{"url": "https://gezginyogini.com/2-asi-kadinlar-yoga-seyahat-bulusmasi/", "text": "Biz iki gezgin kadın; Burcu ve Tuğçe bu buluşmaya ön ayak oluyoruz. Yoga ve meditasyon, kadın öyküleri, söyleşiler, seyahat ile dolu dolu bir içerik planladık sizlerle paylaşmak için. İkincisini gerçekleştireceğimiz kampın fotoğraflarına göz atmayı unutmayın. Kamp alanının sezon fiyatları değişikliği nedeniyle bu kampımızın fiyatları, elimizde olmayan nedenlerden dolayı ve isteğimiz dışında artmıştır. Kurduğumuz kız kardeşlik bağını sürdürmek için kendi inisiyatifimizi kullanarak daha önceki kampa katılım sağlamış olan kişilere fiyat üzerinden %10 indirim uygulamaya karar verdik. Bu meblayı kendi bütçelerimizden kesinti ile karşıladığımız için sadece eski katılımcılara özel olarak uygulayabiliyoruz. Anlayışınız için teşekkür ederiz. Kayıtlar devam ediyor. Kayıtlarınız ön ödemeyi yaptığınız takdirde kesinleşecektir. Lütfen kendi yoga matınızı getirmeyi unutmayınız. Kabak Koyu'na ulaşımda sıkıntı yaşamamak için yürüyüş ayakkabısıyla ve çekçekli valiz yerine sırtçantası ile gelmeniz sizin yararınıza olacaktır. - GÜN - GÜN - GÜN"}
{"url": "https://gezginyogini.com/8-9-10-haziranda-olimposta-bulusalim/", "text": "Afrika'dan dönüyorum, bol deneyimle, bol hikayeyle... Anlatacak birçok anım birikti. Sizlerle beraber yoga yapmayı da çok özledim. Olimpos'ta buluşsak, özlem gidersek, anlatsak, eğlensek, beraber yoga yapsak, birlikte \"Afrika'da Bir Olmak\" üzerine konuşsak, yeni rotaların beraber planını yapsak. Hem de Olimpos'un tadını beraber çıkarsak. Özellikle yaz sezonunda ve özellikle de Afrika geziniz sonrası o güzel takılarla birlikte bu organizasyona bir çok kişinin katılması gerekli diye düşünüyorum."}
{"url": "https://gezginyogini.com/aborjin-avustralya/", "text": "6 ay oldu Avustralya'ya yani bu aborjin memleketine geleli geleli. Brisbane'de yaşıyorum ve Brisbane'ın en fazla 2 saat uzaklığındaki birbirinden güzel yerleri gezebildim fırsat buldukça. Bir iki ay önce bir arkadaşım dedi ki : \" Yaw ben Avustralya'nın en kuzey ucuna, zorlu bir off road yolculuğuna çıkacağım.\" Zorlu bir şeyler, ölüm kalım, timsahlar, aborjinler... falan duyunca heyecanlandım tabi, dedim ki beni de alın len, dedi ki olur. Hamdi'nin Canon'u, Kutay'ın Sony GoPro'su inanılmaz manzaralara şahit olmak için benim güvenli ellerimde. Tüm hazırlıklar tamam, ben hazırım yeni bir maceraya., Cumartesi sabahı 07.30'da gayet cool siyah jipimiz geldi kapıya beni almak için. 3 Türk 1 Ozi, 2 et yiyici 2 vegan, onu alalım bunu almayalım, şu olur bu olmaz derken alışverişlerimizi tamamladık, çıktık yollara. 32 saat yemek ve çiş molaları hariç durmadan araba sürmeye devam ettik. Pazar günü 4 civarı ilk kamp alanımıza vardık, Musgrave Roadhouse. Çadırlar kuruldu, yemekler yapıldı, ateş yakıldı, ateş başı sohbetleri yapıldı. Ertesi sabah 11 civarı Musgrave'den ayrıldık, hedef o gün Bramwell Junction'a ulaşmak, 350 km kadar. Ertesi gün de yolculuğun zorlu kısmına başlamayı hedefliyoruz. Kasaba aklımda kalıyor, ben buraya bir daha nasıl gelirim hayalleri kurarken biz yolculuğa devam ediyoruz. Devam ediyoruz dediğim sanırım yarım saat kadar devam edebildik. Yollar artık asfalt falan değil, engebeli, jip tarzı bir araç haricinde aşılamayacak kıvamda. Emniyet kemerlerini takmamışız, rahat rahat yayıla yayıla gidiyoruz. Alp'in pahalı bir şapkası var elimde, şapkanın içindeki komik yazıları okuyorum gülüyorum kendi kendime. Tam o sırada karşıdan bir arabanın bizimle aynı şeritten geldiğini ve neredeyse burun buruna geleceğimizi fark ettim. Ömer arabayı sağa sola kıvırarak toparlamaya çalışıyordu, ta ki bir yokuştan inene kadar. Yokuşun aşağısında köprü ve nehir. Nehri gördüm tamam dedim gidiyoruz biz. Nehrin tam kenarında ahanda durduk derken dengenin bozulmasıyla yavaaaaaşça nehre doğru yuvarlandık arabayla. O iki saniye içinde ne oldu bilmiyorum, böyle kaza anları kalmıyor insanın aklında, niyeyse beyin o 2 saniyeyi kodlayıp da hatıralar hanesine eklemiyor. Sonra kendime geldiğimde suları gördüm tam gözümün önünde, herkes üzerimde, inanılmaz bir ağırlık. İçeri su dolacak diye korkuyorum, \"çıkın dışarı, çıkın!!!\" diye bağırıyorum. Alp \"Burcu iyi misin?\" diyor, \"çıkın çıkın\" diyorum sadece. Aslan parçası kardeşim Alp'in yardımıyla arabadan çıkıyoruz. Sırtımda bir ağrı var ama polise bir şey söylemiyorum. Hastaneye kaldırsalar faturayı görünce al diyetim diye kolunu keser bırakır insan, öyle paralar konuşuyor burada. Dedim ki yoktur bir şeyin Burcucum kıllatma. Ambulansla Alp ve ben Coen'e bırakıldık. Coen'de Sexchange Hotel adında bir otelde kalıyoruz, başka alternatifimiz yok, küçücük bir kasaba. Bizim kaldığımız yer adını Exchange Hotel diyor ama başına da uyduruk bir S koymaktan geri kalmıyor, aklımız karıştı ama yapacak başka bir şey yoktu, tuttuk odaları. Alp'le gelsinler diye bekliyoruz, sanırım 2-3 saat sonra kadar gelebildi Ömer ve Allyce. Bu süre içerisinde biz de kasabayı dolaşalım biraz dedik Alp'le. Dolaşmak derken tüm kasaba etrafını yürümek 20 dk'da bitiyor zaten. Coen 350 kişilik bir Aborjin kasabası. Kasabada sadece 10 civarı beyaz var, aferdersiniz ama beyazların hepsi de birbirinden göt. Kasabada dolaşırken basketbol sahasında Aborjin dansı yapan gençlere ve çocuklara denk geldik. Hayatımda bu kadar Aborjini bir arada görmemişim, danslarını hiç görmemişim, şaşkınlıkla ve hayranlıkla izledik. Böyle bir olayı sittin sene göremezdik ; Aborjinlerin öz vatanlarında, küçücük bir Aborjin kasabasında Aborjin dansı izliyorduk. Etrafı dolanıyorum, markete gidiyorum, postaneye gidiyorum, okuyacak kitap bulurum belki umuduyla, yok yok yok... Gazete yok mu ya diye soruyorum markete, televizyon var ehe ehe diye gülüyorlar. Abi diyorum napiyor bu insanlar bütün gün burada. İş güç yok. Devlet Aborjinlere bi miktar para ödüyor burada, bu insanlar da seslerini çıkarmadan yaşıyorlar. Sabah 11'de daha bara gelip içmeye başlıyor bir kısmı. Akşamüstü Alp'le dedik bir dolanmaya çıkalım, belki yine dans falan ediyorlardır. Aldık fotoğraf makinesini. Yol kenarında birkaç çocuk gördük, onlarla sohbet etmeye başladık, sonra bu birkaç çocuk oldu bir sürü çocuk 🙂 Biri benim sırtıma atlıyor, öbürü Alp'in omuzlarına çıkmaya çalışıyor, bir diğeri kollarımızdan çekiyor. Kara çocuk dedin mi zaten benim zayıf noktamı bulursun, bayılırım bu gözlerinin içi gülen, küçük şeylerle mutlu olan, çikolata tenli çocuklara... Çocukla çocuk olduk, eğlendik, gülüştük beraber. Her Çarşamba kasabada çocuklar için müzikli eğlence yapılyor, bir psikolog geliyor Cairns'ten, çocuklarla ilgileniyor. Çocuklara hotdog falan dağıtıyorlar, oyunlar oynuyorlar, danslar ediyorlar. merhaba, çok teşekkür ederim ama yazımın tarihi geçen sene, şuan Türkiye'deyim."}
{"url": "https://gezginyogini.com/afrika-hazirliklari-canta-hazirlama-asilar-ucak-bileti-ve-korkular/", "text": "Uzun süredir hayalini kurduğum seyahate sonunda başlayabildim. Seyahatimle ilgili ayrıntıları \"Afrika'da Bir Olmak\" sayfasından inceleyebilirsiniz. Bu yazıda gitmeden öncesinden, hazırlıklardan, korkulardan bahsetmek istiyorum. Gönüllü arayan programlar için genellikle workaway. info sitesini kullanıyorum. Aylar öncesinden sivil toplum örgütlerini araştırmaya ve yazışmaya başladım. Bayıldığım, mutlaka içinde yer almalıyım dediğim programlar oldu, bazılarından kabul aldım, bazıları ile zamanlama konusunda anlaşamadığımız oldu. Afrika'da aklımı çelen projelere göre ve tabi ki doğa yürüyüşü, tırmanış, safari hayallerime göre kendime bir rota belirledim. Önceleri kuzeyden başlayıp güneye inmeyi düşünürken sonra rota biraz da farklılaştı. Kenya'dan başladım, Uganda, Tanzanya, Malawi, Zambiya, Zimbabwe, Güney Afrika, Fas şimdilik kafamda oturttuğum rotam, yolda değişir mi göreceğiz. Yanıma çok eşya almamak için elimden geleni yaptım. Bir 42 litrelik bir de 18 litrelik iki çantayla çıktım yola, büyük çanta 12-13 kilo civarı, küçük çanta da 5-6 kilo civarı. Çantalarımın her ikisi de Jack Wolfskin ve kullandığım bu markadan çok memnunum. | Kozmetik çantası ( Güneş kremi, sinek kovucu, Gideceğiniz ülkeye göre sağlık riskleriniz de farklılaşıyor. 4 yıl öncesinden Tetanoz, Hepatit A ve B aşılarımı yaptırdığım için tekrara gerek yoktu. Afrika öncesi Sarı humma, Tifo ve Menenjit aşılarımı yaptırdım. Sıtma için henüz icat edilebilmiş bir aşı yok. Önerilen birkaç ilaç var; seyahatten önce kullanmaya başlayıp seyahat boyunca da kullanmaya devam etmeniz gereken, ama yan etkileri ağır ilaçlar. Kullanıp kullanmamak size kalmış. Ben sıtma ilacı kullanmak yerine ısırılmamak için koruyucu sprey kullanmayı tercih ediyorum. Yüksek bir bölgeye gidiyorsanız sıtma korkusunu da gerek yok aslında pek, deniz kenarı bölgelerde sıtma daha büyük bir tehlike. Zamanında teşhis edilirse tedavisi olan bir hastalık. Yola çıkarken en çok aldığım soruya gelirsek: Korkmuyor musun? Korkmaz olur muyum ya? Ödüm kopuyordu Afrika'dan. Orası çok tehlikeli aman dikkat et, orada bir sürü hastalık var aman dikkat et, orada hırsızlık çok aman dikkat et, orada sen aç kalırsın, şöyle yaparlar böyle yaparlar. Korkutan uyarılar, öneriler... Ama korkumun hayalimi bastırmasına izin veremezdim. Şimdiye kadar hep mutlu olduğum zamanlar, korkularımın üzerine gidip onları aştığım zamanlar, korkuma yenik düşüp beklediğim zamanlar değil. O zaman bu sefer de öyle yapmalıydım. İyi ki korkuyorum ve iyi ki korkuma rağmen adım atıyorum. Öyle güzel bir mutluluk ki korkunun geçip yerini mutluluğa bıraktığı o an, yaşamayanlarınız varsa yaşamanızı tavsiye ederim."}
{"url": "https://gezginyogini.com/afrikada-gonulluluk/", "text": "Afrika seyahatim ile ilgili yazılarımı yazma fırsatını yaratmak için illa bacağımı kırmam gerekiyormuş 🙂 Bir türlü duramayan popomu oturtmanın başka çaresi yokmuş demek ki evren böyle bir hizmet sundu bana:) Afrika'da gönüllülük ile ilgili yazımı bu sayede yazabiliyorum sonunda. Geçen yıl Kasım ortası falandı Afrika seyahatime başladığımda. Afrika'da birkaç yerde gönüllü projelere dahil olma hayallerim, hedeflerim vardı. Bir kısmını istediğim zamanda istediğim şekilde gerçekleştirdim, bir kısmı ise planladığım gibi gitmedi ne yazık ki. Gönüllülük ne demek bundan bahsedelim önce isterseniz. Adı üzerinde gönülden yapılan iş; bir projeye, bir kuruluşa ya da bireysel olarak yardıma ihtiyacı olan kişiye bir karşılık beklemeden elinden gelen en iyi şekilde destek olmak demek. Kendi yaşadığınız ülkede bir çok gönüllü projeye destek olabileceğiniz gibi farklı ülkelerde yer alacağınız gönüllü faaliyetler ile farklı kültürleri en iyi şekilde tanıyabilme imkanı yakalayabilirsiniz, seyahat etmenin de en güzel yolu bence gönüllülük. - Yetimhanelerde çocukların bakımına destek olabilirsiniz. - İngilizce, matematik ya da kendi özelleştiğiniz alanlarda okullarda öğretmenlik yapabilirsiniz. - Bilgisayar alanında iyiyseniz projelere bilgisayar işlerinde destek olabilirsiniz. - Bahçe işlerinde, tarım alanında desteğinize ihtiyaç duyan projeler olabilir. - Projenin tanıtılmasında reklam, sosyal medya desteği verebileceğiniz işler olabilir. - Doktorluk, hemşirelik gibi sağlık alanında bir mesleğiniz varsa en çok sizin yardımınıza ihtiyaçları var. - Afrika'da sorun oluşturan bulaşıcı hastalıklar ile ilgili halkı hastalıktan korunma ve tedavi süreci hakkında bilgilendirme konusunda destek olabilirsiniz. Aklınıza hiç gelmeyen bir alanda gönülden katılmak isteyeceğiniz harika bir projeye denk gelme olasılığınız da çok yüksek. Afrika'da gönüllü projeleri ararken ben www. workaway. info sitesinden faydalandım. Her projeye güvenilebilir mi bilinmez, bazen risk de almak gerekiyor. Ama proje sahibiyle iletişim kurdukça, kurulan cümlelerden, yaklaşım tarzından projenin ciddiyeti anlaşılıyor diye düşünüyorum. Ben Afrika seyahatim süresince gönüllü çalıştığım, destek olduğum ya da dürüstlüğüne güvendiğim projeleri aşağıda sıralıyorum. Afrika'da gönüllü çalışmak istediğine dair bir çok mesaj alıyordum, belki size bir ışık olur bu yazım. 2013 yılında Hindistan'da Sadhana Forest'ta kalırken Kenya'daki proje yeni kuruluyordu, o zamanlar destek olmak isteyenleri davet etmişlerdi ama seyahat planım çok farklı olduğu için Hindistan'da kalmayı seçmiştim. Afrika'daki seyahatime de yine Sadhana Forest ile başlamaya karar verdim, bu sefer Kenya'dan. Sadhana Forest kurak bölgelerde \"ağaçlandırma\"yı kendine misyon edinen bir proje. Kenya'nın Samburu bölgesi su konusunda büyük sıkıntılar yaşayan bu yüzden de ağaç yetiştirmenin zor olduğu bir bölge. Kurak bölgede ağaç ekimi ve bakımı, yağmur sularının depolanması konularında köylüyü bilgilendirerek bölgenin ağaçlandırılmasına çok yardımı dokunuyor projenin. Bu bölgede ekilen ağaç türleri Marehook, Davialis, Olea Africana, Tamarind ; daha az su istediği ve bir çok alanda işe yaradığı için bu ağaçlar tercih ediliyor. Projede gönüllü olarak ağaç ekimine yardımcı olabilirsiniz, serada ağaçların filizlendirilmesi, sulanması işleri, alan içerisinde bazı tamir işleri, düzenlemeler ve köylülere yapılacak sunumlarda uzun süreli gönüllülere destek olma işleri kısa süreli gönüllülerin yardımına ihtiyaç duyulan işler. Kenya'da sayıları gittikçe artan genç ve bekar annelere meslek edindirmeyi kendine misyon edinen, kadınları sosyal hayat içerisinde güçlendirmeyi hedefleyen bir proje. Benim katıldığım dönemde yaklaşık 12 kadına 1 yıl boyunca terzilik eğitimi veriliyordu. 1 yıl süresinde çocuklardan biri ya da ikisi anneyle beraber kalacak şekilde kalacak yer ve yemek veriliyor ve bu süre içerisinde annenin kendi başına terzilik mesleğini yapabilecek noktaya gelmesi hedefleniyor. Ayrıca başka bir gönüllü arkadaş ile takı yapımı konusunda kadınları cesaretlendirip kumaşlardan küpeler yapma üzerine yeni bir proje oluşturduk, kadınlardan bir kısmı bu işi çok severek bu alanda devam etti. -Eğer kendi becerileriniz varsa onları öğretebilirsiniz -Çocuklarla ilgilenerek annelerin dersleri daha rahat geçirmelerini sağlayabilirsiniz -Bilgisayar, web tasarım gibi alanlarda destek olabilirsiniz. -İşe yarayacağını düşündüğünüz bir fikriniz varsa onu gerçekleştirebilirsiniz. Halk okullarından öğretmenler de gönüllü olarak, bir maaş beklentisi olmadan çalışıyorlar. Ben de okulda İngilizce ve matematik derslerinde sınıf öğretmenine yardımcı oldum. Burası ile ilgili deneyimlerimi daha uzun uzun anlatmak istiyorum başka bir yazıda. İnanın iyi bir eğitime, kitaba ve gönüllü öğretmene gerçekten ihtiyaçları var. Idea Universal'in kurucusu Hayri Dağlı adında güzel kalpli bir Türk. Zanzibar'da temiz su, sürdürülebilir tarım, yenilenebilir enerji, alternatif eğitim programları ile ilgili projeler yürütüyor. Şimdiye kadar bir çok köye güneş enerjisi sistemleri kurulması, yağmur suyu toplama yöntemleri, içme suyu ve tarımda sulama, doğal gübre yapımı eğitimleri gibi konularda destek olan proje eğitim konusunda da çocuklara destek olmaya devam ediyor. Idea Universal ile gönüllü olarak çalışmak isteyenler www. ideauniversal. org adresi üzerinden başvurabilir. Şimdi Derneği'nin kurucusu Sezi Kalkavan adında güzeller güzeli kalbi olan bir Türk kadını. Hem Anadolu'da hem de Afrika'da ihtiyacı olanlara yardımlar götürüyor yıllardır, en son birkaç arkadaşı ile birlikte dernekleşme kararı alıyorlar ve Şimdi Derneği kuruluyor. Sezi'nin çalışmalarında gönüllü olarak destek olmak isterseniz https://www. instagram. com/seziland hesabından kendisi ile iletişime geçebilirsiniz. Afrika'da gönüllülük ile ilgili eklemek istediğim birşeyler daha var aslında. Seyahat ederken gönüllülük deyince insanların aklına bazen \"bedavaya kalacak yer\" gibi yanlış bir düşünce yerleşebiliyor. Gönüllülük, gerçekten gönülden gerçekleştirecekseniz, oradakilerle \"bir\" olabilecekseniz bir anlam ifade ediyor, bunu bedavaya seyahatin bir yolu olarak düşünmeyin. Ayrıca Afrika ülkelerinde bir çok gönüllülük aslında gönülden gelen, cebinizin elverdiği maddi yardımı yapmayı da gerektiriyor. Projelerin bir çoğu, kalacak yer ya da yemek için gönüllülerden günlük 5-10 dolar civarı ücret talep ederler. İnanın oradaki yaşamları görünce keşke daha fazlam olsa da daha fazla verebilsem, hem kalbimden hem cebimden diyeceksiniz. Merhaba ben doktorum gonulu olarak Afrikaya yardima gitmek isterim. bunun icin ne gibi bana yardim ede bilirsiniz. Merhaba, bildiklerimi yazıda paylaştım, yazıda linklerini de verdim, onlara göz atmanızı öneririm ve sizin için uygun olan bir yer ile iletişime geçebilirsiniz. Bütün masraflar size ait, zaten maddi olarak zor durumda olan insanların yurtdışından kendi gönüllülükleri ile gelecek insanların uçak ve konaklama masraflarını karşılamaları zaten mantıklı olmazdı. Bir kadın olduğunuz için zorlanacağınız bir durum yok ama Afrika zor bir coğrafya bir insan olarak zorlanacağınız bir çok olay olabilir, bunları göze alarak gitmek gerekir."}
