"Nasıl seyahat edemiyormuş, biz gayet de geziyoruz." diyenleriniz olabilir. Eğer bunu diyen kesimdenseniz Türkiye'nin %10'luk diliminin içindesiniz demektir. Çünkü Türkiye'deki insanların sadece %10'u pasaport sahibi, %90'ı henüz yurtdışına adımını atmamış. Bunun altında birçok neden var tabi. Tamamen kendi kişisel görüşlerimden, gözlemlerimden, araştırmalarımdan oluşan bir nedenler listesi yapmak istedim ve üzerinde durmak istediğim konu "yurtdışında seyahat". Bu ön yargıyı kırmak ve düşük bütçeyle seyahat etmenin de mümkün olduğunu gösterebilmek için yazılarımda bazen maliyetleri belirtiyorum. Ama düşük bütçeyle seyahat etmek bazıları için bir anlam ifade etmeyebiliyor. Örneğin ben Paris'te Eyfel Kulesi'nin karşısındaki çimlerde 4 euroya şarap içmenin ne kadar keyifli ve romantik olduğundan bahsederken bir başkası "en lüks restoranda yemeğimi yiyip şarabımı içemedikten sonra Paris'e gittim demem ben" diye yorum yazıyor. Hostel hayatı ile ilgili bir bilgi verirken "Yatakhane gibi 10 kişi bir odada kalıp seyahat ettim diyeceğime evimde yatağımda yatar televizyon izlerim daha iyi" diye bir yorumla karşılaşabiliyoruz. "Onu yapmadan şuraya gittim deme, bunu yemeden şurada gezdim deme" gibi kalıplarla birbirimizi boğup duruyoruz. Her iki tarzda seyahatin de farklı bir keyfi var elbet. Senenin 50 haftası, 2 hafta tatil yapabilmek için çalışan insan için seyahat anlayışı "en lüks restoranlarda yemek yediği, en pahalı otellerde uyuduğu, en pahalı içkileri içtiği bir eğlence" demek olabiliyor, çünkü sistem böyle bir tatili pazarlıyor, sadece böylesi mümkün gibi hissetmemizi istiyor. Oysaki az paralar harcayarak, çokça insanla tanışarak, bolca fotoğraf değil bolca anı biriktirerek de seyahat mümkün. Yani neredeyse her yer için, her durum için bir şikayet oluşturabilme alışkanlığına sahibiz. Çoğunluğu yaşadığı hayattan nefret eden ve her gün şikayet eden insanlar topluluğu olarak bence zamanla insanlar şikayet ile kendini beslemeye başlamış bu ülkede. Seyahat ederken de çok görüyorum bu insanları. Her gittiği yerde memnuniyetsiz surat ifadesi, oturduğu yerde, yediği yemekte, içtiği içecekte hep şikayet edecek bir şeyler bulan insanlar. Seyahat ederken en çok rastladığım kesimlerden biri 18-19 yaşlarında gencecik Avrupalı gençler. Üniversiteye başlamadan önce bir yıl seyahat ederek üniversitede ne okumak istediklerine, hayatlarını nasıl şekillendirmek istediklerine karar veriyorlar. Bir başka en sık rastlanan kesimde 30lu yaşlarında mola vermiş, birkaç ay ya da bir yıl seyahat ederek hayatlarını yeniden gözden geçiren kişiler. Bu bizim kültürümüzde ne yazık ki çok yapılabilecek bir sistem değil elbet. Bizde gençler üniversite sınavına girip artık puanı ne elverdiyse o bölümü okuyor, sevip sevmediği kimsenin umrunda değil. Aileler için önemli olan çok para getirecek bir meslek olması. Okullar bitiyor, yıllar geçiyor, sevmediği işi en kötü şekilde yapan mutsuz insanlar topluluğu haline geliyoruz. 30lu yaşlarında mola verme konusu ise bir çoğumuzun dilinde, çünkü çoğunluk sevmediği işi yaptığı için bu yaşlarda hayatını gözden geçiriyor. Yıllardır emek verdiği kariyerini bırakmak kolay değil kimse için. Ama çalıştığınız şirketteki haklarınızı iyi araştırın, bazı şirketlerde çalışanın 1 yıl ücretsiz izin alma hakkı olabiliyor. Devlet memurlarının da belli bir yılı doldurduktan sonra 1 yıl ücretsiz izin alma hakkı var. Böyle bir kültürü biz yaratabiliriz. Seyahat etmenin sadece bina görüp, müze gezmek olmadığını; bir kültür olduğunu, gelişim için farklı kültürleri deneyimlemenin önemli olduğunu, seyahatin kendinizi tanımanızda size çok iyi bir önder olduğunu anlamak, anlatmak gerekiyor. Şöyle de bir gerçek var ki göz ardı edemeyiz; paramız gerçekten çok değersiz. O yüzden Lonely Planet'te falan ucuz diye gösterilen yerler bizim için gerçekten pahalı yerler. Avrupa'da seyahat etmek için gerçekten çok cesur olmak gerekiyor mesela, ben bu senede 20 günde pes ettim yüronun karşısında. Kuzey Avrupa için ise milli piyango falan çıkmasını bekliyorum. Her yerde mi böyle? Değil elbet. Bizim paramızın da azıcık değerli olduğu yerler var elbet. Örneğin Sırbistan'da, Ukrayna'da lira ile rahat edebilirsiniz belki, Bosna'da Türkiye'ye yakın fiyatlar ödersiniz ama Karadağ'a geçmeye kalkınca canınız yanar. Asya ülkelerine gelince liranın dolar karşısında her değer kaybedişi Tayland'ta, Kamboçya'da, Bali'de artık eskisi kadar ucuza gezememek demek oluyor. Ne yapabiliriz bu durumda diyorsanız liraya göre iyi ama dolara vurunca pek bir anlamı olmayan birikimlerimizi dikkatli harcamamız gerekiyor. Lonely planet sizi yanıltmasın, araştırın, oradaki düşük bütçe fiyatları Amerikalı için düşük bütçe. Ama merak etmeyin orada gördüklerinizden daha da ucuza birçok yer bulabilirsiniz. Pes etmemek, iyi araştırmak, doğru kaynakları, sizinle benzer deneyimler yaşayan blog yazarlarının yazılarını okumak çok önemli. Bir güzel önerim daha var size. Artıway sistemini kullanabilirsiniz maliyetlerinizi düşürmek için. Alışverişlerinizi, otel rezervasyonlarınızı, araba kiralamalarınızı... sistem üzerinden yaptığınızda her şirketin kendi belirlediği oranlarda bir miktar size geri dönüyor, güzel bir birikim yöntemi. Her ne kadar da her yerde "islam dini hoşgörü dini" diye bilmiş bilmiş konuşan çoğunluktan oluşsa da toplum, ülkemizde hoşgörülü insan sayısı gerçekten çok az. Kendi dininden olmayan, kendi gibi düşünmeyen, kendi gibi hissetmeyen, kendi gibi giyinmeyen insanları kolay kolay kabul edebilen, bağrına basan bir toplum içinde yaşamıyoruz ne yazık ki. Avrupa'da bir ülke ile ilgili paylaşım yapıyorum, altına "Türkün Türk'ten başka dostu yok, oralarda gezinip Türk düşmanlarına para kazandırıp bir de utanmadan bunu paylaşıyorsunuz" diye yorum yazanı gördü bu gözler 🙂 Bu sadece bir de değil, beş de değil. Sizin gibi olmayana bu kadar hoşgörüsüz olursanız, bu kadar önyargılı olursanız seyahat etmeniz mümkün değil tabi ki. Budistler, Yahudiler Müslüman öldürüyor, Hindular ineğe tapıyor, Avrupalılar bize düşman, şunlar bizi sevmiyor, bunlar bizi tınlamıyor diye bilgisizce edindiğiniz tüm önyargılar hoşgörüsüzlüğün asıl nedeni. Hoşgörü de seyahat ederek, farklı kültürleri tanıyıp anlayarak gelişecek bir şey. Yani bir nevi kısır döngünün içinde bocalıyoruz. Kırın döngünüzü, bırakın önyargılarınızı. Çıkın yola, keşfedin, deneyin, öğrenin. Ben söylüyorum ya da bir başka blog yazarı söylüyor diye, nerede olduğunu bile hatırlamadığınız bir yerlerde nereden geldiği belirsiz bilgiler okudunuz diye bir ülke hakkında ön yargılar edinmeyin. İkinci el bilgi ile yaşamayın. Gidin ve kendiniz görün, kendi fikrinizi oluşturun. 2 kere kullanılan "Lanet olası" ifadesi bu güzel yazıya pek yakışmamış, bol gezmeli bol yemeli seyahatler diliyorum. süper 🙂 couchsurfing gerçekten çok güzel bir sistem, gezene de ağırlayana da. Avrupa'da bir ülke ile ilgili paylaşım yapıyorum, altına "Türkün Türk'ten başka dostu yok, oralarda gezinip Türk düşmanlarına para kazandırıp bir de utanmadan bunu paylaşıyorsunuz" diye yorum yazanı gördü bu gözler. Bence çok zorlama bir yazı olmuş kusura bakmayın. Bu postu facebook'ta bir arkadaşım paylaşmış oradan gördüm. İnsanların seçimlerine saygı göstermek lazım, onları belirli kalıba koymaya çalışmak ve ötekileri dışlanmak doğru bir şey değil. Herkesin seyahat etme merakı ve hevesi olmayabilir, belki de o zamanını spora veya başka bir hobisine harcamak istiyordur. Seyahat zorunluluk değil bence bir hobidir. Aklımda hep olan, söylemek istediğim ama bir türlü yazıya/söze dökemediğim şeyler bunlar. Ne güzel bir anlatım! Umarım birçok kişiye ulaşır bu cümleler. Ve bu yaziniza %1000 katiliyorum. Takipteyim. Merhaba, güzel bir yazı olmuş, gerçekten size katılıyorum. Güzel seyahatler diliyorum. hayatının her dakikasına önem verenlerin, yeni yerler, insanlar gördüğünde göz bebeği parlayan insanların anlayabileceği düşüncelere yazınızda yer vermeniz takdir edilesi. umarım bir gün, herkes içindeki keşfetme arzusunu keşfeder. ve yollarda, bir yerde karşılaşırız..


Urfa, Cilalı Taş Devri'nden beri yerleşimin olduğu bir bölge. Zengin bir tarihe sahip olan Urfa bölgesinde Harran, Göbeklitepe ve diğer bir çok eski iskan mekanlarında yapılan kazı çalışmaları sonucunda çıkarılan eserler bu müzede sergilenmekte. Türkiye içerisinde en çok kazı yapılan bölgenin Urfa olduğu bilgisini eklemekte de fayda var. Urfa bölgesindeki ilk arkeolojik müze 1969 yılında kuruluyor. Balıklıgöl yakınlarındaki Haleplibahçe bölgesinde 200 metrekarelik alana kurulan şimdiki Şanlıurfa Müzesi ise 2015 yılında halkın kullanımına açılıyor. 2015 yılında açılışı gerçekleştirilen Şanlıurfa Müzesi 57bin metrekarelik alan ile "Türkiye'nin en büyük müzesi" ünvanına sahip. 24bin metrekare alan içerisinde 3 katlı Şanlıurfa Arkeoloji Müzesi, 33 bin metrekare alanda Edessa Mozaik Müzesi bulunuyor. İçeriğinde kültür ve sanat merkezi, amfi tiyatrosu, kafeteryası, hediyelik eşya reyonları, otoparkı ile toplamda 200 bin metrekarelik alana sahip bir müze. Tüm bu sayılar, metrekareler bir yana, Şanlıurfa Müzesi dekor olarak şimdiye kadar gördüğüm en güzel müzelerden birisi. Müzede ilk çağlardan başlayarak kronolojik sıralama ile sergilenen eserler, eski çağlara ait canlandırmalar, kullanılan balmumu insan heykelleri müzeyi gezerken sizi bir tarih yolculuğunun içerisine alıyor. Paleolitik Çağ yani Yontma Taş Devri adıyla bildiğimiz 2 milyon yıl önce başlayıp 10.000 yıl önce biten dönemle başlıyor müze. Paleolitik dönem; insanın yiyecek üretmeyi bilmediği, avcılık ve toplayıcılıkla yaşadığı, henüz alet yapımında çok ileriye gidemediği dönemler. Kapıdan girdiğiniz ilk anda yanda ateş yakmaya çalışan adamı, sonra ava çıkmış bir diğer adamı, biraz ileride avlanmış hayvanın derisini yüzmeye çalışan kadını görüyoruz. Müzedenin içerisinde ilerledikçe o döneme ait kazılardan çıkarılan eserleri görüyorsunuz. Müzede MÖ 9500 yıllarına tekabül eden Dünyanın gerçek boyutta yontulmuş ilk eseri olan Balıklıgöl heykelini de görme fırsatını buluyorsunuz. Neolitik Çağ yani Cilali Taş Devri adıyla bildiğimiz MÖ 8000-5500 yılları arasındaki dönemle devam ediyor. Neolitik dönem; insanların yerleşik hayata geçtikleri, tarımı öğrendikleri, üretimin başladığı, ateşte pişirerek çanak çömlek yapmaya başladıkları ve ticaretin başladığı, mülkiyetin ve sahiplenmenin başladığı yani ilk kapitalist tıkırdanmaların, açgözlülüğün başladığı dönem. Müzede bu döneme ait sergilenen çeşitli aletler, çanak çömlekler, takılar ve sanat eselerinin yanında buğday öğüten kadın, dereden çömlekle su getiren adam, Göbeklitepe ve Nevali Çori canlandırmaları ve imitasyonları bize dönem hakkında bilgi verirken o çağlarda güzel bir gezintiye çıkmışız havası yaşatıyor. Kalkolitik Çağ yani Bakırtaş çağı adıyla bildiğimiz MÖ 5000-3000 yılları arasındaki döneme ait eserleri ve canlandırmaları görüyorsunuz müzede ilerledikçe. Tunç çağı ya da Bronz çağı adıyla anıla MÖ 3000-1000 yılları arasındaki döneme ait sergilenen eserlere geliyor sıra. Demir Çağı MÖ 9. yy'da başlayan demirin çeşitli alet ve silah yapımında kullanıldığı dönemi temsil eder. Bu döneme ait sergilenen eserlerin yanında canlandırılan cam yapım atölyesi de o döneme ait güzel bir örnek olarak sunulur. İslami Dönem ile devam ediyor müze. Peygamberler şehri olarak bilinen Urfa'da, Hz İbrahim'in hikayesini anlatan 360 derecelik video gösterisini izleme imkanı da sunuluyor. Haleplibahçe müze kompleksinin içerisinde Edessa Mozaik Müzesi de yer alıyor. 35 yıl önce yurt dışında kaçırılan ve ABD'deki Dallas Sanat Müzesi'nde bulunmuş olan Orpheus Mozaiği de Türkiye'ye geri getirilerek doğduğu topraklar olan Urfa'da bu müze içerisinde sergileniyor. Tarihe, arkeolojiye ilginiz olmadığını düşünüyorsanız bile bu müzeyi gezerken bu fikriniz değişebilir. Tarih içerisinde güzel bir seyahat etme fırsatını kendinize hediye edin ve Urfa ziyaretinizde Şanlıurfa Müzesi'ni gezilecek yerler listenize ekleyin derim.


