Kadınlar edepli olmalı, kadınlar elinin hamuruyla erkek işine karışmamalı, kadınlar eş olmalı, kadınlar anne olmalı, kadınlar bakımlı olmalı, kadınlar akşam evinde olmalı, kadınlar karşı çıkmamalı, kadınlar ulu orta yerde dans etmemeli, kadınlar hoşlandığı adama göz süzmemeli, kadınlar kısa etek giymemeli, kadınlar göğüs dekoltesi vermemeli... falanlar filanlar, klişeleşmiş sözler. Ve benzeri onlarca, yüzlerce yaklaşım kadınlarda bir savunma mekanizması oluşturmaya başladı. " Kadın başına " şunu da yaparım bunu da söylemleriyle elini erkek işine sokan kadınlar türemeye başladı. Kendimizi kanıtlama çabası içine girdik erkeklere ve diğer kadınlara karşı. Aslında gerçekten önemli olan şey kendimizi kendimize kanıtlamaktı, çünkü bize kendi içimizdeki gücü unutturmuşlardı. Kadınlar toplum tarafından o kadar çok engellendi ki; güçsüz olduklarına, kadın başına bir şey yapamayacaklarına, erkeklere ihtiyacı olduklarına o kadar çok inandırıldı ki alanı daraldıkça daraldı, boğuldukça boğuldu. Kadın, kendini kendine kanıtlamak için, ona kaybettirdikleri "güven" duygusu yerine gelsin diye, kendi içindeki cesareti görsün, gerçek dişiliğiyle tanışsın diye çıktı yola. Benim gözlemlerime göre tek başına seyahat etmeyi seçen erkek sayısı kadına göre daha az. Erkek toplum tarafından zaten pohpohlanmış, güçlü olduğuna, her şeyi yapmaya hakkı olduğuna inandırılmış. Bu kandırmacanın içine düşmüş adamlarda gerçek kendisiyle tanışma, zayıflıklarıyla, korkularıyla, duygularıyla, kırgınlıklarıyla karşı karşıya gelme cesareti yok ne yazık ki. İnsan olmak kolay değil, insanın dişisi olmak hiç kolay değil bu kurduğumuz düzende. Kadınlar, topluma faydalı evlatlar yetiştirecek varlıklar değil, kadınlar erkekler gibi bu toplumun bir parçası olan insanlar. Kadınlara başarılı evlatlar verecek bireyler olarak değil başarılı olacak bireyler olarak bakmayı bilmelisiniz. Atatürk'ü doğurduğu için Zübeyde Hanım'ın kadınlığını övmek yerine, Atatürk'ün açtığı yolda bu ülkede ilk adımları atan ilk kadın pilot Sabiha Gökçen'i, ilk kadın doktor Safiye Ali'yi, ilk kadın avukat Süreyya Ağaoğlu'nu ve nicelerini konuşalım bence. Kadınlığının, içindeki dişi enerjinin, yaratıcılığının, gücünün, cesaretinin, sınırlarının bilincinde kadınlar olmamız, övmek için ya da yermek için "kadın başına" sözünü kullanmak zorunda olmayacağımız günler dileğiyle. Sizi hayal kırıklığına ugratmak istemem ama erkeklerin doğasını değiştirmek istemenizi ham bir hayalden ibaret görüyorum. Erkeklere aftettiginiz vasıfların aynısı kadınlarda da var. Bakış açınız kadınları masum yapmıyor. Bu satırları kadın düşmanlığından yada erkek seviciliginden yazmıyorum. İnsan doğası böyle. Ben anlamadım sanırım sizin ne demek istediğinizi. Erkeğin doğasını değiştirmek derken? Erkeklere atfettiğim ve kadınlarla da olan vasıflar neler onları da anlayamadım. Toplumun bize dayattığını gerçek, doğru olarak gösteriyorlar. Aslında ne istediğimizi sormuyorlar bile, bize uygun görülen kimliği yaşamamızı istiyorlar. Umarım şuan ve gelecekte daha güçlü, ne istediğini bilen, cesur kadınlar çoğalır ve birbirimize destek çıkarak ilerleriz. Ben bu yolunda arkandayım kardeşim umarım hayat sana güzellikler getirir. Sen ve senin gibi kadınlar yaptıklarını paylaşmaya devam edin ki, benim gibi birçok kadın imkansız olmadığını görsün.


Tayland'a gitmeden önce ülkeye dair ciddi bir önyargım vardı. Çünkü o zamana kadar hep erkekler arasında saçma sırıtışlar eşliğinde Tayland'a gitme şakalarına maruz kalmıştım. Gözümde Tayland koca bir "fuhuş" ülkesiydi ve oraya giden ve sonrasında yaşadığı günleri ballandıra ballandıra anlatan erkek arkadaşlar tarafından tüm Taylandlı kadınların fahişe olduğuna inandırılmıştım. En son Asya seyahatimin 1,5-2 ayı Tayland'da geçti. Ülkeye girdiğim ilk 2 saatim kabus gibiydi. Etrafımdaki bütün kadınlara tedirgin gözlerle bakıyor, yanımdaki adamı kesip kesmediklerini anlamaya çalışıyordum. Elimiz kolumuz dolu olduğu için elimi tutamayan sevgilime triplerin en güzelini atıp, "sen beni sevmiyorsun" silahıyla ülkede kaldığımız süre boyunca dikkatin sadece benim üzerimde olması için ilk kozumu daha ilk saatte ortaya attım. İlk baştan gözü korkutmalı ki sonra maazallah çift geldiğim ülkeden tek ayrılmayayım. İnternette Tayland ile ilgili erkeklerin gözünden yazılmış onlarca yazı var, bu yazı "bir kadının gözünden Tayland" . Bu kadar güzel bir ülke nasıl sadece seks turizmi ile biliniyor aklım almıyor. Denizin berraklığı, turkuaz rengi, olağanüstü sahilleri, denizlerin ortasında manzaraya tat katan irili ufaklı adaların görüntüsü Tayland'ı müthiş bir deniz tatili bölgesi yapmaya yeter de artar bile. O da mı olmadı Papaye Salad ye. Çorba istiyorum dersen Tom Yum iç. Et seviyorsan şişlere takılı satıyorlar her sokakta, ağız tadına göre bir şeyler bulabilirsin, önyargını kır yeter ki. Sadece ayaklara yapılan refleksoloji masajıyla tüm bedeni rahatlatma şansınız da var ayrıca. 1 saat boyunca ayakla nasıl uğraşılır, nasıl tüm beden rahatlar hayretler içinde kalacaksınız ilk denemenizde. Hayatınızda hiç file dokundunuz, ona yemek yedirdiniz, yıkadınız mı? Tayland'da Chiang Mai'deki Elephant Nature Park'ta böyle bir şansınız var. Hatta gönüllü olarak orada kalıp fillerin bakımında daha uzun süreli yardımcı olabilirsiniz. Tayland'a uzun süreli gitmeyi planlıyorsanız workaway. info sitesinde bol bol sizi kabul edecek organizasyon bulabilirsiniz. Yetimhanelerde çocuklara bakabilir, çocuklara İngilizce öğretebilir, çiftliklerde çalışabilir, yoga-masaj-retreat merkezlerinde, hostellerde, barlarda-cafelerde çalışabilirsiniz. Tayland gönüllü çalışma seçenekleri bakımından bol alternatifli bir bölge. Yoga Eğitmenliği Eğitimi almak istiyorsanız Tayland adalarında güzel seçenekler bulabilirsiniz. Tantra yoga üzerine eğitim almak isteyenler için de seçenekler var, en çok tercih edileni Koh Phangan'da Agama Yoga. Thai masajı, refleksoloji ve diğer masajlar ile ilgili eğitim almak istiyorsanız Bangkok, Chiang Mai... en çok tercih edilenler arasında. Budizm'e ilgi duyuyorsanız manastırlarda bağış usulü ile kalabilir, meditasyon tekniklerini yaşayarak deneyimleyebilirsiniz. Bir sürü neden saydım size Tayland'a gitmek için. Ayrıca bunların hepsine ek olarak Türkiye'de arkadaşlarınız kışı yaşarken sizin adalardan yaz fotoğrafları paylaşmak ve tatlı bir nispet yapmak gibi bir şansınız da olacak unutmayın 🙂 İster romantik bir tatil, ister aksiyonlu bir tatil, ister vur patlasın çal oynasın, ister doğayla iç içe, ister huzurlu, sakin bir inziva... aradığınız bir çok seyahat alternatifini bulacağınız bir ülke Tayland. Thailand gezim haftalık turlar olarak iki defa oldu. phuket ve bankok pattaya gezisiydi. doğasına okadar hayran kaldım ve insanların o yanlış imajını silmek adına çılgınca resimler paylaştım. bu gün olsa sizinde bahsettiğiniz gibi eşimlede rahat rahat giderim çocuklarımlada. birde sizin gibi uzun bir zamana tatili bu ülkede geçirmek ise zannedersem tarifsiz bir mutluluktur. hayatımda bir penceredir thailand. sanki kendimi buldum. güzel paylaşımınız tekrar bana o anları yaşattı çok teşekkür ederim. ellerinize ve ruhunuza sağlık.


Phnom Penh yakınlarında bir okul ile anlaşıp çocuklara İngilizce öğretmek, onlara yardımcı olmak için geldik aslında bu şehre. Bir de Aynebilim Aşevi var tabi bizi bu ülkeye, bu şehre çeken. İnternette haberini ilk okuduğum günden beri sıkı takipçisiyim bu cesur kadının. Gerçek ismini ve yüzünü saklamayı tercih eden bu çılgın kadından bahsederken, kendisinin istediği şekilde yani kısaca Ayn diye bahsedeceğim bu yazıda. Phnom Penh'e gelişimizin ikinci gününde Ayn'ın kahvaltı davetlisiydik. Aylardır Asya'da pilavla kahvaltı eden gariban gezginler olarak karşımızda bir ziyafet görünce birden kanımız ısınıverdi Ayn'a 🙂 Pişiler, zeytin ezmeleri, yeşillikler benim favorilerim; tereyağlı yumurta, ezine peyniri dahil olmak üzere 4 çeşit peynir, pastırma ise Gökhan'ın favorileri. Kaldığımız 1 ay boyunca, aylardır büyük özlem çektiğimiz Türk yemeklerine doyduk da doyduk. Ben yemek yaparken tereyağsız pilavın mutfağına hakaret olduğunu düşünüp mutfağa adımını bile atmayan Ayn, sıra kendisine geldiğinde beni kaçıran ama diğerlerini keyiflendiren et ve terayağ kokuları eşliğinde mutfakta krallığını ilan etmekteydi. Ama hakkını da yemem, her seferinde mutlaka ama mutlaka benim için de özel bir yemeği vardır; ben kimseye "Ayn'ın evinde aç kalmış" dedirtmem sloganıyla hareket ederek herkesin karnını zevkle doyuran bu kadının başarısı olan Aynebilim Aşevi'nden bir sonraki yazıda daha ayrıntılı bahsedeceğim. Kamboçya'dan bahsedelim biraz da. Ülke 1975-1979 yılları arasında diktator lider Pol Pot'un öncerliğindeki Kızıl Khmerler tarafından büyük bir katliama maruz kalmış. 3 milyona yakın insan katledilmiş. O zamanlar 7 milyon olan Kamboçya'nın nüfusunu dikkate aldığımızda ülkenin yarısı büyük bir katliamın kurbanı olmuş. Sadece çiftçilerden oluşan bir ülke kurma amacıyla hareket eden Pol Pot, ülkede okumuş yazmış tüm halkı katletmeye başlamış. Doktorlar, mühendisler, öğretmenler başta olmak üzere aydın kesim, eli kalem tutan herkes bu katliamın kurbanı olmuş ne yazık ki. Gözünde gözlüğü olanların okuma yazma bildiği düşünülerek, elleri nasırlı değil de yumuşak olanların çiftçi değil aydın kesim olduğu düşünülerek ölüm kamplarına alınıp infaz ediliyormuş. Yetişkinlerin yanında ileride intikam almasınlar diye katledilen çocuklar, bebekler de kurtulamamış bu kanlı ellerden. Pol Pot 1979 yılında Vietnam'ın Kamboçya'yı işgal etmesiyle devrilmiş. Şuanda pek de sevmedikleri bir kral tarafından yönetilen bir krallık. Ülkede yolsuzluk ve yoksulluk hat safhada. Ülkenin birçok yanında katliamların yapıldığı ölüm kampları kurulmuş o dönemde. Phnom Penh'te bu ölüm tarlalarının en ünlülerinden biri bulunuyor:"Choeung Ek Genocidal Centre-Killing Fields". Şuanda müzeleştirilen bu alanı gezerken kulaklıktan acılı hikayelerini dinleyebiliyorsunuz. Öldürülen insanların kemiklerine ve kıyafetlerine yerde hala rastlamak mümkün. Sanırım en çok etkilendiğim kısım bebeklerin kafalarını vura vura öldürdükleri ağaç idi, küçücük bebeye nasıl vahşet uygular bi insan aklım almıyor. Burada öldürülen 8000 adet kurbanın kafatasları üstüste dizilmiş şekilde cam bir anıtın içinde sergileniyor. Buradan ayrılırken büyük bir üzüntü içerisine gireceğinizi düşünerek ziyaret gününüzü ona göre ayarlamanızı öneriririm. Böylesi bir katliamı yaşayan halkın çok da normal davranmasını beklemiyorsunuz heralde. Sokaklar gasp, hırsızlık suçlarıyla dolup taşıyor. Motorsikletin üzerinde iseniz çanta takmamanız konusunda sizi üstüne basa basa uyarmalıyım. Sizi öldürmek pahasına o çantayı sizden almanın bir yolunu bulmaya çalışacak insanlarla dolu bir ülke burası. Yolda yürürken de çantanıza dikkat etmelisiniz tabi ki, ülkede kapkacın her türlüsü mevcut. Kamboçya'da tuktuk başlıca ulaşım aracı. Taksi, servis, eşya taşıma, minibüs... hepsi için çeşitli büyüklüklerde tuktuklar yapılmış. Phnom Penh nehir kenarındaki kordon keyifli bir yer. Akşamüstü ve akşamları Kamboçyalılar doluşuyor kordona. Ya da halkı sarayın önündeki çimlerde piknik yaparken buluyorsunuz. Akşam olunca herkes dışarıda burda. Phnom Penh'e gelirken bir okul ile yardımcı eğitmenlik yapmak üzere anlaştığımızdan bahsetmiştim. Buraya gelince planlar biraz değişti. Ayn bize Yaşam Tarlaları projesinden bahsetti, ona yardımcı olmamız için bize öneride bulundu. Düşündük taşındık ( sanırım 2 dk falan sürdü düşünme eylemi ), bu güzel projenin içinde bizim de payımızın olması fikrini severek kabul ettik tabi ki. Gezgin Fil Egemen ile birlikte burada çocuklara İngilizce dersleri verecek ve derslerin organizasyonuna yardımcı olacaktık. İnşaat işlerinin bitmesine yaklaşık bir hafta falan vardı, bu süreyi de Siem Reap'e gidip herkesin dilindeki Angkor Wat'ı görerek değerlendirmeye karar verdik. Ayn'ın önerilerini pek ciddiye almadık mı yoksa anlamadık mı bilmiyorum ama o, akşam otobüsüyle gidin demesine rağmen bir gündüz otobüsüne bilet aldık. 9'da kalkması gereken otobüs 11'de falan kalktı, Phnom Penh'ten çıkışımız saatler sürdü, yıllar öncesinden kalma bir otobüsle yolculuğumuzun süresi arttı da arttı. Şehirler arası yollar toz toprak, bu toz toprak camlar kapalı da olsa otobüsün içini dolduruyor. Kamboçya'ya gelince gerçekten de bir üçüncü dünya ülkesine geldiğimizi anladık. Tayland'ın gelişmiş bir ülke olduğunu burası ile karşılaştırınca birkez daha anlıyor insan. Siem Reap'e vardığımızda hava kararmıştı. Otobüs bizi tahminimizden uzak bir yerde bıraktı. Hostelimize 2km mesafedeydik. Tuktuk şoförlerinin ısrarcı tavırlarından iyice bunaldık, yürümeye karar verdik onca yolu. Siem Reap'te kaldığımız süre boyunca pintilikte sınırları zorladık. Bütün gün domates ekmek yememizin yanında tuk tuk kullanmadan kilometrelerce yolu yürümeye çalışma çabamız taktire şayandı. Bu kadar tutumlu davrandığımız ve bunun için çabaladığımız bir dönemde Angkor Wat'ın giriş ücretinin 20 dolar olduğunu duyunca yaşadığımız şoku tahmin edersiniz sanırım. Acaba gitmesek mi diye bile düşündük. İlk gün kıyamadık ama ertesi gün erkenden gidip aldık tıpış tıpış biletlerimizi. Sanıyoruz ki, en azından Kamboçya'nın fakir halkına bir yardımımız oluyor bu sayede, meğer sonradan öğreniyoruz ki Vietnam Angkor Wat'ı bilmem kaç seneliğine kiralamış, giriş ücretleri Vietnam'ın kasasına giriyormuş. Vietnam ülkeyi Pol Pot rejiminden kurtarmış ama sanırım kendi sömürgesi haline getirmiş inceden. Angkor Wat; Dünya Kültür Mirası listesinde yer alan, 12. yy'dan kalma etkileyici bir mimariye sahip önemli bir eser. Ama bu tarz yerleri keyifle gezebilmenin gerçekten zor olduğunu anladım. İnanılmaz bir kalabalık. Hiç bir alanı yalnız başına görme şansına sahip değilsin. Her bir yanda 10ar 15er kişilik turist grupları, her köşede fotoğraf çekilen Japonlar. Keyif alayım derken sinirlenip stres yapmaya başladım gezerken. Hava sıcak, tepeme vuran güneş de cabası. Angkor Wat tapınağının biraz daha ilerisinde Kmer İmparatorluğu'nun son başkenti Angkor Thom var. 9km2 lik bir alanı kaplayan bu şehirin içinde birçok kraldan kalma anıtlar bulunuyor. Sütunların üzerindeki suratlar ilgi çekici güzellikte. Sanırım burası beni daha çok etkiledi. Siem Reap'te geçiridiğimiz 4 günün ardından yine berbat bir otobüsle Phnom Penh'e geri dönüyoruz. Yolculuk sırasında birşey daha öğreniyoruz ki Kamboçya'da insanlar birbiriyle kavga eder gibi konuşuyor devamlı, otobüsteki tüm insanlar birbirini daha önce tanır gibi herkes herkese birşeyler söylüyor, gecenin 2sinde herkes uyurken yüksek sesle telefondan çocuklarına çizgifilm izletiyorlar. Bir kargaşa hakim devamlı topluluklar arasında. İyileştikten sonra bir hostel bulup geçelim dedik. Gece hostele giriş yapacağımız akşam Gökhan bilgisayarının ve pasaportunun yani hayati organların içinde bulunduğu çantasını tuktukta unuttu. 2 dk içerisinde farkettik bu durumu ama tuktukçu bizden önce farkedip gazlamıştı çoktan. Hosteldeki çocuğun yardımı, Gökhan ile ikisinin hafiyelik çalışmaları sayesinde beni çok şaşırtarak 2 saat sonra çantayla geri döndüler. Eğer çantayı ararken Gökhan'ın yanında Kamboçyalı eleman olmasaydı çantayı bulmak, tuktuk şoförüne ulaşmak zor olacaktı. Sonunda derslere başladık okulda. Egemen bu konuda bizden daha tecrübeli. Sınıf hakimiyetini kurma konusunda bizden çok daha deneyimli. Ortak bir dil konuşamazken farklı yaş aralığındaki onlarca çocuğa dil öğretmeye çalışmanın ne kadar zor olduğunu gördük. Sonra bir karar alıp sınıfları bölelim dedik, 3 yaş ile 16 yaş aynı sınıfta olmuyordu. Tam artık işleri yoluna koyacağız, çocukların gelecekleri saatleri ayarladık, her birine birer kart hazırladık derken köyün muhtarı durdurma kararı aldı. Önce yasal işlemlerin bitmesi gerekirmiş, ondan sonra derslere başlayabilirmiş. Hayallerimiz biraz suya düştü, Kamboçya seyahatimiz istediğimiz verimlilikte geçmedi hal böyle olunca. Ama bizden sonra da olsa bu çocukların mutlu ve verimli birer birey olabilmesi için kurulmaya çalışılan bu düzenin devam edeceğini bildiğimiz için mutluyduk, en azından işin başında bizim de elimiz değdi bu güzel projeye diyerek avutabilirdik kendimizi. Kamboçya'da uzun süredir bir arada görmediğimiz kadar çok sayıda Türkle biraraya geldik. Kahvaltılar, akşam yemekleri, Türkçe sohbetler... falan bayağı ülke özlemi giderdik. Türkiye'yi saymazsak kendimi en güvensiz hissettiğim ülke Kamboçya'ydı diyebilirim. Ölmeden, sakatlanmadan, gaspa maruz kalmadan şu ülkeden çıkalım da başka birşey istemiyorum duaları ede ede geçti oradaki vaktimiz. Maddi olarak pek uygun bir zamanda olmadığımız için adalara, Kampot'a falan gidemedik, 1 ayımız neredeyse tamamen Phnom Penh'te geçti. Sanırım bu yüzden, Kamboçya'nın doğal güzelliklerine yönelik ikinci bir gezi yapana dek benim gözümde güvenliksiz, sevimsiz bir ülke olarak kalacak Kamboçya. Ama sırf çocukları için bile gidilir, görülür. Bu yazida adi gecen herkese selam ediyorum. insanlik adina akilalmaz zahmetlere katlanip sunduklari onurlu gayretleri gonulden tebrik ve taktir ediyorum. Kurduklari gonul kopruleri onlarin en buyuk motivasyonu ve mukafati oluyor. Hayati bu kadar anlamli yasamak anlatilmaz iste. Ancak yasanir.