{"url": "https://gezginyogini.com/afrikada-ilk-matatu-yolculugum/", "text": "Nairobi'de bir arkadaşım vasıtasıyla ilk 10 gün seyahat ettikten sonra Afrika'nın gerçek yüzünü görmek için tek başıma, yerel otobüslerle yola çıkma zamanı geldi sonunda. Yolculuğum Samburu bölgesine, Kenya'daki ilk gönüllü deneyimimi yaşayacağım projeye. Kenya'nın bu kurak bölgesinde ağaç ekimi ve su depolama teknikleri üzerine halkı bilgilendirmek için çalışan Sadhana Forest isimli bir projeye gönüllü destek olmak için 1 aylığına bu bölgede olacağım. Proje Kisima kasabasına yakın bir köyde. Oraya nasıl gidilir, kaç araç değiştirilir kısmını iyice araştırdım yola çıkmadan önce. Nairobi'den Nyahururu'ya matatu dedikleri ufak minibüslerle gidiliyor, Nyahururu'dan da Kisima'ya bir matatu daha. Nairobi'de matatuların kalktığa yere uber ile vardım, bir süre aynı sokakta bir dön dolaş yaptıktan sonra matatuların kalktığı yeri bulduk. İlk kez tek başıma kalacağım için biraz tedirgin olduğumu itiraf ediyorum, ama tabi kimselere belli etmemeye çalışan, biliyorum ben oğlum buraları tarzı yüz ifadesini barındıran maskemi taktım hemen suratıma. Ve sonunda tek başıma matatu yolculuğum başlamıştı. Nyahururu'ya vardığımızda kadınla beraber indik otobüsten. Afalladığımı başka kimseye çaktırmamaya çalışarak kadına yaklaştım ve\"ben hiç bilmiyorum buraları\" dedim, kadın \"beni takip et aynı yere gidiyoruz\" dedi. Hayatta hiç bir şey tesadüf değildir, o kadınla karşılaşmam da değildi tabi ki. Yoksa tek başıma, oralardaki tek farklı görünen insan olarak etrafımı saran kalabalıktan kurutulup dolandırılmadan yolumu bulmamın imkanı yokmuş. Kadın kalabalığı yara yara ilerliyordu, ben de onu takip ediyordum. Kisima'ya giden büyük otobüsü bulduk sonunda. Eşyaları koyacak bagajı ararken baktım ki herkesin eşyalarını otobüsün üzerine yığıyorlar ve iplerle bağlıyorlar. Sırtçantama bir şey olur mu tedirginliğini yaşasam da güvenmekten başka çarem olmadığını anlayınca bıraktım eşyalarımı orada ve yeni arkadaşlarım olan bu aileyele beraber yemek yemek için bir lokantaya gittim. Karnımızı doyurduktan sonra gelip otobüste yerlerimize yerleştik. Baktım çantam hala orada sağlam duruyor, rahatladım. Sokak satıcılarından önce birkaç tane muz aldım, çocuklarla beraber yedik. Otobüsün dolmasını bekledikleri için ne zaman kalkacağımız belli değildi. Hiç gerilmeden, belirsizliği kabul ederek yaşaman gerekiyor buralarda. Buraların en bilinen sözü neydi? Hakuna Matata. Yani problem yok, sıkıntı yapma manalarında kullanılıyor. Doğu Afrika'da pek çok yerde duyacağım bir söylem. Kadının çocuklardan biri benim yanıma oturdu, 10 yaşlarında başı kapalı, güzel mi güzel bir kız çocuğu. Biraz sohbet etmeye başladık, baktım yol boyunca o da omzumda uyumaya başladı. Sanırım burada işler böyle yürüyor, herkes yanındakinin omuzunda uyuyor diyerek onu da kabullendim. Hava karardıkça yollar tehlikeli olmaya başladı. Yolda hiç ışık yok, otobüısün içinde de hiç ışık yok. Hem yollar, hem otobüsün içi kapkaranlık ve biz o karanlığın içinde ilerliyoruz. Arada bir telefonumun ışığını yakıyorum, feneri tutuyorum aşağı doğru ki biraz aydınlansın, sağımda solumda neler oluyor bileyim diye. Otobüsün içi tıkış tıkış, ayakta duran onca insan var. Ayakta duran adamlardan biri yanımdaki kız çocuğunun üzerine çullanmış durumda, çocuk korkudan bana doğru yanaştıkça yanaşıyor adam da umursamazca yaslandıkça yaslanıyor. En sonunda dayanamadım bu duruma, bağırdım adama, biraz geri çıkmasını çocuğu korkuttuğunu söyledim. Beni anladı mı bilmem ama elimle git geri diye işaret ettim, sinirli sinirli baktı suratıma. İşte o an \"sıçtın Burcu sen\" dedim kendime. Otobüs onlarca adam kaynıyor, benim gibi bir Mzungu bir kadını mı destekler bu adamlar yoksa kendi memleketlileri bir adamı mı. Bu karanlığın içinde yanındaki kız çocuğunun da senin de ağzına sıçar, boğazını kesip şuracıkta bırakırlar diye yazmaya başladım kafamda senaryolar. Senaryo için hiç kendimi zorlamadım, Afrika hakkında çevremdekiler tarafından ben daha yola çıkmadan önce bir sürü kötü senaryo yazılmıştı zaten, onların içinden en korkutuculardan bir derleme yaptım kafamda. Yanımdaki kız çocuğuyla birbirimize sarılarak devam ettik yola. Bir süre daha karanlığın içinde devam ettik, bir yandan telefonumda navigasyona bakarak nerelerde olduğumuzu anlamaya çalışıyorum ama buralar navigasyonda yer alan yerler olmadığı için pek de başarılı olamıyorum. Sonunda öndeki kadın döndü ve ineceğim yere, Kisima'ya geldiğimi söyledi. Etraf zifiri karanlık, neredeyiz anlayabilmek imkansız, etrafta hiçbir şey yok. Bir otogar falan bekliyordum ben en azından, oysa ki hiçliğin ortasındayım. Otobüste biraz önce kızdırdığım adam beni takip etmeye kalkar mı diye yusuf yusufum bir yandan da. Sadhana'daki gönüllülerden biri gelip beni alacağını söylemişti, otobüsten inmeden önce aradım ve onun burada olduğundan, geldiğinden emin olup öyle indim. İndikten sonra yarım saat falan otobüsün üzerine bağlanan çantaların arasında benim çantamı bulmaya çalıştılar. Tam çantamın kaybolduğuna inanmıştım ki sonunda bulundu, mutlu son diye düşünerek Bruce ile arabaya bindik. Kapkaranlık gecenin içinde Sadhana Forest'a doğru ilerliyoruz araba ile. Gece dediysem o şehirlerde bildiğimiz gecelere benzemiyor buralarda gece, zifiri karanlık, kör karanlık, kapkara karanlık, karadelik karanlık... daha nasıl anlatılır bilmem. Sadhana Forest'a vardığımızda biraz sohbet ettikten sonra Bruce bana kalacağım yeri gösterdi, iyi geceler deyip uzaklardaki kendi çadırına çekildi. Ormanlık arazinin içinde tek başına bir çadır. Afrika'da bir ormanın içinde yapayalnız bir çadırda kalmak! Uyku tulumumun içine kıvrıldım, etraftan gelen garip seslerin hangi hayvanlara ait olduğunu bilmeden \"kuştur onlar kuş\" diye avuta avuta uyuttum kendimi. Wuuuuuppp wuuuuuup diye bütün gece sanki yanıbaşımdaymış gibi bağıranların kuşlar değil de sırtlanlar olduğunu sabah kalktığımda öğrenecektim."}
{"url": "https://gezginyogini.com/afrikadaki-ilk-gunum-kenya/", "text": "Birgünlük uçakta ve havalanlarında geçen süreden sonra Nairobi'ye vardığımda Cuma öğlen saatiydi. Çok sevdiğim bir arkadaşımın arkadaşı olan Ahmet karşılayacaktı beni, önceden konuşup anlaşmıştık. Ancak oraya vardığım saat tam Cuma namazı saatine denk geldiği için hemen havaalanının karşısındaki kafede onu beklememi söylemişti. Uçaktan inince kafamın içinde dolaşan kaygı cinleri acaba sırtçantama sağlam bir şekilde ulaşabilecek miyim sorusunu soruyordu bana ısrarla. Bir arkadaşımın Afrika'da bir ülkede, havaalanında çalınan çantası ile ilgili anlattığı hikaye beni böyle kargılandırmıştı. Neyse ki çantam, üzerinde iki kutu streç film sarılmış şekilde turuncu kılıfıyla önümde göründü. Aldığım gibi çantamı hemen tuvalate koştum, üzerinden streç filmi çıkardım çünkü Kenya'da poşet taşımanın yasak olduğu konusunda uyarılmıştım. Havaalanından çıktığım gibi ceza yememem için güzel bir uyarıydı. Havaalanından çıkarken Hindistan'daki gibi birçok insanın üzerime üzerime gelip, taksi taksi taksi diye bağırışacaklarını düşünmüştüm ama hiç de beklediğim ve korktuğum gibi bir manzara yoktu. Ben emin adımlarla havaalanının hemen karşısındaki Paul Cafe'ye doğru gidiyordum. Birkaç taksi şoförü \" taksi madam\" diye seslendi, hayır sağol deyince kimse ısrar etmedi. Ahmet, Pakistan asıllı bir Kenyalı. 1960larda Somali'den kaçan mülteciler için bir yetimhane kurmak için gelmiş babası, sonra ailece Kenya'ya yerleşmişler. Ahmet kardeşi ile beraber geldi, daha Nairobi'nin merkezine gitmeden Mombasa yoluna girdik bile. Evet Kenya'ya vardığımın ertesi günü hem safari yapacak hem de buranın en güzel kıyı şehirlerden biri olan Mombasa'yı görecektim. Şanslıyım ya ben, Afrika bana iyi gelecek dedim kendime. Nairobi-Mombasa arası Kenya'daki en işlek yok. Mombasa'da liman olduğu için yol kamyonlarla tıka basa dolu, trafik had safhada. 4 saatlik yol 8-9 saatte anca gidiliyor. Eğer araçla değilseniz, iki şehir arasındaki en güzel ulaşım aracı tren. Fakat biz safari yapacağımız jiple yolda olduğumuz için ve arkadaşlarım oraya iş toplantısına gidiyor oldukları için treni kullanamadık. Hava karardığında Voi adında bir köyde lüks bir safari hoteldeydik. Saat 11'e gelmişti, birşeyler atıştırdık, bana odamı gösterdiler, odama çıktım. Bir yandan da internetten otelin adını ve oda fiyatlarını bulmaya çalışıyorum. Fiyatları gördükçe tırstıkça tırstım, bir aylık paramı bir gecede buraya nasıl vereceğim diye söyleniyorum kendi kendime. Bir yandan da acaba bir sinek cibinlikten içeri girip beni ısırır da sıtma olur muyum korkusundayım. Ama öylesine yorgun ve bitgindim ki tüm bu tırsmalara rağmen uyuya kalmışım. Sabah uyandığımda karşımda gördüğüm manzara inanılmazdı. Gecenin bir yarısı geldiğimiz için nasıl bir cennette uyuduğumu göremedim tabi. Sabah harika bir görüntünün içinde müzik yapan kuşların sesleri, biraz ileride gezinen yalnız bir fil... Kocaman, uçsuz bucaksız yeşile bakıp nasıl sırıtsam, nasıl sevinsem bilemedim şaşkınlıktan. Birkaç saat içinde bu harika manzaranın içinde ben de mi olacaktım ki? İlk safari heyecanı arttıkça artıyordu. Acaba hangi hayvanları görebilecektim, leopar görür müydüm ki? Ya da aslan ? Zebra, zürafa göreyim, ah bi de sarılabilsem. Sabah kahvaltısı olarak tabi ki önce meyve geldi, sonra da patates ve fasulye getirdiler benim için, etsiz, yumurtasız 🙂 Benim aklım hala acaba ne kadar para ödeyeceğimde, bir yandan da gitti artık düşünme diyorum kendime. Kahvaltıdan sonra çok da geç kalmadan çıktık safari için. Ne kadar ödemem gerektiğini sordum arkadaşıma, başını çevirdi, bedava burası sana dedi. Şaşkınlık ve rahatlama bir arada gelişti. Jipe atladık ve Tsavo Doğu Milli Parkı'na doğru yol almaya başladık, zaten parkın dibindeymişiz 🙂 İlk safarime gidiyor olmanın kalp çarptırtan heyecanı içerisindeyim. Merhabalar, yakın zaman içerisinde bende bir Serengiti'ye gitmek ve büyük göçü izlemek istiyorum. Acaba Afrika turu için ne kadar bir bütçe harcıyorsunuz. Yazınız sırasında gözümden kaçtıysa özürdilerim. Her zaman belirttiğim gibi bütçe kişiden kisiye değişir. Safari ücreti Tanzanya'da genelde 3 gün için 600-800 dolar civarı."}
{"url": "https://gezginyogini.com/agiz-sulandiran-hint-yemekleri/", "text": "Thali, Hindistan'ın ana yemeği. Tek bir yemekten bahsetmiyoruz burada, Thali; yemek servis edilen yuvarlak tabak anlamındadır aslında. Pilav, papadam, chapati ya da roti ekmeği, dal, körili sebze yemekleri, yoğurt, sos, turşudan oluşur. Soslu yemekleri pilavın üzerine dökersiniz, afiyetle yersiniz. Önceleri kaşıkla yerdim bu yemeği, sonra elimi nasıl bir kaşık gibi kıvıracağımı, pilavı elimle nasıl alacağımı ve ağzıma sokabilmek için parmağımı nasıl hareket ettirmem gerektiğini öğrendim Hint arkadaşlarımdan ve o günden beri ellerimle yemek yemenin keyfini yaşıyorum. Güney Hindistan Thali'si muz yaprağının üzerinde servis edilir ve elinizle yemeniz beklenir. Pirinç ve mercimekten yapılan bir hamurun içine baharatlı, soğanlı, acı biberli, hardal tohumlu haşlanmış patates dolduruluyor. Hindistan cevizi sosu, domates sosu, sambar ile birlikte servis ediliyor. Tadına doyum olmuyor, parmaklar bile yeniyor. Off nasıl ağzım sulandı şimdi yazarken bile. Vada da bir Hint kahvaltısı. Donut şeklinde ortası delik hamur kızartması. Nohut, mercimek gibi baklagiller, soğan, kimyon, kişniş, baharat, acı biber ile karıştırılarak hamur hazırlanıyor. Kızartılan hamur Hindistan cevizi sosu, domates sosu ve sambar ile servis ediliyor. Genellikle idli ve vada menülerde birlikte servis edilir, ama tabi seçim size kalmış. Yine bir kahvaltı yiyeceği, bir nevi krep. Hamuru baklagillerden yapılıyor. Geleneksel olarak domates, soğan, acı biber, lahana karışımı ile yapılıyor. Ya da tercihe göre çeşitli sebzelerle veya Hindistan cevizi ile de yapılabilir. Sambar ve sos ile servis ediliyor. Bağımlılık yapan bir Hindistan atıştırmalığı. Üçgen şeklindeki hamurların içine patates, soğan, bezelye, mercimek ve bol baharat konularak hazırlanır, derin yağda kızartılır. Sokak aralarında bol bol karşınıza çıkar. Genellikle naneli sosla birlikte servis edilir. 2 tane alıp yola devam edersiniz, dönüşte 3 tane daha alayım ben dersiniz. Tadı damağınızda kalır, göbecikler büyütülür. Sonrasında 30 gün 300 plank ile vereceğiniz kilolara değer. Pakoda, pakodi isimleriyle de karşınıza çıkar. Derin yağda kızartılmış bol kilo aldıran lezzetli atıştırmalıklardan biri daha. Soğan, patlıcan, ıspanak, karnabahar, domatesten herhangi birileri kullanılabilir, nohut unu ile karıştırılır, kızartılır. Bu bizim nohut yemeğinin körili ve baharatlısı. Chana nohut demek, masala da baharat karışımı anlamına geliyor. Biraz tanıdık bir lezzet aradığımda başvurduğum yemek chana masala. Roti ya da naan ekmeğini bana bana, ekmeğin arasına nohutları sıkıştıra sıkıştıra, ardından da parmaklarını yalaya yalaya yenir. Türkiye'de denemek istiyorsanız, İstanbul'da birkaç tane Hint restoranı var, sizin de bildikleriniz varsa paylaşabilirsiniz bu yazının altına. oguz bey selam yeni gideceğiz Hindistan alkolsüz parfümlerini almak istiyoruz nelerdir nereden bulabililiriz devlet kucuk evleri deniliyor bizim sumerbanklar gibimi nerde bulabiliyoruz. Hint yemekleri hakkında çok açıklayıcı ve bilgilendirici bir yazı olmuş çok faydalanma fırsatı buldum sayenizde teşekkürler. Benim de okurken ağzım sulandı. Hindistanı ve yemeklerini çok seviyorum. Ordayken yediğim bazı yemekleri yapmaya çalışacağım ama malzemelerim eksik. bu malzemeleri edinebileceğim bir yer var mı, siz bilirsiniz belki? Bir de coconut chutney yediniz mi hiç? Burnumda tütüyor! Merhaba, inanın malzemeleri türkiye'den nereden temin edebiliriz bilmiyorum."}
{"url": "https://gezginyogini.com/akvaryumdan-kurtulup-okyanusa-dalmaya-calisan-baligin-ilk-sapsalliklari/", "text": "\"Yıllardır dünyayı gezme hayaliyle yanıp tutuşuyorum. \"Başka ülkelerde hayat nasıl, insanlar ne yapar, nasıl yaşar, nerelerde yaşar, ne şekilde, bizden farkı ne, neden öyle neden böyle?\" ardı arkası bitmek bilmeyen sorular. Ama bırakın dünyayı gezmeyi Türkiye dışına adımımı atabildiğim yıl 2013 yani yaş 28. Önceki yıllarda birkaç yurt dışına çıkma denemem oldu tabi ki, hayal aşamasında kalan da oldu pratiğe tam dökecekken vize engeline takılan da. Ama bu sefer engel falan yok, bildiğin gidiyorum. \"Dünyayı geziyorum sonunda\" falan demek isterdim ama bu sadece 1 haftalık kısa bir tatil planı. Olsun canım diyorum kendime tabi ki, \"önemli olan bir yerden başlamak\" gibi avutucu cümlelerim var hazırda bekleyen. Büyük yolculuklar için küçük yolculuk denemeleri yapmak gerek. Her neyi arıyorsan hayatta ya da neyi soruyorsan hayata cevap seni bir yerlerden çağırıyor, kulak verdim bu çağrıya ve rotamı çizdim. Sırt çantamı kaptım, adımımı attım. Korku, gerginlik, telaş, endişe, sevinç, heyecan.. hepsi bir olmuş içimi kımıl kımıl yapmakta, titrek ve şaşkın bir haldeyim. Meraklarımın, sorularımın peşine takıldım ve işte yolun başındayım. Dedim ya kısa bir yolculuk bu, bir yolculuk eskizi, amatör bir gezgin denemesi.. Havaalanında, amatörlüğümden kaynaklandığını iddia ettiğim ama aslında tam da benle ilgili olduğunu bildiğim şapşallıklarla başladı hikayem, zaten normal başlamış olsa ben bile şaşardım her şeyin bu kadar yolunda gitmesine. Yanlış kapıda yarım saat bekledim mesela, tam sıranın önüne varmışken beklediğim sıranın Köln uçağı sırası olduğunu, Roma için kapının değiştiğini öğrendim. Uçağıma 15 dk vardı ve ben değiştiğini öğrendiğim kapıya doğru sırtımda 10 kiloluk, elimde 3 kiloluk çantalarla koşturuyordum. 47 kilo bir insan için bu ağırlıklar pek de hafife alınacak şeyler değil. Alt kata geldiğimde bütün kapılar kapanmıştı ve benden başka kimse yoktu. O anki korkumu en iyi nasıl anlatırım, neye benzetirim bilmiyorum ama benzerini yaşamış olanlar beni rahatça anlayabilir diye düşünüyorum. Hayalini kurduğum ülkelerin biletleri elimdeydi ama ben uçağı kaçırmıştım. \"Kimse yok mu ?\" çığlıkları atıyordum boş salonda, cam kapılara ellerimi dayayıp birileri beni duysun diye cama şaplaklar atarken bir yandan da \"kimse yok mu?\" çığlıklarım olayın dramatikliğini arttırıyordu. Camdan bir hapishaneye tıkılmış bir film karekterini oynuyordum farkında olmadan; doğaçlama dramatik anlar, fona hangi hüzünlü şarkıyı eklersiniz o da size kalmış. İşte tam o anda arkamda bir ses duydum. Üvey kardeşleriyle birlikte baloya gidemediği için hüngür hüngür ağlayan Külkedisi'ne tam da bu en çaresiz anında gelen peri, şimdi bana da gelmiş olmalıydı. Arkamı döndüğümde öyle pek de periyi çağrıştırmayan turuncu üniformalı temizlik görevlisi teyzeyle göz göze geldim. \"Korkma korkma, kapı değişti yine\" dedi bana, o an anladım ki turuncu üniformalı temizlik görevlisi de pekala bir peri anne olabiliyormuş. Yüzüm güldü yine, panoya doğru koştum, yeni kapının numarasını öğrendim ve koşmaya başladım yeniden. Sonunda doğru kapıdaydım, birkaç kişiye \"Waiting for Rome?\" diye sorup teyit aldıktan sonra gönül rahatlığıyla beklemeye başladım. Bu gönül rahatlığım 5 dk sürdü ki kimliğimi bu koşturmaca içinde kaybettiğimi fark ettim, tekrar aşağı kata gidip geçtiğim yollardan yeniden geçtim ama nafile kimlik ortalıkta yoktu. Benden daha önce bu yolculukları deneyimlemiş olan kardeşime durumu anlattığımda \"pasaport yeter orda panpa, salla kimliği\" dedi ve bu rahatlama ile kimliğimi boşverip uçak kapısına yönlendim yine. Kapıdan girerken de talihsizlik yakama yapıştı tabi ki, kapıdaki görevli bu çantaların el bagajı için ağır olduğunu söyledi, şaşkınlıkla check-in sırasında tartıldığını ve problem olmadığını anlatmaya çalışıyordum ama adam ısrarla bana inanmamakta direniyordu. O sırada kapıdan geçen koca çantalı turist kızı gösterdim, benden daha büyük bir çantayla onun girmesine neden kimse sesini çıkarmıyordu peki ? Görevli adam bu söylemim üzerine kızı durdurdu, \"çantanız çok büyük, bu bayan sizi şikayet etti, ondan durdurduk\" diye de açıklamada bulundu sağolsun. Giderken kızdan yediğim \"bitch\" küfürünün nedenini açıklamama gerek yok sanırım. Kızın bagaja verdiği başka çanta olmadığı anlaşılınca salıverildi kapıdan. \"E benim de başka çantam yok\" dedim, ama benim hiçbir söylediğime inanmamakta ısrarlarına devam eden görevli, turist kızların sözüne inanıp onları salarken benim sözüme sistemden bakarak kontrol ettikten sonra inandı. \"Baştan söylesenize\" gibi sözlerle özür bile dilenmeden kapıdan bırakıldım. Neyse özür peşinde değilim, şu uçağa bineyim sonunda yeter. Heyecanlı bir başlangıç. Uçağa binince nasıl rahatladiginizi tahmin ediyorum."}
{"url": "https://gezginyogini.com/annapurna-etrafinda-trek-bolum-2/", "text": "Bu sabah yürüyüşe 8.20'de başladık. Her zaman daha da erken çıkmayı planlıyoruz ama pek tutturamıyoruz. Dün akşam bizimle birlikte Chamche'de kalan Alman bir kız ve Amerikalı bir çift de bizimle birlikte çıktı yola. dağın içinde kurulan yemyeşil köylerden geçtik, marihuana tarlalarından geçtik, insansız yollardan da geçtik köylülerin arasından da, Danaqyu'nun girişindeki misafir evimizden sabah erkenden yola çıktık. Hedefimiz Chame ya da biraz daha kasarsak Bhratang. Yokuşlu, engebeli 12 km yol yürüdük. Chame'ye vardığımızda yorgun değildik, daha devam ederiz diye düşündük. 2 saatlik bir yürüyüşün ardından Bhratang'a vardığımızda ise birkaç evden oluşan küçücük köy ile karşılaştık. Belki biraz daha ileride bir misafir evi buluruz derken yürüdükçe yürüdük, görünürde hiçbir yerleşim yoktu. Hırsımızın kurbanı olmuştuk biraz, sakin sakin yürüyüp bir önceki köyde kalmak yerine yapabileceğimizden fazlası isteyip zorlamıştık şansımızı. Yürürken biraz gerildik, birbirimize sarmaya başladık, neyse ki bir süre sonra tatlıya bağladık tekrar. Hava kararmaya başlamıştı, biz köye gidebilecek en kestirme yolu bulmaya çalışıyorduk. Yürüyüş rotası boyunca kayaların üzerinde rotayı belirlemek için ok işaretleri ya da gidilmemesi gereken yolu göstermek için de kırmızı çarpı işaretleri olur. Hani korku filmlerinde gençler daha çabuk gidebilmek için çarpı işaretli yola girerler, siz de izlerken \"höh ne salaklar var, kim gider çarpı işaretinden \" dersiniz ya izlerken, işte o hikayenin kahramanı oluverdik birden 🙂 Çarpı işaretli yol daha kısa gibi göründüğü için ormanın içine daldık, buradan yolumuzu buluruz umudu ile. Ormanın içinde ilerledikçe terkedilmiş bir eve rastladık, boş kocaman bir havuz vardı evin önünde. Himalayalarda, dağın tepesinde bir ormanın içinde terkedilmiş bir ev, gökte dolunay, çarpı işaretli yoldayız... Klişe bir Hollywood korku filminin içerisindeyiz. Sarışın ve gözlüklü olanımız Rapha, ilk o gidecek nasıl olsa diye onu önümüze katıp dolunayın ışığıyla yolumuza devam ettik. Yemekleri beklerken ertesi günün planı yapıldı. O böyle, bu şöyle derken sonunda herkesin kabul ettiği bir karara varıldı. Biz istediğimiz kadar yapalım planları, ne kadar yol gidip nerede konaklayacağımıza DAĞ karar veriyor, dağ bizi nerede ağırlamak isterse orası o geceki evimiz oluyor. 3240 metrede uykuya daldık bu akşam. Yarın sabah ve sonrası bir sonraki yazıda."}
