda yer hostesi. Burcu hanım çok yararlı, umut ve cesaret verici yazınız için tebrik ve teşekkür ediyorum. Kanser hastası olduğum için zamanım kısıtlı. yüksek lisans yaptığınız süre içerisinde zaten kalma hakkına sahipsiniz, bittikten sonra da çalışma ve oturma hakkınız olıuyor bildiğim kadarıyla ama bir danışmanlık firmasına sorsanız daha doğru bir cevaba ulaşırsınız. Çalışma ve tatil vizesi ya da dil okulları ile gidebilirsiniz, bir danışmanlık şirketinden daha detaylı yardım alabilirsiniz. Merhaba, inşaat ve dış cephe yalıtım işleri ve iltica ile ilgili bilgim yok, bol şans size. viyana avusturyada, bu sayfa avustralya hakkında. Merhaba, bu konuda uzman birine danışırsanız daha doğru cevabı alabilirsiniz. Sevgilerimle, bol şans. Almanca kullanımı Nasıl acaba Avrupa dışında normal turist olarak gördüğünüz kadarıyla. Merhaba ben 17 yaşındayım. Lise bittikten sonra mezuna kaldığım sene tamamen ingilizceye ağırlık verip bir sonraki sene Avusturalyada üniversite okumak istiyorum. Fakat fiyat biraz korkutuyorum. Yıllık ne kadara mal olur bana? Yani 200.000 tl'yi geçer mi? Ve oraya gittiğimde çalışmakta istiyorum. Ve ayriyetten 4 sene sonrasında da orada kalıp orada yaşamak gibi bir niyetim var. Merhaba ben avusturalyaya yerleşmek istiyorum. Ben kaportaci'yım! Ve ayrıca kaynak konusunda gayet iyiyim. Gaz altı, oksijen kaynağı, argon ve elektirik kaynağı, konusunda gayet Iyiyim. Sizin de belirttiğiniz gibi iyi niyetli bir patron bulma şansım ne acaba? Ve turist vizesi ile gelirsem orada sanayi ve otomobil işlerinde ki talep ve kazanç nedir acaba bilginiz varmı. Merhaba burcu ben austuralia da oturma izinim var kızımı da getirmek istiyorum temelli kalması için. Kızım 25 yaşında. Tatil için geldi gitti. Hangi yolda ilerlemeliyim. Teşekkürler. merabo ben 23 yaşindeyim adim Otabek meslegim tesatciym ve komple tadelat işini anliyorum 7 sanadr bu işleri yapiyorum işim garantinili. ama ben ozbekistan vatandaşiym şu an istanbuldeym ama australiagada gitib calişmak istiyorum bana nasil yardamci olabilirsiniz. teşekkurler. Avustralya yüzme sporuna önem verilen bir ülke midir? Erasmus stajda kolaylıkla avrupada iş imkanı bulabiliyor, anlaşma yapıp şirketlerde çalışabiliyordum acaba aynı şekilde Avusturalya da internet üzerinden firmalar veya kuruluşlarla anlaşarak iş bulsam göçmenlik vizesi için bu yeterli olur mu? Benim çekincem kendi vatandaşları dururken beni kabul edip etmeyecekleri.


Avustralya kendine has hayvanlarıyla ün yapmış ülkelerden birisi. Hal böyle olunca bana da "Avustralya'nın İlginç Hayvanları" nı tanıtma şansı doğuyor. Gerçekten korku duymanıza sebep olacak zehirli örümceklerinin, kocaman yılanlarının yanında sevimli, ilginç, merakla izleyeceğiniz hayvanlarla karşılaşacağınız bir dünya. Bu garip hayvanların bir kısmını sadece koruma altındaki bölgelerde, ulusal parklarda görebilirken; bir kısmı da günlük hayatta her an karşınıza çıkabilir. Avustralya deyince akla ilk gelen hayvan benim gözümde kanguru. Çocukluğumdan beri karnındaki kesesinde bebeğini taşıyan bu hayvanları ilginç bulmuşumdur. Bu arada kangurularla karıştırılan, aslında aynı soydan gelen ama daha küçük olan bir hayvan türü daha var wallaby, büyükler kanguru ufaklar wallaby. Benim için Avustralya kelimesinin çağrıştırdığı ikinci hayvan da koala ayıları. Bunları da sokakta görmeniz pek mümkün değil. Doğada görülmesi en muhtemel yerlerden biri olan Noosa Ulusal Parkı'nda yürüyüş yaparken, yukarı baka baka, okaliptüs ağaçlarının tepesini izleye izleye yürümemin sebebi bu güzel hayvancıkları görme arzumdu. Olmadı. İlk koala gördüğüm yer koruma altına alınmış koalaların olduğu bir park. Ağaçlara sarılarak bütün gün uyuyan bu hayvanlarla iletişim kurma şansı pek yok gibi. Arada bir o ağacın bu dalından kalk orada ben uyuyacağım kavgası yapıyorlar, hayatlarındaki tek hareket bu. Zaten biliyorsunuzdur ama bilmeyen için açıklayayım; en sevdikleri yiyecek olan okaliptüs yapraklarındaki uyuşturucu maddenin etkisiyle bütün gün böyle mayışık duruyorlarmış. Çocukluğumun çizgifilmlerinden bilirim bu hayvanı. İri yarı bir canlı zannederdim meğer kedi kadar bişeymiş. Çirkin ama sevimli sayılabilecek bir hayvancık. Çıkardığı canavarca çığlık yüzünden Tazmanya canavarı adını almış. Sadece Tazmanya adasında yaşıyor. Gün boyunca bir köşede saklanıp gece olunca dolaşmaya başlıyorlar ve aynı zamanda korkunç bir böğürtü eşliğinde. Holywood versiyonunda olduğu gibi hızla dönen bir hayvan da değil ayrıca. Soyu tükenmekte olduğu için sadece özel koruma bölgelerinde görebilirsiniz. Gece sokakta yürürken durup durup birinin kahkaha attığını duyuyor ama etrafta kimseyi göremiyor musunuz? Tedirgin olmayın cadılar basmadı sokağınızı, kookaburra kuşunun sesi bu. Avustralya'daki ilk zamanlarınızda alışana kadar biraz zorluk çekeceksiniz bu sesi duydukça ama sonra bir kuştan geldiğini anlayınca rahatlayacaksınız. Aslında ibis sadece Avustralya'ya has bir kuş değil, ama Avustralya'ya has olanı beyaz vücut, siyah kafalı ibis. Bu kuşlardan bahsetmemin ana sebeplerinden birisi aman ha dikkat uyarımı yapmak için. Buraların en fena çeteleri bu kuşlar. Masanızdan, elinizden yemeğinizi çalar gider, yemek yerken başınızdan bekler Azrail gibi. Ben korkarım kendilerinden, saldırıya her an hazır dolaşırlar. Avustralya sokakları Türkiye'deki kedi, köpekler gibi ibislerle dolu. Avustralya'da ilk tanıştığım ilginç eleman. Ne sıçan, ne kedi; ikisinin ortası. Kocaman bir kedi büyüklüğünde, sevimli suratlı bir sıçan düşünün. Evlerde balkonları mesken tutuyorlar, ellerimde beslemişliğim var bu koca sıçanları. Kesinlikle korkulacak hayvanlar değil, her hangi bir saldırgan tavırları yok. Son zamanların moda selfi hayvanlarından. Kısa kuyruklu kanguru deniliyor kendisine aynı zamanda. Minyatür bir kanguru gibi olmanın yanında sevimli, sırıtan bir suratı var. Ben ne yazık ki hiç karşılaşamadım bir quokka ile, umarım siz gittiğinizde biriyle tanışma şansınız olur. Bütün bu ilginç güzellikleri ile Avustralya görülmeye değer alışık olduğumuzdan çok uzakta, bambaşka bir dünya. Sırf bu ilginç tipte arkadaşlarla tanışmak için bile ziyarete değer.


Avustralya birbirinden güzel sahilleri, mükemmel havası ve kanguruları ile bir çoğumuzun merak ettiği, ölmeden öncekiler listesine aldığı bir seyahat bölgesi. Ama Avustralya aslında bunlardan çok daha fazlası. Avustralya'ya seyahat etmek için favori nedenlerimi yazayım dedim. Eğer yaz sevenlerdenseniz Avustralya sizi hayal kırıklığına uğratmayacak. Genellikle tüm yıl boyunca hava güneşli ve ılıman. Güney bölgeler hafif soğumaya başladığında kuzeye seyahat ederseniz bitmeyen yaz deneyimi yaşayabilirsiniz. Sırtçantalı gezginler genellikle Mayıs ayında Sydyney ve Melbourne'u tercih ederken Haziran'da Cairns bölgesine yol alırlar. Devamlı güneşli hava, hangi sezonda olduğunuza bakılmaksızın 365 gün sahil, surf, kamp ve yürüyüş keyfi demek. Uluslarası seyahatlerde dil engeli problemlere sebep olabiliyor. Avustralya'nın anadili İngilizce olan bir ülke olması " görülmesi gereken egzotik yerler" listesinde onu en üst sıralara çıkarıyor, ayrıca Avustralya aksanı da başlı başına bir turist çekim nedeni. Bir Avustralyalı'dan ilk kez "G'day mate" sözünü duyduğunuzda şaşırmayın, size "selam" diyorlar. Çok kültürlü bir ülke olan Avustralya'da dünyanın birçok ülkesine ait yemekleri bulabilirsiniz, hem de kendi ülkesiyle aynı lezzette; Tayland, Hint, Türk, Çin, İspanyol, İtalyan, Japon mutfağı ve daha niceleri. Evet Avustralyalılar şakacı insanlar ama Avustralya yerli restaurantlarının menülerinde kanguru, timsah, devekuşu gibi seçenekleri gördüğünüzde bunların şaka olmadığını da söylemek isterim. Ayrıca Avustralılar'ın sofralarından düşürmedikleri Vegemite, çocukluğundan beri bu tada alışmayan biri için pek de hoşa giden bir seçenek değil gibi. Ozi kahvaltısı Vegemite ve tost ekmeğinden oluşur genelde. Avustralya'nın büyük bir bölümü el değmemiş ve doğal haliyle görülmesi için bırakılmış. Cennet hakkındaki düşüncen tropikal bir şelalenin altında duş almaksa, ya da bütün gün kumsallarda uzanmaksa, ya da Büyük Mercan Resiflerine dalış yapmaksa bunların hepsini Avustralya'da bulabilirsin. Avustralya bir kıyıdan diğer kıyıya size olağanüstü güzellikle manzaralar sunuyor, yıldızların altında kamp yapabilir, bir doğal parkın içinde kendinizi bulabilir, Mars'ı andıran bir yüzeyde deniz kadar masmavi bir gökyüzü ile başbaşa kalabilir, kocaman şelalerin altında yüzebilir, yağmur ormanlarına tepeden bakabilir ya da içinde yürüyebilirsiniz. Kangurular, koalalar, wombatlar, dingolar, ibisler, kookaburralar... kaçı size tanıdık geliyor bilmiyorum ama Avustralya'ya gittiğinizde bu hayvanları duymaya, görmeye doyacaksınız. Hatta ellerinizle besleme şansınız bile olabilir. Sydney'de bir çok yere ulaşım metro sayesinde çok rahat, işinizden çıkıp metroyla sörf yapmaya gidebilirsiniz. Brisbane'de ulaşım o kadar kolay olmasa da araba kiraladığınız taktirde etrafında yer alan birbirinden güzel bölgelerde keyif yapabilirsiniz. Avustralyalılar esprili, eğlenceli ve samimi insanlar, sizinle hemen iletişime geçmeleri ülkeye alışmanızı kolaylaştıracak. Canları isterse çıplak ayakla dolaşan insanları gördüğünüzde şaşkınlık yaşamayın çünkü onun da ötesinde canı isterse sadece çorapla markete alışverişe gelen insanları da göreceksiniz. Aksanları ve sizin bu aksanı anlama çalışmanız ise başlı başına bir eğlence. Sanat, müzik, film, yemek... Avustralyalılar'ın birçok şey için bir çok şehirde festivalleri var. Her hangi birine denk gelirseniz çok keyif alacağınız kesin. Ayrıca her hafta sonu yapılan pazarlar canlı müzik ve şovlarla birlikte bir festivale dönüşüyor, bunlara mutlaka denk geleceksiniz, birbirinden güzel yemeklerin tadına bakarken bir yandan da yerel sanatçıların müziklerine doyacaksınız. Her ne kadar kitaplardan okuduğunuz gerçek Aborjin kültürü artık yok olmuş olsa da hala Aborjin sanatına ait bir çok eseri görmeniz mümkün. Özellikle turistik destinasyonlarda Aborjin çizimlerinin kullanıldığı bir çok hediyelik eşya satın alabilirsiniz. Eğer kuzeye giderseniz sohbet edebileceğiniz ayık Aborjinlere denk gelip ilginç sohbetlere ortak olabilirsiniz. Tatlı mı tatlı Aborjin çocuklarıyla kuracağınız arkadaşlıklar da cabası. Yillar once yazilmis bir yaziyi Sydney'den Cairns'e ucuz ucak bileti aldigim bugun okudum. Sonra gaza geldim bütün Avustralya yazılarını okudum. Nerelerdesin bilmiyorum ama Sydney'den kucak dolusu sevgiler. Avustralya yanarken yazını okudum. Bu kadar güzel bir ülkeye çok yazık oluyor. Umarım söndürülür ve biz bu güzellikleri görebiliriz.


