Biz iki gezgin kadın; Burcu ve Tuğçe bu buluşmaya ön ayak oluyoruz. Yoga ve meditasyon, kadın öyküleri, söyleşiler, seyahat ile dolu dolu bir içerik planladık sizlerle paylaşmak için. İkincisini gerçekleştireceğimiz kampın fotoğraflarına göz atmayı unutmayın. Kamp alanının sezon fiyatları değişikliği nedeniyle bu kampımızın fiyatları, elimizde olmayan nedenlerden dolayı ve isteğimiz dışında artmıştır. Kurduğumuz kız kardeşlik bağını sürdürmek için kendi inisiyatifimizi kullanarak daha önceki kampa katılım sağlamış olan kişilere fiyat üzerinden %10 indirim uygulamaya karar verdik. Bu meblayı kendi bütçelerimizden kesinti ile karşıladığımız için sadece eski katılımcılara özel olarak uygulayabiliyoruz. Anlayışınız için teşekkür ederiz. Kayıtlar devam ediyor. Kayıtlarınız ön ödemeyi yaptığınız takdirde kesinleşecektir. Lütfen kendi yoga matınızı getirmeyi unutmayınız. Kabak Koyu'na ulaşımda sıkıntı yaşamamak için yürüyüş ayakkabısıyla ve çekçekli valiz yerine sırtçantası ile gelmeniz sizin yararınıza olacaktır. - GÜN - GÜN - GÜN


Afrika'dan dönüyorum, bol deneyimle, bol hikayeyle... Anlatacak birçok anım birikti. Sizlerle beraber yoga yapmayı da çok özledim. Olimpos'ta buluşsak, özlem gidersek, anlatsak, eğlensek, beraber yoga yapsak, birlikte "Afrika'da Bir Olmak" üzerine konuşsak, yeni rotaların beraber planını yapsak. Hem de Olimpos'un tadını beraber çıkarsak. Özellikle yaz sezonunda ve özellikle de Afrika geziniz sonrası o güzel takılarla birlikte bu organizasyona bir çok kişinin katılması gerekli diye düşünüyorum.


6 ay oldu Avustralya'ya yani bu aborjin memleketine geleli geleli. Brisbane'de yaşıyorum ve Brisbane'ın en fazla 2 saat uzaklığındaki birbirinden güzel yerleri gezebildim fırsat buldukça. Bir iki ay önce bir arkadaşım dedi ki : " Yaw ben Avustralya'nın en kuzey ucuna, zorlu bir off road yolculuğuna çıkacağım." Zorlu bir şeyler, ölüm kalım, timsahlar, aborjinler... falan duyunca heyecanlandım tabi, dedim ki beni de alın len, dedi ki olur. Hamdi'nin Canon'u, Kutay'ın Sony GoPro'su inanılmaz manzaralara şahit olmak için benim güvenli ellerimde. Tüm hazırlıklar tamam, ben hazırım yeni bir maceraya., Cumartesi sabahı 07.30'da gayet cool siyah jipimiz geldi kapıya beni almak için. 3 Türk 1 Ozi, 2 et yiyici 2 vegan, onu alalım bunu almayalım, şu olur bu olmaz derken alışverişlerimizi tamamladık, çıktık yollara. 32 saat yemek ve çiş molaları hariç durmadan araba sürmeye devam ettik. Pazar günü 4 civarı ilk kamp alanımıza vardık, Musgrave Roadhouse. Çadırlar kuruldu, yemekler yapıldı, ateş yakıldı, ateş başı sohbetleri yapıldı. Ertesi sabah 11 civarı Musgrave'den ayrıldık, hedef o gün Bramwell Junction'a ulaşmak, 350 km kadar. Ertesi gün de yolculuğun zorlu kısmına başlamayı hedefliyoruz. Kasaba aklımda kalıyor, ben buraya bir daha nasıl gelirim hayalleri kurarken biz yolculuğa devam ediyoruz. Devam ediyoruz dediğim sanırım yarım saat kadar devam edebildik. Yollar artık asfalt falan değil, engebeli, jip tarzı bir araç haricinde aşılamayacak kıvamda. Emniyet kemerlerini takmamışız, rahat rahat yayıla yayıla gidiyoruz. Alp'in pahalı bir şapkası var elimde, şapkanın içindeki komik yazıları okuyorum gülüyorum kendi kendime. Tam o sırada karşıdan bir arabanın bizimle aynı şeritten geldiğini ve neredeyse burun buruna geleceğimizi fark ettim. Ömer arabayı sağa sola kıvırarak toparlamaya çalışıyordu, ta ki bir yokuştan inene kadar. Yokuşun aşağısında köprü ve nehir. Nehri gördüm tamam dedim gidiyoruz biz. Nehrin tam kenarında ahanda durduk derken dengenin bozulmasıyla yavaaaaaşça nehre doğru yuvarlandık arabayla. O iki saniye içinde ne oldu bilmiyorum, böyle kaza anları kalmıyor insanın aklında, niyeyse beyin o 2 saniyeyi kodlayıp da hatıralar hanesine eklemiyor. Sonra kendime geldiğimde suları gördüm tam gözümün önünde, herkes üzerimde, inanılmaz bir ağırlık. İçeri su dolacak diye korkuyorum, "çıkın dışarı, çıkın!!!" diye bağırıyorum. Alp "Burcu iyi misin?" diyor, "çıkın çıkın" diyorum sadece. Aslan parçası kardeşim Alp'in yardımıyla arabadan çıkıyoruz. Sırtımda bir ağrı var ama polise bir şey söylemiyorum. Hastaneye kaldırsalar faturayı görünce al diyetim diye kolunu keser bırakır insan, öyle paralar konuşuyor burada. Dedim ki yoktur bir şeyin Burcucum kıllatma. Ambulansla Alp ve ben Coen'e bırakıldık. Coen'de Sexchange Hotel adında bir otelde kalıyoruz, başka alternatifimiz yok, küçücük bir kasaba. Bizim kaldığımız yer adını Exchange Hotel diyor ama başına da uyduruk bir S koymaktan geri kalmıyor, aklımız karıştı ama yapacak başka bir şey yoktu, tuttuk odaları. Alp'le gelsinler diye bekliyoruz, sanırım 2-3 saat sonra kadar gelebildi Ömer ve Allyce. Bu süre içerisinde biz de kasabayı dolaşalım biraz dedik Alp'le. Dolaşmak derken tüm kasaba etrafını yürümek 20 dk'da bitiyor zaten. Coen 350 kişilik bir Aborjin kasabası. Kasabada sadece 10 civarı beyaz var, aferdersiniz ama beyazların hepsi de birbirinden göt. Kasabada dolaşırken basketbol sahasında Aborjin dansı yapan gençlere ve çocuklara denk geldik. Hayatımda bu kadar Aborjini bir arada görmemişim, danslarını hiç görmemişim, şaşkınlıkla ve hayranlıkla izledik. Böyle bir olayı sittin sene göremezdik ; Aborjinlerin öz vatanlarında, küçücük bir Aborjin kasabasında Aborjin dansı izliyorduk. Etrafı dolanıyorum, markete gidiyorum, postaneye gidiyorum, okuyacak kitap bulurum belki umuduyla, yok yok yok... Gazete yok mu ya diye soruyorum markete, televizyon var ehe ehe diye gülüyorlar. Abi diyorum napiyor bu insanlar bütün gün burada. İş güç yok. Devlet Aborjinlere bi miktar para ödüyor burada, bu insanlar da seslerini çıkarmadan yaşıyorlar. Sabah 11'de daha bara gelip içmeye başlıyor bir kısmı. Akşamüstü Alp'le dedik bir dolanmaya çıkalım, belki yine dans falan ediyorlardır. Aldık fotoğraf makinesini. Yol kenarında birkaç çocuk gördük, onlarla sohbet etmeye başladık, sonra bu birkaç çocuk oldu bir sürü çocuk 🙂 Biri benim sırtıma atlıyor, öbürü Alp'in omuzlarına çıkmaya çalışıyor, bir diğeri kollarımızdan çekiyor. Kara çocuk dedin mi zaten benim zayıf noktamı bulursun, bayılırım bu gözlerinin içi gülen, küçük şeylerle mutlu olan, çikolata tenli çocuklara... Çocukla çocuk olduk, eğlendik, gülüştük beraber. Her Çarşamba kasabada çocuklar için müzikli eğlence yapılyor, bir psikolog geliyor Cairns'ten, çocuklarla ilgileniyor. Çocuklara hotdog falan dağıtıyorlar, oyunlar oynuyorlar, danslar ediyorlar. merhaba, çok teşekkür ederim ama yazımın tarihi geçen sene, şuan Türkiye'deyim.


Uzun süredir hayalini kurduğum seyahate sonunda başlayabildim. Seyahatimle ilgili ayrıntıları "Afrika'da Bir Olmak" sayfasından inceleyebilirsiniz. Bu yazıda gitmeden öncesinden, hazırlıklardan, korkulardan bahsetmek istiyorum. Gönüllü arayan programlar için genellikle workaway. info sitesini kullanıyorum. Aylar öncesinden sivil toplum örgütlerini araştırmaya ve yazışmaya başladım. Bayıldığım, mutlaka içinde yer almalıyım dediğim programlar oldu, bazılarından kabul aldım, bazıları ile zamanlama konusunda anlaşamadığımız oldu. Afrika'da aklımı çelen projelere göre ve tabi ki doğa yürüyüşü, tırmanış, safari hayallerime göre kendime bir rota belirledim. Önceleri kuzeyden başlayıp güneye inmeyi düşünürken sonra rota biraz da farklılaştı. Kenya'dan başladım, Uganda, Tanzanya, Malawi, Zambiya, Zimbabwe, Güney Afrika, Fas şimdilik kafamda oturttuğum rotam, yolda değişir mi göreceğiz. Yanıma çok eşya almamak için elimden geleni yaptım. Bir 42 litrelik bir de 18 litrelik iki çantayla çıktım yola, büyük çanta 12-13 kilo civarı, küçük çanta da 5-6 kilo civarı. Çantalarımın her ikisi de Jack Wolfskin ve kullandığım bu markadan çok memnunum. | Kozmetik çantası ( Güneş kremi, sinek kovucu, Gideceğiniz ülkeye göre sağlık riskleriniz de farklılaşıyor. 4 yıl öncesinden Tetanoz, Hepatit A ve B aşılarımı yaptırdığım için tekrara gerek yoktu. Afrika öncesi Sarı humma, Tifo ve Menenjit aşılarımı yaptırdım. Sıtma için henüz icat edilebilmiş bir aşı yok. Önerilen birkaç ilaç var; seyahatten önce kullanmaya başlayıp seyahat boyunca da kullanmaya devam etmeniz gereken, ama yan etkileri ağır ilaçlar. Kullanıp kullanmamak size kalmış. Ben sıtma ilacı kullanmak yerine ısırılmamak için koruyucu sprey kullanmayı tercih ediyorum. Yüksek bir bölgeye gidiyorsanız sıtma korkusunu da gerek yok aslında pek, deniz kenarı bölgelerde sıtma daha büyük bir tehlike. Zamanında teşhis edilirse tedavisi olan bir hastalık. Yola çıkarken en çok aldığım soruya gelirsek: Korkmuyor musun? Korkmaz olur muyum ya? Ödüm kopuyordu Afrika'dan. Orası çok tehlikeli aman dikkat et, orada bir sürü hastalık var aman dikkat et, orada hırsızlık çok aman dikkat et, orada sen aç kalırsın, şöyle yaparlar böyle yaparlar. Korkutan uyarılar, öneriler... Ama korkumun hayalimi bastırmasına izin veremezdim. Şimdiye kadar hep mutlu olduğum zamanlar, korkularımın üzerine gidip onları aştığım zamanlar, korkuma yenik düşüp beklediğim zamanlar değil. O zaman bu sefer de öyle yapmalıydım. İyi ki korkuyorum ve iyi ki korkuma rağmen adım atıyorum. Öyle güzel bir mutluluk ki korkunun geçip yerini mutluluğa bıraktığı o an, yaşamayanlarınız varsa yaşamanızı tavsiye ederim.