Ben seyahatlerime yurtdışından başlamış bir insanım. Türkiye'de olduğum süre içerisinde devamlı çalıştığım için seyahate vakit bulamamış olmam normal aslına bakarsanız. Yurtdışı seyahatlerinde tanıştığım insanlardan Türkiye'yi ziyaret etmiş olanlar varsa ilk söyledikleri konu genelde Kapadokya 'nın güzelliği olurdu ve ben Hindistan'ın bir köyünde oturmuş bu sohbetleri yaparken kendi ülkemdeki bu masalsı diyarı göremediğim için üzülür ve hatta utanırdım. Türkiye'ye geldiğimizden beri Kapadokya hayali kurup duruyorduk zaten, Esentour sahibi Taner'in bize böyle bir davetle gelmesi nasıl sevindirdi beni anlatamam. Esentour'un bu davetiyle güzel bir ekip kurduk ve Gökhan'la İzmir'den İstanbul'a geçip uçakla İstanbul'da ekiple buluşup yola devam ettik. "Garson ve mutlu" yazısı ve ardından kitabıyla tanıdığım Fulsen'le yeni kitabı "Aşk Olsun"un çıkış yaptığı bir dönemde tanışmış olmamız ne güzel bir şans oldu. İmzalı kitabını daha yolsa okumaya başladım. Aynı zamanda Fulsen'in yazıları Bavul dergisinde de yayınlanıyor. Başarılı iş hayatını bırakıp Datça'ya yerleşen bir kadının hikayesi. Sonunda tanışabildiğim için mutluyum. Sezen uzun süre yurtdışında farklı bölgelerde yaşamış, o dönemlerde yazmaya başladığı bloğunda paylaşmış yazılarını. Şuanda kendine Datça'da hayat kurmuş bir takı tasarımcısı. Çocukluğundan beri Kapadokya hayali kuran bu kadınla bu gezide tanışmak güzel bir buluşma oldu. Gelelim Kapadokya'ya, akşam ekip bizi havaalanından aldı ve uyuklayan arkadaşlarla arabada tanıştıktan sonra bir kısmı uykuya devam etti. Emre'yle biraz lafladıktan sonra biz de uykuya yenik düştük. Gözümüzü açtığımızda Tuz Gölü'ndeydik. Bembeyaz bir çöl düşünün, tabi sıcak değil iliklerinize kadar işletecek derecede de soğuk düşünün bunun yanına, şimdi bu iki düşünceyi harmanlayın 🙂 Sabah gün doğumunu bu güzel bembeyaz koca arazide izledik. Eller cepte, titreyerek de olsa bu güzelliğin tadını çıkardık tabi ki. Ya bunlar gerçekten tuz mu diye merak ettik Sezen'le ve biraz eşeleyip tadını baktık; yüzlerimizdeki buruşmadan has tuz olduğunu siz de anlayabilirsiniz sanırım. Güneşi burada doğurduktan sonra kahvaltı için Ağaçlı Tesisleri 'da durduk ve güzelce karnımızı doyurduk açık büfe kahvaltı ile. Kapadokya'ya gittiğimizi kime söylesek Ihlara vadisi'ne gidin mutlaka diyordu, yahu tabi ki gideceğiz 🙂 Kahvaltı sonrası durağımız Ihlara vadisiydi, müze kartlarımızı aldık ve aşağı kadar uzanan merdivenlerden inmeye başladık. Biz inerken yukarı çıkan herkesten "inmesi kolay da çıkması çok zor." İnlemelerini duyup gülüşüyor bir yandan da biz de böyle olacağız sanırım diyorduk. Ama olmadı çünkü Esentour olarak bizim dönüşte izlediğimiz rota güzel bir yürüyüş yoluydu. Yılın ilk karını da orada görmüş olduk. Rehberimiz Ramazan abi Ihlara Vadisi'ndeki kilisileri ve hikayeleri büyük bir heyecanla anlatırken geçmişe doğru ufak bir yolculuğa çıkardı bizi. Rehberi takip etmek gerek zira bu koca labirentte kaybolursanız nasıl bulurlar sizi bilemiyorum. Karnımız acıkmaya başlayınca öğle yemeğimizi yemek için açık büfe hizmet sunan Han Restaurant'a gittik. Yemekler çok lezzetli ve fiyatı da uygundu. Karnımızı doyurduktan sonra sıra geldi çanak çömlek yapımına, bölgenin en iyi çanak çömlek atölyelerinden biri olan Avanos Seramik'e gittik. Ustamız Evren Topuz şakacı, keyifli bir karakter, işinde de çok iyi. Oradan bölgede çıkan taşlar hakkında bilgi sahibi olabileceğimiz ve dileyenin alışveriş yapabileceği bir atölye-mağazayı dolaştık: Sayan Onyx. Bölgeye ait taşlar hakkında bilgi sahibi olduk, onyx işlenişini de kısa bir sunumla görmüş olduk. Akşam yorgun argın otelimiz Holiday Cave Hotel'e gittik. Mağaralardan oyularak yapılan odalarda zihinden masallar geçirerek uyumanın ayrı bir güzelliği vardı doğrusu. Otelin güzelliğini sabah uyanınca daha iyi anladık. Hem şehir merkezine yürüme mesafesinde hem de mağara otel deneyimini yaşamak için çok güzel bir seçim. Otelin personelinin ve sahibinin ilgisi, kibarlığı ve hizmeti de bizi daha memnun etti, ileriki tarihlerde Kapadokya seyahatim olursa yine burayı tercih ederim. Veee balon turu sabahı. Sabah 6da kalktık, normalde 5 te kalkılıyormuş önceden ama saatlerin yaz saatinde kalması ilk kez işe yaradı hayatımızda. Birazcık heyecan vardı sanırım. Sonuçta bilmemkaç metre yüksekten bu masalsı diyarı izleyecektik, o kadar da olsun. Balonun ateşlenme anını yakaladık, balon şiştikten sonra sırayla balonun içine doluştuk. 16 kişilik falandır balonumuz. Pilotumuz Seyit eğlenceli bir karakterdi, ufak uyarıları yaptıktan sonra kalkışa başladık. Yavaş yavaş havanırken bizimle birlikte havalanan diğer balonların bu muhteşem manzarayla birlikte görüntüsü gerçekten bir şaheser kıvamındaydı. Yukarıdan bakma fırsatı olunca Kapadokya'nın bu peri masallarını anımsatan güzelliğine tekrar tekrar aşık oldum ben. Kişi başı 300-400 lira civarı balon turları, ucuz olmadığını biliyorum ama hayatta bir kez denemeye değer. Bu güzel tur deneyimini yaşamamızda bize sponsor olan Maccan Balloons'a çok çok teşekkürler. Balondan inince bizi bir de sürpriz bekliyordu. Bozkır bir arazinin ortasına kurulmuş kadehlerle dolu bir masa. Şampanya patlatıldı ve sabahın ilk ışıklarına şampanya yudumlayarak girdik. Meğer ilk balonla uçuş yapan kişiler indiğinde şampanya patlattıkları için bu bir gelenek haline gelmiş. Seve seve kabul ettik hemen bu geleneği. Rehberimiz Ramazan abinin güzel anlatımlarıyla Göreme Açık Hava Müzesi bir anlam kazandı. Ramazan abi gezdiğimiz kiliselerin, manastırların tarihte nasıl kullanıldıklarını, burada gerçekleşen olayları, kişileri anlatırken ben dinlediklerimle birlikte gözümde insanları mekanlara yerleştirmeye başlamıştım. Yanımızda bize buraları anlatan biri olmasaydı pek bir anlam ifade etmeyecekti gördüğümüz yerler, o yüzden rehberimize tekrar tekrar teşekkürler. Birçok turun rotasında bulunmayan bir manzaraya götürüldük Esentour sayesinde, Ortahisar. Bu güzel manzaraya karşı kahvelerimizi yudumladık. Öğle yemeği saati geldiğinde " sizi çok harika bir pideciye götüreceğiz." Dendiğinde bu kadar da lezzetli olacağını düşünmemiştim. D'stiny Restoran'da Yaşar Bey'in ikramıyla pideye doyduk. Sağolsun benim için etsiz, peynirsiz pide de hazırladı. Kapadokya'nın birbirinden güzel vadilerinde yeni arkadaşlarla mükemmel bir gezinti de yaptık. Güzel kız Ala benim yoldaşım idi. Kapadokya'nın meşhur güzel atlarıyla da sonunda tanışmış olduk. Gezilerin en sevdiğim yanı olan gün batımı izleme merasimi için Dervent Vadisi'ne gittik. Manzara gerçekten çok etkileyiciydi. Bu güzelliğe karşı bol bol fotoğraf çekmenin yanında şöyle bir oturup izlemenin tadına da vardım uzun uzun. Bu tatil yerlerinde Türk gecesi diye duyardım hep de ne olduğunu bilmezdim. Teyzelerin göbek attığı düğün edasında eğlenceler diye düşünürdüm. Meğer konsept çok daha eğlenceliymiş. Gösteriye önce "Sema"ile başlandı, ardıdan Bektaşi dansı. Dini gösterilerden sonra içkiler ikram edildi ve sırayla Türkiye'ye dair ne kadar çok dans varsa hepsini izledik sanırım. Karadeniz, Trakya, Ege, Doğu, Güneydoğu, İç Anadolu, Kafkas, oryantal, Orta Asya dansı... Her bir dansı çok başarıyla gerçekleştiren animatörlerin günlük hayatta garson, otoparkçı... gibi başka mesleklere sahip olduklarını öğrenince bir kez daha helal olsun dedik elemanlara. Bizim yaşadığımız deneyimi yaşamak isterseniz aşağıya Esentour'un tur linklerini veriyorum. Epey bilgilendirici bir yazı olmuş, bir gün listeye girebilirim belki 🙂 teşekkürler!