{"url": "https://gezginyogini.com/asi-kadinlar-yoga-seyahat-bulusmasi/", "text": "Biz iki gezgin kadın; Burcu ve Tuğçe bu buluşmaya ön ayak oluyoruz. Yoga ve meditasyon, kadın öyküleri, söyleşiler, seyahat ile dolu dolu bir içerik planladık sizlerle paylaşmak için. Kayıtlar 5 Mayıs tarihine kadar kesinleşecektir. Lütfen kendi yoga matınızı getirmeyi unutmayınız. Kabak Koyu'na ulaşımda sıkıntı yaşamamak için yürüyüş ayakkabısıyla ve çekçekli valiz yerine sırtçantası ile gelmeniz sizin yararınıza olacaktır. Teşekkür ederim güzel dileğiniz için. Belki bir yanlış anlaşılma oldu, etkilik ücretimiz \"2 gece konaklama, sabah-akşam yemeği, 3 gün boyunca yoga, meditasyon, nefes çalışmaları, sunum&söyleşi etkinlikleri\"nin hepsini kapsamaktadır."}
{"url": "https://gezginyogini.com/assos-yoga-bulusmasi-kendine-yolculuk/", "text": "Assos Kayalar Köyü sahilinde harika bir atmosferde deniz ile, doğa ile bütünleşerek kendimizi tanımak, içimizdeki şifayı uyandırmak, birliği hissetmek için buluşalım. Yoga; zihnin, bedenin ve ruhun birliğidir. Her canlının içerisindeki \"bir\" olanı görebilmenin öğretisidir. Daha erdemli bir insan olabilmek adına kişinin kendini eğittiği bir yolculuktur. Sen de bu yolda ilerlemek isteyenlerden biriysen sen de davetlisin bu buluşmaya. Ödemenin tamamı kamp öncesinde yapılmış olmalı. Hindistan'da 6 ay ile başlayan ve yıllarca süren tek başıma dünya seyahatimin ardından yoga ve meditasyon üzerine aldığım eğitimleri aktarmak, dinlenmek ve köklerimi yeniden toprağa gömmek için Olimpos'ta durmayı tercih eden bir yoga eğitmeni ve daimi yoga öğrencisiyim. Seyahatlerimi ve deneyimlerimi www. gezginyogini. com websitemde paylaşıyorum."}
{"url": "https://gezginyogini.com/auroville-din-irk-millet-olmadan-yasamayi-utopya-mi-saniyorsunuz/", "text": "Mahabalipuram ve Pondicherry'de geçirdiğim birkaç güzel tatil gününün ardından Auroville'deki yeni evime: Sadhana Forest'a vardım. Ne yalan söyleyeyim kalacağım yeri, tuvaleti, banyoyu.. ilk gördüğümde \"ne işin var burada be deli, mis gibi hayatı bırakıp dağ başına yaşamaya gelmek de neyin nesi?\" dedim kendi kendime. Ama hayat o kadar gerçek ve doğal ki burada, buraya alışıp burayı evim olarak benimsemem sadece bir günümü aldı. Önce biraz Auroville'den bir sonraki yazıda da Sadhana Forest'tan bahsedeyim. Auroville'i ilk kez Türkiye'de bir bilgi yarışması sırasında sorulan soru sayesinde öğrendim. \"Hindistan'ın güneyinde yer alan, dünyanın her yerinden insanın dil, din, mezhep, ırk ayrımı olmadan bir arada yaşaması hedefiyle kurulan UNESCO'nun desteklediği üniversal şehrin adı\" gibi bir şeydi soru. O kadar heyecanlandım ki bu soru karşısında, birileri hayalini kurduğum şehri gerçekleştirmiş heyecanıyla hemen bilgisayarımı alıp ne olduğunu araştırmaya başladım. Türkiye'den oraya giden ve sonra da Menemen civarında ekolojik bir köyün kuruculuğunu üstlenen bir üstadın şehir hakkında yazdıklarını okudum, şehrin internet sitesine ulaşıp orada yazılanları okudum. Okudukça heyecanım arttı ve \"ben bir gün buraya gideceğim\" dedim kendime bu yolculuğumdan 1,5 yıl kadar önce. Auroville ; Sri Aurobindo'nun en gözde öğrencilerinden biri olan \"The Mother\"ın hayalini kurduğu bir şehir. The mother Mısırlı bir anne ve Türk bir babanın 1878 yılında Paris'te doğan kızı. 1910 yılında Pondicherry'de Sri Aurobindo ile tanışıyor ve yıllar içerisinde onun öğrencisi oluyor. 1930 yıllarında the Mother'ın aklına tüm insanlığın birlikte kardeşçe yaşayacağı evrensel şehir hayali düşüyor ve 1960'lı yıllarda Sri Aurobindo topluluğu Auroville projesini ortaya atıyor, UNESCO da bu projeyi destekliyor. 28 Şubat 1968'te 124 farklı milletten 5000 kişi Auroville'in ortasındaki banyan ağacının etrafında bu şehrin temellerini atıyor. 124 milletin temsilcileri kendi ülkelerinden getirdikleri topraklar beyaz mermerle kalpı lotus şeklindeki bir kabın içerisinde karışıtırılarak saklanıyor. Şuanda da Anfi Tiyatro'nun ortasında bulunuyor bu kupa. MATRIMANDIR ismiyle anılan büyük kristal şeklindeki tapınak Auroville'ın ilk yapısı ve ayrıca da sembolü. Matrimandir Dünya'da görebileceğiniz en sessiz tapınak. Tapınak dediğime bakmayın, tapınılacak her hangi bir şey yok içeride, burası aslında bir meditasyon alanı. Bembeyaz bu tapınağın içinde su sesinin haricinde en ufak bir ses dahi duyamıyorsunuz. Burada meditasyon yapmak gerçekten güzel bir deneyimdi benim için. Auroville'de insana yakışır bir yaşam görmenin şaşkınlığı ve heyecanı içerisindeyim. Burası içeriğinde birçok organik çiftlik barındıran bir bölge. Dükkanlarda el yapımı organik ve sağlıklı besinleri kolaylıkla bulabiliyorsunuz, dalından koparılmış taze sebzelerle yapılan yiyecekleri tadıyorsunuz, vegan beslenenler için hayat burada kolay, bir çok besinin vegan alternatifini bulabiliyorsunuz kolaylıkla. Gün içerisinde süregelen dans, yoga, pilates, aerobik, tiyatro, müzik, meditasyon... ile ilgili workshoplara katılabilirsiniz. Akşamları düzenlenen partiler kulaktan kulağa yayılıyor, sizin de kulağınıza çalınan olursa akşam ateş başı eğlencelerine dahil olabilirsiniz. Gönüllü çalışmalara katkıda bulunabilirsiniz. Kısacası insanca yaşama dair yapmak istediğiniz ne varsa burada hayata geçirebilirsiniz. Auroville'de kimse kimsenin ırkının, dininin farkında değil, umrunda değil.. Herkes gerçekten ne olduğumuzun farkında ve ben bu farkındalığa bayılıyorum. Dünyanın her yerinden insanı bir arada, mutlu, kavgasız görmek, ve bunu böyle güzel, yemyeşil doğanın içerisinde görmek; insan daha ne ister dedirtiyor insana. Auroville'de devamlı workshoplar, festivaller, partiler ardı arkası kesilmeden devam ediyor. Öyle alkolün dibine vurulan partilerden bahsetmiyorum, parti dediğimiz genellikle ateşin etrafında şarkılar, danslar, sohbetler. Sadhana'da alkol ve sigara yasak olmasına rağmen hayatımda görebileceğim en güzel dans partileri burada oluyor, burada öğrendim ki eğlenmek için alkole ihtiyacımız yokmuş gerçekten, açık beyinle ve farkında olarak eğlenmek çok çok daha keyifli. Auroville neredeyse herkesin bir motorsikleti var, doğa dostu bir alternatif değil farkındayım ama burada ulaşım için pek fazla seçenek yok. Auroville'de bir çok komün ve çiftlik bulunuyor. \"Salutude\" da bunlardan biri. Neşeli sahibi Krishna senelerini Auroville'e veren bir doğa aşığı. Burada da gönüllü çalışabilirsiniz. Ben bu masal gibi yerde Sadhana Forest adında bir vegan kömünde kalıyorum. Yeniden ağaçlandırma projesini kendilerine görev edinen bu güzel insanların yanında gönüllü olarak çalışıyor, sürdürülebilir hayatı öğreniyorum. Bir sonraki yazımda buradan bahsedeceğim, bir başka ütopyayı daha okuyacaksınız. Haziran Temmuz ayları çok sıcak zamanlar, Kasım ve Nisan arası güzel zamanlar diye düşünüyorum. merhaba, güncel kuralları bilemiyorum. Kalacak yer için ödeme yapmanız gerekiyor, Auroville içerisindeki komünlerden biri ile iletişime geçip daha detaylı bilgi alabilirsiniz."}
{"url": "https://gezginyogini.com/avrupa-gonullu-hizmeti/", "text": "Ben gidemedim ama 3 yaşından beri can ciğer arkadaşım olan Gözde gitti bu projelerden birine, hem de memurluk hayatından istifa etmeden 1 seneliğine. Bu yazıda önce biraz EVS nedir, şartları şurtları nelerdir kısmından bahsedeyim, sonrasında da taze gönüllü olan Gözde'yle nasıl gittiğini, orada hayatın nasıl olduğunu, detayları falan konuştuğumuz güzel bir soru-cevap bölümü var. EVS ya da Türkçeleştirilmiş kısaltma adıyla AGH yani Avrupa Gönüllü Hizmeti. Nedir bu bileniniz vardır elbet, ben bilgisi olmayanlar için kısa bir açıklama yapmak istiyorum. Avrupa Gönüllü Hizmeti 17-30 yaş arasında gençlerin 2-12 ay süre ile Avrupa'da gönüllü çalışmalara katılmasına olanak sağlayan bir program. Bu sayede yabancı dil yeterliliğinizi geliştirebilir, iletişim becerilerinizi güçlendirebilir, özgüveninizin artmasına olanak sağlar ve sorun çözme yeteneğinizi arttırabilirsiniz. Üstelik bu programlara katılabilmek için iyi bir yabancı dil bilgisi ya da üniversite mezuniyeti şartı aranmıyor. - Başvuru yapmak için önce bir gönderen kuruluş bulmanız gerekiyor; bu bir belediye, dernek, vakıf... olabilir. Gönderen kuruluşların listesini şu linkte bulabilirsiniz: http://europa. eu/youth/volunteering/evs-organisation_en Gönderen kuruluşu bulduktan sonra iletişim bilgilerinden ulaşarak randevu alıp görüşebilirsiniz. - Gönderen kuruluşu buldunuz, peki hangi projeye katılacaksınız. Diğer ülkelerdeki projeleri görmek için de şu linke göz atmalısınız: - Aklınıza yatan bir proje ya da projeler buldunuz. Şimdi güzel bir \"motivasyon mektubu\" hazırlama zamanı. Motivasyon mektubunda özgeçmişinizden, eğitiminizden, kişisel özelliklerinizden, ilgi alanlarınızdan, neden bu projede yer almak istediğinizden, hangi tarih aralığının sizin için uygun olduğundan - Motivasyon mektubunuzu seçtiğiniz kuruluşa gönderdikten sonra oradan cevap gelmesiniz bekleyeceksiniz. Olumlu cevap geldikten sonra gerekli hazırlıkları yaparak gitmeye hazırlanabilirsiniz. Dikkat etmeniz gereken noktalardan biri de kuruluşların yıl içerisinde üç dönem proje başvurusunda bulunuyor olmaları: 4 Şubat- 30 Nisan- 1 Ekim. Bu tarihlere uygun zamanlarda başvuru yapmanız sizin lehinize olur. Bu programa başvurmanın hiçbir ücreti olmaması da projenin bir başka güzel tarafı. Program dahilinde yol, konaklama, yemek masrafları Ulusal Ajanslar tarafından karşılanır. Ya ben de gitmek istiyorum bir yerlere ama param yok, cesaretim yok, nasıl olacak diye başını kaşıya kaşıya düşünen arkadaşlar için güzel bir fırsat Avrupa Gönüllü Hizmeti. Hem güvenilir bir kuruluşla iletişime geçerek gittiğiniz için içiniz rahat, hem de masraflarınız karşılandığı için cebiniz rahat. Gözde; benim 3 yaşından beri arkadaşım. Canımın canı, beraber büyüdüğüm kardeşim. Okul öncesi öğretmeni kendisi, hoş sohbetiyle anlattığı çocukların hikayelerini dinlemeye bayılırız. Bu sene yok buralarda, Polonya'da bir anaokulunda gönüllü çalışmaya gitti. Benim senelerdir uğraşıp bir türlü gitmeyi beceremediğim AGH ile gidenlerden birisi. - AGH'yi nasıl duydun, nasıl karar verdin kısmını geçiyorum. Çevrendeki bir çok insan tarafından merak edilen konu: sen bir devlet memuru olarak, bir öğretmen olarak istifanı falan vermeden nasıl oluyor da 1 sene yurtdışına çıkabiliyorsun? Bundan biraz bahsedelim mi önce? Bu izin; Memuriyetleri süresince 12 aya kadar verilebilmektedir. Sıkıyönetim veya olağanüstü hal ilan edilen bölgelere veya kalkınmada öncelikli yörelere 72 nci madde gereğince belli bir süre görev yapmak üzere mecburi olarak sürekli görevle atananlar bu hükümden faydalanamazlar. - Avrupa gönüllü hizmeti dahilinde gittiğin projede ne kadar çalışman gerekiyor? Şartlar zor mu, yorucu mu? Ben 12 aylık bir projede çalışıyorum, ne kadar çalışacağınız sizin seçtiğiniz projeye göre değişiyor, Erasmus + kapsamındaki AGH projelerinin çalışma süreleri 2-6-9-12 ay olarak değişiyor, projelere siz başvuruyorsunuz, böylelikle zamanı da siz belirleyebiliyorsunuz. Ben Polonya'da bir projeden kabul aldım, anaokulunda gönüllü olarak çalışıyorum, en az 5 en fazla 7 saat günlük çalışma saatiniz var ama rahatsınız çünkü gönüllüsünüz. Benim kaldığım şehirde 15 gönüllü var, gönüllüleri yormuyorlar. Çalışmaktan şikayetçi olan bir arkadaşım yok, hatta çalıştığımız okullarda çok tatliş müdürler ve öğretmenler oluyor; gezi için ya da dinlenmeniz için sizlere \"bugün okula gelme ya\" ya da \" madem geldin gez gör tabi dolaş etrafı, okula gelme 2 hafta\" gibi bizi motive eden şeyler söylüyorlar. - Gittiğin ülkedeki insanlarla iletişim problemi yaşıyor musun, yaşadın mı? Senin gibi başka gönüllüler de var mı? Ben Polonya'nın kuzeyinde Kwidzyn diye küçük bir şehirde kalıyorum, okulum ise bir köyde, haliyle ileri seviyede iletişim problemi yaşıyorum. Hatta sevgili ev sahibi kuruluşum bana çalışacağım okulda kimsenin İngilizce bilmediğini söylememişti. Okula gittiğimde süper süper şok yaşadım. Yani düşünün haftanın 5 günü, kimseyle konuşamadan vakit geçiriyorsunuz. Bilmediğiniz bir dil, aynı zamanda bir şeyler öğretmek için ordasınız ama ortak bir dil yok. Etrafta uçuşan lehçe kelimeler, sanki çok anlıyormuşsunuz gibi size sürekli lehçe bir şeyler söyleyen insanlar... Yani deneyin diycem inanın canlandırması zor, dile kolay 5 saat. - Bildiğim kadarıyla proje kapsamında yemek ve konaklaman karşılanıyor, üzerine bir de cep harçlığı veriliyor. Projenin sana verdiği cep harçlığı harcamalarını karşılamak için yeterli oluyor mu? Polonya pahalı bir ülke mi? Günlük ortalama masrafın ne kadar oluyor? Polonya Ulusal ajansı her gönüllüye aylık 185 euro mutfak masrafı ve cep harçlığı veriyor. Para ev sahibi kuruluşunuza gönderiliyor, onlar size imza karşılığında veriyorlar. Polonya avrupanın en ucuz ülkelerinden biri; 185 euro yaklaşık 800 zloty ediyor (yaklaşık 665 tl) . Küçük bir şehir için yeterli. E tabi her gece bara gidelim heyoooo falan derseniz paranız biter ama fatura, kira yok, yeme içme için yeterli hatta biriktirebilirsiniz bile. Günlük masraf size kalmış, bazı günler hiç harcamayabilirsiniz bile. Ben evde yemek yapmayı sevdiğimden haftalık market alışverişi yapıyorum yaklaşık 80 zloty ediyor. Mesela kötü alışkanlıklarınız varsa paranız yetmeyebilir ama dediğim gibi size bağlı. Burada 2. el mağazaları çok yaygın ve çok ucuz. Çoğu gönüllü arkadaşımız parasını orada harcıyor ama yani bazen o kadar uygun ki 2 zloty günleri oluyor mesela, güzel bir kışlık montu 2 zlotye alabiliyorsunuz ( 2. El diyince dudak bükmeyin, baya güzel şeyler oluyor). - Gittiğin tarihten bu güne kadar en çok zorlandığın durum ya da durumlar neler oldu? Polonya'ya yerleşmek, orada yaşamak ister miydin? Polonya tarihi açıdan çok acılar çekmiş bir ülke bunun izlerini hala görebiliyorsunuz. Rusya ve Almanya mahvetmiş ülkeyi, pek çok kişi Rusça biliyor, sömürülmeden kalma izler ama konuşmuyorlar. Bunun yanında komünizm yaşamış bir ülke, komünizm zamanından kalma yaşam standartları hala sürüyor. Evler ufak, kiralar yüksek, insanların oturma odaları yok genellikle. Bizim alıştığımız oturma odalı evler buralarda lüks, o yüzden oturma odaları aynı zamanda yatak odaları bundan dolayı burada insanlar yatak almak yerine çekyat alıyorlar. Gündüz oturma odası akşam yatak odası, yani baya evli çiftler falan da çekyatta yatıyor, buna alışamadım. 1 ay süren ısrarımla ve yine kendi çabamla bir yatak buldum kendime, standartlarını anlıyorum ama o dandik çekyatta bel ağrısı ile 1 yıl geçiremezdim. Polonyayı çok gezme fırsatım olmadı ama buraya yerleşme gibi bir düşüncem de olmadı hiç,. Yaşamak istediğim ülke Türkiye. Ben geçici süre bir ülkede kalabilirim ama kürkçü dükkanına dönerim yine. Gezmek için pek çok yol var, bu fırsatları Türkiye'de yakalayabilirim aynı zamanda işim olduğundan para da biriktirebilirim. Daha çok ülke görebilirim. Şu an fark ettiğim kadarıyla Avrupa'nın da en büyük sorunu işsizlik, ben şanslı kesimdenim, en nihayetinde bir işim var. Ve milliyetçi olmasam da vatansever biriyim, Türkiye kültür zengini bir ülke, buraya gelince fark ediyorsunuz. Bunu en iyi şekilde öğrenmek, yorumlamak ve yeni nesillere aktarmak istiyorum ayrıca bir öğretmen olarak en çok ve en iyi şekilde kendi ülkeme yardım edebilirim diye düşünüyorum, bunu bir sorumluluk gibi görüyorum. Türkiye'ye dönüğümde çocuklar için atölyeler yapmaya devam edeceğim yine. - Beraber çalıştığın insanların sana karşı tavırları nasıl? Türkiye'den gelmenin yarattığı her hangi bir sıkıntı oldu mu ? Beraber çalıştığım insanlar dünya tatlısı, çok seviyorum onları. Okul müdürü ananem gibi, öğretmenler ablam. Türkiye'de pek çok okulda çalıştım (evet 6 kere okul değiştirdim de) sadece 1 tane müdür tanıyorum, öğretmenlerine hal hatır soran, çocuklarla ilgilenen, oyunlar oynayan, hikayeler okuyan, etkinlik hazırlamak için bizlere yardım eden. Tavırlar Türkiye'deki öğretmenler odasından farklı değil. Sorular aynı \" sevgilin var mı\" \"kaç kardeşsiniz?\" \"ne zaman evleneceksin\" . Adeta kendi ülkem, yurdum insanı işte, lehçe konuşanı. - Bir eğitmen olarak Polonya'daki eğitim sistemi ile Türkiye'deki eğitim sistemini karşılaştırdığında farklar, benzerlikler nelerdir? Bu konuda detaylı bilgi veremeyeceğim, çünkü eğitim üzerine konuşamıyoruz, ortak dil yok çünkü. Ancak gözlemlerime dayanarak okul öncesi eğitimde standart şeyler öğretiliyor, Türkiye ile aynı ama benim çalıştığım okul donanım açısından çok fakir. Daha önce çalıştığım okullara benzemiyor, hani panoları bile halıfleksten yapılma, pc falan yok, ama yinede kavram öğretimleri, sanat etkinlikleri, kitap çalışmaları aynı. Bir de benim çok şaşırdığım bir şey oldu, tüm Polonya böyle mi bilmiyorum ama çalıştığım okulda hatta şehirde din eğitimi çok yaygın, anaokularında başlıyor din eğitimi. Din öğretmeni geliyor her hafta, chrismas için etkinlik düzenlediler mesela, İsa'nın doğumu; ilahiler, şarkılar ezberlettiler, müsamereler düzenlendi, hepsinde İsa'nın doğumu vardı. Türkiye\"de anaokullarında din eğitimi verilmez, devlet okullarında yoktur, özel okullarda olabilir. Sadece son 2 senedir kutlu doğum haftası sade bir şekilde kutlanır o kadar, Polonya'da din eğitiminin yoğunluğu beni şaşırttı, \"ya hani biz dindardık\" demedim değil; o derece. - Bu projenin sana neler kattığına ya da katacağına inanıyorsun. Gençlere AGH projelerine katılmalarını önerir misin ? AGH demek macera demek, her gün bir macera, keşif, şaşkınlık, efendim anlatılması zor, çilek soslu makarna mı olur yahu? Şekerli peynir ile makarna mı yapmışlar ve bunun gibi kahkaha dolu pek çok anı sizi bekliyor. Sizin kendi anılarınız sizleri bekliyor. AGH yapmayacaksınız da ne yapacaksınız siz onun cevabını verin bana:) Evinizde oturmanız için sebepleriniz neler? Önce onları belirleyin ben size yorumumu yapayım."}