Sokaklarda çok fazla Türk'e rastlayacaksınız, özellikle en az 4-5 kişilik gruplar halinde gezen adam sürülerine. Ve kızlara tavırlarından, hanzo hanzo sırıtarak askıntılık yapmalarından utanıp Türk olduğuzu söylemeye çekinecek noktaya geleceksiniz ne yazık ki. Benim sarı saçımdan mavi gözümden olsa gerek bizi ya Ukraynalı ya da Rus sandılar genelde 🙂 Önümüze gelen Kiril alfebeli menüleri geri gönderip İngilizcelerini istemek zorunda kaldık, bizimle önce Ukraynaca ya da Rusça konuşup anlamadığımızı görünce İngilizce konuşmaya başladılar. Kiev'de şehir içi ulaşım gerçekten çok ucuz; otobüs, metro, marşrutka gibi toplu taşıma seçeneklerinin yanında taksi ve uber fiyatları da çok uygun. - Marşrutka denilen sarı dolmuşların biraz daha büyüğü olan sarı otobüslerde fiyat 6 Grivna= 0,80 TL - Otobüslerde ve metroda fiyat 4 Grivna=0,50 TL - Uber kullanırsanız 5-10 lira arasına şehir içinde bir çok mesafeye ulaşabilirisiniz. Yürümeyi seven bir zat-ı muhterem iseniz bence yürüyün zaten 🙂 Yol boyunca güzel binalar, güzel insanlar görerek gözünüzü şenlendirin derim ben. Ukrayna genel olarak uygun bir bütçeyle gezebileceğin bir ülke. Herkesi bütçesi ve harcamaları birbirinden farklı olacaktır tabi ama ben burada kendi bütçemizden yola çıkarak bir ortalama çıkarabilirim size diye umuyorum. Toplamda 3 gün Kiev'de harcadığım para Lviv tren biletim de dahil 164 TL, tren biletini saymayıp sadece günlük harcamalara bakacaksak günde ortalama 30 ile 50 TL arasında harcamam oldu bu seyahatte. - Kreschatik caddesi Kiev'in en meşhur caddesi, Pazar günleri caddeyi trafiğe kapıyorlar ve sadece yayalar için rahat yürüyebilecekleri bir yol haline geliyor. Totomuz dona dona dolaştık biz de. Caddede iki adımda bir kahve satan büfelere ve üç adımda bir müzik yapan müzisyenlere rastlamanız mümkün. Keyifli bir yürüyüş imkanı, alıp elinize kahvenizi güzel bir müzik ziyafeti sunabilirsiniz kendinize. Kreschatik caddesi üzerinde bir çok giyim mağazası yer alıyor ama yan caddelerden birinde denk geldiğimiz bir sokakta aklınıza gelebilecek en büyük, en pahalı kıyafet markalarının neredeyse hepsini görünce şaşırmadım değil. Ukrayna'nın fakir bir ülke olduğu doğru ama bu tezatlık burada olduğuna göre alıcısı da var demek ki diye düşündüm. Caddenin üzerinde pek oturacak yer bulamıyorsunuz, ara sokakları denemek gerekiyor. - Botanik park buradaki en büyük park diyebilirim sanırım ama gerçi şehir zaten parklarla çevrilmiş desem yanlış olmaz. Kış zamanı bu kadar güzelse, baharda ve yaz zamanı kimbilir nasıldır. Botanik bahçenin girişi 30 Grivna yani 4 lira, bütün gün park içinde dolaşabilir, hele bir de güzel hava ise çimlerin üzerinde keyifli keyifli uzanabilirsiniz. Biz gittiğimizde henüz bahar gelmemişti, eğer siz bahar zamanı gidenlerdenseniz bizden çok daha şanslısınız. - Andreevskiy yokuşuna Kiev'de görülmesi gerekenleri içeren listelerden birinde denk geldim, ilgimi çekti ve son günü buraya ayırmak istedim. Podol mevkii içerisinde yer alıyor. Podol, Kiev'in eski kent merkezi, bol bol eski yapılar, kiliseler, anıtlar göreceğiniz bir mevkii. Andreevskiy Yokuşu eski zamanlarda halkın yaşadığı bölge ile yönetim merkezini birbirine bağlayan sokak, şimdilerde rengarenk satıcıların eşliğinde renklenen, keyifli bir yokuş. Metro ile Portrova ya da Kontraktova istasyonlarına gelirseniz sonrası yürüme mesafesi. Kiev'de benim üç adet favori restoranım oldu, onları sizinle paylaşmak isterim. - "Ya ben acaba kendime göre yiyecek birşeyler bulabilecek miyim?" diye dertlenirken yanlarında kaldığımız Ukrayna delikanlıları bana vegano holiganoyu önerdi. Palats Sportu metro istasyonundan inince Bessarabskiy Meydanı'nın olduğu yerde içeride büyük bir pazarın içinde küçük bir dükkan Vegano Hooligano. Tamamen vegan yani hayvansal ürün kullanılmayan bir restoran zincirinin bir kolu buradaki dükkan. Bayağı yoğun bir dükkan olduğunu söylemeliyim ve yiyecekler gerçekten çok lezzetli. Öğle yemeğim ve taze sıkılmış meyve suyum 70 Grivna= 9 lira civarı tuttu. Fiyatılar fena sayılmaz. - Restoran görünüş olarak da pek sevimli, garsonları da çok güler yüzlü insanlar. - Ukrayna' nın ünlü restoranlar zincirlerinden biri. Fast food restoranı diye geçiyor ama bizdeki tabldot mantığı. Çeşit çeşit yemeklerinizi seçip, tepsiyle ilerliyorsunuz ve en sonda kasada ödemenizi yapıp seçtiğiniz bir masada oturuyorsunuz. Hem etli hem etsiz birçok damak zevkine uygun çeşitli yemekler bulabileceğiniz için birkaç arkadaş olan ziyaretlerinizde herkese uygun bir restoran diyebilirim. Kreschatik caddesine yakın, Google map bulmanızda size yardımcı olacaktır. - Kiev'in göbeğinde bir Alman Bira mekanı. Gardon kızlar Geleneksel Alman kıyafetleri içinde. Müzik güzel ve sohbet etmek için uygun ses düzeyinde. Biraları güzel, humusu fena değil. - En sahiplerimizin önerdiği mekanlardan biri, şimdiye kadar ki hiçbir önerileri kötü değil di. Kreschatik caddesinde. Bira ve atıştırmalık bulabileceğiniz güzel bir mekan. - Kiev'de güzel müzik, hem de güzel canlı müzik bulabileceğiniz bir mekan. Ortam güzel, fiyatlar uygun, güzel bir akşam için ideal bir mekan diyebilirim. Andreyevskiy Yokuşuna yakın, oraları dolaşmaya gittiğinizde akşamınız da burada geçirebilirsiniz. Şu kıyağımı da unutmayın ; eğer yerel halkın olduğu yerde kendini sevdirmek istiyorsan "Slava Ukraini" ile başlaman yeterli 🙂 Yaşasın Ukrayna, şanlı Ukrayna gibi bir anlamı var sanırım. Eğer biri size Slava Ukraini derse cevabınız " Heroiam Slava" olsun, "şanlı kahramanlar " gibi bir anlamı var. Kiev'den sonraki durağımız Lviv hakkındaki yazım da çok yakında. Çok güzel bir yazı olmuş, Elinize sağlık. Daha önce gitmiştim önümüzdeki ay eşimle birlikte tekrar gideceğiz, faydalı bilgiler oldu bizim için. Yalnız bir noktayı düzeltmek istiyorum, Boryspil Havalimanı'ndan şehir merkezine direkt metro yok. Havalimanı şehrin bayağı dışında. 35 Grivna karşılığı en yakın metro istasyonu olan Kharkivska Metro istasyonuna ulaşabileceğiniz otobüsler var. Çok teşekkür ediyorum, biz diğer havaalanından geldiğimiz için Boryspil hakkında duyduğum bilgiyi yazmıştım, hemen düzeltiyorum. Görseller ile birlikte oldukça sürükleyici bir yazı olmuş. İyi geziler dilerim.


Urfa 'ya senelerdir hep gitmek isterim, en sonunda uzun seyahatimin ardından Türkiye'ye döndüğümde Gezginin Ayak İzleri Cüneyt'in daveti ve Karacadağ Kalkınma Ajansı'nın sponsorluğu ve misafirperveliği ile 8 gezgin arkadaşla birlikte bu güzel şehri gezip görme şansım oldu. Balıklıgöl bir diğer adıyla Halil-ül Rahman gölü Urfa'nın güneybatısında yer alır. Şanlıurfa'nın en çok turist çeken bölgesidir. Rivayete göre zamanın kralı Nemrut'a ve putlara inanan halka karşı gelerek tek Tanrı inancını savunan Hz. İbrahim, kral Nemrut tarafından ateşe atılır. Birden bir mucize gerçekleşir, ateş suya, odunlar balığa dönüşür. İbrahim bir gül bahçesine düşer, düştüğü yere Halil-ül Rahman gölü denilmiş. İbrahim'e inanan Zeliha'da kendini ateşe atar. Zeliha'nın düştüğü yere de Aynzeliha gölü denilmiştir. Balıklıgöl'deyken duyduğum bir başka rivayet ise gölde yüzen yüzlerce balığın arasındaki altın sarısı renkte olan balığı bulursan dilediğin dilek gerçek olurmuş. Vaktim olsaydı bütün gün oturup balıkları izler, hayallere dalardım, kimbilir belki de altın sarısı balık bana da görünürdü, siz görürseniz benden de bir selam söyleyiverin. Dünyanın en eski tapınağı. Tarihi günümüzden 12bin yıl kadar önceye, çanak çömleksiz neolitik çağa kadar uzanır. Yani Stonehenge'den 7000 yıl, Mısır piramitlerinden 7500 yıl daha önce. İnsanoğlunun çanak çömlek yapımından, tarımsal faaliyetlerden önce tonlarca ağırlıktaki insan silüetli taşlar inşa ederek bir tapınak oluşturması inancın insan toplumundaki yerini gösteriyor ve insanların çiftçilik ve hayvancılık için değil Göbeklitepe gibi dini merkezlerde sürekli biraraya gelmeleri sonucunda yerleşik hayata geçtiklerinin ilk göstergesi olması açısından büyük önem taşıyor. Şanlıurfa'nın güneydoğusundan başlayıp Suriye sınırına kadar uzanan bölge, toprağının verimliliğiyle bilinir. Harran ovasında önemli ticaret yollarının üzerinde yer alması nedeniyle zengin bir kültür birikimine de sahiptir. Harran ovasını güzel yapan görüntülerden biri de topraktan yapılan geleneksel Harran Evleri'dir. Bölgede tüm yerleşimlerin topraktan Harran evleri olması için varolan diğer evler yıkılmakta, dönüşüm gerçekleşmekte. Halkın da bu uygulamaya dair şikayetleri var tabi. Tarihin ilk üniversitesi olarak bilinen Harran Üniversitesi de bu bölgede yer almaktadır. Harran; ilginç hikayeleriyle sohbet edilesi güzel insanı, arı kovanı şeklindeki evleri, barındırdığı tarihi dokusu ile Urfa'da beni en çok etkileyen bölge oldu. Bir sonraki gidişimde Harran ovasında bir süre konaklamak için planımı yapacağım ki orada insanlarla yarım kalan sohbetlerime devam edebileyim. Urfa'ya gelip de olmazsa olmazlarından olan sıra gecesine katılmadan olmazdı tabi. Sıra gecesi Urfa halk kültüründe olan müzik, muhabbet ve edebiyatın birleştiği geceler. Bol müzikli, bol yemekli, bol eğlenceli güzel bir akşam geçirdik biz. Sıra gecesi için bizi ağırlayan Cevahir Han'a misafirperveliğinden, benim için vegan yemekler hazırlayan aşçısından ve bu konuda çok titiz davranan garsonlarından ötürü çok teşekkür etmek isterim bu yazıda. Ha bir de bana ve Tuğçe'ye ayrılan etsiz çiğ köfte için de ayrıca teşekkürler. Oralara giderseniz sıra gecesi için bu güzel mekanı gönlüm rahat öneririm size. Halfeti Urfa'da size Urla'ya gelmişsiniz havası yaratan "yavaş şehir" ünvanına sahip bir şehir. Şehrin eski yerleşim bölgesi Birecik Barajı'nın yapımı ile sular altında kaldığı için yerleşim şimdiki bölgesine taşınmış. Fırat nehri sularının altında kalan şehir "kayıp kent" ya da "saklı cennet" olarak anılmaya başlanmış. Halfeti'de bu güzellikleri görmek için tekne turuna katıldık, saatlik kişi başı 10 tl civarı bir ücrete pek keyifli bir gezintiye çıkıyorsunuz. Eşkiya filminin çekildiği yerlerden biri olan şimdi sular altındaki Savaşan köyü'nü de gördük bu tekne turunda. Köyde şuanda Ali amca haricinde yaşayan kimse yok, tekne turunuza kısa bir mola verip Ali amcanın yanında bir çay, kahve içmenizi, Ali amcanın sohbetini dinlemenizi öneririm. Bu yazıyla Urfa ziyaretine vesile ya da yardımcı olabildiysem ne mutlu bana. Maraş ve Urfa gezim ilk sponsorlu gezimdi, ondan önceki gezilerde kendi imkamlarım ile seyahat ediyordum.