Afrika seyahatim ile ilgili yazılarımı yazma fırsatını yaratmak için illa bacağımı kırmam gerekiyormuş 🙂 Bir türlü duramayan popomu oturtmanın başka çaresi yokmuş demek ki evren böyle bir hizmet sundu bana:) Afrika'da gönüllülük ile ilgili yazımı bu sayede yazabiliyorum sonunda. Geçen yıl Kasım ortası falandı Afrika seyahatime başladığımda. Afrika'da birkaç yerde gönüllü projelere dahil olma hayallerim, hedeflerim vardı. Bir kısmını istediğim zamanda istediğim şekilde gerçekleştirdim, bir kısmı ise planladığım gibi gitmedi ne yazık ki. Gönüllülük ne demek bundan bahsedelim önce isterseniz. Adı üzerinde gönülden yapılan iş; bir projeye, bir kuruluşa ya da bireysel olarak yardıma ihtiyacı olan kişiye bir karşılık beklemeden elinden gelen en iyi şekilde destek olmak demek. Kendi yaşadığınız ülkede bir çok gönüllü projeye destek olabileceğiniz gibi farklı ülkelerde yer alacağınız gönüllü faaliyetler ile farklı kültürleri en iyi şekilde tanıyabilme imkanı yakalayabilirsiniz, seyahat etmenin de en güzel yolu bence gönüllülük. - Yetimhanelerde çocukların bakımına destek olabilirsiniz. - İngilizce, matematik ya da kendi özelleştiğiniz alanlarda okullarda öğretmenlik yapabilirsiniz. - Bilgisayar alanında iyiyseniz projelere bilgisayar işlerinde destek olabilirsiniz. - Bahçe işlerinde, tarım alanında desteğinize ihtiyaç duyan projeler olabilir. - Projenin tanıtılmasında reklam, sosyal medya desteği verebileceğiniz işler olabilir. - Doktorluk, hemşirelik gibi sağlık alanında bir mesleğiniz varsa en çok sizin yardımınıza ihtiyaçları var. - Afrika'da sorun oluşturan bulaşıcı hastalıklar ile ilgili halkı hastalıktan korunma ve tedavi süreci hakkında bilgilendirme konusunda destek olabilirsiniz. Aklınıza hiç gelmeyen bir alanda gönülden katılmak isteyeceğiniz harika bir projeye denk gelme olasılığınız da çok yüksek. Afrika'da gönüllü projeleri ararken ben www. workaway. info sitesinden faydalandım. Her projeye güvenilebilir mi bilinmez, bazen risk de almak gerekiyor. Ama proje sahibiyle iletişim kurdukça, kurulan cümlelerden, yaklaşım tarzından projenin ciddiyeti anlaşılıyor diye düşünüyorum. Ben Afrika seyahatim süresince gönüllü çalıştığım, destek olduğum ya da dürüstlüğüne güvendiğim projeleri aşağıda sıralıyorum. Afrika'da gönüllü çalışmak istediğine dair bir çok mesaj alıyordum, belki size bir ışık olur bu yazım. 2013 yılında Hindistan'da Sadhana Forest'ta kalırken Kenya'daki proje yeni kuruluyordu, o zamanlar destek olmak isteyenleri davet etmişlerdi ama seyahat planım çok farklı olduğu için Hindistan'da kalmayı seçmiştim. Afrika'daki seyahatime de yine Sadhana Forest ile başlamaya karar verdim, bu sefer Kenya'dan. Sadhana Forest kurak bölgelerde "ağaçlandırma"yı kendine misyon edinen bir proje. Kenya'nın Samburu bölgesi su konusunda büyük sıkıntılar yaşayan bu yüzden de ağaç yetiştirmenin zor olduğu bir bölge. Kurak bölgede ağaç ekimi ve bakımı, yağmur sularının depolanması konularında köylüyü bilgilendirerek bölgenin ağaçlandırılmasına çok yardımı dokunuyor projenin. Bu bölgede ekilen ağaç türleri Marehook, Davialis, Olea Africana, Tamarind ; daha az su istediği ve bir çok alanda işe yaradığı için bu ağaçlar tercih ediliyor. Projede gönüllü olarak ağaç ekimine yardımcı olabilirsiniz, serada ağaçların filizlendirilmesi, sulanması işleri, alan içerisinde bazı tamir işleri, düzenlemeler ve köylülere yapılacak sunumlarda uzun süreli gönüllülere destek olma işleri kısa süreli gönüllülerin yardımına ihtiyaç duyulan işler. Kenya'da sayıları gittikçe artan genç ve bekar annelere meslek edindirmeyi kendine misyon edinen, kadınları sosyal hayat içerisinde güçlendirmeyi hedefleyen bir proje. Benim katıldığım dönemde yaklaşık 12 kadına 1 yıl boyunca terzilik eğitimi veriliyordu. 1 yıl süresinde çocuklardan biri ya da ikisi anneyle beraber kalacak şekilde kalacak yer ve yemek veriliyor ve bu süre içerisinde annenin kendi başına terzilik mesleğini yapabilecek noktaya gelmesi hedefleniyor. Ayrıca başka bir gönüllü arkadaş ile takı yapımı konusunda kadınları cesaretlendirip kumaşlardan küpeler yapma üzerine yeni bir proje oluşturduk, kadınlardan bir kısmı bu işi çok severek bu alanda devam etti. -Eğer kendi becerileriniz varsa onları öğretebilirsiniz -Çocuklarla ilgilenerek annelerin dersleri daha rahat geçirmelerini sağlayabilirsiniz -Bilgisayar, web tasarım gibi alanlarda destek olabilirsiniz. -İşe yarayacağını düşündüğünüz bir fikriniz varsa onu gerçekleştirebilirsiniz. Halk okullarından öğretmenler de gönüllü olarak, bir maaş beklentisi olmadan çalışıyorlar. Ben de okulda İngilizce ve matematik derslerinde sınıf öğretmenine yardımcı oldum. Burası ile ilgili deneyimlerimi daha uzun uzun anlatmak istiyorum başka bir yazıda. İnanın iyi bir eğitime, kitaba ve gönüllü öğretmene gerçekten ihtiyaçları var. Idea Universal'in kurucusu Hayri Dağlı adında güzel kalpli bir Türk. Zanzibar'da temiz su, sürdürülebilir tarım, yenilenebilir enerji, alternatif eğitim programları ile ilgili projeler yürütüyor. Şimdiye kadar bir çok köye güneş enerjisi sistemleri kurulması, yağmur suyu toplama yöntemleri, içme suyu ve tarımda sulama, doğal gübre yapımı eğitimleri gibi konularda destek olan proje eğitim konusunda da çocuklara destek olmaya devam ediyor. Idea Universal ile gönüllü olarak çalışmak isteyenler www. ideauniversal. org adresi üzerinden başvurabilir. Şimdi Derneği'nin kurucusu Sezi Kalkavan adında güzeller güzeli kalbi olan bir Türk kadını. Hem Anadolu'da hem de Afrika'da ihtiyacı olanlara yardımlar götürüyor yıllardır, en son birkaç arkadaşı ile birlikte dernekleşme kararı alıyorlar ve Şimdi Derneği kuruluyor. Sezi'nin çalışmalarında gönüllü olarak destek olmak isterseniz https://www. instagram. com/seziland hesabından kendisi ile iletişime geçebilirsiniz. Afrika'da gönüllülük ile ilgili eklemek istediğim birşeyler daha var aslında. Seyahat ederken gönüllülük deyince insanların aklına bazen "bedavaya kalacak yer" gibi yanlış bir düşünce yerleşebiliyor. Gönüllülük, gerçekten gönülden gerçekleştirecekseniz, oradakilerle "bir" olabilecekseniz bir anlam ifade ediyor, bunu bedavaya seyahatin bir yolu olarak düşünmeyin. Ayrıca Afrika ülkelerinde bir çok gönüllülük aslında gönülden gelen, cebinizin elverdiği maddi yardımı yapmayı da gerektiriyor. Projelerin bir çoğu, kalacak yer ya da yemek için gönüllülerden günlük 5-10 dolar civarı ücret talep ederler. İnanın oradaki yaşamları görünce keşke daha fazlam olsa da daha fazla verebilsem, hem kalbimden hem cebimden diyeceksiniz. Merhaba ben doktorum gonulu olarak Afrikaya yardima gitmek isterim. bunun icin ne gibi bana yardim ede bilirsiniz. Merhaba, bildiklerimi yazıda paylaştım, yazıda linklerini de verdim, onlara göz atmanızı öneririm ve sizin için uygun olan bir yer ile iletişime geçebilirsiniz. Bütün masraflar size ait, zaten maddi olarak zor durumda olan insanların yurtdışından kendi gönüllülükleri ile gelecek insanların uçak ve konaklama masraflarını karşılamaları zaten mantıklı olmazdı. Bir kadın olduğunuz için zorlanacağınız bir durum yok ama Afrika zor bir coğrafya bir insan olarak zorlanacağınız bir çok olay olabilir, bunları göze alarak gitmek gerekir.


Nairobi'de bir arkadaşım vasıtasıyla ilk 10 gün seyahat ettikten sonra Afrika'nın gerçek yüzünü görmek için tek başıma, yerel otobüslerle yola çıkma zamanı geldi sonunda. Yolculuğum Samburu bölgesine, Kenya'daki ilk gönüllü deneyimimi yaşayacağım projeye. Kenya'nın bu kurak bölgesinde ağaç ekimi ve su depolama teknikleri üzerine halkı bilgilendirmek için çalışan Sadhana Forest isimli bir projeye gönüllü destek olmak için 1 aylığına bu bölgede olacağım. Proje Kisima kasabasına yakın bir köyde. Oraya nasıl gidilir, kaç araç değiştirilir kısmını iyice araştırdım yola çıkmadan önce. Nairobi'den Nyahururu'ya matatu dedikleri ufak minibüslerle gidiliyor, Nyahururu'dan da Kisima'ya bir matatu daha. Nairobi'de matatuların kalktığa yere uber ile vardım, bir süre aynı sokakta bir dön dolaş yaptıktan sonra matatuların kalktığı yeri bulduk. İlk kez tek başıma kalacağım için biraz tedirgin olduğumu itiraf ediyorum, ama tabi kimselere belli etmemeye çalışan, biliyorum ben oğlum buraları tarzı yüz ifadesini barındıran maskemi taktım hemen suratıma. Ve sonunda tek başıma matatu yolculuğum başlamıştı. Nyahururu'ya vardığımızda kadınla beraber indik otobüsten. Afalladığımı başka kimseye çaktırmamaya çalışarak kadına yaklaştım ve"ben hiç bilmiyorum buraları" dedim, kadın "beni takip et aynı yere gidiyoruz" dedi. Hayatta hiç bir şey tesadüf değildir, o kadınla karşılaşmam da değildi tabi ki. Yoksa tek başıma, oralardaki tek farklı görünen insan olarak etrafımı saran kalabalıktan kurutulup dolandırılmadan yolumu bulmamın imkanı yokmuş. Kadın kalabalığı yara yara ilerliyordu, ben de onu takip ediyordum. Kisima'ya giden büyük otobüsü bulduk sonunda. Eşyaları koyacak bagajı ararken baktım ki herkesin eşyalarını otobüsün üzerine yığıyorlar ve iplerle bağlıyorlar. Sırtçantama bir şey olur mu tedirginliğini yaşasam da güvenmekten başka çarem olmadığını anlayınca bıraktım eşyalarımı orada ve yeni arkadaşlarım olan bu aileyele beraber yemek yemek için bir lokantaya gittim. Karnımızı doyurduktan sonra gelip otobüste yerlerimize yerleştik. Baktım çantam hala orada sağlam duruyor, rahatladım. Sokak satıcılarından önce birkaç tane muz aldım, çocuklarla beraber yedik. Otobüsün dolmasını bekledikleri için ne zaman kalkacağımız belli değildi. Hiç gerilmeden, belirsizliği kabul ederek yaşaman gerekiyor buralarda. Buraların en bilinen sözü neydi? Hakuna Matata. Yani problem yok, sıkıntı yapma manalarında kullanılıyor. Doğu Afrika'da pek çok yerde duyacağım bir söylem. Kadının çocuklardan biri benim yanıma oturdu, 10 yaşlarında başı kapalı, güzel mi güzel bir kız çocuğu. Biraz sohbet etmeye başladık, baktım yol boyunca o da omzumda uyumaya başladı. Sanırım burada işler böyle yürüyor, herkes yanındakinin omuzunda uyuyor diyerek onu da kabullendim. Hava karardıkça yollar tehlikeli olmaya başladı. Yolda hiç ışık yok, otobüısün içinde de hiç ışık yok. Hem yollar, hem otobüsün içi kapkaranlık ve biz o karanlığın içinde ilerliyoruz. Arada bir telefonumun ışığını yakıyorum, feneri tutuyorum aşağı doğru ki biraz aydınlansın, sağımda solumda neler oluyor bileyim diye. Otobüsün içi tıkış tıkış, ayakta duran onca insan var. Ayakta duran adamlardan biri yanımdaki kız çocuğunun üzerine çullanmış durumda, çocuk korkudan bana doğru yanaştıkça yanaşıyor adam da umursamazca yaslandıkça yaslanıyor. En sonunda dayanamadım bu duruma, bağırdım adama, biraz geri çıkmasını çocuğu korkuttuğunu söyledim. Beni anladı mı bilmem ama elimle git geri diye işaret ettim, sinirli sinirli baktı suratıma. İşte o an "sıçtın Burcu sen" dedim kendime. Otobüs onlarca adam kaynıyor, benim gibi bir Mzungu bir kadını mı destekler bu adamlar yoksa kendi memleketlileri bir adamı mı. Bu karanlığın içinde yanındaki kız çocuğunun da senin de ağzına sıçar, boğazını kesip şuracıkta bırakırlar diye yazmaya başladım kafamda senaryolar. Senaryo için hiç kendimi zorlamadım, Afrika hakkında çevremdekiler tarafından ben daha yola çıkmadan önce bir sürü kötü senaryo yazılmıştı zaten, onların içinden en korkutuculardan bir derleme yaptım kafamda. Yanımdaki kız çocuğuyla birbirimize sarılarak devam ettik yola. Bir süre daha karanlığın içinde devam ettik, bir yandan telefonumda navigasyona bakarak nerelerde olduğumuzu anlamaya çalışıyorum ama buralar navigasyonda yer alan yerler olmadığı için pek de başarılı olamıyorum. Sonunda öndeki kadın döndü ve ineceğim yere, Kisima'ya geldiğimi söyledi. Etraf zifiri karanlık, neredeyiz anlayabilmek imkansız, etrafta hiçbir şey yok. Bir otogar falan bekliyordum ben en azından, oysa ki hiçliğin ortasındayım. Otobüste biraz önce kızdırdığım adam beni takip etmeye kalkar mı diye yusuf yusufum bir yandan da. Sadhana'daki gönüllülerden biri gelip beni alacağını söylemişti, otobüsten inmeden önce aradım ve onun burada olduğundan, geldiğinden emin olup öyle indim. İndikten sonra yarım saat falan otobüsün üzerine bağlanan çantaların arasında benim çantamı bulmaya çalıştılar. Tam çantamın kaybolduğuna inanmıştım ki sonunda bulundu, mutlu son diye düşünerek Bruce ile arabaya bindik. Kapkaranlık gecenin içinde Sadhana Forest'a doğru ilerliyoruz araba ile. Gece dediysem o şehirlerde bildiğimiz gecelere benzemiyor buralarda gece, zifiri karanlık, kör karanlık, kapkara karanlık, karadelik karanlık... daha nasıl anlatılır bilmem. Sadhana Forest'a vardığımızda biraz sohbet ettikten sonra Bruce bana kalacağım yeri gösterdi, iyi geceler deyip uzaklardaki kendi çadırına çekildi. Ormanlık arazinin içinde tek başına bir çadır. Afrika'da bir ormanın içinde yapayalnız bir çadırda kalmak! Uyku tulumumun içine kıvrıldım, etraftan gelen garip seslerin hangi hayvanlara ait olduğunu bilmeden "kuştur onlar kuş" diye avuta avuta uyuttum kendimi. Wuuuuuppp wuuuuuup diye bütün gece sanki yanıbaşımdaymış gibi bağıranların kuşlar değil de sırtlanlar olduğunu sabah kalktığımda öğrenecektim.


Birgünlük uçakta ve havalanlarında geçen süreden sonra Nairobi'ye vardığımda Cuma öğlen saatiydi. Çok sevdiğim bir arkadaşımın arkadaşı olan Ahmet karşılayacaktı beni, önceden konuşup anlaşmıştık. Ancak oraya vardığım saat tam Cuma namazı saatine denk geldiği için hemen havaalanının karşısındaki kafede onu beklememi söylemişti. Uçaktan inince kafamın içinde dolaşan kaygı cinleri acaba sırtçantama sağlam bir şekilde ulaşabilecek miyim sorusunu soruyordu bana ısrarla. Bir arkadaşımın Afrika'da bir ülkede, havaalanında çalınan çantası ile ilgili anlattığı hikaye beni böyle kargılandırmıştı. Neyse ki çantam, üzerinde iki kutu streç film sarılmış şekilde turuncu kılıfıyla önümde göründü. Aldığım gibi çantamı hemen tuvalate koştum, üzerinden streç filmi çıkardım çünkü Kenya'da poşet taşımanın yasak olduğu konusunda uyarılmıştım. Havaalanından çıktığım gibi ceza yememem için güzel bir uyarıydı. Havaalanından çıkarken Hindistan'daki gibi birçok insanın üzerime üzerime gelip, taksi taksi taksi diye bağırışacaklarını düşünmüştüm ama hiç de beklediğim ve korktuğum gibi bir manzara yoktu. Ben emin adımlarla havaalanının hemen karşısındaki Paul Cafe'ye doğru gidiyordum. Birkaç taksi şoförü " taksi madam" diye seslendi, hayır sağol deyince kimse ısrar etmedi. Ahmet, Pakistan asıllı bir Kenyalı. 1960larda Somali'den kaçan mülteciler için bir yetimhane kurmak için gelmiş babası, sonra ailece Kenya'ya yerleşmişler. Ahmet kardeşi ile beraber geldi, daha Nairobi'nin merkezine gitmeden Mombasa yoluna girdik bile. Evet Kenya'ya vardığımın ertesi günü hem safari yapacak hem de buranın en güzel kıyı şehirlerden biri olan Mombasa'yı görecektim. Şanslıyım ya ben, Afrika bana iyi gelecek dedim kendime. Nairobi-Mombasa arası Kenya'daki en işlek yok. Mombasa'da liman olduğu için yol kamyonlarla tıka basa dolu, trafik had safhada. 4 saatlik yol 8-9 saatte anca gidiliyor. Eğer araçla değilseniz, iki şehir arasındaki en güzel ulaşım aracı tren. Fakat biz safari yapacağımız jiple yolda olduğumuz için ve arkadaşlarım oraya iş toplantısına gidiyor oldukları için treni kullanamadık. Hava karardığında Voi adında bir köyde lüks bir safari hoteldeydik. Saat 11'e gelmişti, birşeyler atıştırdık, bana odamı gösterdiler, odama çıktım. Bir yandan da internetten otelin adını ve oda fiyatlarını bulmaya çalışıyorum. Fiyatları gördükçe tırstıkça tırstım, bir aylık paramı bir gecede buraya nasıl vereceğim diye söyleniyorum kendi kendime. Bir yandan da acaba bir sinek cibinlikten içeri girip beni ısırır da sıtma olur muyum korkusundayım. Ama öylesine yorgun ve bitgindim ki tüm bu tırsmalara rağmen uyuya kalmışım. Sabah uyandığımda karşımda gördüğüm manzara inanılmazdı. Gecenin bir yarısı geldiğimiz için nasıl bir cennette uyuduğumu göremedim tabi. Sabah harika bir görüntünün içinde müzik yapan kuşların sesleri, biraz ileride gezinen yalnız bir fil... Kocaman, uçsuz bucaksız yeşile bakıp nasıl sırıtsam, nasıl sevinsem bilemedim şaşkınlıktan. Birkaç saat içinde bu harika manzaranın içinde ben de mi olacaktım ki? İlk safari heyecanı arttıkça artıyordu. Acaba hangi hayvanları görebilecektim, leopar görür müydüm ki? Ya da aslan ? Zebra, zürafa göreyim, ah bi de sarılabilsem. Sabah kahvaltısı olarak tabi ki önce meyve geldi, sonra da patates ve fasulye getirdiler benim için, etsiz, yumurtasız 🙂 Benim aklım hala acaba ne kadar para ödeyeceğimde, bir yandan da gitti artık düşünme diyorum kendime. Kahvaltıdan sonra çok da geç kalmadan çıktık safari için. Ne kadar ödemem gerektiğini sordum arkadaşıma, başını çevirdi, bedava burası sana dedi. Şaşkınlık ve rahatlama bir arada gelişti. Jipe atladık ve Tsavo Doğu Milli Parkı'na doğru yol almaya başladık, zaten parkın dibindeymişiz 🙂 İlk safarime gidiyor olmanın kalp çarptırtan heyecanı içerisindeyim. Merhabalar, yakın zaman içerisinde bende bir Serengiti'ye gitmek ve büyük göçü izlemek istiyorum. Acaba Afrika turu için ne kadar bir bütçe harcıyorsunuz. Yazınız sırasında gözümden kaçtıysa özürdilerim. Her zaman belirttiğim gibi bütçe kişiden kisiye değişir. Safari ücreti Tanzanya'da genelde 3 gün için 600-800 dolar civarı.