Avustralya çalışma ve tatil vizemi aldım, hazırlıklarımı yaptım ve artık yola çıkmam için bir engel kalmadı. Ne hazırlıklar yaptım gitmeden önce, oradaki ilk haftam nasıl geçti, nasıl ev buldum, nasıl iş buldum... bu soruları cevaplarını yazayım dedim bir yazıda. - Orada yaşayan ya da ziyaret etmiş arkadaşlarıma sorarak ve internet üzerinden yoğun bir araştırmaya girerek gideceğim şehirde karar kıldım. - Couchsurfing sitesinden Brisbane'de yaşayan insanları araştırmaya başladım, aklıma yatan insanlarla iletişime geçtim, şehir hakkında ve oradaki insanlar hakkında aklıma takılan soruları sordum durdum. Hatta couchsurfing sayesinde gitmeden önce çok iyi 2 arkadaş edindim, her ikisinin de gittiğimde bana çok büyük faydası dokundu, hayatımda yerleri çok büyüktür. - Avustralya ile ilgili filmler izleme başladım, mesela Wolf Creek gibi 🙂 şaka şaka izlemeyin bu filmi gitmeden önce 🙂 - Avustralya'nın en çok kullanılan sitesi zannediyorum: gumtree. com. au - İlk hafta kalacak yerimi ayarladım. Bir hostelde 6 kişilik yatakhanede 7 günlük yerimi ayırttım. Hostel için faydalanabileceğiniz siteler: - hostelworld. com - hostelbookers. com - booking. com Hazırlıklarım tamamdı, çantamı hazırladım, dostlarla akrabalarla vedalaştım ve çıktım yola. Havaalanına kadar ailem bıraktı, son ana kadar el salladık birbirimize. Uçağa bindim, not defterimi açtım ve "yoldayım, geliyorum. (09.10.14)" diye ilk notumu düştüm, kapattım defteri. Yüzümde bir gülümseme, 28 saatlik yolculuğum başladı. Avustralya'ya indiğimde couchsurfing sitesi sayesinde tanıdığım bir arkadaşım geldi aldı beni havaalanından. Böyle bir şansınız yoksa taksi, otobüs ya da tren seçeneklerini kullanacaksınız. Brisbane Westend'te bir hostelden yaptırmıştım rezervasyonumu ; Gonow Family Guesthouse. Akşam geldiğim gibi arkadaşımla Avustralya biralarını deneyelim dedim tabi. Yorgun olduğum için çok da geç saate kalmadan geçtim hostelime. Jetlag falan hiç olmadı, vurdum kafamı uyudum. Ertesi gün Avustralya'da ilk günüme uyandığımda hem mutlu hem heyecanlı hissediyordum kendimi. Hostellerde genelde fiyata dahil kahvaltı olur, kahvaltı dediğim de tost ekmeği, reçel ve çay, öğlene kadar tutar beni dedim. İlk gün bütün gün internette oturup ev baktım, arada da yemek yeme bahanesiyle çıkıp bulunduğum civarı keşfettim. Türkiye'den getirdiği parayı burada harcamaya kalkarsam 2 haftada aç kalırım onu anladım. En küçük bir sandviç bile 8 dolar yani 16-17 liradan başlıyor. Neyse ki biraz dolaşmanın ardından Hint lokantası buldum. Hem vejetaryen hem de 3 çeşit yemek, pilav artı ekmek 8 AUD. ( Hindistan'da o yemek 2 lira ama bu ülkenin şartlarına göre daha uygun bir seçeneğim yok ne yazık ki. ) Günlerce Hint yemeği yedim orada kaldığım süre boyunca 🙂 Özlemişim yemeklerini, hiç de sıkıntı olmadı aslına bakarsanız. Ertesi günlerde couchsurfingten tanıştığım arkadaşlar buluştum, şehri gezdim bu sayede. Bu arkadaşlarımdan biri Türk, İzmirli ve sohbeti güzel olunca en yakın arkadaşım oluverdi, onun sayesinde Brisbane'deki Türklerle tanıştım, bir Türk kolonisinin içinde buluverdim hemen kendimi. 1 sene içerisinde Türkiye'de yapmadığımız kadar rakı sofrası kurmuş oldum sayelerinde. Öyle zorlu, sancılı bir süreç değil. Evler zaten eşyalı oluyor genelde. Valizinizi, çantanızı alıp yerleşiyorsunuz. Bir yatak, bir dolap, bir de masa, fazla da birşeye gerek yok zaten. Kiralar haftalık alınıyor, genelde kiranın içerisine fatura da dahil oluyor, ama istisnalar da olabilir tabi. - Önce internetten örnekler araştırın. - Sonra başlayın sıkmaya, mühendislik kariyerimden bahsetmedim bile uyduruk garsonluk tecrübeleri yazdım. Avustralya dışarısındaki iş tecrübelerini çok dikkate almasalar bile boş vermekten iyidir. - Fotoğraf kullanılmıyor buradaki özgeçmişlerde, koymayın. - Avustralya'da içki servis edilen yerlerde çalışabilmeniz için RSA denilen bir sertifika almanız gerekiyor. Online kurslar var bunun için, onları öneririm. - Şimdi sıra özgeçmişinizle birlikte kapı kapı dolaşmada, şanslı bir insansanız çok sürmeyebilir bu dolaşma. Büyük Türk resturantlarına gidin ama küçük fastfood tarzı kebapçılardan kaçın derim. Fiyatlar saatlik 17-22 AUD arası değişir. Benim şansım yaver gitti mesela. İlk çıktığım gün iş buldum, hatta mis gibi türk kahvaltısına davet bile edildim. Büyük, güzel bir Türk restaurantıydı ilk işe başladığım yer. O gün gittim siyah pantolon, gömleğimi ve ayakkabımı aldım, ertesi gün işe başladım. İlk gün ne kadar heyecanlı ve ne kadar çekingen olduğumu anlatamam. Müşteriler bana soru soracak diye ödüm kopuyordu, siparişi bırakıp kaçıyordum. Bu gözden kaçmadı tabi, ufak bir uyarı aldım, bu aklımı başıma getirdi. Ertesi gün evde oturdum garson cümlelerine çalıştım ve ikinci günüm çok daha aktif geçti. Avustralya İngilizcesi'ne alışmam biraz zaman aldı, zor bir aksanları var. Ama zamanla onu da çözdüm. Mutlu, işinde gayet iyi bir garsondum artık, varsın akrabalar beni mühendis sansın 🙂 Başkaları arkadamdan konuşmasın diye mutsuzluğu seçmediğim için binlerce teşekkürlerimi ettim yine kendime. Sabahları kalkıyor kocaman verandamda yogamı yapıyor, sonra kendime kocaman bir kahvaltı hazırlıyor, sonra çayımı-kahvemi içerken kitabımı okuyor, sonra internette biraz vakit geçiriyor sonra da işe gidiyordum. Akşamları işten çıkınca nehrin kenarındaki çimlerde uzanıyor müziğimi dinliyor, yıldızları izliyordum. Akşamüstü erken çıktığım günlerde ise çimlerde uzanıp kitabımı okuyordum. Bir de bisilet aldım kendime, işe de onunla gidip geliyordum. Benim için huzurlu ve stressiz bir hayat başlamıştı, daha ne olsundu. Gittikten sonra ikinci hafta içerisinde hem evim hem de işim vardı. Hiç gözümü korkutmadan, kendime güvenerek çıkmıştım yola, iyi ki de öyle yapmışım. Boşuna kendinize korkular, kaygılar yaratmaya hiç gerek yok, kararı verin, yola çıkın, devamı geliyor zaten siz gönülden isterseniz. Bence hiçde güzel değil, sen git okadar şeyden sonra garson ol, sonrada mutluyum gelin sizde bulaşıkçı olun diye yaz. Garson olacağına mühendis olarak başlamış olsan işine güzel olabilir di. Şahsen aynı durumu ingilterede yaşadım ve hiçte tatmin edici değildi. Merhaba Brisbane'da Shafston Language School'a giden birçok arkadaşım vardı, iyi bir okul sanırım, ama ben kendim deneyimlemedim. Okurken de 20 saatlik parttime çalışma iznin var evet, kazandığın para yaşam masrafların için yeterli oluyor. Bu sorunun cevabını buldunuzmu ? merak ediyorum. Sorularına net cevaplar verebileceğimi sanmıyorum, yanlış yönlendirmek istemem seni, umarım doğru kaynaklardan net cevaplara ulaşabilirsin. Brisbane ile Melbourne olayına gelince ben Brisbane'da yaşadım, güzel bir şehir, insanları güzel, şehrin olanakları güzel ama Melbourne'u ayrıntılı bilmediğim için karşılaştırma yapamıyorum. Sana bol şans dilerim, umarım herşey istediğin gibi olur. Merhaba, ben de Mayıs başında AU'ya geldim. Şimdilik homestay yapıyorum indooroopilly'de 3 hafta sora burdan çıkıcam. Şehir merkesine daha yakın biyer düşünüyorum yürüme mesafesi veya bisikletle gidip gelebileceğim bir mesafe 🙂 çünkü yol parası vermek ve zaman harcamak istemiyorum. Beni tanıştırabileceğiniz insanlar var mı? Şuan için sadece 3-4 Türk tanıyorum 🙂 ve hatta benim gibi ev arayan var mıdır çevrenizde 🙂 teşekkürler şimdiden. Merhaba, ben Brisbane'de kaldım sizin kaldığınız yer neresi anlayamadım, şu anda Türkiye'deyim. Burcu hanım çok yararlı, umut ve cesaret verici yazınız için tebrik ve teşekkür ediyorum. Kanser hastası olduğum için zamanım kısıtlı. Avusturalyayı çok seviyorum ancak bir türlü cesaretimi toplayıp gidemiyorum. Tecrübelerinizi paylaştığınız için teşekkürler Burcu hanım.


Aslına bakarsanız uçakla ulaşım bazen en ucuz ulaşım olabiliyor. Artık çoğu yer için otobüs ya da tren seçeneklerine göre uçak biletlerini daha ucuza bulabiliyoruz. Özellikle bir de uçuş firmalarının sayfalarını takip ediyorsanız ve mail listelerine üye iseniz kampanyalardan haberdar olarak normalde satılan fiyatın çok çok daha altına bilet bulabiliyorsunuz. Ayrıca Emirates, Qatar, Jet Airways, Atlas Global gibi firmalardan alacağınız uçak bileti alışverişinizi Artıway üzerinden yaptığınızda uçak bileti harcamanızın belli bir yüzdesini geri alıyorsunuz. Konaklama için çadır kurun, sokakta yatın, arkadaşlarınızın evinde kalın falan demeyeceğim. İstiyorsanız öyle yapın tabi ama otellerde kalmak istiyorsanız da bunun için illa da çok paralar vermenize gerek yok. Otellerde erken rezervasyon indirimleri oluyor, onları takip edebilirsiniz. Artıway üzerinden booking. com ya da hotels. com sitelerini kullanırsanız ödemenizin bir kısmını geri alarak konaklamanızı ucuza getirebilirsiniz. Otel yerine güzel bir villada da kalmak isteyebilirsiniz örneğin, işte burada da imdadınıza Airbnb yetişiyor. Airbnb sitesinden çok uygun fiyata harika villaları, apartman dairelerini, odaları kiralayabilirsiniz. Ucuza gezeceğiz diye ille de kuru ekmek yiyecek değiliz ya 🙂 Yeme-içme kısmını ucuza getirmenin bir yolu olabilir mi acaba diye düşünürken ilginç bir yöntem keşfettik. Trip Advisor sitesinin kıdemli bir yazarı iseniz eğer, gittiğiniz yerlerdeki restoranlara bu derecenizi bildirip restoranın tanıtımını yapmak istediğinizi söylediğinizde, sizin gözünüze hoş görünmek için bazen size hesap gelmediği bile olabiliyor. Tabi ki bu ucuz numaralara aldanmayarak gerçek görüşünüz neyse onu yazmalısınız ki samimiyetinizden şüphe olmasın. Ya da bir gurme, yemek bloggeri iseniz de benzer güzelliklerle karşılaşabilirsiniz. Eğlence demek sadece disco, club, bar, bol bol paralar harcamak demek değil. Eğlence anlayışımızın değişmesine izin verirsek bambaşka eğlenceli aktiviteler keşfedebiliriz. Facebook ya da farklı sosyal medya mecralarından gittiğiniz ülkeye, şehre ait gruplara üye olursanız şehir içinde olan ücretsiz ya da düşük ücretli aktivitelerden haberdar olabilirsiniz. Örneğin "meet up" uygulaması benim kullandıklarımdan biri. Seyahatlerimizin en can yakan kısmı da bu kısım oluyor. Seyahat öncesi yapılan alışverişler bir yana bir de seyahat sırasında eşe, dosta, konu komşuya alınan hediyelik eşya fasılları var ki sormayın, en gereksiz harcamalarımız bunlar oluyor. Seyahat öncesi alışverişlerimizi internet üzerinden uygun sitelerden yaparak daha uygun bir maliyete düşürebiliriz. Ya da gezginin can dostu: Decathlon. Hem uygun fiyat hem kaliteli ürün bulabiliyorsunuz bu mağazada. Groupon tarzı sitelerin her ülkede alternatifleri var neredeyse, gittiğiniz ülkenin fırsat sitelerini takip ederek birçok alışverişinizi uygun fiyatlara yapabilirsiniz. Gittiğiniz ülkelerin BİM, A101 tarzı ucuz marketlerini de önceden araştırırsanız market alışverişinizi de daha ucuza getirebilirsiniz. Elimden geldiğince ve bildiğim, denediğim kadarıyla tecrübelerimi paylaşmak istedim, sizin de önerebilecekleriniz varsa yorumlara eklerseniz sevinirim. Gayet faydalı öneriler yazmışsınız, aslında ulaşımı uygun fiyatla sağlayınca diğerleri bir şekilde halloluyor. Lüksten ziyade konforlu bir seyahatin mümkün olduğuna inanıyorum.