Roma'dayım. Havaalanından en ucuz yöntem olan Terravision otobüslerini kullanarak terminale ulaştım. Sudan çıkmış balık gibiyim. Ne yapsam, kime ne sorsam bilemiyorum. Bir yerlerde turist danışma bürosu bulurum umuduyla bir sağa bir sola gidiyor, oraya buraya bakıyorum. Yerleri süpüren gence sordum, arkama bakmamı söylemek yerine beni saçma sapan bir yere yönlendirdi, sonra tekrar başladığım noktaya geri döndüğümde danışmayı farkettim. Telaşlı hareketler içerisindeyken çantamın içerisindeki herşey yere döküldü, yere oturup eşyalarımı toparladım ve sonunda danışmaya gidip hostelim için yol tarifi almayı başardım. Tam o sırada yanımda Türkçe konuşan ikiliyi gördüm, onlarla biraz sohbet ettikten sonra, sırtımda 10 kiloluk, elimde 3 kiloluk çanta ile hostelin yolunu tuttum. Girdiğim sokakta her yan Çin dükkanları ile doluydu, kaldırım üzerinde sergisini açmış Hindistan, Pakistan, Bangladeş, Sri Lanka ülkelerinin vatandaşları olduğunu tahmin ettiğim esmer Asyalılar yolu kaplıyordu. Oraya buraya sorarak hosteli buldum ama kapısında hiçbir tabela yoktu. Kapının hemen önünde tekstil ürünleri satan esmer Asyalılar yardımcı oldular, zili çaldım, zaten içeriden de yolda yürürken Sri Lankalı olduğunu öğrendiğim bir esmer Asyalı çıktı. Zilini çaldığım hostelde yer olmadığını söyleyip arka sokaktakine gideceğimizi söyledi. Ufak bir tedirginlik yaşamadım desem yalan olur. Hostele vardım sonunda, odama yerleştim. Odadaki Romanyalı kız dışarıdaki esmer Asyalılardan biraz ürkmüştü. Hava kararmadan dışarıdan bir şeyler alıp hemen otele dönme derdindeydi, ben ise akşam Roma sokaklarında gezme planı yapıyordum. Onun korkusuna aldanmadım, hazırlanıp çıktım dışarı. Gece manzarasının güzel olduğunu önerdikleri Fontana De Trevi, bizdeki adıyla Aşk Çeşmesi'ne gitmek için yola koyuldum. Roma'da birçok yere metroyla ulaşabilirsiniz. Kaldığım yer Vittorio Emanuele metro istasyonuna yakındı, metro ile Barberini'ye geçip oradan da haritaya baka baka ve sora sora Fontana de Trevi'yi buldum. Bir tiyatro sahnesini andıran kocaman bir çeşme; sahnenin ortasında deniz kabuğu şeklinde bir at arabasına binmiş Poseidon "buralar benim" duruşuyla sizi selamlıyor. Arabayı çeken kanatlı atlardan biri şaha kalkmış bir şekilde denizin hırçınlığı simgelerken diğeri sakin duruşuyla denizin dinginliğini simgelemekte. Fontana de Trevi'ye para atıp dilek dileyen tekrar Roma'ya gelmeyi garantilermiş, ben de tabi ki bu geleneği bozmadan havuzun kenarına oturup paramı atarak dileğimi diledim. Dilek merasimimin ardından bu tıklım tıklım insan kalabalığından biraz uzaklaşıp karnımı doyuracak yer aramaya koyuldum. Hemen yakınlardaki "Cuba Cafe" isimli ucuz görünümlü cafede penne makarnamı yiyerek İtalya'da en sevdiklerim arasına giren ünlü İtalyan birası Nastro Azzurro'yu yudumladım. Roma'da birçok yerde olduğu gibi buranın garsonları da esmer Asyalılardan, hepsi de Türkiye'den geldiğini söylediğinde hemen tek bildikleri kelime olan "merhaba" deyiveriyor. Önceleri şaşırıyordum Türkçe bildiklerini zannedip, sonra bizim "hello" demeyi bilmemiz gibi bir şey olduğunu anladım tabi ki. Garson Ali Pakistan'lı, güleryüzlü bir adam. Onun da önerisiyle buradan yürüye yürüye Piazza Navona'ya gitmeye karar verdim. Yol boyunca yerlere serili tezgahları görebilirsiniz. Çanta, cüzdan satanların yanında garip, saçma oyuncaklar satanlar da cabası. Roma'nın bir çok yerinde bu görüntülere rastlıyorsunuz. Piazza Navona 'ya giderken yanından geçip fotoğrafını çektiğim yapının Pantheon olduğunu sonradan haritaya bakınca farkettim. Pantheon Yunanca "tüm tanrıların tapınağı" anlamına geliyormuş. Antik Roma'nın tanrıları için inşa edilmiş bir yapı, çok iyi korunmuş olan bu yapı hala dimdik ayakta. Piazza Navona'nın tam ortasında "Fontana dei Quattro Fiumi" adıyla bilinen dört nehir çeşmesiyle karşılaşıyorsunuz, ismini Afrika'daki Nil, Asya'daki Ganj, Avrupa'daki Danube ve Amerika'daki Plata nehirlerinin tanrılarından aldığı söyleniyor. Piazza Navona kocaman ve hareketli bir meydan, meydanın etrafını restaurantlar sarmış, meydanın ortasında ise hünerlerini sergileyen sokak sanatçılarını görüyorsunuz. İstiklal'de de sıklıkla gördüğünüz palyaço, gladyatör gibi kılıklara girip turistlerle fotoğraf çekilerek para kazanmaya çalışan insanlar da etrafta dolaşıyor. Meydanın etrafındaki restaurantlardan birine oturup Nastro Azzuro'mu içerek bu güzel ve hareketli meydanı seyre dalıyorum. Roma'da ilk günüm problemsiz bir şekilde geçti. Sorun yola çıkabilmekmiş dedim kendime, o ilk adımı attıktan sonra her şey tıkırında ilerliyormuş dedim. Ama şunu da unutmamalıyım ki bahtsız bedevi peşinde kutup ayısıyla gezermiş, bugünün sorunsuz bitmiş olması gelecek günler hakkında beni kandırmamalıymış.


Yaklaşık 3 saatlik yolculuğun ardından Sevilla'ya ayak bastım sonunda. Havasını içime çektim, bir "oh be" dedim. 32 derece sıcakta sırtımda ve elimdeki çantalarla 15-20 dk yol yürüdükten sonra hostelin bulunduğu sokağa geldim. Vıcık vıcık ter olmama rağmen o daracık sokakları, alçak, güzel evleri gördükçe içimi kaplayan mutluluk suratımda sırıtışa dönüşmüştü, işte şimdi hikayemin içindeyim dedim kendime. Hostele vardıktan sonra hazırlanıp dışarı çıkmam saat 6'yı buldu. Sabahtan beri hiçbir şey yemediğim için karnım zil çalıyordu. Etsiz ve peynirsiz yemek arayışı Türkiye'de olduğundan daha da zordu sanırım burası için. Sevilla'da İngilizce konuşabilen çok az insan olduğu ve benim de İspanyolcam yok denecek kadar az olduğu için derdimi anlatmakta gerçekten zorlanıyordum. İspanya'da geçirdiğim sonraki günlerde "no carne no queso" demeyi öğrendim, her ne kadar telaffuzum da çok başarılı olamasam da anlamaları "no meat no cheese" e göre daha kolay oluyordu. "Alameda de Hercules" , etrafında bir çok barın ve restaurantın bulunduğu büyükçe bir meydan, meydanın etrafındaki barları dolaşıyor ve beni anlayabilecek bir yardım eli arıyordum. Sonunda İngilizce konuşabilen bir garson bulduğuma sevinecekken bu saate burada yiyecek bir şey bulamayacağımı bana söyleyince sevincim kursağımda kaldı. İspanya'da insanlar için akşam yemeği saati gece 9-10 civarındaymış, saat 6'da bira ve tapas servisi yapılırmış sadece. "Nasıl yani?" diyebildim sadece ama umudumu yitirmeyip aramaya devam ettim. Alameda etrafındaki sokaklardan biri olan Amor de Dios sokağından ilerledim, mutlaka açık ve yemek yiyebileceğim bir yer bulurum umuduyla ilerliyordum ve sonunda yemek servisi yapan bir bar bulup karnımı doyurmayı zor da olsa başarabildim. Endülüs'e gelip de Flamenko gösterisi izlememek olmazdı tabi ki, akşam hostelin götüreceği bir Flamenko gösterisine katılmak için 9'da hostelde olacağıma dair görevli elemanla sözleşmiştik. Bu yüzden fazla vaktim yoktu, sadece yürüyüp etrafı biraz öğrenmek maksadındaydım, gerçek Sevilla gezim Çarşamba günü olacaktı. Yürüye yürüye mantar görünümde bir yapı olan Las Setas'a vardım, ne işe yaradığını çok anlamasam da estetik olarak hoş bir görüntü yarattığını söyleyebilirim. Las Setas'ın yanındaki sokaklardan rastgele yürüdüm, bir sağa bir sola rastgele dönüyordum. Kalabalık, daracık sokaklar ve her bir yan tapas barlarla ve insanlarla dolup taşıyor. Eğer yalnız başına yürümeyi sevenlerdenseniz, siz de benim gibi bu ufak gezintiden büyük keyif alırdınız. Geçtiğim barlarda biranın sadece 1 Euro olduğunu öğrenince şaşırmışken yanından geçtiğim bir barda biranın 0,40 Euro olduğunu gördüğümde ise şaşkınlığım katbekat arttı. Keyifli bir yerdi burası, insanlar günün her saatinde biralarını yudumluyordu, sohbet edip eğleniyordu, sanki hiç dert, tasa yokmuşçasına yaşamaktan aldıkları keyif onlar için önemliydi. Sokaklarda bir oraya bir buraya giderken kayboldum tabi ki, fakat telaşa gerek görmeden haritanın ve yoldan geçenlerin yardımıyla bir şekilde yolumu bulup hostele vardım. İspanyollar, İspanyolca bilmemenize rağmen onlar kendi dillerini konuşunca sizin de anlayacağınızı zanneden bir inanışa sahipler, ama ne yalan söyleyeyim el kol hareketleri ve mimikler sayesinde anlaştım insanlarla. Akşamki gösteri için biraz süsleneyim derken 9'da hostelden grup halinde çıkışı kaçırdım ve gösterinin yapılacağı bara yalnız başıma, telaşla koşa koşa varmak zorunda kaldım. Neyse ki tam da zamanımda oradaydım, oturduğum gibi gösteri başladı. Mekanın adı "El Perro Andaluz". Mükemmel bir gösteri olduğunu söyleyemem, turistler için hazırlanmış bir Flamenko gösterisiydi ama Endülüs'te Flamenko izlemek o ruhu yaşamanızı sağlıyor, orası tartışılamaz. Grup palmas eşliğinde, suratlarına o hüzünlü ifade maskesini bürünüp şarkılarına başladılar. Ardından kadın dansçı ayaklandı, ateşli, sert ve kızgın bakışlarını seyircilere fırlatarak hınçla ayaklarını yerlere vuruyor, kollarını dairesel hareketlerde havada gezdiriyor, eteğini savuruyor, ellerini narince kıvırarak havada çiçekler yapıp onları dağıtıyor ve topluyordu. İzledikçe "ole" diye bağırmak geliveriyor insanın içinden. Sıra erkek dansçıya geldi ; önce birkaç seksi hareketler yaparak turist kızları cezbetmek derdine büründü, malum seksi danslar her yerde iş yapar mantığı burada da var. Bu birkaç flörtöz dans figüründen sonra biraz daha sert dansetmeye başlamıştı, ayaklarını takip etmek imkansızlaştı, dönüyor dönüyor yine ayaklarda coşuyor sonra yine dönüyor dönüyordu. Terden sırılsıklam bir haldeydi, döndükçe teri etrafa saçılıyordu ama o yorulmuyordu. Ve bitirdiğinde inanılmaz alkışı hak etmişti. Ardından kadın ve erkek birlikte sahnede yerlerini alıp Sevillanas yapmaya başladılar. Gördüğüm en iyi sevillanas değildi ama coşkulu ve eğlenceliydi. Selamlarını verirken güzel bir alkışı hak etmişlerdi. Gösteriden sonra rehberin önerdiği "night tour"a katılmak saçma geldi, bilmem ne kadar euro karşılığında şehirdeki clubları gezdirecekler, pıfff. Kendi başıma sokaklar boyunca yürümenin bana daha çok keyif vereceğine karar verdim. Issız sokaklarda gece karanlığında amaçsızca yürürken birden kendimi hareketli bir sokakta buluyor, sonra tekrar ıssız bir sokağa dalıveriyordum. Burada geceler keyifli ve uzun ama gece eğlenceleri yalnız başına gezen bir insanı cezbetmiyor tabi ki. Sonunda yürüye yürüye Alameda'ya vardım. Bu meydanı sevmiştim, burada keyifle birkaç bira içip bir şeyler karaladım, etrafı izledim. Arada İngilizce konuşabilen birilerini bulunca onlarla kısa kısa sohbetler ediyordum. Keyifli saatlerdi ama ertesi sabah Granada'ya gideceğim için erken kalkmam gerekiyordu, çok da geç saatlere kadar uyanık olmasam iyi olur deyip uslu kız olarak hostelimin yolunu tuttum.