Thali, Hindistan'ın ana yemeği. Tek bir yemekten bahsetmiyoruz burada, Thali; yemek servis edilen yuvarlak tabak anlamındadır aslında. Pilav, papadam, chapati ya da roti ekmeği, dal, körili sebze yemekleri, yoğurt, sos, turşudan oluşur. Soslu yemekleri pilavın üzerine dökersiniz, afiyetle yersiniz. Önceleri kaşıkla yerdim bu yemeği, sonra elimi nasıl bir kaşık gibi kıvıracağımı, pilavı elimle nasıl alacağımı ve ağzıma sokabilmek için parmağımı nasıl hareket ettirmem gerektiğini öğrendim Hint arkadaşlarımdan ve o günden beri ellerimle yemek yemenin keyfini yaşıyorum. Güney Hindistan Thali'si muz yaprağının üzerinde servis edilir ve elinizle yemeniz beklenir. Pirinç ve mercimekten yapılan bir hamurun içine baharatlı, soğanlı, acı biberli, hardal tohumlu haşlanmış patates dolduruluyor. Hindistan cevizi sosu, domates sosu, sambar ile birlikte servis ediliyor. Tadına doyum olmuyor, parmaklar bile yeniyor. Off nasıl ağzım sulandı şimdi yazarken bile. Vada da bir Hint kahvaltısı. Donut şeklinde ortası delik hamur kızartması. Nohut, mercimek gibi baklagiller, soğan, kimyon, kişniş, baharat, acı biber ile karıştırılarak hamur hazırlanıyor. Kızartılan hamur Hindistan cevizi sosu, domates sosu ve sambar ile servis ediliyor. Genellikle idli ve vada menülerde birlikte servis edilir, ama tabi seçim size kalmış. Yine bir kahvaltı yiyeceği, bir nevi krep. Hamuru baklagillerden yapılıyor. Geleneksel olarak domates, soğan, acı biber, lahana karışımı ile yapılıyor. Ya da tercihe göre çeşitli sebzelerle veya Hindistan cevizi ile de yapılabilir. Sambar ve sos ile servis ediliyor. Bağımlılık yapan bir Hindistan atıştırmalığı. Üçgen şeklindeki hamurların içine patates, soğan, bezelye, mercimek ve bol baharat konularak hazırlanır, derin yağda kızartılır. Sokak aralarında bol bol karşınıza çıkar. Genellikle naneli sosla birlikte servis edilir. 2 tane alıp yola devam edersiniz, dönüşte 3 tane daha alayım ben dersiniz. Tadı damağınızda kalır, göbecikler büyütülür. Sonrasında 30 gün 300 plank ile vereceğiniz kilolara değer. Pakoda, pakodi isimleriyle de karşınıza çıkar. Derin yağda kızartılmış bol kilo aldıran lezzetli atıştırmalıklardan biri daha. Soğan, patlıcan, ıspanak, karnabahar, domatesten herhangi birileri kullanılabilir, nohut unu ile karıştırılır, kızartılır. Bu bizim nohut yemeğinin körili ve baharatlısı. Chana nohut demek, masala da baharat karışımı anlamına geliyor. Biraz tanıdık bir lezzet aradığımda başvurduğum yemek chana masala. Roti ya da naan ekmeğini bana bana, ekmeğin arasına nohutları sıkıştıra sıkıştıra, ardından da parmaklarını yalaya yalaya yenir. Türkiye'de denemek istiyorsanız, İstanbul'da birkaç tane Hint restoranı var, sizin de bildikleriniz varsa paylaşabilirsiniz bu yazının altına. oguz bey selam yeni gideceğiz Hindistan alkolsüz parfümlerini almak istiyoruz nelerdir nereden bulabililiriz devlet kucuk evleri deniliyor bizim sumerbanklar gibimi nerde bulabiliyoruz. Hint yemekleri hakkında çok açıklayıcı ve bilgilendirici bir yazı olmuş çok faydalanma fırsatı buldum sayenizde teşekkürler. Benim de okurken ağzım sulandı. Hindistanı ve yemeklerini çok seviyorum. Ordayken yediğim bazı yemekleri yapmaya çalışacağım ama malzemelerim eksik. bu malzemeleri edinebileceğim bir yer var mı, siz bilirsiniz belki? Bir de coconut chutney yediniz mi hiç? Burnumda tütüyor! Merhaba, inanın malzemeleri türkiye'den nereden temin edebiliriz bilmiyorum.


"Yıllardır dünyayı gezme hayaliyle yanıp tutuşuyorum. "Başka ülkelerde hayat nasıl, insanlar ne yapar, nasıl yaşar, nerelerde yaşar, ne şekilde, bizden farkı ne, neden öyle neden böyle?" ardı arkası bitmek bilmeyen sorular. Ama bırakın dünyayı gezmeyi Türkiye dışına adımımı atabildiğim yıl 2013 yani yaş 28. Önceki yıllarda birkaç yurt dışına çıkma denemem oldu tabi ki, hayal aşamasında kalan da oldu pratiğe tam dökecekken vize engeline takılan da. Ama bu sefer engel falan yok, bildiğin gidiyorum. "Dünyayı geziyorum sonunda" falan demek isterdim ama bu sadece 1 haftalık kısa bir tatil planı. Olsun canım diyorum kendime tabi ki, "önemli olan bir yerden başlamak" gibi avutucu cümlelerim var hazırda bekleyen. Büyük yolculuklar için küçük yolculuk denemeleri yapmak gerek. Her neyi arıyorsan hayatta ya da neyi soruyorsan hayata cevap seni bir yerlerden çağırıyor, kulak verdim bu çağrıya ve rotamı çizdim. Sırt çantamı kaptım, adımımı attım. Korku, gerginlik, telaş, endişe, sevinç, heyecan.. hepsi bir olmuş içimi kımıl kımıl yapmakta, titrek ve şaşkın bir haldeyim. Meraklarımın, sorularımın peşine takıldım ve işte yolun başındayım. Dedim ya kısa bir yolculuk bu, bir yolculuk eskizi, amatör bir gezgin denemesi.. Havaalanında, amatörlüğümden kaynaklandığını iddia ettiğim ama aslında tam da benle ilgili olduğunu bildiğim şapşallıklarla başladı hikayem, zaten normal başlamış olsa ben bile şaşardım her şeyin bu kadar yolunda gitmesine. Yanlış kapıda yarım saat bekledim mesela, tam sıranın önüne varmışken beklediğim sıranın Köln uçağı sırası olduğunu, Roma için kapının değiştiğini öğrendim. Uçağıma 15 dk vardı ve ben değiştiğini öğrendiğim kapıya doğru sırtımda 10 kiloluk, elimde 3 kiloluk çantalarla koşturuyordum. 47 kilo bir insan için bu ağırlıklar pek de hafife alınacak şeyler değil. Alt kata geldiğimde bütün kapılar kapanmıştı ve benden başka kimse yoktu. O anki korkumu en iyi nasıl anlatırım, neye benzetirim bilmiyorum ama benzerini yaşamış olanlar beni rahatça anlayabilir diye düşünüyorum. Hayalini kurduğum ülkelerin biletleri elimdeydi ama ben uçağı kaçırmıştım. "Kimse yok mu ?" çığlıkları atıyordum boş salonda, cam kapılara ellerimi dayayıp birileri beni duysun diye cama şaplaklar atarken bir yandan da "kimse yok mu?" çığlıklarım olayın dramatikliğini arttırıyordu. Camdan bir hapishaneye tıkılmış bir film karekterini oynuyordum farkında olmadan; doğaçlama dramatik anlar, fona hangi hüzünlü şarkıyı eklersiniz o da size kalmış. İşte tam o anda arkamda bir ses duydum. Üvey kardeşleriyle birlikte baloya gidemediği için hüngür hüngür ağlayan Külkedisi'ne tam da bu en çaresiz anında gelen peri, şimdi bana da gelmiş olmalıydı. Arkamı döndüğümde öyle pek de periyi çağrıştırmayan turuncu üniformalı temizlik görevlisi teyzeyle göz göze geldim. "Korkma korkma, kapı değişti yine" dedi bana, o an anladım ki turuncu üniformalı temizlik görevlisi de pekala bir peri anne olabiliyormuş. Yüzüm güldü yine, panoya doğru koştum, yeni kapının numarasını öğrendim ve koşmaya başladım yeniden. Sonunda doğru kapıdaydım, birkaç kişiye "Waiting for Rome?" diye sorup teyit aldıktan sonra gönül rahatlığıyla beklemeye başladım. Bu gönül rahatlığım 5 dk sürdü ki kimliğimi bu koşturmaca içinde kaybettiğimi fark ettim, tekrar aşağı kata gidip geçtiğim yollardan yeniden geçtim ama nafile kimlik ortalıkta yoktu. Benden daha önce bu yolculukları deneyimlemiş olan kardeşime durumu anlattığımda "pasaport yeter orda panpa, salla kimliği" dedi ve bu rahatlama ile kimliğimi boşverip uçak kapısına yönlendim yine. Kapıdan girerken de talihsizlik yakama yapıştı tabi ki, kapıdaki görevli bu çantaların el bagajı için ağır olduğunu söyledi, şaşkınlıkla check-in sırasında tartıldığını ve problem olmadığını anlatmaya çalışıyordum ama adam ısrarla bana inanmamakta direniyordu. O sırada kapıdan geçen koca çantalı turist kızı gösterdim, benden daha büyük bir çantayla onun girmesine neden kimse sesini çıkarmıyordu peki ? Görevli adam bu söylemim üzerine kızı durdurdu, "çantanız çok büyük, bu bayan sizi şikayet etti, ondan durdurduk" diye de açıklamada bulundu sağolsun. Giderken kızdan yediğim "bitch" küfürünün nedenini açıklamama gerek yok sanırım. Kızın bagaja verdiği başka çanta olmadığı anlaşılınca salıverildi kapıdan. "E benim de başka çantam yok" dedim, ama benim hiçbir söylediğime inanmamakta ısrarlarına devam eden görevli, turist kızların sözüne inanıp onları salarken benim sözüme sistemden bakarak kontrol ettikten sonra inandı. "Baştan söylesenize" gibi sözlerle özür bile dilenmeden kapıdan bırakıldım. Neyse özür peşinde değilim, şu uçağa bineyim sonunda yeter. Heyecanlı bir başlangıç. Uçağa binince nasıl rahatladiginizi tahmin ediyorum.


Bu sabah yürüyüşe 8.20'de başladık. Her zaman daha da erken çıkmayı planlıyoruz ama pek tutturamıyoruz. Dün akşam bizimle birlikte Chamche'de kalan Alman bir kız ve Amerikalı bir çift de bizimle birlikte çıktı yola. dağın içinde kurulan yemyeşil köylerden geçtik, marihuana tarlalarından geçtik, insansız yollardan da geçtik köylülerin arasından da, Danaqyu'nun girişindeki misafir evimizden sabah erkenden yola çıktık. Hedefimiz Chame ya da biraz daha kasarsak Bhratang. Yokuşlu, engebeli 12 km yol yürüdük. Chame'ye vardığımızda yorgun değildik, daha devam ederiz diye düşündük. 2 saatlik bir yürüyüşün ardından Bhratang'a vardığımızda ise birkaç evden oluşan küçücük köy ile karşılaştık. Belki biraz daha ileride bir misafir evi buluruz derken yürüdükçe yürüdük, görünürde hiçbir yerleşim yoktu. Hırsımızın kurbanı olmuştuk biraz, sakin sakin yürüyüp bir önceki köyde kalmak yerine yapabileceğimizden fazlası isteyip zorlamıştık şansımızı. Yürürken biraz gerildik, birbirimize sarmaya başladık, neyse ki bir süre sonra tatlıya bağladık tekrar. Hava kararmaya başlamıştı, biz köye gidebilecek en kestirme yolu bulmaya çalışıyorduk. Yürüyüş rotası boyunca kayaların üzerinde rotayı belirlemek için ok işaretleri ya da gidilmemesi gereken yolu göstermek için de kırmızı çarpı işaretleri olur. Hani korku filmlerinde gençler daha çabuk gidebilmek için çarpı işaretli yola girerler, siz de izlerken "höh ne salaklar var, kim gider çarpı işaretinden " dersiniz ya izlerken, işte o hikayenin kahramanı oluverdik birden 🙂 Çarpı işaretli yol daha kısa gibi göründüğü için ormanın içine daldık, buradan yolumuzu buluruz umudu ile. Ormanın içinde ilerledikçe terkedilmiş bir eve rastladık, boş kocaman bir havuz vardı evin önünde. Himalayalarda, dağın tepesinde bir ormanın içinde terkedilmiş bir ev, gökte dolunay, çarpı işaretli yoldayız... Klişe bir Hollywood korku filminin içerisindeyiz. Sarışın ve gözlüklü olanımız Rapha, ilk o gidecek nasıl olsa diye onu önümüze katıp dolunayın ışığıyla yolumuza devam ettik. Yemekleri beklerken ertesi günün planı yapıldı. O böyle, bu şöyle derken sonunda herkesin kabul ettiği bir karara varıldı. Biz istediğimiz kadar yapalım planları, ne kadar yol gidip nerede konaklayacağımıza DAĞ karar veriyor, dağ bizi nerede ağırlamak isterse orası o geceki evimiz oluyor. 3240 metrede uykuya daldık bu akşam. Yarın sabah ve sonrası bir sonraki yazıda.