Afrika seyahatimde bir süre beraber yaşadığım bir kabileden bahsetmek istiyorum bu yazıda: Samburu kabilesi. Kaldığım süre içerisinde bir çok insanla sohbet etme, onların hikayelerini onlardan dinleme fırsatı buldum. Dinlediklerimden ve aldığım notlardan derlenmiş bir gözlem yazısıdır bu, hiç bir bilimsel dayanağım olmadığını en başından belirterek başlamak isterim. Kenya'nın kuzeyindeki Samburu bölgesinde yaşayan Samburu kabilesi geleneklerini bu yüzyılda da yaşayabilen nadir kabilelerden biri. Doğu Afrika'da yaşayan Massai kabilesiyle de yakınlıkları vardır; her iki kabile de yarı göçebedir ve dilleri birbirine benzer. Samburular geçimlerini sahip oldukları inek, keçi, koyun gibi hayvanlardan sağlarlar. Sahip oldukları hayvanların sütlerini ve ineklerinin kanlarını içerler Et ise sadece özel günlerde tüketilir. Ayrıca beslenmek için bölgede yetişen sebzelerden, köklerden faydalanırlar. Gönüllü çalışmak için dahil olduğum organizasyon Samburu bölgesinde Kisima'ya yakın bir köyde yer alıyordu. Bölge kurak olduğu için kurak bölgede ağaç ekim teknikleri üzerine köylüye eğitimler veriliyor ve bölge ağaçlandırılmaya çalışılıyor. Gönüllü olarak çalıştığım bu proje sayesinde Samburu kabilesine ait bir köyde kalma, yerli halkla iyi ilişkiler kurma imkanım oldu. Samburu evlerine "manyata" deniliyor. Göçebe bir halk olan Samburuların bir manyatayı yapması 1-2 haftayı buluyor. Evin duvarları ağaçlardan, çalılardan, çatısı da inek dışkısı, çamur, kül karışımından yapılıyor. Bu ufacık evlerde tüm aile üyeleri ve hatta hayvanları ile birlikte uyuyorlar. Günümüzde Samburu insanlarının çoğu artık yerleşik hayata geçmiş, durumları olanlar kendilerine daha uzun süre dayanabilecek, biraz daha büyük evler yapıyorlar. Kaldığım köyde Cumartesi günleri Pazar kuruluyordu. İlk hafta uzun bir süredir bu projede gönüllü olarak çalışan arkadaşlardan biri olan Bruce ile beraber pazara gittim. Pazarın olduğu alana vardığımızda ben büyülenmişçesine kocaman patlattığım gözlerimle her detaya bakarak ağır ağır yürürken önümde hızla ilerleyen Bruce'a "biraz yavaşlar mısın? Senin için her şey çok normal görünüyor, alışınca insan detayları görmüyor biliyorum ama ben şu an bir film sahnesinin içinde gibiyim, her şey o kadar farklı, alışık olduğumdan o kadar başka ki... Afrika'da bir kabilenin köyünde bir pazardayım, rüyada mıyım gerçek mi yoksa diye kendimi alıştırmaya çalışıyorum." dediğimi ve onu yavaşlatmaya çalıştığımı hatırlıyorum. İlk haftadan fotoğraf çekmeyi doğru bulmadığım için fotoğraf makinemi yanıma bile almadım. Önce insanlarla tanışmalı, kaynaşmalı, fotoğraflarının çekilmesinden hoşnut olup olmayacaklarını anlamalıydım. Pazarda satılan ürünleri incelemeye başladım, en çok satılan şeyler şallar, kıyafetler, lastik ayakkabılar, kuru fasulye, darı, un, takılar, atıştırmalıklar... Mandazi dedikleri bizdeki pişiyi andıran hamurişi benim favori yiyeceğim oldu oralarda. Samburu kadınları rengarenk ve kocaman takılar takmaya bayılıyorlar. Eğer yapmayı bilmiyorlarsa çok fazla takıları olamıyor çünkü takılar pazarda çok da ucuza satılmıyor ama ellerindeki takıları yakınlarıyla ortak kullanıyorlar, bu güzel bir paylaşım. Tabi ki benim pazarda en çok vakit geçirdiğim yerler takı yapan kadınların tezgahlarıydı. Etrafımdaki insanların ayakkabılarını görünce ayağımdaki uzun yol yürüyüşlerine yarayan pahalı ayakkabılardan utanıp hemen bir lastik ayakkabı aldım kendime, hani şu bizim köylerde de giyilenlerden. Samburu'da kaldığım süre boyunca da her yere hep o ayakkabılarla gittim. Bir kaç tane de bilezik aldım ki Samburu kadınlarıyla ortak noktalarımız daha da artsın diye. En büyük şaşkınlığım yarıçıplak, rengarenk tokalarla, takılarla, boyalarla ve silahlarıyla ortalarda kasıla kasıla dolaşan delikanlılardı. Anladım ki Samburular'da takı takmayı, süslenmeyi tek sevenler kadınlar değil. Bunlar kim dediğimde "Moran" yani Samburu dilinde "savaşçı" cevabıyla karşılaştım. Moranlar kabilenin 15-30 yaş arası genç delikanlıları. Her 15 yılda bir tören yapılıyor ve 15 yaşından büyük erkekler bu törene katılarak sünnet oluyor ve sonunda birer savaşçı oluyorlar. Eğer savaşçı bir erkek evlenirse ve baba olursa artık savaşçı olmuyor. Tören öncesi köyden ayrı bir yerde bir küçük köy yaratılıyor ve tüm aileler 4 ay boyunca bu küçük köyde yaşamaya başlıyor. 2 seremoni oluyor, ilkinde savaşçı adayı erkek çocuklar sünnet oluyor, sonra 1 ay boyunca hiç banyo yapmadan bu köyde kalıyorlar. Bu süre içerisinde sadece et yemelerine, süt ve kan içmelerine izin veriliyor. 1 ayın sonunda 2. bir seremoni yapılıyor, erkek çocuklar banyolarını yaparak temizleniyor ve moran yani savaşçılığa geçiş töreni sona ermiş oluyor. Samburularda sünnet sadece erkek çocukları için yapılan bir uygulama değil. Kız çocukları da iç acıtan yöntemlerle sünnet ediliyorlar. Günümüzde birçok kabilede bu kız çocuklarına sünnet uygulaması kalkmış olmasına rağmen Samburular hala bu geleneklerini devam ettiriyorlar. Samburu erkekleri birden fazla kadınla evlenebiliyor. Başlık parası geleneği hala devam ediyor. İstenilen ortalama başlık parası 7 öküz; ailenin, kızın özel durumuna göre değişebiliyor tabi bu miktar. Eğer kadın sünnet edilmediyse kocasının ailesine geri gönderme hakkı var. Kocasını kaybeden bir Samburu kadının yeniden evlenebilmesi için kocasının ailesine başlık parasının iade edilmesi gerekiyor, bu yüzden büyük bir çoğunluğu yeniden evlenemiyor. Yeni biriyle evlenen kadının tüm çocukları yeni kocanın nüfusuna geçiyor. Misyonerler tarafından Hristiyanlaştırılmış bir halk Samburular. Büyük bir kısmı yoğun bir Hristiyanlık inancına sahip, kiliseye sık sık gidiyor, ibadet ediyor ve bağışta bulunuyor. İbadetlerini ilahiler söyleyerek ve kendi geleneklerine göre danslar ederek gerçekleştiriyorlar. Hristiyanlık öncesi inançlarının ne olduğunu sorduğumda bir dinleri olmadığını sadece Tanrı'ya inandıklarını söyledi bana orada sohbet ettiklerim. Bir kısmı hala hiçbir dinlerinin olmadığını, kilisenin sadece onların parasını alan bir sömürge aracı olduğunu savunacak kadar cesur. Samburu kadınları genelde 15-16 yaşlarında evlenip çocuk doğuruyorlar. Benim onların geleneklerine şaştığım kadar onlar da Samburu kabilesine göre torunu olacak yaşta olan benim hala hiç çocuk sahibi olmamış olmama şaştılar, üzüldüler, acıdılar. İçinde yaşadığımız toplumun geleneklerine göre yoğruluyoruz, doğrularımız da bu geleneklere göre şekilleniyor. Her birimiz bir diğerinin geleneğine şaşırıyor, garip buluyor hatta bazen aşağılıyor, dalga geçiyoruz. Oysa ki ortada mutlak doğru yok, sadece alışılmışlık ve öğretilenler var. Burada sizlere anlattığım bilgiler her hangi bir bilimsel kaynaktan alınma bilgiler değil, benim birebir sohbetlerim sonucunda aldığım notlardan derlediğim bilgilerdir. Yanlış anladığım, eksik bilgi verdiğim konular var ise özürlerimi kabul etmenizi rica ederim. Gezginci olmak bence budur 👍 bir yeri bir şehri, bir ülkeyi ziyaret etmek yeterli olmadığını düşünüyorum sadece gezip görmek değil,


Tsavo Milli Parkı, Kenya'nın güneyinde, Voi kasabasının yanında yer alıyor. Mombasa'ya yakın. Milli park ortasından geçen anayol ile Tsavo East ve Tsavo West olarak doğu-batı diye ikiye ayrılıyor. Yaklaşık 14bin kilometrekarelik alanıyla Kenya'nın en büyük milli parkı burası. Voi'den Voi Kapısı ya da Manyani Kapısı'ndan girilebilir, Mombasa'dan Bachuma Kapısı'ndan, Malindi'den Sala Kapısı'ndan giriş mevcut. Voi kapısından içeri girdik. İlk 15 dakika harika manzaradan başka hiçbir şey görmediğimi söyleyebilirim. Ama Akaşa ağaçlarının güzelliğine ve Afrika'nın toprağının rengine hayran olan ben o ana kadar hiçbir hayvana denk gelemediğimize üzülmek derdinde değildim, içinde bulunduğum anın tadına varıyordum. Ve o kocaman, kırmızı toprağa bulanmış cüsseleri ile kırmızı filler göründü. Büyük bir aile toplantısı olsa gerek bu. Sanırım sıcaktan biraz olsun kurtulabilmek için hortumlarıyla yerden toprak alıp üzerlerinde atıyorlar. Bu koca cüsseli güzeller sırf insanoğlunun hırsı için, tutkusu için öldürülüp dişleri sökülüyor diye düşündükçe sinirleniyorum. Kenya'da bunun çok büyük cezası olsa da yine de bir yolunu buluyor lanet insanoğlu. "Aman Tanrım o siyah beyaz çizgili minnoşlar yoksa düşündüğüm şey mi?" diye haykırdım. Onları rahatsız etmeden, biraz daha yaklaşmanın bir yolunu bulunca durup hayran hayran izledim bu dünya harikalarını. Onlar bana ben onlara şaşkın şaşkın baktık. Ya bir canlının gözleri böyle güzel olur mu? Suratı böyle tatlı olur mu? Duruşu böyle hem asil hem minnoş olur mu? Totosu bu kadar tatlı olur mu? Evet evet tabi ki zebralardan bahsediyorum. Etraftaki maymunları, çeşit çeşit kuşları tek tek söylemiyorum elbet. İlk kez ayak bastığım bir kıtada, insanoğlunun atalarının ilk kez görüldüğü bu topraklarda kendimi böylesine bağlı hissetmemin sebebi ne olabilir. Bir canlının gözlerinin içinde baktığında dünyayı görürsün, sen oradasındır, hayat oradadır, tüm evren oradadır, tıpkı senin gözlerinin içi gibi... Aynı olduğunu görürsün orada, tüm farklılıklara rağmen aynı özden olduğunu... İnanılmaz bir duygu. Hayatımda ilk kez gördüğüm varlıklar ile aslında aynı olduğunu hissedebilme. Ya belki bir çoğunuza göre ben bu olayı fazla duygusallaştırıyor olabilirim 🙂 Ama öyle yoğun ki hissettiğim duygular, bunları nasıl kelimelerle aktarabileceğimi bulmam zor olabiliyor. Hayatında hiç bu birliği hissetmemiş birisi için de anlatmak istediğimi anlamak zor olabiliyor belki de. Neyse gelelim Kenya'daki diğer safari rotalarına. Hangi parklara gidebilirsiniz falanlar filanlar. Kenya'nın güneyinde Kajiado bölgesinde yer alıyor. Bana bir çok şaşkınlığı ve güzelliği yaşatan bir park burası. 392 kilometrelik alanı ile aslında küçük sayılabilecek bir milli park. Amboseli biraz daha açık alanda bir park. Yani öyle bir sürü ağaçlar yerine düzlük, kocaman düzlük görüyorsunuz. Hal böyle olunca yol kenarında yarısı yenmiş onlarca zebra, geyik cesedine rastlamak mümkün oluyor. 5 dk önce pıtır pıtır poposunu sallaya sallaya yürüyen zebralarla karşılaşıp ardından yerde belden aşağısı yenmiş, kalan parçası çürümeye başlamış zebra cesetleri görmek ağır bir durum benim için. Parkın girişinde çıkışında bir çok Masai'ye rastlayacaksınız. Size bir şey satmaya çalışacak ya da para karşılığı fotoğraf çekilmek isteyecek. Dilerseniz civardaki Masai köylerinden birini de ziyaret edebilirsiniz. Kenya'nın güney batısına doğru, Tanzanya sınırına yakın, adını en çok duyduğumuz milli park Masai Mara sanırım. Adını Masai halkından alıyor. Kocaman Serengeti'nin Kenya topraklarında olan küçük bir bölümü aslında. 1510 kilometrekarelik bir alanı kaplıyor. Masai Mara, parktaki aslan, leopar ve çita nüfusunun fazlalığıyla ve her yıl Temmuz-Ekim arası Masai'den Serengeti'ye olan büyük göç ile ünlüdür. Kenya'nın güneyinde yer alıyor, anayol ile Tsavo East National Park'tan ayrılıyor. Mzima Springs park içinde görülmeye değer yerlerden biri olduğu söyleniyor. Parkta gergandanları görme şansınız da var. Ayrıca kaya tırmanışı ve Tsavo ırmağı etrafında yürüyüş de yapabilirsiniz. Tsav West National Park'ta gergedan haricinde hipopotam, fil, buffalo, leopar, aslan görme şansınız var. Şehrin içerisinde bir milli park var evet. Ara ara milli parktan çıkan aslanlar şehrin içine ya da kenar mahallelere giderek halk arasında paniğe neden olduğu oluyor. Çok uzaklaşmadan şehir içinde bir safari heyecanı yaşamak istiyorsanız birebir. Ayrıca parkın içerisinde özel bölümlerde yürüyüş de yapılabiliyor. Nakuru kasabasının güneyinde Nakuru gölünün etrafındaki park. Sıra sıra dizilen flamingolar ile ünlü. Ayrıca milli parkta görebileceğiniz siyah gergedanlar ve beyaz gergedanlar da bir ayrıcalık. Benim favorim Lake Nakuru olmuştu. Ama keşke zamanımız uysaydı da buraları beraber gezebilseydik. Afrika'da ya da "küçük dünya"da bir yerlerde buluşmak üzere.