Granada gezimin ardından tekrar Sevilla'ya döndüm, sabahın 9'unda Sevilla'yaydım. Hayalimde hostele gidip güzel bir duş almak sonra kahvaltımı yapıp hemen Sevilla turuna çıkmak vardı. Odanın hazır olması için 1'e kadar beklemem gerektiğini unutmuştum tabi. En iyisi önce kahvaltımı yapmak dedim, Alamade de Hercules meydanına gidip bir cafeye oturdum. Kruvasan ve dometes-ekmekli tostla karnımı doyurdum. Hostele gidip aklanıp paklanıp temiz kıyafetlere kavuştuktan sonra çantamı takıp sırtıma çıktım Sevilla turuna. Elimden hiç bırakmadığım haritama baka baka nereye gitsem diyorum kendime. Öyle çok turistik yerleri görmek derdinde değilim aslında, daha da kilise göresim yok, sokaklarında yürüyüp şehrin tadına varmak istiyorum daha çok. Ama tabi ki ünlü birkaç yeri ziyaret etmeden de gezimi bitirmek istemedim. Dünyanın en büyük katedrali olan La Giralda Katedrali'ni gezdim önce. Atlantik okyanusunu aşarak Kuzey Amerika'ya ilk ulaşan zat-ı muhterem Christophe Colomb'un mezarı da bu katedralin içinde. Katedral gezimin ardından Real Alcazar'a yöneldim. Endülüs Araplarına hayran bir İspanyol kralı tarafından Alhambra sarayından etkilenerek yapılmış büyük gösterişli bir saray, dolayısıyla birçok bölümü Alhambra'yı andırıyor ama onun kadar etkileyici değil ne yazık ki. Kiliseler, saraylardan sonra Santa Cruz sokaklarında boş boş dolaşmanın keyfine varmak istiyorum. Daracık sokaklar, güleç yüzlü insanlar etrafımda. Ama bu sokaklarda kaybolmanız an meselesi, hele benim gibi harita okumak konusunda sıkıntılarınız varsa.. Tüm sokaklar birbirine benziyor, yine de korkmanıza gerek yok;sizi anlamayan ve sizin de anlamadığınız ama işaretlerle size yardımcı olmaya çalışan İspanyollar her yerde, yolunuzu bir şekilde buluyorsunuz. Yürüyüşüm sırasında adını bilmediğim bir kilisenin önünde dizilmiş masalarda ve ayakta bira içen kalabalığa dahil olup kiliseye karşı bira içme şerefine ben de katıldım. Türkiye'de caminin 100 m yakınında içki satmanın yasak olduğunu düşününce burada kiliseye karşı bira içilen bir kültürün varlığı beni biraz şaşırttı doğrusu. Ama sonra şaşırmamın saçma olduğunu düşündüm; kanı şarapla özdeşleştirilen bir peygamberin dinine inanan insanlardan bahsediyoruz, alkolün haram sayılmadığı bir din. Bu yüzden ki sokaklarda kırılmış bira şişeleri göremiyorsunuz, her buldukları karanlık kuytu köşede içmeye çalışan gençler yok. İçki zaten her yerde serbest olduğu için ortada hiçbir sorun yok, bastırılmış istekler azalmış. İçki ayıp ya da yasak değil, gönüller hoş, muhabbetler şahane. Haritadan bakınca El Arena'nın çok da uzakta olmadığını gördüm ama tabi ki buraya gitmeyecektim. Bu güzel insanların bu kadar acımasız bir olaydan zevk almasını anlayamıyordum. Cahillik, vurdumduymazlık, türcülük, Vandalizm... daha birçok isim konulabilir sanırım bu saçma kültüre. Sonrasında yolum beni Plaza de Espana'ya götürdü, yarım ay şeklinde tasarlanmış, büyük ve görkemli bir meydan. Yarım ay boyunca ilerlerken İspanya'daki tüm özerk bölgelere dair semboller ve her bölgeyi temsil edem şehre dair resimleri görüyorsunuz. Meydanda bir köşeye oturup bir süre bu güzel meydanı seyrettim; faytonlarla gezen turistleri, bir köşede birbirini öpmeye çalışan çiftleri, heyecanla birbirine bir şeyler anlata anlaya yürüyen genç kızları, Japon yaşlı turist gruplarını izledim, herkes mutluydu bu şehirde, havasından mı suyundan mı bilemedim. Haritadan bakınca El Arena'nın çok da uzakta olmadığını gördüm ama tabi ki buraya gitmeyecektim. Bu güzel insanların bu kadar acımasız bir olaydan zevk almasını anlayamıyordum. Cahillik, vurdumduymazlık, türcülük, Vandalizm... daha birçok isim konulabilir sanırım bu saçma kültüre. Sonrasında yolum beni Plaza de Espana'ya götürdü, yarım ay şeklinde tasarlanmış, büyük ve görkemli bir meydan. Yarım ay boyunca ilerlerken İspanya'daki tüm özerk bölgelere dair semboller ve her bölgeyi temsil edem şehre dair resimleri görüyorsunuz. Meydanda bir köşeye oturup bir süre bu güzel meydanı seyrettim; faytonlarla gezen turistleri, bir köşede birbirini öpmeye çalışan çiftleri, heyecanla birbirine bir şeyler anlata anlaya yürüyen genç kızları, Japon yaşlı turist gruplarını izledim, herkes mutluydu bu şehirde, havasından mı suyundan mı bilemedim. Sonra Triana'nın ara sokaklarında gezintiye dalıyorum. Bir sürü Flamenco okulunun kapısında durup içeri girecek cesaret bulamıyorum kendimde bir türlü. Tam şurada teras katında bir evim olsun diyorum. Bir flamenco okuluna yazılayım, bir de bisiklet alayım kendime, gündüz okuluma gideyim, akşamları da terasımda oturup nehire karşı biramı yudumlayayım. Ben ve benim hayallerim, seviyorum onları. kşam bir Flamenko gösterisinde gitmek istiyordum. Nehrin karşı yakasına geçtim yeniden, kaybola kaybola şuursuzca devam eden yürüyüşüm sırasında Flamenko izlemek için yer ararken girişte ücretin alınmadığı bir bar buldum. Ucuz ve kesinlikle güzel diyemeyeceğim bir Flamenko gösterisi izledim. Tamamen turist dolu, ucuz bir bardan ne bekliyordum ki... İzlediğim gösteriden çok da memnun olmadan şuursuzca yürüyüşüme devam ettim. Orada burada takıla takıla sonunda hostele vardım ama yolu nasıl bulduğumu inanın ben de bilmiyorum.. O kadar çok yol yürümüştüm ki, yorgunluktan sızlayan ayaklarıma rağmen gün boyunca içtiğim ucuz biraların etkisiyle sızıp kalmam çok üzüm sürmedi.


Veeee zaman akıp geçti, Vipassana günü geliverdi çabucak. Biraz gerginim. Vipassana'nın ne olduğunu bilmeyenler için biraz açıklamada bulunayım. Vipassana aslında Budist meditasyon tekniğinin ileri aşaması, "wisdom" olarak anılıyor, içe dönme ve hakikati keşfetme tekniği. Vipassana; gerçeği olduğu gibi kabul etme yöntemi. İlk olarak Buddha tarafından öğretiliyor, 2500 yıldan beri de farklı öğretmenlerin teknikleri ile öğretilmeye devam ediliyor. Benim Dharamshala'da dahil olacağım Goenka Vipassana tekniği. S. N. Goenka Myanmar'da tekniği hocası Sayaghi U Ba Khin'den öğreniyor ve daha sonra Hindistan'da öğretmeye başlıyor. Ve yavaş yavaş dünyanın her yerine yayılıyor teknik, dünyanın her yerinde Vipassana merkezlerini bulmanız neredeyse mümkün. Ayrıntılı bilgi için siteyi inceleyebilirsiniz. Türkiye'de de Vipassana Meditasyon merkezi İzmir'de bulunuyor. Vipassana 10 gün sürüyor, 10 gün boyunca telefon, internet gibi her hangi bir iletişim aracını kullanmanız yasak, konuşmak yasak, yazmak, okumak yasak, diğer meditatorlerin gözlerine bakmak yasak, yasak da yasak... Neyse sabır, bunu da hallederim diye bir azimle başladım ben bu eğitime. İlk üç gün konsantrasyon üzerine meditasyon yapıyoruz. "Shila" deniliyor bu praktise. Nefesine, burun deliğinin ucuna konsantre oluyorsun. Öyle kolay zannetmeyin, zihni 1 saat boyunca aynı noktada tutabilmek öyle her yiğidin harcı değil, maksimum 5 dk sonra çıkıyor benimki gezintilere mesela.. Nefes al, nefes ver, nefes al nefes ver, nefes al nefes ver.......................................................................................................................................................................................... E şimdi Delhiye gidince eşyalarımı nereye koysam ben? Cloak room'a koymak için taaa tren istasyonuna gidip sonra tekrar Delhi'ye dönmem lazım. E öyle yaparım metro var sonuçta. Ayyy heyecanlıyım ben Ganj'a tekrar kavuşacağım, Varanasi'de Rishikesh kadar güzel midir ki ? Nepal'de trekking kaç gün sürer ki ? Ne kadarlık vize alsam acaba ? 1 aydan fazla kalır mıyım ki ? Yok yok babam söylenmeye başladı artık, e ben de çok özledim onları döneyim artık, yeter 1 ay Nepal'de. Ama aslında belki bir çiftlikte 1 ay falan daha kalsam o da olabilir. Yok yok gelecek sefere artık, bu seferlik bitireyim. Hoooooopp hoooop nerelere gittin sen ? Nefesine odaklanman gerek miyor mu senin ? Ohooo hanımkızımıza bak Nepal'lere gitti. "an"da ol diyoruz sana, geçmişte ya da gelecekte değil. Neyse ne diyorduk, bişey demiyorduk meditasyon yapıyordum ben, nefes al nefes ver, nefes al nefes ver, nefes al nefes ver....................................................................................................................................................................................................................................................................................... offf dönünce yine bir sürü sorun mu bekliyor beni ? Dönmesem hiç diyesim var ya. Toplum toplum toplum... nasıl da büyüyor gözümde gelecek sorular, o meraklı teyzeler. Upppsss biri horlamaya başladı gözü açmak yasak biliyorum ama bu anı kaçırayamayacağım, şöyle azcık aralayabilirim. Evvvvet gönüllü çalışanlardan biri kalktı yerinden, bakınıyor kim bu uyuklayan diye veeee buldu, hedefe doğru gidiyor, bakim kimmiş, heh yine şu teyze. Taaamaaaam şimdi tekrar dönebilirim meditasyona nefes al nefes ver.............................................................................................................................................................................................................................................. - gün gerçekten vipassana meditasyonuna başladık. 1 saat boyunca kıpırdamadan durmamız isteniyor. O dizdeki acı var ya o dizdeki acı, o ne menem bişey öyle. Bi deneyin bak, 1 saat kımıldamadan bağdaş kurup oturun bak nasıl anlayacaksınız beni. Ama meditasyonlarım fena değil. Biraz daha sahip olabiliyorum aklıma. Ortalık inanılmaz sıkıcı, yapacak hiçbir şey yok. Kendi kendime hikayeler uyduruyorum eğlenmek için. Bildiğin hapishane hayatı. Sabahın 4 ünde kaldırılıp günde 10 saat bağdaş kurup oturman için zorlanan bir hapishane. Üstüne üstlük tüm iletişimin yasak olduğu bir hapishane. Tırlatmaya az kaldı doktorum nerde. yok yapamayacağım ben bu işi, bırakayım gideyim. Bir sonraki sefere tekrar denerim, hazır değilim sanırım bu sefer........ Gibi düşünceler bütün gün beynimi yedi, fıttıracağım, çok sıkılıyorum, meditasyona odaklanamıyorum. Günde 10 saat meditasyon mu olur ya, insan evladıyım ben insaaaan.... Bugün neredeyse hiiç meditasyon yapamadım, odaklanamadım diyebilirim. Zor gündü, son gündü. Bugün sessizlik bozuldu, herkes birbirine izlenimlerini, yaşadıklarını anlatıp duruyor. Hayat hikayelerine de sıra geldi tabi. Sabah Guruji'nin konuşmasının ardından kahvaltımızı ettik, temizliğe yardım ettik ve sonunda özgürüz. Ne kazandım bu Vipassana sırasında tam olarak söyleyebilir miyim bilemiyorum. Hayatımda yaptığım en zor şeylerden birisiydi. Etkisini hemen görmeyi beklememelisiniz, ama çalışmaya devam etmelisiniz diyorlar. Dhramshala'daki Tushita Meditation Centre'de Budizm felsefesini öğrenmeye yönelik dersler alıyorsunuz. 10 gün boyunca diğer meditatorler ile konuşmak yasak fakat dersler sırasında aklınızı kurcalayan soruları hocanıza danışabiliyorsunuz. Ayrıca Tushita'da her gün 2 saat tartışma grupları oluyor, bu gruplarda 2 saat boyunca konuşma hakkınız var. O gün işlediğimiz dersi daha iyi anlayabilmek açısından bu tartışma gruplarının çok faydası oluyor. Gün içerisinde 1,5 saat kadar süren karma yoga zamanlarımız oluyor. Diğer insanlarla konuşmadan birlikte bulaşık yıkıyor, ortalığı süpürüyor, alanların temizliğini yapıyorsunuz. Bu da insanlarla birşeyler paylaşmak ve iyi arkadaş olabilmek için konuşmanın temel ilke olmadığını öğretiyor.) Tushita'da yazma ve okuma şansım olduğu için Budizm felsefesine dair çok derin bilgiler edinme, sorgulama, sorma, öğrenme şansım oldu. Vipassana'da ise uygulanan olay okuyarak, araştırarak öğrenmek değil kendi içine dönerek doğruları içinde bulabilmek. Benim için önce felsefeyi anlamak, ne yapmaya çalıştığımızı ve neden yapmaya çalıştığımızı bilmek çok daha anlamlı olduğu için Tushita geçirdiğim zaman benim en değerli zamanlarımdan biri oldu. Vipassana'da başarılı olabilmek için belirli kavrayışa ve meditasyon yeteneğine önceden erişmiş olmak gerekiyor benim düşünceme göre. Ama her ikisinin hizmet ettiği amaç, yolumu çizmem ve doğruyu kavramam açısından uzun yollar kat etmemi sağladığı için paha biçilemez. Aslına bakarsanız çok sıkışık bir anımda hızlıca yazılmış bir cevaptı o, bir sürü yorumu ve mesajı cevaplamaya çalışıyordum, yazarken iyi bir ruh halimin olduğu zamanda değilmişim heralde ki saçmalamışım:( şimdi siz söyleyince hatamı anladım, cevabımı düzelttim, aradım facebooktan söylediği grubu, takip edeceğim bundan sonra. öğrenmenin sonu yok, asla ben oldum demedim, öyle anlaşılmasına sebebiyet verdiysem affola. Teşekkür ederim farkına varmamı sağladığınız için.