Biz iki gezgin kadın; Burcu ve Tuğçe bu buluşmaya ön ayak oluyoruz. Yoga ve meditasyon, kadın öyküleri, söyleşiler, seyahat ile dolu dolu bir içerik planladık sizlerle paylaşmak için. Kayıtlar 5 Mayıs tarihine kadar kesinleşecektir. Lütfen kendi yoga matınızı getirmeyi unutmayınız. Kabak Koyu'na ulaşımda sıkıntı yaşamamak için yürüyüş ayakkabısıyla ve çekçekli valiz yerine sırtçantası ile gelmeniz sizin yararınıza olacaktır. Teşekkür ederim güzel dileğiniz için. Belki bir yanlış anlaşılma oldu, etkilik ücretimiz "2 gece konaklama, sabah-akşam yemeği, 3 gün boyunca yoga, meditasyon, nefes çalışmaları, sunum&söyleşi etkinlikleri"nin hepsini kapsamaktadır.


Assos Kayalar Köyü sahilinde harika bir atmosferde deniz ile, doğa ile bütünleşerek kendimizi tanımak, içimizdeki şifayı uyandırmak, birliği hissetmek için buluşalım. Yoga; zihnin, bedenin ve ruhun birliğidir. Her canlının içerisindeki "bir" olanı görebilmenin öğretisidir. Daha erdemli bir insan olabilmek adına kişinin kendini eğittiği bir yolculuktur. Sen de bu yolda ilerlemek isteyenlerden biriysen sen de davetlisin bu buluşmaya. Ödemenin tamamı kamp öncesinde yapılmış olmalı. Hindistan'da 6 ay ile başlayan ve yıllarca süren tek başıma dünya seyahatimin ardından yoga ve meditasyon üzerine aldığım eğitimleri aktarmak, dinlenmek ve köklerimi yeniden toprağa gömmek için Olimpos'ta durmayı tercih eden bir yoga eğitmeni ve daimi yoga öğrencisiyim. Seyahatlerimi ve deneyimlerimi www. gezginyogini. com websitemde paylaşıyorum.


Mahabalipuram ve Pondicherry'de geçirdiğim birkaç güzel tatil gününün ardından Auroville'deki yeni evime: Sadhana Forest'a vardım. Ne yalan söyleyeyim kalacağım yeri, tuvaleti, banyoyu.. ilk gördüğümde "ne işin var burada be deli, mis gibi hayatı bırakıp dağ başına yaşamaya gelmek de neyin nesi?" dedim kendi kendime. Ama hayat o kadar gerçek ve doğal ki burada, buraya alışıp burayı evim olarak benimsemem sadece bir günümü aldı. Önce biraz Auroville'den bir sonraki yazıda da Sadhana Forest'tan bahsedeyim. Auroville'i ilk kez Türkiye'de bir bilgi yarışması sırasında sorulan soru sayesinde öğrendim. "Hindistan'ın güneyinde yer alan, dünyanın her yerinden insanın dil, din, mezhep, ırk ayrımı olmadan bir arada yaşaması hedefiyle kurulan UNESCO'nun desteklediği üniversal şehrin adı" gibi bir şeydi soru. O kadar heyecanlandım ki bu soru karşısında, birileri hayalini kurduğum şehri gerçekleştirmiş heyecanıyla hemen bilgisayarımı alıp ne olduğunu araştırmaya başladım. Türkiye'den oraya giden ve sonra da Menemen civarında ekolojik bir köyün kuruculuğunu üstlenen bir üstadın şehir hakkında yazdıklarını okudum, şehrin internet sitesine ulaşıp orada yazılanları okudum. Okudukça heyecanım arttı ve "ben bir gün buraya gideceğim" dedim kendime bu yolculuğumdan 1,5 yıl kadar önce. Auroville ; Sri Aurobindo'nun en gözde öğrencilerinden biri olan "The Mother"ın hayalini kurduğu bir şehir. The mother Mısırlı bir anne ve Türk bir babanın 1878 yılında Paris'te doğan kızı. 1910 yılında Pondicherry'de Sri Aurobindo ile tanışıyor ve yıllar içerisinde onun öğrencisi oluyor. 1930 yıllarında the Mother'ın aklına tüm insanlığın birlikte kardeşçe yaşayacağı evrensel şehir hayali düşüyor ve 1960'lı yıllarda Sri Aurobindo topluluğu Auroville projesini ortaya atıyor, UNESCO da bu projeyi destekliyor. 28 Şubat 1968'te 124 farklı milletten 5000 kişi Auroville'in ortasındaki banyan ağacının etrafında bu şehrin temellerini atıyor. 124 milletin temsilcileri kendi ülkelerinden getirdikleri topraklar beyaz mermerle kalpı lotus şeklindeki bir kabın içerisinde karışıtırılarak saklanıyor. Şuanda da Anfi Tiyatro'nun ortasında bulunuyor bu kupa. MATRIMANDIR ismiyle anılan büyük kristal şeklindeki tapınak Auroville'ın ilk yapısı ve ayrıca da sembolü. Matrimandir Dünya'da görebileceğiniz en sessiz tapınak. Tapınak dediğime bakmayın, tapınılacak her hangi bir şey yok içeride, burası aslında bir meditasyon alanı. Bembeyaz bu tapınağın içinde su sesinin haricinde en ufak bir ses dahi duyamıyorsunuz. Burada meditasyon yapmak gerçekten güzel bir deneyimdi benim için. Auroville'de insana yakışır bir yaşam görmenin şaşkınlığı ve heyecanı içerisindeyim. Burası içeriğinde birçok organik çiftlik barındıran bir bölge. Dükkanlarda el yapımı organik ve sağlıklı besinleri kolaylıkla bulabiliyorsunuz, dalından koparılmış taze sebzelerle yapılan yiyecekleri tadıyorsunuz, vegan beslenenler için hayat burada kolay, bir çok besinin vegan alternatifini bulabiliyorsunuz kolaylıkla. Gün içerisinde süregelen dans, yoga, pilates, aerobik, tiyatro, müzik, meditasyon... ile ilgili workshoplara katılabilirsiniz. Akşamları düzenlenen partiler kulaktan kulağa yayılıyor, sizin de kulağınıza çalınan olursa akşam ateş başı eğlencelerine dahil olabilirsiniz. Gönüllü çalışmalara katkıda bulunabilirsiniz. Kısacası insanca yaşama dair yapmak istediğiniz ne varsa burada hayata geçirebilirsiniz. Auroville'de kimse kimsenin ırkının, dininin farkında değil, umrunda değil.. Herkes gerçekten ne olduğumuzun farkında ve ben bu farkındalığa bayılıyorum. Dünyanın her yerinden insanı bir arada, mutlu, kavgasız görmek, ve bunu böyle güzel, yemyeşil doğanın içerisinde görmek; insan daha ne ister dedirtiyor insana. Auroville'de devamlı workshoplar, festivaller, partiler ardı arkası kesilmeden devam ediyor. Öyle alkolün dibine vurulan partilerden bahsetmiyorum, parti dediğimiz genellikle ateşin etrafında şarkılar, danslar, sohbetler. Sadhana'da alkol ve sigara yasak olmasına rağmen hayatımda görebileceğim en güzel dans partileri burada oluyor, burada öğrendim ki eğlenmek için alkole ihtiyacımız yokmuş gerçekten, açık beyinle ve farkında olarak eğlenmek çok çok daha keyifli. Auroville neredeyse herkesin bir motorsikleti var, doğa dostu bir alternatif değil farkındayım ama burada ulaşım için pek fazla seçenek yok. Auroville'de bir çok komün ve çiftlik bulunuyor. "Salutude" da bunlardan biri. Neşeli sahibi Krishna senelerini Auroville'e veren bir doğa aşığı. Burada da gönüllü çalışabilirsiniz. Ben bu masal gibi yerde Sadhana Forest adında bir vegan kömünde kalıyorum. Yeniden ağaçlandırma projesini kendilerine görev edinen bu güzel insanların yanında gönüllü olarak çalışıyor, sürdürülebilir hayatı öğreniyorum. Bir sonraki yazımda buradan bahsedeceğim, bir başka ütopyayı daha okuyacaksınız. Haziran Temmuz ayları çok sıcak zamanlar, Kasım ve Nisan arası güzel zamanlar diye düşünüyorum. merhaba, güncel kuralları bilemiyorum. Kalacak yer için ödeme yapmanız gerekiyor, Auroville içerisindeki komünlerden biri ile iletişime geçip daha detaylı bilgi alabilirsiniz.


Ben gidemedim ama 3 yaşından beri can ciğer arkadaşım olan Gözde gitti bu projelerden birine, hem de memurluk hayatından istifa etmeden 1 seneliğine. Bu yazıda önce biraz EVS nedir, şartları şurtları nelerdir kısmından bahsedeyim, sonrasında da taze gönüllü olan Gözde'yle nasıl gittiğini, orada hayatın nasıl olduğunu, detayları falan konuştuğumuz güzel bir soru-cevap bölümü var. EVS ya da Türkçeleştirilmiş kısaltma adıyla AGH yani Avrupa Gönüllü Hizmeti. Nedir bu bileniniz vardır elbet, ben bilgisi olmayanlar için kısa bir açıklama yapmak istiyorum. Avrupa Gönüllü Hizmeti 17-30 yaş arasında gençlerin 2-12 ay süre ile Avrupa'da gönüllü çalışmalara katılmasına olanak sağlayan bir program. Bu sayede yabancı dil yeterliliğinizi geliştirebilir, iletişim becerilerinizi güçlendirebilir, özgüveninizin artmasına olanak sağlar ve sorun çözme yeteneğinizi arttırabilirsiniz. Üstelik bu programlara katılabilmek için iyi bir yabancı dil bilgisi ya da üniversite mezuniyeti şartı aranmıyor. - Başvuru yapmak için önce bir gönderen kuruluş bulmanız gerekiyor; bu bir belediye, dernek, vakıf... olabilir. Gönderen kuruluşların listesini şu linkte bulabilirsiniz: http://europa. eu/youth/volunteering/evs-organisation_en Gönderen kuruluşu bulduktan sonra iletişim bilgilerinden ulaşarak randevu alıp görüşebilirsiniz. - Gönderen kuruluşu buldunuz, peki hangi projeye katılacaksınız. Diğer ülkelerdeki projeleri görmek için de şu linke göz atmalısınız: - Aklınıza yatan bir proje ya da projeler buldunuz. Şimdi güzel bir "motivasyon mektubu" hazırlama zamanı. Motivasyon mektubunda özgeçmişinizden, eğitiminizden, kişisel özelliklerinizden, ilgi alanlarınızdan, neden bu projede yer almak istediğinizden, hangi tarih aralığının sizin için uygun olduğundan - Motivasyon mektubunuzu seçtiğiniz kuruluşa gönderdikten sonra oradan cevap gelmesiniz bekleyeceksiniz. Olumlu cevap geldikten sonra gerekli hazırlıkları yaparak gitmeye hazırlanabilirsiniz. Dikkat etmeniz gereken noktalardan biri de kuruluşların yıl içerisinde üç dönem proje başvurusunda bulunuyor olmaları: 4 Şubat- 30 Nisan- 1 Ekim. Bu tarihlere uygun zamanlarda başvuru yapmanız sizin lehinize olur. Bu programa başvurmanın hiçbir ücreti olmaması da projenin bir başka güzel tarafı. Program dahilinde yol, konaklama, yemek masrafları Ulusal Ajanslar tarafından karşılanır. Ya ben de gitmek istiyorum bir yerlere ama param yok, cesaretim yok, nasıl olacak diye başını kaşıya kaşıya düşünen arkadaşlar için güzel bir fırsat Avrupa Gönüllü Hizmeti. Hem güvenilir bir kuruluşla iletişime geçerek gittiğiniz için içiniz rahat, hem de masraflarınız karşılandığı için cebiniz rahat. Gözde; benim 3 yaşından beri arkadaşım. Canımın canı, beraber büyüdüğüm kardeşim. Okul öncesi öğretmeni kendisi, hoş sohbetiyle anlattığı çocukların hikayelerini dinlemeye bayılırız. Bu sene yok buralarda, Polonya'da bir anaokulunda gönüllü çalışmaya gitti. Benim senelerdir uğraşıp bir türlü gitmeyi beceremediğim AGH ile gidenlerden birisi. - AGH'yi nasıl duydun, nasıl karar verdin kısmını geçiyorum. Çevrendeki bir çok insan tarafından merak edilen konu: sen bir devlet memuru olarak, bir öğretmen olarak istifanı falan vermeden nasıl oluyor da 1 sene yurtdışına çıkabiliyorsun? Bundan biraz bahsedelim mi önce? Bu izin; Memuriyetleri süresince 12 aya kadar verilebilmektedir. Sıkıyönetim veya olağanüstü hal ilan edilen bölgelere veya kalkınmada öncelikli yörelere 72 nci madde gereğince belli bir süre görev yapmak üzere mecburi olarak sürekli görevle atananlar bu hükümden faydalanamazlar. - Avrupa gönüllü hizmeti dahilinde gittiğin projede ne kadar çalışman gerekiyor? Şartlar zor mu, yorucu mu? Ben 12 aylık bir projede çalışıyorum, ne kadar çalışacağınız sizin seçtiğiniz projeye göre değişiyor, Erasmus + kapsamındaki AGH projelerinin çalışma süreleri 2-6-9-12 ay olarak değişiyor, projelere siz başvuruyorsunuz, böylelikle zamanı da siz belirleyebiliyorsunuz. Ben Polonya'da bir projeden kabul aldım, anaokulunda gönüllü olarak çalışıyorum, en az 5 en fazla 7 saat günlük çalışma saatiniz var ama rahatsınız çünkü gönüllüsünüz. Benim kaldığım şehirde 15 gönüllü var, gönüllüleri yormuyorlar. Çalışmaktan şikayetçi olan bir arkadaşım yok, hatta çalıştığımız okullarda çok tatliş müdürler ve öğretmenler oluyor; gezi için ya da dinlenmeniz için sizlere "bugün okula gelme ya" ya da " madem geldin gez gör tabi dolaş etrafı, okula gelme 2 hafta" gibi bizi motive eden şeyler söylüyorlar. - Gittiğin ülkedeki insanlarla iletişim problemi yaşıyor musun, yaşadın mı? Senin gibi başka gönüllüler de var mı? Ben Polonya'nın kuzeyinde Kwidzyn diye küçük bir şehirde kalıyorum, okulum ise bir köyde, haliyle ileri seviyede iletişim problemi yaşıyorum. Hatta sevgili ev sahibi kuruluşum bana çalışacağım okulda kimsenin İngilizce bilmediğini söylememişti. Okula gittiğimde süper süper şok yaşadım. Yani düşünün haftanın 5 günü, kimseyle konuşamadan vakit geçiriyorsunuz. Bilmediğiniz bir dil, aynı zamanda bir şeyler öğretmek için ordasınız ama ortak bir dil yok. Etrafta uçuşan lehçe kelimeler, sanki çok anlıyormuşsunuz gibi size sürekli lehçe bir şeyler söyleyen insanlar... Yani deneyin diycem inanın canlandırması zor, dile kolay 5 saat. - Bildiğim kadarıyla proje kapsamında yemek ve konaklaman karşılanıyor, üzerine bir de cep harçlığı veriliyor. Projenin sana verdiği cep harçlığı harcamalarını karşılamak için yeterli oluyor mu? Polonya pahalı bir ülke mi? Günlük ortalama masrafın ne kadar oluyor? Polonya Ulusal ajansı her gönüllüye aylık 185 euro mutfak masrafı ve cep harçlığı veriyor. Para ev sahibi kuruluşunuza gönderiliyor, onlar size imza karşılığında veriyorlar. Polonya avrupanın en ucuz ülkelerinden biri; 185 euro yaklaşık 800 zloty ediyor (yaklaşık 665 tl) . Küçük bir şehir için yeterli. E tabi her gece bara gidelim heyoooo falan derseniz paranız biter ama fatura, kira yok, yeme içme için yeterli hatta biriktirebilirsiniz bile. Günlük masraf size kalmış, bazı günler hiç harcamayabilirsiniz bile. Ben evde yemek yapmayı sevdiğimden haftalık market alışverişi yapıyorum yaklaşık 80 zloty ediyor. Mesela kötü alışkanlıklarınız varsa paranız yetmeyebilir ama dediğim gibi size bağlı. Burada 2. el mağazaları çok yaygın ve çok ucuz. Çoğu gönüllü arkadaşımız parasını orada harcıyor ama yani bazen o kadar uygun ki 2 zloty günleri oluyor mesela, güzel bir kışlık montu 2 zlotye alabiliyorsunuz ( 2. El diyince dudak bükmeyin, baya güzel şeyler oluyor). - Gittiğin tarihten bu güne kadar en çok zorlandığın durum ya da durumlar neler oldu? Polonya'ya yerleşmek, orada yaşamak ister miydin? Polonya tarihi açıdan çok acılar çekmiş bir ülke bunun izlerini hala görebiliyorsunuz. Rusya ve Almanya mahvetmiş ülkeyi, pek çok kişi Rusça biliyor, sömürülmeden kalma izler ama konuşmuyorlar. Bunun yanında komünizm yaşamış bir ülke, komünizm zamanından kalma yaşam standartları hala sürüyor. Evler ufak, kiralar yüksek, insanların oturma odaları yok genellikle. Bizim alıştığımız oturma odalı evler buralarda lüks, o yüzden oturma odaları aynı zamanda yatak odaları bundan dolayı burada insanlar yatak almak yerine çekyat alıyorlar. Gündüz oturma odası akşam yatak odası, yani baya evli çiftler falan da çekyatta yatıyor, buna alışamadım. 1 ay süren ısrarımla ve yine kendi çabamla bir yatak buldum kendime, standartlarını anlıyorum ama o dandik çekyatta bel ağrısı ile 1 yıl geçiremezdim. Polonyayı çok gezme fırsatım olmadı ama buraya yerleşme gibi bir düşüncem de olmadı hiç,. Yaşamak istediğim ülke Türkiye. Ben geçici süre bir ülkede kalabilirim ama kürkçü dükkanına dönerim yine. Gezmek için pek çok yol var, bu fırsatları Türkiye'de yakalayabilirim aynı zamanda işim olduğundan para da biriktirebilirim. Daha çok ülke görebilirim. Şu an fark ettiğim kadarıyla Avrupa'nın da en büyük sorunu işsizlik, ben şanslı kesimdenim, en nihayetinde bir işim var. Ve milliyetçi olmasam da vatansever biriyim, Türkiye kültür zengini bir ülke, buraya gelince fark ediyorsunuz. Bunu en iyi şekilde öğrenmek, yorumlamak ve yeni nesillere aktarmak istiyorum ayrıca bir öğretmen olarak en çok ve en iyi şekilde kendi ülkeme yardım edebilirim diye düşünüyorum, bunu bir sorumluluk gibi görüyorum. Türkiye'ye dönüğümde çocuklar için atölyeler yapmaya devam edeceğim yine. - Beraber çalıştığın insanların sana karşı tavırları nasıl? Türkiye'den gelmenin yarattığı her hangi bir sıkıntı oldu mu ? Beraber çalıştığım insanlar dünya tatlısı, çok seviyorum onları. Okul müdürü ananem gibi, öğretmenler ablam. Türkiye'de pek çok okulda çalıştım (evet 6 kere okul değiştirdim de) sadece 1 tane müdür tanıyorum, öğretmenlerine hal hatır soran, çocuklarla ilgilenen, oyunlar oynayan, hikayeler okuyan, etkinlik hazırlamak için bizlere yardım eden. Tavırlar Türkiye'deki öğretmenler odasından farklı değil. Sorular aynı " sevgilin var mı" "kaç kardeşsiniz?" "ne zaman evleneceksin" . Adeta kendi ülkem, yurdum insanı işte, lehçe konuşanı. - Bir eğitmen olarak Polonya'daki eğitim sistemi ile Türkiye'deki eğitim sistemini karşılaştırdığında farklar, benzerlikler nelerdir? Bu konuda detaylı bilgi veremeyeceğim, çünkü eğitim üzerine konuşamıyoruz, ortak dil yok çünkü. Ancak gözlemlerime dayanarak okul öncesi eğitimde standart şeyler öğretiliyor, Türkiye ile aynı ama benim çalıştığım okul donanım açısından çok fakir. Daha önce çalıştığım okullara benzemiyor, hani panoları bile halıfleksten yapılma, pc falan yok, ama yinede kavram öğretimleri, sanat etkinlikleri, kitap çalışmaları aynı. Bir de benim çok şaşırdığım bir şey oldu, tüm Polonya böyle mi bilmiyorum ama çalıştığım okulda hatta şehirde din eğitimi çok yaygın, anaokularında başlıyor din eğitimi. Din öğretmeni geliyor her hafta, chrismas için etkinlik düzenlediler mesela, İsa'nın doğumu; ilahiler, şarkılar ezberlettiler, müsamereler düzenlendi, hepsinde İsa'nın doğumu vardı. Türkiye"de anaokullarında din eğitimi verilmez, devlet okullarında yoktur, özel okullarda olabilir. Sadece son 2 senedir kutlu doğum haftası sade bir şekilde kutlanır o kadar, Polonya'da din eğitiminin yoğunluğu beni şaşırttı, "ya hani biz dindardık" demedim değil; o derece. - Bu projenin sana neler kattığına ya da katacağına inanıyorsun. Gençlere AGH projelerine katılmalarını önerir misin ? AGH demek macera demek, her gün bir macera, keşif, şaşkınlık, efendim anlatılması zor, çilek soslu makarna mı olur yahu? Şekerli peynir ile makarna mı yapmışlar ve bunun gibi kahkaha dolu pek çok anı sizi bekliyor. Sizin kendi anılarınız sizleri bekliyor. AGH yapmayacaksınız da ne yapacaksınız siz onun cevabını verin bana:) Evinizde oturmanız için sebepleriniz neler? Önce onları belirleyin ben size yorumumu yapayım.