Uzun zamandır hayalini kurduğunuz şeyin gerçekleşmeye başladığı anı düşünün. Eğer hayalinizin gerçekleşmeye başladığı böyle bir anınız yoksa sizin için çok üzüleceğimi söylemeden edemeyeceğim. Ya hayal etmeyi bilmiyorsunuz ya da yaşamayı. Neyse konuyu saptırmadan benim hayalimin gerçeğe dönüşünü anlatmak istiyorum size. Kenya ve Uganda'dan sonra Kilimanjaro'nun tek ve güçlü bir şekilde topraklarının üzerinde yükseldiği ülke Tanzanya'daydım. Tırmanıştan 5 gün önce Moshi'ye ulaştım. Dinlenmeye, güzel beslenmeye ve kendimi hazırlamaya ihtiyacım vardı. Bekledikçe heyecanım artıyordu, yapamayıp dönenleri duyuyordum bazen. Ama moralimi bozmaya, güvenimi kaybetmeye hiç niyetim yoktu. Yapabilirdim, Afrika'nın çatısından kıtayı izleyebilirdim. Bu güç içimde saklıydı, biliyordum. Kalın bir mont eksiğim vardı, ikinci el pazarından 5 dolara hallettim onu da. Hazırdım, heyecanlıydım. Yürüyeceğim yol; Machame route diğer adıyla da Whisky Route. Diğer rotalara göre zor olduğundan bu isim layık görülmüş 🙂 Machame Gate'den, 1800 metreden başladık yürüyüşe. Hedefimiz 5 saatlik yürüme mesafesindeki, 2835 metredeki Machame Camp'a varmak. Ben ve iki Hollandalı yol arkadaşım ile 3 kişi tırmanacağız. 3 kişi için 15 kişi daha geliyor. 1 baş rehber, 1 yardımcı rehber, 1 aşçı, 1 garson, 11 tane de taşıyıcı. 18 kişilik bir grubuz yani. İlk günkü rota yağmur ormanları. Biz Machame Camp'a vardıktan sonra yağmur başladı. Taşıyıcılar bizden çok önce varmış, çadırları kurmuşlardı bile. Kahvaltıdan ve sağlık kontrolünden sonra yürüyüşe başladık. Molalarla beraber 4.5 saat yol yürüdük. 2850 metreden 3700 metredeki Shira Camp'a vardık. Öğle yemeğinden sonra bedeni yüksekliğe alıştırmak için 100 m daha yukarıdaki Shira Peak'e yürüyüp geri döndük. Hava biraz soğumaya başladı, polar hırkamı giydim. Gece ilerledikçe soğuk daha da arttı, ayaklarım çok üşüdüğü için uyumakta zorlanıyordum ve ellerim buz gibi günlüğü yazmaya çalışıyordum. İkinci gün de bitti, 3 gün sonrasında çıkacağım tepe için hala heyecanlıyım. 8:30'da yürüyüşe başladık. 4 saatin sonunda Shira Camp'tan Lawa Tower'a ulaştık, 3835 metreden 4600 metreye. Öğle yemeğini Lawa Tower'da yedik ve geceyi geçirmek için 3800 metredeki Barranco Camp'a doğru yürümeye başladık. Sadece Kilimanjaro'da yetişen bir bitki türü olan Senecio Kilimanjari ile çevrili yolda manzara harikaydı ama ne yazık ki yolda yakalandığımız yağmur manzaranın tadını çıkartmamızı engelledi. Kıyafetlerin kuruması ertesi sabaha kaldı, neyse ki sağlık kontrollerinde her şey yolundaydı yine. Ertesi günün güneşli bir gün olmasını umuyorum, umuyoruz. Çok güzel, güneşli bir güne uyandık. Dün yağmurda ıslanan kıyafetleri kayaların üzerinde kuruttum. 3.5 saatlik bir yürüyüş rotamız vardı, büyük bir kısmı da tırmanıştı. En keyif aldığım gündü bugün, manzara ve tırmanış deneyimi harikaydı. Öğlen 2 civarı Karanga Camp'ta, 3995 metredeydik. Dağlara karşı çay ve kitap keyfi yapmak için de vaktimiz vardı. Sağlığımız hala yerindeydi, dünkü gerginlik geçmişti. Yükseklere çıktıkça çok garip rüyalar görmeye başladım. Hayatımda bir zamanlar önemli olmuş ve sonra unuttuğum kişiler rüyalarıma giriyor, sevdiklerimle ilgili ilginç detaylar görüyorum rüyalarımda. Bugün sabah 9'da Karanga Camp'tan yürüyüşe başladık, 12'de 4673 metredeki Barafu Kamp'taydık. Bu gece büyük gece; o yüzden bütün gün dinlenmek ve erken yatmak gerekiyor. Gece 12'de karanlıkta Uhuru Peak'e ulaşmak için yola çıkacağız. 6 saatlik bir yürüyüş olacağı söyleniyor. Saat 6 gibi herkes çadırlara çekildi, gözüme uyku girmiyor. Uyumalıyım ki gece 11'de uyandığımda zinde olabileyim, olmuyor, gözüme uyku girmiyor. Gece 11'de uyandık, patlamış mısır, bisküvi ve çay ile karnımızı doyurduk. Heyecanlıydım. Alt bedende 3 kat, üst bedende 7 kat kıyafet ve 3 kat da çorap giydim. Kafama önce bere, üzerine de baraklavayı taktım, ellerime önce ince eldiven üzerine de kalın eldivenlerimi giydim. Kafa fenerimi taktım ve hazırdım yol için. Karşıya dağa doğru baktığımızda ateş böcekleri gibi ardarda bir sürü ışık görüyoruz, karıncalar gibi birbirinin ardısıra yürüyen dağcıların kafa fenerleri. Karanlıkta yürümeye başladık biz de herkes gibi. İlk iki saat normaldi fakat 3 saatten sonra enerjimin bittiğini, nefes almakta zorlandığımı hissetmeye başladım. 5000 metrenin üzerinde hem nefes alıp vermek, hem de tırmanarak yürümeye devam etmek sandığımdan daha da zormuş. Hayatımın en büyük sınavlarından birini veriyorum, "devam et, pes etmek yok" diye kendime telkin veriyorum yol boyunca. Yol bitmiyor bitmiyor... Burnum kanıyor devamlı, elimdeki kocaman eldivenlerle mendili tutamıyorum, sık sık duruyor ve burnumu silmek için eldivenlerimi çıkarmak zorunda kalıyorum. Diğer arkadaşlarımdan birisi şiddetli baş ağrısı çekiyor, kusmaya çalışıyor olmuyor. Rehberimiz yan etkilerinden çekindiği için gerçekten ihtiyacımız olmadan Diamox almamamız konusunda ısrarlı. Anthony gerçekten iyi bir rehber ve söylediklerine güveniyorum, inanıyorum. Ara ara ısınmak için termosumuzdaki sıcak zencefilli çaydan içiyoruz. Kendimize gelmemizi sağlıyor. 5 saatlik zorlu yolun ardından ilk durak Shira Peak'e vardık. Bazıları daha öteye gidemiyor, burada pes ediyor. Son 45 dakika, bir gazla devam ediyoruz yürümeye. Çok az kaldı, gözlerimden yaşlar akıyor sevinçten, şimdi değil, varınca ağla, şimdi yürü diyorum kendime. Dün 6 saat Uhuru Peak'e tırmanıştan sonra 4 saatte 4673 metreye geri indik, yemek yedikten ve ardından 4 saat daha yürüdük, geceyi 3100 metredeki Mweka Camp'ta geçirdik. Rehberimiz zirveden sonra yüksekte uyumanın bazı ölüm vakalarına yol açtığı ve inebildiğimiz kadar aşağı inmemiz gerektiği konusunda ısrarcı olduğu için bir gün içerisinde 16 saat yol yürüdük ama emniyetli bir şekilde uykuya daldık. 7. gün sabahında bacaklarım, vücudum ağrılar içerisindeydi. 3 saat daha yürüdük kapıya ulaşmak için. Yağmur ormanı içerisinde, bacak ağrısıyla geçen o 3 saat bir türlü bitmek bilmiyordu. 7 gündür duş almıyorduk, sıcak bir duş, rahat bir yatak, temiz bir tuvalet hayaliyle yürüyorduk. Sonunda Mweka kapısına varmıştık, bu güzel ekibin toplu bir fotoğrafı olmalıydı. Hayallerimden biri daha "yaşananlar" listesine eklendi, darısı hayalleri olan tüm güzel ruhların başına. Iletişim kurmak istiyorsaniz ama dil konusunda yetersizseniz benden yardım isteyebilirsiniz.


"Nasıl para kazanıyorsun?"dan sonra en çok gelen soru bu sanırım. İlkine "çalışıyorum" diye cevap veriyorum da ikincisinin cevabı biraz uzun gibi. Korkmuyor muyum? Korkuyorum elbet. Belirsizlik varsa, ne olacağını bilmiyorsam, karşıma ne çıkacağı karşısında uyduruk, oradan buradan duyma fikirlere sahipsem korkuyorum. Ama biliyorsanız, okuyorsanız, araştırıyorsanız en önemlisi gidiyor ve yaşıyorsanız korku da azalıyor. Kabul etmemiz gereken başka bir şey de var ki; ne kadar çok şeye sahipsen o kadar korkaksın hayatta. Benim sahip olduğum şeyler çok az, kaybetmekten korkacağım şeyleri önce bilerek kaybettim. İşimi, evimi, eşyalarımı... Bir aile kurmadım, bir eş bulmadım, bir çocuk doğurmadım... Kaybetmekten korkacağım şeyler olmayınca hayatta çok daha korkusuz, çok daha özgür olabiliyorum. Böyle olmak zorunda mı? Bu benim seçimim, sizinki benimkiyle aynı olmak zorunda değil. Her birimiz hayatta farklı tercihler yaparak bir yol çiziyoruz kendimize. Önceliklerimizi belirliyoruz, birçok şeye sahip olmak istiyoruz, oluyoruz da. Sonra bir gün geliyor keşke hiç bir şeyim olmasa da özgür olsam diyoruz kimimiz. Kimimiz bırakabiliyor sahip olduklarını, kimimiz ise kendini onlarla özdeşleştirdiği için her geçen gün onlara daha da çok bağlanıyor. Kimimiz mutluluğun sadece bizim içimizde saklı olduğunu keşfediyoruz, kimimiz ise onu sahip olduklarımızda arıyor, sahip olduklarımızı birgün isteğimiz dışında kaybedince mahvoluyoruz. Sözüm o ki benim bir çoğunuzdan daha cesur olmam normal çünkü birçoğunuzun sahip olduklarına sahip olmayı reddederek özgürleştim. Ama hala tırstığım birçok konu var, nedenini çözemediğim korkular, birgün onların da üstesinden geleceğimi biliyorum, çünkü deniyorum. Korkmuyor muyum sorusuna bir başka cevabım daha var aslında. Yola çıkmadan önce, ne olacağını bilmeden önce, etraftan gelen korkutucu onlarca, yüzlerce uyarıyı duyduğumda çok korkuyordum. Afrika'ya gelmeden önce heyecandan çok korku vardı içimde. Ama çok istiyordum, korkumun beni yenmesine izin vermedim. Yola çıkınca ise hiçbir şeyin oradan göründüğü gibi olmadığını anladım. Hani diyorsunuz ya "gecenin bir yarısı korkmuyor musun yalnız başına bir motor taksiye binmeye?" diye, biraz korkuyorum çünkü bilinçaltımdaki korkuları hatırlıyorum ama içinde yaşarken inanın hiç de öyle olmuyor. Kendinizi bilinçaltınızın baskısından kurtarıp içinde yaşadığınız anı anlamaya çalışınca hiç de öyle zannettiğiniz, zannettiğim gibi bir korku olmuyor. Olayın olma ihtimali bizi olayın kendisinden daha çok hırpalıyor. Ya şimdi şu olursa bu olursa diye karşımıza çıkan birçok fırsatı tepiyoruz. Ya kötü birşey olursa diye içinde yaşadığımız güzel anı kötü hale sokuyoruz, ya da yaşama fırsatımız olan anı reddediyor köşeye çekiliyoruz. Kendime hep şunu soruyorum korktuğumda : En fazla ne olur? Verdiğim cevap eğer beni çok ama çok ürkütüyorsa yapmıyorum, ama o heyecanı yaşamak en fazla olacak olan şeye değerse dene diyorum kendime. Tek bildiğim 4 duvar arasında terfim ne zaman gelir acaba diye beklemek olacaktı. Hayatı ıskalayacaktım. Hayatı yaşamanın zannettiğim kadar zor olmadığını, adım atınca kapıların yavaş yavaş açıldığını, kendi olduğun gibi olduğunda, kendini akışa bıraktığında hayatın çok daha güzel olduğunu bilemeyecektim. "Yalnız kalmaktan korktukça yalnızlığım artıyor." der Oğuz Atay "Korkuyu Beklerken" kitabında... Her neyden korkuyorsak onu arttırıyoruz hayatta. Yine güzel bir dille anlatmışsın korkunun korkusuzluğunu. Bildiğin yola devam.. " Bende farklı bir ülkenin pasaportu var, vize sorun olmuyor" yazabilirdiniz. Sorumu silmek zorunda değildiniz.. Yazdıklarınıza sonuna kadar katılıyorum. Çok güzel dile getirmişsiniz.


Seyahatin olmazsa olmazlarından biri "couchsurfing". Couchsurfing ; dünyanın birçok yerinden insanın üye olduğu bir sosyal ağ. Üyelerin kendilerini anlatan profilleri var, hobilerini, işini, gezdiği ülkeleri falan yazıyorlar, tabi en önemlisi evinin durumunu ve misafir ağırlayıp ağırlayamayacağını. Yani aslında sitenin özü farklı ülkelerdeki insanların bu site sayesinde iletişim kurup birbirlerini misafir etmesi mantığına dayanıyor. Amaç sadece ücretsiz olarak birinin evinde kalmak değil, farklı ülkelerden farklı kültürlerden insanlarla kaynaşabilmek, birbirine yardımcı olabilmek. Siteyi sadece misafirlik için değil buluşmalar için, gideceğiniz yer hakkında danışmak istediğiniz sorular için de kullanabilirsiniz. Hatta site sayesinde çok iyi arkadaşlar edinebilirsiniz. Eğer yalnız değil de iki ya da daha çok kişiyseniz bir oda ya da ev tutmak hotele para vermekten daha uygun fiyata gelecektir. Artıway internetten yaptığınız alışverişin bir kısmını size geri ödeyen bir sistem. Seyahat öncesi yapacağınız alışverişlerinizi ne kadar uygun fiyatla yaparsanız o kadar daha çok para size seyahat için kalır 😉 Ayrıca booking. com'dan yapacağınız her rezervasyonu artıway üzerinden yaparsanız konaklama ücretini de düşürmüş olursunuz. Aşağıdaki link üzerinden artıway'e üye olup siz de bu güzellikten faydalanabilirsiniz. Önce aşağıdaki resme tıklayarak üye olun, bonusunuzu kazanın, sonra da akıllı telefonlarınız için uygulamasını indirip oradan da kullanabilirsiniz. Uber, bir korsan taksi uygulaması. Dünyanın her ülkesinde olmasında birçok ülkesinde var ve yayılmaya devam ediyor. Yasal taksilerin yarı fiyatına yolculuk edebiliyorsunuz. Örneğin Bali gibi toplu taşımanın sıkıntı olduğu ülkelerde ya da Avustralya gibi taksi ücretlerinin çok yüksek olduğu ülkelerde çok yardımcı bir uygulama. Dünyanın her yerinden her yerine uçuş arayabileceğiniz bir site. Fiyata göre sıralama isteyip en uygun fiyatlı uçuşlu bulabilirsiniz. "momondo. com" ya da "skyscanner" da bu siteye bir alternatif. Bu tarz siteler uçuş firmaları ile anlaşmalı olduğu için firmanın kendi sitesinden daha uygun fiyata bilet bulma ihtimaliniz çok yüksek. Dünyadaki tüm döviz kurlarını birbirine dönüştürebileceğiniz bir site. Yeni bir ülkeye gittiğimizde o ülkenin para birimine alışmak zaman alıyor, bu uygulama sayesinde hesap makinesinde çarpma bölme ile uğraşmadan dilediğiniz döviz kurunda paranızın karşılığını görebiliyorsunuz. Workaway, gönüllü işleri bulabileceğiniz bir site. "Ev sahibi" ve "gönüllü" olarak siteye iki giriş seçeneğiniz var. Böylece günde yapacağınız 2 saatlik bir iş ile kalacak yer ve yemek ihtiyaçlarınızı karşılayabilirsiniz. Bu ev sahibine ve işe göre değişir, bazen sadece kalacak yer verilir, yemeği siz karşılarsınız ama genellikle para karşılığı bir iş olmaz. Bazen insanlar evde ufak temizlik işlerinin halledilmesi karşılığı boş olan odasını verir, bazen kedi-köpeğine bakılması karşılığı, bazen çiftliklerde yardıma ihtiyaç olur, bazen okullarda İngilizce öğretecek bir öğretmene... iş seçenekleri çok fazla, kendi yetenekleriniz doğrultusunda bir şeyler bulabilirsiniz. Yola çıkmadan önce hava durumunu öğrenmeniz gerekebilir. Hatta bazen plan yaparken 15 günlük hava durumu tahminlerine ihtiyaç duyabilirsiniz. İşte bu tarz durumlarda tüm dünyadaki hava durumunu veren bu siteyi kullanıyorum ben. Gittiğiniz ülkenin dilini bilmiyor olabilirsiniz, bu uygulama hayat kurtarıcı olabilir. Hem yazılı hem sözlü çevirme şansınız var, nasıl okunduğu konusunda da yardımcı oluyor yani. ( Bu konuda "tureng" de çok işime yarayan bir uygulama. En kapsamlı seyahat rehberi. Gideceğiniz yer hakkında bilmek istediğiniz bir çok sorunun cevabını bu sitede bulabilirsiniz. Görülecek yerler, konaklama, yeme içme... tüm turisttik ihtiyaçlarınız bu sitede. Çevrimdışı olarak da yani internetsiz olarak da kullanabileceğin bir navigasyon uygulaması. Haritayı indirip internetin olmadığı zamanlarda kullanmak dağ bayır gezmeyi seviyorsanız çok işinize yarayacak. Restoran, kafe bulmak için faydalandığımız bir uygulama. Arama yaparken "şu anda açık olanlar" kısmını işaretlemeyi unutmayın, yoksa bizim gibi boşu boşuna onca yol yürüyüp aç kalabilirsiniz. Vejetaryen arkadaşlar için VEGMAN uygulamasını öneririm, dünyanın her yerindeki vejetaryen restoranların listesini bulabilirsiniz. Timeset bir alternatif sosyal medya uygulaması, uygulamada "bucket list" adı altında başlıklar açıp, bu başlığın altına yapılacaklar listenizi "goal" olarak sıralayabiliyorsunuz. Örneğin "İstanbul" adı altında bir bucket list açıyoruz ve bu bucket list altına "İstanbul'daki en güzel restoranlar", "İstanbul'da gezilecek yerler", "İstanbul'a yakın adalar" ... gibi "goal" ler oluşturuyoruz. Ve beğendiklerimizi kenara not alır gibi kendi bucket listimize aktarıyoruz. İstanbul'a gittiğimizde uygulama bu şehir ile ilgili aldığımız notları bize hatırlatıyor. Böylece kenara not alıp kaybettiğimiz, arkadaşımızın paylaşımında görüp çok beğendiğimiz ve gitmek istediğimiz ama sonra neresi olduğunu bir türlü hatırlayamadığımız yerleri bizim için bir uygulama hatırlar hale geliyor, bence harika bir fikir. Android severler için, IOS severler için uygulama linki. Çok güzel bir liste olmuş. Hepsi de ayrı ayrı faydalandığım siteler sayılır. Her seyahatte mutlaka herhangi birine denk geliniyor. Hepsi bir arada faydalı hale gelmiş. Hepsini kullanıyorum. XE CURRENCY uygulamasına ben alışamadım bir türlü, onun yerine iCurrency kullanıyorum yıllardır. IOS uygulaması 3,49 TL. Telefonda bunu aynı zamanda hesap makinesi olarak kullandığımdan IOS hesap makinesi tarihe karıştı bende. Tavsiye ederim. Evet bunların hepsi çok güzel ama bunlardan da güzel Türklerinde yaptığı Gezginist. com isimli site de çok hoşuma gidiyor. Bence bunu da eklemelisiniz. Belki ileride güzel şeyler başarırlar.