Yeni bir seyahatin ilk haftasındayım. Her ne kadar planlı olmasa da kabataslak bir rotam var. Endonezya, Filipinler, Malezya, Tayland, Kamboçya, Hindistan, Nepal. Belki vakit kalırsa ve maddi olarak da mümkün olursa Sri Lanka ve İran'ı da listeye eklemek istiyoruz. Ha tedirginliklerim de var aslına bakarsanız bu seyahatle ilgili. İnsan kendi başına seyahat ederken kendi içine dönme şansı oluyor, kendini keşfetme, kendini geliştirme şansı oluyor. Kendini sorgulama, kendisiyle yüzleşme şansı oluyor, korkularını yenme şansı oluyor. Bu yüzden ki seviyorum seyahat etmeyi, seyahat etmek dışarıda görülecek onca şeyin yanında aslında iç dünyaya derin bir yolculuk... Bunu yanımda bir yoldaşla birlikteyken başarabilirsem işte o zaman gerçekten hayallerim eskisinden çok daha güzel, önümdeki yol eskisinden çok daha net ve aydınlık olacak. Bu seyahatime dair kafamda hayallerim var elbet, yapmak istediklerim; olsa süper olur dediklerim... 6 ayın sonunda geriye dönüp bakıp ne kadarı gerçek olmuş, kaçını başarmış kaçını es geçmişim ya da fikrimi değiştirmişim, ya da üşenmişim, ya da yapamamışım... görmek istiyorum. Çok fazla araştırmalar yaparak başlamadım bu yolculuğa bu sefer, yolda şekillensin istiyorum birçok şey. - Bali'yi yıllardır merak ederim, burada yoga ile ilgili yeni bilgiler edinmek istiyorum, volkanik dağları görmek istiyorum, dağlarda yürümek, doğayı keşfetmek istiyorum, mükemmel manzaralı tapınakları görmek istiyorum... - Sonra Filipinler'de Boracay'ı merak ediyorum, herkesten övgü dolu sözler duyduktan sonra merak etmemek elde mi? Filipinler'de sakin bir adada denize karşı kiralayacağımız bir bungalowda keyif yapmak istiyorum, dalmak, köpekbalıkları ile yüzmek istiyorum... - Malezya'da Taman Negara'da yağmur ormanlarında yürüyüş yapmak istiyorum, Gunun Mulu National Park'taki Dünyanın en büyük mağara odası Sarawak Mağarasını görmek istiyorum... - Tayland'a gönüllü işlerde çalışmak istiyorum; maymunlarla ilgilenmek, fillerin bakımı gibi... hayvanlarla ilgili bir projede gönüllü olmak istiyorum, Thai Masaj öğrenmek istiyorum, arkadaşlarımdan duyduğum ama ismini hatırlayamadığım vegan çiftlikte gönüllü olarak çalışmak istiyorum... - Kamboçya'da çocuklarla ilgili gönüllü işlerde çalışmak istiyorum, Türkiyeli bir kızın açtığı bir aşevi olan Aynebilim aşevini ziyaret etmek istiyorum burada, Angkor Wat'ta gün batımını izlemek istiyorum, bu ülkenin tarihini daha detaylı öğrenmek istiyorum. - Hindistan'da bir önceki seyahatimde göremediğim Kerala bölgesini görmek istiyorum, Gökhan'ı hayatımın en önemli yerlerinden biri olan Sadhana Forest'a götürmek, o güzel deneyimi bir kez de onunla birlikte yaşamak istiyorum, Rishikesh'te daha önceki yoga hocamdan yoğun eğitim alıp yogada daha da bilgilenmek, tecrübelenmek istiyorum, Ramana's Garden yetimhanesindeki çocuklarla vakit geçirebilmek istiyorum, Dharamshala'daki Tushita Meditasyon merkezinde eğitimlere devam etmek istiyorum, Assam bölgesindeki Hasi toplumunun yaşadığı kadın egemen Mawlynung köy'ünü ziyaret etmek istiyorum... - Nepal'e gidip deprem sonrasında internet üzerinden Gökhan'ın sayesiyle keşfedip yardımcı olduğum güzel çocukları görmek istiyorum, onlarla birlikte gönüllü çalışmak istiyorum, bu çok sevdiğim ülkenin köylerini dolaşmak istiyorum daha da, deprem sonrası yardıma ihtiyacı olan çocuklara, ailelere elimden gelen yardımda bulunabilmek istiyorum, belki vakit kalırsa kısa bir trekking rotası eklemek istiyorum... 6 ay sonra geriye dönüp baktığımda güzel şeyler yapmış olmak, kendime güzel şeyler katmış olmak istiyorum. Beni takip edenler anlamışlardır ki ben sadece görmüş olmak için gezmeyi sevmiyorum; gezdiğim yeri kültürüyle, felsefesiyle, mitolojisiyle gezmek istiyorum, her gittiğim yerden kendime bir şeyler katıp da ayrılmayı seviyorum. Eğer gittiğim yerden aynı ben olarak dönmüşsem hiç gitmemişim demektir. Umarım listenizdeki pek çok şeyi gerçekleştirirsiniz... Sihir sizinle olsun! Illaki her yolculuk muhtesem degildir.. mutlaka bi sıkıntı olan an yasiyorsunuzdur.. bunlarla nasil basa cikiyorsunuz.. bunlarida yazabilir misiniz uzun uzun.. yazıyorum zaten yazılarımda hep yaşadığım sıkıntıları da. Sıkıntılar, zorluklar yaşarken bunaltıcı olsa da sonrasında eğlenceli hikayeler olarak anlatılıyor. Herkes kendince yaşamını anlamlandırıp tüketiyor. Ne mutlu istediği gibi yaşamını sürdürenlere. Gezmek ve gezginlikle ilgili yazdıklarınızın birçok noktasında hemfikirim. Ben de fırsatlarımı benzer şekilde değerlendirmekteyim. Güney Asya çok sıcak iklimi ve insanıyla umduklarınızdan fazlasını sunacaktır diye düşünüyorum. Kolay gelsin.


Burcu Tunca. Uzun zamandır tanıdığım, bir süre hiç haber alamadığım ama hayatı hep keyif alarak yaşadığını bildiğim eski bir arkadaşım. Öğrenci otobüslerinde Ezginin Günlüğü'nden "Roman Kızı" şarkısında attığı göbeklerle aklımda en çok da. Sonra bir gün duydum ki uzaklara gitmiş, gezmiş tozmuş, kaynak niyetine kullanılacak tecrübeler edinmiş. Dedim ki bunu anlatmalıyız. Takip etmesi inanılmaz keyifli bir blogu, bir de facebook sayfası var. Onlarla sınırlı kalmasın, Yeşilist okurlarına da konuşsun istedim. İşte röportajımız. İzmir'de Dokuz Eylül Üniversitesi'nde tekstil mühendisliği okudum. Öğrencilik zamanlarımda senin de bildiğin üzere siyasetle uğraşma çalışmalarım oldu. 'Dünyaya bir güzellik yapmalı, şu çileyi zulmü bitirmeli' temalı denemelerimdi, bu dönemimin bana çok güzel anılar, bilgiler ve çok güzel dostlar kattığını söylemeliyim. Sonrasında bir dağıtma dönemine girdim, vur patlasın çal oynasın, sonra zorlu bir aşk denemesi... Eğlenceli bir üniversite hayatı yaşadım aslında. Gün içinde uzun saatlerimi bilgisayar başında geçirmeye başladım, araştırdım, her gün yeni bir fikre kapılıp ertesi gün saçma buluyordum. Günler, haftalar, aylar böyle geçti. Bırakıp gitmek öyle kolay değil, sosyal baskı var, ne yapacağım, nasıl olacak, parayı nereden bulacağım, ne diyecekler, bu soruları düşünüyor insan. Yurtdışında gönüllü işleri araştırmaya başladım. Alternatifler aslında o kadar çok ki bakmayı bilene... Bir karar verdim, Gana'ya gidecektim, Gana'da bir yetimhane buldum, onlarla yazıştım, gönüllü olarak orada çalışmaya çocuklara yardım etmeye karar verdim. Planımı belirlemek istiyordum. Hedeflerim sürdürebilir ekolojik yaşamı öğrenmek, yoga eğitimi almak, meditasyon eğitimi almak, birçok öğretiyi öğrenip kendi yolumu çizebilmekti ve buna göre bir yol haritası oluşturmaya çalıştım kendime. Gezi süreci de tam bunun üzerine geldi, tetikleyen şeyi soruyorsan çok samimi olarak Gezi sürecinin payı oldu diyebilirim. Birçok insanın olduğu gibi benim de gözümü daha bir açtı, 'benim gibi insanlar varmış o zaman bu yolda yürümeye değer' dedirtti. Birçok güzel insanla tanıştım, konuştum, tartıştım bu süreçte. Hindistan'da bir süre yanında kaldığım çok sevdiğim bir ablamı da bu süreçte tanıdım, yol planımda bazı değişiklikler yaptım. Karar verdikten sonraki ilk adımım bankaya gidip kredi çekmek oldu. Önce Hindistan'ın güneyindeki universal bir şehir olan Auroville'e gittim, orada Sadhana Forest adındaki vegan bir komünde kaldım 1,5 ay kadar. Ağaç ekiyorduk, birlikte doğaya zarar vermeden yaşamayı öğreniyorduk. Sonra oradan Hindistan'ın olmazsa olmazları Hampi ve Goa'ya gittim bir süreliğine. Ardından Bangalore'da yoga üniversitesinde 1 ay eğitim aldım. Oradan Vrindavan'a geçtim 1 ay kadar Ashram'da kaldım, her sabah 3-4'te kalktığım ağır bir dönemdi. Oradan Rishikesh'e geçtim, burada da yoga eğitimime devam ettim, Rishikesh Ganj Nehri'nin başladığı noktaya yakın. Tertemiz Ganj'da her gün yüzebilirsiniz. Rishikesh'e inanılmaz bir bağ ile bağlandım, büyülü bir şehir, Ganj'ın enerjisini şehirde hissediyorsunuz. Ardından Mcleod Ganj'a, Tibet lideri 14. Dalai Lama'nın yaşadığı topraklara geldim. Çok şanslıyım ki birçok insanın görmeyi umduğu o güzel insanı gördüm, halkla konuşmasına katıldım. Dalai Lama'nın eline dokunma şerefine dahil oldum, bu inanılmaz bir duygu. Dharamshala'da Tushita Medistasyon Merkezi isimli mükemmel bir yerde "Budizme Giriş" eğitimi aldım. Budist felsefesini ve meditasyonu öğrendim. En güzel zamanlarımdan biriydi diyebilirim. Ardından zorlu bir meditasyon sürecim oldu, Vipasana meditasyonu. 10 gün boyunca konuşmak, yazmak, okumak yok, hiçbir iletişim aracı yok, birbirinin gözünün içine bakmak yok, günde 10 saat belki daha fazla meditasyon... Hayatımın en zorlu zamanlarından biriydi ama bana çok şey kattı. Bu ülkeleri bir kadın olarak seyahat etmek zor tabi ki ama abartıldığı kadar değil. Ülkenin nabzına göre şerbet vermek gerekiyor. Örneğin şimdi ayağımdan çıkarmadığım kısacık şortlara Hindistan'da elimi bile sürmedim, şalvarlarla dolaşıyordum ben de herkes gibi. Özellikle kırsal yerlerde beyaz tenli kadınlar olarak omuzlarımızı kapamaya dikkat ediyorduk. Gece belli bir saatten sonra yalnız başımıza sokakta gezmiyorduk. Eğer nasıl davranacağını bilip diğer insanların kültürlerine saygı gösterirsen çok da zor değil yalnız bir kadın olarak seyahat etmek aslında. Bence bir kadının içindeki tanrıçayı keşfetmesi için yapması gereken bir şey seyahat, bir erkeğin de tabi. O aralar kafam allak bullaktı, ben değişmişim ama etrafımdaki herkes aynı. Ülke bir garip dönemde zaten. Ama ben çok mutlu ve pozitifim aynı zamanda, güzel bir yol bulacağıma inanıyordum gönülden. Avustralya'yı denemek istedim, dediğim gibi olacağına çok inanıyordum ve şimdi Avustralya'dayım. Önce vejetaryen olmaya karar verdim, sonra süreç veganlığa doğru uzandı son günlerde, ama çok sert bir vegan olduğumu da söyleyemem. Elimdem geldiği kadar dikkat etmeye çalışıyorum ne yediğime ne kullandığıma. Sadece bir yeme içme disiplini olan vegan diyettir, veganlık ise bir hayat felsefesidir. Hayvanlara yapılan eziyete 'dur!' demektir veganlık. İnsanlığı dünyanın merkezine koyup tüm canlıların insan için olduğu düşüncesine karşı gelmektir. Kedi, köpek, böcek, inek, kuzu, keçi... Hepsinin en az insan kadar yaşama hakkına sahip olduğunu kabul etmektir. Kendi bencil zevklerimiz için hiçbir canlıya acı çektirme hakkımız olmadığını kabullenmek ve başka canlıların acı çekmemesi için bencil zevklerinden vazgeçebilme erdemini gösterebilmektir. İşte bu sorunun cevabı biraz zor, ben de bilmiyorum. Gitmenin yollarını arardım heralde! Şaka bir yana çok şey yapılabilir aslında kafaya koyduktan sonra, karar vermek ve adım atmak gerekli. Tabi insan kitlesi de çok önemli, Türk insanı biraz bağnaz olabiliyor bazen, yeni fikirleri kendi gibi olmayanı hemen öyle kolay kabul edemiyor. Biraz bocalamak lazım orada ve kararlı durmak lazım yeni bir şeyler ortaya koyabilmek için. Kimbilir belki de yanılıyorumdur, belki de Türk insanı deneyecek cesareti olan birilerini bekliyordur, belki de bunu okuyan kişi; hey sen, senin içinde bir yerlerde bir kımıltı vardır ve adım atmanı bekliyordur!