Kaldığımız yer Ubud ana caddesine 2 km mesafede. Yerel halkla içe içe yaşıyor, Bali kültürünü, Bali insanını daha çok tanıyor, daha çok seviyoruz burada. Bali insanını sevmeyen ölsün ya zaten 🙂 Güler yüzlü, samimi, güzel insanlar. O içten gülümsemeleriyle selam veriyor her yanımızdan geçen, gülümseyişi bize de gülümseme katıyor. Buraya varışımızın ikinci gününde gittiğimiz markette 3 yaşlarında güzeller güzeli bir kız çocuğu "Hello tamu" diyerek geldi yanıma. Tuttu elimden gezdirdi bana dükkanı, bahçeyi... Yetmedi merdivenlerde yukarı evine çıkarmaya çalıştı, sanırım oyuncaklarını göstermek istiyordu 🙂 Annesi yetişti durdurdu. Çocuk bir süre bırakmadı elimi, ablası ve annesi yanımdan almaya çalışıyor çocuğu ben rahatsız olacağım diye, yok diyorum iyiyim ben. Sarıldı sımsıkı bırakmıyor çocuk zaten, türlü oyunlarla sonunda kandırdılar ve aldılar çocuğu. Sonraki günlerde her marketin önünden geçişimizde içeri baktım ama göremedim bir daha küçük arkadaşımı 🙂 Tanıştığım Bali insanları da çocukları gibi samimi, güler yüzlü insanlar. Ubud ana cadde gerçekten çok turistik. Şık mağazalar etrafta ve sokaklar tıklım tıklım turist dolu. Ara sokaklarını ve bizim mahalleyi ana caddeden daha çok sevdim ben açıkçası. İlk gün Ubud market dedikleri hediyelik eşyalarla dolu marketi dolaştık biz de her turist gibi. Rengarenk şallar, elbiseler, çantalar... aklı gidiyor insanın ama öğrendim kendimi tutmayı ben. Soruyorum kendime: "var mı ihtiyacım buna? Yok. O zaman yürü yoluna Burcu 🙂 ". Merkezde kalıyor zaten, ister istemez önünde geçeceksiniz. Öyle aman aman bir saray beklemeyin bizdeki sarayları gördükten sonra 🙂 Bazı akşamlar Kecak Dance gösterisi oluyor burada, diğer yerlere göre daha uygun fiyatı. Bir sürü Asyalı ile birlikte gezmek zorunda olacağınız bir yer burası. Girişte size küçücük muzlardan oluşan demeti 10 liraya kakalayacaklar, onun yerine önceden muzunuzu alabilirsiniz maymunları beslemek istiyorsanız. Yeşillikler içinde güzel bir tapınak. Giriş kısmında bulunan mağaranın içindeki Tanrı heykellerinden geliyor ismi anladığım kadarıyla. Çok fazla detaylı araştırmadım. Ama merdivenlerden inerkenki manzara ve yaşattığı hissiyat pek hoş doğrusu. Ubud'un meşhur Pirinç tarlaları. Ubud'a yarım saat mesafede kuzey kısmındaki Tegallalang'ta yer alıyor. Manzara gerçekten görülmeye değer, asla ama asla kaçırmayın derim. Ubud yiyecek yerler konusunda Kuta'dan daha pahalı geldi bize başlardan. Sonra burada da yerel lokantalar bulduk ama Kuta'daki kadar çeşidi o kadar ucuza yiyebileceğimiz yer sayısı daha az sanki. Ubud'ta birkaç güzel lokanta ismi vermek gerekirse öncelik olarak "9 Warung" listenin başında öneririm. Farklı bir konsepte sahip bir restaurant. İçerideki tüm yiyecekler vejetaryen. Tabağını alıp kendi kendine servis yapıyorsun. Masalarda kavanozlar var, ne kadar yediysen ona göre hesabını yapıp kavanoza bırakıyorsun hesabı. Kavanozlarda bozukluk paralar da oluyor, hesap üstünü de oradan alabiliyorsun. Sahibi "biz insanlara güveniyoruz" diyor. Yedikten sonra bulaşığını kendin yıkıyor, teşekkür edip çıkıyorsun. Gerçekten iyi niyetli insanların etrafında olduğu yerler için çok güzel bir konsept ama bu konsepti Türkiye'ye de uygulamaya kalksak bu kadar çok iyi niyet ile karşılaşacağımızı pek zannetmiyorum doğrusu. Bir başka güzel restaurant da Warung Wulan Vegetarian. Yemekleri lezzetli ve ucuz. Ana cadde üzerinde Arjuna Statue'ye varmadan en son sağ sokak : Jalan Sukma üzerinde. Tirta Tawar sokağı üzerinde de güzel restaurantlar var deneyebileceğiniz. Abe-do Organic Warung sevdiklerimden. Sate Tempe'sini mutlaka yemeli. Ubud'ta marketten alırım pişirim evde derseniz çok yanlış düşünürsünüz. Marketler ateş pahası. Avustralya bile daha ucuz buradan dedim inanır mısınız. Dışarıda yemek yemek, marketten alıp pişirmeye çalışmaktan çok daha uygun. Bir kaç tane uygun yerel resturant keşfederseniz 4-5 liraya doyurursunuz karnınızı rahat rahat. Hem fiyat olarak uygun hem de rahatlatıcı bir yoga deneyimi yaşamak isteyenler için önerim Munivara Ashram. Diğer yerlerde saatine 140. ooo rupee (yaklaşık 30 lira) isterlerken burada 2 saatlik yoganın ücreti 30.000 rupee ( 6 lira ). Ashramda Kundalini yoga eğitimi veriliyor, denemediyseniz farklı bir deneyim yaşamanızı öneririm. Ashram Tirta Tawar üzerindei ana cadddeye 4 km kadar uzaktlıkta kalıyor. Ubud'taki son 2 haftamızı gönüllü bir işte çalışarak geçirdik. Buraya dair de anlatacaklarım var aslında ama bir sonraki yazıda artık.


Batur Dağı Bali'nin kuzeydoğusunda yer alan aktif bir volkan dağı. Dağ en son 2000 yılında patlamış, ara ara ufak depremlere sebebiyet veriyor. Batur Dağı trekking sevenlerin bir rotası haline gelmiş. Batur Dağı'nda dün doğumu izlemenin keyfi kulaktan kulağa yayıldıkça yayılmış. Bali'ye geldiğimizden beri Volkanik Batur Dağı'nda trekking ile ilgili planlar, araştırmalar yapıyoruz. Kuta'dan Batur dağı uzak olduğu için bu yürüyüşü Ubud'a geçtiğimiz zaman yaparız diye ertelemiştik. Ubud'ta bir sürü tur firması var Batur Dağı'na trekking turu düzenleyen. Firmalardan tur almaya kalkarsanız kişi başı 850-900.000 Rupee yani 180-190 lira. Köylüler pek bir neşeli, sıcakkanlı burada. Gerçi daha önce de defalarca söylediğim gibi Bali insanın genel özelliği bu. Yolumuzu yine google navigasyon ile bulmaya çalışıyoruz ve sayesinde yine kaybolduk tabi ki. Kestirmeden götürecek diye düşman başına yollara soktu bizi. Yol değil keçi patikası, motorla zıplaya zıplaya ilerlermeye çalışıyoruz. Bir süre bu işkenceyi çektikten sonra anladık ki bu yol bir yere gitmiyor 🙂 Zaten yolda bize şaşkın şaşkın "ne işi var bunların burada" imalarıyla bakan yerlilerden pek doğru bir yolda gitmediğimizi anlamıştık. Aynı yoldan aynı işkenceyle zıpzıp geri dönüp bir şekilde bulduk yolumuzu Batur köyü için. Köyde "Association of Mount Batur Trekking Guides" 'ni bulduk. Öğrendik ki dağa yürüyüşe rehbersiz izin vermiyorlar. Öyle ya da böyle rehbere para vermemiz gerek. Kişi başı 500.000 ruppee yani 105 liraya geliyor. Bulabildiğimiz en ucuz seçenek ne yazık ki buydu. 3 gün sonraya rezervasyonumuzu yaptık, köyde kalacak yer de ayarladık. O gün Ubud'a geri dönüp 3 gün sonra Batur köyüne gitmek üzere tekrar yola çıktık. Bu sefer yolu bildiğimiz için hiç zorlanmadan bulduk köyü. Kalacağımız hotelin adı Segara Hotel&Restraurant. Ucuz ve fena sayılmaz denebilecek bir yer. Trekking rotası için en yakın ve en uygun fiyatlı otel buydu. Öğlen vakti Batur'a vardık. Otele yerleştikten sonar motorla biraz dolanalım deyip çıktık yollara. Nereye gittiğimizi bilmeden hadi şuraya da bir bakalım buraya da diye diye ilerliyoruz. Kaplıcalara giden yolu işaret eden tabelaları gördük ve hemen bunu hedef edinip başladık tabelaların izini sürmeye. Sonunda kaplıcaya vardık. Meğer bayağı turistik bir yermiş, önüne ufak bir pazar kurulmuş, yakınında biryerde de tapınak falan vardı. Yerli gençlerin müzik sesine yönlendik önce biz, biraz onları dinledik. Geleneksel kıyafetleriyle etrafta dolaşan Bali kadınları yine kafalarında ne olduğunu bir türlü anlayamadığım kutuları taşıyorlardı. Neyse kaplıca alanına bakalım dedik, meğer giriş paralıymış. Bayağı büyük turistik tesis yapmış adamlar. Yanımızda yüzme kıyafetlerimizi olmadığı için giremedik. E ne yapsak dönsek mi derken bu gizemli kapıyı keşfettik. Bayılırım böyle gizemli anlara 🙂 Ne varmış gel bir bakalım diye ilerledik. Ve bu gizemli kapı bizi bu huzurlu göl kenarına çıkardı. Dönüş yolu üzeri manzaralarımız da görmeye değerdi. Otele dönüp akşam yemeğimizi yedikten sonra bir akşamüstü yürüyüşü yapalım dedik. Hava hafif kararmaya başlamıştı. Biraz nehir kenarına indik, sakin huzurlu nehri izledik. Adam güler yüzüyle bizi içeriye davet etti. Fakat içeri girebilmek için sarung giymemiz gerektiğini söyledi ve karısının yanına götürdü bizi. Karısı Gökhan'a da bana da bir sarung ayarladı hemen evden. 50.000 rupeeye yani 10 liraya iki şal kiralamış olduk böylece. Gece erkenden yatıp sababın 3.30unda kalktık. Trekking sabah 4'te başlıyor. Bu kadar erken başlamasının nedeni Batur dağının tepesinden harika görünen gün doğumunu yakalamak. Yürüyüşün başlama noktasına doğru giderken motorun arka kısmında oturan şanslı olarak sabahın 4'ünde harika görünen yıldızları izlemek zevki de tabi ki bana aitti. Vardığımızda rehberimizle tanıştırıldık ; Wayan. Ve başladık yola. Wayan 23 yaşında, 3 senedir haftada 6 gün bu yürüyüşe çıkıyormuş rehber olarak. Zor iş mi kolay iş mi karar veremedim doğrusu. Yürüyüşün ilk 1 saati düz yolda yürüdüğümüz için sıkıntı yoktu pek, sonraki 1 saat kayan kumlar ve taşlardan tırmanmaya çalıştıkça yürüyüş biraz daha zorlaştı ama çok da sıkıntı yaşadığımızı söyleyemem. Tepeye vardığımızda gördüğümüz manzara bir harikaydı ama bizi bir sürpriz sis bulutu sarmaladı. Aşağıdan gördüğümüz o bulutlardan birinin içindeydik. Her ne kadar gün doğumunu net bir şekilde görmemizi engelliyor da olsa bu durum ortama kattığı esrarengiz hava da bir o kadar güzeldi. Sıcacık çaylarımızı aldık tepedeki ufak çay ocağından ve 1800 metrede dün doğumunu hayran hayran izledik çaylarımızı yudumlarken. İyi ki yaşıyoruz iyi ki cesaret edip de yollara çıkmışız dedik bir kez daha. 2,5 saatlik yürüşün ardından artık mide alarmlar vermeye başladı, kahvaltı istiyor beden. Rehberimizi yakaladık hemen. Baktık ki dağın kendi volkan sıcağında bize yumurta ve muz pişirmeye başlamış. Normal zamanda hayvansal ürün tüketmeme rağmen o kadar aç olunca ve karnımı doyuracak başka seçeneğim olmayınca ben de yedim yumurtalardan. Aşağıya sağ salim inebilmem için enerjiye ihtiyacım vardı. Seyahat halindeyken bazen yemek konusunda tercih yapabilme lüksün olmayabiliyor ne yazık ki. Batur Dağı manzarasının keyfini biraz daha yaşatmak isterim size fotoğraflarla. Bizim bile çıkarken tıkandığımız, nefessiz kaldığımız yolu gayet normal bir şekilde çıkan 80 lik Japon kafilesini görünce şaşırmamak elde değil. Tam ortada gördüğünüz kara bölüm bir zamanlar bir köymüş. Yanardağ patlamasında yanıp yok olmuş. Köyün ortasında bulunan bir tapınak ise yangında hiç zarar görmediği için "lucky temple" yani şanslı tapınak adını almış. Bir süre daha bu güzel manzaranın tadını çıkardıktan sonra yaklaşık 2 saatte aşağıya indik. Ve dağın trekking sonundaki son fotoğrafı. Bir güzel anımız daha birikmiş oldu sırt çantamızda. Daha zorlu, daha uzun yürüyüşlerin anılarına da gelecek sıra.