Ellerinde mumlarla bizim çayda çıra misali dans eden ufacık Thai kızlarının dansına denk geldik. İkinci gecemizde sayfanın takipçilerinden Müge ve Noah ile buluştuk. 6 kişilik ekibin 5i Türk olunca biz ister istemez Türkçe muhabbete kaptırdık tabi ki :)Gecenin ilerleyen saatlerinde Kuzey kapısında yer alan "The North Gate" adındaki canlı müzik mekanında keyfimize devam edelim dedik. Müzik çok ama çok harika olmasa da yine de güzel, salaş bir mekan, tavsiye edilir. 3. gecemizde artık 3 gün sürecek olan Loi Krathong festivali başlıyordu. Güzellik yarışması ve geçit törenini izledikten sonra sepetleri suya bırakarak dileklerde bulunduk. Tabi o kalabalığın içinde birbirimizi kaybediyor, ilerleyen saatlerde tekrar buluşuyoruz. Güzel güzel kızları oğlanları geçit yaparken izledikten sonra ellerinde kaplarıyla sıraya dizilmiş keşişleri görüyoruz. Normalde keşişler sabah erken saatte çıkarlar, insanların bağışladıkları erzaklarını toplarlar ama bu güne özel akşam saatinde bağış toplamak içi sokaktaydılar. Ben de kimseden aşağı kalmadım tabi ki, suya bir krathong bıraktım en güzel dileklerimle. 4. günümüz festivalin 2. günü, dolunay zamanı, yani asıl Loi Krathong ve Yi Peng'in olduğu zaman. Neymiş bu festivaller diye soranlarınız için ufak açıklamalar yapayım ben. Loi Krathong Thai ay takvimine göre 12. Ayın dolunayında kutlanıyor, bu yüzden festivalin kutlanma günü güneş takvimine göre her yıl değişiyor. Loi Krathong; yüzen sepet, yüzen taç gibi anlamlara geliyor. Geleneksel krathonglar muz ağacından yapılıyor ama günümüzde balıklara yem olması açısından ekmekten sepetler yapmaya başlamışlar, ki ben de bunu pek mantıklı buldum. Sepetler muz yaprakları, çiçekler, mumlar ve tütsüler ile dekore ediliyor. Dolunay akşamı Thailer süsleyip püsledikleri sepetleri dilekler dileyerek suya bırakıyorlar. Festivalin Tayland'taki Budistler tarafından Buddha 'yı onurlandırmak için Brahmanların festivalinden uyarlandığı düşünülüyor. Mum Buddha'ya ışıkla hürmet ediyor, sepetin suyun üzerinde yüzmesi nefretin, sinirin ve kirliliğin uzaklaşmasını sembolize ediyor. Tırnağından veya saçından bir parça koparıp sepete koyanların geçmiş suçlarından ve olumsuz düşüncelerinden arındığına inanılıyor. Bir başka söylenişe göre de Thailer bu sepetleri "Suyun Tanrıçası"na teşekkür etmek için suya bırakıyorlar. Kuzey Tayland'ta Loi Krathong festivali ile aynı zamana denk gelen bir festival daha var: Yi Peng. Bu festivalde dilek dileyerek gökyüzüne yanan fenerler bırakılıyor. Fenerler gökyüzünde binlerce, onbinlerce parıldayan balığın süzüleyerek yüzmesini andırıyor. Fenerler bambu veya tel üzerine gerilen ince bi kumaştan ve içine yerleştirilen mum ya da yakıt hücresinden meydana geliyor. Bu hücre yakıldıktan sonra sıcak hava fenerin içinde hapsoluyor ve feneri serbest bıraktığın zaman onu havalandıracak güç böylece sağlanmış oluyor. Bilgilendirmeden sonra hikayeye dönecek olursak; Müge ve Noah ile tekrar buluştuk. 6 kişiyiz. Bir elimizde fenerler bir elimizde gündüz hostelde kendi ellerimizle yaptığımız sepetlerle kalabalığın içerisinde ilerlemeye çalışıyoruz. Bir yandan ara ara fotoğraf çekmeye çalışırken bir yandan birbirimizi kaybetmemek için yoğun çaba harcıyoruz. Sağda solda havaya atılan fenerlerin bazıları yere düşüyor, bazılarını ağaçlara takılmış bir halde görüyoruz. Ulan saçım başım yanmasın korkusuyla tırsa tırsa ilerliyorum. Neyse ki en sonunda fenerleri havaya bırakabileceğimiz bir alan buluyoruz. Hepimizin suratında gülümseme, fenerleri saldıktan sonra sırıta sırıta bakıyoruz dileklerimizin yükselişine. Bir neşe kaplıyor suratlarımızı. Görebildiğimiz görüntünün güzelliğini objektiflere yansıtmak gerçekten zor, denemelerimiz pek de başarılı sayılmaz. Geçen sene gelebilmiş olsaydık göreceğimiz görüntü şöyle birşey olacaktı. Çünkü eskiden aynı anda, hep birlikte bırakılıyormuş fenerler, sonra uçakların görüşüne zararlı falan filan gibi aklıma pek yatmayan saçma bahanelerle bu sene bu etkinlik iptal edilmiş. Dilek fenerlerini havaya gönderdikten, herkes dileğinin uçtuğundan emin olduktan sonra bir köşede özenle beklettiğimiz sepetlerimizi alıyor ve nehre doğru kalabalığı yara yara gidiyoruz. Festivalin 3. gününde o kalabalığa karışacak enerjiyi bulamıyoruz kendimizde. Gündüzleri sıcak olduğu için zaten genelde hostelde pinekleyerek zaman geçirdiğimizi itiraf etmeliyim.


Bir önceki yazıda bahsetmiştim, uçuşumuz Turna. com sponsorluğu ile Kiev'eydi. Kiev'den Lviv'e ulaşım için tren kullandık. Yataklı gece yolculuğu yapmayı tercih ettik ki hem günden yemeyelim hem de bir gece daha konaklama parası vermeyelim. Tren bileti 340 Grivna idi, yani 45 lira (100 grivna 13,4 lira kur üzerinden düşünülmüştür ). Sabah Lviv tren istasyonundan çıktığımızda çevrede kahvaltı edebilecek bir şeyler bulamayıp sadece çay ile karnımı doyurmayı tercih ettim. Couchsurfingten bir arkadaş ev sahibimiz olmayı kabul etti ve tren istasyonundan Uber ile 2 gecelik yeni evimize doğru yola çıktık. Yaklaşık yirmi dakikalık bir yolculuktu, 45 Grivna yani 6 lira tuttu. Evde karnımızı doyurduktan ve çantaları bıraktıktan sonra şehir keşif turuna çıktık. Lviv'in merkez noktası Rynok meydanı diyebilirim. Kafeler, restaurantlar, barlar bu meydanın etrafında toplanmış. Ben kilise gezmeyi seven bir insan olmadığım için size bu başlık altında kilise önerilerinde bulunamayacağım. Benim için Lviv'de gezilecek görülecek yerler kiliselerden daha ötesi sokaklar aslında. Her bir binanın kendine has, güzel bir mimarisi var ve bu estetik mimarinin içinde gezinmek insana keyif veriyor. Meydanın tam ortasında Lviv Belediye Binası bulunuyor. Buradan turist bilgilendirme bölümünden şehirde olan etkinliklere dair bilgi alabilirsiniz. Dışarıdan bakınca kocaman bir opera salonu olduğu izlenimi uyandırsa da, içeriye girince salonun o kadar da büyük olmadığını görüyorsunuz. Buralara kadar gelmişken Ukraynalıların zarif bale gösterisini izlemeyi çok istedim tabi ki. Bilet bulmakta çok da sıkıntı yaşamadık aslında, ama asıl görmek istediğim Romeo ve Juliet gösterisinin olduğu günde biz burada olmayacaktık, o yüzden orada olduğumuz dönemde gösterimde olan "Tuna nehrinin karşısındaki Kazak" isimli operaya bilet aldık. Fiyatlar 70-300 Grivna arasında, seçeceğiniz yere göre fiyat da değişiyor tabi. Gösteriden sonra anladık ki opera doğru bir tercih değilmiş aslında. Bol konuşmalı bir oyundu izlediğimiz ve Ukraynaca bilmediğimiz için pek bir şey anlayamadık. Yalnız bol bol Osmanlıya kaydırdılar sanırım gösteride. Lviv'de böyle değişik bir bahçe var. Orada burada bulunmuş oyuncakları bu bahçeye toplamışlar. Çocukluğunuza dair bir çok sessiz arkadaşınızla karşılaşabiliyorsunuz burada. Ben çok keyif aldım bahçenin içinde. Yakınlardaki bir apartman sakininin iki kayıp oyuncağı bulup apartmanın yanındaki bir rafa koyması ile başlamış bir koleksiyon. Kayıp peluş oyuncaklar, oyuncak bebekler, müzik aletleri, bisikletler bu bahçede buluşuyor. Çocukluğumuzun en kıymetli oyuncaklarından tetris bile var burada. Gidip görmeye, çocukluk arkadaşlarınıza bir selam vermeye değer. Öyle çok büyük bir yer hayal etmeyin gözünüzde, ufacık bir dükkandan bahsediyorum. 1735 yılında kurulmuş bir eczane, 1996 yılında restore edilip tekrar kullanılmaya başlanmış. Bir yanında eskiden satılan tentürdiyot, şifalı otlardan hazırlanmış iksirler, tıbbi şarap gibi ürünler sergileniyor bir yanında modern ilaçları bulabileceğiniz bir eczane. Mekanın tarihi dokusu, içerideki antika eşyalar görülmeye değer. Hediyelik eşya olarak "demir şarabı" alabilirsiniz. Demir eksikliğine iyi geldiği söyleniyor, diş etlerine zarar vermemek için pipetle içilmesi öneriliyor. İşte Lviv'e asıl gitme sebebiniz 🙂 Eğer çikolata seven biriyseniz kendinizi kaybedeceğiniz, akıllara zarar bir dükkan. Türkiye'ye dönüş için biletimiz yine Kiev'dendi, dolayısıyla Lviv'den tekrar Kiev'e dönmemiz gerekiyordu. Lviv'de tren istasyonuna vardığımızda Kiev'e dönüş için tren biletimizi almıştık zaten. Son gün Rynok meydanında oyalanırken, bir kahve daha, bir bira daha derken saatin ilerlediğini farkettiğimizde sokaklarda koşar adım ilerlemeye başlamıştık bile. Neyse ki tren istasyonuna vardığımızda bir sonraki trene bilet almak için hala biraz vaktimiz vardı ve bu trene binersek ucu ucuna uçağı yakalayabiliyorduk. En ucuz biletten aldık. Trende bir teyze ve bir amcanın yanına oturduk. Sevimli insanlardı. Tren yol almaya başladıktan yarım saat kadar sonra karşıda oturan bir sarhoş bir asker bize salça oldu. Gökhan'ı pek bir sevdi, önce bira içirmeye çalıştı, sonra zorla tavuk yedirmeye çalıştı ardından da pipo içmesi için ısrarlara başladı. Ne dediysek başımızdan savamadık adamı. Asker olduğu için bir şey de yapamıyoruz, elin memleketinde askerine dokunup da hapsi boylamak istemiyoruz tabi. Sonunda imdadımıza yanımızda oturan teyze Babuşka önce askeri azarladı ama sarhoş askerin pek umrunda değildi, dinlemedi. Babuşka emin hareketlerle yerinden kalktı, güvenlik görevlisinin yanında gitti, anlattı anlattı bişeyler. 2 dakika sonra sarhoş asker zorlamalarla yanımızdan uzaklaştırıldı ve biz de rahat bir uyku uyuyabildik. Her ikisi de çok güzel şehirler ama sanırım ben Lviv'i daha çok sevdim. Ben de Lviv'e ardından da Kiev'e gitmeyi düşünüyorum da Lviv'de çok Türk var mı acaba? Ukrayna'ya gitme amaçları pek nahoş olanlardan bahsediyorum, dediğimi anlamışsınızdır umarım. Orada Türk olduğum için bana kötü gözle bakılmasını istemiyorum çünkü. Siz kadın olduğunuz için sıkıntı olmamıştır ama ben yalnız başıma seyahat edeceğimden sıkıntı olabilir diye düşündüm.