{"url": "https://gezginyogini.com/avrupada-20-gun-seyahatin-maliyeti/", "text": "Maliyeti TL üzerinden düşünürsek büyük görünüyor göze, ama Euro üzerinden bakınca 750-800 euro 20 gün Avrupa Schengen ülkeleri için çok da büyük bir para değil aslına bakarsanız. En düşük asgari ücretin 1500 euro civarı olduğu memleketlerden bahsediyoruz burada. Bu seyahatimiz süresince Schengen bölgesi içindeki 4 ülkeye ayak bastık. Keşan üzerinden karayoluyla Yunanistan'a geçtik, oradan feribot ile İtalya'ya, oradan uçakla Fransa'ya, oradan da otobüsle Hollanda'ya. Tren haricinde her yolu denedik anlayacağınız. Ucundan kenarından ortalama olarak maliyetlerden bahsedelim mesela. Amsterdam sonrası Balkanlara doğru seyahate devam ettiğimiz için devamını Avrupa Schengen ülkeleri maliyetinden saymıyorum. Şehir içi ulaşım fiyatları ülkelere göre değişiklik gösteriyor tabi. Civar şehirlere ve kasabalara ulaşım tren ile 5 euro-10 euro arası değişen ücretler oluyor genelde. Amsterdam'da, Gökhan'ın 10 yıl önce couchsurfingten ilk ev sahibi olan Haluk'un misafiri olduk. Şu hayatta iyi ki tanıdım dediğim insanlardan biri oldu Haluk. Seyahatin en sevdiğim yanlarından biri de kazandırdığı güzel dostluklar. Utrecht'te ise sayfayı takip eden Aysun ve eşi Yalçın'ın misafiri olduk. Bir Keşanlının evinde bol bol eğlenilir, güzel sohbet edilir, yeni güzel dostlar edinilir tabi ki. Seyahatin kazandırdığı güzel insanlardan oldu ikisi de. Yeme, içme, eğlence, şehir içi ulaşım masrafları bu maliyete dahil. 20 günde kişi başı 1500 TL : 375 euro harcadık. Günlük kişi başı masraf maliyeti 15-20 euro arası oldu anlayacağınız. Bir süredir booking. com, n11, aliexpres, D&R, hepsiburada gibi sitelerden yaptığım alışverişlerde artıway sitesini kullanıyorum. Birikmiş biraz bonusum vardı ve bu seyahatte kaldığımız yerlerden biri bu sayede bedavaya geldi. Damlaya damlaya göl olur demiş atalarımız. Bu seyahatim süresince de booking. com kullanacağım zaman rezervasyonumu artıway üzerinden yaptım, bu sayede konaklama malitetinin %4'ünü bir kenarda biriktirmiş oldum, bir sonraki seyahatim için bir köşede birikmeye devam ediyor. Eğer hala üye değilseniz aşağıdaki fotoğrafa tıklayarak üye olabilirsiniz. Avrupa'da şehirler, ülkeler arası en ucuz seyahat etme yolu artık tren falan değil, hatta tren fiyatları çok çok uçuk bence. Yeni yeni piyasada kendini gösteren Flixbus hem ucuz, hem rahat hem de wifi hizmeti sunan otobüsleri ile şuan Avrupa içinde ulaşım için en uygun alternatif. Yolculuğunuzu geceyi otobüste geçirecek şekilde ayarlarsanız bir gecelik konaklama masrafından da kurtulmuş olursunuz. Bisiklet kiralamak şehir içi ulaşımı ucuza getirmenin yollarının biri değil ama keyifli vakit geçirmeniz için güzel bir yöntem. Bisiklet kiralama günlük ortalama 10-15 euro civarı. Aynı gün içerisinde çok yer görmeyi düşünüyorsanız o zaman ucuza getirmiş olabilirsiniz tabi. Ayrıca metro, tramway biletlerini çoklu aldığınız zaman ya da sınırsız kartlardan aldığınızda da indirimlerden faydalanıyorsunuz, ama bu biraz hızlı seyahat etmeyi sevenler için aslına bakarsanız. Kendinize güveniyorsanız ve keyifli sohbet, macera arıyorsanız otostop tabi ki en ucuz alternatif aslına bakarsanız. Her ülkeden otostop şansınız olmayabiliyor. Örneğin İtalya'da zor, Fransa'da daha rahat olduğunu duyduk. Blablacar diye de bir seçecek var. Bir yerden bir yere giderken arabalarında yer olanlar fiyatı belirleyip sitede paylaşıyor, eğer şartlar sizin için uygunsa yol arkadaşı olup yol masraflarını paylaşıyorsunuz. Avrupa içinde ulaşımı gerçekten komik gelebilecek rakamlara halledebileceğiniz ucuz hava yolu firmaları da var; Ryan air, Easy jet, Wizz air bunlardan bazıları. Türkiye'den Avrupa'ya giden uçuşlar bu firmaların fiyatlarına göre biraz daha yüksek kalır. En uygun fiyatlı uçuşlar için Turna. com 'u ziyaret edebilirsiniz. Avrupa; Asya gibi ucuz bir destinasyon olmadığı için önceden planlama yapmak sizi bir çok fazladan maliyetten kurtaracaktır. Kalacağınız yer ister couchsurfing olsun, ister airbnb, ister hostel, ister hotel, bulabileceğiniz ucuz alternatifler çok önceden tükeniyor, o yüzden önceden planlama yapıp yerinizi ayırtmak masrafınızı yarı yarıya kısacaktır. Ayrıca yanınızda bir ufak not defteri götürüp gün içerisinde yaptığınız harcamaları görmenizi tavsiye ederim. Kendinize günlük bir limit koyup bu limitin üzerine çıkmamaya özen göstermelisiniz. Azar azar zannettiğimiz 1-2 euroluk harcamalar tl bazında düşününce büyük paralara dönüşebiliyor, ne harcadığınızdan tamı tamına emin olun. Kazancınız hangi para cinsindense, maaşınız hangi para cinsinden yatıyorsa o para cinsinden düşünmeye özen gösterin. Yani TL kazanıp \"aaa 5 euro ne ki\" yanlışına düşmeyin, 20 liradan bahsettiğinizi hatırlayın. Türkiye'nin büyük çoğunluğu gibi TL kazananlardansanız her hesabı yaparken kafadan hep 4 ile çarpın. avrupadaki hiçbir ülkede asgari ücret 1500 euro değildir. Yunanistan 600 euro civari, italya biraz daha yüksek. Evet, o yüzden Yunanistan içlerinde en ucuz olanı diyebiliriz zaten ama o da liraya orantıladığında pahalı tabi ki. İtalya pahalı, Fransa ve Amsterdam ise çok çok pahalı. Yunanistan'da asgari ücret 400 civarı, orada 500 maaş alan arkadaşlarım göbek atıyorlar yüksek maaş aldıkları için. Lütfen araştırıp yazalım! Burcu vurdu gol oldu 🙂 Hemde ne gol! amsterdam gerçekten pahalı konaklama için, umarım couchsurfingten kalacak bir yerler bulabilirsiniz, benim de yapabileceğim bir şey yok. bol şans. Bu tarz turlar bence pahalı ama tabi artıları da vaz, hiç bir şeyle uğraşmıyorsunuz, kafanız rahat. Vaktiniz varsa ama kendi tatilinizi ayarlamayı seviyorsanız bunu kendi başına yapmak daha keyifli bence, tamamen size kalmış. İlk önce hangi Schengen ülkesine girecekseniz vizeyi de oradan alıyorsunuz. Schengen bölgesine girdikten sonra bir daha vize sorulmuyor zaten."}
{"url": "https://gezginyogini.com/avustralya-anilari-yatagimdaki-dusman/", "text": "Avustralya'daki ikinci evim, eski bir Queenslander 'dı. Ahşaptan olan bu evin içinde bizimle beraber türlü hayvancıklar da yaşamını sürdürüyordu tabi ki. Odamda beraber yaşamak zorunda bırakıldığım ufak arkadaşların yanında eve geldiğimde yatağımda uyuyan bir yavru köpekle karşılaştığım, bir sabah uyandığımda bahçede iki keçinin \"hayırdır\" bakışlarına maruz kaldığım, hadi bana yemek ver diye bekleyen possumlara yardım eli uzattığım ev burası. Sonrasında bir sürü hamamböceği, örümcek daha bu şekilde sakince yakalanıp atılmıştır odamdan. Böceklerle aramda çok büyük sıkıntılar yok çünkü, korkulacak bir yanlarını da bulamıyorum. Bu karizmatik kız hali ta ki bir gece uykumdan bir tıkırtıyla uyanana kadarmış. Gecenin 12:30'u, tıkırtılara uyanıp ışığı açtım ve önümde bir köşeden diğerine koşturan minnak bir fındık faresini görmemle kalbim küt küt atmaya başladı. Bu minnak odadayken, kımıl kımıl kımıldanırken, masanın üzerinde, kitaplığın üzerinde, odanın orta yerinde koştururken benim gözüme uyku girmesi mümkün mü? Peki asıl konu bu minnağı odadan nasıl atmalı? Önce havluyla odadan kovalamayı denedim, bu tabi ki pek mümkün değildi. Korkutayım garip sesler çıkarayım dedim, kaçmak yerine bir köşeye sindi bekledi. Konuşayım, noolur git diyeyim dedim, pek umrunda olmadı sanki. Sonra açtım internetten türlü türlü yakalama teknikleri okumaya başladım. Gittim mutfağa aldım bir kap, bir de fıstık ezmesi ve madeni para. Kabın altına yere biraz fıstık ezmesi sürdüm, kabın yer ile mesafesini araladım, kapla yer arasına da bir madeni parayı dikine koyarak güzel bir denge sağladım. Tuzak şu: fare fıstık esmesini yemek için kabın altına girecek ve kuyruğuyla hafifçe dokununca madeni para düşecek ve fare kabın altında kalacak. Yatağın ucuna yerleştim, neler olacağını izlemeye koyuldum. Minik velet o kadar akıllı çıktı ki, hiçbir şekilde kaba dokunmadan fıstık ezmesini yiyor ve kaçıyor. Yenisini sürüyorum, yine aynı şekilde sakince yaklaşıyor, yiyor ve kaçıyor. Elime bir sopa alıp tam yerken üzerinden kabı kapatayım dedim, sopanın yaklaştığını anladığı anda ışık hızıyla kaçıyor. Dedim bu böyle olmayacak, fıstık ezmem bitecek bu gidişle, bu velet karnını doyurduğum için beni daha da çok sevecek bağlanacak. Saat oldu gecenin 3'ü, sinirden ağlıyorum yatağımda. Başladım yalvarmaya fareye, noolur git uyuyayım yarın işe gideceğim diye. Sonra yine kalkıyorum havluyla kovalıyorum odadan kaçsın diye. Allem etti, kallem etti, koşturttu, yalvarttı, besletti kendini, 3 saatin sonunda halime acıdığından olsa gerek odanın kapısının altından kaçtı. Kapının altından tekrar girmesin diye havlularımı rulo yapıp kapının altına tıktım, kitapları kenarlara sıkıştırdım ve sonunda tekrar gelemeyeceğinden emin olduktan sonra emniyetli bir şekilde uykuya daldım. \"E hayvancık biraz haklı, odamı tatlılarla, bisküvilerle doldurmuş da doldurmuşum, böyle ziyafete kim gelmez.\" dedim kendi kendime. Ertesi gün odamdaki tüm yiyecekleri attım, kapalı olanları mutfağa yerleştirdim, odamı güzelce bir temizledim. Bir daha odama yiyecek doldurmayacağıma söz verdim. Akşam eve geldim, odama girdim ve ışığı açmamla odamdaki kımıltıyı görmem bir oldu. Ulan nasıl girdi bu yine diye koşturmaya başladım yine oda içinde. Velet odamı ziyafet mekanı bellemiş, ben yiyecekleri atsam da o burada olmuş olduğunu bildiği için şansını deniyor. Neyse ki saat çok geç değildi, ev arkadaşım yardımıma koştu, havluyla yakalayıp attı dışarı. Geceleri rüyalarıma giren bir kabus oldu bu velet. Ahşap duvarlar olduğu için duvarların içindeki tıkırtısını duyuyor, başlıyordum ağlamaya her gece 🙂 Ev arkadaşımdan biri yapışkanlı tuzak kuralım eve diye tutturdu, diğeri zehir dökelim diye tutturdu. Bense hayır öldürmeden yakalayacağız dedim. Bana kıyamadılar yine, baktım ertesi gün Tom öldürmeden yakalamaya yarayan bir tuzak almış, getirdi. Mutfağa kurduk tuzağı, denge prensibi ile çalışan bir tuzak. Yarıya kadar yatay, yarıdan sonra rampalı uzun ince bir kutu düşünün, kutun bir ucuna fıstık ezmesi sürüyoruz, kokuyu alıp diğer uçtaki kapıdan giriyor ilerlerken kutunun dengesi değişince uçtaki kapı kapanıyor, velet içerde kalıyor. Düzeneği kurdum akşam uyudum. Sabah uyandığımda kutunun kapağı kapalıydı ve içerde bir tıkırtı vardı. Üzüle üzüle onu orada bıraktım, işe gittim, iş bittiği gibi koşa koşa eve geldim. Aldım içinde farenin olduğu kutuyu, botanik bahçesine gidip oraya bırakayım orada koşsun dursun dedim. Evim ve botanik bahçe arası 1 saat civarı yürüme mesafesi, elimde içinde fare olan kutucuk, türlü özürler diliyorum fareden yol boyunca. Vardım botanik bahçeye, nasıl da güzel bir yer anlatamam. Uygun olduğuna karar kıldığım bir yer buldum ona, kapıyı açtım, koşa koşa çıktı, uzaklaştı gitti. Ben de bir fareyi öldürmeden ondan kurtulmanın mutluluğunu yaşadım, vicdanım rahattı. Ertesi gün işten eve geldiğimde odamı kontrol ettim, heh bir şey yoktu. Yattım uyudum, sabah bir baktım mutfaktaki kutu yine kapalı ve içinde tıkırtılar. Akşam ev arkadaşım tuzağı tekrar kurmuş ve tekrar içine bir fare sıkışmış. Anladım ki bunlar bir değil iki değil, geldikçe gelecekler. İşten dönünce onu da aldım özene bözene, dedim bu sefer botanik bahçeye kadar gitmeyim de evimin yakınındaki nehrin kenarına bırakayım. Orası da yeşillik, güzel bir park. Bir hevesle koyuldum yola, yürüye yürüye vardım nehir kenarına. Sağa baktım sola baktım güzel olduğuna inandığım bir yerde açtım kutunun kapağını. Yavaş yavaş afallamış bir şekilde çıktı dışarı farecik. Ben daha ne olduğunu nasıl olduğunu anlamadan, tepede aniden kocaman bir kuş belirdi, hedefe doğru uçmaya başladı. Yavrucak kaçmaya yeltendi ama 5 saniyelik kaçma denemesi çok çabuk bertaraf edildi. Kocaman kuş kaptı ufaklığı ve uçarak uzaklaştı. Kalakaldım olduğum yerde. Afallamış gözlerle havaya bakıyordum. Şok halim geçince oturdum çimlerin üzerine, başladım ağlamaya. Ben minnak ölmesin diye ev arkadaşlarımla türlü kavgalar etmişim, sonra gelip kendi elimle onu bir kuşa akşam yemeği olarak teslim etmişim. Ağlaya ağlaya annemi arayıp anlattım başıma geleni. Bana teselli vermeye çalışırken bir yandan da kıkırdayan, titreyen sesini alınca iyice gerginliğim arttı, kapattım telefonu, dedim bunlar anlamıyor beni. Eve geldim, ev arkadaşlarıma anlattım ağlaya ağlaya. Tom bir kırmızı şarap doldurdu kadehe, Shiraz, koyu renk olanından. Al dedi iyi gelir, aldım, iyi geldi. Sonra bahçedeki hippilerin yanına gidip bahçenin ortasında yaktıkları ateşin yanına oturup devam ettim şarabıma. Kaderinde ölmek varmış senin ey yavrucağım, ben ne yapsam da kurtaramadım, yazılmışa çizilmişe çare bulamadım. Halbuki tek derdin bir parçacık fıstık ezmesi yemekti, biraz da kurabiye yemek istemiş olabilirsin, evet biraz da bisküviye de göz dikmiş olabilirsin, şekerlere de göz dikmeni atlamayalım tabi... Ben ölmeni hiç istemedim, çok içten söylüyorum hiç istemedim, sadece benim odamdan git istedim o kadar. Mutfakta yaşamaya devam etseydin, odama girmeyi bıraksaydın seni evden kovmaya da çalışmazdım inan. Ama bizim ev senin için sığınılacak liman değildi be minnakçım, arka bahçedeki kediler bugün olmasa yarın alırlardı kokunu."}
{"url": "https://gezginyogini.com/avustralya-bati-sahili-rotasi-onerileri-east-coast/", "text": "Avustralya yazılarımı yazarken tarihlerde biraz karışıklıklar olacak ama bunun çok bir önemi olacağını düşünmüyorum, o yüzden ortasından bir yerden başlıyorum anlatmaya. Avustralya'da sırtçantalıların ya da turistlerin pek sevdikleri, popüler rotalardan biri Doğu sahil. Cairns'ten Brisbane, Sydney, Melbourne'a doğru ya da tam tersi istikamatte yapabilirsiniz bu rotayı. Benim seçimim Brisbane'den Cairns'e doğru oldu. Bu son yolculuk için fazla vaktim ve bütçem olmadığı için en çok görmeyi istediğim yerleri ekledim rotama. Size hem kendi rotamdan, hem de eklenebilecek diğer yerlerden, ve diğer seçeneklerden bahsetmek istiyorum bu yazıda. Böylece buraya gelmek isteyen arkadaşlara bir yol gösterici olabilir bu yazı diye düşünüyorum. - Tren için Queenslandrail sitesi size yardımcı olacaktır. ( 205 dolar civarı değişmediyse) - Otobüs için 2 alternatif firma var: - Premier ; aylık 215 Avustralya Doları - Greyhound ; aylık 335 Avustralya Doları - Ya da karavan kiralayın birkaç arkadaş, en süperi Ben yolculuğumu Premier firmasıyla yaptım, lüks derdim olmadığı için hiç sıkıntı yaşamadım. - Melbourne - Sydney - Byron Bay - Gold Coast - Brisbane - Noosa - Rainbow Beach - Fraser island ( Rainbow'dan tur satın alabilirsiniz, en iyisi 1-2 gece kalmalı 4x4 turları) - 1770 - Airlie Beach - Whitsunday adaları ve Whitehaven Sahili için tur satın almanız gerek - Magnetic island - Mission Beach - Cairns - Cairns'te Dünya'nın en büyük mercan kayalıkları olan Great Barrier Reef için snorkelling ve dalış turları almanız gerekiyor, bu yolculuğun olmazsa olmazı bu bence. - Cairns'te yağmur ormanı turlarını da kaçırmayın. Skyrail hem yağmur ormanını hem de Kuranda adındaki şirin köyü ziyaret edebilirsiniz. - Eğer deli dolu sporları seviyorsanız Cairns tam da bunun merkezi : Rafting, SkyDiving, Scuba Diving, Swing, Bungee jumping... aradığınız birçok çılgın sporu burada bulabilirsiniz. Hostellerde kalmayı tercih edenlerdenseniz şunları ekleyeyim: Yemeğinizi dışarıdan yemeğe kalkarsanız 15 dolardan aşağı pek bir şey bulamazsınız. En güzeli marketten alıp hostelde pişirmek. Yemek seçmiyorsanız hostellerin her akşam 5-6 dolar hatta bazen 3 dolara yemek alternatifleri oluyor, ordan da yırtarsınız. Yılbaşı sonrası Carins-Sydney veya tam tersi bir rotayı karavanla gezme programım var. Bakalım. Nefis bir rota! Cairns taraflarinda dalmayi dusunuyorsan zehirli igneli denizananalari \"marine stinger\" sezonunu goz onunde bulundurmani oneririm. Yilbasindan sonraki donemlerde Queensland taraflarinda bayagi yogun oluyorlar. Konu hakkında araştırma yapmak için sitenize giriş yaptım ve gerçekten de blog siteleri yazarları titiz çalışmayla bilgileri bizlere sunmaktadırlar. Diğer web sitelerinde bilgiyi elekten geçirmeden direkt sunuyorlar fakat konuya özgü yazılar veren blog siteleri yazarları bizlerin hassasiyetini anlayıp buna uygun davranmaktadırlar. Emekleriniz için teşekkür ederiz."}