İlk durak Bali... Aylardır hayalini kurduğum yolculuk sonunda başlıyor. Ve bu yolculukta Bali havaalanında bir başka gezgin beni bekliyor: Yoldaki Gökhan. Bu seferki seyahatimize birlikte başlama kararı aldık. Havaalanında vize işlemimi bitirip karşıma baktığımda mavi tshirtüyle suratındaki her daim gülümsemesiyle beni bekleyen Hepşen'i gördüm 🙂 Sarıldık, özlem giderdik. Airbnb sitesinden kalacak yerimizi ayarlamıştık. (Jimbaran Bay'de 18 dolar civarı.) Evin sahibi bizi havaalanından aldırtmak için taksi şoförü gönderdi, onunla buluşup gecenin 2sinde kalacak yere doğru yollandık. Jimbaran Bay bir balıkçı köyü, kasabası ne derseniz... Sahil boyunca balıkçı restaurantları dolu. Eğer deniz ürünü sevenlerdenseniz 400.000 Ruppee yani 80 lira civarına iki kişilik entreesi, ana yemeği, içeceğiyle dolu dolu bir menü yeme şansınız var. Bir vejetaryen olarak gerçekten yiyecek bulma konusunda sıkıntı yaşadım Jimbaran Bay'de. Daha sonra Warung Santai ismindeki et yemeklerinin yanında çeşitli çeşit lezzetli sebzelerin de olduğu mekanı keşfettik. Direk vejetaryen restaurant olmasa bile en azından çeşit çeşit alternatif sebze yemeklerini bulabileceğimiz güzel bir yer bulduk sonunda. Ana cadde üzerinde Watermark Hoteli'inin karşısındaki yolda girdiğinizde biraz ilerleyince sol tarafta kalıyor, tavsiye ederim. İki kişi toplamda 7-8 liraya adama akıllı karnınızı doyurursunuz. Hadi çok yiyorsunuz diyelim 10 lira, içecek de içtiniz diyelim 12 lira. Buralarda Endonezya'nın kendi birası olan Bintang'tan başka bira bulmanız zor. Bintang içimi çok kolay, su gibi bir pilsener. Ortalama 20.000-25.000 Ruppee yani 4-5 liraya içersiniz genelde gittiğiniz yerlerde. Jimbaran Bay'de 2 gün kaldıktan sonra Kuta'ya geçtik. Kuta tam bir turistik şehir. Modern, turist dolup taşan, gece hayatı olan güzel bir şehir. Uzun ve güzel bir sahili var. Günbatımını izlemek için burası da birebir. Burada küçük bir villa kiraladık geceliği 32 dolara. Ev sahibi pek konuşkan bir adam. Adam 50lerinde bir Alman, 32 yaşında Endonezyalı sevgilisinin üzerinden bu işi yürütüyor. Endonezya'da yabancıların iş yapması yasak, o yüzden buradan işi üzerine kuracağın, evi üzerine kiralayacağın bir Endonezyalı bulmaları gerekiyor. Adam kızın hayatını kurtarmış, ona küçük bir dükkan açmış, kızın üzerinden de burada ufak tefek işler yürütüyor. İyi de anlaşıyorlar, karşılıklı çıkara dayalı güzel oturmuş bir ilişkileri olmuş 🙂 Bir çok konuda bize yardımı oldu, önerileri oldu ev sahibinin. İlk gün eve geldiğimizde kapıda asılı bulduğumuz Endonezya kahvesi sürprizi de cabası. Ertesi gün sahile gidelim dedik. Şezlong kiralamamız gerekmiş gibi algıladık biz, saatliği 50.000 ruppee diye başlayan pazarlık 2 saatliği 50.000 ruppeeyle son buldu. Ama açıkçası sonradan anladık ki hiç gerek yokmuş, ser havlunu yat kumlara mis. Sörf merakınız varsa Kuta tam da yeri. Kocaman dalgalarla boğuşan sörfçüleri izlemek de keyifli. Bu caddede yemek ücretleri pahalı 80.000 ruppe diyebilirim ortalama yemek ücreti o da 16 lira civarı. Bir arkadaki sokakta Warunglarda 10.000-15.000 ruppee yani 2-3 lira baya baya karnınızı şişirirsiniz. Yukarıdakine benzer vitrini olan bir mekandan yiyeceğiniz yemek ortalama olarak şöyle birşey; Ve bu yemeğe toplamda 5-6 lira verirsiniz. Skygarden ismindeki pek bir meşhur barda akşamları 5-7 arası 20 liraya yiyebildiğin kadar ye menüsü var, ayrıca yanında içtiğin biralar da ücretsiz. 2002 yılında bu zamanlarda Bali'ye bomba atılmış, 202 kişi yaşamını yitirmiş, bunun 88'i Avustralyalı, 38'i Endonezyalı ve geri kalanı da farklı milletten birçok turist bu saldırıda yaşamını yitirmiş. Bu saldırı sonucu hayatını kaybedenleri anmak için Legian Street'in ortasında bir anıt var. Kuta sahili'nin bir üst sokağına yoğun turistik bir sokak. Buraya büyük bir alışveriş merkezi koymayı ihmal etmemişler. Bu sokak üzerinde Uncle's Norm isimli barda canlı müzik eşliğinde güzel bir akşam geçirdik, çalan müziklerle lise günlerimize döndük 🙂 Size de tavsiyem, güzel bir bar. Kuta'da Legion street ile sahil yolu arasındaki yol üzerine Smyrna isminde bir cafeye rastladık. İzmir sevdalıları olarak hayırdır ismi niye Smyrna derken sahibi Barış'la tanıştık. Birer Türk kahvesi ikram etti bize, sohbet ettik, Endonezya'da iş yapmak adına, mafya adına, dalavereler adına bilgiler edindik, İzmir emlak piyasasını öğrendik 🙂 Yolunuz düşerse uğrayıp türk yemeklerinden yiyebileceğiniz, kahve-nargile yapabileceğiniz güzel şirin bir cafe. Kuta'ya yakın bir de Kaplumbağa adası var, gelmişken gidilir. Serangan İsland ya da Turtle island isimleriyle anılıyor. Bu adadaki Kaplumbağa Koruma ve Eğitim merkezi ziyaret edilmesi gereken tek yer adada 🙂 Bu merkezde belirli dönemlerde yavru kaplumbağaları denize salma turları düzenleniyormuş. Kuta hakkında aklımda kalanlar bunlar. Bugün artık Ubud'a geçtik. Ulaşım için en mantıklı yol cep telefonlarınıza indirebileceğiniz Uber aplikasyonu. Bir korsan taksi uygulaması, Kuta'dan Ubud'a gayet güzel bir araçla 1 saatten biraz daha fazla bir sürede 27 liraya gelmiş olduk. ( Bali'nin kötü taraflarından birisi toplu taşıma olmaması, olsa da çoğunluğu Denpasar'dan kalkan yerli halkın kullandığı, tıklım tıklım çok uzun sürede giden otobüsler var. En iyisi motor ya da Uber uygulaması. Ubud yeşillikler içinde muazzam bi yer; Balinin en güzel bölgesi 🙂 Ubud yazısını bekliyoruz.


Barcelona'dayım... Havaalanından metroya binip Passeig De Gracia istasyonunda indim. Güzel şirin bir hostelim var; Buba House. Hosteldeki görevli dışarı çıkmadan önce yarım saat kadar bana çok dikkatli olmam gerektiği üzerine nasihatlerde bulundu. Cebine her zaman bir miktar para koy, dışarıdan bir şey alacağın zaman cebinden çıkararak ver parayı, cüzdanını gösterme, böylece nereye koyduğunu göremezler dedi. Cep telefonunu da kesinlikle pantolonun arka cebine koyma diye uyardı. Güzel güzel dinledim anlatılanları, o gün ve sonrasındaki günlerde hep sırt çantam önümde asılı olacak şekilde küçük hamile gibi gezdim durdum Barcelona'yı. Çantaya bir şey olmadı neyse ki ama diğerlerini hesap edememişim. Başıma geleni sırası gelince anlatacağım.. İstanbul'dan bir arkadaşım ile tatilimiz aynı zamana denk gelince ve o da Avrupa'da olunca Barcelona'yı birlikte gezmeye karar vermiştik. Buluştuk, bir şeyler yedik içtik ve öncelikli olarak etrafı biraz tanımaya karar verdik. Yürüye yürüye Sagra da Familia'ya vardık. Dışarıda sıra vardı, sabah erkenden gelip içeri girmek daha mantıklıydı, o yüzden yarın gelmeye karar verdik. Endülüs'ün o güzel havasından sonra Barcelona benim için kocaman caddeleri olan, biraz karışık bir metropol. Gezilmeye değer elbet, güzel bir şehir. Burada insanlar İngilizce biliyorlar genellikle, güneydekine göre daha rahat derdimi anlatabiliyorum. Bazen kaybolduk ve Katalonya'nın yardımsever insanları ellerinden geldiğince yardımcı oldular. Ara sıra oturup dinlenerek uzun denilebilecek bir yürüyüşün ardından sahile vardık. Barcelona'ya gidip de casinoya girilmez mi dedik tabi ki. Ben anlamam kumardan, bulaşmam da ama arkadaşım bu konuda becerikliydi ve kazandığı paralar akşam kendimize ufak bir ziyafet yapmamızı sağladı. Sabah erken kalkacağımız için geceyi çok da geç bitirmemek istedik. Ertesi gün zinde uyanabilmek önemliydi. Hostelin yolunu bulmaya çalışırken en önemli kuralımıza uyduk ; ben hangi yönü söylüyorsam o yönün tersine gidiyorduk ve her zaman doğru yolu bu sayede buluyorduk. Yön duygularımda bir eksiklik olduğunu yakın tanıdıklarım tecrübeyle sabit bilirler. Barcelona'daki ilk günümüz fragman tadında şehri tanımaya çalışmakla geçti. Yarın üzerimizden bu yabancılığı atıp tüm Barcelona'yı talan edeceğimiz için bu akşam biraz dinlenebilmek gerek elbet. Ertesi gün kahvaltımızı ettik ve sabah 10'da Sagra da Familia'nın kapısının önüne dikildik, bu saatte bile sizi uzun mu uzun bir sıra karşılıyor. Sol taraftaki kısa ve hızla ilerleyen sıranın online bilet alanlar için olduğunu öğrenince sağdaki upuzun sırayı beklemektense oturup bir kahve içeriz, bileti internetten alırız ve soldaki sıradan çok da beklemeden gireriz dedik, çok doğru bir karar vermişiz, yarım saat sonra sıra beklemeden içerideydik. Sagra da Familia, Gaudi'nin son eseri, daha doğrusu bitmemiş eseri. 1882 yılında Gaudi bu kiliseyi yapmaya başlamış, fakat 1926 yılında hayata gözlerini yumunca eserini bitirememiş. Şuan hala yapımı devam etmekte. Kilisenin hala bitmemesinin en önemli sebebi Gaudi'nin karmaşık mimarisini anlamanın çok da kolay olmaması ve tabi ki 19. yy teknolojisiyle planlanan eserin günümüz teknolojisine uyarlanmasının zorluğu. Basilikanın iç kısmı da dış kısmı da ayrı bir mimari harikası. Gaudi'nin evrenden ilham alarak yapımını planladığı bu kilisede sütunlar ağaç dallarına benzerliği ile dikkat çekiyor, bal peteklerinin, bitki köklerinin, yaprakların, meyvelerin, gezegenlerin.. mimariye uyarlanmış şekillerini binayı incelediğinizde görebiliyorsunuz. Kafanızı hangi yöne çevirirseniz o yönde mutlaka sizi şaşırtacak bir detay görüyorsunuz. Park Güell'e mi gitsek yoksa sightseeing otobüs bileti mi alsak derken Park Güell'e yarın gitme kararını verdik sonunda. Önce acıkan karnımızı doyurmak için o meşhur yemekleri Paella'dan yedik. Üzerine deniz ürünleri atılmış bulgur pilavı desem daha rahat anlarsınız ne demek istediğimi. Plaça de Catalunya'ya doğru yürüyüp meydandan Sightseeing otobüsleri ile şehir turuna başlayalım o zaman. Tercih turuncu hat, taktık kulaklıklarımızı ve başlasın Barcelona turu.. İlk durağımız Catedral de Barcelona. 13. Ve 15. yy'da yapımına başlanan katedralin ön yüzü 19. yy'da neo gotik görünüme kavuşmuş. Katedralin avlusunda, demir parmaklı odaların içindeki Azizlerin heykellerine mumlar yakıp dilekler dileyen insanlar sıralanıyor. Avlunun bahçesindeki havuzun etrafında gezinen kazlar bir çok turistin olduğu gibi benim de dikkatimi çekiyor tabi ki.. Center, Jardins Miramar, Fundacio Miro, Anella Olimpica, The National Museum of Catalan Art sadece otobüsün içinden gördüğümüz yerler oldu. Sonraki durağımız Poble Espanyol. Turumuza devam ederek otobüsün içinde Caixa Forum, Plaça Espana, Estacio de Sants'ı gördükten sonra arkadaşımın isteğini kıramayıp Camp Nou'da otobüsten indik. Futbolu ne kadar da sevmediğimi beni tanıyanlar iyi bilirler ama Barcelona'ya gelmişken bu büyük stadı görelim dedik. Stada sadece giriş 24 Euro deyince aklım gidiverdi yerinden, "bi bakıp çıkacaz abi" parası 24 euro. Sadece etrafını turlayıp, Messi fotoğraflarına bakıp, türlü futbol ürünleri satan mağazasını gezmekle yetindik biz de. Barcelona'da girişi ücretsiz olan bir yer görmedim zaten, bir çoğunun girişi "iyi para" diyebileceğimiz rakamlar. Camp Nou'dan sonra tekrar otobüse binip birkaç yeri daha otobüsle gördükten sonra Casa Batllo'da inip turumuza son verdik. Casa Batllo zengin bir tekstilci aile tarafından Gaudi'ye yaptırılmış, o dönemde sanıyorum aileler arasında en güzel evi olanın bir ünü, bir saygınlığı varmış. Gaudi'nin deniz temasını işlediği bu yapı adeta masal diyarlarından gelmiş de modern caddelerin üzerinde biraz dinlenip gidecekmiş gibi duruyor. İçeriye girmeyi aklımdan geçirdim tabi ki ama girişteki gereksiz pahalı ücreti görünce "dışarıdan daha güzel canım" diye kendimi avutmak iyi geldi. Sonra düştük yine tabanvayla yollara, sora sora bakına bakına La Ramblas caddesini bulduk. La Ramblas Barcelona'nın en ünlü caddesi. Rengarenk, kalabalık, kıpır kıpır, keyifli mi keyifli bir cadde. Tapas barlar, restaurantlar, çiçekçiler, hediyelik eşya dükkanları her bir yana dağılmış. Benim en bayıldığım yerlerden biri limana doğru giderken sağda kalan Pazar; dünyanın her yerinden tropical meyveleri, kuruyemişleri, baharatları bu pazarda bulabilirsiniz. Hatırladığım anda bile ağzımın şapır şapır sulanmaya başladı. La Rambla boyunca bir sürü "heykel insan"a rastlıyorsunuz. Önlerindeki kaseye para atınca size teşekkür etmek için bir hareketlenme ya da ufacık, minicik bir gösteri yapıveriyorlar. Arkadaşım dışarıda sigara içiyor, koşa koşa yanına gidiyorum bir umut belki o almıştır diye makineyi, hayır onda da yok. Kafamı iki yanından koca bir ceviz kıracağıyla sıkıyorlar sanki, öyle bir zonklama hissettim. Önüme gelene soruyorum makinemi, öyle ufacık pıttırık makinelerden de değil, zamanında kendimce güzel paralar bayıldığım Canon 450D'm gitti. Orada nöbette duran polislere sordum, umutsuz bir ifadeyle karakola gidip şikayette bulunmamı söylediler. Ama gözleri bana "unut o makineyi" diyordu. Bir de aksi gibi cep telefonumu da makinenin çantasının gözüne koymuştum, hırsız bir taşla iki kuş vururken ben bir anlık dalgınlıkla hem telefonumdan hem fotoğraf makinemden olmuştum. Gecenin bir vakti Barcelona sokaklarında karakol arıyoruz, kime sorsak farklı bir yer tarif ediyor, dalga geçer gibi... Kendimi tutamayıp sokaklarda Türkçe küfürler eşliğinde ağlamaya başlıyorum. Maddi kaybımdan çok tüm tatil fotoğraflarımın bir anda yok olup gitmesine yanıyorum, en çok içimi bu acıtıyor. Senelerdir hayalini kurduğum tatilin, gezdiğim o güzel yerlerin fotoğrafları, Roma, Sevilla, Granada.. hepsi gitti. Ertesi gün bir karakol bulduk ve şikayette bulundum. Karakoldaki kadına hırsızlığın olduğu yerde kayıda alan bir kamera olup olmadığını sordum, olumsuz yanıt alınca bir anlık umudum da gidiverdi. "Peki bir şey soracağım. Makineme gerçekten kavuşma şansım var mı yoksa makinemi unutmam mı gerekiyor" diye bir soru ile gittim bu sefer ve hiç de duymak istemediğim " you should forget it " yanıtını alınca beynimin arka fonunda bir anda başlayan "boynuuu bükükleeer" şarkısıyla uyumlu bir şekilde kafamı yana eğdim ve oradan uzaklaştım. Yazı çok keyifli, yeniden gitmiş gibi hissettim kendimi güzel barcelonaya.. Ama makineye üzüldüm 🙁 ispanyollar da pek tekin değil tabi ama faslılar da hiç fena değil bu konuda 😱 fas'a gittiğimizde orada yaşayan arkadaşlarımız makineyi çantamdan çıkarmama bile izin vermemişlerdi 🙁 kalabalığı mutlaka fırsata çevirirler, fotoğraf çekerken bile kaparlar uyarısıyla geçti tatil..