Kafeye girdiğinizde siz oraya buraya avanak avanak bakınırken kıçınıza bir kırbaç yiyorsunuz. Yaw nooluyor demeye kalmadan bir başka garsondan başka bir kırbaç geliyor. Burdan kaçalım, aşağı kata inelim diyorsunuz, merdivenlerden indiğinizde kimse yok sandığınız anda birden popoya yenilen can yakıcı kırbaç darbesiyle çığlığı atıveriyorsunuz. Kafenin konsepti gereği kırbaçlanmayı kabul ederek içeri giriyorsun. Hatta bunlar yetmedi, ben daha fazla kırbaç istiyorum dersen garsonlar özel sipariş ile sana istediğin acıyı çektiriyor. Edepsizliklere ve acıya tahammülü olmayan bir insansanız gitmeyin bu kafeye 🙂 Ama hoş görülü bir kişiliğiniz varsa eğlenceli vakit geçireceğinizi söyleyebilirim. Menüde çeşit çeşit kahve seçenekleri var, gözünüzü kapatıp birini seçiverin, nasıl olsa hepsi çok lezzetli. Kafenin bir alt kısmı bir de bahçesi var. Alt kısmına inerken size baretler veriyorlar ve bir madene iniyorsunuz. Konsept gereği kahve çıkaran maden işçileri heykellerinin olduğu bir kahve madeni içinde yürüyorsunuz. Lviv Opera House'un alt katında, yer altında yer alan bir kafe. İçeride tiyatral bir hava var. Garsonların kıyafetleri bir tiyatro sahnesindeymişsiniz izlenimi veriyor. Kafenin içindeki kıyafetlerden istediğinizi giyip, kendinizi bir tiyatronun içinde hissedebilirsiniz. Üst kattaki opera binasında bir gösteri olduğunda alt katta da benzer başka bir gösteri devam ediyor. Karanlık bir kafe ama bence keyifli bir mekan. Kryyivkalar yani yeraltı depoları partizan Ukrayna askerleri tarafından kullanılan yerler. Bu kafe de bir yeraltı deposu görünümünde. Ama içeri girebilmek için parolayı söylemeniz gerekiyor. Aman ha benden duyduğunuzu söylemeyin ama parola "Slava Ukrayini" 🙂 Yani "Şanlı Ukrayna" gibi bir anlamı var. Parolayı söyledikten sonra kapı açılıyor. Kapıyı sert görünümlü bir nöbetçi açıyor ve bir shot bal şarabı ikram ediyor. Ciddi bir ifadeyle aranızda "Moskovalı, dönek ya da komünist" olup olmadığını soruyor, hayır cevabını verdikten sonra içeri girebiliyorsunuz. Duvarları askeri donanımlar ve asker portreleri süslüyor. Yemek orijinal ordu tabaklarında sunuluyor. Atmosfer Ukrayna'nın eski günlerine sizi götürüyor. Bu kafede her şey ufak; masalar, sandalyeler ve garsonlar dahil. Hatta duvardaki aynaya baktığınızda siz de ufacık bir cücesiniz. Bina Lviv'de geçmiş zamanlarda yaşayan Baca Temizleyici ve ailesinin evi olarak kayıtlara geçmiş. Kafe birbirinden ilginç Lviv masallarına ait temalar ile süslenmiş. Çatısında bir uçan araba olduğunu duyduk ama kışın gittiğimizde çatı kapalıydı, siz yazın oralardaysanız arabanın içinde fotoğraf çekilebilirsiniz. Eski Yahudi evlerinin atmosferini yansıtan bir restoran. Dantelden masa örtüleri, dikiş makinesi, keman, şamdan ile süslenmiş bir ev görüntüsünde. Restoranın en ilginç özelliği ise menüde fiyat olmaması. Sipariş etmek istediğiniz yiyecek ile ilgili garson ile pazarlık etmeniz gerekiyor. Yahudilerin pazarlık kültürünü burada konsept olarak güzel işlemişler. Pazarlık etmeyi seviyorsanız ve kendinize güveniyorsanız ziyaret edin derim. Lviv'in en güzel biralarını bulabileceğiniz bir yer. Raflarda çeşit çeşit yerel biralar gözümü döndürmedi desem yalan olur. Akşamları blues, rock tarzı canlı müzikler oluyor genelde. Bu barda bir bira daha içelim derken Kiev trenimizi kaçırdık mesela. Konsepti olan kafelerden değil ama öylesine beklemek için girip kafenin huzurlu atmosferini sevdik. Ayrıca güzel kahvaltı bulabileceğiniz bir mekan. Çay istediğimizde sürahi ile gelen çay biraz şaşırttı bizi. Ama sakin bir kafe arıyorsanız burayı da önermek istedim. Lviv'de harika bir vegan/vejetaryen restoran. Atmosfer adı gibi yeşil, ferah, huzurlu. Garsonlar tatlı mı tatlı. Yemekleri çok lezzetli, yemeklerinin yanında içeceklerini de tatmanızı öneririm. Ukrayna'nın bu süper vegan restoran zinciri Lviv'de de var tabi ki. Lviv'deki restoranda İngilizce menü dahi olmaması beni şaşırttı gerçi ama nasıl olsa hepsi vegan olunca ne olursa olsun yiyebildiğim için "şu olsun" diye menüden bir şey atıp keyifle yiyebiliyorum. Ukrayna'ya gidip de hala bu restoranlar zincirini denemediyseniz çok şey kaçırırsınız. Vegan burgerini, falafelini tavsiye ederim. Lviv sürprizler şehri, eminim benim keşfedemediğim ve sizin kendi başınıza keşfedeceğiniz daha onlarca cafe vardır. Kendi deneyimlerinizi de yorum olarak yazarsanız sevinirim.


Kuala Lumpur'dan sonraki durağımız Cameron Highlands. Malezya'nın Karadeniz'i olarak dilimize dolanan bu doğa harikasını görmeden olmazdı elbet. Kuala Lumpur'dan buraya gelen otobüsler var, yol ortalama 3,5 saat kadar sürüyor. Otobüsün içi çok soğuk, titreye titreye gittim. Yolun son 1 saati virajlı ve kaygan. Yola çıkmadan önceki gün midemi bozmuş, akşamı kusa kusa geçirmiştim. Bu virajlı yollarda midemi sakinleştirmeye çalışmam zor oldu gerçekten. İnternetten rezervasyonumuzu yaptığımız için vakit kaybetmeden direk otele geçtik. Öğrendik ki bir başka gezgin çift de bugün Cameron Highlands'e geliyormuş. Facebookta "Bi Gezip Gelelim Biz" sayfasının sahipleri Murat ve Gülen çifti. Murat ve Gülen de eski mühendislerden. İşi, evi kapatıp karı-koca çıkmışlar yollara. Takip edilesi bir blogları, eğlenceli hikayeleri var. İlk akşam bu güzel insanlarla buluştuk, güldük, eğlendik, anılardan bahsettik. Pek sevdik biz onları. Ertesi gün yine sabah kahvaltısında buluşup bütün günü birlikte geçirdik. Ve bir sonraki gün için yürüyüş rotaları araştırdık. Ayrıca birlikte Tayland Yee Peng festivale gitme planlarımızı da yaptık. Cameron Highlands ufacık bir kasaba ya da köy mü demeli bilmiyorum. Ama içinde ihtiyacınız olan her şeyi bulabilirsiniz. Öyle güzel bir organizasyon yapmışlar ki, şunu da bulamadım diyeceğiniz birşey neredeyse yok. Benim buradaki favori resturantım Sri Brinchang, birçok çeşit bulabileceğiniz güzel bir Hint restaurantı. Ucuz ve lezzetli. Bir sonraki gün 8.30'da buluşacakken ufak bir erteleme ile 9'da buluşup kahvaltımızı yani rotilerimizi yedikten sonra başladık yürümeye. Rotamızı Gülen belirledi. Tanat Rata'dan Bharat Tea Plantation'a gidiyoruz. Yol 3,5 km civarı. 1 saate yakın yürümeyle orda oluruz dedik. Asfalt yolun kenarından sakin sakin gidiyorduk, Gökhan'ın yolun kenarındaki merdivenimsi bölümü keşfedip, oradan daha yakın olacağına bizi inandırdığı ana kadar yürüyüşümüzde pek bir atraksiyon yoktu. Merdivenler yosun tuttuğu için kaymadan ilerlemek gerçekten zor. Kıçı kırmak istemediğimiz için oturarak ilerlemeyi denedik Gülen'le. İşte o kaygan merdivenimsi yerlerin anısı ertesi gün kol ve bacak ağrıları olarak kendini bütün gün hatırlattı. Çay keyfinin tadına vardıktan sonra tam aşağı çay tarlalarının içine girmeye niyetlendik ki aniden başlayan yağmurdan nasibimizi aldık. Biraz daha bekleyelim yağmur geçtikten sonra ineriz diye karar kıldık ve öyle de yaptık. Biz çay bölmelerinin arasında ilerlerken hafif hafifi çiseleyen yağmur rahatsızlık yerine keyif vermeye başlamıştı. Birbirimizin fotoğraflarını çekiyor, ufak şaklabanlıklar yaparak eğleniyorduk. Hepimizin gözüne takılan ilerideki köye doğru yavaş yavaş ilerliyorduk çay bölmelerinin arasında. Köyün oradan anayola çıkan bir patika vardır düşüncesiyle azimle devam ettik yolumuza. Köy ve çay tarlası arasındaki büyükçe çukur ve derecik gözümüzü korkutsa da onu geçebilecek hafif sallantıda bir köprücük bulmamız uzun sürmedi. Bahçe kapısı açılmayan bir evin kapısını zorlarken, olmadı kapının üzerinden atlamaya çalışırken bulduk kendimizi. Özel mülkiyete taciz suçundan içeri alırlar mıydı ki bizi ? 🙂 Kendimizce bulduğumuz ilginç yolları takip ede ede çay fabrikasına varmışız. Yanımızda çayları biçen işçilerin fotoğraflarını çekiyor, bir yandan da onlar için ne kadar rahatsız edici mahluklar olduğumuzu düşünüyor ve yaptığımdan utanıyordum. Ertesi günü her iki grup da hostellerimizde kalarak geçirmeye karar verdik. Biraz yorulmuş muyuz ne 🙂 Murat ve Gülen workawayden güzel bir hostel buldular gönüllü çalışmak için. Onların burada daha uzun zamanları vardı, bir sürü güzel yürüyüş anısı daha biriktireceklerine eminim. Aslında bu son günümüzde ben Mossy Forest'a çok gitmek istedim ama bu konuda ısrar edecek enerjim yoktu; ne dilimde ne bedenimde 🙂 Dışarıda yağmur yağarken oturup yazı yazmak, veya battaniyeye sarılıp film izlemek de inanın çok keyifliydi. Sıcak ülkelerde gezerken bu sonbahar havasını özlüyorum bazen, o yüzden ara ara dağlara çıkmakta fayda var. Cameron Highlands'ı güzel anılarla geçirdik. Bundan sonraki durağımız Penang. Gökhan'ın "orayı çok seveceksin" dediği bu güzel adayı görmek için sabırsızlanıyorum.


Denpasar Havaalanı ve Kuala Lumpur arası 3 saat kadar sürdü. Malezya Türkiye'den vize istemediği için girişte pasaporta vurulan "90 gün boyunca ülkede gezebilir" damgasıyla en rahat girdiğim ülke oldu. Kuala Lumpur'a vardığımızda gece 12'ye yaklaşmıştı. O saatten sonra şehre gidecek tren bulma şansımız yoktu. Ki zaten couchsurfing sayesinde bizi evine davet eden arkadaşın evinin yakının da tren istasyonu da yoktu. O yüzden yine gözde aplikasyonumuz Uber'i kullandık. Bizi evinde ağırlamaya gönüllü olan arkadaş 36 yaşında Wann isminde bir Bilgi İşlem Mühendisi. Enerjik, neşeli, meraklı, zıp zıp zıplayan bir adamla karşılaşacağımızı düşünmemiştik. Komik gülüşü ve heyecanlı tavırlarıyla seyahat ile ilgili aklına gelen her soruyu sordu bize. Wann ile kaldığımız 3 gece içerisinde bizi gerçekten çok iyi ağırladı ve iyi vakit geçirmemizi sağladı. Facebook sayfamı takip eden arkadaşlar Bali'de bilgisayarımın ekranın çatladığını bilirler. Kuala Lumpur'dan yeni bir bilgisayar almam gerekiyordu. Burada fiyatlar da uygun olduğu için benim için iyi bir şanstı bu. Burada teknolojik aletleri ucuza bulabileceğiniz pasajın adı Low Yat Plaza. Bukit Bintang bölgesinde yer alıyor, trende Imbi istasyonunda inerseniz hemen yanına çıkıyorsunuz. Eğer teknolojik alete ihtiyacınız varsa Kuala Lumpur seyahatinizde bu pasaja bir göz atmanızda fayda var derim. Fiyatlar tahmin ettiğim kadar ucuz değildi ama sanırım Türkiye'ye göre kıyaslarsak iyi bir fiyata aldım bilgisayarı. Kuala Lumpur'da şehir merkezi Bukit Bintang ve KLCC. Turistlerin bol olduğu destinasyonlar genelde buralar. Tren ile birçok yere ulaşım imkanınız var. Chinatown- Petaling Street'ten başka turist kalabalığı olan yerlerde pek bulunduğumuzu söyleyemeyeceğim. Biraz alışveriş yapmak için girilebilir buraya ama çok gerekli olduğunu söyleyemeyeceğim. Deniz ürünleri falan seviyorsanız irili ufaklı birçok Çin lokantası var burada. Eğer vejetaryen restaurant arıyorsanız hiç düşünmeden size Sangeetha Veg. Restaurant'ı mutlaka ama mutlaka denemenizi öneririm. Fiyatlar Kuala Lumpur'a göre uygun ve yemekler çok ama çok leziz. Hint mutfağına ait ne ararsanız bulabilirsiniz. Kuala Lumpur'un meşhur Petronas Towers 'I görmeden de gidilmez tabi. Bir klişi haline gelmiş ikiz kuleler fotoğrafını da tabi ki çektirdim ben de. Petronas Towers'ı ve Kuala Lumpur manzarasını en güzel izleyebileceğiniz yerlerden biri Skybar, Traders Hotel'in 33. Katındaki bu güzel bar biraz tuzlu da olsa bu manzaraya karşı bir içki içmeye değer. 3 günden sonra kaldığımız yeri değiştirdik. Couchsurfingten bizi ağırlamayı kabul eden başka bir arkadaşın evine doğru yola çıktık. Evin bir kondonun 29. Katında olduğunu öğrenince biraz lüks hayaller kurmaya başladığımızı itiraf etmeli 🙂 Ama ne yazık ki evin içini görünce böyle güzel bir evin nasıl içine sıçılır böylece anlamış olduk. Ev sahibimiz Jordan normalde bu evde yaşamıyormuş, ailesiyle birlikte başka bir evde kalıyormuş. Jordan bir masaj salonu işletiyor ve evi de çalışanlarının kalması için kullanıyor anladığım kadarıyla. Salonda ikili bir koltuk tamamen masaj salonu için kullanılan katlanmış havlular tarafından zapt edilmiş. Evdeki iki adet boş odayı önceden Airbnb'den kiralıyormuş. Son 2 aydır da couchsurfingten insanları ağırlamak için kullanmaya başlamış. Jordan pek konuşmayan hatta sen soru sormazsan hiç konuşmayan bir adam. Bizi neden eve davet ettiğine pek anlam veremedik doğrusu. Birlikte fazla vakit geçiremedik ama en azından bize rahat uyuyabileceğimiz bir yer verdiği için teşekkürü borç biliriz 🙂 Ayrıca bu güzel manzaraya da teşekkür etmeli. Malezya'ya biz gelmeden 3 gün önceye kadar çok yoğun bir sis varmış. 2 ay kadar sürmüş. Endonezya'daki orman yangınları yüzünden Malezya'yı kaplayan bu sisin her yıl Malezyalılara zor zamanlar yaşattığını öğrendik. O yüzden Malezya ziyareti yapmadan önce 1- Muson yağmuru sezonuna 2-Sis olup olmadığına bakmanızı öneririm. Bali'de 1 aydır köy tarzı yerlerde geçirdiğimiz zamandan sonra Kuala Lumpur'a ilk geldiğimizde biraz şehiri özlediğimizi düşündük. Keyifli geldi şehir hareketi ilk günler. Ama benim bu özlemim 3 günden sonra geçti. Her ne kadar şehir içi yeşil ve parklarla dolu olsa da doğal güzelliklerin yerini alamıyor benim gönlümde. Kuala Lumpur'da geçirdiğimiz 5 gün sonunda Malezya'nın doğal güzelliklerinden biri olan Cameron Highlands'a doğru koyulduk yola. Cameron Highland yazısında tekrar görüşmek üzere. Olur da tekrar Kuala Lumpur'a dönersen 8. resimde görünen Lai Foong Restaurant'ta sabah 7-8 gibi gidip Beef Noodle Soup içmeni tavsiye ederim. İçine 4-5 çeşit et atıyorlar. Haşlanmış löp et, ince dilimlenmiş çiğ et ve beef ball tavsiye ederim. Ayrıca kıkırdak ve işkembe de koyuyorlar ki ben onları sevmediğim için koydurmuyordum.