Her ne kadar Batı kültüründe yoga sadece duruşlardan ibaret sanılsa da yazılarımda özellikle belirtmeye çalıştığım gibi yoga bir yaşam felsefesidir. Yoga duruşları, yoga basamaklarından biridir. Asana; fiziksel ve zihinsel olarak sabit, sakin, sessiz ve rahat kalabilme halidir. Yoga asanaları; meditasyon için gerekli olan uzun süre, aynı pozisyonda rahatça oturabilme yeteneğini geliştirmek için uygulanır. Asanalar; enerji kanallarına ve psikolojik merkezlere odaklanan özel vücut duruşlarıdır, daha yüksek farkındalığa erişebilmek ve vücut, nefes, zihin ve ötesini keşfedebilmek için sağlam temeller oluşturur. Asanalar, vücudu kontrol etme yoluyla zihni de kontrol etme imkanı sağlar. Başlangıç, orta düzey, ileri düzey olarak sınıflandırılır. Dinamik asana uygulamaları enerjik hareketleri içerir. Esnekliği arttırır, kan dolaşımını düzenler, kas ve eklem yapısını güçlendirir, enerji bloklarını açar, toxinlerin vücuttan atılmasını sağlar. Akciğerleri kuvvetlendirir, sindirim ve boşaltım sistemini düzenler. Genellikle başlangıç seviyesinde olan öğrenciler için uygundur. Güneşi selamlama serisi buna örnek verilebilir. Sabit asana uygulamaları, orta düzey ve ileri düzey yoga uygulayıcılarına uygundur. Enerji ve zihinsel beden üzerinde daha güçlü etkiye sahip çalışmalardır. Çok ufak ya da sıfır hareket ile uygulanır, vücut bir harekette birkaç dakika kalır. Bu asanalar iç organlara, salgı bezlerine ve kaslara masaj yapar ve vücut boyunca sinirleri rahatlatır. Zihne sakinlik getirmek ve uygulayıcıyı meditasyona hazırlamak için özelleşmiş uygulamalardır. - Nefes: Eğitmen tarafından aksi belirtilmediği sürece daima burundan nefes alınmalı. - Farkındalık: Bütün yoga uygulamalarının olduğu gibi asana uygulamasının özü de budur. Asana uygulamasının amacı; fiziksel, zihinsel, bedensel, ruhsal, duygusal olarak etkileşim, bütünleşme ve dengeyi sağlamak. Asanalar sadece fiziksel çalışmalar gibi görünse de farklındalık ile yapıldığı zaman birçok alanda etkili olabilir. Farkındalık; vücutta meydana gelen hislerin farkına varmak, vücudun bir bölümüne veya çakraya konsantre olmak, davetsiz olarak akla gelen her türlü düşünceyi ve duyguyu kabul etmekten geçer. - Rahatlama: Shavasana çalışma sırasında yorulduğumuz her hangi bir anda uygulanabilir, ve ayrıca asana çalışmasının sonunda da uygulanmalıdır. - Uygulama zamanı: Asanalar günün her saatinde uygulanabilir. Asana uygulamasına başlamadan en az 2 saat önce yemek yemeyi bırakmış olmak gerekir. Yine de asana uygulaması için en güzel zamanların gün doğumu ve gün batımı saatleri olarak kabul edildiğini söylemek isterim. - Yaş sınırlaması: Asanalar her yaşta insanlar için uygundur. - Uygulama yapılacak yer: Sakin ve sessiz bir ortamın tercih edilmesinde fayda var. Güçlü rüzgarda, soğuk havada, kirli ve dumanlı havada ve kötü koku olan yerde uygulanmaması önerilir. - Kıyafetler: Esnek, hafif, rahat giysiler giyilmesi önerilir. - Duş: Başlamadan önce soğuk bir duş almak asanaların etkisini arttırır. - Diet: Asana uygulaması için özel bir diyet uygulama zorunluluğu yoktur fakat doğal ve ölçülü beslenmekte fayda var. Genel inanışın aksine yoga vejetaryen diyeti zorunlu kılmaz, ancak ileri derecelerinde vejetaryen diyet önerilir. Yemek zamanlarında karnı yarım doldurmak, çeyreğini suyla doldurmak ve kalan çeyreği boş bırakmak önerilir. Ağırlık ve tembellik hissettirecek kadar değil, sadece açlığı bastırmak için yemeyi öğütler. Yemek için yaşama, yaşamak için ye prensibini önerir. - Zorlama: Asana uygulaması sırasında asla gereğinden fazla zorlama yapılmamalı, başlangıçta kaslarınız için zor olan hareketler zamanla sizin için kolaylaşmaya başlayacaktır. - Kısıtlamalar: Kırık veya çatlak kemik problemi yaşayanlar, akut enfeksiyon veya sırt-bel ağrısı çekenler, kronik rahatsızlıkları olanlar, mide ülseri, tüberküloz, kalp problemleri, fıtık gibi hastalıkları olanlar, ameliyat geçirmiş olanlar yoga asanalarına başlamadan önce bir doktora danışmalı ve bir eğitmen kontrolünde uygulamalıdır. - Ters duruşlar: Kalp problemi olanlar, tansiyon hastaları, damar sertliği, aktif kulak enfeksiyonu ve beyinsel kaynaklı her hangi bir rahatsızlığı olanların ters duruş gerektiren veya başın gövdenin altında kaldığı asanaları uygulamamaları gerekir. - Sonlandırma: Asana uygulaması sırasında herhangi bir rahatsızlık veya acı hissettiğiniz taktirde, hemen uygulamayı bırakmanız tavsiye edilir. Ağrı veya acı devam ederse mutlaka doktorunuza danışınız. Yoga asana çalışmalarını uygularken çalışmalarımızı farkındalık ile yaparsak hem fiziksel hem de zihinsel fayda sağlamamıza yardımcı olur. Kendi bedeninizi en iyi siz tanıyorsunuz, uygulamalar sırasında bedeninizi dinlemeyi ve yapabileceğinizin en iyisini yapmayı öğretmelisiniz kendinize. Kimseyle yarışmadan, bedeninizi kabul ederek, farkındalıkla yapılan yoga çalışmalarının hayatınız üzerinde zamanla gelişen olumlu etkisini gördükçe daha güzel bir hayatın kapılarını araladığınız için kendinize sonsuz teşekkürler edeceksiniz. Hayatınızı daha da iyileştirmek için bir karar vermiş olmalısınız ki bu yazıyı okuyorsunuz, ilk adımı attığınıza yani sorgulamaya, araştırmaya başladığınıza göre devamının gelmesi için hiç bir engeliniz olmadığını da hatırlatmanız lazım kendinize.


Artık sosyal medyada önümüze çok çıkan ilanlardan "Yoga eğitmenlik eğitimi" duyurularını mutlaka siz de görmüşsünüzdür. Birçok farklı şekilde tanıtımları yapılıyor. Sistemin boğduğu, köleleştirdiği, işinden nefret eden insanların dünyasında sanki bir çıkış yoluymuş gibi görüldüğünü kabul etmek gerek. Ama sonra gördüm ki o iş öyle olmuyormuş, olmamalıymış. Yoga eğitmenliği yeni bir meslek adı altında süslenerek sunulacak, eğitimi aldığın gibi hoooop koluna takmış olduğun bir altın bilezik değilmiş. Zannedildiği kadar kolay hiç değilmiş. Yoga eğitmenliği eğitimini yeni bir meslek edinmek olarak görmek en büyük yanılgı bence. Yoga eğitmenliği eğitimi yoganın ne olduğunu anladığın, öğrendiğin bir eğitim aslında. Yoga eğitmenliği eğitimi size "yoga nedir"i anlamak için büyük bir imkan sunuyor aslında, öğrenmenize, sorgulamanıza, anlamanıza ön ayak oluyor. Yani yoga eğitmeni olmak için değil de yoga nedir öğrenmek için bu eğitime katılınması taraftarıyım ben. Hatta bence bu eğitim "Yoga Temel Eğitimi" ve "Yoga Eğitmenlik Eğitimi" olarak ikiye ayrılmalı; ilk eğitimde yoga temel bilgisi verilmeli, sonrasında öğrencinin belli bir süre yoga uygulamasını hayatına dahil etmesine izin verilmeli, daha sonra ikinci eğitimde nasıl eğitmen olunmalı bilgisi verilmeli. Bilmek ve öğretmek farklı şeyler. Yoga eğitmeni olabilmek için önce yogayı bir yaşam tarzı haline getirmek, hayatının her alanına yedirebilmek, hayata bakışını değiştirebilmek gerekiyor. Sonra sıra öğrendiklerini öğretmeye gelmeli. Kimisi için bu 2 yıldır, kimisi için 10 yıl, kimisi için belki 6 ay, o size bağlı. Ama öğrenme ömür boyu devam ediyor, bu klişe söylemi zaten tekrar tekrar hatırlatmama gerek yok aslında. - Yoga Felsefesi - Pranayama - Yoga Anatomi - Sanskrit dili - Veda Bilgisi, Bhagavat Githa - Yoga Asana - Ellerle yönlendirme - Beslenme - Ayurveda - Meditasyon Bunaldığın işinden, hayatından bir çıkış yolu ararken üniversiteye girerken düştüğün tongaya düşürme kendini. "Bu işte iyi para var galiba" deyip ne olduğunu bilmediğin bir mesleği olmaya kalkma. Önce kendi yolunu bul, kendi kapılarını arala, sonra zaten o yol akar gider senin için doğru olan yere. Belki de bambaşka bir yeteneğin var, belki sana gerçekten iyi gelecek mesleğin o yeteneğinde saklı. Yoga sana kendi yolunu bulmanda yardımcı olacaktır. Hayatını kurtaracak yeni bir meslek olarak değil yolunda ışığın olarak bak yogaya. Ufak bir önerim daha olabilir kendini bulma yolunda sana; tek başına seyahat etmeyi dene. Zor şartları kendi başına göğüsleyebileceğin, kendi kararlarının tek sorumlusunun kendin olduğunu sana öğretecek bir seyahat gözünü açmanda sana yardımcı olacaktır. Yoga eğitmenlik eğitimini Hindistan'da alsam nasıl olur diye bir soru varsa kafanda Hindistan'da Yoga Eğitmenlik Eğitimi yazıma bakmanı öneririm.


Belki yaz tatilini geçirmek için gittiğiniz tatil köyünde, belki internette gezinirken, belki ofiste arkadaşlarınızdan birinin sayesinde, belki doktorunuzun önerisiyle, belki her gün yürüdüğünüz yolun üzerinde yeni açılan yerin tabelasında karşılaşmışsınızdır "yoga" adıyla. Ve bir kıvılcım düşer bazısının içine, işte o kıvılcıma değer verip, büyütüp, içindeki ateşi yakmayı başaranların hayatında neler farklılaşır düşündünüz mü ? Yoga hayatınızda neleri değiştirir ? Mucizeleri boşverin, onlar bizim elimizde değil ama elimizde olan, zamanla gerçekleşecek değişimlerden bahsetmek istiyorum ben size. 1- Daha sakin bir insan olmaya başlarsınız. Bir zamanların ona buna sinirlenen, çevresindekilerin kızdırmaktan korktuğu o sinirli adam/kadın gider yerine sakin, huzurlu yanı daha ağır basan bir insan gelir. Öfkesinin kaynağını keşfetmiştir, onu kontrol etmeyi öğrenir. Kendini bir duygu ile tanımlamaz, onun da diğer duygular gibi gelip geçecek bir hal olduğunun bilincine varır ve sorunu kaynağına giderek çözmeye çalışır. 2- Daha sağlıklı bir insan olmaya başlarsınız. Kendinizi hem zihnen hem de bedenen daha rahatlamış, daha sağlıklı hissedersiniz. Yoga duruşları bedeninizin zinde, esnek ve sağlam kalmasına yardımcı olurken, meditasyon zihninizin rahatlamasına, sakinleşmesine olanak sağlar. Hayatınıza zamanla yedirdiğiniz yoga felsefesi; düşünme şeklinizi ve yaşam tarzınızı kendinizi daha iyi hissedeceğiniz yönde yeniler. Yapamayacağınızı düşündüğünüz birçok şeyi yapmaya başladığınızı gördükçe kendinize güveniniz artar. Kendinizi daha iyi tanımaya ve zihninizin çalışma şeklini kavramaya başladıkça yapabileceklerinizin farkına varır, daha cesur adımlar atarsınız. Günlük hayat içerisinde birçok insan içinde yaşadığı hayattan memnun olmadığını söyler, şikayet eder durur, ama ne yapmak istediğini de bilemez. Bizi bu bilinmezden kurtaracak en iyi yol kendini tanımaktır. Kendini keşfe çıkmak, kendi korkularınla yüzleşmek, kendi arzularını sorgulamak... Yoga size kendinizi tanıma fırsatını verir, gerisi sizin ellerinizde. Yoga felsefesinin ilk kuralı "Ahimsa" yani "zarar vermemek"tir. Yoga öğretisi size diğer canlıların hayatlarına saygı duymayı, can yakmamayı, can almamayı öğütler. Yoga sayesinde diğer canlılarla olan bağınızı farkeder, içinizdeki sevgiyi keşfedersiniz. Çevrenizdeki insanlara, hayvanlara, bitkilere, doğaya karşı daha sevgi dolu, daha merhametli bir insan olursunuz. 6- Çevrenizdekilerle daha iyi iletişim kurarsınız. Çevrenizdeki insanları yargılamadan önce kendinizi onların yerine koyup olaylara çok yönlü bakmayı öğrenirsiniz. Çevrenizdeki insanlardan beklentilerinizi en aza indirir, mutluluğun beklentiler sayesinde dışarıdan gelmeyeceğini, mutluluğun siz isterseniz sizin içinizden geleceğini öğrenirsiniz. 7- Yaşamın güzelliklerini görme ve zorluklarıyla başetme gücünüz artar. Yoga, algılarınızı kuvvetlendirerek çevrenizdeki güzellikleri görmenizi sağlar, çevrenizdeki canlıların içinde ve sizin içinizde olan aynı "öz"ü keşfetmenizi ve bu "öz"den gelen güzelliğin farkına varmanızı sağlar. Aynı zamanda karşınıza çıkan zorluklarda yıkılmamayı, değiştirebilecekleriniz için çabalamayı, değiştiremeyeceklerinizi ise kabullenmeyi öğretir. Daha kuvvetli, daha güvenli ayakta kalmanıza yardımcı olur. Her zaman belirttiğim gibi yoga sadece duruşlardan ibaret değildir. Yoga duruşları; beden sağlığınız için faydalı olmanın yanında, beden zihin dengesini ve bağını kurmanızda size destek olacak olan ve yoga felsefesini anlamanızda, hayatınızı iyileştirmenizde size yardımcı olacak olan araçlardır. Eğer hayatınızı değiştirmek için bu kararı verdiyseniz adım atmanızı, ve sizin için en doğru eğitmeni bulana kadar yılmamanızı öneririm. Karşınıza yanlış kişiler çıkabilir, yoga çoktan kapitalizmin eline düştü, ama bunlar sizi yıldırmasın. Hala öğretme aşkıyla, içindeki sevgiyi yayma aşkıyla, bildiklerini aktarma isteğiyle dolu yüzlerce insan var, umarım onlardan birine denk gelirsiniz. Yolunuzda ışık olacak kişilerle karşılaşmanız dileğiyle.