Bir rakamın değişimi tüm hayatları değiştirecekmişçesine umut bağladık yeni bir yıla. Yeni yılın ilk gecesi Reina saldırısında öldürülen insanlar bize bu yılın da 2016'dan farklı olmayacağını gösterdi. Bir yanda ölen insanlara oh olsun diyen; ruh durumlarını anlayamadığım bir kitle, diğer yanda eğlenen ve fotoğraflarını paylaşanlara kızan, sosyal medya hesaplarını karartmakla insanlık görevini yaptığını düşünen, Reina'da ölen insanların yerde kanlar içindeki fotoğraflarını bir insanlık göreviymiş gibi paylaşan ve bunu yaparken de bu hayat içerisinde hala mutlu olmayı başaranlara çemkiren bir kitle de var. Bu ülkenin boku çıktı evet, dünyanın boku çıktı. Bizden uzakta ya da dibimizde her gün birileri katliamlara maruz kalıyor, acı çekiyor, can veriyor. Hangi birine üzüleceğimizi seçmedik, her birine üzüldük biz.,. " Bana sefaletin adını yazabilir misin Abidin? Bu kadar gazeteci tutukluyken, bu kadar çocuk taciz ve tecavüz görürken, bu kadar yolsuzluk rüşvet almış başını giderken, bağnazlar sokaklarda size pislik dağıtırken, sizler hala yeni yılı mı kutluyorsunuz? Siz kutlamaya devam edin. Bu kadar pisliğin, rezaletin, sefaletin içinde. Bokunda boğul Türkiye." sözlerini sarf etmiş videoda. Tabi ki tacizi, tecavüzü, rüşveti normal karşılayan ama "bokunda boğulma" lafına tahammülü olmayan milli duygu fedaileri "Milli duygularımıza hakim olamadık." savunmasıyla vatanı bok çukurundan çıkarmak için Barbaros Şansal'a linç girişiminde bulunmuşlar. Yorumlardaki üsluplara, kendilerini ülkenin sahibi ilan eden güvene, güvendikleri daha büyük şeyler olduğu ile ilgili iddialara bakın. Bir emre bakarmış!!! Anlayacağınız bok çukuruna dönmüş ülkeye en ufak bir eleştiri yapmak isteseniz milli duygu fedaileri tarafından " s. ktirin gidin o zaman." şeklinde kovuluyoruz ülkeden. Ben ne istiyorum biliyor musun? Ülkeyi sizin ellerinizin değmediği zamanlardaki haliyle, Türkiye olarak geri istiyorum. Hani beni kovup duruyorsun ya : "Beğenmiyorsan s. ktir git ulan." diye. Bu ülke böyle değildi, gerçekten böyle değildi, bu boku sen sıçtın. Senin hayalini kurduğun ülkeler Orta Doğu'da mevcut, oralara da senin gibi birileri sıçtı ve sıçıyor ne yazık ki. Düşünmekten, eleştirmekten, üretmekten, yardım etmekten, empati yapmaktan, hoşgörüden, sevgiden acizsen, BEN DEĞİL SEN S. KTİR OL GİT. Harika, bu sonradan türediler için güzel cevap.


Yine bir yeni yıl arefesi ve yılın son haftası, yılın son bilmem nesi geyikleri. Her yanda kırmızı, yeşil, beyaz süsler, mağazalarda pırıl pırıl parıldayan berbat kıyafetler, süslenen camekanlar ve sokaklar, yeni yıl eğlencesi afişleri ile dolu restoran ve bar önleri... Nedendir pek bilmem ama bu yılbaşı süslemelerini, yılbaşı coşkulu eğlencelerini ben pek sevemiyorum. Samimiyetsiz, saçma, zoraki geliyor bana. 4 yıl öncesine kadar yılbaşı akşamlarım hep saçma, sıkıcı ya da olaylı geçmiştir. Son 3 senedir ise yılbaşı kutlamalarım samimi, içten bir yeni yıl karşılaması haline geldiği için mutluyum. Son 3 senedir hep sıcak ülkelerde girdim yeni yıla. Hollywood sineması yılbaşını karlı bir akşam şeklinde soksa da zihnimize; artık ben yılbaşlarını şortla ve askılı T-shirt ile kutlamaya başlamıştım. Yeni yıla nasıl girersen öyle geçermiş geyiğine inanmayı severim. 2014 yılına Hindistan'ın güneyinde ırk, din, millet olmayan üniversal şehir Auroville'e bağlı bir komünde, onlarca kişiyle yere uzanarak yaptığımız bir çemberde, el ele, hep birlikte "Omm" mantrasıyla girmiştik. Hayatımın iyi ki yaptım dediğim şeylerin biri oldu seyahat; başlangıç noktam "Sadhana Forest" hayata bakış açımı sallayıp dengeye oturtan yer oldu. Huzur, mutluluk, arkadaşlık, dayanışma yıl boyunca benimleydi. Kendime bol bol zaman ayırdığım, kendimle tanışıp barıştığım bir yıldı benim için. 2015 yılına Avustralya'nın Queensland eyaletindeki Brisbane şehrinde girdim. Yılbaşı akşamını çalışarak geçirdim. O zamanlar Avustralya'da geçimimi sağlamak için bir restoranda garsonluk yapıyordum. Güzel bir restoran için yılbaşı akşamları en çok paranın kazanıldığı, masaların tamamen dolu olduğu, çalışanların izin lafını ağzına bile alamadıkları akşamlardır. Arkadaşlarım ellerinde parıldayan oyuncaklarla bana karşıdan el sallayarak pislik yaparken ben gecenin sonunda cebime kalacak bahşişleri düşünerek "çalışmak ne güzel şey Yarab" diyordum. ( Avustralya'da bu ilk çalıştığım yerde saatliğim 17 dolar idi, daha sonraları daha iyi paralar da kazandım oralarda ama o zamanlar iyi paraydı bu benim için, üzerine bir de bu geceden cebime 30-40 dolar fazladan bahşiş düşer hayalini de üstüne koyun.) Yılbaşına nasıl girersen bütün sene öyle olur klişesi burada da kendini doğrulattı ve 2015 yılının son 3 ayı hariç hep çalıştım, çok çalıştım. Seyahat için çok paralar birikmesi gerekiyordu, daha da çalıştım, daha da çalıştım. 2016 yılına Tayland'ın güneyinde, Krabi'de bir sahilde, sevdiğim adamın omzuna başımı dayamış yıldızları izlerken girdim. Ve bütün yıl boyunca ne zaman bir omza, bir desteğe, huzura, sevdiğimi dile getirmeye ve biri tarafından sevildiğimi hissetmeye ihtiyaç duysam o omuz hep yanı başımda oldu. Varlığıyla, desteğiyle, avutmalarıyla, şakalarıyla, mutlulukları ve kızgınlıklarıyla en güzel arkadaşım, sevgilim, yoldakim oldu. 2017 bize neler getirecek görmemize az kaldı. Yepyeni hayaller ektim bu yıl için, eğer sulamaya üşenmezsem ve onlara iyi bakarsam filizlenmelerini, büyüyüp dallanmalarını keyifle izleyeceğim. Birkaç yıl öncesindeki hayalini kurduğum birçok şeyi gerçekleştirmiş olmanın mutluluğunu yaşarken; bir kaç yıl sonrası için şimdi hayalini kurduğum onlarca şeyin ben istersem gerçekleşeceğini bilmenin huzurunu yaşıyorum. Bunu yaparken yani gelecek için hayaller kurarken şimdiki olduğum beni kabul ediyor, şimdimi onurlandırarak yaşamayı tercih ediyor ve beni bugünkü ben yapan yaşadığım iyi kötü tüm anılarıma, karşıma çıkan iyi kötü tüm insanlara teşekkürümü haykırmak istiyorum. Yeni yollarda yürümeye, yeni maceralara hazır olduğum bir yıl daha beni bekliyor. Ben heyecanlıyım her yeni başlangıçta olduğu gibi. Bırakmam gerekenleri ardımda bırakıp, yenilerine yer açmak için hazırım. Tazelenmek için hazırım.


Uzun süre oldu: zamanım yok, modumda değilim, kafam çok dolu, mekan müsait değil... bahanelerine sığındığım uzun bir süre doldu. Hayatımı değiştirmek istedim, adım atayım devamı gelir dedim ve aldım elime valizimi attım kendimi İstanbul yollarına.. Çabuk iş buldum, çabuk işten ayrıldım, yenisini de çabuk buldum. Çabuk ev- ev arkadaşı buldum, çabuk pes ettim, yenisini de çabuk buldum. O asla olmaz bu olur dedim sonra o oldu, bu asla olmaz şu olur dedim bu sefer şu oldu. Kuralı yok hayatın, sallandım yuvarlandım sonunda bir yerde durakladım, durduğum durağı sevdim, bir süre konaklamaya karar verdim bu durakta.. Planlı yaşamayı sevmiyorum, ama hayallerimi tutup kollarından gerçek hayata çekmek için yeterince kaslı değilim, ufacık tefecik bir insanım ki ben. Plan yapmam gerekiyor ki hayal hayatımın tam sınırındaki o buğulu aynamdan içeri girecek bir yol bulsun. Artık aynanın diğer yanındaki büyücüyü kandırıp geçiş iksirini mi elde etmeli, aynanın altından bir tünel mi kazmalı, aynayı kıracak büyük bir çekiç mi bulmalı, aynanın etrafından dolaşarak bu tarafa geçen bir yolun haritasını mı bulmalı? Bilmiyorum ki... Şimdilik bilmiyorum.. Ama dedim ya önceleri de, hep diyorum ya, hayallerim var benim ve onları çok seviyorum. Çocuğum gibi büyüttüğüm hayallerim onlar benim. İsimleri var bazen, bazen de yok, bazen yazıyorum bazen yaşıyorum. Masallarla besledim onları çocukluğumdan beri, hikayeler ara öğünleri oldu, tatlıları filmler, kahveleri fotoğraflar.. Bazen çok şişmanlattım, bazen o kadar arttırdım ki hayatımdaki "gerçek hayat" yüzdesini ; zayıfladılar. Sonra ben "gerçek hayat işte bu, kaçışın yok" dedikleri "iş-ev-para" üçlüsünden sıkıldığımda yine en yakın arkadaşım, en sadık dostum, annem, çocuğum.. olan hayal ime döndüm, hiç demedi bana "gelme, neden geldin bu saatten sonra?" diye, kollarını açarak karşıladı beni her seferinde.. Mutsuz olduğumu düşündüğüm bazı anlara rağmen bu hiç de kayda değer sayılmayan hayatımda mutlu olduğumu farkettim, çünkü insanı mutlu yapan şeyin kendisi olduğunu anladım.. Bir türlü ulaşamadığım o en sevdiğim dostum hayal imin beni mutsuz etmesi ne kadar da komik dedim. Oysa ben onlar olduğu için mutlu olmalıyım dedim. Bir arkadaşım daha önce okuduğum bir kitabı hatırlattı: Eğer hayalini gerçekleştirmiş olsa büyük bir boşlukta kalacağı ve yaşama sevincini yitireceğini düşündüğü için elinde imkanı olmasına rağmen hayalini gerçekleştirmeyen bir adamın hikayesi vardı kitapta. Bense tam tersini yapıp kendime eziyet ediyordum aptalca.. Bir hayali olan insanlar mutlu, onu gördüm ve sadece hayal ettim yine, yine, yine.. Şimdi iyi ki yaptım dediğim onca şey birikmiş anı sepetimde, umarım yapacağım dediğim bir o kadar da hayal sırt çantamda. Şimdilik biriktiriyorum, hayal koleksiyonum çantama sığmadığı noktada yolculuğa çıkma vaktinin geldiğini anlayacağım. Bazıları hayal olarak güzel, onlar hep sırt çantamda kalsın istiyorum ama bazıları da anı sepetimde çok güzel duracaklar biliyorum.. Bir hayal kurdum ve uykuya daldım..