{"url": "https://gezginyogini.com/avustralya-cairns-buyuk-mercan-resiflerinde-dalis/", "text": "Cairns'e bu ikinci gelişim aslında. Bir de bundan 6 ay kadar önce bir Cairns maceram var, tam evlere şenlik, onu da anlatacağım sonraki yazılarda. Hostel güzel olmasına rağmen odalarda internet olmaması, internet için günde 4 dolar ödeyerek bir kart almak zorunda olmam hosteli biraz negatifleştirdi gözümde. 6 kişilik odada sadece 2 adet elektrik prizi olması da çok yetersiz. Yani demem o ki hostel fena değil, her saat şehir içine servisi var falan ama şimdi olsa burası yerine başka bir hosteli tercih ederdim, size de böyle öneririm. Ertesi gün erkenden kalkıp servisle limana gittim ve teknenin kalkış saatini beklerken heyecanlanmaya başlamıştım bile yeniden. Dışarıda sıra halinde bekleyen insanlar tekneye alınmaya başladı, içeride kayıtlar yapılıyordu, şu hastalığım yok, bu problemim yok gibi kağıtlar doldurup imzaladık. İlk grubun içerisindeydim. Sonra dışarıda uygun dalgıç kıyafetleri, maskeler, gözlükler falan dağıtıldı. Palet konusuna gelince tabi ki yine bana uygun palet bulamadılar, en sonunda biraz büyük de olsa bir çift paleti seçmek zorunda kaldım. 4 kişilik ekip ve eğitmen dalgıç ile birlikte dalınıyor. İlk dalış denememde ciddi strese girdiğimi itiraf etmeliyim. Suya girdikten sonra 15 dk kadar eğitmen bize hareketleri anlatıyor, her hangi bir sıkıntımız olduğunda neler yapacağıma dair hareketleri öğrendik. Nasıl nefes alıp verilir, gözlüğe su girerse nasıl çıkarılır, kulak eşitleme nasıl yapılır, oksijen tüpün borusu ağzından çıkarsa su altında nasıl tekrar takılır... Her birimizin önünde bir ip var, eğitmen dalgıç ile birlikte yavaş yavaş iniyoruz aşağıya, her 5 metrede bir kulak eşitleme yapıyoruz ki basınç kulaklarımıza zarar vermesin. Dalgıçın her bir kolu ikişer kişiye ait. Ona tutunarak ilerliyoruz. İnanılmaz bir dünyadayız. Şimdiye kadar hep yer yüzünü görmüş biri olarak su altının büyüsüne delicesine kapılmamak elde değil zaten. Ama bu ilk dalışım dediğim gibi biraz stresliydi. Yarım saat kadar sonra yukarı çıktık. Öğle yemeği yendi ve 1 saat kadar sonra ikinci dalış için ismini yazdıranlar hazırlanmaya başladılar. Bu sefer çok şanslıydım. Sadece ben ve eğitmen ikimiz birlikte dalacaktık. Bir yandan elimde aksiyon kameram, bunu da almak istiyorum yanıma diyerek attım kendimi suya. Bu sefer herşey çok daha rahat ve çok daha kolaydı. Stres kalmamıştı. Eğitmenle birlikte yavaş yavaş indik aşağı. İlkine göre çok daha özgürdüm. Artık eğitmenim de bana güveniyor, çok uzağımda olmamak kaydıyla yalnız başıma yüzmeme izin veriyordu. Her gördüğüm yerin üzerine gidiyor, çeşit çeşit mercanları, balıkları, yuvaları keşfe çıkıyordum. Ufak balık sürülerinin arasına dalıyor, bir süre onlarla birlikte yüzüyordum. Neon rengi balıkların renk cümbüşüne hayran hayran bakıyordum. Şimdiye kadar hiç olmadığım bir dünyadaydım, heyecandan öte inanılmaz bir mutluluk hissi kaplıydı artık içimde. Ve okyanusun ortasında dünyalar güzeli bir balıkla tanıştım: Wally; kocaman cüssesine rağmen o kadar arkadaş canlısı ki. Çekinmeden yanıma yaklaştı. Dudaklarına dokunabilirsin diye işaret etti eğitmenim. Biraz çekindim ama o o kadar samimiydi ki dudaklarına dokundum, yumuşacıktı. Yumuşacık bir ipeğin elimde bıraktığı histen de öteydi. İçim gıdıklandı, dedim ben galiba bu güzelliğe, bu sevimliliğe aşık oldum. Bu sefer suyun altında daha mı uzun kaldık yoksa ben özgürce yüzebildiğim için mi vakit daha uzun geldi bana bilmiyorum. Sonunda aylardır hayalini kurduğum Great Barrier Reef'te dünyaca ünlü mercan kayalıklarında dalışımı yapmıştım. Kendimle gurur duyuyordum. Yaşadığım en iyi denenyimlerden biriydi dalış. Bundan sonra sanırım su altı dünyasıyla daha yakından ilgili olacağım. Bunun neden insanlarda delicesine bir tutku halini aldığını şimdi çok daha iyi anlıyorum. Yukarıya çıktığımızda suyun altında çekilen fotoğrafları almak için bir süre pazarlık yapmak durumunda kaldım. En sonunda fotoğrafçı, trip advisor sitesinde tur firması ve kendisi hakkında güzel birşeyler yazacağım diye bana söz verdirterek kabul etti söylediğim rakamı. Ama bak şimdi bunu yazarken aklıma geldi ben sözümü tutmadım 🙂 dur şimdi iki dakika ara verip trip advisora gireyim o zaman 🙂 Bu arada dalış yaptığım firmanın adı: Deep Sea Divers. Ben gerçekten memnun kaldım, diğerlerine göre hem daha ucuz, hem de iyi bir firma. Benim kullandığım makina extremex ama fotoğrafların bir kısmı dalış şirketinin makinesi ile çekildi, profesyonel su altı kamerası ama markasını hatırlamıyorun."}
{"url": "https://gezginyogini.com/avustralya-cairns-yagmur-ormanlarinda-bir-aborjin-sehri/", "text": "Cairns; Avustralya'nın kuzey doğu bölgesindeki Capeyork Yarımadasını'nda bir şehir, Queensland bölgesinin en büyük 5. Şehri. Tropikal iklimi ve dünyanın yedi harikasından biri olan Büyük Mercan Resifleri'ne ulaşım kolaylığı sayesinde birçok turistin ilgi odağı aynı zamanda. Neyse bu ansiklopedik bilgileri geçecek olursak Cairns tropikal iklimi ve aborjin halkının çoğunluğu sebebiyle benim Avustralya'da en sevdiğim şehir. Yağmur ormanlarının dibinde, yemyeşil palmiyelerle kaplı, etrafında onlarca sahil kasabası bulunan bir şehir işte, nasıl güzel olmasın. Cairns'e ilk gidişimde amacımız Capeyork yarımadasının zorlu yollarında jeeple ilerlemekti, olmadı, ölümlerden döndük, başka bir yazımda bahsedeceğim bu maceradan. Ama en azından Skyrail ve rafting deneyimleyecek zamanımız olmuştu ilk seferinde. Bu aletin adı didgeridoo, çok eskibir Aborjin müzik aleti. Çıkardığı seslerin aslında bir çok hayvan sesini taklit ettiğini öğrendim. Ben didgeridoo'nun sesini seviyorum, mistik bir sesi var aletin, özellikle trans müzikle birlikte çok iyi bir uyumu oluyor. Seyahat ederken arada hippilerin elinde görürsünüz bu aleti. Alettten ses çıkarmak öyle pek de kolay değil. Cairns'te yapılacak o kadar çok şey var ki, gitmeden önce sizlere de fikir vermesi açısından bir kaçını yazmak istedim. Cairns'te bir turist olarak neler yapabilirsiniz ? Tabi ki aktiviteler biraz pahalı, sonuçta ülke pahalı ama bence oralara kadar gitmişken en azında bir kısmını denemelisiniz. - Dalış ve snorkelling gemi turları : Cairns dünyada dalış yapabileceğiniz en iyi yerlerden biri olan Great Barrier Reef'in yani Türkçesiyle Büyük mercan kayalıklarının yakınında. Bizzat bu mükemmel deneyimi yaşadığım için ısrarla söylüyorum ki ne yapıp edip, paranızın bir kısmını bu harika dalış deneyimi için bir kenara koyun derim, dünyanın hiç bir yerinde bu kadar çok çeşit mercanı bir arada görme şansınız yok. - Yağmur Ormanı Turu : Yağmur ormanlarında yürüyüş ya da jungle surfing dedikleri bir iple bağlanıp tarzan misali yağmur ormanının üzerinde süzülme gibi eğlenceli etkinliklere katılabilirsiniz. - Yağmur Ormanı Teleferik Yolculuğu : Dünyanın en eski yağmur ormanının üzerinde teleferikle ilerlemenin keyfini ve eğlencesini birebir yaşamış biri olarak bu güzel manzarayı kaçırmayın derim. Yağmur ormanının içinded gezme şansınızın olduğu Red Peak Station'da inmeyi unutmayın. İkinci durağınız ise Barron Falls, bu nefes kesici uçurum ve şelale manzarasını kaçırmayın. Son durak olarak da Kuranda köyüne varıyor teleferik. - Kuranda Köyü : Kuranda yağmur ormanının içinde şirin bir turistik köy. Köye teleferik ile ulaşım olduğu gibi Cairns içinden minibüsler, otobüsler de kalkıyor buraya. Köyün içinde alışveriş için çeşit çeşit alternatifler mevcut. Ayrıca Kuranda'da yapabileceğiniz aktiviteler - Riverboat Cruise, - Birdworld - Butterfly Sanctuary - Kuranda Koala Gardes - Rainforestation - Kuranda Manzaralı Tren yolu : Yağmur ormanı manzarası ile birlikte yolculuk yapabileceğiniz renkli, eğlenceli, nefes kesici biraz pahalı bir tren yolculuğu. Cebinizde paranız varsa denemeye değer. - Cape york safari : Cape york yarımadası dünyanın en zor ulaşılabilir offroad yollarına sahip, Telepraph Track, Aborjin köyleri, vahşi yaşam, doğal yaşam alanlarında tehlikeli hayvanlar görmek, timsahlarla burun buruna gelmek ve zorlu nehir yolları aşmak istiyorsanız işte tam da bunların olacağı bir macera yarımadası Capeyork. Bana kalırsa bir jeep kiralayıp, kamp malzemelerinizi ayarlayıp arkadaşlarla birlikte yola çıkın, biz öyle yapmıştık en azından. Ama tabi bizim yaptığımız gibi arabayla birlikte nehre yuvarlanma ve belki de timsahlara yem olma ihtimaliniz de var hatırlatırım. Biz kazayı bir kasabaya yakın yaptığımız için şanslı sayılırız, aksi halde daha içerilerde yapılan kazalarda helikoptere ulaşma ve kurtarılma durumu biraz daha zor - Rafting, kayaking su sporları: Cairns'te bu tarz su sporlarına dair aktiviteleri çok rahat bulabilirsiniz. - Bungee jumping, sky diving: Cairns'te bulabileceğiniz çılgınca aktivitelerin arasında bunlar da var tabi ki."}
{"url": "https://gezginyogini.com/avustralya-calisma-tatil-vizesi/", "text": "Bu vize nedir, nasıl alınır, ne işe yarar, ne tarz işler yapabilirsiniz, harcamalarınız ne kadar olur, ne kadar biriktirirsiniz gibi sorulara cevap bulabileceğiniz, faydalanabileceğiniz bir yazı yazmak istedim. Avustralya Hükümeti ve Türk hükümet ile yapılan bir anlaşma sayesinde her yıl Türkiye'den 100 öğrencinin 12 ay sürede Avustralya'da çalışma, seyahat etme ve eğitim alma hakkı kazandığı bir program. Bu süre içerisinde ister çok çalışıp para biriktirirsiniz, isterseniz eğitim alırken bir yandan çalışarak yaşam masraflarınızı karşılarsınız, isterseniz 1 yıl boyunca Avustralya'da seyahat edersiniz. Vize şartları aynı işverenle birlikte 6 aydan fazla çalışmamak ve 4 aydan uzun süre eğitim almamak. - TC vatandaşı olmak. - 18-30 yaş arasında ( 30 dahil) olmak. - Ön lisans, lisans, yüksek lisans öğrencisi ya da mezunu olmak. Ön lisans programın en az 2 yılını tamamlayan ve hala üniversiteye bağlı olan adayların başvuru onayı Yüksek Öğretim Kurulu tarafından veriliyor. Üniversite mezunlarının başvuru onayı TC Dışişleri Bakanlığı tarafında veriliyor. - Geçerli pasaport, Avustralya'daki yaşam masraflarınızı ve dönüş biletinizi karşılayabilecek durumda olmanız. - Erkek adayların askerliği tecil ettirmiş ya da tamamlamış olmaları gerekir. - Başvuru formu - Mezuniyet belgeleri - İngilizce yeterlilik seviyesini gösterecek belgeler: Eğitim dili İngilizce olan bir üniversite okuyor ya da mezun olmuş olmak. - Avustralya'da kaldığınız süre boyunca yaşam masraflarınızı ve dönüş biletinizi karşılayabilecek durumda olduğunuza dair banka cüzdan dökümü. Bu miktar dönüş bileti parasıyla birlikte 7000 AUD = 15000 TL civarıdır. - 12 aylık süreyi kapsayan sağlık sigortası. - Pasaport kimlik sayfası fotokopisi ve giriş çıkış yaptığınız diğer ülkelere giriş çıkış damgalarının fotokopileri - Nüfus cüzdanız fotokopisi - Ailenin tüm fertlerinin gösterildiği nüfus kayıt örneği - Sabıka kaydı, askerlik durum belgesi - 4 aya kadar eğitim almayı planlıyorsanız Sağlık Belgesi İngilizce olmayan tüm belgelerin yeminli tercüman tarafından tercüme edilmiş olması gerekiyor. Avustralya çalışma ve tatil vizesi size sadece hizmet sektörünce çalışma olanağı sağlar. Saatlik ücretler 17-23 AUD yani 35-50 TL arasında değişir. Türkiye şartları ile karşılaştırma yaparsanız iyi ücretler kazanacağınızı aklınızdan çıkarmayın. Size önerim mümkün olduğunca Türk patron yerine Avustralyalı patronla çalışmaya bakın. Bu piyasa şartlarında sizi saati 10 AUD'a çalıştırmaya çalışacak kebapçılardan uzak durun. - Garsonluk - Barmenlik - Baristalık - Aşçılık - Müzisyenlik - Temizlik işçiliği - Tezgahtarlık - Festival çalışanı - Dansçı - Animatörlük - Çiftlikte meyve-sebze toplayıcılığı - Çocuk bakıcılığı Haftada 20-35 saat arasında değişen çalışma şartlarınız olur. Sizi ne kadar sevip tutarlarsa o kadar çok çalıştırırlar, o kadar çok para kazanırsınız. Kazancınızı arttırmak istiyorsanız ve yeteri kadar çalışkansanız aynı anda iki işte birden çalışabilirsiniz. Kendinize bir CV hazırlayıp kapı kapı restaurantlara dağıtabilirsiniz, ya da www. gumtree. com. au sitesinden iş ilanlarına bakabilirsiniz. Avustralya'da maaşlar iyi, e tabi yaşam da Türkiye'dekinden biraz daha pahalı, ama kazancınız buna çok rahat yetiyor. - Haftalık kira kaldığınız yere göre 150-250 AUD arasında değişir. - Haftalık 50-60 AUD'a market alışverişinizi tamamlayıp evde kendiniz pişirebilirsiniz. - Dışarıda yemek isterseniz dürüm fiyatları 8-13 AUD arası, restorantta yemek fiyatları 20 35 AUD arası - Su 2-3 AUD, bira 8-10 AUD, kahve 4-5 AUD, - Otobüs bileti 3-5 AUD - İngilizce dil seviyenizi geliştirme imkanınız olur. - Birikim yaparak hayallerinizi gerçekleştirme fırsatınız olur. - Dünyanın birçok yerinden insanla tanışma ve unutamayacağınız eğlenceli, macera dolu bir 12 ay geçirme şansınız olur. - Farklı iş kollarında iş tecrübeleri edinir, deneyim kazanır, diğer insanların hayatlarına dair farkındalık oluşturursunuz. - Hayatınızda bir daha yaşanması zor mükemmel anılar biriktiririr, deneyimler kazanırsınız. - Dünyanın bir ucundaki bu mükemmel kıtayı, doğal güzelliklerini ve eğlenceli insanlarını tanıma fırsatınız olur. - Başka ülkelerde göremeyeceğiniz kanguru, koala, possum, dingo, kookaburra, wombat, Tazmanya canavarı gibi hayvanları görme şansınız olur. - Aborjinlerle tanışma ve Aborjin sanatını yerinde görme şansı yakalarsınız. - Okyanusun kocaman dalgalı sularında sörf yapma şansınız olur. Başvurular Temmuz ayında yapılıyor, evrakları hazırlayın ve deneyin şansınızı. Ya ne tatlısın 🙂 Çok teşekkürler! size 1 yıl süreyle çalışma ve seyahat hakkı veriliyor, siz bunu 3 ay kullanırsanız bu sizin bileceğiniz iş tabi. yazıda da belirttiğim gibi yılda sadece 100 kişiye verilen bir vize bu, ve daha önce bu vizeyi birkez kullandıysanız bir daha kullanamazsınız. ben olsam hakkımı sonuna kadar kullanırım 🙂 vizeyi aldığınız tarihten itibaren 1 yıl içerisinde giriş yapmanız gerekiyor Avustralya'ya, vize giriş yaptığınız tarihten itibaren başlıyor. evet donduruyorsunuz, üniversiteden onay almanız gerekiyor. bu her sene olan bir durum, fakat yazıda da belirttiğim gibi her yıl sadece 100 kişi bu haktan faydalanabiliyor. sizin durum biraz karışıkmış:) bir üniversiteye kayıtlı görünüyorsanız yeterli fakat transkript istiyorlar derslere girmediğiniz anlaşıldığında ne olur bilemiyorum. Yök'ü arayıp danışın bence derim. zaten bankada gösterilen para sadece vize almak için gerekli, sonrasında çekersiniz. ben yanıma 2000 aud alıp çıktım yola. Bildiğim kadarıyla etmiyorlar, çekebilirsiniz diye düşünüyorum ama çok acil değilse yine de vize çıkana kadr beklemekte fayda var tabi. Okulu da işi de oraya gittiğinizde ayarlıyorsunuz. Başvurular temmuzda başlıyor, hızlı olmazsanız zaten kontenjan doluyor, sadece 100 kişi. oturup önce ingilizce çalışabilirler. 4,5 öyle zor bir puan değil( 9 üzerinden) , düzenli çalışırsanız yapabilirsiniz. ben ne kadar biriktirdiğimi söylemeyeyim de şöyle diyeyim haftada 800 aud kazanıp 500 aud kenara koyabiliyordum. tabi her zaman şansım bu kadar yaver gitmedi, kenara çok atamadığım zamanlar da oldu ama her zaman yaşam masrafından daha fazlasını kazandım. Kapsamlı ama karışık olmayan bu değerlendirme yazısı için teşekkürler öncelikle. Biliyorum sorunun muhatabı burası değil ama yine de deneyeyim: Gerekli şartların hepsini fazlasıyla sağlamaktayım ve fakat orada olacağım öngörülen tarihin sonlarına doğru askerlik gelmiş olacak 🙂 İnsan bilemiyor azizim. Rica ederim yazı yardımcı olduysa sevinirim, bu sorunuzu doğru cevaplayabileceğimi sanmıyorum, sizi yanlış yönlendirmek istemem. Merhaba, Dış işlerine verilen belgelerin yeminli tercümandan geçmesi yeterli. İkinci için de seyahat sağlık sigortası adı altında yaptırmıştım ben bir bankaya. Ben de 29 yaşındayım. Bu sene başvurmak istiyorum. IELTS sınavına hiç girmedim ama Ingilizcem iyi mülakata gireceğim sanırım. Başvuru tarihi Temmuz ayında olarak belirtmişsiniz fakat hangi tarihler arasında dışişleri bakanlığına başvuru yapılacak bilgi verebilirseniz sevinirm. Zaten başvurular dış işleri bakanlığına yapılıyor, haziran sonu, temmuz başı başvuru zamanları ama kontenjan çok çabuk dolduğu için hızlı olmak gerekiyor. merhaba, bildiklerimi elimden geldiğince aktardım yazıda, yine de sormak istedikleriniz varsa yardımcı olmaya çalışırım tabi. merhaba, avustralya büyükelçiliğini arayıp sorun isterseniz, belki oradan yönlendirirler. Yeni Zellanda için de aynı program var. Haziran sonu ya da Temmuz ayında açılıyor başvurular ama zaten sadece 100 kişi vizeden yararlanabildiği için kontenjan hemen doluyor. Başvuru internetten yapılmıyor, dış işleri bakanlığına yapılıyor. Bu bilgiler yazıda yazıyor zaten. Bu konu hakkında bilgim yok ne yazık ki. Gün alma durumu: 30 yaşından 20 Ekim 2016, Perşembe tarihinde gün almaya başladınız. bu durumda benim vize alma şansım nedir? ayrıca kötü bir senaryo ise de başka vize türlerinden bana uyabilecek bir öneriniz var mıdır? bu arada meslek olarak süper marketlerde sadece şarküteri ve manav personeli olarak çalışabilrim. şimdiden teşekkürler. Merhabalar, öncelikle çok güzel bir yazı olmuş teşekkür ederim. Başvuruyu yaparken doldurulan forma kredi kartı bilgileri girmiştim diye hatırlıyorum, vize çıkınca o bilgilere göre karttan çekildi. Böyle hatırlıyorum ben. -sağlık sigortasını 1 yıllık ödüyorum gitmeden öyle mi? Ücreti ne kadar ortalama olarak? Vizeyi alamazsam iade ediliyor mu? -başvurular Temmuz'da açılıyor, ama ben Haziran'da mı vermeliyim evraklarımı? Eğer başvurular Temmuz'da başlıyorsa ben Haziran'da nasıl belge verebiliyorum? -haziran ayında mezun olacağım. Başvuru belgelerini gönderdiğim esnada okulum bitmemiş olursa yök'e mi teslim edeceğim dışişlerine mi? 🙂 -yüzyüze görüşmeyi gerektirecek bir durum var mı? 18 Haziran'dan itibaren 4 ay yurtdışında olacağım çünkü. Çok soru olduysa kusura bakmayın, benim için çok önemli bir durum bu:) vaktiniz için teşekkürler. son mezuniyet yılında yapacağınız başvurular için ne yapmanız gerektiği ile ilgili bilgim yok, elçiliği arayıp danışabilirsiniz. Yüzyüze görüşmeyi gerektirecek bir durum yok ama telefonla arıyorlar vize kabulünden önce, ulaşılabilir bir telefon numarası vermeniz lazım. oncelikle paylasmis oldugun butun bilgiler icin cok tesekkurler. benim birkac sorum olacak, cok arastirmama ragmen net bir cevap bulamadim. -mezun oldugum icin benim bakanliga muracat etmem mi gerekiyor? cunku bakanlik sitesine YOKten basvuru yapin yazmis, YOKun sitesinde de mezunlar bakanliktan yapsin yaziyor ?! -basvurular ne zaman basliyor ve ne zaman bitiyor? -bir de beni dusunduren senelik 100 kisi kotasi olmasi. mezuniyet notum 4 uzerinden 2.46 kabul edilmeme ihtimalim var. simdi ben 1 senelik sigorta aldiktan sonra bana kotadan dolayi vize verilmezse ben o sigortaya bosuna mi para vermis olacagim 🙂 Mezun olduysanız başvuracağınız yer Dış İşleri Bakanlığı, başvurular genelde Haziran sonu ya da Temmuz Başı başlıyor bir değişiklik yapılmadıysa, 100 kişilik kotanın mezuniyet derecenizle bir ilgisi yok, istenen belgeleri doğru hazırlayıp başvuran ilk 100 kişiye çıkıyor vize. Vize çıkmazsa sigortanızı iptal ettirme şansınız var mı bilmiyorum, onu bankaya sormanız gerekiyor. Bu vize sahiplerinin 1 yıl sonunda ülkeden çıkış yapması gerekiyor. Daha sonrasında tekrar eğitim vizesi ya da turist vizesiyle girilebilir ülkeye. Sormak istediğim minik bir detay var, belgelerin online olarak yüklendiğini duymuştum. http://www. homeaffairs. gov. au/Trav/Visa-1/462-/Work-and-Holiday-visa-(subclass-462)-document-checklist sitesinde çok karışık belgelerden bahsediyor. merhaba, çok güzel anlamışsınız gerçekten çok yardımcı oldu! tamda hayallerimden vazgecmek uzereydim... yeni bir umut ışığı oldunuz benim için ><.. Abla merhabalar, ben çalışma ve tatil vizesine başvurmak istiyorum. Yüksek lisans yapıyorum. Saydığın her şartı yerine getirdiğimi fark ettim yazını inceleyince ancak bazı sorular var kafamda. Mesela vize çıktığı zaman Avustralya'nın hangi kesimine gitmeliyim, nasıl banka hesabı açacağım, başvurumu nereye yapacağım, vs. Acaba abla sana bi şekilde ulaşma ve bu detayları senden öğrenme şansım var mı? Yardım edersen çok sevinirim. Saygılarımla. Merhaba, Ben de uzman değilim ama Sydney, Melbourne ya da Brisbane şehirlerinden birini seçmeni önerebilirim. Banka hesabını oraya gidince bir bankaya gidip açacaksın, o çok basit. Yüksek lisans yapıyorsan sanıyorum ki başvurunu Yök üzerinden yapman gerekiyor. Bilgilendirme için çok teşekkürler =) Erasmusla yurtdışında ingilizce yüksek lisansı yapmak sayılıyor mu Eğitim dili İngilizce olan bir üniversite okuyor ya da mezun olmuş olmak. maddesine ?Teşekkür ederim, sevgilerimle. Merhaba, bu konuda daha yetkili bir makama sorun isterseniz, yanlış yönlendirmek istemem."}