Yogayla ilgilendiğimi duyan bir çok insanın gözündeki o bilmeyen bakışı, yanlış algılamaları bugün burada biraz olsun giderebilmek istiyorum. Yoga ne demek sorularına burada bir cevap vereyim dedim. "Yoga nedir"i şu yazımda bulabilirsiniz ama bundan önce "yoga ne değildir"den yola çıkmamız gerektiğini düşünüyorum. Öncelikle yoga hakkında öne atılan önyargılardan, zannedilişlerden bahsedelim. Yoga, bir spor dalı değildir. "Asana" adıyla anılan yoga duruşları yoga felsefesinin içerisindeki basamaklardan sadece biridir. Fiziksel anlamda sağlıklı, aktif, canlı kalmamızı sağlar ve bu yüzden bir spor dalının size sağladığı fiziksel faydaları yogada bulabilirsiniz diyebiliriz. Eğer yoga uygulamalarını sadece fiziksel olarak gerçekleştirmek ve felsefesiyle, yaşam şekliyle, öğretileriyle hiç ilgilenmek istemiyorsanız o zaman yaptığınız uygulama sadece "Asana" çalışması olacaktır. Yani bu durumda yoga yapıyorum değil, asana uyguluyorum demeniz daha doğru bir tabir olacaktır. Yoganın sadece fiziksel faydasını elde etmek istiyor olabilirsiniz, bu sizin seçiminiz. Çeşitli meyve ağaçları olan bir bahçeden sadece bir meyve yemeye benzetebilirim bunu; neden olmasın, belki sadece elma seviyorsunuzdur ya da elmaya ihtiyaç duyuyorsunuzdur. Neden yogaya ihtiyaç duyduğunuza ve nasıl bir faydasını görmek istediğinize karar vermek sizin elinizde. Yoga, bir din değil bir ahlak felsefesidir. Size bir Tanrı'ya tapmayı ve bu Tanrı'nın ibadet kurallarını öğretmez. Yoga sizi kendinizi tanımaya ve içinizdeki "öz"ü bulmaya davet eder. Yoga size amacınız uğruna disiplinli çalışmayı, fedakarlık edebilmeyi, gerektiği yerde vazgeçebilmeyi, zarar vermemeyi, nefsinizin ve zihninizin hakimi olabilmeyi, merhamet etmeyi, farkındalıkla yaşamayı, çevrenizdeki yaşamlara saygı duymayı öğütler. Yoga, arayış içerisinde olan insanın sorularına yanıt verebilen bir felsefedir, bir çok insanın yaşamının daha huzurlu, bedeninin daha sağlıklı olmasında fayda sağlayan Doğu'nun bu felsefe sistemi, tabi ki Batı'nın ilgisini geç de olsa çekmiştir. Ve birçok uygulama gibi kapitalist sistemin eline geçmiş, üzerinden iyi paralar kazanılan, umut tacirliği pazarına dönüştürülmüştür. Ama bu yoganın değil, içerisinde yaşadığımız kapitalist sistemin bir getirisidir. Bu spiritüel pazarın içerisinde dikkatli olmakta fayda vardır her zaman. Mucizevi söylemlere aldanıp kimsenin müridi olmayın! Yoga eğitmeninizi seçerken gerçek yoga eğitmenlerinin kendisinden "üstad" diye bahseden egolu kişiler olmadığını ve lüks içerisinde bir yaşam sürmek gibi bir kaygıları olmadığını göz önünde bulundurmanızı öneririm. Kendinize gün içerisinde 1 saat zaman yaratabildiğiniz ve uygun eğitmeni bulabildiğiniz taktirde yoganın sadece Nişantaşı, Bebek'te yaşayan, maddi durumu yerinde kişiler için değil; kendini tanımak için çaba harcamaya hazır insanlar için olduğunu anlayacaksınız. Yoga asana uygulamalarını yaparken, yoga felsefesi ile ilgili kitaplar okumanız da farkındalığınızı arttırmanıza yardımcı olacaktır. Türkiye şartlarında baktığımızda kadınların yogaya daha meraklı olduğunu inkar edemem. Ama bu sanırım Türk erkeğinin yogayı Recep İvedik'le tanımasıyla biraz olsun bağlantılı. Ne yoga öğretisinin, ne de duruşlarının Recep İvedik'in filminde gördüğünüz karakterle uzaktan yakından ilgisi yok beyler. Hatta şöyle birşey söylemek isterim ki yoganın getirisi olan "güçlü, kuvvetli, dengeli" olabilmek gibi kavramlar, sosyal hayat içerisinde kadınlardan çok erkekler arasında revaçta olan kavramlar oysa ki. Kadınlar arasında ise esneklik ve fit kalabilmek yoga duruşlarına olan ilgiyi arttıran kavramlar. Yani demem o ki yoga duruşları; hem erkek, hem de kadın için fiziksel olarak uygun, faydalı, geliştiricidir. Tayt giymek gibi bir zorunluluğunuz yok beyler 🙂 Fitness uygulamaları kaslarınızı kısaltıp, güçlü kemikler değil güçlü kaslar geliştirmenize yararken yoga uygulamaları kaslarınızı uzatır, iskelet sistemini dengeleyerek uyum içerisinde güçlü bir fiziksel yapıya sahip olmanızı sağlar. Üzgünüm size kocaman bir vücut vaadedemiyorum ama yoga duruşları kocaman kasları olan bir adam olmanıza değil güçlü, dengeli, stresten uzak, kendine güvenen bir adam olmanıza yardım eder. 5- Yoga yapanları akrobat ya da sihirbaz sanmak, yoga uygulamasından mucizeler beklemek. - Şimdi siz yoga yapıyorsunuz ya bacağınızı böyle boynunuzun arkasından dolayıp ayağınızı yanağınıza değdirebiliyor musunuz ? - Şimdi siz bağdaş kururken havalanıp uçabiliyor musunuz ? - Böyle gözleri kapayıp "ommm" diyince bütün dertlerimizden kurtuluyor muyuz ? - 2 haftadır yoga yapıyorum, migrenimden kurtulamadım hala. Değişimin zamanla gerçekleşen bir hal olduğunu da hatırlatmak isterim, 2 haftalık yoga uygulamasının hayatınızda mucizeler yaratacağını zannetmeyin, ama zamanla disiplinli bir çalışmanın yardımıyla yaşamınızda çok şeyin düzene girebileceğini bilin. Ayrıca yoga duruşlarını uygulamak için öyle zannettiğiniz gibi esnek, zayıf, fit olmanıza falan gerek yok. Yoga herkes içindir, akrobatik hareketler yapmaya değil bedenimizi tanımaya, kendi sınırlarımızı bilmeye ve yapabileceğimizin en iyisini yapmaya çalışıyoruz. Kimseyle yarışmadığınızı aklınızdan çıkarmayın. Kilolarınız, yoga duruşlarını gerçekleştirmeniz için size engel değil. İlla da akrobasi yapacağım derseniz yoga duruşlarını akrobasi ile birleştiren Acro-yoga adı altında bir uygulama da bulunmaktadır. Kısaca yoga; çeşitli uygulamalar yardımıyla, beden, zihin ve ruhunuz arasındaki uyumu sağlamada size yol gösterebilecek bir felsefe sistemidir diyebiliriz. Sorularınız varsa yorumlara yazın, elimden geldiğince yardımcı olmaya çalışayım. neredeyse butun yazilarinizi okudum ve imrenerek takip ediyorum, cok isterim bende gezebilmeyi ama tek basina yapacak cesaret yok 🙂 sunu ogrenmek istiyorum; Yogaya nasil baslariz, bunun icin kitaplar mi daha yardimci olur yoksa dersler mi su donemde biliyorsunuz pilates hocalari yogaciyim diye geziniyorlar, ben boyle bisey olduguna inanmiyorum. bu konuda bana yol gosterebilirseniz sevinirim.


Yoga Sanskritçe "Yuj" kelime kökünden türemiştir. Kelime anlamı "birlik, bütünleşme" demektir. Zihnin, bedenin ve ruhun bütünlüğünü anlatır. Bireysel benlik ile evrensel benliğin bütünleşmesidir. Patanjali'ye göre yoga, zihni kontrol etme tekniğidir. Kontrol iki şekilde mümkündür; her hangi bir obje veya konu üzerinde konsantre olabilme gücü ve sessiz, sakin kalabilme yeteneği... Yoga zorlayarak değil, doğru zamanda doğru teknikleri kullanarak aklı kontrol etme yeteneği sağlar. Kişi yoga sayesinde bilincin daha üst katmanlarına sıçrar ve bu halde kalmayı öğrenir. Yoga, hisler ve akıl üzerinde hakimiyetin sağlandığı, aklın sadık ve sakin kaldığı bir haldir. Yoga; duygusal açıdan mükemmel istikrarın, zihinsel açıdan konsantrasyon ve bağımlı olmama ilkelerinin, bedensel açıdan vücudunun dengesinin sağlandığı bir durumdur. Vücut ve aklın koordineli dengesini sağlayarak kişiliği bütünleştirir. Bir diğer tabire göre de yoga yaratıcı güçtür. Eski Hindistan yazılarında, "öz" yoga ile açığa çıkarıldığı zaman sis, duman, rüzgar, ateşböceği, ışık, kristal, ay... müjdeci olur der. Yoga ile doğadaki canlı cansız varlıklara dair farkındalığımız artar, gerçekliğe doğru yaklaşırız. Yoga, farkındalığı arttırarak kişinin içindeki yaratıcı gücün açığa çıkarılmasına yardımcı olur. Yoga; sadece duruşlardan oluşan bir egzersiz çalışması değil, bir yaşam felsefesi; bilgi ile hareketi birleştiren bir uyum sistemidir. Düşünce, duygu ve eylem arasında uyumun sağlanmasıdır. Yoga ; kişiye fiziksel, zihinsel, entellektüel, duygusal ve ruhsal alanlarda kendini geliştirme imkanı sağlar. Herkesin ihtiyacına cevap verecek özellikle olması nedeniyle yoga günümüz dünyasında gittikçe daha da popülerleşmektedir. Yoga, huzursuz bir zihne sahip olan kişiye dinginlik, fiziksel hastalığı olan kişiye sağlık, öğrenci ve iş adamı/iş kadınına konsantrasyon gücü, arayış içerisinde olan sorgulayan kişiye sunduğu öğretiler sayesinde felsefik derinleşme ve sorularına farklı yanıtlar bulma imkanı sağlar. Yoga asanalarını uygularken fiziksel faydayı arttırmak ve ayrıca zihinsel fayda da sağlamak için yogayı bir yaşam tarzı haline getirmekte yarar var. Yoga bir dini inanç sistemi değil, kişinin kendini tanımasını ve bu sayede evrenle arasındaki bağı farketmesini sağlayan bir yaşam biçimidir. Kendi özümüze dönerek, özümüzdeki evreni bulmanın yoludur. Yoga; diğer canlılar ile aramızdaki bağı farketmemizi sağlayarak tüm canlılara karşı sevgi ve merhamet hislerini güçlendirir, etrafımızdaki canlılara zarar vermeden yaşamayı öğütler. Yaşama karşı farkındalığımızı arttırarak empati kurabilmeyi, bağımlı olmadan, sahiplenmeden sevebilmeyi, gerektiğinde vazgeçebilmeyi öğretir. Kendi kişisel disiplinimiz doğrultusunda amacımız uğrunda çalışmayı, sorunları hayatımıza engel olarak görmeden yolumuzda devam etmeyi öğretir. - S-VYASA University Yoga Instructor's Course Self-Instruction Material - Asana Pranayama Mudra Bandha by Bihar Yoga - Evde Yoga by Purnam Yayınları


Hem köyün dibinde hem de doğanın, yeşilin içinde, sessizliğin ortasında mükemmel bir mekan keşfettim ve bu güzel mekanda sizlerle birlikte baharın gelişini zihinsel ve bedensel bir detoks ile kutlayalım istedim. Beraber tazelenelim, "hoş geldin ey bahar" diye beraber haykıralım. Yoga, meditasyon, nefes çalışmalarıyla bedenimizle, zihnimizle tanışacağımız, çalışacağımız ; içimizdeki gücü keşfederken şimdiyi yaşamayı, kabullenmeyi, affetmeyi, kendimizi sevmeyi, canlanmayı, tazelenmeyi deneyimleyeceğimiz bir buluşma bu. Doğa içerisinde yürüyüşlere çıkacağımız, yeşille kucaklaşacağımız, topraktan doyacağımız, Doğa Ana'ya sonsuz şükranlarımızı göndereceğimiz bir buluşma bu. 4 yıl önce mühendislik kariyerini bırakıp kendini yollara atmış bir sırtçantalı gezginim. 2,5 senelik seyahatim süresince dış dünyada teptiğim yolların yanında kendi iç dünyamda da uzun yolculuklara çıktığım; Hindistan'da Vivekanda Yoga Üniversitesi'nde Yoga Eğitmenliği Eğitimi aldım, Vrindavan'da Bhakti Yoga'yı deneyimledim, Rishikesh'te Hatha Yoga Çalışmalarına katıldım, Dharamshala'da Vipassana Meditasyonu'na katıldım, yine Dharamshala'da Tushita Meditation Centre'de Tibet Mahayana Budizmi üzerine felsefe-meditasyon eğitimleri aldım, Avustralya'da Vinyasa Yoga üzerine yoğunlaşıp derslere katıldım, Bali'de, Tayland'da, Kamboçya'da çeşitli hocaların derslerine katılarak farklı tarzları deneyimledim ve Rishikesh'te Ananda Yoga Shala'da Yoga Alliance onaylı Yoga Eğitmenliği Eğitimi'ni aldım. Türkiye'de Yogalin Çocuk Yogası Eğitmenliği Eğitimi'ne dahil oldum. Yeşim Atik ile Yüz Yogası; Fatmanur Kayral ile Anatomi Eğitimi çalışmalarına katıldım. Mircan Taner ile Reiki 1 Uyumlaması Eğitimi aldım. Not: Talebe göre, duruma göre programda ufak değişiklikler yapılabilir. İLETİŞİM: burcu@gezginyogini. com adresinden kampa katılma talebinizi bildirebilirsiniz. Size bu adres üzerinden göndereceğim kısa bir "başvuru formu"nu doldurup göndererek ve vereceğim hesap numarasına kaporayı yatırarak kaydınızı gerçekleştirebilirsiniz. Sorularınız varsa 05058614598 numaralı telefondan ulaşabilirsiniz. Kampa katılmak için daha önce yoga yapmış olmanıza gerek yok, yogayla tanışmak isteyin yeter. Yoga çalışmaları sırasında alternatif poz önerileri ile farklı seviyedeki arkadaşlara da yardımcı olacağım. Gelirken yanınızda kendi yoga matlarınızı getirirseniz iyi olur. Yoga matınız yoksa bildirirseniz fazladan mat temin edebilirim. Ayrıca meditasyon ve nefes çalışmaları sırasında ve akşam sohbetleri sırasında üşümemek için kalın, büyük bir şal getirmenizi rica ediyorum.