Maliyeti TL üzerinden düşünürsek büyük görünüyor göze, ama Euro üzerinden bakınca 750-800 euro 20 gün Avrupa Schengen ülkeleri için çok da büyük bir para değil aslına bakarsanız. En düşük asgari ücretin 1500 euro civarı olduğu memleketlerden bahsediyoruz burada. Bu seyahatimiz süresince Schengen bölgesi içindeki 4 ülkeye ayak bastık. Keşan üzerinden karayoluyla Yunanistan'a geçtik, oradan feribot ile İtalya'ya, oradan uçakla Fransa'ya, oradan da otobüsle Hollanda'ya. Tren haricinde her yolu denedik anlayacağınız. Ucundan kenarından ortalama olarak maliyetlerden bahsedelim mesela. Amsterdam sonrası Balkanlara doğru seyahate devam ettiğimiz için devamını Avrupa Schengen ülkeleri maliyetinden saymıyorum. Şehir içi ulaşım fiyatları ülkelere göre değişiklik gösteriyor tabi. Civar şehirlere ve kasabalara ulaşım tren ile 5 euro-10 euro arası değişen ücretler oluyor genelde. Amsterdam'da, Gökhan'ın 10 yıl önce couchsurfingten ilk ev sahibi olan Haluk'un misafiri olduk. Şu hayatta iyi ki tanıdım dediğim insanlardan biri oldu Haluk. Seyahatin en sevdiğim yanlarından biri de kazandırdığı güzel dostluklar. Utrecht'te ise sayfayı takip eden Aysun ve eşi Yalçın'ın misafiri olduk. Bir Keşanlının evinde bol bol eğlenilir, güzel sohbet edilir, yeni güzel dostlar edinilir tabi ki. Seyahatin kazandırdığı güzel insanlardan oldu ikisi de. Yeme, içme, eğlence, şehir içi ulaşım masrafları bu maliyete dahil. 20 günde kişi başı 1500 TL : 375 euro harcadık. Günlük kişi başı masraf maliyeti 15-20 euro arası oldu anlayacağınız. Bir süredir booking. com, n11, aliexpres, D&R, hepsiburada gibi sitelerden yaptığım alışverişlerde artıway sitesini kullanıyorum. Birikmiş biraz bonusum vardı ve bu seyahatte kaldığımız yerlerden biri bu sayede bedavaya geldi. Damlaya damlaya göl olur demiş atalarımız. Bu seyahatim süresince de booking. com kullanacağım zaman rezervasyonumu artıway üzerinden yaptım, bu sayede konaklama malitetinin %4'ünü bir kenarda biriktirmiş oldum, bir sonraki seyahatim için bir köşede birikmeye devam ediyor. Eğer hala üye değilseniz aşağıdaki fotoğrafa tıklayarak üye olabilirsiniz. Avrupa'da şehirler, ülkeler arası en ucuz seyahat etme yolu artık tren falan değil, hatta tren fiyatları çok çok uçuk bence. Yeni yeni piyasada kendini gösteren Flixbus hem ucuz, hem rahat hem de wifi hizmeti sunan otobüsleri ile şuan Avrupa içinde ulaşım için en uygun alternatif. Yolculuğunuzu geceyi otobüste geçirecek şekilde ayarlarsanız bir gecelik konaklama masrafından da kurtulmuş olursunuz. Bisiklet kiralamak şehir içi ulaşımı ucuza getirmenin yollarının biri değil ama keyifli vakit geçirmeniz için güzel bir yöntem. Bisiklet kiralama günlük ortalama 10-15 euro civarı. Aynı gün içerisinde çok yer görmeyi düşünüyorsanız o zaman ucuza getirmiş olabilirsiniz tabi. Ayrıca metro, tramway biletlerini çoklu aldığınız zaman ya da sınırsız kartlardan aldığınızda da indirimlerden faydalanıyorsunuz, ama bu biraz hızlı seyahat etmeyi sevenler için aslına bakarsanız. Kendinize güveniyorsanız ve keyifli sohbet, macera arıyorsanız otostop tabi ki en ucuz alternatif aslına bakarsanız. Her ülkeden otostop şansınız olmayabiliyor. Örneğin İtalya'da zor, Fransa'da daha rahat olduğunu duyduk. Blablacar diye de bir seçecek var. Bir yerden bir yere giderken arabalarında yer olanlar fiyatı belirleyip sitede paylaşıyor, eğer şartlar sizin için uygunsa yol arkadaşı olup yol masraflarını paylaşıyorsunuz. Avrupa içinde ulaşımı gerçekten komik gelebilecek rakamlara halledebileceğiniz ucuz hava yolu firmaları da var; Ryan air, Easy jet, Wizz air bunlardan bazıları. Türkiye'den Avrupa'ya giden uçuşlar bu firmaların fiyatlarına göre biraz daha yüksek kalır. En uygun fiyatlı uçuşlar için Turna. com 'u ziyaret edebilirsiniz. Avrupa; Asya gibi ucuz bir destinasyon olmadığı için önceden planlama yapmak sizi bir çok fazladan maliyetten kurtaracaktır. Kalacağınız yer ister couchsurfing olsun, ister airbnb, ister hostel, ister hotel, bulabileceğiniz ucuz alternatifler çok önceden tükeniyor, o yüzden önceden planlama yapıp yerinizi ayırtmak masrafınızı yarı yarıya kısacaktır. Ayrıca yanınızda bir ufak not defteri götürüp gün içerisinde yaptığınız harcamaları görmenizi tavsiye ederim. Kendinize günlük bir limit koyup bu limitin üzerine çıkmamaya özen göstermelisiniz. Azar azar zannettiğimiz 1-2 euroluk harcamalar tl bazında düşününce büyük paralara dönüşebiliyor, ne harcadığınızdan tamı tamına emin olun. Kazancınız hangi para cinsindense, maaşınız hangi para cinsinden yatıyorsa o para cinsinden düşünmeye özen gösterin. Yani TL kazanıp "aaa 5 euro ne ki" yanlışına düşmeyin, 20 liradan bahsettiğinizi hatırlayın. Türkiye'nin büyük çoğunluğu gibi TL kazananlardansanız her hesabı yaparken kafadan hep 4 ile çarpın. avrupadaki hiçbir ülkede asgari ücret 1500 euro değildir. Yunanistan 600 euro civari, italya biraz daha yüksek. Evet, o yüzden Yunanistan içlerinde en ucuz olanı diyebiliriz zaten ama o da liraya orantıladığında pahalı tabi ki. İtalya pahalı, Fransa ve Amsterdam ise çok çok pahalı. Yunanistan'da asgari ücret 400 civarı, orada 500 maaş alan arkadaşlarım göbek atıyorlar yüksek maaş aldıkları için. Lütfen araştırıp yazalım! Burcu vurdu gol oldu 🙂 Hemde ne gol! amsterdam gerçekten pahalı konaklama için, umarım couchsurfingten kalacak bir yerler bulabilirsiniz, benim de yapabileceğim bir şey yok. bol şans. Bu tarz turlar bence pahalı ama tabi artıları da vaz, hiç bir şeyle uğraşmıyorsunuz, kafanız rahat. Vaktiniz varsa ama kendi tatilinizi ayarlamayı seviyorsanız bunu kendi başına yapmak daha keyifli bence, tamamen size kalmış. İlk önce hangi Schengen ülkesine girecekseniz vizeyi de oradan alıyorsunuz. Schengen bölgesine girdikten sonra bir daha vize sorulmuyor zaten.