{"url": "https://gezginyogini.com/avustralya-dogu-rotasi-whitsunday-adalari-ve-whitehaven-sahili/", "text": "Airlie Beach'teki ikinci günümde Whitsunday adaları için gemi turu seyahat planımın içindeydi. Tam olarak kaldığım yerin adresini bilmediğim için acentayla beni Nomads'ın önünden alması için anlaştım. Kaldığım yerden yolun 15 dakika falan tutacağını hesaplıyordum, hadi bilemedim yarım saat tutar diyordum. Yarım saat geçtiğinde yani orada olmam gereken saat geldiğinde ben hala yoldaydım ve koşsam dahi oraya 15-20 dakikadan erken varamazdım. Bi anlık panikle yanımdaki ilk arabayı durdurdum ve beni Nomads'in önüne atmasını rica ettim. Neyse ki Avustralyalılar kibar insanlar ve bu istediğime gülümseyerek \"tabi ki\" diye cevap verdi adam. Yolda öğrendim ki meğer bu arkadaş da ayni acentada Magic Whitsundays Big Furry'de çalışıyormuş ama bugün onun izin günüymüş. Güzel bir tesadüf oldu, çok da fazla sohbet edemeden indim arabadan gerçi. Airlie beach'e gelirken otobüste arkamda oturan İtalyan kızı gördüm durakta bekleyenlerin arasında, en azından tanıdık diyebileceğim biriyle aynı turda olduğum için sevindim aslına bakarsanız. Sonra otobüste Hollandalı bir kızla da tanıştık, tek günlük güzel bir arkadaş grubu olmuştuk. Hayatımda ilk defa snorkelling yapacağım için biraz heyecanlıydım açıkçası. Su soğuk olabilir, bikinilerle donabiliriz uyarısından sonra yata binmeden önce dalgıç kıyafetleri kiraladık. Teknede en öndeki sırayı biz kaptık, manzaramız süper olacak yuppi falan diye seviniyoruz. Tekne tahminimden çok çok daha yüksek bir hızla ilerlemeye başlayınca biraz nevrim döndü. Öğle yemeği için duracağımız durak Whitehaven Beach, teknedeki rehber oraya varana kadar geçtiğimiz adaları tek tek anlatıyor. Başlardan teknenin hızlı gidiyor olması çok da sıkıntı yaratacak bir noktada değildi, sonra açıldıkça başlayan dalgalar neticesinde hoplayarak ilerleyen tekneden koltuğuma sımsıkı tutunmuş bir halde buldum kendimi. Bi süre sonra şimdi bu gemi batsa noolur senaryoları yazmaya başlamıştım bile. İnanılmaz bir hissiyat içerisindeyim, okyanusun ortasında bir küçük gemide bu koca evrende ufacık ve aynı zamanda bu koca evren kadar hissediyorum kendimi. Dünyanın taa bir ucundayım, sonrası yok, sonrası deniz, ötede adalardan başka bir kara yok. Suratıma suratıma vuran rüzgarda, hoplaya zıplaya ilerlediğimiz bir botun üzerinde buralara kadar nasıl geldiğimi soruyorum kendime. Eğer farklı kararlar vermiş olsaydım şimdi hala doğduğum küçük kasabada olabilirdim ama şimdi doğduğum yerden onbinlerce kilometre uzakta okyanusun ortasında keşfetme tutkusuyla ilerliyordum hayatta. Bu masmaviliğin içinde, karşıda görünen yemyeşil adada, bembeyaz parlayan kumlarıyla Whitehaven Beach ışıldıyor sonunda. Dünyanın en iyi 10 sahilinden biri. Heyecandan yerimde duramıyorum, beşik gibi sallanan gemide dayanamayıp fırlıyorum ayağa. Bot yavaşça yaklaşıyor adaya, 1 saat kadar sonra öğle yemeği yenecek, o zamana kadar sahilde takılabilirsiniz deniyor. Bembeyaz kumlardan masmavi sulara ilerlerken hayatımın en mutlu anlarından birini yaşadığımı düşünüyorum. Yüzüyoruz, zıplıyoruz, çocuklar gibi eğleniyoruz sahilde. Öğle yemeğinden sonra ufak bir yürüyüş sonucunda hayatımda görebileceğim en iyi manzaralardan birine şahit oluyorum. Sanırım Avustralya yolculuğum boyunca yaşadığım en mutlu günüm bugünüm. Bu dünya çok güzel diye defalarca aklımdan geçirdiğim cümleyi tekrarlıyorum tekrar tekrar. Whitehaven Beach'te geçirdiğimiz birkaç saatin ardından yeniden bota atlayıp snorkelling yapacağımız adaya doğru ilerlemeye başladık. Herkes dalgıç kıyafetlerini giydi, snorkelleri ve gözlükleri taktık. Biraz önceki güzel insanların hepsi evlat olsa sevilmeyecek hale geldi bu gözlükler ve kıyafetler ile. Benim ufacık ayaklarıma palet bulmakta zorlandım ama en sonunda idare eder kıvamda birşeyler uydurdum. İlk defa snorkelling yapacaktım, heyecanlıydım. Çalışanlardan biri daha ufak bir botla mercanlara yaklaştırdı bizi ve atladık suya. Su altında gördüğüm manzara inanılmazdı. Birbirinden farklı irili ufaklı mercanların üzerinden yüzüyor, altımdan yüzen çeşit çeşit balıklara şaşkın gözlerle bakıyordum. Yarım saat kadar büyülenmiş şekilde yüzdüm mercanların üstünde. Bu dalgıç kıyafetlerini almış olmama şükrettim zira su soğuktu ve kıyafetsiz dalanlardan birinin kolu bir denizanası tarafından fena kızartılmıştı. İlk defa snorkelling yapacağım için heyecanlıyım demenden scuba deneyimin olmadığı kanısına vardım bilmem doğrumu 🙂 ama aşıyı olmuşsun artık arkası scuba diving ile gelir artık. yazılarını beğenerek okuyorum. Hani kız başına geziyor biz niye senelerce oturduk kaldık diye hayıflanmıyorum değil, iyi ki varsınız iyi ki paylaşıyorsunuz."}
{"url": "https://gezginyogini.com/avustralya-dogu-sahili-duraklari-rainbow-beach-gokkusagi-sahili/", "text": "Avustralya Doğu sahili duraklarını anlatmaya hafiften başlayayım artık dedim. Brisbane'den sonra ilk durağım Rainbow Beach idi. Öğlen 2 civarında Brisbane'den bindiğim otobüsten akşam 7'de Rainbow Beach'te indim. Daha önce bir yazımda belirttiğim gibi Doğu sahili rotasında kullanmak üzere aylık otobüs bileti almıştım, bir ay boyunca aynı güzergahta istediğin kadar kullanabiliyorsun. Benim tercihim ucuz olmasından kaynaklı Premier otobüs firması. Otobüs Rainbow Beach'te \"Dingo's Backpacker Hostel\"in önünde duruyor. O yüzden hiç hostele nasıl gideceğim derdi tasası da yok."}
{"url": "https://gezginyogini.com/avustralya-dogu-sahili-rotasi-airlie-beach/", "text": "Çarşamba günü akşamı 7'deki otobüsle Rainbow Beach'ten Airlie Beach'e olan yolculuğuma başladım. Sabaha 9 civarı Airlie Beach'e varmıştım. Couchsurfingten beni birkaç gün evinde ağırlamayı kabul eden arkadaşım, otobüsün bıraktığı yerden beni almaya geldi. Couchsurfingteki profiline göre 19 yaşında birini bekliyordum ama içerde 3-4 yaşlarında tatlı mı tatlı bir kız çocuğu görünce şaşırdım doğrusu. 19 yaşında bir adamın bu yaşta bir kıza sahip olması imkansız. Sonradan öğrendim gerçek yaşının 29 olduğunu. Bu güzeller güzeli kız çocuğu normalde anneyle kalıyor, ama arada bir babasıyla vakit geçiriyormuş. Ben de o şanslı günlerden birine denk gelmişim. Orada kaldığım süre boyunca Tianna ile iki oyun arkadaşı olmayı başardık. Ben ilk defa couchsurfing vasıtasıyla birinde kalıyorum. Daha önce benim ağırladığım insanlar oldu farklı ülkelerden, buluştuğum, tanıştığım, yardım aldığım insanlar da oldu ama ilk kez tanımadığım birinin evinde kalacak olmanın garip tedirginliği ve çekingenliği üzerimdeydi. Ama şanslıyım ki Kenny ne yılışık ne soğuk, ne devamlı vakit geçirmek için yırtınan ne de seni görmezlikten gelen bi ev sahibiydi. İlk gün evde biraz dinlendikten sonra akşamüstü dolaşmak ve karnımı doyurmak için çıktım yollara. Kaldığım ev Airlie Beach merkeze biraz uzak, ev sahibim yürüyerek 15 dakika olduğunu söylemiş olsa da hiç yürümediğini buradan anlıyorum ki yol 45 dakika falan sürüyor yürürsen. Airlie Beach Avustralya'da gece hayatıyla bilinen bir yer. Buranı ünlü barları Magnums, Beaches, Down under Bar, Boom Nightclub, Phoenix, Mama Africa... Ben sanırım yaşlanmışım, pek içimden gelmedi bir yerlere gidip dağıtmak. Gündüzü yaşamayı daha çok seviyorum ben, gündüz görülecek daha çok şey var. Ada turunun ertesi günü Airlie Beach'te bir günüm daha vardı. Attım kendimi sokaklara erkenden. Güneş altında uzun süredir dolaştığım için tshirt ve şortumun şeklini alan amele yanıklarımdan kurtulmaya çalıştım straplez kıyafetlerle gezerek. Az çok başardım. Airlie Beach sahil boyu gerçekten çok güzel, saatlerce yürüdüm yine de sıkılmadım. Şehir içinde denize girilecek pek bir yer bulamadım ben ama şehrin ortasındaki parka koca bir havuz yapmışlar, herkez onun etrafında güneşleniyor, orada yüzüyor. Airlie Beach'in bu kadar ünlü olmasının sebebi mükemmel lokasyonu: Great Barrieer Reef ve Whitsunday adalarına ulaşım buradan sağlanıyor. Airlie Beach'ten birçok tur düzenleniyor. Jetski, rafting, kayaking gibi biraz aksiyonlu turların yanında Hamilton, Whitsunday adalarına düzenlenen onlarca tur da var. Paranız bolsa adalar üzerinde helikopter turları da denenebilir bence. Whitsundays adalarına günlük turların yanında bir kaç gece yatta kalmalı turlar da düzenleniyor. Bu turların çoğunluğunun türk lirasına orantıladığında gerçekten tuzlu olduğunu üstüne basa basa söylemiliyim. Ama ne olursa olsun dünyanın en iyi 10 sahili içerisindeki Whitehaven sahilini ve bu beyaz kumları görmeden gitmeyin buralardan sakın. Bir sonraki Avustralya yazımda Whitsundays island turu detayları ve anıları ile görüşmek üzere. Şu kıtayı bir ben göremedim sanırım. Yakındır ama bir kaç seneye Avusturalya'da dolaşmaya başlarım. Harika fotoğraflar bu arada. Çabuk geçse şu yıllar da gidip görebilsem."}
{"url": "https://gezginyogini.com/avustralya-fraser-island-dunyanin-en-buyuk-kum-adasina-buyrun/", "text": "Ada aynı zamanda doğal bir dingo yaşam alanı bölgesi. Bilmeyenler için ufak bir açıklama yapabilirim; dingo Avustralya'da yer alan vahşi köpekler. Bu vahşi, güzel köpekler tıpkı kurtlara benziyor ve havlamıyor, uluyor... Bilinenin aksine dingoların kökeninin aslında Avustralya'ya ait olmadığını öğrendim, Asya'dan buraya getirilmiş. Bir zamanlar Avustralya'daki çiftçilerin tarladaki ürünlerine zarar veren kangurulardan kurtulmak için seve seve kabul ettiği bu yeni hayvan ırkı bir süre sonra çiftçiler tarafından bakılan sığır, keçi, koyun gibi hayvanlara da saldırmaya başlayınca düşman ilan edilmiş. Başlıca yiyeceklerinden biri kangurular. Fraser islanda adım attığımızda sahilde dolaşan bir dingoya rastladık, dingo görebilmiş olmanın heyecanıyla hayvanı otobüsün içinden yakın takibe aldık. Sahile gelmelerinin sebebi avlanmakmış, yüzerken yorulan kanguruları denizden çıktıktan sonra avlamak daha kolay oluyormuş. Fraser island'a gidebilmek için ya off-road yolculuğa uygun bir araban, jipin olması lazım ya da turlardan birine katılacaksın. Sunshine coast, Noosa ya da Rainbow Beach'ten Fraser island turları yapılıyor. Günlük turlara katılınabilir, ki benim yaptığım da bunlardan biriydi. Zorlu yollara dayanıklı büyük otobüslerle yapılan turlar bunlar. Bir de 1-2 gece kalmalı, kamp turları var; vaktiniz varsa bunları tavsiye ederim çünkü bir günlük turdan bir şey anlayamadım ben. Gece orada kamp yapıp, dünyadaki en güzel gökyüzü görüntüsüne sahip yerlerden biri olan bu adada uzanıp yıldızları izlemenin keyfini yaşamalı.2-3 günlük turlarda birkaç arkadaş bir jip kiralıyorsunuz, bu yollarda şoförlüğüne güvenen varsa eğlenceli bir yolculuk, mutlaka yapmalı derim. Fraser island, üzerinde bulunan 100 göl ile Tazmanya'dan sonra en yüksek göl oranına sahip yer. En popüler göl Lake McKenzie, tertemiz suyu ve beyaz kumlu plajıyla müthiş bir huzur mekanı. Avustralya yerlileri Aborjinler adayı 5000 yıl önce keşfediyorlar. Bathjala halkının adadaki yaşamı 1800'lü yıllarda adaya Avrupalıların gelmesi ile bozuluyor ve yavaş yavaş nüfus azalıyor. Aborjinler yaşadıkları dönem içerisinde adaya saygılı bir şekilde doğayla kardeşçe yaşamışlar. Aşağıda görmüş olduğunuz yol Aborjinlerin sessiz yol diye nitelendirdiği yürüyüş yolu. Aşağıdaki kafes dingolar için yapılmış. İlk gördüğümde hayvanlarını içine tıkıyorlar sanıp sinirlendim, sonra anladım olayın aslını. Burada kamp yapanlar için bir önlem. Yiyeceklerini bu kafeslere saklıyorlar böylece dingolardan korumuş oluyorlar. Sahil sabahları sakin oluyor ama akşamüstü hafiften dalgalar başlıyor. Sahilde yüzme yasal değil anladığım kadarıyla, tehlikeli. Göllerde yüzmeyi tercih ediyor insanlar zaten. Başında da bahsettiğim gibi kısa bir tur oldu böyle bir günlük olunca, tadı damağımda kaldı. Siz beni dinleyin giderseniz 2-3 gece kalmalı turlara katılın ki tadını çıkarın adanın."}
{"url": "https://gezginyogini.com/avustralya-ingilizcesi-strine/", "text": "Belki çocukluğunuzdan beri izlediğiniz belgesellerin sonucunda hayallerinizi süsleyen ülkeydi Avustralya, belki bir şekilde aklınıza girdi bu ülke ve uzun ya da belki de kolay uğraşlar sonucu aldınız vizenizi, belki tek amacınız İngilizce'nizi geliştirmekti, belki para kazanmak, belki yeni bir ülke görmek. Sonunda çıktınız yola, 20 küsür saat süren uçak yolculuğu sonucunda vardınız ülkeye. Senelerdir okullarda öğrendiğiniz İngilizce'yi bir kenara bırakın. Yepyeni bir dil öğreneceksiniz şimdi. Ağzında kocaman bir cikletle gevşek gevşek konuşanlara sinir oluyorsanız işiniz zor, burada ciklete gerek yok o gevşek yayvan ağız oturuşmuş herkeste. \"G'day\" burada \"selam, merhaba\" demek için \"hi, hello\" yerine kullanılıyor. \"mate\" genel bi hitap şekli \"kanka\" gibi. Gelelim kelimelere ve slanglere. Onbinlerce kelime ve kelime grubu uydurmuşlar. Avustralya'nın hikayesini az çok bilirsiniz, James Cook burayı bulduktan sonra 1788'de Britanya hapishaneleri tıka basa dolduğu için mahkumlarını buraya gönderiyor. Söylenene göre mahkumlar anlaşılmamak için şifreli bir dil oluşturuyorlar. Avustralya argosunun ve ilginç kelimelerinin kökenin buna dayandığı söyleniyor. Tabi çok önemli bir etken de bu adamların konuşmaya üşenmesi, her şeyi kısaltması. -Aussie : Avustralyalı -Arvo: Afternoon -S'arvo : This afternoon -Mondy: Monday -Choosdee : Tuesday -Wensde : Wednesday -Thursdee: Thursday -Fry-dee: Friday -Sat-dee: Saturday -Sundee: Sunday -Barbie: Barbekü -Bonzer : mükemmel -Bogan: görünüşüne önem vermeyen, bütün gün vaktini bira içip kaytararak geçiren serseri adam -Breakfast : Brekky -Ciggie : Cigarette -Cockie: karafatma -Coldie: bira -Chrissie: Christmas -Dunny: tuvalet -Doggy bag: restaurantta yiyemediğiniz, tabağınızda kalan fazladan yemeği almak için istediğiniz yemek konteynır -Fella: erkek -Sheila: Kadın -Footy: Avustralya kurallarıyla futbol -Gimme: Give me -lollies: şeker -mozzie: sivrisinek -oldies: anne-baba -postie: postman -sheepshagger : Yeni Zellandalılar için kullandıkları tabirJ Türkçesi bir nevi kibarca \"koyun beceren\" -Acadaca : ACDC -Strine: Avustralyaca 🙂 -Americans = Yanks -Greeks = Wogs -Aboriginals = Abbo's Ülkeye adım attığınızda uzunca bir süre ne dediklerini anlamakta zorlanabilirsiniz. Ama inanın çok eğleneceksiniz 🙂 İnsanlar güleryüzlü, esprili, konuştukları aksanın anlaşılmasının zor olduğunun farkında 🙂 Aklınızda bulunsun diye bu kelimelere göz atarsanız önceden belki de daha az zorlanırsınız. Kolay gelsin ve bol eğlenceli zamanlarınız olsun. Avustralya ile ilgili daha fazla yazı için şuraya buyurun."}
{"url": "https://gezginyogini.com/avustralya-vatandasi-olabilmeniz-icin-6-yol/", "text": "Avutralya'ya nasıl göç edilir? Avustralya vatandaşı olmanın yolları nelerdir? Bu yazıda size bazı fikirler vereyim dedim, size uygun olanı varsa değerlendirin diye. Eğer şartlarınız bu vizeyi almak için uyuyorsa, yapmanız gereken Avustralya'ya gittiğinizde uygun bir iş ve daha önemlisi iyi niyetli bir patron bulmanız. Eğer araba tamirciliği, aşçılık, barmenlik, baristalık... gibi zaten bildiğiniz ve diğerlerinden daha iyi olduğunuza inandığınız bir mesleğiniz varsa sizi kaybetmek istemeyen bir patron size sponsor olmayı teklif edebilir. Yanında çalıştığınız patron sizi kalifikasyonlarınızdan ötürü yanında tutmak istediğine dair başvurur ve bu doğrultuda sponsorluk vizeniz çıkar. En önemli şartı 3 sene boyunca aynı yerde çalışmanız. Yani bir nevi kölelik aslında, çünkü ondan ayırlamayacağınızı bildiği için 3 sene boyunca patron sizi saatlerce istediği şekilde çalıştırır. 3 yıl boyunca sponsorluk vizesi ile orada kalırsınız ve sonrasında Permanent Residency yani Kalıcı Oturma İznine başvurursunuz. 1 sene sonra da vatandaşlığa başvurma hakkına sahip oluyorsunuz. Gençseniz ve bir kalifikasyonunuz ya da kendinizi patrona sevdirmek için şeytan tüyünüz varsa denemeye değer. Türkiye'den giderken dil eğitimi ya da sertifika veya diploma programı alırsınız. Herhangi bir danışmanlık şirketine danıştığınızda size bu konuda yardımcı olacaklardır. Sertifika programlarınız Güzellik, Hemşirelik, Sağlık, Yaşlı Bakımı, Aşçılık, Fitness, Çocuk Bakıcılığı... gibi alanlardan olursa Avustralya'da iş bulabilme imkanınız olabilir, ve bu da size ileride göçmenliğe başvurma şansı yaratabilir. Ama bu programlar Yöneticilik ve Pazarlamacılık programlarından çok daha pahalı. Ailenizin durumu iyiyse Avustralya'da kalmanın en iyi yollarından biri burada Yüksek Lisans, master, doktora okumak. Ama dönemlik 20-25bin dolar gibi ücretlerden bahsediyorum, gerçekten ailenizin durumunun iyi olması gerek. Bu parayı burada hem okuyup hem çalışarak kazanamazsınız. Avustralya hükümetinin her sene yenilediği bir \"Kalifiye Meslekler Listesi\" var, eğer bu mesleklerden birine sahipseniz, IELTS'te istenen İngilizce puanını alabiliyorsanız ve puanlama sisteminde istenilen puana ulaşabiliyorsanız Avustralya'ya vatandaşlık başvurusunda bulunabiliyorsunuz. En basit ama bir o kadar da zor olan yol 🙂 Yakışıklılığınıza/ güzelliğinize ve ikiyüzlülüğünüze güveniyorsanız denemeye değer. - erkek arkadaşlara kolaylık için: bir Avustralyalı erkekten duymaya alışmadığı iltifatlar, ilgi, alaka - kadın arkadaşlara kolaylık için: bir Avustralyalı kadından görmeye alışmadığı hizmetler ve güleryüz sunarsanız belki bir şansınız olur. ) Şaka bir yana tabi kimbilir belki de gidip aşık olursunuz canım, o kadar da kötü niyetli bakmamak lazım 🙂 Vatandaşlığı edinme yöntemlerinden en revaçta olanı olunca yazmadan edemedim. Pek de hoş olmayan ama yine de bir seçenek olarak size sunabileceğim bir yöntem. Kendi ülkende işkenceye ya da tehlikeye maruz kalıyorsan Avustralya'ya sığınma talebinde bulunabiliyorsun. Ama böyle bir başvurunun ardından Türkiye'ye tekrar girmek istersen ne tarz sorunlar yaşarsına dair ayrıntılı bilgiye ulaşamadım. Uçakla ülkeye giriş yapanlara ve botla vizesiz olarak ülkeye giriş yapanlara dair farklı işlemler yürütülüyor. Botla ülkeye girenlere artık eskisi kadar hoşgörülü olmadıkları bir gerçek. Anlayacağınız öyle çok da kolay değil aslında Avustralya vatandaşı olmak. Ülke açmış kollarını sizi kucaklamak için beklemiyor. Yukarıda saydıklarım içinden size uyanlar var ise ve denemek isterseniz bol şans dilerim. Ben Avustralyaya gıtmek ve orada yasamak ıstıyorum yasım 66 meslegım terzılık modelcılık cok avrupa ulkesını gezdım lısanım yeterlı sertıfıkam var 4 cocugum var evlıler ıslerı var resmı kurumlarda calısıyorlar ıngılızce ogretmenler oglum basın yayın mezunu kendı ıs yerı var ben emeklı ve kıra gelırlerım var tum aılecek Avustralyaya gocmen yada turıst olarak gıtmek yada gocmen olarak gıderek orada yasamak ıstıyoruz gereklı bılgı yada yardımcı olursanız sevınırız tesekkurler cevabınızı beklıyoruz esenkalın. Christmas island denilen bir adaya yolluyorlar. İltica edenleri bazı insanları burada 30 ay kapalı tutup insanlık dışı muamelede bulunuyorlar. Youtube ve google den australia refuge camp yazıp izleyin. Dehşete düşersiniz. Resmen işkence kampı. Birleşmiş milletler iltica yuksek komiserliği burayı unutmuş resmen. Ben çok inceledim hayatımda böyle birşey ne duydum ne gördüm. Akrabalık derecesi ne olmalı? Arkadaşımız bir iş yeri olmamasına rağmen uzun süreli sponsor olabiliyor mu? Göçmenlik veya orada çalışma vizeleri için askerlik durumu belirleyici olabiliyor mu? bu konularda bilginiz varsa paylaşabilirseniz çok sevinirim. O kadar detaylı bilgiye sahip değilim ne yazık ki, sizi yanlış yönlendirmek istemem. Bir danışmanlık şirketine sorarsanız yardımcı olabilirler diye umuyorum. Merhabalar. Bir sorum olacak. Öncelikle Yaşlı bakım Hemşiresiyim. 