Nasıl ve neresinden başlamalı bir türlü atamadım adımı. Şöyle başlayalım mesela; bir düşünün evden çalışabileceğiniz bir işiniz var, sabah istediğiniz saatte kalkma ve her gün keyifle kahvaltınızı etme şansınız var, İstanbul'da adalardan birinde güzel bir hayatınız var, sizi seven onlarca insan var çevrenizde; yani bir çoğumuzun hayallerindeki o huzurlu hayata sahipsiniz. Sonra bir gün bir yazı okuyorsunuz, sizden çok uzakta bir Asya ülkesinde çöpten atık toplayarak geçinmeye çalışan bir köyden ve bu köydeki çocuklardan bahsediyor. Az önce markette doldurduğunuz, kapının önüne yığdığınız poşetlere bakıyorsunuz ve diyorsunuz ki " ben gidiyorum". Bir anda, hızlıca verilmiş bir karar bu. 1 ay sonra bir bakıyorsunuz ki dilini bilmediğiniz bir ülkede, Kamboçya'da tek başınıza buluyorsunuz kendinizi. Hatta dilini bilmemeyi geçtim İngilizce de bilmiyorsunuz. 1 ay önce bir yazıda okuduğunuz köye gidiyorsunuz, insanlarla el kol işaretleriyle anlaşmaya çalışıyorsunuz. Amacınız bu köyde bir aşevi kurup kazancınızı bütün köyle paylaşmak. Nasıl anlatacağınızı dahi bilmiyorsunuz ama kendinize ve idealinize inancınız tam. Sizin dilinizden anlamayan ve dilini anlamadığınız insanlarla anlaşıyor ve bir ev tutuyorsunuz ve bir de aşevi için alan tutuyorsunuz. Sıra geldi yemekleri pişirip dağıtmaya. İyi bir aşçısınız, kendinize güveniyorsunuz. Ama sizin tane tane olsun diye uğraştığınız pilavı değil lapa lapa pilavı hapur hupur yediklerini görünce ülkelere göre damak zevklerinin farklı olduğunu anlayıp pişirmekten vazgeçiyorsunuz. İki Khmer kadın tutuyorsunuz yardımcı olarak, yemekleri onlar pişiriyor ve dağıtmaya başlıyorsunuz bütün köye. Karnı doymuş, koşturan çocukları görünce mutlu oluyorsunuz, daha da mutlu oluyorsunuz. Sonra birgün diyorsunuz ki "neden daha fazlası olmasın?". Sadece karnını doyurmak değil, kendi karınlarını doyurabilecekleri bir ortam yaratmak istiyorsunuz, kendi ayakları üzerinde durabilecen çocuklar yetiştirmek istiyorsunuz. Ve bir proje geliyor aklınıza. Kamboçya'daki ölüm tarlalarının karşısına, "yaşam tarlaları" kurmaya karar veriyorsunuz. Arsayı bulup kiralıyorsunuz, hemen elinize kağıt kalemi alıp bir proje taslağı çiziveriyorsunuz. Bir restaurant, bir sağlık kabini, İngilizce öğrenebilecekleri ve müzik-resim yapabilecekleri iki sınıf, bir de "kelebek parkı" planı hazırlıyorsunuz. Bu güzel çocuklarınız İngilizce öğrensinler, kelebek parkında turistlere rehberlik yapabilsinler, restaurantta çalışabilsinler, kadınlar atölyeler de el yapımı ürünler üretsinler, dilenmeden üreterek yaşasınlar istiyorsunuz. Ve işte bu noktada kazancınızın yetmeyeceğini biliyorsunuz ve bir arkadaşınızın önerisini dikkate alıyorsunuz ve yardımcı olmak isteyen insanlara bağış kapısı aralıyorsunuz. Sevdiklerinin doğumgünlerinde, özel günlerde bir hediye olarak bir köyü doyurmayı teklif ediyorsunuz. Çocuklar destek olan insanlara teşekkürlerini ellerinde tuttukları kartondaki sizin yazınızla ve kendi gözlerindeki gülümseme ile iletiyorlar. Güzel bir hikaye değil mi anlattıklarım ? Ocak ayındaki Kamboçya ziyaretimizde bu hikayenin kahramanı güzel insanla tanıştık biz. Özene bezene hazırladığı kahvaltısıyla kalplerimizi fethetti önce, sonra eğlenceli sohbeti ve sıcakkanlılığı ile bağladı bizi kendine:) 1 ay boyunca ayrılamadık biz bu arkadaşın yanından, yapıştık kaldık hem sohbetine hem yemeklerine 🙂 Köyü doyurduğu yetmezmiş gibi Asya gezginleri arasında "gezgin doyuran" olarak da bilinir kendisi, Kamboçya'ya gelen her gezgine açar kapısını, biz güzel doyurur karınlarını. Buzdolabının üstü giderken yapıştırılan teşekkür notlarıyla doludur. Adını, yüzünü açıklamak istemeyen bu gizli kahramana kısaca Ayn diye hitap ediyoruz. Biz yine gelelim Ayn'a, şu aralar köylülerin sel suları nedeniyle yıkılan evlerini tamir etmekle, yenilemekle meşgul. Önüne çıkan engellere rağmen yılmıyor. - 75 $'a bütün köye yemek ısmarlayabilirsiniz, ve gülümseyen çocuklardan gelen teşekkürle mutlu etmenin mutluluğunu yaşarsınız. - 45$'a köyün çocuklarına ısmarladığınız pasta ile kendinizin ya da sevdiklerinizin doğumgününü kutlayabilirsiniz. Sırf almış olmak için aldığınız manasız hediyelerdense anlamlı, işe yarar bir doğumgünü hediyesi bence - 25$ bağış yaparak yaşam tarlasının inşaatına yardım edebilirsiniz. Böylece kaldırım taşlarından birinde adınız olur ya da kaldırım taşlarına sevdiklerinizin isimlerini yazdırarak onlara güzel bir hediye sunabilirsiniz - 15 $'a köydeki çocuklara dondurma ısmarlayabilirsiniz. Akşam dondurmacının gelişini nasıl dört gözle beklediklerine ve nasıl mutlu olduklarına şahit oldum 🙂 - Ya da gönlünüzden ne kadar geçiyorsa o kadar bağış yapabilirsiniz. Bağış yapmak isterseniz aynebilimben@gmail. com adresine mail göndererek banka hesap bilgilerini sorabilirsiniz. Mutlu çocukların olduğu mutlu coğrafyaların artması, güzel insanların ve koşulsuz sevginin çoğalması dileğiyle.


Yıllardır yollardayım, yolların, dünyanın, dağların, toprağın bir parçası olduğumu tüm hücrelerimle hissedebileceğim deneyimler yaşadım. Himalaya dağlarında hayatımda çıkmadığım yüksekliklere çıktım, hastayım, ölüyorum demeden dünyanın en yüksek gölüne çıkıp o manzarada sevdiklerime sarıldım, Büyük Mercan Resifleri'nde dalış yaptım, rengarenk başka bir dünya ile tanıştım suyun altında, yağmur ormanlarında rafting yaptım, Victoria Şelaleleri'nde köprüden aşağı kendimi boşluğa bıraktım, aktif volkan dağında gün doğumunu izlemek için saatlerce yürüdüm, Afrika'yı en tepesinden, Kilimanjaro'dan izleyebildim, Aborjinlerle tanışıp kaynaştım, manastırlarda kaldım, komün içinde yaşadım, kabilelerin içine girdim, ölülerin yakılışını izledim, şaşırtıcı geleneklere şahit oldum, çikolata tenli çok güzel çocuklar öpüp kokladım, kanguru, koala, zebra, zürafa, fil, aslan... çocukluğumu süsleyen onlarca hayvanı gözlerimle görme şansı yakaladım, bazısını ellerimle besledim. Artık biraz durmak, dinlenmek, bol bol okumak, bol bol yazmak, üretmek, yeni projeler ortaya koymak, biraz kendimle başbaşa kalmak istiyorum. O kadar hikaye birikti ki anlatamadığım, o kadar çok kitap birikti ki bir türlü fırsat bulup okuyamadığım... Bu sene kendime ayırdığım, doğayı öğrendiğim, ağaçları, yaprakları, bitkileri tanıdığım, toprağı ekmeyi, tohumu filizlendirmeyi, doğanın içinde, köyde yaşamayı öğrendiğim bir yıl olsun istiyorum. Neden durdun diye soranlara bazen anlatmaya üşenip "param yok" diyorum, "dolar çok arttı, çıkamıyorum bu sene yurtdışına" diyorum. Aslında biliyorum, istesem çıkardım, istesem yapardım. Daha önceki yola çıkışlarımda da çok param olduğunu söyleyemem, ama istedim ve istediğim için yaptım. Bu sene ben durmayı tercih ettim. Bir yanım yanıp tutuşsa da Afrika diye, Hindistan diye, Tayland diye öbür yanımı dinlemek istedim, yani sadece arzuladığımı değil, ihtiyacım olanı. Her an gidecekmiş gibi, eşyalarımın yarısı çantamın içinde yarısı yatağımın üzerinde yaşamaktan yoruldum. Büyük boy şampuan alıp, oh be şimdi aylarca bu burada duracak demek bile iyi geldi. Her an gidebilirim bir yere diye kutusuyla sakladığım sabunumun kutusunu gönül rahatlığıyla atabildim çöpe, kitaplarımı rafa yerleştirip artık orada burada kaybolmayacaklarını bilmek iyi geldi. Kendi ocağımda çayımı demleyebilmek, müziğimi açıp kendi kahvaltımı hazırlayabilmek iyi geldi. Onca yer gezdim, gördüm de neden Olimpos'ta durdum peki? Siz de yaşamışsınızdır belki bu hissi, bir yere gidersiniz, bir şehre, bir mekana ve kendinizi oranın bir parçası olarak hissedersiniz. Sizin atomlarınız, titreşimleriniz, enerjiniz ile oranınki öyle uyumludur ki birliği, huzuru hissedersiniz orada. En başta sorduğum soru var ya, yerleşmek; bir yerin parçası olmak istemek. Olimpos benim için işte o yer. Dünyanın birbirinden onbinlerce kilometre uzak yerlerinde de bu hissi yaşadığım oldu, "ben buraya yerleşmek istiyorum" dediğim yerler oldu. Bugün Olimpos'u seçtim durmak için, yerleşmek için, belki hayatımın başka bir periyodun da o yerlerden birini seçerim. Şimdilik buradayım, dağlar var, yollar var, deniz var, yeşillik, mavilik var, güzel insanlar var burada. Seneye nerede olurum bilmem, bir ay sonramı, bir hafta sonramı da bilmem 🙂 "Şimdi" derim ve onu yaşarım. Çok güzel anlatmışsın Burcu'cum. Gezmek güzel, ama en güzeli dengede olmak. Ben de bu yaz 2 ay Bodrum'da balkonumdan dışarı kıpırdamadım; başka herşey angarya geldi. Görev gibi değil, keyif alarak gezelim. İyiki durmuşsun, yoksa nasıl tanıyacaktım seni, sende bende ikimizde yıllarca yol yaptık, yapmaya da devam edeceğiz ama arada bir durup dinlenmekte guzel.