Avustralya'daki ikinci evim, eski bir Queenslander 'dı. Ahşaptan olan bu evin içinde bizimle beraber türlü hayvancıklar da yaşamını sürdürüyordu tabi ki. Odamda beraber yaşamak zorunda bırakıldığım ufak arkadaşların yanında eve geldiğimde yatağımda uyuyan bir yavru köpekle karşılaştığım, bir sabah uyandığımda bahçede iki keçinin "hayırdır" bakışlarına maruz kaldığım, hadi bana yemek ver diye bekleyen possumlara yardım eli uzattığım ev burası. Sonrasında bir sürü hamamböceği, örümcek daha bu şekilde sakince yakalanıp atılmıştır odamdan. Böceklerle aramda çok büyük sıkıntılar yok çünkü, korkulacak bir yanlarını da bulamıyorum. Bu karizmatik kız hali ta ki bir gece uykumdan bir tıkırtıyla uyanana kadarmış. Gecenin 12:30'u, tıkırtılara uyanıp ışığı açtım ve önümde bir köşeden diğerine koşturan minnak bir fındık faresini görmemle kalbim küt küt atmaya başladı. Bu minnak odadayken, kımıl kımıl kımıldanırken, masanın üzerinde, kitaplığın üzerinde, odanın orta yerinde koştururken benim gözüme uyku girmesi mümkün mü? Peki asıl konu bu minnağı odadan nasıl atmalı? Önce havluyla odadan kovalamayı denedim, bu tabi ki pek mümkün değildi. Korkutayım garip sesler çıkarayım dedim, kaçmak yerine bir köşeye sindi bekledi. Konuşayım, noolur git diyeyim dedim, pek umrunda olmadı sanki. Sonra açtım internetten türlü türlü yakalama teknikleri okumaya başladım. Gittim mutfağa aldım bir kap, bir de fıstık ezmesi ve madeni para. Kabın altına yere biraz fıstık ezmesi sürdüm, kabın yer ile mesafesini araladım, kapla yer arasına da bir madeni parayı dikine koyarak güzel bir denge sağladım. Tuzak şu: fare fıstık esmesini yemek için kabın altına girecek ve kuyruğuyla hafifçe dokununca madeni para düşecek ve fare kabın altında kalacak. Yatağın ucuna yerleştim, neler olacağını izlemeye koyuldum. Minik velet o kadar akıllı çıktı ki, hiçbir şekilde kaba dokunmadan fıstık ezmesini yiyor ve kaçıyor. Yenisini sürüyorum, yine aynı şekilde sakince yaklaşıyor, yiyor ve kaçıyor. Elime bir sopa alıp tam yerken üzerinden kabı kapatayım dedim, sopanın yaklaştığını anladığı anda ışık hızıyla kaçıyor. Dedim bu böyle olmayacak, fıstık ezmem bitecek bu gidişle, bu velet karnını doyurduğum için beni daha da çok sevecek bağlanacak. Saat oldu gecenin 3'ü, sinirden ağlıyorum yatağımda. Başladım yalvarmaya fareye, noolur git uyuyayım yarın işe gideceğim diye. Sonra yine kalkıyorum havluyla kovalıyorum odadan kaçsın diye. Allem etti, kallem etti, koşturttu, yalvarttı, besletti kendini, 3 saatin sonunda halime acıdığından olsa gerek odanın kapısının altından kaçtı. Kapının altından tekrar girmesin diye havlularımı rulo yapıp kapının altına tıktım, kitapları kenarlara sıkıştırdım ve sonunda tekrar gelemeyeceğinden emin olduktan sonra emniyetli bir şekilde uykuya daldım. "E hayvancık biraz haklı, odamı tatlılarla, bisküvilerle doldurmuş da doldurmuşum, böyle ziyafete kim gelmez." dedim kendi kendime. Ertesi gün odamdaki tüm yiyecekleri attım, kapalı olanları mutfağa yerleştirdim, odamı güzelce bir temizledim. Bir daha odama yiyecek doldurmayacağıma söz verdim. Akşam eve geldim, odama girdim ve ışığı açmamla odamdaki kımıltıyı görmem bir oldu. Ulan nasıl girdi bu yine diye koşturmaya başladım yine oda içinde. Velet odamı ziyafet mekanı bellemiş, ben yiyecekleri atsam da o burada olmuş olduğunu bildiği için şansını deniyor. Neyse ki saat çok geç değildi, ev arkadaşım yardımıma koştu, havluyla yakalayıp attı dışarı. Geceleri rüyalarıma giren bir kabus oldu bu velet. Ahşap duvarlar olduğu için duvarların içindeki tıkırtısını duyuyor, başlıyordum ağlamaya her gece 🙂 Ev arkadaşımdan biri yapışkanlı tuzak kuralım eve diye tutturdu, diğeri zehir dökelim diye tutturdu. Bense hayır öldürmeden yakalayacağız dedim. Bana kıyamadılar yine, baktım ertesi gün Tom öldürmeden yakalamaya yarayan bir tuzak almış, getirdi. Mutfağa kurduk tuzağı, denge prensibi ile çalışan bir tuzak. Yarıya kadar yatay, yarıdan sonra rampalı uzun ince bir kutu düşünün, kutun bir ucuna fıstık ezmesi sürüyoruz, kokuyu alıp diğer uçtaki kapıdan giriyor ilerlerken kutunun dengesi değişince uçtaki kapı kapanıyor, velet içerde kalıyor. Düzeneği kurdum akşam uyudum. Sabah uyandığımda kutunun kapağı kapalıydı ve içerde bir tıkırtı vardı. Üzüle üzüle onu orada bıraktım, işe gittim, iş bittiği gibi koşa koşa eve geldim. Aldım içinde farenin olduğu kutuyu, botanik bahçesine gidip oraya bırakayım orada koşsun dursun dedim. Evim ve botanik bahçe arası 1 saat civarı yürüme mesafesi, elimde içinde fare olan kutucuk, türlü özürler diliyorum fareden yol boyunca. Vardım botanik bahçeye, nasıl da güzel bir yer anlatamam. Uygun olduğuna karar kıldığım bir yer buldum ona, kapıyı açtım, koşa koşa çıktı, uzaklaştı gitti. Ben de bir fareyi öldürmeden ondan kurtulmanın mutluluğunu yaşadım, vicdanım rahattı. Ertesi gün işten eve geldiğimde odamı kontrol ettim, heh bir şey yoktu. Yattım uyudum, sabah bir baktım mutfaktaki kutu yine kapalı ve içinde tıkırtılar. Akşam ev arkadaşım tuzağı tekrar kurmuş ve tekrar içine bir fare sıkışmış. Anladım ki bunlar bir değil iki değil, geldikçe gelecekler. İşten dönünce onu da aldım özene bözene, dedim bu sefer botanik bahçeye kadar gitmeyim de evimin yakınındaki nehrin kenarına bırakayım. Orası da yeşillik, güzel bir park. Bir hevesle koyuldum yola, yürüye yürüye vardım nehir kenarına. Sağa baktım sola baktım güzel olduğuna inandığım bir yerde açtım kutunun kapağını. Yavaş yavaş afallamış bir şekilde çıktı dışarı farecik. Ben daha ne olduğunu nasıl olduğunu anlamadan, tepede aniden kocaman bir kuş belirdi, hedefe doğru uçmaya başladı. Yavrucak kaçmaya yeltendi ama 5 saniyelik kaçma denemesi çok çabuk bertaraf edildi. Kocaman kuş kaptı ufaklığı ve uçarak uzaklaştı. Kalakaldım olduğum yerde. Afallamış gözlerle havaya bakıyordum. Şok halim geçince oturdum çimlerin üzerine, başladım ağlamaya. Ben minnak ölmesin diye ev arkadaşlarımla türlü kavgalar etmişim, sonra gelip kendi elimle onu bir kuşa akşam yemeği olarak teslim etmişim. Ağlaya ağlaya annemi arayıp anlattım başıma geleni. Bana teselli vermeye çalışırken bir yandan da kıkırdayan, titreyen sesini alınca iyice gerginliğim arttı, kapattım telefonu, dedim bunlar anlamıyor beni. Eve geldim, ev arkadaşlarıma anlattım ağlaya ağlaya. Tom bir kırmızı şarap doldurdu kadehe, Shiraz, koyu renk olanından. Al dedi iyi gelir, aldım, iyi geldi. Sonra bahçedeki hippilerin yanına gidip bahçenin ortasında yaktıkları ateşin yanına oturup devam ettim şarabıma. Kaderinde ölmek varmış senin ey yavrucağım, ben ne yapsam da kurtaramadım, yazılmışa çizilmişe çare bulamadım. Halbuki tek derdin bir parçacık fıstık ezmesi yemekti, biraz da kurabiye yemek istemiş olabilirsin, evet biraz da bisküviye de göz dikmiş olabilirsin, şekerlere de göz dikmeni atlamayalım tabi... Ben ölmeni hiç istemedim, çok içten söylüyorum hiç istemedim, sadece benim odamdan git istedim o kadar. Mutfakta yaşamaya devam etseydin, odama girmeyi bıraksaydın seni evden kovmaya da çalışmazdım inan. Ama bizim ev senin için sığınılacak liman değildi be minnakçım, arka bahçedeki kediler bugün olmasa yarın alırlardı kokunu.


Avustralya yazılarımı yazarken tarihlerde biraz karışıklıklar olacak ama bunun çok bir önemi olacağını düşünmüyorum, o yüzden ortasından bir yerden başlıyorum anlatmaya. Avustralya'da sırtçantalıların ya da turistlerin pek sevdikleri, popüler rotalardan biri Doğu sahil. Cairns'ten Brisbane, Sydney, Melbourne'a doğru ya da tam tersi istikamatte yapabilirsiniz bu rotayı. Benim seçimim Brisbane'den Cairns'e doğru oldu. Bu son yolculuk için fazla vaktim ve bütçem olmadığı için en çok görmeyi istediğim yerleri ekledim rotama. Size hem kendi rotamdan, hem de eklenebilecek diğer yerlerden, ve diğer seçeneklerden bahsetmek istiyorum bu yazıda. Böylece buraya gelmek isteyen arkadaşlara bir yol gösterici olabilir bu yazı diye düşünüyorum. - Tren için Queenslandrail sitesi size yardımcı olacaktır. ( 205 dolar civarı değişmediyse) - Otobüs için 2 alternatif firma var: - Premier ; aylık 215 Avustralya Doları - Greyhound ; aylık 335 Avustralya Doları - Ya da karavan kiralayın birkaç arkadaş, en süperi Ben yolculuğumu Premier firmasıyla yaptım, lüks derdim olmadığı için hiç sıkıntı yaşamadım. - Melbourne - Sydney - Byron Bay - Gold Coast - Brisbane - Noosa - Rainbow Beach - Fraser island ( Rainbow'dan tur satın alabilirsiniz, en iyisi 1-2 gece kalmalı 4x4 turları) - 1770 - Airlie Beach - Whitsunday adaları ve Whitehaven Sahili için tur satın almanız gerek - Magnetic island - Mission Beach - Cairns - Cairns'te Dünya'nın en büyük mercan kayalıkları olan Great Barrier Reef için snorkelling ve dalış turları almanız gerekiyor, bu yolculuğun olmazsa olmazı bu bence. - Cairns'te yağmur ormanı turlarını da kaçırmayın. Skyrail hem yağmur ormanını hem de Kuranda adındaki şirin köyü ziyaret edebilirsiniz. - Eğer deli dolu sporları seviyorsanız Cairns tam da bunun merkezi : Rafting, SkyDiving, Scuba Diving, Swing, Bungee jumping... aradığınız birçok çılgın sporu burada bulabilirsiniz. Hostellerde kalmayı tercih edenlerdenseniz şunları ekleyeyim: Yemeğinizi dışarıdan yemeğe kalkarsanız 15 dolardan aşağı pek bir şey bulamazsınız. En güzeli marketten alıp hostelde pişirmek. Yemek seçmiyorsanız hostellerin her akşam 5-6 dolar hatta bazen 3 dolara yemek alternatifleri oluyor, ordan da yırtarsınız. Yılbaşı sonrası Carins-Sydney veya tam tersi bir rotayı karavanla gezme programım var. Bakalım. Nefis bir rota! Cairns taraflarinda dalmayi dusunuyorsan zehirli igneli denizananalari "marine stinger" sezonunu goz onunde bulundurmani oneririm. Yilbasindan sonraki donemlerde Queensland taraflarinda bayagi yogun oluyorlar. Konu hakkında araştırma yapmak için sitenize giriş yaptım ve gerçekten de blog siteleri yazarları titiz çalışmayla bilgileri bizlere sunmaktadırlar. Diğer web sitelerinde bilgiyi elekten geçirmeden direkt sunuyorlar fakat konuya özgü yazılar veren blog siteleri yazarları bizlerin hassasiyetini anlayıp buna uygun davranmaktadırlar. Emekleriniz için teşekkür ederiz.


Cairns'e bu ikinci gelişim aslında. Bir de bundan 6 ay kadar önce bir Cairns maceram var, tam evlere şenlik, onu da anlatacağım sonraki yazılarda. Hostel güzel olmasına rağmen odalarda internet olmaması, internet için günde 4 dolar ödeyerek bir kart almak zorunda olmam hosteli biraz negatifleştirdi gözümde. 6 kişilik odada sadece 2 adet elektrik prizi olması da çok yetersiz. Yani demem o ki hostel fena değil, her saat şehir içine servisi var falan ama şimdi olsa burası yerine başka bir hosteli tercih ederdim, size de böyle öneririm. Ertesi gün erkenden kalkıp servisle limana gittim ve teknenin kalkış saatini beklerken heyecanlanmaya başlamıştım bile yeniden. Dışarıda sıra halinde bekleyen insanlar tekneye alınmaya başladı, içeride kayıtlar yapılıyordu, şu hastalığım yok, bu problemim yok gibi kağıtlar doldurup imzaladık. İlk grubun içerisindeydim. Sonra dışarıda uygun dalgıç kıyafetleri, maskeler, gözlükler falan dağıtıldı. Palet konusuna gelince tabi ki yine bana uygun palet bulamadılar, en sonunda biraz büyük de olsa bir çift paleti seçmek zorunda kaldım. 4 kişilik ekip ve eğitmen dalgıç ile birlikte dalınıyor. İlk dalış denememde ciddi strese girdiğimi itiraf etmeliyim. Suya girdikten sonra 15 dk kadar eğitmen bize hareketleri anlatıyor, her hangi bir sıkıntımız olduğunda neler yapacağıma dair hareketleri öğrendik. Nasıl nefes alıp verilir, gözlüğe su girerse nasıl çıkarılır, kulak eşitleme nasıl yapılır, oksijen tüpün borusu ağzından çıkarsa su altında nasıl tekrar takılır... Her birimizin önünde bir ip var, eğitmen dalgıç ile birlikte yavaş yavaş iniyoruz aşağıya, her 5 metrede bir kulak eşitleme yapıyoruz ki basınç kulaklarımıza zarar vermesin. Dalgıçın her bir kolu ikişer kişiye ait. Ona tutunarak ilerliyoruz. İnanılmaz bir dünyadayız. Şimdiye kadar hep yer yüzünü görmüş biri olarak su altının büyüsüne delicesine kapılmamak elde değil zaten. Ama bu ilk dalışım dediğim gibi biraz stresliydi. Yarım saat kadar sonra yukarı çıktık. Öğle yemeği yendi ve 1 saat kadar sonra ikinci dalış için ismini yazdıranlar hazırlanmaya başladılar. Bu sefer çok şanslıydım. Sadece ben ve eğitmen ikimiz birlikte dalacaktık. Bir yandan elimde aksiyon kameram, bunu da almak istiyorum yanıma diyerek attım kendimi suya. Bu sefer herşey çok daha rahat ve çok daha kolaydı. Stres kalmamıştı. Eğitmenle birlikte yavaş yavaş indik aşağı. İlkine göre çok daha özgürdüm. Artık eğitmenim de bana güveniyor, çok uzağımda olmamak kaydıyla yalnız başıma yüzmeme izin veriyordu. Her gördüğüm yerin üzerine gidiyor, çeşit çeşit mercanları, balıkları, yuvaları keşfe çıkıyordum. Ufak balık sürülerinin arasına dalıyor, bir süre onlarla birlikte yüzüyordum. Neon rengi balıkların renk cümbüşüne hayran hayran bakıyordum. Şimdiye kadar hiç olmadığım bir dünyadaydım, heyecandan öte inanılmaz bir mutluluk hissi kaplıydı artık içimde. Ve okyanusun ortasında dünyalar güzeli bir balıkla tanıştım: Wally; kocaman cüssesine rağmen o kadar arkadaş canlısı ki. Çekinmeden yanıma yaklaştı. Dudaklarına dokunabilirsin diye işaret etti eğitmenim. Biraz çekindim ama o o kadar samimiydi ki dudaklarına dokundum, yumuşacıktı. Yumuşacık bir ipeğin elimde bıraktığı histen de öteydi. İçim gıdıklandı, dedim ben galiba bu güzelliğe, bu sevimliliğe aşık oldum. Bu sefer suyun altında daha mı uzun kaldık yoksa ben özgürce yüzebildiğim için mi vakit daha uzun geldi bana bilmiyorum. Sonunda aylardır hayalini kurduğum Great Barrier Reef'te dünyaca ünlü mercan kayalıklarında dalışımı yapmıştım. Kendimle gurur duyuyordum. Yaşadığım en iyi denenyimlerden biriydi dalış. Bundan sonra sanırım su altı dünyasıyla daha yakından ilgili olacağım. Bunun neden insanlarda delicesine bir tutku halini aldığını şimdi çok daha iyi anlıyorum. Yukarıya çıktığımızda suyun altında çekilen fotoğrafları almak için bir süre pazarlık yapmak durumunda kaldım. En sonunda fotoğrafçı, trip advisor sitesinde tur firması ve kendisi hakkında güzel birşeyler yazacağım diye bana söz verdirterek kabul etti söylediğim rakamı. Ama bak şimdi bunu yazarken aklıma geldi ben sözümü tutmadım 🙂 dur şimdi iki dakika ara verip trip advisora gireyim o zaman 🙂 Bu arada dalış yaptığım firmanın adı: Deep Sea Divers. Ben gerçekten memnun kaldım, diğerlerine göre hem daha ucuz, hem de iyi bir firma. Benim kullandığım makina extremex ama fotoğrafların bir kısmı dalış şirketinin makinesi ile çekildi, profesyonel su altı kamerası ama markasını hatırlamıyorun.