Cameron Highland'ten sonraki durağımız Penang. Otobüsle 5 saat sürüyor yolculuk. Penang'ın bir bölümü karada, bir bölümü ada. Karayı adaya bağlayan iki köprü var. Otobüs bizi "Sungai Nibong Bus Terminal"de bıraktı. Oradan 401 numaralı otobüse binerek GeorgeTown'a gittik. Georgetown Penang'ın en sanatsal bölgesi ve sırtçantalıların konaklama mekanı aynı zamandan. "Love Lane" sokağı üzerinde bir çok hostelde uygun fiyata konaklama imkanı var. Love Lane sokağının bir özelliği de eskiden kerhanelerin olduğu sokak olması, şimdi bütün o kerhaneler hostele çevrilmiş. Buranın en canlı sokağı burası. Bizim kaldığımız hostelin adı "Red inn Heritage". Love Lane'de kalmasanız bile akşamları "Micke's Place" 'e uğrayıp bira eşliğinde canlı müziğinizi dinlemenizi tavsiye ederim. Penang Çin nüfusunun çoğunlukta olduğu, hatta Malezya'daki tek Çin valiye sahip yer. Çinlilere sorarsanız Penang'ın didğer Malezya ülkelerine göre daha gelişmiş olmasının ve sanatsal açıdan ilerlemesinin sebebi bu. Belki de doğrudur. Müslüman baskının en az olduğu ve sokak sanatının yanında birçok sanatsal aktivitenin de var olduğu bir yer Penang. Malezya'da Çinlilerle biraz sohbet ederseniz, konu bir şekilde Malezya hükümetindeki adeletsizliğine karşı yakınmalara gelir. Haksız da sayılmazlar bu yakınmalarda. Örneğin Çinli de Maley de Malezya vatandaşı olmasına rağmen buradan ev almak istediklerinde Maleylere %10-15 gibi bir indirim var. Üniversiteye girerken Maleylere tanınan kontenjanlar çok daha fazla, bir Maleyin üniversite sınav puanı bir Çinli'ye göre daha düşük olsa bile onun üniversiteye girme şansı daha yüksek. Bu tarz yasalarla desteklenen birçok adam kayırma yöntemlerine doğal olarak karşı çıkıyor Çinliler de. Penang'ta ulaşım için bir çok sefer Uber uygulamasını kullandık. Bindiğimiz arabaların şoförlerinin neredeyse hepsi Çinliydi. Ayrıca daha önce de şaşırdığım konu tekrar gündeme geldi: Malezya'da insanlar Türkiye ve Türkiye siyasetine dair bilgili. Bir çoğu neler döndüğünün farkında. Penang'ın en güzel yanlarından biri de duvar resimleri. Bu güzel resimlerin yanında eğlenceli fotoğraflar çekmek de bize kalıyor. Penang'ın bir diğer güzel yanı da "Little India". Tütsü ve baharat kokularının etrafı sardığı ve yüsek sesle çalan Hint müziklerinin yolda yürürken bizi zorla oynattığı bu alanda Hindistan'a yeniden gelmişiz mutluluğuna kapılıverdik. Buradaki en güzel yemekleri burada bulduk biz. Favori restuarantımız yemeğin muz yaprağında geldiği ve elle yenildiği Shusi Indian Restaurant. Bu Banana Leaf restaurantlarını deneyin derim. Ayrıca hemen bu restaurantın yanındaki Vegetarian Restaurant'ın da setleri çok ama çok lezzetli. Penang'ta kaldığımız süre boyunca gündüzleri çok sıcak, akşamüstleri ve akşamları da genelde yağmurlu olduğu için çok fazla sokaklarda sürtme şansımız olamadı aslında. Genelde hostel ve çevresinde takılmak zorunda kaldık. Ha yine de Love Lane'e yakın, ara sokaklardan birinde bulunan Perrfect Cat Cafe 'yi önerebilirim. Tamam kedicikli oyuncaklarla dolu bir cafe, tam da kızlar için diyebilirsiniz, ama kafenin içindeki kediler bence oraya gitmenize değdi dedirtecektir. Sokak yemekleri ile ünlü bu yerde bizim de ağzımız boş durmadı tabi. Loklok denilen bu çeşit çeşit lezzetlerden sebze ve tofu olanlarını denedim tabi ki 🙂 Tezgahtan her hangi birini seçip, alttaki kaynayan suda 2 dk pişiriyorsun. Penang sokaklarını çok sevdim ben, neşeli, renkli sokaklar. Okey benzeri bi oyun oynayan amcalar ilginç ilginç onlara baktığımı görünce gel gel diye yanlarına çağırdılar, fotoğraf çekmeme izin çıktı. Penang'ın böyle Avrupai sokakları da var. Unutmadan şu bölgeden de bahsedeyim, deniz üzerinde küçük küçük evler, dükkanlar. Dolaşması keyifli. Yine bu sokakta konseptini çok sevdiğim bir kafe. Penang'ta kaldığımız sürenin 5 gün kadarını couchsurfingle geçirdik. Saad adında Pakistanlı, Penang'ta mühendislik yapan bir arkadaşın bize açtığı, bizim için ultra lüks olan dairesindeydik. Daha ilk gün Saad bizi daireye kilitleyip anahtarı bırakmayı unutunca biz de bütün gün evde oturup dolabında ne var ne yok yemek zorunda kaldık 🙂 Ama dolaptan çıkanlara da şaşırmadan edemedik; acuka, mercimek çorbası, sucuk, mehmet efendi türk kahvesi... Aslına bakarsanız eve kilitlenmekten pek de üzüntü duymadık anlayacağınız 🙂 Saad bizimle pek vakit geçiren bir arkadaş değildi ama yine de bize açtığı bu güzel evi için onu minnettar kaldık. Mesela güne şöyle bir kahvaltıyla başladık. Sofradaki acuka dikkatinizi çeksin lütfen.


Artık Malezya'dan çıkıp Tayland'a doğru ilerlemeye başladık. Karadan girersek çok daha ucuz olacağı için Tayland'a karadan geçiş yollarını araştırdık; trenden yana yaptık tercihimizi. Trenimiz Penang'tan 14.00'te kalktı, ertesi gün 10.30'da Bangkok'ta olacağımız söyleniyor. 18.30 civarlarında Padang Besar sınır kapısında durduk ve pasaport kontrolü için bütün yolcular indi. Ortalama 2 saat beklemenin sonunda bütün yolcuların işleri hallolmuştu ve tren sonunda yeniden hareket etti. Tayland'a karadan girdiğimiz için 1 aylık değil sadece 2 haftalık vize alabiliyoruz. Tayland'a girmek isteyen Türklere sorun çıkartıyorlar, vize vermiyorlar gibi dedikodulara aldanmayın derim, hiç ama hiç bir sıkıntı yaşamadık biz. Yolculuğumuzun pek de konforlu geçtiğini söyleyemeyeceğim aslında. Hindistan'daki otobüslerin sallantı dereceleri bir, Penang-Bangkok treni iki. Hoplaya zıplaya, lunapark tadında yemeklerinizi yeme şansına sahip oluyorsunuz mesela 🙂 Raylar mı çok kötü yoksa tren mi çok eski bilemiyorum... 2 saat gecikmeli olarak Bangkok'a vardık. Bangkok'ta Uzaktaki Dünya sayfasından bildiğimiz Mehmet abimizle tanışacağız, sağolsun bizi evine davet etti ki akşamki trene kadar biraz dinlenme şansımız olsun. Evet evet yanlış okumadınız 23 saatlik tren yolculuğunun ardından dinlenmeden akşama tekrar trene biniyoruz Chiang Mai'ye gitmek için. 14 saat falan sürecek sanırım yol. Chiang Mai'ye giden trende Gökhan'la yalnız değiliz, daha önce Malezya'da tanıştığımız iki sevimli arkadaşımızla Bigezipgelelimbiz sayfasının sahipleri Murat ve Gülen'le birlikteyiz. Mehmet abi ile birlikte Bangkok'un değişik konseptli alışveriş merkezi Terminal 21'e gidiyoruz. Alışveriş merkezinde her kat farklı bir şehir konseptli, katlardan biri İstanbul hatta 🙂 Murat ve Gülen'le de burada buluşuyoruz. Akşam yemeğimizi yedikten sonra Mehmet abi Tayland'ın meşhur tatlısı Mango Stick Rice ısmarlıyor, onu da tatma şansına sahip oluyoruz. Saat 22.00'a doğru Mehmet abiye herşey için teşekkürlerimizi iletip hep beraber tren istasyonuna doğru yollanıyoruz. Yataklarımız karşılıklı. Başlardan sohbet muhabbet ne güzel derken dünkü yorgunluğun etkisiyle erkenden uykuya dalıveriyoruz biz. Yolculuğun asıl keyifli kısmı sabah uyanıp yatakları topladıktan sonra başlıyor, Chiang Mai'ye giden tren yolu gerçekten çok hoş bir manzaraya sahip. Keyifle dışarıyı izleyip fotoğraflar çekmeye çalışıyoruz. Chiang Mai'ye vardığımızda saat öğlen 12 civarıydı, yolculuk 14 saat kadar sürdü. Chiang Mai'de istasyonda indiğinizde etrafınızı taksiciler sarıyor, biriyle anlaştık. Yanlış hatırlamıyorsan kişi başı 50 baht'tı sanırım. Chiang Mai tren istasyonunda bir fotoğraf paylaşayım. Kalacağımız hostel kuzey kapısına yakın, Mueng Mueng inn Hostel. Yatakhaneler güzel, temiz, her yatağın baş ucunda priz ve ışık var. Klimalı odada kişi başı gecelik 6 dolar, fanlı odada 3 dolar. Yer kalmadığı için klimalı odadan yer ayırtmıştık biz ama inanın gerekli değil, fan da işinizi görüyor rahat rahat. Loi Krathong festivali zamanı olduğu için şehir kalabalık ve hostel odaları çok daha önceden rezerve edilmiş. Rezervasyonumuzu daha önceden yaparak akıllıca birşey yapmışız yani.


Şanslıyız Başkonuş Yaylası'nda olduğumuz dönemde Kahramanmaraş Dağcılık ve Arama Kurtarma Derneği 'nin düzenlediği doğa kampına denk geldik. Çevre illerin dağcılık kulüplerinin de katılımıyla gerçekleşen güzel bir etkinliğe şahitlik etmiş olduk böylece. Akşam kamp alanında Interrail kurucusu Bestami ve Yoldaki Gökhan'ın derin çabaları ve bizlerin izleyerek yüreklendirmesi sayesinde ateş yakıldı. Başında bol goygoy yapıldı, anılar anlatıldı. Ayrıca kamp alanı çevresinde birçok yürüyüş parkuru da mevcut. Sabah kahvaltı sonrası ekibi toplayıp yürüyüşe başladık, eğlenceli, kolay bir parkurun ardından kısa sürede bu güzel manzaraya ulaşıyoruz. Sır Barajı'nı yüksekten izlemenin keyfine yerinde varmak için burayı rotanıza eklemenizi öneririm. Hatta şanslıysanız yürüyüş parkurunda ilerlerken geyikleri izleme ve onlara uzaktan selam verme fırsatınız da olabilir. Hz. Ali'nin atının ayak izini üzerinde taşıdığına inanıldığı için Ali Kayası denilen bu kayalık bölge Menzelet Barajı'nın üzerinde yer alıyor. KADAK ekibiyle Bulutoğlu Köyü-Ahrazlar mezrası üzerinde yürüyüş parkurumuza başladık. Bol yeşilli, bol keyifli bir yürüyüş rotası. Ve rotanın sonunda gördüğünüz manzara 148 metrelik kocaman Ali Kayası ve etrafındaki kocaman kayaların arasında masmavi sularıyla Menzelet Baraj gölü. Yürüyüş öncesi ya da sonrası Bulutoğlu Köyü'ndeki Hacı Mustafa amcaya uğrayıp ona ve bu güzel keçilere selam vermeyi de ihmal etmeyin. Döngel Mağaraları Kahramanmaraş-Kayseri yolu üzerinde 50. km'de yer alıyor. Üst üste üç mağaradan oluşan inanılmaz bir güzellik. Yürüyüş sonrası acıkınca bu güzel manzarada gözlemelerinizi yemek için önceden siparişinizi verirseniz süper olur. Sonrasında Döngel Köyü Ortaokulu'nda çocuklarla sohbet edip, anılarımızı anlattığımız güzel bir söyleşimiz oldu. Nasıl böyle bir güzellikten yeni haberimiz olmuş diye şaşkınlıkla etrafa bakakaldığım Turkuaz renkte bir göl, aslında içi su dolu bir mağara. Mutlaka ama mutlaka gidip görün, bu güzelliği yerinde yaşayın. Haftasonu kalabalık oluyormuş, haftaiçi gitme şansınız varsa sakin sakin etrafı izleme ve doğayı dinleme şansınız olur.