Sabah 9 daki otobüse binip 3 saatlik Granada yolculuğuma başladım. 12:30'da Granada'da terminaldeydim, hostele vardığımda saat 2 olmuştu. Plaza Trinida yakınlarında şirin bir hosteldi; Barbieri Granada. Hostele girişimi yapıp odaya geçtim, biraz dinlenip çıkacaktım. Odadaki bir eleman beni muhabette tutunca kurtulmak için saate baktığımda 14:41 rakamlarıyla karşılaştım, o panikle odadan öyle bir fırladım ki arkamdan şaşkınlıkla bakakalmış olmalı. Paniklemiştim çünkü Alhambra sarayına giriş biletim saat 3'te idi. Koşa koşa hostelin resepsiyonundaki kadının yanına vardım ve en kısa yoldan nasıl varabileceğimi sordum. Kadın eğer 3'e yetişemezsem giremeyebileceğimi söyleyince götüm tutuştu ve hemen bir taksi çağırmayı teklif ettim. Alhambra'nın dış kapısına vardığımda saat 15:15 idi ve 15'te kapısında bulunmam gereken saraya varmak için oraya kadarki yolu hızlı hızlı yürümek zorunda kaldım ve görevliden rica ederek gecikmiş dahi olsam içeri girebildim. Alhambra ; İslam mimarisinin ortaya çıkardığı en iyi yapılardan biri diyebiliriz. Dünya üzerinde sütunlarının, kemerlerinin, kapılarının, duvarlarının, tavanlarının üzerinde Allah adının en çok geçtiği saray olduğu söyleniyor. Uzun yıllar hiçbir bakım yapılmadan harabe haline dönüşmesi beklenen saray 19. yy'da başlayan restorasyon çalışmaları sayesinde akın akın ziyaretçinin ilgisini çekmeye başlamış. Saraydan yürüye yürüye Generalife bahçelerine geldim. Burayı görüp büyüsüne kapılmamak elde değil gerçekten. Burada cenneti bulmuşlar zaten, hayali bir cennete ulaşmak için Arabistan çöllerine gidip şeytan taşlamaya gerek yok, burada hazır yapılmışı var deyip THY'den aksi yöne bir bilet almak cenneti görmek için yeterli. Zaten sonradan öğrendiğim kadarıyla Cennet El-Arif'ten İspanyolca'ya Generalife olarak geçmiş. Akşamüstü yorgun ve bitkin bir halde Granada'daki Plaza Santa Ana meydanında oturup Alhambra'nın akşamüstü kızıllığındaki manzarası eşliğinde bir şeyler yemek istedim. Gazpacho dedikleri özel yemeklerini merak edip sipariş ettim, daha önce de belirttiğim gibi İspanya'da vejetaryen bir şeyler bulmak çok kolay değil, bulunca da denemek istedim. Gelen şey soğuk domates çorbasıydı, yanında da küp küp doğranmış domates, biber, soğan geldi, garson kız işaretlerle bunları çorbanın içine atmamı söyledi. Ne mükemmel bir tat diyemiyorum, bir yerden sonra bayıyor, yarısına kadar içebildim çorbayı. Sonra oradan kalkıp Plaza Nueva'ya yürüdüm, oturup bir bira içme fikri güzel geldi. Oturduğum yerinin adının Nemrut olduğunu fark edince yurttaşlarımı görmek için içeri girdim. Türkiye- Romanya maçının olduğu akşamdı ve iki adam Türkçe konuşarak maşı izliyordu. Önce Türk müsünüz diye sordum, sonra aksanlarındaki değişikliği fark edip Türkiye'den misiniz diye değiştirdim sorumu. Kürt oldukları aksanlarından belli olan iki memleketlim ile biraz sohbet ettikten sonra tur saatini kaçırmamak için Plaza Santa Ana'ya geri döndüm yine. Bahsettiğim tur Segway turu, scootera benzeyen ama büyük tekerlikli bir aracın üzerinde vücudunun dengesi ile ilerliyorsun. Vaktim az olduğu için Albayzin ve Sacromonte bölgelerini böyle bir turla gezmeye karar vermiştim. Segway'de dengede durmakta zorlandım önceleri. Giydiğim turuncu yelek ve başımdaki kasketle komik görünüyordum, bu şehrin masalsılığından uzak bir görüntüydü. Rehber kızın anlatımları eşliğinde Albayzin ve Sacromonte bölgesini gezdik. Belirli dönemlerde Müslümanların, Hristiyanların ve Yahudilerin yaşadığı bu şehirde bir çok kültürün birbiriyle harmanlaşmasını görebiliyorsunuz. Sacromonte buradaki Çingene mahallesi. Mahallenin her sokağında Flamenko seslerini duyuyorsunuz. Evler bar halini almış, akşamları gelen turistlere Flamenko ziyafeti çekiyor. Çingeneler savaş döneminde gelip dağın üzerine, eteklerine yerleşmişler. Bizim gezdiğimiz bölüm Sacromonte'nin yasal olan alt bölümü, yani burada yaşamak için vergisini veren insanların olduğu bölüm. Dağın üst kısımlarında ise 200 kişilik bir koloni yaşıyormuş, su, elektrik yok ve vergi vermiyorlar, komün bir hayat sürüyorlar. Çok merak etmeme rağmen oraya ziyareti bir sonraki seferime ertelemek zorundaydım. Flamenko gösterileri genellikle gece 9-10 gibi başlıyor. Bu mükemmel gösterilere gidecek zamanım olmadığı için gerçekten çok üzgün olduğumu söylememe gerek yok bence. Bir dahaki gelişimde bu güzel şehre çok daha fazla zaman ayıracağım. Sokaklarında boş boş gezmek, Flamenko'nun keyfine varmak, havasını bol bol ciğerlerime doldurmak istiyorum. Granada'ya gidiyorsanız gündüzün kavurucu sıcağına rağmen akşam soğuktan titreyeceğinizi göz önünde tutmanız, yanınıza mutlaka hırka almanız gerektiğini hatırlatmak isterim. Tecrübeyle sabit öneriler bunlar. Granada İspanyolca "nar" demek. Bir zamanlar meyve ticaretinin yapıldığı bir yer Granada, sokaklarda birçok nar figürü görmenizin nedeni bu. Hiç ama hiç doyamadan sabahın 6'sında Granada'ya elveda dedim. Elvedamı derken bu masal şehrine tekrar geleceğimin sözünü verdim defalarca kendime. PS: Blabla car isimli bir siteden sabahın 6'sında Granada'dan Sevilla'ya gidecek bir araba bulmuştum, yolculuğumu onlarla yaptım. Sitenin mantığı : insanlar yolculuğa çıkmadan önce gidecekleri yeri, ne zaman hareket edeceklerini, arabada kaç kişilik boş yerleri olduğunu yazıyor ve ücret paylaşılıyor. Çok mantıklı ama henüz Türkiye'de işlerliği olan bir site değil. Granada belki de İslam medeniyetinin ulaştığı en üst seviye idi. Gerçekten insan Elhamra Sarayı'nı gezince büyüleniyor. Sevilla daki Alcazar Sarayini gezme firdatini buldum. Sitil olarak alhambraya benziyor galiba fotolardan gördüğüm kadariyla. Henüz elhambraya giremedik bilet derdindeyiz. Onun da bahcesi cok güzel içide mimarik olarak çok güzel. Sanirim el hambra daha ihtişamli.


Çeşme; yaz sıcaklarında İzmirli'lerin de İstanbullu'ların da sıcaklardan kurtulmak için, dinlenmek için, eğlenmek için, sörf yapmak için... uğradıkları, konakladıkları bir tatil rotası. İzmir ile Çeşme arası mesafe 87km, özel araçla ortalama 1 saat yani. Özel aracınız yoksa otobüslerde sürünmek yerine araç kiralama en mantıklı yöntem, ayrıca Çeşme içerisinde birbirinden güzel koyları görebilmek için de bir araca ihtiyacınız olduğu gerçeğini gözardı etmemek gerek. Çeşme'yi Çeşme yapan şeyler olan bu güzel koyları biraz tanıyalım o zaman bu yazıda. Antik dönemlerdeki adıyla Agrillia olan Çeşme'nin belki de en ünlü bölgesi Alaçatı. Tarihi taş evleri ve rüzgar sörfüne elverişli plajları ünlenmesinin nedenlerinden. Bahar aylarından yapılan Alaçatı Ot Festivali de bu bölgeyi görülmeye değer kılan yerlerden. Çeşme merkeze araçla 15 dk mesafede. İster bu güzel sokaklarda gezmek ya da oturup birşeyler yudumlamak için gidin. İsterseniz bu güzel denizde yüzmek ya da sörf yapmak için gidin. Gün boyu esen rüzgar sayesinde sıcaktan bunalmadan güneşlenmenin keyfini yaşayabilirsiniz. Çeşme'nin ince beyaz kumlu plajları ve termal kaplıcalarıyla ünlenmiş bir bölgesi Ilıca. Sığ suları sayesinde çocuklu aileler için de güvenle seçilen bir tatil beldesi ayrıca. Çeşme Ilıca arası 4 km, araçla 5dk mesafede. Aracınız yoksa daha önce de yazdığım gibi kiralık araç Çeşme'de çok işinize yarayacak, birçok koyu görmenizi sağlayacaktır, aklınızın bir köşesinde bulunsun. Ilıca plajının dünyanın en iyi plajları arasında yer aldığını da hatırlatmak isterim. Altın Kum Plajı adından da anlaşılacağı gibi adını altın rengi kumlarından alır. Soğuk deniz sevenlerin uğrak noktasıdır. Ağustos-Ekim ayları içerisinde suyu gittikçe ısınır. Pırlanta Koyu, güneşte pırlanta gibi parlamasından alır adını. Bu güzel plaj sörf için uygun olmasının yanında kampçılar ve günübirlikçilerin de uğrak noktasıdır. Denizi rüzgarlı bol dalgalıdır. Çeşme merkeze 10 km mesafede Çiftlikköy mevkiindedir. Çeşme'de Alaçatı ve Ovacık arasında yer alır. Buraya delikli koy denmesinin sebebi doğa olaylarıyla meydana gelen bir deliğin varlığı. Çeşme'nin en sosyetik koyu, en popüler eğlence noktası olmasıyla bilinir. Ama bunun yanında mükemmel, sakin, dalgasız bir denize sahiptir. Çeşme merkeze sadece 1 km mesafededir. Koya hakim olan pahalı işletmelerin, güzelim doğal güzelliği bazen çekilmez hale soktuğu bir gerçektir. Çeşme'de ulaşım biraz sıkıntılı, yazının en başında da belirttiğim gibi özel aracınız varsa keyifle gezersiniz. Yoksa oto kiralama en akla yatan tercih. Benim oto kiralamada güvendiğim site vivi. com. tr, sizin de aklınızın bir köşesinde bulunsun istedim. Aile ile seyahat ediyorsanız ya da birkaç arkadaş seyahat ediyorsanız hem rahat hem ekonomik bir tercih.


- Sawadika = Merhaba - Kapkunka = Teşekkürler Chiang Mai'de kaldığımız yer kuzey kapısına yakındı, meğer kocaman bir "food court" yani yemek alanı mekanıymış buralar geceleri. Tezgahlar akşamüstü kurulmaya başlıyor ve akşam her yer ızgara kokusuyla doluyor. Tayland'a gelip de sokak yemeği yememezlik yapmayın sakın, büyük kayıp hayatınız için. Yalnız Asya ülkelerinde yemek yemenin tek kötü yanı MSG. Yemeklerin tadını daha lezzetli kılmak için MSG yani monosodyum glutamat diye bir kimsayal kullanılıyor. Bu madde birçok ülkede yasaklanmasına rağmen Asya ülkelerinde hala kullanılıyor. İleriki yıllarda parkinson, alzeimer gibi hastalıklara yol açtığı söyleniyor. Gökhan'ın vücudunda buraya geldiğimizden beri var olmaya bağlayan kırmızı kabarcıkların sebebinin bu olduğunu düşünmeye başladık. MSG alerjisi belirtileriyle tamı tamına uyum göstermese de MSG'siz yemekler yemeye başlayınca bu kırmızı noktaların kaybolması sanırım sanımızı doğru çıkardı. Neyse demem o ki sağlığa pek de faydalı olmayan bir kimyasaldan bahsediyoruz, bazılarında baş ağrısı da yapabiliyor. Bu alerji genellikle Çin restoranı sendromu olarak biliniyor. - - - Tom yum bir çeşit Thai çorbası. Limon otu, kefir yaprağı, acı biber, kulunçotu, limon suyu... başlıca malzemeleri sebzeli, deniz ürünlü, etli... olarak istediğiniz seçeneği yaptırabilirsiniz. Bunların yanında her yerde ızgara şiş, kızarmış pirinç, kızarmış noodle, kızarmış sebze... ve türevlerini bulabilirsiniz. Kuzey kapısı, güney kapısı derken ne kastettiğim pek anlaşılmıyor olabilir o yüzde şöyle bir haritayı paylaşayım sizinle. Haritada gördüğünüz kare şeklindeki alan Chiang Mai'nin surları, genellikle ne varsa bu alanda oluyor. Kuzey, güney, doğu, batı olarak kapıları var her yönden. Bir yer tarif ederken hangi kapı tarafında olduğunda bahsediyorsun önce. Mrhba yazınızı çok beğendim. Bir belgeselde vuruldum bende phuket ve taylanda.. Nasipse ocak ayında kamboçya ve taylanda gideceğim. Gideceğimi söylediğimde bende çok tepkilerle karsılaştım. Özellikle bayan arkadaşlarımdan orası çok pis lafları ve ne işin var orada gibi sözler çok işttim. bense olsun bende temiz otel bulurum çarşafları yanımda götürürüm diye düşünmüştüm. Taki kı arkadaşlarımdan biri saf orası fuhuş yuvası diyene kadar😳 Araştırınca pattayayı gördüm. 😄Dedim millet beni sapık zannediyor. Ama o kadar çok güzellik varki olumsuz birşeyi gözümüze sokuyorlar. Ocak ayı içinde bu bölgede olanlarla görüşebiliriz.. slmlar tşkler yazınız üçin..


Damağım yandı ilk yudumda, hazırlıksız yakalanmıştım. Biraz bekledim soğumasını, sonra yavaş yavaş küçük yudumlar aldım. Caddeyi izledim, hemen yanıbaşımdaki sokak şarkıcılarının sesiyle oturduğum cafenin içinden gelen melodi birbirine karışıyordu. Ama ben her ikisini de dinlemiyordum, kendi iç sesimle meşguldum o sırada. Yine her zamanki " kahrolası boktan hayatım ve bu hayatı nasıl değiştirmeli?" konulu içsel sohbetlerimi yapmaktaydım. Bir alışkanlık, bir tutku oldu artık bende bu sohbetler, olmazsa olmazlarım arasına girdi. Hayatımın boktanlığı, sıkıcılığı ve yapmak/yaşamak istediğim şeyin bu olmadığı üzerine yakınmalar serisinin bilmem kaçıncısını vizyona sokmuştum yine. Her regl öncesi bu sendroma girip, çözüm yolları arayarak kendimi yiyip bitirmek üzerine ustalaştım. Eğer ipin ucunu fazla kaçırırsam regl sonrası da sendromdan çıkmam zor olabiliyor bazen, ama genelde ayın geriye kalan üç haftası çok daha iyi oluyorum. Hayatımı dönüp bir kurcalamaya kalksam büyük ihtimal, işten ayrılışlarım, bir sevgiliye hoşçakal deyişlerim, paramparça ettiğim fotoğraflar/çiçekler, bir şehri terkedişlerim, "seni sevmiyorum" deyişlerim, kaygısızca/korkusuzca insanlara hatalarını haykırışlarım.. hep bu dönemlerime denk gelmiş olmalı, buna inanıyorum, evet inanıyorum. Gelelim benim şu boktanlık sendromuna. .. Bu akşam yalnız başıma dolaştım İstiklal'de. Düşünmeye ihtiyacım var, boktanlık sendromuna bir ilaç bulmalıydım artık. Önce çocukluğuma inmeli dedim, sonra o kadar uzağa gitmeye götüm yemedi "şimdi"de aramaya karar verdim nedenlerimi. Bulabildiğim en mantıklı neden şu oldu : çok sevdiğim hayallerim ve korkularım.. Bu şu demek ki, aslında birçok insanın benimkine benzer, hatta çok çok daha büyük bir çoğunluğunun benimkinden daha kötü bir hayatı var. Ve bunlarının büyük bir çoğunluğundan hayatının boktanlığı üzerine bir yakınma duymadım, hepsi olmasa da bir çoğu mutlu gibi. Bunları mutlu yapan şeyin ne olduğunu düşündüm, düşündüm, düşündüm ve düşünmemek olduğunu keşfettim. -Mutluluğun sırrı düşünmemek miydi? E ama beni mutlu eden şey, kendimi iyi hissettiren şey düşünmek. -Peki ya sonrası? Düşündükçe, sorguladıkça farkına varırsın, farkına varırsan yakınırsın ve düzeltmek için yine düşünürsün, düzeltebilirsen evet mutlu olursun, peki ya düzeltemezsen? Mutsuz bir "farkına varan" olursun. -Peki o zaman düşünmemeli mi? Kabullenip, bir köşeye çekilip elindekiyle yaşamayı mı öğrenmeli? Bu nasıl mutlu edebilir ki kişiyi? -Mutluluk ne ki? İnsanlar mutluluk için mi yaşar sence? -Aksi takdirde bir sürüden ne farkın kalır ki? Sadece " ye, iç, sıç, seviş, okula git, işe git, evlen, çocuk yap, emekli ol, torun sev ve son.." diye kısaca özetlenebilecek bir hayatın olur o zaman. Oysa sanat / müzik / edebiyat / bilim / din.. hep insanın mutluluk arayışının meyveleridir. Konuyu nerelere getirdim, kaldığım yere geri dönmeli. Demiştim ki düşündüğüm için, farkına vardığım için mutsuzum, düşündüğüm için hayallerim var, elimdekiyle yetinmeyip kafamdakini istediğim ve elde edemediğim için mutsuz oluyorum. Elde edememe sebebine gelince buna da bir sorumlu buldum: korkularım. Yersiz korkular demiyorum, ya da bilmiyorum yerli ya da yersiz olup olmadıklarını, belki de haklıyım korkmakta, belki de devamlı mazeretler üreten korkağın tekiyim sadece. Birşeylere adım atmak için, hayatımı değiştirmek için önce biryerlere çıkmalıyım diyorum kendime, biryerlerde adımımı sağlam basabilmeliyim ki geri dönersem yine en baştan başlamak zorunda olmayayım hayata. 27'sinde hayatıma sil baştan başladım, zor bir karardı, hayatı yeniden kurmak da zordu. İyi ki yapmışım ama hala zor. Tekrar aynı yere dönemem seneler sonra. Birşeylere bırakıp gittiğimde, bir gün dönersem kaldığım yerden devam edebilecek seviyede olmalıyım, en alttan değil. İşte tam da bu noktada kafam karışıyor. Bir hayatı oturturken zaman geçiyor ve ben diğer hayatı çok geç olmadan kuyruğundan yakalamam gerektiğini biliyorum. İşte yine kafam allak bullak oldu, oysa çözüm ya da onun gibi birşeyler bulduğumu sanmıştım. Aileme ve diğer insanlara umut vaaden, güvenli bir liman mı olmalıyım? Hep aynı, hiç değişmeyen, adımını atabildiğin her yeri birgün keşfedilebilecek olan..