Cairns; Avustralya'nın kuzey doğu bölgesindeki Capeyork Yarımadasını'nda bir şehir, Queensland bölgesinin en büyük 5. Şehri. Tropikal iklimi ve dünyanın yedi harikasından biri olan Büyük Mercan Resifleri'ne ulaşım kolaylığı sayesinde birçok turistin ilgi odağı aynı zamanda. Neyse bu ansiklopedik bilgileri geçecek olursak Cairns tropikal iklimi ve aborjin halkının çoğunluğu sebebiyle benim Avustralya'da en sevdiğim şehir. Yağmur ormanlarının dibinde, yemyeşil palmiyelerle kaplı, etrafında onlarca sahil kasabası bulunan bir şehir işte, nasıl güzel olmasın. Cairns'e ilk gidişimde amacımız Capeyork yarımadasının zorlu yollarında jeeple ilerlemekti, olmadı, ölümlerden döndük, başka bir yazımda bahsedeceğim bu maceradan. Ama en azından Skyrail ve rafting deneyimleyecek zamanımız olmuştu ilk seferinde. Bu aletin adı didgeridoo, çok eskibir Aborjin müzik aleti. Çıkardığı seslerin aslında bir çok hayvan sesini taklit ettiğini öğrendim. Ben didgeridoo'nun sesini seviyorum, mistik bir sesi var aletin, özellikle trans müzikle birlikte çok iyi bir uyumu oluyor. Seyahat ederken arada hippilerin elinde görürsünüz bu aleti. Alettten ses çıkarmak öyle pek de kolay değil. Cairns'te yapılacak o kadar çok şey var ki, gitmeden önce sizlere de fikir vermesi açısından bir kaçını yazmak istedim. Cairns'te bir turist olarak neler yapabilirsiniz ? Tabi ki aktiviteler biraz pahalı, sonuçta ülke pahalı ama bence oralara kadar gitmişken en azında bir kısmını denemelisiniz. - Dalış ve snorkelling gemi turları : Cairns dünyada dalış yapabileceğiniz en iyi yerlerden biri olan Great Barrier Reef'in yani Türkçesiyle Büyük mercan kayalıklarının yakınında. Bizzat bu mükemmel deneyimi yaşadığım için ısrarla söylüyorum ki ne yapıp edip, paranızın bir kısmını bu harika dalış deneyimi için bir kenara koyun derim, dünyanın hiç bir yerinde bu kadar çok çeşit mercanı bir arada görme şansınız yok. - Yağmur Ormanı Turu : Yağmur ormanlarında yürüyüş ya da jungle surfing dedikleri bir iple bağlanıp tarzan misali yağmur ormanının üzerinde süzülme gibi eğlenceli etkinliklere katılabilirsiniz. - Yağmur Ormanı Teleferik Yolculuğu : Dünyanın en eski yağmur ormanının üzerinde teleferikle ilerlemenin keyfini ve eğlencesini birebir yaşamış biri olarak bu güzel manzarayı kaçırmayın derim. Yağmur ormanının içinded gezme şansınızın olduğu Red Peak Station'da inmeyi unutmayın. İkinci durağınız ise Barron Falls, bu nefes kesici uçurum ve şelale manzarasını kaçırmayın. Son durak olarak da Kuranda köyüne varıyor teleferik. - Kuranda Köyü : Kuranda yağmur ormanının içinde şirin bir turistik köy. Köye teleferik ile ulaşım olduğu gibi Cairns içinden minibüsler, otobüsler de kalkıyor buraya. Köyün içinde alışveriş için çeşit çeşit alternatifler mevcut. Ayrıca Kuranda'da yapabileceğiniz aktiviteler - Riverboat Cruise, - Birdworld - Butterfly Sanctuary - Kuranda Koala Gardes - Rainforestation - Kuranda Manzaralı Tren yolu : Yağmur ormanı manzarası ile birlikte yolculuk yapabileceğiniz renkli, eğlenceli, nefes kesici biraz pahalı bir tren yolculuğu. Cebinizde paranız varsa denemeye değer. - Cape york safari : Cape york yarımadası dünyanın en zor ulaşılabilir offroad yollarına sahip, Telepraph Track, Aborjin köyleri, vahşi yaşam, doğal yaşam alanlarında tehlikeli hayvanlar görmek, timsahlarla burun buruna gelmek ve zorlu nehir yolları aşmak istiyorsanız işte tam da bunların olacağı bir macera yarımadası Capeyork. Bana kalırsa bir jeep kiralayıp, kamp malzemelerinizi ayarlayıp arkadaşlarla birlikte yola çıkın, biz öyle yapmıştık en azından. Ama tabi bizim yaptığımız gibi arabayla birlikte nehre yuvarlanma ve belki de timsahlara yem olma ihtimaliniz de var hatırlatırım. Biz kazayı bir kasabaya yakın yaptığımız için şanslı sayılırız, aksi halde daha içerilerde yapılan kazalarda helikoptere ulaşma ve kurtarılma durumu biraz daha zor - Rafting, kayaking su sporları: Cairns'te bu tarz su sporlarına dair aktiviteleri çok rahat bulabilirsiniz. - Bungee jumping, sky diving: Cairns'te bulabileceğiniz çılgınca aktivitelerin arasında bunlar da var tabi ki.


Bu vize nedir, nasıl alınır, ne işe yarar, ne tarz işler yapabilirsiniz, harcamalarınız ne kadar olur, ne kadar biriktirirsiniz gibi sorulara cevap bulabileceğiniz, faydalanabileceğiniz bir yazı yazmak istedim. Avustralya Hükümeti ve Türk hükümet ile yapılan bir anlaşma sayesinde her yıl Türkiye'den 100 öğrencinin 12 ay sürede Avustralya'da çalışma, seyahat etme ve eğitim alma hakkı kazandığı bir program. Bu süre içerisinde ister çok çalışıp para biriktirirsiniz, isterseniz eğitim alırken bir yandan çalışarak yaşam masraflarınızı karşılarsınız, isterseniz 1 yıl boyunca Avustralya'da seyahat edersiniz. Vize şartları aynı işverenle birlikte 6 aydan fazla çalışmamak ve 4 aydan uzun süre eğitim almamak. - TC vatandaşı olmak. - 18-30 yaş arasında ( 30 dahil) olmak. - Ön lisans, lisans, yüksek lisans öğrencisi ya da mezunu olmak. Ön lisans programın en az 2 yılını tamamlayan ve hala üniversiteye bağlı olan adayların başvuru onayı Yüksek Öğretim Kurulu tarafından veriliyor. Üniversite mezunlarının başvuru onayı TC Dışişleri Bakanlığı tarafında veriliyor. - Geçerli pasaport, Avustralya'daki yaşam masraflarınızı ve dönüş biletinizi karşılayabilecek durumda olmanız. - Erkek adayların askerliği tecil ettirmiş ya da tamamlamış olmaları gerekir. - Başvuru formu - Mezuniyet belgeleri - İngilizce yeterlilik seviyesini gösterecek belgeler: Eğitim dili İngilizce olan bir üniversite okuyor ya da mezun olmuş olmak. - Avustralya'da kaldığınız süre boyunca yaşam masraflarınızı ve dönüş biletinizi karşılayabilecek durumda olduğunuza dair banka cüzdan dökümü. Bu miktar dönüş bileti parasıyla birlikte 7000 AUD = 15000 TL civarıdır. - 12 aylık süreyi kapsayan sağlık sigortası. - Pasaport kimlik sayfası fotokopisi ve giriş çıkış yaptığınız diğer ülkelere giriş çıkış damgalarının fotokopileri - Nüfus cüzdanız fotokopisi - Ailenin tüm fertlerinin gösterildiği nüfus kayıt örneği - Sabıka kaydı, askerlik durum belgesi - 4 aya kadar eğitim almayı planlıyorsanız Sağlık Belgesi İngilizce olmayan tüm belgelerin yeminli tercüman tarafından tercüme edilmiş olması gerekiyor. Avustralya çalışma ve tatil vizesi size sadece hizmet sektörünce çalışma olanağı sağlar. Saatlik ücretler 17-23 AUD yani 35-50 TL arasında değişir. Türkiye şartları ile karşılaştırma yaparsanız iyi ücretler kazanacağınızı aklınızdan çıkarmayın. Size önerim mümkün olduğunca Türk patron yerine Avustralyalı patronla çalışmaya bakın. Bu piyasa şartlarında sizi saati 10 AUD'a çalıştırmaya çalışacak kebapçılardan uzak durun. - Garsonluk - Barmenlik - Baristalık - Aşçılık - Müzisyenlik - Temizlik işçiliği - Tezgahtarlık - Festival çalışanı - Dansçı - Animatörlük - Çiftlikte meyve-sebze toplayıcılığı - Çocuk bakıcılığı Haftada 20-35 saat arasında değişen çalışma şartlarınız olur. Sizi ne kadar sevip tutarlarsa o kadar çok çalıştırırlar, o kadar çok para kazanırsınız. Kazancınızı arttırmak istiyorsanız ve yeteri kadar çalışkansanız aynı anda iki işte birden çalışabilirsiniz. Kendinize bir CV hazırlayıp kapı kapı restaurantlara dağıtabilirsiniz, ya da www. gumtree. com. au sitesinden iş ilanlarına bakabilirsiniz. Avustralya'da maaşlar iyi, e tabi yaşam da Türkiye'dekinden biraz daha pahalı, ama kazancınız buna çok rahat yetiyor. - Haftalık kira kaldığınız yere göre 150-250 AUD arasında değişir. - Haftalık 50-60 AUD'a market alışverişinizi tamamlayıp evde kendiniz pişirebilirsiniz. - Dışarıda yemek isterseniz dürüm fiyatları 8-13 AUD arası, restorantta yemek fiyatları 20 35 AUD arası - Su 2-3 AUD, bira 8-10 AUD, kahve 4-5 AUD, - Otobüs bileti 3-5 AUD - İngilizce dil seviyenizi geliştirme imkanınız olur. - Birikim yaparak hayallerinizi gerçekleştirme fırsatınız olur. - Dünyanın birçok yerinden insanla tanışma ve unutamayacağınız eğlenceli, macera dolu bir 12 ay geçirme şansınız olur. - Farklı iş kollarında iş tecrübeleri edinir, deneyim kazanır, diğer insanların hayatlarına dair farkındalık oluşturursunuz. - Hayatınızda bir daha yaşanması zor mükemmel anılar biriktiririr, deneyimler kazanırsınız. - Dünyanın bir ucundaki bu mükemmel kıtayı, doğal güzelliklerini ve eğlenceli insanlarını tanıma fırsatınız olur. - Başka ülkelerde göremeyeceğiniz kanguru, koala, possum, dingo, kookaburra, wombat, Tazmanya canavarı gibi hayvanları görme şansınız olur. - Aborjinlerle tanışma ve Aborjin sanatını yerinde görme şansı yakalarsınız. - Okyanusun kocaman dalgalı sularında sörf yapma şansınız olur. Başvurular Temmuz ayında yapılıyor, evrakları hazırlayın ve deneyin şansınızı. Ya ne tatlısın 🙂 Çok teşekkürler! size 1 yıl süreyle çalışma ve seyahat hakkı veriliyor, siz bunu 3 ay kullanırsanız bu sizin bileceğiniz iş tabi. yazıda da belirttiğim gibi yılda sadece 100 kişiye verilen bir vize bu, ve daha önce bu vizeyi birkez kullandıysanız bir daha kullanamazsınız. ben olsam hakkımı sonuna kadar kullanırım 🙂 vizeyi aldığınız tarihten itibaren 1 yıl içerisinde giriş yapmanız gerekiyor Avustralya'ya, vize giriş yaptığınız tarihten itibaren başlıyor. evet donduruyorsunuz, üniversiteden onay almanız gerekiyor. bu her sene olan bir durum, fakat yazıda da belirttiğim gibi her yıl sadece 100 kişi bu haktan faydalanabiliyor. sizin durum biraz karışıkmış:) bir üniversiteye kayıtlı görünüyorsanız yeterli fakat transkript istiyorlar derslere girmediğiniz anlaşıldığında ne olur bilemiyorum. Yök'ü arayıp danışın bence derim. zaten bankada gösterilen para sadece vize almak için gerekli, sonrasında çekersiniz. ben yanıma 2000 aud alıp çıktım yola. Bildiğim kadarıyla etmiyorlar, çekebilirsiniz diye düşünüyorum ama çok acil değilse yine de vize çıkana kadr beklemekte fayda var tabi. Okulu da işi de oraya gittiğinizde ayarlıyorsunuz. Başvurular temmuzda başlıyor, hızlı olmazsanız zaten kontenjan doluyor, sadece 100 kişi. oturup önce ingilizce çalışabilirler. 4,5 öyle zor bir puan değil( 9 üzerinden) , düzenli çalışırsanız yapabilirsiniz. ben ne kadar biriktirdiğimi söylemeyeyim de şöyle diyeyim haftada 800 aud kazanıp 500 aud kenara koyabiliyordum. tabi her zaman şansım bu kadar yaver gitmedi, kenara çok atamadığım zamanlar da oldu ama her zaman yaşam masrafından daha fazlasını kazandım. Kapsamlı ama karışık olmayan bu değerlendirme yazısı için teşekkürler öncelikle. Biliyorum sorunun muhatabı burası değil ama yine de deneyeyim: Gerekli şartların hepsini fazlasıyla sağlamaktayım ve fakat orada olacağım öngörülen tarihin sonlarına doğru askerlik gelmiş olacak 🙂 İnsan bilemiyor azizim. Rica ederim yazı yardımcı olduysa sevinirim, bu sorunuzu doğru cevaplayabileceğimi sanmıyorum, sizi yanlış yönlendirmek istemem. Merhaba, Dış işlerine verilen belgelerin yeminli tercümandan geçmesi yeterli. İkinci için de seyahat sağlık sigortası adı altında yaptırmıştım ben bir bankaya. Ben de 29 yaşındayım. Bu sene başvurmak istiyorum. IELTS sınavına hiç girmedim ama Ingilizcem iyi mülakata gireceğim sanırım. Başvuru tarihi Temmuz ayında olarak belirtmişsiniz fakat hangi tarihler arasında dışişleri bakanlığına başvuru yapılacak bilgi verebilirseniz sevinirm. Zaten başvurular dış işleri bakanlığına yapılıyor, haziran sonu, temmuz başı başvuru zamanları ama kontenjan çok çabuk dolduğu için hızlı olmak gerekiyor. merhaba, bildiklerimi elimden geldiğince aktardım yazıda, yine de sormak istedikleriniz varsa yardımcı olmaya çalışırım tabi. merhaba, avustralya büyükelçiliğini arayıp sorun isterseniz, belki oradan yönlendirirler. Yeni Zellanda için de aynı program var. Haziran sonu ya da Temmuz ayında açılıyor başvurular ama zaten sadece 100 kişi vizeden yararlanabildiği için kontenjan hemen doluyor. Başvuru internetten yapılmıyor, dış işleri bakanlığına yapılıyor. Bu bilgiler yazıda yazıyor zaten. Bu konu hakkında bilgim yok ne yazık ki. Gün alma durumu: 30 yaşından 20 Ekim 2016, Perşembe tarihinde gün almaya başladınız. bu durumda benim vize alma şansım nedir? ayrıca kötü bir senaryo ise de başka vize türlerinden bana uyabilecek bir öneriniz var mıdır? bu arada meslek olarak süper marketlerde sadece şarküteri ve manav personeli olarak çalışabilrim. şimdiden teşekkürler. Merhabalar, öncelikle çok güzel bir yazı olmuş teşekkür ederim. Başvuruyu yaparken doldurulan forma kredi kartı bilgileri girmiştim diye hatırlıyorum, vize çıkınca o bilgilere göre karttan çekildi. Böyle hatırlıyorum ben. -sağlık sigortasını 1 yıllık ödüyorum gitmeden öyle mi? Ücreti ne kadar ortalama olarak? Vizeyi alamazsam iade ediliyor mu? -başvurular Temmuz'da açılıyor, ama ben Haziran'da mı vermeliyim evraklarımı? Eğer başvurular Temmuz'da başlıyorsa ben Haziran'da nasıl belge verebiliyorum? -haziran ayında mezun olacağım. Başvuru belgelerini gönderdiğim esnada okulum bitmemiş olursa yök'e mi teslim edeceğim dışişlerine mi? 🙂 -yüzyüze görüşmeyi gerektirecek bir durum var mı? 18 Haziran'dan itibaren 4 ay yurtdışında olacağım çünkü. Çok soru olduysa kusura bakmayın, benim için çok önemli bir durum bu:) vaktiniz için teşekkürler. son mezuniyet yılında yapacağınız başvurular için ne yapmanız gerektiği ile ilgili bilgim yok, elçiliği arayıp danışabilirsiniz. Yüzyüze görüşmeyi gerektirecek bir durum yok ama telefonla arıyorlar vize kabulünden önce, ulaşılabilir bir telefon numarası vermeniz lazım. oncelikle paylasmis oldugun butun bilgiler icin cok tesekkurler. benim birkac sorum olacak, cok arastirmama ragmen net bir cevap bulamadim. -mezun oldugum icin benim bakanliga muracat etmem mi gerekiyor? cunku bakanlik sitesine YOKten basvuru yapin yazmis, YOKun sitesinde de mezunlar bakanliktan yapsin yaziyor ?! -basvurular ne zaman basliyor ve ne zaman bitiyor? -bir de beni dusunduren senelik 100 kisi kotasi olmasi. mezuniyet notum 4 uzerinden 2.46 kabul edilmeme ihtimalim var. simdi ben 1 senelik sigorta aldiktan sonra bana kotadan dolayi vize verilmezse ben o sigortaya bosuna mi para vermis olacagim 🙂 Mezun olduysanız başvuracağınız yer Dış İşleri Bakanlığı, başvurular genelde Haziran sonu ya da Temmuz Başı başlıyor bir değişiklik yapılmadıysa, 100 kişilik kotanın mezuniyet derecenizle bir ilgisi yok, istenen belgeleri doğru hazırlayıp başvuran ilk 100 kişiye çıkıyor vize. Vize çıkmazsa sigortanızı iptal ettirme şansınız var mı bilmiyorum, onu bankaya sormanız gerekiyor. Bu vize sahiplerinin 1 yıl sonunda ülkeden çıkış yapması gerekiyor. Daha sonrasında tekrar eğitim vizesi ya da turist vizesiyle girilebilir ülkeye. Sormak istediğim minik bir detay var, belgelerin online olarak yüklendiğini duymuştum. http://www. homeaffairs. gov. au/Trav/Visa-1/462-/Work-and-Holiday-visa-(subclass-462)-document-checklist sitesinde çok karışık belgelerden bahsediyor. merhaba, çok güzel anlamışsınız gerçekten çok yardımcı oldu! tamda hayallerimden vazgecmek uzereydim... yeni bir umut ışığı oldunuz benim için ><.. Abla merhabalar, ben çalışma ve tatil vizesine başvurmak istiyorum. Yüksek lisans yapıyorum. Saydığın her şartı yerine getirdiğimi fark ettim yazını inceleyince ancak bazı sorular var kafamda. Mesela vize çıktığı zaman Avustralya'nın hangi kesimine gitmeliyim, nasıl banka hesabı açacağım, başvurumu nereye yapacağım, vs. Acaba abla sana bi şekilde ulaşma ve bu detayları senden öğrenme şansım var mı? Yardım edersen çok sevinirim. Saygılarımla. Merhaba, Ben de uzman değilim ama Sydney, Melbourne ya da Brisbane şehirlerinden birini seçmeni önerebilirim. Banka hesabını oraya gidince bir bankaya gidip açacaksın, o çok basit. Yüksek lisans yapıyorsan sanıyorum ki başvurunu Yök üzerinden yapman gerekiyor. Bilgilendirme için çok teşekkürler =) Erasmusla yurtdışında ingilizce yüksek lisansı yapmak sayılıyor mu Eğitim dili İngilizce olan bir üniversite okuyor ya da mezun olmuş olmak. maddesine ?Teşekkür ederim, sevgilerimle. Merhaba, bu konuda daha yetkili bir makama sorun isterseniz, yanlış yönlendirmek istemem.