İzmir'e biraz hızlı bir giriş yaptık. Alsancak kordonda yaptığımız etkinliğin ardından dinlenemeden bu sefer kurumsal bir firmanın davetlisiydik. Schneider İnsan kaynakları ekibinden Elif ulaştı bana facebook sayfamdan. Sağlıklı yaşam haftası adı altında etkinlikler düzenlediklerinden bahsetti ve beni de ufak bir konuşma yapmak için davet etti. Yoga ile ilgili bir konuşma yapmam isteniyor heralde diye düşündüm. Biraz telaşlandım, yok yok itiraf edeyim bayağı telaşlandım 🙂 Elimde hiç bir sunum dosyam yok, daha önce böyle bir sunum yapmamışım, ne anlatacağım ben şimdi diye gerildim de gerildim. Sonraki konuşmalarımızda anladım ki yoga ile ilgili değil seyahatlerimle ilgili konuşmam bekleniyor. Yanlış mı anladım acaba deyip aradım Elif'i. "Elif dedim, biz istifa ettik de çıktık yollara, emin misin gelip bu hikayelerimi anlatmamı istediğinden" diye 🙂 Gülüştük biraz, hiç sorun değil, ne içinden geliyorsa onu anlat dedi. Bilgisayarım bile yanımda değilken Gökhan'ın bilgisayarından facebooktaki fotoğrafları toplayıp hızlı bir sunum hazırladım bir gecede. Sunum dediysem sadece arkada fotoğraflar dönsün, ben de konuşurum artık bişeyler dedim. Ertesi gün Yoldaki Gökhan'ın da burada olduğunu söyledim ekibe ve böylece beraber gitmeye karar verdik. Bornova metrodan aldı bizi şoför amca, Manisa'daki Schneider Electric Fabrikasını ulaşmamız 20 dakika sürdü sürmedi. Dediğim gibi bu kadar hazırlıksız bir iekilde, kurumsal bir şirkete gidip sunum yapacağım için biraz gergindim. Fabrikaya vardığımızda Elif bize el sallayarak karşıladı kapıda. Gerginliğim İnsan Kaynakları ekibiyle tanışıncaya kadarmış. Böyle neşeli, eğlenceli insanlar görmeyi beklemiyordum itiraf etmek gerekirse. Sunum saati gelince Gökhan'la aldık yerimizi. Önce ben başladım, bahsettim biraz yola çıkış hikayemden, sonra sırayı Gökhan'a verdim. Bir ben dinlendim bir Gökhan dinlendi. Farklı hayatları, farklı hayalleri tanıyarak görüş açısını genişletmekte fayda vardır elbet. Bize eğlenceli bir sunum imkanı sunduğu ve bizimle gülüp eğlendiği için Schneider Electric ekibine çok teşekkürler.


Anneme, babama sonsuz desteklerinden ötürü tekrar tekrar teşekkürler. Her zaman yanımda olduğunuz ve olacağınız için, beni çok sevdiğiniz için, sizi çok sevdiğim için.. ilk 3 ayımı planladım, sonrası kendiliğinden geldi. Bunu turistik bir gezi olarak düşünmeyin, bu tarz seyahatler hayat değiştiren, dönüm noktası seyahatler.


Türkiye'den çekip gitmeyi çok kez düşündüm ben. Denedim hatta bunu. Avustralya'ya giderken artık bir daha geri dönmemek üzere çıkmıştım yola ama döndüm dolandım yine geldim doğduğum ülkeye. Yurtdışında yaparım zannedip yapamamamın birçok nedeni vardı. Belki benim sıkıntılarımın bir kısmı birçok insanla ortak, bir kısmı bana özgüydü. Yurtdışında ne gibi sıkıntılar yaşayabilirsin tamamen kendi görüşlerimden oluşan bir liste hazırlamak istedim. Bambaşka topraklara gelmişsin, öyle ilkokul çağında değil kocaman adamsın/kadınsın. Şimdiye kadar içinde yaşadığın kültürden çok daha farklı. İnsanların sana gülümsemesi bile garip gelecek bazen. Ya da belki ilişkilere bakış açılarını yadırgayacaksın, arkadaşlık kavramları seninkinden farklı olacak, aile düzenlerini garipseyeceksin, konuştukları dili anlamayacaksın, güldükleri espriler bayat gelecek, yediklerini yemekleri kendi ülkendekilerle karşılaştırıp eleştireceksin... belki şöyle belki böyle. Sıfırdan bir hayat kuracaksın. Türkiye'deki hiç bir iş deneyiminin burada anlamı olmayacak muhtemelen. En alttan başlayıp yükselmeye çalışacaksın, kendini kabul ettirmeye çalışacaksın ülkeye. Bir yandan yeni bir kültüre alışırken bir yandan yeni bir hayat kurmak için çok çalışacaksın çok... Güçlü olman gerek. İster Tayland, Hindistan, Nepal gibi daha az gelişmiş bir ülkeye git, istersen Avustralya, Amerika gibi gelişmiş bir ülkeye şunu unutma; orada ikinci sınıf vatandaşsın. Öncelik her zaman o ülkenin kendi vatandaşında. Ha faşistlerle de karşılaşabilirsin, bunlardan da bolca var. Eğer gelişmiş bir ülkeye gittiysen ve çok ciddi bir eğitimin yoksa ya da uzmanlaştığın bir alan yoksa o ülkenin vatandaşlarının yapmak istemediği işleri yapmak durumundasın. Kendi uzmanlaştığın işi yapabilmek için de o ülkenin dilini anadilin gibi konuşabilmen gerekebilir, hatta bazen daha iyi. IELTS'te bir İngiliz'in bile rahat rahat alamayacağı puanları alman istenebilir senden. Hayalindeki işi yapmayı unutman gerekebilir. Ya da Türk komünlerini bulup kebapçılarda çalışma şansın da var tabi, bu daha hoş geliyorsa kulağına tercih senin. Türk mahallelerinde Türkiye'dekinden daha berbat bir hayat yaşama ihtimalin de var. Leyla ile Mecnun ya da Kardeş Payı izleyip seninle gülecek bir insan arayacaksın etrafında mesela. Ne kebapçı arkadaşın anlayıp gülecek seninle, ne de Batılı modern arkadaşın. Kendi ülkende iyi kötü bir entellektüel çevren var, senin gibi insanlarla birliktesin, özleyeceksin bunu çok... Benzer arkadaşlar bulma şansın da var tabi, ve eğer işte o arkadaşları bulacak kadar şanslıysan sımsıkı sarılacaksın onlara, kardeş gibi olacaksın. Canın sıkılıp ağlamak isteyeceksin bazen, seni anlayacak kimse olmayacak etrafında. Türkiye'den geldiğini söylediğince çok hoş karşılanmayabilirsin. Hükümetin yaptıkları yüzünden suçlanabilirsin bazen. Bir de koyu tenli ve sakal bırakan bir arkadaşsan şeriatçı damgası yemen çok da zor değil. Yurtdışında belki çok daha farklı deneyimler yaşayan arkadaşlar vardır. Belki yazdıklarıma karşı çıkacaksınız, çıkın lütfen, sizin de deneyimlerinizi dinlemek isterim. Bunlar benim gözlemlerin, seninkiler farklıysa, daha iyi ya da daha kötüyse paylaş lütfen, senin fikirlerine ve deneyimlerine de ihtiyacımız var. İşte gerçekçi bir kaçış yazısı... Elinize kaleminize sağlık. Bizde 7 yıl ingilterede yaşadık. Aynen bunlar oluyor. Ama dönüncede ii olmadı. Bu seferde başka problemlerle karşılaştık. Kendi fikrim, ya hiç gitmeyin yada gitmişseniz dönmeyin. Hayat bu yap boz değil. 1. Kesinlikle ne kadar iyi bilirsen bil o ülkenin dilini, kültür tamamen farklı birşey. Söylenenleri anlıyorsun ama sana komik yada anlamlı gelmiyor. Bahsettikleri, onların çocukluklarında yaşadıkları duyguyu yaşamam mümkün değil. 2. Kesinlikle konumun ne olursa olsun bazı anlar geliyorki tamamen arka kapının dış mandalı oluveriyorsun. 3. Ben de ilk gittiğimde üniversitede okurken üniversitenin kantininde çalışmıştım. 32 yaşında Müdür olarak geldiğim Amerika'da başıma galoş geçirip sandviç hazırlamak baya bi kültür şokuydu. 5. Amerikan vatandaşı olmama rağmen Türklüğüm değişmedi, değişmez. Hala her fırsatta elimden geldiğince ülkemi tanıyıp, savunuyorum. Tabiki onlarda Türkiye ile ilgili birşey olursa beni tek başıma sanki bütün Türkiyeymişim gibi düşünüp, ona göre davranıyorlar. Bu da asla değişmez. Sonuç olarak bunların yanısıra gerçekten de çok güzel yanları da var yurtdışında yaşamanın. Özellikle bir düzen kurduktan ve çevre edindikten sonra biraz daha kolay geliyor bütün bu zorluklar. Dediklerine harfiyen katılıyorum kardeşim. Ben Ukrayna'ya bir çok kez gittim orda yaşadım kız arkadaşım ukraynalı olduğu için yanına gidip kalıyordum. İnancın olsun yerleşmek amacı ile gittim ama o kadar pişman oldum ki herşey iyi güzel ama O Yalnızlık hissi kadar kötü birşey yok. Ailen'den arkadaşlarından uzaklık hissi çok kötü birşey. Gurbet ayrı birşey bu Yurtdışın'da yaşamak daha ayrı birşey. Dışarı çıkıyorsun değişik tipler hepsi sarışın robot gibi insanlar sokaklar'da in cin top oynuyor kimse kimse ile konuşmuyor herkes işin de gücünde, İki gülüp laf edebileceğin hiç kimse yok. Ve bu o kadar zor ki gerçekten anlatılması çok güç. Ve insanlar türk olduğun için seninle çok konuşmuyor. Hele ki telefonu eline alıp instagrama facebook'a falan girdiğinde arkadaşlarının resimlerine baktığında paylaştığı hikayeleri fotoğrafları gördüğün de o kadar üzülür o kadar iç çekersin ki bunu en iyi yurtdışında yaşayanlar bilir. çok farklı kültür değişik bir dil konuşuluyor. İnsanlık ve saygı çok fazla var ama herşey bununla bitmiyor işte. Alışılması çok zor, Alışmak için türk arkadaşların'da olacak yoksa çok çok zor.. Ben de yazdıklarınıza katılıyorum. Bu konuda diğer insanlarda benim givi deneyim mi ediniyor acaba diye internette arama yaptım ve bu yazıya rast geldim. Demek ki yalnız değilmişim.. ülkeden hiç gitmemek en iyisi gidince de değerini çok çok iyi anlıyoruz. Normal günlük basit görünen bir çay ve simit bile aslında ne özleniyormuş ya diyor insan.. hele ki insanların yapısı çok çok farklı.. Bu yazını okudum ve bende kendi yaşadıklarımı paylaşmak istedim. Ben Azeri bayanım, 6senedir Türkiye'deyim. Dinimiz, dilimiz, ırkımız aynı. Amma bu yazdıklarınızın hepsiyle karşılaştım. Yurtdışına göç eden, sıfırdan başlamayı ve kendi memleketindeki gibi olmayacağını anlamalı. Ben şikayet etmiyorum, iyiki geldim, amma tüm sorunları yaşadım bu 6senede. Ben aslında bir gönüllülük programı için şu anda Avusturya'dayım ve acaba kalsam mı falan diye düşünüyordum. Kaldı ki kalma şartları da çok zor kolay değil. Ama yine de denesem mi fırsat varken diye düşündüm. Daha önce yurtdışında yaşamayı hep istiyordum ama gördüm ki yurtdışı sadece böyle kısa süreli değişim programlarına gidip hayatını yaşamak tecrübe edinmek için güzel. Yalnızlık en büyük eksisi bu işin. Burada ben bir sürü milletten her kademeden ve statüden insanla tanışma şansına sahip oldum ve hepsinde o aynı burukluk var. Mutlu da olsalar, bir süre sonra alışmış da olsalar o bağ bir şekilde kopmuyor ve arada derede saçma sapan bir hayat yaşamaya başlıyorsun. Kafan hep karışık oluyor. Ve bazıları böyle mallaşmış resmen artık garip bir şey olmuş o yalnız hissetme halinden. Ben en son dedim ki kendi kendime varsın Türkiye'de standardım olmasın, yılda varsın iki kere et yiyeyim, arabam olmasın ama ailemle, sevdiklerimle oturup şöyle karşılıklı çay içip sohbet edebileyim. O muhabbet her şeye bedel. Bir süre sonra o yüksek standart araba ev vs hepsi önemini yitirecek anlamsız gelecek. Ama sevdiklerimizden ayrı geçirdiğimiz aylar yıllar ne yapsak da geri gelmeyecek. Ve bu yüzden kararımı verdim. Aile daha ağır bastı. Türkiye'de da hayatım kötü gitmezse çok ekstrem bir şey olmazsa yurtdışında temelli yaşamayı düşünmüyorum. Ek de bir izlenimimi paylaşmak isterim. Evlenip gelmiş ne kadar insan tanıdımsa hepsi neredeyse pişman. Aslında hepsi ama birine sormadım hiç yeni geldi geçenlerde buraya o yüzden neredeyse diye ekledim. Yani evlenip gitmek sıkıntı arkadaslar söyleyeyim. Her zaman güzel sonuçlanmayabilir. Ben de benim gibi düşünen var mı diye ararken burayı buldum ve arkadaşın yazdıkları son derece doğru. Bunları göze almak lazım. Çok gerçekçi yazmışsın Burcu! Bir çok ağdalı yazıdan sonra iyi geldi. Ben Kanada'da yaşıyorum. Her insanın kendi önceliklerine, şartlarına ve karakter yapısına göre değişik deneyimler elde edeceğine inanıyorum. En mesela ; yalnız başına gitmek vs sevgili/eşle gitmek arasında dağlar kadar fark var ya da yurt dışına giden 2 ayrı çift örneğinde birileri kalmaya devam ederken diğer çift dönmek isteyebilir gibi. Yurt dışı konusu biraz "öznel" lik kapsıyor olup kimsenin kimseden etkilenmeden hareket etmesi lazım diye düşünüyorum.