2 yıllık yaşlı bakım üniversiteden mezunum. yani Ön lisans sayılıyor 2 yıl okuduğum için üniversiteyi. İllaki lisans veya yüksek lisans mezunu mu olmak gerekiyor ki yaşlı bakım zaten iki yıllık bir üniversite. Bu şekilde yaşlı bakım hemşiresi olarak gidebilir miyim? diğer sartlar oldu sayalım ? Bu konuda bilgilendirirseniz sevinirim. merhaba, hangi vize türünden bahsettiğinizi bilemiyorum. göçmenlik ile ilgili soruyorsanız yazıdaki linkten mesleğinizin \"Kalifiye Meslekler Listesi! nde yer alıp almadığını kontrol etmeniz gerekiyor. Çalışma vizeniz olmanız lazım orada çalışabilmeniz için. Bir cafe ile anlaşabiliyorsanız ve size çalışma vizesi çıkartabiliyorlarsa olabilir tabi. Merhaba ben 13 yasindayim annem ve babamla birlikte avustralyaya gitmek istiyorum. Notlarim cok iyi orada lise okumak icin olan sartlari karşılıyorum. Annem havaalaninda yer hostesi. Burcu hanım çok yararlı, umut ve cesaret verici yazınız için tebrik ve teşekkür ediyorum. Kanser hastası olduğum için zamanım kısıtlı. yüksek lisans yaptığınız süre içerisinde zaten kalma hakkına sahipsiniz, bittikten sonra da çalışma ve oturma hakkınız olıuyor bildiğim kadarıyla ama bir danışmanlık firmasına sorsanız daha doğru bir cevaba ulaşırsınız. Çalışma ve tatil vizesi ya da dil okulları ile gidebilirsiniz, bir danışmanlık şirketinden daha detaylı yardım alabilirsiniz. Merhaba, inşaat ve dış cephe yalıtım işleri ve iltica ile ilgili bilgim yok, bol şans size. viyana avusturyada, bu sayfa avustralya hakkında. Merhaba, bu konuda uzman birine danışırsanız daha doğru cevabı alabilirsiniz. Sevgilerimle, bol şans. Almanca kullanımı Nasıl acaba Avrupa dışında normal turist olarak gördüğünüz kadarıyla. Merhaba ben 17 yaşındayım. Lise bittikten sonra mezuna kaldığım sene tamamen ingilizceye ağırlık verip bir sonraki sene Avusturalyada üniversite okumak istiyorum. Fakat fiyat biraz korkutuyorum. Yıllık ne kadara mal olur bana? Yani 200.000 tl'yi geçer mi? Ve oraya gittiğimde çalışmakta istiyorum. Ve ayriyetten 4 sene sonrasında da orada kalıp orada yaşamak gibi bir niyetim var. Merhaba ben avusturalyaya yerleşmek istiyorum. Ben kaportaci'yım! Ve ayrıca kaynak konusunda gayet iyiyim. Gaz altı, oksijen kaynağı, argon ve elektirik kaynağı, konusunda gayet Iyiyim. Sizin de belirttiğiniz gibi iyi niyetli bir patron bulma şansım ne acaba? Ve turist vizesi ile gelirsem orada sanayi ve otomobil işlerinde ki talep ve kazanç nedir acaba bilginiz varmı. Merhaba burcu ben austuralia da oturma izinim var kızımı da getirmek istiyorum temelli kalması için. Kızım 25 yaşında. Tatil için geldi gitti. Hangi yolda ilerlemeliyim. Teşekkürler. merabo ben 23 yaşindeyim adim Otabek meslegim tesatciym ve komple tadelat işini anliyorum 7 sanadr bu işleri yapiyorum işim garantinili. ama ben ozbekistan vatandaşiym şu an istanbuldeym ama australiagada gitib calişmak istiyorum bana nasil yardamci olabilirsiniz. teşekkurler. Avustralya yüzme sporuna önem verilen bir ülke midir? Erasmus stajda kolaylıkla avrupada iş imkanı bulabiliyor, anlaşma yapıp şirketlerde çalışabiliyordum acaba aynı şekilde Avusturalya da internet üzerinden firmalar veya kuruluşlarla anlaşarak iş bulsam göçmenlik vizesi için bu yeterli olur mu? Benim çekincem kendi vatandaşları dururken beni kabul edip etmeyecekleri."}
{"url": "https://gezginyogini.com/avustralyanin-ilginc-hayvanlari/", "text": "Avustralya kendine has hayvanlarıyla ün yapmış ülkelerden birisi. Hal böyle olunca bana da \"Avustralya'nın İlginç Hayvanları\" nı tanıtma şansı doğuyor. Gerçekten korku duymanıza sebep olacak zehirli örümceklerinin, kocaman yılanlarının yanında sevimli, ilginç, merakla izleyeceğiniz hayvanlarla karşılaşacağınız bir dünya. Bu garip hayvanların bir kısmını sadece koruma altındaki bölgelerde, ulusal parklarda görebilirken; bir kısmı da günlük hayatta her an karşınıza çıkabilir. Avustralya deyince akla ilk gelen hayvan benim gözümde kanguru. Çocukluğumdan beri karnındaki kesesinde bebeğini taşıyan bu hayvanları ilginç bulmuşumdur. Bu arada kangurularla karıştırılan, aslında aynı soydan gelen ama daha küçük olan bir hayvan türü daha var wallaby, büyükler kanguru ufaklar wallaby. Benim için Avustralya kelimesinin çağrıştırdığı ikinci hayvan da koala ayıları. Bunları da sokakta görmeniz pek mümkün değil. Doğada görülmesi en muhtemel yerlerden biri olan Noosa Ulusal Parkı'nda yürüyüş yaparken, yukarı baka baka, okaliptüs ağaçlarının tepesini izleye izleye yürümemin sebebi bu güzel hayvancıkları görme arzumdu. Olmadı. İlk koala gördüğüm yer koruma altına alınmış koalaların olduğu bir park. Ağaçlara sarılarak bütün gün uyuyan bu hayvanlarla iletişim kurma şansı pek yok gibi. Arada bir o ağacın bu dalından kalk orada ben uyuyacağım kavgası yapıyorlar, hayatlarındaki tek hareket bu. Zaten biliyorsunuzdur ama bilmeyen için açıklayayım; en sevdikleri yiyecek olan okaliptüs yapraklarındaki uyuşturucu maddenin etkisiyle bütün gün böyle mayışık duruyorlarmış. Çocukluğumun çizgifilmlerinden bilirim bu hayvanı. İri yarı bir canlı zannederdim meğer kedi kadar bişeymiş. Çirkin ama sevimli sayılabilecek bir hayvancık. Çıkardığı canavarca çığlık yüzünden Tazmanya canavarı adını almış. Sadece Tazmanya adasında yaşıyor. Gün boyunca bir köşede saklanıp gece olunca dolaşmaya başlıyorlar ve aynı zamanda korkunç bir böğürtü eşliğinde. Holywood versiyonunda olduğu gibi hızla dönen bir hayvan da değil ayrıca. Soyu tükenmekte olduğu için sadece özel koruma bölgelerinde görebilirsiniz. Gece sokakta yürürken durup durup birinin kahkaha attığını duyuyor ama etrafta kimseyi göremiyor musunuz? Tedirgin olmayın cadılar basmadı sokağınızı, kookaburra kuşunun sesi bu. Avustralya'daki ilk zamanlarınızda alışana kadar biraz zorluk çekeceksiniz bu sesi duydukça ama sonra bir kuştan geldiğini anlayınca rahatlayacaksınız. Aslında ibis sadece Avustralya'ya has bir kuş değil, ama Avustralya'ya has olanı beyaz vücut, siyah kafalı ibis. Bu kuşlardan bahsetmemin ana sebeplerinden birisi aman ha dikkat uyarımı yapmak için. Buraların en fena çeteleri bu kuşlar. Masanızdan, elinizden yemeğinizi çalar gider, yemek yerken başınızdan bekler Azrail gibi. Ben korkarım kendilerinden, saldırıya her an hazır dolaşırlar. Avustralya sokakları Türkiye'deki kedi, köpekler gibi ibislerle dolu. Avustralya'da ilk tanıştığım ilginç eleman. Ne sıçan, ne kedi; ikisinin ortası. Kocaman bir kedi büyüklüğünde, sevimli suratlı bir sıçan düşünün. Evlerde balkonları mesken tutuyorlar, ellerimde beslemişliğim var bu koca sıçanları. Kesinlikle korkulacak hayvanlar değil, her hangi bir saldırgan tavırları yok. Son zamanların moda selfi hayvanlarından. Kısa kuyruklu kanguru deniliyor kendisine aynı zamanda. Minyatür bir kanguru gibi olmanın yanında sevimli, sırıtan bir suratı var. Ben ne yazık ki hiç karşılaşamadım bir quokka ile, umarım siz gittiğinizde biriyle tanışma şansınız olur. Bütün bu ilginç güzellikleri ile Avustralya görülmeye değer alışık olduğumuzdan çok uzakta, bambaşka bir dünya. Sırf bu ilginç tipte arkadaşlarla tanışmak için bile ziyarete değer."}
{"url": "https://gezginyogini.com/avustralyaya-seyahat-etmek-icin-9-neden/", "text": "Avustralya birbirinden güzel sahilleri, mükemmel havası ve kanguruları ile bir çoğumuzun merak ettiği, ölmeden öncekiler listesine aldığı bir seyahat bölgesi. Ama Avustralya aslında bunlardan çok daha fazlası. Avustralya'ya seyahat etmek için favori nedenlerimi yazayım dedim. Eğer yaz sevenlerdenseniz Avustralya sizi hayal kırıklığına uğratmayacak. Genellikle tüm yıl boyunca hava güneşli ve ılıman. Güney bölgeler hafif soğumaya başladığında kuzeye seyahat ederseniz bitmeyen yaz deneyimi yaşayabilirsiniz. Sırtçantalı gezginler genellikle Mayıs ayında Sydyney ve Melbourne'u tercih ederken Haziran'da Cairns bölgesine yol alırlar. Devamlı güneşli hava, hangi sezonda olduğunuza bakılmaksızın 365 gün sahil, surf, kamp ve yürüyüş keyfi demek. Uluslarası seyahatlerde dil engeli problemlere sebep olabiliyor. Avustralya'nın anadili İngilizce olan bir ülke olması \" görülmesi gereken egzotik yerler\" listesinde onu en üst sıralara çıkarıyor, ayrıca Avustralya aksanı da başlı başına bir turist çekim nedeni. Bir Avustralyalı'dan ilk kez \"G'day mate\" sözünü duyduğunuzda şaşırmayın, size \"selam\" diyorlar. Çok kültürlü bir ülke olan Avustralya'da dünyanın birçok ülkesine ait yemekleri bulabilirsiniz, hem de kendi ülkesiyle aynı lezzette; Tayland, Hint, Türk, Çin, İspanyol, İtalyan, Japon mutfağı ve daha niceleri. Evet Avustralyalılar şakacı insanlar ama Avustralya yerli restaurantlarının menülerinde kanguru, timsah, devekuşu gibi seçenekleri gördüğünüzde bunların şaka olmadığını da söylemek isterim. Ayrıca Avustralılar'ın sofralarından düşürmedikleri Vegemite, çocukluğundan beri bu tada alışmayan biri için pek de hoşa giden bir seçenek değil gibi. Ozi kahvaltısı Vegemite ve tost ekmeğinden oluşur genelde. Avustralya'nın büyük bir bölümü el değmemiş ve doğal haliyle görülmesi için bırakılmış. Cennet hakkındaki düşüncen tropikal bir şelalenin altında duş almaksa, ya da bütün gün kumsallarda uzanmaksa, ya da Büyük Mercan Resiflerine dalış yapmaksa bunların hepsini Avustralya'da bulabilirsin. Avustralya bir kıyıdan diğer kıyıya size olağanüstü güzellikle manzaralar sunuyor, yıldızların altında kamp yapabilir, bir doğal parkın içinde kendinizi bulabilir, Mars'ı andıran bir yüzeyde deniz kadar masmavi bir gökyüzü ile başbaşa kalabilir, kocaman şelalerin altında yüzebilir, yağmur ormanlarına tepeden bakabilir ya da içinde yürüyebilirsiniz. Kangurular, koalalar, wombatlar, dingolar, ibisler, kookaburralar... kaçı size tanıdık geliyor bilmiyorum ama Avustralya'ya gittiğinizde bu hayvanları duymaya, görmeye doyacaksınız. Hatta ellerinizle besleme şansınız bile olabilir. Sydney'de bir çok yere ulaşım metro sayesinde çok rahat, işinizden çıkıp metroyla sörf yapmaya gidebilirsiniz. Brisbane'de ulaşım o kadar kolay olmasa da araba kiraladığınız taktirde etrafında yer alan birbirinden güzel bölgelerde keyif yapabilirsiniz. Avustralyalılar esprili, eğlenceli ve samimi insanlar, sizinle hemen iletişime geçmeleri ülkeye alışmanızı kolaylaştıracak. Canları isterse çıplak ayakla dolaşan insanları gördüğünüzde şaşkınlık yaşamayın çünkü onun da ötesinde canı isterse sadece çorapla markete alışverişe gelen insanları da göreceksiniz. Aksanları ve sizin bu aksanı anlama çalışmanız ise başlı başına bir eğlence. Sanat, müzik, film, yemek... Avustralyalılar'ın birçok şey için bir çok şehirde festivalleri var. Her hangi birine denk gelirseniz çok keyif alacağınız kesin. Ayrıca her hafta sonu yapılan pazarlar canlı müzik ve şovlarla birlikte bir festivale dönüşüyor, bunlara mutlaka denk geleceksiniz, birbirinden güzel yemeklerin tadına bakarken bir yandan da yerel sanatçıların müziklerine doyacaksınız. Her ne kadar kitaplardan okuduğunuz gerçek Aborjin kültürü artık yok olmuş olsa da hala Aborjin sanatına ait bir çok eseri görmeniz mümkün. Özellikle turistik destinasyonlarda Aborjin çizimlerinin kullanıldığı bir çok hediyelik eşya satın alabilirsiniz. Eğer kuzeye giderseniz sohbet edebileceğiniz ayık Aborjinlere denk gelip ilginç sohbetlere ortak olabilirsiniz. Tatlı mı tatlı Aborjin çocuklarıyla kuracağınız arkadaşlıklar da cabası. Yillar once yazilmis bir yaziyi Sydney'den Cairns'e ucuz ucak bileti aldigim bugun okudum. Sonra gaza geldim bütün Avustralya yazılarını okudum. Nerelerdesin bilmiyorum ama Sydney'den kucak dolusu sevgiler. Avustralya yanarken yazını okudum. Bu kadar güzel bir ülkeye çok yazık oluyor. Umarım söndürülür ve biz bu güzellikleri görebiliriz."}
{"url": "https://gezginyogini.com/avustralyaya-varis-is-ve-ev-bulma-sureci/", "text": "Avustralya çalışma ve tatil vizemi aldım, hazırlıklarımı yaptım ve artık yola çıkmam için bir engel kalmadı. Ne hazırlıklar yaptım gitmeden önce, oradaki ilk haftam nasıl geçti, nasıl ev buldum, nasıl iş buldum... bu soruları cevaplarını yazayım dedim bir yazıda. - Orada yaşayan ya da ziyaret etmiş arkadaşlarıma sorarak ve internet üzerinden yoğun bir araştırmaya girerek gideceğim şehirde karar kıldım. - Couchsurfing sitesinden Brisbane'de yaşayan insanları araştırmaya başladım, aklıma yatan insanlarla iletişime geçtim, şehir hakkında ve oradaki insanlar hakkında aklıma takılan soruları sordum durdum. Hatta couchsurfing sayesinde gitmeden önce çok iyi 2 arkadaş edindim, her ikisinin de gittiğimde bana çok büyük faydası dokundu, hayatımda yerleri çok büyüktür. - Avustralya ile ilgili filmler izleme başladım, mesela Wolf Creek gibi 🙂 şaka şaka izlemeyin bu filmi gitmeden önce 🙂 - Avustralya'nın en çok kullanılan sitesi zannediyorum: gumtree. com. au - İlk hafta kalacak yerimi ayarladım. Bir hostelde 6 kişilik yatakhanede 7 günlük yerimi ayırttım. Hostel için faydalanabileceğiniz siteler: - hostelworld. com - hostelbookers. com - booking. com Hazırlıklarım tamamdı, çantamı hazırladım, dostlarla akrabalarla vedalaştım ve çıktım yola. Havaalanına kadar ailem bıraktı, son ana kadar el salladık birbirimize. Uçağa bindim, not defterimi açtım ve \"yoldayım, geliyorum. (09.10.14)\" diye ilk notumu düştüm, kapattım defteri. Yüzümde bir gülümseme, 28 saatlik yolculuğum başladı. Avustralya'ya indiğimde couchsurfing sitesi sayesinde tanıdığım bir arkadaşım geldi aldı beni havaalanından. Böyle bir şansınız yoksa taksi, otobüs ya da tren seçeneklerini kullanacaksınız. Brisbane Westend'te bir hostelden yaptırmıştım rezervasyonumu ; Gonow Family Guesthouse. Akşam geldiğim gibi arkadaşımla Avustralya biralarını deneyelim dedim tabi. Yorgun olduğum için çok da geç saate kalmadan geçtim hostelime. Jetlag falan hiç olmadı, vurdum kafamı uyudum. Ertesi gün Avustralya'da ilk günüme uyandığımda hem mutlu hem heyecanlı hissediyordum kendimi. Hostellerde genelde fiyata dahil kahvaltı olur, kahvaltı dediğim de tost ekmeği, reçel ve çay, öğlene kadar tutar beni dedim. İlk gün bütün gün internette oturup ev baktım, arada da yemek yeme bahanesiyle çıkıp bulunduğum civarı keşfettim. Türkiye'den getirdiği parayı burada harcamaya kalkarsam 2 haftada aç kalırım onu anladım. En küçük bir sandviç bile 8 dolar yani 16-17 liradan başlıyor. Neyse ki biraz dolaşmanın ardından Hint lokantası buldum. Hem vejetaryen hem de 3 çeşit yemek, pilav artı ekmek 8 AUD. ( Hindistan'da o yemek 2 lira ama bu ülkenin şartlarına göre daha uygun bir seçeneğim yok ne yazık ki. ) Günlerce Hint yemeği yedim orada kaldığım süre boyunca 🙂 Özlemişim yemeklerini, hiç de sıkıntı olmadı aslına bakarsanız. Ertesi günlerde couchsurfingten tanıştığım arkadaşlar buluştum, şehri gezdim bu sayede. Bu arkadaşlarımdan biri Türk, İzmirli ve sohbeti güzel olunca en yakın arkadaşım oluverdi, onun sayesinde Brisbane'deki Türklerle tanıştım, bir Türk kolonisinin içinde buluverdim hemen kendimi. 1 sene içerisinde Türkiye'de yapmadığımız kadar rakı sofrası kurmuş oldum sayelerinde. Öyle zorlu, sancılı bir süreç değil. Evler zaten eşyalı oluyor genelde. Valizinizi, çantanızı alıp yerleşiyorsunuz. Bir yatak, bir dolap, bir de masa, fazla da birşeye gerek yok zaten. Kiralar haftalık alınıyor, genelde kiranın içerisine fatura da dahil oluyor, ama istisnalar da olabilir tabi. - Önce internetten örnekler araştırın. - Sonra başlayın sıkmaya, mühendislik kariyerimden bahsetmedim bile uyduruk garsonluk tecrübeleri yazdım. Avustralya dışarısındaki iş tecrübelerini çok dikkate almasalar bile boş vermekten iyidir. - Fotoğraf kullanılmıyor buradaki özgeçmişlerde, koymayın. - Avustralya'da içki servis edilen yerlerde çalışabilmeniz için RSA denilen bir sertifika almanız gerekiyor. Online kurslar var bunun için, onları öneririm. - Şimdi sıra özgeçmişinizle birlikte kapı kapı dolaşmada, şanslı bir insansanız çok sürmeyebilir bu dolaşma. Büyük Türk resturantlarına gidin ama küçük fastfood tarzı kebapçılardan kaçın derim. Fiyatlar saatlik 17-22 AUD arası değişir. Benim şansım yaver gitti mesela. İlk çıktığım gün iş buldum, hatta mis gibi türk kahvaltısına davet bile edildim. Büyük, güzel bir Türk restaurantıydı ilk işe başladığım yer. O gün gittim siyah pantolon, gömleğimi ve ayakkabımı aldım, ertesi gün işe başladım. İlk gün ne kadar heyecanlı ve ne kadar çekingen olduğumu anlatamam. Müşteriler bana soru soracak diye ödüm kopuyordu, siparişi bırakıp kaçıyordum. Bu gözden kaçmadı tabi, ufak bir uyarı aldım, bu aklımı başıma getirdi. Ertesi gün evde oturdum garson cümlelerine çalıştım ve ikinci günüm çok daha aktif geçti. Avustralya İngilizcesi'ne alışmam biraz zaman aldı, zor bir aksanları var. Ama zamanla onu da çözdüm. Mutlu, işinde gayet iyi bir garsondum artık, varsın akrabalar beni mühendis sansın 🙂 Başkaları arkadamdan konuşmasın diye mutsuzluğu seçmediğim için binlerce teşekkürlerimi ettim yine kendime. Sabahları kalkıyor kocaman verandamda yogamı yapıyor, sonra kendime kocaman bir kahvaltı hazırlıyor, sonra çayımı-kahvemi içerken kitabımı okuyor, sonra internette biraz vakit geçiriyor sonra da işe gidiyordum. Akşamları işten çıkınca nehrin kenarındaki çimlerde uzanıyor müziğimi dinliyor, yıldızları izliyordum. Akşamüstü erken çıktığım günlerde ise çimlerde uzanıp kitabımı okuyordum. Bir de bisilet aldım kendime, işe de onunla gidip geliyordum. Benim için huzurlu ve stressiz bir hayat başlamıştı, daha ne olsundu. Gittikten sonra ikinci hafta içerisinde hem evim hem de işim vardı. Hiç gözümü korkutmadan, kendime güvenerek çıkmıştım yola, iyi ki de öyle yapmışım. Boşuna kendinize korkular, kaygılar yaratmaya hiç gerek yok, kararı verin, yola çıkın, devamı geliyor zaten siz gönülden isterseniz. Bence hiçde güzel değil, sen git okadar şeyden sonra garson ol, sonrada mutluyum gelin sizde bulaşıkçı olun diye yaz. Garson olacağına mühendis olarak başlamış olsan işine güzel olabilir di. Şahsen aynı durumu ingilterede yaşadım ve hiçte tatmin edici değildi. Merhaba Brisbane'da Shafston Language School'a giden birçok arkadaşım vardı, iyi bir okul sanırım, ama ben kendim deneyimlemedim. Okurken de 20 saatlik parttime çalışma iznin var evet, kazandığın para yaşam masrafların için yeterli oluyor. Bu sorunun cevabını buldunuzmu ? merak ediyorum. Sorularına net cevaplar verebileceğimi sanmıyorum, yanlış yönlendirmek istemem seni, umarım doğru kaynaklardan net cevaplara ulaşabilirsin. Brisbane ile Melbourne olayına gelince ben Brisbane'da yaşadım, güzel bir şehir, insanları güzel, şehrin olanakları güzel ama Melbourne'u ayrıntılı bilmediğim için karşılaştırma yapamıyorum. Sana bol şans dilerim, umarım herşey istediğin gibi olur. Merhaba, ben de Mayıs başında AU'ya geldim. Şimdilik homestay yapıyorum indooroopilly'de 3 hafta sora burdan çıkıcam. Şehir merkesine daha yakın biyer düşünüyorum yürüme mesafesi veya bisikletle gidip gelebileceğim bir mesafe 🙂 çünkü yol parası vermek ve zaman harcamak istemiyorum. Beni tanıştırabileceğiniz insanlar var mı? Şuan için sadece 3-4 Türk tanıyorum 🙂 ve hatta benim gibi ev arayan var mıdır çevrenizde 🙂 teşekkürler şimdiden. Merhaba, ben Brisbane'de kaldım sizin kaldığınız yer neresi anlayamadım, şu anda Türkiye'deyim. Burcu hanım çok yararlı, umut ve cesaret verici yazınız için tebrik ve teşekkür ediyorum. Kanser hastası olduğum için zamanım kısıtlı. Avusturalyayı çok seviyorum ancak bir türlü cesaretimi toplayıp gidemiyorum. Tecrübelerinizi paylaştığınız için teşekkürler Burcu hanım."}