Airlie Beach'teki ikinci günümde Whitsunday adaları için gemi turu seyahat planımın içindeydi. Tam olarak kaldığım yerin adresini bilmediğim için acentayla beni Nomads'ın önünden alması için anlaştım. Kaldığım yerden yolun 15 dakika falan tutacağını hesaplıyordum, hadi bilemedim yarım saat tutar diyordum. Yarım saat geçtiğinde yani orada olmam gereken saat geldiğinde ben hala yoldaydım ve koşsam dahi oraya 15-20 dakikadan erken varamazdım. Bi anlık panikle yanımdaki ilk arabayı durdurdum ve beni Nomads'in önüne atmasını rica ettim. Neyse ki Avustralyalılar kibar insanlar ve bu istediğime gülümseyerek "tabi ki" diye cevap verdi adam. Yolda öğrendim ki meğer bu arkadaş da ayni acentada Magic Whitsundays Big Furry'de çalışıyormuş ama bugün onun izin günüymüş. Güzel bir tesadüf oldu, çok da fazla sohbet edemeden indim arabadan gerçi. Airlie beach'e gelirken otobüste arkamda oturan İtalyan kızı gördüm durakta bekleyenlerin arasında, en azından tanıdık diyebileceğim biriyle aynı turda olduğum için sevindim aslına bakarsanız. Sonra otobüste Hollandalı bir kızla da tanıştık, tek günlük güzel bir arkadaş grubu olmuştuk. Hayatımda ilk defa snorkelling yapacağım için biraz heyecanlıydım açıkçası. Su soğuk olabilir, bikinilerle donabiliriz uyarısından sonra yata binmeden önce dalgıç kıyafetleri kiraladık. Teknede en öndeki sırayı biz kaptık, manzaramız süper olacak yuppi falan diye seviniyoruz. Tekne tahminimden çok çok daha yüksek bir hızla ilerlemeye başlayınca biraz nevrim döndü. Öğle yemeği için duracağımız durak Whitehaven Beach, teknedeki rehber oraya varana kadar geçtiğimiz adaları tek tek anlatıyor. Başlardan teknenin hızlı gidiyor olması çok da sıkıntı yaratacak bir noktada değildi, sonra açıldıkça başlayan dalgalar neticesinde hoplayarak ilerleyen tekneden koltuğuma sımsıkı tutunmuş bir halde buldum kendimi. Bi süre sonra şimdi bu gemi batsa noolur senaryoları yazmaya başlamıştım bile. İnanılmaz bir hissiyat içerisindeyim, okyanusun ortasında bir küçük gemide bu koca evrende ufacık ve aynı zamanda bu koca evren kadar hissediyorum kendimi. Dünyanın taa bir ucundayım, sonrası yok, sonrası deniz, ötede adalardan başka bir kara yok. Suratıma suratıma vuran rüzgarda, hoplaya zıplaya ilerlediğimiz bir botun üzerinde buralara kadar nasıl geldiğimi soruyorum kendime. Eğer farklı kararlar vermiş olsaydım şimdi hala doğduğum küçük kasabada olabilirdim ama şimdi doğduğum yerden onbinlerce kilometre uzakta okyanusun ortasında keşfetme tutkusuyla ilerliyordum hayatta. Bu masmaviliğin içinde, karşıda görünen yemyeşil adada, bembeyaz parlayan kumlarıyla Whitehaven Beach ışıldıyor sonunda. Dünyanın en iyi 10 sahilinden biri. Heyecandan yerimde duramıyorum, beşik gibi sallanan gemide dayanamayıp fırlıyorum ayağa. Bot yavaşça yaklaşıyor adaya, 1 saat kadar sonra öğle yemeği yenecek, o zamana kadar sahilde takılabilirsiniz deniyor. Bembeyaz kumlardan masmavi sulara ilerlerken hayatımın en mutlu anlarından birini yaşadığımı düşünüyorum. Yüzüyoruz, zıplıyoruz, çocuklar gibi eğleniyoruz sahilde. Öğle yemeğinden sonra ufak bir yürüyüş sonucunda hayatımda görebileceğim en iyi manzaralardan birine şahit oluyorum. Sanırım Avustralya yolculuğum boyunca yaşadığım en mutlu günüm bugünüm. Bu dünya çok güzel diye defalarca aklımdan geçirdiğim cümleyi tekrarlıyorum tekrar tekrar. Whitehaven Beach'te geçirdiğimiz birkaç saatin ardından yeniden bota atlayıp snorkelling yapacağımız adaya doğru ilerlemeye başladık. Herkes dalgıç kıyafetlerini giydi, snorkelleri ve gözlükleri taktık. Biraz önceki güzel insanların hepsi evlat olsa sevilmeyecek hale geldi bu gözlükler ve kıyafetler ile. Benim ufacık ayaklarıma palet bulmakta zorlandım ama en sonunda idare eder kıvamda birşeyler uydurdum. İlk defa snorkelling yapacaktım, heyecanlıydım. Çalışanlardan biri daha ufak bir botla mercanlara yaklaştırdı bizi ve atladık suya. Su altında gördüğüm manzara inanılmazdı. Birbirinden farklı irili ufaklı mercanların üzerinden yüzüyor, altımdan yüzen çeşit çeşit balıklara şaşkın gözlerle bakıyordum. Yarım saat kadar büyülenmiş şekilde yüzdüm mercanların üstünde. Bu dalgıç kıyafetlerini almış olmama şükrettim zira su soğuktu ve kıyafetsiz dalanlardan birinin kolu bir denizanası tarafından fena kızartılmıştı. İlk defa snorkelling yapacağım için heyecanlıyım demenden scuba deneyimin olmadığı kanısına vardım bilmem doğrumu 🙂 ama aşıyı olmuşsun artık arkası scuba diving ile gelir artık. yazılarını beğenerek okuyorum. Hani kız başına geziyor biz niye senelerce oturduk kaldık diye hayıflanmıyorum değil, iyi ki varsınız iyi ki paylaşıyorsunuz.


Avustralya Doğu sahili duraklarını anlatmaya hafiften başlayayım artık dedim. Brisbane'den sonra ilk durağım Rainbow Beach idi. Öğlen 2 civarında Brisbane'den bindiğim otobüsten akşam 7'de Rainbow Beach'te indim. Daha önce bir yazımda belirttiğim gibi Doğu sahili rotasında kullanmak üzere aylık otobüs bileti almıştım, bir ay boyunca aynı güzergahta istediğin kadar kullanabiliyorsun. Benim tercihim ucuz olmasından kaynaklı Premier otobüs firması. Otobüs Rainbow Beach'te "Dingo's Backpacker Hostel"in önünde duruyor. O yüzden hiç hostele nasıl gideceğim derdi tasası da yok.


Çarşamba günü akşamı 7'deki otobüsle Rainbow Beach'ten Airlie Beach'e olan yolculuğuma başladım. Sabaha 9 civarı Airlie Beach'e varmıştım. Couchsurfingten beni birkaç gün evinde ağırlamayı kabul eden arkadaşım, otobüsün bıraktığı yerden beni almaya geldi. Couchsurfingteki profiline göre 19 yaşında birini bekliyordum ama içerde 3-4 yaşlarında tatlı mı tatlı bir kız çocuğu görünce şaşırdım doğrusu. 19 yaşında bir adamın bu yaşta bir kıza sahip olması imkansız. Sonradan öğrendim gerçek yaşının 29 olduğunu. Bu güzeller güzeli kız çocuğu normalde anneyle kalıyor, ama arada bir babasıyla vakit geçiriyormuş. Ben de o şanslı günlerden birine denk gelmişim. Orada kaldığım süre boyunca Tianna ile iki oyun arkadaşı olmayı başardık. Ben ilk defa couchsurfing vasıtasıyla birinde kalıyorum. Daha önce benim ağırladığım insanlar oldu farklı ülkelerden, buluştuğum, tanıştığım, yardım aldığım insanlar da oldu ama ilk kez tanımadığım birinin evinde kalacak olmanın garip tedirginliği ve çekingenliği üzerimdeydi. Ama şanslıyım ki Kenny ne yılışık ne soğuk, ne devamlı vakit geçirmek için yırtınan ne de seni görmezlikten gelen bi ev sahibiydi. İlk gün evde biraz dinlendikten sonra akşamüstü dolaşmak ve karnımı doyurmak için çıktım yollara. Kaldığım ev Airlie Beach merkeze biraz uzak, ev sahibim yürüyerek 15 dakika olduğunu söylemiş olsa da hiç yürümediğini buradan anlıyorum ki yol 45 dakika falan sürüyor yürürsen. Airlie Beach Avustralya'da gece hayatıyla bilinen bir yer. Buranı ünlü barları Magnums, Beaches, Down under Bar, Boom Nightclub, Phoenix, Mama Africa... Ben sanırım yaşlanmışım, pek içimden gelmedi bir yerlere gidip dağıtmak. Gündüzü yaşamayı daha çok seviyorum ben, gündüz görülecek daha çok şey var. Ada turunun ertesi günü Airlie Beach'te bir günüm daha vardı. Attım kendimi sokaklara erkenden. Güneş altında uzun süredir dolaştığım için tshirt ve şortumun şeklini alan amele yanıklarımdan kurtulmaya çalıştım straplez kıyafetlerle gezerek. Az çok başardım. Airlie Beach sahil boyu gerçekten çok güzel, saatlerce yürüdüm yine de sıkılmadım. Şehir içinde denize girilecek pek bir yer bulamadım ben ama şehrin ortasındaki parka koca bir havuz yapmışlar, herkez onun etrafında güneşleniyor, orada yüzüyor. Airlie Beach'in bu kadar ünlü olmasının sebebi mükemmel lokasyonu: Great Barrieer Reef ve Whitsunday adalarına ulaşım buradan sağlanıyor. Airlie Beach'ten birçok tur düzenleniyor. Jetski, rafting, kayaking gibi biraz aksiyonlu turların yanında Hamilton, Whitsunday adalarına düzenlenen onlarca tur da var. Paranız bolsa adalar üzerinde helikopter turları da denenebilir bence. Whitsundays adalarına günlük turların yanında bir kaç gece yatta kalmalı turlar da düzenleniyor. Bu turların çoğunluğunun türk lirasına orantıladığında gerçekten tuzlu olduğunu üstüne basa basa söylemiliyim. Ama ne olursa olsun dünyanın en iyi 10 sahili içerisindeki Whitehaven sahilini ve bu beyaz kumları görmeden gitmeyin buralardan sakın. Bir sonraki Avustralya yazımda Whitsundays island turu detayları ve anıları ile görüşmek üzere. Şu kıtayı bir ben göremedim sanırım. Yakındır ama bir kaç seneye Avusturalya'da dolaşmaya başlarım. Harika fotoğraflar bu arada. Çabuk geçse şu yıllar da gidip görebilsem.