Türkiye'ye döneli 1,5 ay olmuştu ( bu yazıyı yazana kadar o oldu 2 ay ) ; aile, arkadaş ziyaretleri, hastane koşturmaları, İzmir'e yerleşme çalışmaları derken bir türlü dinlenmeye fırsat bulamadık. Tam oh be yerleştik, biraz kafa dinleme zamanı diyecekken Gezginin Ayak İzleri blogunun yazarı Cüneyt arkadaşımızın organize ettiği Maraş gezisi organizasyonuna davet edildik. Doğu Akdeniz Kalkınma Ajansı'nın sponsorluğunda Maraş'ı gezmeye hazır 12 gezgin toplandık: Bilinmeyen Rota, Çelebi Alper, Gezmenin Sonu Yok, Kendin Gez, Lizard On The Road, Plansız Gezgin, Sırtçantalılar, Tatlı Gezgin, Yolculuk Notları, organizasyonun sahibi Gezginin Ayak İzleri ve tabi ki Yoldaki. Burada geçirdiğimiz 4 gün boyunca bize mükemmel bir rehberlik yapan arkadaşımız Yusuf'a da bu yazıyla bir teşekkür etmek istiyorum. Yusuf'un Maraş'ı anlatan çok da güzel bir blogu var; takip edilesi: Maraş Avucumda. İlk sponsorlu seyahatim; 2,5 senedir yurt dışında olduğum için yüzyüze görüşemediğim ama hayatlarını ve deneyimlerini sosyal medya sayesine pek yakından takip ettiğim birçok gezginle ilk tanışma fırsatım, ayrıca Maraş'ı ilk kez görme şansım. E biraz heyecanlıyım haliyle. Biletler alınırken biz bu kadar çabuk İzmir'e yerleşeceğimizi düşünemediğimiz için biletlerimizin İstanbul'dan alınmasını istemiştik. İstanbul Sabiha Gökçen'de diğer gezginlerle buluştuk, tanıştık, kaynaştık. Antep havaalanına varmamız gece yarısını geçti, oradan Maraş'a ve otele geçişimiz sabaha karşı oldu neredeyse. Saffron Hotel çalışanları zaten bizi bekliyorlardı, hemen odalarımıza yerleştik. Ertesi gün tarhana serimine yetişebilmek için erkenden yola çıktık. Nisan-mayısta ne tarhanasıymış bu diyeceksiniz; firik deniyormuş bu dönemde olan tarhanaya, hafif nemli. Tabi bundan önce Maraş Tarhanası'nın nasıl birşey olduğundan da bahsetmem gerekiyor ki doğru anlatabileyim demek istediklerimi. Maraş'ta tarhana, çorba yapımından çok çerez olarak tüketilen bir ürün. Hamuru kekik, yoğurt ve döğme buğdaydan yapılır, ince bir tabaka halinde serilip kurutulur. Daha sonra da cips gibi kıtır kıtır kuruyemişle birlikte tüketilir. Nisan, mayıs aylarında yapılan yarı kurutulmuş haline firik denilir. Maraş'ta teknolojinin gelişmesiyle uzun zaman alan tarhana yapım işleminin süresi kısaltılmış ve şehrin birçok yerine üretim tesisleri açılmış. Sokakta tarhana satan seyyar satıcıların da sayısı az değil tabi ki, ama üretim koşullarını bilemediğimiz için gönül rahatlığıyla sokaktan almak biraz zor olabilir, onun yerine markalaşmış firmalar tercih nedeni olabiliyor. Sarıgül Tarhana üretim tesisini ziyaretimizde hem yeni usul hem de eski usul serim ile ilgili bilgi sahibi olduk, ikramları sayesinde gözümüzü gönlümüzü doyurduk. Yeni usul tarhana yapımında serim için makineler kullanılıyor. Eski usulde ise kadınlar tek tek elle serim yaparmış. Artık bu tarz tarhana yapan pek kalmadı diyorlar. Bu ziyaretin ardından Germanicia Antik Kenti'ni görmek için koyulduk yola. Şuan ziyaretçi girişine kapalı olmasına rağmen Kültür Turizm Müdürlüğü'nün özel izniyle girip görme şansına sahip olduk. 2007 yılında kaçak bir kazının ihbarı ve yakalanması sonucu bir evin zemin döşemesinde MS 300-400 yıllarına ait mozaikler bulunmuş ve araştırmalar sonucunda günümüzde yerleşimin olduğu Namık Kemal, Şeyhadil, Dulkadiroğlu ve Bağlarbaşı Mahallelerini içine alan 146 hektarlık bölgede, 17 alanda daha mozaikler tespit edilmiştir. Bölge kamulaştırılmış ve kazı çalışmaları devam etmektedir. Bölgenin bir Açık Hava Müzesine dönüştürülmesi hedeflenmektedir. Hazır tarihin içerisine biraz girmişken Kahramanmaraş Müzesi'ni de görelim dedik. Müzenin girişini kocaman bir fil iskeleti karşıladı bizi. Anadolu topraklarında bir zamanlar fillerin yaşamış olduğunu şaşkınlıkla öğrenmiş oldum bu gezide; Maraş fili ya da Suriye fili olarak biliniyormuş. Kahramanmaraş'ın Türkoğlu ilçesindeki Gavur gölü bataklığının kurutulma çalışmaları sırasında bulunan kemikler bugün bu müzede sergilenmekte ve birçoğumuzu şaşkına uğratmakta. Tarihi bakımdan öneme sahip olan Maraş aslanı da 2013 yılından beri bu müzede sergilenmekte. Sabahtan beri ayakta olunca acıktık tabi ki biz de, öğle yemeği için Çamlıca Restaurant'ta durakladık. Kahramanmaraş'ın meşhur Ekşili Çorbası'nı tattık burada. Diğer gezgin arkadaşlar sofraya gelen tandırla karınlarını doyurdular, et yemediğim için bana özel ezme ve patlıcan dolmasından oluşan güzel bir tabak hazırlandı. Menengiç kahvesini de ilk kez burada tatma şansımız oldu. Menengiç ya da çitlenmbik ağacının meyvelerinin kurutulup kavrulması ve Türk kahvesi gibi pişirilmesi ile elde ediliyor. Sade ya da sütlü içebilirsiniz. Nefes darlığına, ses tellerine, solunum yollarına, mide ağrılarına... iyi geldiği söyleniyor. Oralara gitmişken bu lezzeti tadın mutlaka derim ben. Karınlarımız şiştikten sonra yine vurduk kendimizi yollara. Biraz esnaf ziyareti de yapalım diye düşünülmüş, çok da iyi edilmiş. Ünlü bir oyma ustası olan Halil Maraşlıoğlu'nu yerinde ziyarete gittik. Eserlerini gösterdi bize, anlattı, uyguladı, bizi hayran bıraktı. Sanırım beni en çok etkileyen eser tarzı "Künde kari" denilen hiç bir çivi kullanılmadan yapılanlar, ilginç ve güzel. Halil Usta'dan aldığımız bir güzel sandık hediyesi için de çok teşekkürler. Bir şifreli sandık da siz alıp açmayı deneyin derim. Kahramanmaraş Kalesi'ne çıkıp Minyatür Kurtuluş Müzesi'ni görmeyi de unutmayın, giriş ücretsiz, onu da yeri gelmişken ekleyeyim. Maraş'ın Fransız işgali sırasındaki kurtuluş mücadelesi küçük minyatürlerle canlandırılmış, çok da başarılı olmuş. Ardından çarıkçı Hüseyin ustanın dükkanına da uğradık. Kapalı çarşıdaki bakırcılar sokağında yer alan dükkanının adı Osmanlı çarıkları. Yüzüklerin efendisi, Harry Potter gibi Holywood filmelerine tarihi çarıklar üretiyor. Günlük hayat içerisinde giyilen ve kına gecelerinde kullanılan çarıkları da var. Maraş tarihi çarşısını da gezmeden, bakırcıları kalaycıları görmeden, hediyeliklere bakmadan olmaz tabi. Esnafların "hello, welcome" seslenmelerine "merhaba" diye karşılık vererek onları şaşırtıp güldürdük ama sanırım yine de Türkçe merhaba demeyi öğrenmiş turist zannedilmekten fazlası olamadık 🙂 Güleryüzlü ve ikram sever esnafların diyarı burası. Cevizli sucuk ve Maraş çöreğini tatmadan dönmeyin. Kahramanmaraş'ın dondurmasından bahsetmeme gerek yok heralde, onu artık bilmeyen kalmadı. Akşam yemeğimizde güzel bir sürprizle karşılandık Maraş Kültür Evi- Kocabaş Konağı'nda; bizim için fasıl ekibi getirilmişti. Pek keyifli, müzikli, eğlenceli, sohbetli bir akşam yemeği yedik. İlk günü geze toza bitirip otelimize geldiğimizde herkes yorgunluktan bitap haldeydi. Uykuya dalmam pek de uzun sürmedi. Ertesi sabah güne yine erken başladık. İstikamet Göksun kasabasında bir Çeçen köyü olan Çardak. Fırıncılık işleri bu köyde kadınların tekelinde. 6 adet fırın var. Fırından sıcacık ekmeklerimizi aldık, böreklerimizi yedik, köyde yaşayanlarla sohbetlerimizi ettik. Köyü dolaşmaya çıktım biraz, keşke adını aklımda tutabilseydim dediğim bu güzel teyzemle sıcacık sohbetimiz oldu. Yazgülü ablanın fırınına gittik sonra, biz sadece ekmek alalım derken durun ben size bir Hodotturuk yapıvereyim dedi. Çeçen dilinde yumurtalı ekmekmiş. Ben yumurta yüzünden yemeyi tercih etmesem de diğer gezgin arkadaşların yanına götürünce bitmesi 10 sn sürdü. Ekmekleri arabaya yükleyip yeniden yolumuza koyulduk. Yedi Uyuyanları görmeye gidiyoruz: Eshab-I Kehf Külliyesi. İslam'da ve Hristiyanlıkta bahsi geçen yedi uyuyanların uyudukları yer olarak birçok efsane ortaya atılmış, Maraş'ta bulunan bu mağaranın Kuran-ı Kerim'de bahsedilenlere göre en doğru yer olduğu söyleniyor. Yedi uyuyanların isimleri ; Yemliha, Mislina, Mekselina, Mernuş, Tebernuş, Kefestatyüs ve Şazenüş'tür ve bölge halkı arasında en çok kullanılan isimler bunlardır. Seyyahların şehre geldiği duyulunca bizim için ufak bir canlandırma yapmışlar, buyrun 7 uyuyanlar ve köpekleri Kıtmir. Gezgin kadınlarımız olarak girişte saçları kapatmak zorunda kaldık tabi, yanınızda bir şal götürmenizde fayda var. Öğlen yemeği için durağımız Akçın Gölpınar Alabalık tesisleri idi. Diğer gezgin arkadaşlar güveçte balıklarını yerken ben de benim için özel hazırlanmış güveçte mantar sote ile mükemmel bir öğle yemeği yemiş oldum, tadı hala damağımdadır. Karnımız doyunca kahve içme zamanı geldi. Elbistan'a kadar gelmişken Pınarbaşı'nda nehir üzerinde kahve içmeden dönülmezmiş buralardan. Nehrin üzerinde şöyle tahtlı mahtlı bir teknemiz oldu, aldık elimize Kervansaray Kahvelerimizi başladık bi yandan dedikoduya bi yandan da Ceyhan Nehri'nin tadını çıkarmaya. Elbistan kervansaray kahvesinin içinde Türk kahvesi, menengiç kahvesi, keçiboynuzu, çikolata, sahlep, krema, damla sakızı bulunmaktaymış, farklı ve lezzetli bir tat. Yerinde gidip denenmeli derim. Elbistan merkeze gidip Ulu Camii de gördükten sonra akşamı geçireceğimiz kamp alanına; Başkonuş Yaylası'na doğru yola koyulduk. Çok güzel anlatmışsın keyifle gezdiğimiz Kahramanmaraş'ı. Tekrar gidelim, Kahramanmaraş'ın doğasına katılalım istiyorum. baştan sona okudum ben de gurbette yaşayan Maraşlı'yım evet Maraş çok güzel bir şehir teşekkürlerimi sunuyorum.


Seni canlandıracak güç zaten sende saklı. Yapman gereken içindeki yaşamın farkına varmak, kendini tanımak ve olmasına izin vermek. Bu buluşmadan hep birlikte "içimizdeki gücü keşfedeceğiz", "canlanacağız". -Farkındalık meditasyonu -HathaYoga -Çakra meditasyonu -Yoga Nidra - İletişim: gezginyogini@gmail. com / 05050166199 - Kontenjan sınırlı sayıdadır, kararını verdiğin gibi iletişime geçip yerini ayırtmanı öneririm. - Yoga çalışmaları başlangıç ve orta seviyede uygulayıcılar için uygun şekilde düzenlenmiştir. - Gerektiği taktirde programda ufak değişiklikler yapılabilir. - Serbest zaman içerisinde kitabını alıp uzanmak haricinde bir aktivite yapmak isteyenler için: Olimpos sahilde keyif yapabilir, likya yolu yürüyüşü ya da doğa yürüyüşleri yapabilir, kaya tırmanışı deneyimleyebilir, bisiklet kiralayabilir, atv safari turu yapabilirsiniz.


Nairobi, Kenya'nın en büyük şehri ve başkenti. Afrika kıtasına ilk adım attığım toprak olması açısından benim için önemi büyük. Afrika'da televizyonlarda bize gösterildiği kadarıyla fakirlik, ufacık derme çatma evler, yalınayak şiş göbekli çocuklar beklerken kendimi modern, koca koca binalarla kaplı bir şehirde bulunca şaşırmadım değil doğrusu. Nairobi görülecek yerler neler merak etmeye başladım. Elbette Afrika Nairobi'de gördüklerinizle sınırlanabilecek bir kıta değil ama Afrika'nın bir de bu yüzü var, bunu da görmeli. Nairobi'de bir arkadaşımın arkadaşı karşıladı ve ağırladı beni. Korunaklı sitelerin korunaklı evlerinde kaldım. Bir sırtçantalı gezgin olarak hayatımda ilk defa evin şoförü tarafından gezdirildim. Afrika'da ilk 10 günüm azıcık piremsesler gibi oldu anlayacağınız. Şoför arkadaş Otieno o birkaç gün için en iyi arkadaşım oldu. Karnımız acıktığında beni götürmeye çalıştığı lüks restoranlara girmeyip varoş mahallelerdeki küçük esnaf lokantalarında yeme isteğimi şaşkınlıkla karşılasa da alıştık birbirimize kısa sürede:) Swahili dilinde sayı saymayı, bir iki kelam etmeyi, geleneksel Kenya yemeklerini ilk ondan öğrendim. Nairobi şehir merkezinde ya da merkeze yakın görülecek yerleri biraz olsun sıralamak istedim size fikir vermesi açısından. Nairobi'de şehrin göbeğinde bir milli park olduğunu biliyor muydunuz? Safari yapmak için illa çok uzaklara gitmenize gerek yok. Aslan, leopar, sırtlan, zebra, bufalo, gergedan ve daha birçok hayvanı görebileceğiniz bir park. Yalnız şunu da eklemek istiyorum ki bu parkta filler yok. Parkın içinde yürüyüş yolları ve piknik alanları da var. Giriş ücreti yabancılara 20 dolar. Şu aralar yeni bir kaçış duymadım ama en son 2016 yılında milli parktan bir kaç sefer aslan firarı olmuştu. Şehir merkezinde dolaşan bu yiğitlerin, yakalanana kadar zarar verdiği insanlar da olmuştu, sessiz sedasız parka geri döneni de, öldürüleni de. Kenya'daki diğer milli parklar için Kenya'da Safari yazıma göz atabilirsiniz. Doğu Afrika'da tehlike altında kalmış bir zürafa cinsi olan Rothschild zürafalarını koruma altına almak için 1979'da kurulmuş bir merkez. Mekezde büyütülen zürafalar belli bir yaşa geldikten sonra bağımsız yaşayabilecek durumdaysalar doğaya bırakılıyorlar. Bu uzun boylu arkadaşları ellerinizle besleme şansına sahip olabilirsiniz burada. Hatta bu çapkın arkadaşlarla aşk yaşayıp öpüşmüşlüğümüz bile var. İlk öpüşme denememde kalbim küt küt attı korkudan, sonra alıştım tabi bu bol dilli, tükürüklü öpücüklere. Şu hayattan bi zürafa öpmeden gitseydim vallahi gözüm arkada kalırdı. Zürafa Merkezi hergün 9 ile 5 arası açık, giriş yabancılar için 10 Dolar. Kenya'da yasak olmasına rağmen ne yazık ki hala filler ve gergedanlar zalim insanoğlu tarafından dişleri ve boynuzları için vahşice katlediliyor. Hal böyle olunca anneleri öldüren onlarca fil ve gergedan bebeği yetim kalıyor. Bu yetimleri besleyebilmek, büyütebilmek için kurulmuş bir yetimhane burası. Her gün 11-12 arası ziyaretçilere açılıyor ve ormandan koşa koşa gelen fil bebelerinin bakıcılar tarafından biberonlarla beslenmesini izleme şansınız oluyor. Şanslıysanız yanınıza yanaşıp kendilerini sevdirebilirler de size. Hatta isterseniz bir fil evlat edinebilirsiniz burada. Belirli aralıklarla size fil bebeğinizin nasıl olduğuna dair bildirim ve fotoğraf gönderiliyor, istediğiniz zaman gelip ziyaret de edebilirsiniz. Yetimhaneye giriş ücreti yabancılar için 5 dolar. Nairobi merkezden yaklaşık 2 saatlik bir mesafesi var Naivasha Gölü Milli Parkı'nın. Gidiş yolu üzerinde Great Rift Valley manzarası görülmeye değer. Naivasha Gölü etrafı birçok resort hotellerle dolu, göle girmek için resortlardan birine gidip bir rehber istiyorsunuz. Rehber bize parkı gezdirdi, anlattı, sohbet ettik ve ne girişte ne çıkışta kimseler para istemedi. Ama sanırım biraz geç kalmışız, erken giderseniz gölde kayık ile tur yapma şansınız da olur. Park alanında zebra, geyik, zürafa ve birçok ufak tefek hayvan var, gölde de kocaman hipopotam arkadaşlar keyifle homurdanıyorlar. Erken saatlerde yemek yemek için gölden dışarı çıkıyorlar, hipopotamları görmek için en iyi zaman sabah erken saatler. Naivasha gölü resortlarının harika bir balayı mekanı olduğunu da söylemeden edemeyeceğim, aklınızda bulunsun. Masai kabilesi Kenya ve Tanzanya topraklarında yaşayan geleneklerini hala sürdürebilen nadir kabilelerden biri, hatta en çok bilineni denilebilir. Masailer rengarenk, şekil şekil takılarıyla da ünlüdür. Masai takıları, masai şalları, masai maskeleri, masai resimleri, masai aksesuarları ve Afrika'nın tüm renklerini bulabileceğiniz bir cümbüş Masai pazarı. Nairobi Masai Market Pazartesi hariç her gün farklı bir yerde kuruluyor. Aşağıda günlere göre marketi nerede bulabileceğinizi listeledim.