Ölümden hiç korkmadığını düşünen insanlar ya hiç ölümü düşünmemiş ya hayatta yaşamak istediklerini yaşamış ya da artık umudu kalmamış insanlardır, bunu düşünürüm ben.. İnsanların "inanç"larını çalarak iktidara gelen acımasız padişahın ülkesinde her gün kellesi gövdesinden koparılma emri verilen yeni hayaller doğuruyordum usanmadan. Her gün biraz daha sıkışmış hissedip kendimi, her gün biraz daha korkuyordum duvarlar arasında ölüp gitmekten. Her yeni gün, gün ışığını bile göremediğim üstteki parmaklıklı pencereden yeni bir hayal uçuyordum özgürlüğe doğru, ama sonra hayalimin gövdeden ayrılan başı pis kahkahalarla penceremden içeri atılıyordu. Odam hayallerimin kesilen başlarıyla doluydu, belki gövdeleri çıkar diye toprağa ekip onları yenisini doğuruyordum bir yandan. Odamda devamlı çalışıyordum acımasız padişah ve yandaşları için, ne kadar çok çalışırsam etrafımdaki duvar o kadar kalınlaşıyordu biliyordum ama onlar için çalışmadığımda açlıktan ölmekle tehdit ediliyordum, hayatta kalmak için özgürlüğümü satmaktan başka çarem yoktu. Ben ve benim gibi diğer odalardaki insanlar kariyer dedikleri yapmacık oyuna öylesine inanmıştık ki daha çok çalışırsan biraz daha lüks bir odaya hapsoluyordun ve bu lüks odanın tek amacımız olması gerektiği fikri beyinlerimize işlendikçe artık buna inanır olup daha da daha da çalışıyorduk padişah ve yandaşları için.


Hindistan ve Nepal'de kutlanan bir Hindu bahar festivali. Festival iyinin kötü üzerindeki zaferini, baharın gelişini, kışın bitişini kutlamak için ve iyi hasata şükranlarını sunmak için düzenlenir. Hindu takviminde 11. ayın dolunay akşamı başlar ve ertesi gün devam eder, güneş takvimine göre şubatın sonu ile martın ortalarında bir tarihe denk gelir. Festivalin başladığı gece ateş başında dini ritüeller yapılır, ertesi gün ise renklerin günü başlar. Herkesin birbirine rengarenk toz boyalar atttığı oyunda herkes eşittir, fakir-zengin, erkek-kadın, arkadaş-yabancı, genç-yaşlı arasındaki farklar ortadan kalkar... Rengarenk boyalardan herkes nasibini alır. Festival boyunca sokaklar, binalar tapınaklar, parklar, insanlar, hayvanlar... her yer renklerle ve neşeyle dolar. Sokaklar; danslar eden, şarkılar söyleyen, gülen, kahkahalar atan, sarılan, eğlenen insanlarla dolup taşar. Tüm bu güzelliklerin yanında sokaktaki sarhoş gençler bazen can sıkıcı olabiliyorlar, kalabalığa ve sarhoşlara dikkat etmek gerekiyor. Holi festivali son yıllarda dünyada bir çok bölgede yayılmış durumda; aşkın, renklerin, baharın gelişinin kutlandığı eğlenceli bir festival olarak bir çok yerde insanları birleştiriyor, eğlendiriyor. Son birkaç yıldır Türkiye'de İstanbul, İzmir gibi şehirlerde de Holi Festivali etkinlikleri düzenlenmekte. Loi Krathong festivali Tayland'ta Tay ay takviminin 12. ayının dolunayında kutlanır, güneş takvimine göre genelde kasım ayına denk gelir. Festivalin ismi "sepeti yüzdürmek" manasına gelmektedir. Muz ağacından yapılan sepetler çiçeklerle, mumlarla, muz yapraklarıyla, tütsülerle süsleniyor. Festival öncesi herkes oturup kendi sepetini hazırlıyor. Festivalin olduğu dolunay akşamı Tay halkı süsleyip püsledikleri sepetlerini dileklerle birlikte suya bırakıyorlar. Sepetin suyun üzerinden yüzerek uzaklaşması öfkenin, mutsuzluğun uzaklaşmasını sembolize ediyor. Aynı zamana denk gelen bir diğer festival de Yi Peng, dilek dileyerek yanan fenerler gökyüzüne bırakılıyor. Gökyüzünde onbinlerce süzülen fener görebilirsiniz. Festival çok kalabalık oluyor ve insanlar fenerleri yakmaya çalışırken her an yanma tehlikesi altında hissedebilirsiniz kendinizi. Festivalin suya, toprağa, çevreye bıraktığı kirlilik ise cabası. Ertesi günü gökten yere düşen yanmış fener parçaları görüyorsunuz, sokakların ve nehrin temizlenmesi ise günler alıyor. Avrupa'nın coşkuyla kutlanan festivallerinden birisi olan domates festivali İspanya'nın doğusundaki Bonol kasabasında gerçekleşiyor. Katılımcıların eğlence için birbirlerine domates fırlattıkları bir festival şekli. 1945 yılından beri Ağustos ayının son çarşambası gerçekleştiriliyor. Festivalin neden yapıldığına ait mitolojik ya da dini bir bilgi yok, sadece eğlence için yüzbinlerce domatesin ziyan edildiği bir festival. Festivalin yaygınlaşması ile 2013 yılından beri biletler ücretli. İspanya'da başlayan bu festivalin benzerleri dünyanın birçok yerinde de yapılmaya başlanmış durumda. Günde 2 milyon kişinin katıldığı, dünyanın en büyük karnavalı olarak biliniyor. Tarihi 1723 yılına kadar uzanan bu festival Rio'daki çeşitli samba okullarının geçit töreni ile renkleniyor, şenleniyor. Müzik, dans eşliğinde sokaklarda yüzbinlerce, milyonlarca insanın eğlendiği festivalde birbirinden ilginç dekore edilmiş kıyafetler ve makyajlar da ortama ayrı bir eğlence katıyor. Festival Cuma günü başlıyor, Paskalya'dan önceki büyük perhiz süresinin ilk çarşambası sona eriyor. Güney Kore'deki Boryeong kasabasında gerçekleşen festival 2 milyon civarı kişinin katılımıyla gerçekleşiyor. Boryeong'un çamur alanlarından taşınan çamur Daecheon sahiline getiriliyor ve çamur eğlenceleri burada yapılıyor. Festival 2 hafta sürmesine rağmen asıl eğlenceli kısmı son haftasonu, o da genellikle Temmuz ayının ikinci haftasonuna denk geliyor. İnsanların çamurdaki faydalı mineraller ve çamurdan yapılan kozmetik ürünleri öğrenmeleri amacıyla 1996 yılında başlayan bu festivalde çamur banyosu, çamur kayakları, çamur hapishanesi gibi eğlenceler, yarışmalar, müzik ve birçok farklı etkinlik yapılıyor. Nevada çölünde Black Rock City'de gerçekleştirilen festivalin ana prensibi ekolojik bilinç ve insanların eşitliği. Festivalin amacı, sınırsız özgürlük ve barış ortamında her bireyin kendi yaratıcılığını ortaya çıkararak özgüvenle kendini ifadesi doğrultusunda sağlıklı ve yeni bir kültür yaratmak olarak tanımlanıyor. - Katılım - Hediye verme - Meta olmaktan çıkarma - Kendine güven - Kendini ifade etme - Toplu güç - Sivil sorumluluk - İz bırakmamak - Etnik çeşitlilik - Samimiyet Müzik ve sanat festivali olarak değerlendirilen bu festival adını kapanış etkinliğinde yakılan ahşap kukladan alıyor. Festivale katılabilmek için önceden rezervasyon yaptırmak ve bilet almış olmak gerekiyor. Türkiye bu festivali sanırım daha çok Şeyma Subaşı ile tanıdı 🙂 2017 Burning Man Festival'e katılan Şeyma Subaşı tüm ülkeye festivali tanıtmış oldu. Çin'in Harbin şehrinde yapılan dünyanın en büyük buz ve kar festivalinde dünyanın en büyük buz heykelleri yarışıyor. Festival 5 ocakta başlıyor ve bir ay boyunca devam ediyor, sergiler ise daha erken açılıp daha geç bitiriliyor. Festival boyunca katılımcılar bir çok kış aktivitelerini yapma şansı elde ediyorlar. Festivalde dünyadaki önemli yapıtların buzdan taklitleri de sunuluyor, heykellerin içine konulan rengarenk ışıklandırmalarla güzel bir görsel şölen sunuluyor. Kakava, Mısır ve Ön Asya kökenli Çingene kültüründe bir kutlamadır. Türkiye'de Kakava Festivali Edirne ve Kırklareli'nde kutlanmaktadır. Edirne'de Kakava festivali 5-6 Mayıs tarihlerinde konserler, danslar, müzikler, yarışmalar ile kutlanır. Baharın habercisi olarak kabul edilen festival bereketin artmasını simgeleyen Kakava Ateşi'nin yakılması ve pilav ikramı ile devam eder. 6 Mayıs sabahı erken saatlerde Tunca nehri etrafında kutlamalar ile festival devam eder. Çingene mitolojisine göre eski Mısır'da tanrı-kral Firavun Kopt halkına zulüm etmektedir ve Kopt halkı bu zulümden kaçarlar. Kaçarken peşlerine düşen Firavun ordusu ve kaçanların bir kısmı suda boğulurlar. Kalanlar ise ölümsüz bir liderin çıkıp kendilerini kurtaracakları inancındadırlar. Her yıl 6 Mayıs günü Çingeneler kurtarıcıları Babafingo'nun geleceği inancıyla kutlamalar yaparlar. Eğlenceler düzenlenir, yemekler yenilir, ateşten atlanır. Sabah çok erken saatte Babafingo'nun sudan eleceği inancıyla su kenarına gidilip akarsuda el yüz yıkanır, suya girilir. Amsterdam'da Ağustos ayının ilk haftası düzenlenen festival bu yıl 9. Yılına girdi. İlki 1996 yılında düzenlenmiş ve o günden beri yüzbinlerce ziyaretçi çekmekte olan festivalde rengarenk kıyafetler, makyajlar, danslar, sloganlar büyük ilgi çekiyor. Festival eşcinsel bireylerin özgürlük mücadelerinde büyük önem taşıyor. Festival zamanla dünyadaki bir çok ülkeye yayılmış, onur yürüyüşü adıyla varlığını sürdürmektedir. Ama yine de Amsterdam'da olan festival en kalabalık ve renklisi olarak en büyük katılımı alıyor. Meksika'da 31 Ekim- 2 Kasım arasında kutlanılan bu festivalde ölmüş olan yakınlar anılır, dualar edilir, kutlamalar yapılır. Aztek inancına göre ölüler yılın bu günü sevdiklerini görmek için dünyaya dönüyor. Meksika'daki inanca göre ölüm bir son değil hayatın bir döngüsü, bu yüzden şenliklerle kutlanıyor. Ölen yakınlar için hazırlanan çiçekler, yiyecekler, içkiler ve şekerden yapılma kafatasları mezarlıklara bırakılıyor ve mezarlıklar da süsleniyor. Bu festivallerin herbirine ya da büyük bir kısmına katılmış olmayı isterdim. Farklı festivalleri gidip deneyimlemeyi benim gibi bir çoğumuz da istiyoruz sanırım ama festival zamanlarında festivalin yapıldığı şehirde konaklamalar ve uçak biletleri çok pahalı olduğu için vazgeçtiğimiz oluyor. En uygun fiyatlı bilet seçeneklerini biletbayi. com sitesinde buluyorum ben, size de önerebilirim.