{"url": "https://gezginyogini.com/az-parayla-luks-seyahat-mumkun-mu/", "text": "Aslına bakarsanız uçakla ulaşım bazen en ucuz ulaşım olabiliyor. Artık çoğu yer için otobüs ya da tren seçeneklerine göre uçak biletlerini daha ucuza bulabiliyoruz. Özellikle bir de uçuş firmalarının sayfalarını takip ediyorsanız ve mail listelerine üye iseniz kampanyalardan haberdar olarak normalde satılan fiyatın çok çok daha altına bilet bulabiliyorsunuz. Ayrıca Emirates, Qatar, Jet Airways, Atlas Global gibi firmalardan alacağınız uçak bileti alışverişinizi Artıway üzerinden yaptığınızda uçak bileti harcamanızın belli bir yüzdesini geri alıyorsunuz. Konaklama için çadır kurun, sokakta yatın, arkadaşlarınızın evinde kalın falan demeyeceğim. İstiyorsanız öyle yapın tabi ama otellerde kalmak istiyorsanız da bunun için illa da çok paralar vermenize gerek yok. Otellerde erken rezervasyon indirimleri oluyor, onları takip edebilirsiniz. Artıway üzerinden booking. com ya da hotels. com sitelerini kullanırsanız ödemenizin bir kısmını geri alarak konaklamanızı ucuza getirebilirsiniz. Otel yerine güzel bir villada da kalmak isteyebilirsiniz örneğin, işte burada da imdadınıza Airbnb yetişiyor. Airbnb sitesinden çok uygun fiyata harika villaları, apartman dairelerini, odaları kiralayabilirsiniz. Ucuza gezeceğiz diye ille de kuru ekmek yiyecek değiliz ya 🙂 Yeme-içme kısmını ucuza getirmenin bir yolu olabilir mi acaba diye düşünürken ilginç bir yöntem keşfettik. Trip Advisor sitesinin kıdemli bir yazarı iseniz eğer, gittiğiniz yerlerdeki restoranlara bu derecenizi bildirip restoranın tanıtımını yapmak istediğinizi söylediğinizde, sizin gözünüze hoş görünmek için bazen size hesap gelmediği bile olabiliyor. Tabi ki bu ucuz numaralara aldanmayarak gerçek görüşünüz neyse onu yazmalısınız ki samimiyetinizden şüphe olmasın. Ya da bir gurme, yemek bloggeri iseniz de benzer güzelliklerle karşılaşabilirsiniz. Eğlence demek sadece disco, club, bar, bol bol paralar harcamak demek değil. Eğlence anlayışımızın değişmesine izin verirsek bambaşka eğlenceli aktiviteler keşfedebiliriz. Facebook ya da farklı sosyal medya mecralarından gittiğiniz ülkeye, şehre ait gruplara üye olursanız şehir içinde olan ücretsiz ya da düşük ücretli aktivitelerden haberdar olabilirsiniz. Örneğin \"meet up\" uygulaması benim kullandıklarımdan biri. Seyahatlerimizin en can yakan kısmı da bu kısım oluyor. Seyahat öncesi yapılan alışverişler bir yana bir de seyahat sırasında eşe, dosta, konu komşuya alınan hediyelik eşya fasılları var ki sormayın, en gereksiz harcamalarımız bunlar oluyor. Seyahat öncesi alışverişlerimizi internet üzerinden uygun sitelerden yaparak daha uygun bir maliyete düşürebiliriz. Ya da gezginin can dostu: Decathlon. Hem uygun fiyat hem kaliteli ürün bulabiliyorsunuz bu mağazada. Groupon tarzı sitelerin her ülkede alternatifleri var neredeyse, gittiğiniz ülkenin fırsat sitelerini takip ederek birçok alışverişinizi uygun fiyatlara yapabilirsiniz. Gittiğiniz ülkelerin BİM, A101 tarzı ucuz marketlerini de önceden araştırırsanız market alışverişinizi de daha ucuza getirebilirsiniz. Elimden geldiğince ve bildiğim, denediğim kadarıyla tecrübelerimi paylaşmak istedim, sizin de önerebilecekleriniz varsa yorumlara eklerseniz sevinirim. Gayet faydalı öneriler yazmışsınız, aslında ulaşımı uygun fiyatla sağlayınca diğerleri bir şekilde halloluyor. Lüksten ziyade konforlu bir seyahatin mümkün olduğuna inanıyorum."}
{"url": "https://gezginyogini.com/bali-gezi-ubud-ye-seyahat-et-sev/", "text": "Kaldığımız yer Ubud ana caddesine 2 km mesafede. Yerel halkla içe içe yaşıyor, Bali kültürünü, Bali insanını daha çok tanıyor, daha çok seviyoruz burada. Bali insanını sevmeyen ölsün ya zaten 🙂 Güler yüzlü, samimi, güzel insanlar. O içten gülümsemeleriyle selam veriyor her yanımızdan geçen, gülümseyişi bize de gülümseme katıyor. Buraya varışımızın ikinci gününde gittiğimiz markette 3 yaşlarında güzeller güzeli bir kız çocuğu \"Hello tamu\" diyerek geldi yanıma. Tuttu elimden gezdirdi bana dükkanı, bahçeyi... Yetmedi merdivenlerde yukarı evine çıkarmaya çalıştı, sanırım oyuncaklarını göstermek istiyordu 🙂 Annesi yetişti durdurdu. Çocuk bir süre bırakmadı elimi, ablası ve annesi yanımdan almaya çalışıyor çocuğu ben rahatsız olacağım diye, yok diyorum iyiyim ben. Sarıldı sımsıkı bırakmıyor çocuk zaten, türlü oyunlarla sonunda kandırdılar ve aldılar çocuğu. Sonraki günlerde her marketin önünden geçişimizde içeri baktım ama göremedim bir daha küçük arkadaşımı 🙂 Tanıştığım Bali insanları da çocukları gibi samimi, güler yüzlü insanlar. Ubud ana cadde gerçekten çok turistik. Şık mağazalar etrafta ve sokaklar tıklım tıklım turist dolu. Ara sokaklarını ve bizim mahalleyi ana caddeden daha çok sevdim ben açıkçası. İlk gün Ubud market dedikleri hediyelik eşyalarla dolu marketi dolaştık biz de her turist gibi. Rengarenk şallar, elbiseler, çantalar... aklı gidiyor insanın ama öğrendim kendimi tutmayı ben. Soruyorum kendime: \"var mı ihtiyacım buna? Yok. O zaman yürü yoluna Burcu 🙂 \". Merkezde kalıyor zaten, ister istemez önünde geçeceksiniz. Öyle aman aman bir saray beklemeyin bizdeki sarayları gördükten sonra 🙂 Bazı akşamlar Kecak Dance gösterisi oluyor burada, diğer yerlere göre daha uygun fiyatı. Bir sürü Asyalı ile birlikte gezmek zorunda olacağınız bir yer burası. Girişte size küçücük muzlardan oluşan demeti 10 liraya kakalayacaklar, onun yerine önceden muzunuzu alabilirsiniz maymunları beslemek istiyorsanız. Yeşillikler içinde güzel bir tapınak. Giriş kısmında bulunan mağaranın içindeki Tanrı heykellerinden geliyor ismi anladığım kadarıyla. Çok fazla detaylı araştırmadım. Ama merdivenlerden inerkenki manzara ve yaşattığı hissiyat pek hoş doğrusu. Ubud'un meşhur Pirinç tarlaları. Ubud'a yarım saat mesafede kuzey kısmındaki Tegallalang'ta yer alıyor. Manzara gerçekten görülmeye değer, asla ama asla kaçırmayın derim. Ubud yiyecek yerler konusunda Kuta'dan daha pahalı geldi bize başlardan. Sonra burada da yerel lokantalar bulduk ama Kuta'daki kadar çeşidi o kadar ucuza yiyebileceğimiz yer sayısı daha az sanki. Ubud'ta birkaç güzel lokanta ismi vermek gerekirse öncelik olarak \"9 Warung\" listenin başında öneririm. Farklı bir konsepte sahip bir restaurant. İçerideki tüm yiyecekler vejetaryen. Tabağını alıp kendi kendine servis yapıyorsun. Masalarda kavanozlar var, ne kadar yediysen ona göre hesabını yapıp kavanoza bırakıyorsun hesabı. Kavanozlarda bozukluk paralar da oluyor, hesap üstünü de oradan alabiliyorsun. Sahibi \"biz insanlara güveniyoruz\" diyor. Yedikten sonra bulaşığını kendin yıkıyor, teşekkür edip çıkıyorsun. Gerçekten iyi niyetli insanların etrafında olduğu yerler için çok güzel bir konsept ama bu konsepti Türkiye'ye de uygulamaya kalksak bu kadar çok iyi niyet ile karşılaşacağımızı pek zannetmiyorum doğrusu. Bir başka güzel restaurant da Warung Wulan Vegetarian. Yemekleri lezzetli ve ucuz. Ana cadde üzerinde Arjuna Statue'ye varmadan en son sağ sokak : Jalan Sukma üzerinde. Tirta Tawar sokağı üzerinde de güzel restaurantlar var deneyebileceğiniz. Abe-do Organic Warung sevdiklerimden. Sate Tempe'sini mutlaka yemeli. Ubud'ta marketten alırım pişirim evde derseniz çok yanlış düşünürsünüz. Marketler ateş pahası. Avustralya bile daha ucuz buradan dedim inanır mısınız. Dışarıda yemek yemek, marketten alıp pişirmeye çalışmaktan çok daha uygun. Bir kaç tane uygun yerel resturant keşfederseniz 4-5 liraya doyurursunuz karnınızı rahat rahat. Hem fiyat olarak uygun hem de rahatlatıcı bir yoga deneyimi yaşamak isteyenler için önerim Munivara Ashram. Diğer yerlerde saatine 140. ooo rupee (yaklaşık 30 lira) isterlerken burada 2 saatlik yoganın ücreti 30.000 rupee ( 6 lira ). Ashramda Kundalini yoga eğitimi veriliyor, denemediyseniz farklı bir deneyim yaşamanızı öneririm. Ashram Tirta Tawar üzerindei ana cadddeye 4 km kadar uzaktlıkta kalıyor. Ubud'taki son 2 haftamızı gönüllü bir işte çalışarak geçirdik. Buraya dair de anlatacaklarım var aslında ama bir sonraki yazıda artık."}
{"url": "https://gezginyogini.com/bali-gezileri-volkanik-batur-dagi-trekking/", "text": "Batur Dağı Bali'nin kuzeydoğusunda yer alan aktif bir volkan dağı. Dağ en son 2000 yılında patlamış, ara ara ufak depremlere sebebiyet veriyor. Batur Dağı trekking sevenlerin bir rotası haline gelmiş. Batur Dağı'nda dün doğumu izlemenin keyfi kulaktan kulağa yayıldıkça yayılmış. Bali'ye geldiğimizden beri Volkanik Batur Dağı'nda trekking ile ilgili planlar, araştırmalar yapıyoruz. Kuta'dan Batur dağı uzak olduğu için bu yürüyüşü Ubud'a geçtiğimiz zaman yaparız diye ertelemiştik. Ubud'ta bir sürü tur firması var Batur Dağı'na trekking turu düzenleyen. Firmalardan tur almaya kalkarsanız kişi başı 850-900.000 Rupee yani 180-190 lira. Köylüler pek bir neşeli, sıcakkanlı burada. Gerçi daha önce de defalarca söylediğim gibi Bali insanın genel özelliği bu. Yolumuzu yine google navigasyon ile bulmaya çalışıyoruz ve sayesinde yine kaybolduk tabi ki. Kestirmeden götürecek diye düşman başına yollara soktu bizi. Yol değil keçi patikası, motorla zıplaya zıplaya ilerlermeye çalışıyoruz. Bir süre bu işkenceyi çektikten sonra anladık ki bu yol bir yere gitmiyor 🙂 Zaten yolda bize şaşkın şaşkın \"ne işi var bunların burada\" imalarıyla bakan yerlilerden pek doğru bir yolda gitmediğimizi anlamıştık. Aynı yoldan aynı işkenceyle zıpzıp geri dönüp bir şekilde bulduk yolumuzu Batur köyü için. Köyde \"Association of Mount Batur Trekking Guides\" 'ni bulduk. Öğrendik ki dağa yürüyüşe rehbersiz izin vermiyorlar. Öyle ya da böyle rehbere para vermemiz gerek. Kişi başı 500.000 ruppee yani 105 liraya geliyor. Bulabildiğimiz en ucuz seçenek ne yazık ki buydu. 3 gün sonraya rezervasyonumuzu yaptık, köyde kalacak yer de ayarladık. O gün Ubud'a geri dönüp 3 gün sonra Batur köyüne gitmek üzere tekrar yola çıktık. Bu sefer yolu bildiğimiz için hiç zorlanmadan bulduk köyü. Kalacağımız hotelin adı Segara Hotel&Restraurant. Ucuz ve fena sayılmaz denebilecek bir yer. Trekking rotası için en yakın ve en uygun fiyatlı otel buydu. Öğlen vakti Batur'a vardık. Otele yerleştikten sonar motorla biraz dolanalım deyip çıktık yollara. Nereye gittiğimizi bilmeden hadi şuraya da bir bakalım buraya da diye diye ilerliyoruz. Kaplıcalara giden yolu işaret eden tabelaları gördük ve hemen bunu hedef edinip başladık tabelaların izini sürmeye. Sonunda kaplıcaya vardık. Meğer bayağı turistik bir yermiş, önüne ufak bir pazar kurulmuş, yakınında biryerde de tapınak falan vardı. Yerli gençlerin müzik sesine yönlendik önce biz, biraz onları dinledik. Geleneksel kıyafetleriyle etrafta dolaşan Bali kadınları yine kafalarında ne olduğunu bir türlü anlayamadığım kutuları taşıyorlardı. Neyse kaplıca alanına bakalım dedik, meğer giriş paralıymış. Bayağı büyük turistik tesis yapmış adamlar. Yanımızda yüzme kıyafetlerimizi olmadığı için giremedik. E ne yapsak dönsek mi derken bu gizemli kapıyı keşfettik. Bayılırım böyle gizemli anlara 🙂 Ne varmış gel bir bakalım diye ilerledik. Ve bu gizemli kapı bizi bu huzurlu göl kenarına çıkardı. Dönüş yolu üzeri manzaralarımız da görmeye değerdi. Otele dönüp akşam yemeğimizi yedikten sonra bir akşamüstü yürüyüşü yapalım dedik. Hava hafif kararmaya başlamıştı. Biraz nehir kenarına indik, sakin huzurlu nehri izledik. Adam güler yüzüyle bizi içeriye davet etti. Fakat içeri girebilmek için sarung giymemiz gerektiğini söyledi ve karısının yanına götürdü bizi. Karısı Gökhan'a da bana da bir sarung ayarladı hemen evden. 50.000 rupeeye yani 10 liraya iki şal kiralamış olduk böylece. Gece erkenden yatıp sababın 3.30unda kalktık. Trekking sabah 4'te başlıyor. Bu kadar erken başlamasının nedeni Batur dağının tepesinden harika görünen gün doğumunu yakalamak. Yürüyüşün başlama noktasına doğru giderken motorun arka kısmında oturan şanslı olarak sabahın 4'ünde harika görünen yıldızları izlemek zevki de tabi ki bana aitti. Vardığımızda rehberimizle tanıştırıldık ; Wayan. Ve başladık yola. Wayan 23 yaşında, 3 senedir haftada 6 gün bu yürüyüşe çıkıyormuş rehber olarak. Zor iş mi kolay iş mi karar veremedim doğrusu. Yürüyüşün ilk 1 saati düz yolda yürüdüğümüz için sıkıntı yoktu pek, sonraki 1 saat kayan kumlar ve taşlardan tırmanmaya çalıştıkça yürüyüş biraz daha zorlaştı ama çok da sıkıntı yaşadığımızı söyleyemem. Tepeye vardığımızda gördüğümüz manzara bir harikaydı ama bizi bir sürpriz sis bulutu sarmaladı. Aşağıdan gördüğümüz o bulutlardan birinin içindeydik. Her ne kadar gün doğumunu net bir şekilde görmemizi engelliyor da olsa bu durum ortama kattığı esrarengiz hava da bir o kadar güzeldi. Sıcacık çaylarımızı aldık tepedeki ufak çay ocağından ve 1800 metrede dün doğumunu hayran hayran izledik çaylarımızı yudumlarken. İyi ki yaşıyoruz iyi ki cesaret edip de yollara çıkmışız dedik bir kez daha. 2,5 saatlik yürüşün ardından artık mide alarmlar vermeye başladı, kahvaltı istiyor beden. Rehberimizi yakaladık hemen. Baktık ki dağın kendi volkan sıcağında bize yumurta ve muz pişirmeye başlamış. Normal zamanda hayvansal ürün tüketmeme rağmen o kadar aç olunca ve karnımı doyuracak başka seçeneğim olmayınca ben de yedim yumurtalardan. Aşağıya sağ salim inebilmem için enerjiye ihtiyacım vardı. Seyahat halindeyken bazen yemek konusunda tercih yapabilme lüksün olmayabiliyor ne yazık ki. Batur Dağı manzarasının keyfini biraz daha yaşatmak isterim size fotoğraflarla. Bizim bile çıkarken tıkandığımız, nefessiz kaldığımız yolu gayet normal bir şekilde çıkan 80 lik Japon kafilesini görünce şaşırmamak elde değil. Tam ortada gördüğünüz kara bölüm bir zamanlar bir köymüş. Yanardağ patlamasında yanıp yok olmuş. Köyün ortasında bulunan bir tapınak ise yangında hiç zarar görmediği için \"lucky temple\" yani şanslı tapınak adını almış. Bir süre daha bu güzel manzaranın tadını çıkardıktan sonra yaklaşık 2 saatte aşağıya indik. Ve dağın trekking sonundaki son fotoğrafı. Bir güzel anımız daha birikmiş oldu sırt çantamızda. Daha zorlu, daha uzun yürüyüşlerin anılarına da gelecek sıra."}
{"url": "https://gezginyogini.com/balinin-sevilen-mekani-kutayi-bir-de-benden-okuyun/", "text": "İlk durak Bali... Aylardır hayalini kurduğum yolculuk sonunda başlıyor. Ve bu yolculukta Bali havaalanında bir başka gezgin beni bekliyor: Yoldaki Gökhan. Bu seferki seyahatimize birlikte başlama kararı aldık. Havaalanında vize işlemimi bitirip karşıma baktığımda mavi tshirtüyle suratındaki her daim gülümsemesiyle beni bekleyen Hepşen'i gördüm 🙂 Sarıldık, özlem giderdik. Airbnb sitesinden kalacak yerimizi ayarlamıştık. (Jimbaran Bay'de 18 dolar civarı.) Evin sahibi bizi havaalanından aldırtmak için taksi şoförü gönderdi, onunla buluşup gecenin 2sinde kalacak yere doğru yollandık. Jimbaran Bay bir balıkçı köyü, kasabası ne derseniz... Sahil boyunca balıkçı restaurantları dolu. Eğer deniz ürünü sevenlerdenseniz 400.000 Ruppee yani 80 lira civarına iki kişilik entreesi, ana yemeği, içeceğiyle dolu dolu bir menü yeme şansınız var. Bir vejetaryen olarak gerçekten yiyecek bulma konusunda sıkıntı yaşadım Jimbaran Bay'de. Daha sonra Warung Santai ismindeki et yemeklerinin yanında çeşitli çeşit lezzetli sebzelerin de olduğu mekanı keşfettik. Direk vejetaryen restaurant olmasa bile en azından çeşit çeşit alternatif sebze yemeklerini bulabileceğimiz güzel bir yer bulduk sonunda. Ana cadde üzerinde Watermark Hoteli'inin karşısındaki yolda girdiğinizde biraz ilerleyince sol tarafta kalıyor, tavsiye ederim. İki kişi toplamda 7-8 liraya adama akıllı karnınızı doyurursunuz. Hadi çok yiyorsunuz diyelim 10 lira, içecek de içtiniz diyelim 12 lira. Buralarda Endonezya'nın kendi birası olan Bintang'tan başka bira bulmanız zor. Bintang içimi çok kolay, su gibi bir pilsener. Ortalama 20.000-25.000 Ruppee yani 4-5 liraya içersiniz genelde gittiğiniz yerlerde. Jimbaran Bay'de 2 gün kaldıktan sonra Kuta'ya geçtik. Kuta tam bir turistik şehir. Modern, turist dolup taşan, gece hayatı olan güzel bir şehir. Uzun ve güzel bir sahili var. Günbatımını izlemek için burası da birebir. Burada küçük bir villa kiraladık geceliği 32 dolara. Ev sahibi pek konuşkan bir adam. Adam 50lerinde bir Alman, 32 yaşında Endonezyalı sevgilisinin üzerinden bu işi yürütüyor. Endonezya'da yabancıların iş yapması yasak, o yüzden buradan işi üzerine kuracağın, evi üzerine kiralayacağın bir Endonezyalı bulmaları gerekiyor. Adam kızın hayatını kurtarmış, ona küçük bir dükkan açmış, kızın üzerinden de burada ufak tefek işler yürütüyor. İyi de anlaşıyorlar, karşılıklı çıkara dayalı güzel oturmuş bir ilişkileri olmuş 🙂 Bir çok konuda bize yardımı oldu, önerileri oldu ev sahibinin. İlk gün eve geldiğimizde kapıda asılı bulduğumuz Endonezya kahvesi sürprizi de cabası. Ertesi gün sahile gidelim dedik. Şezlong kiralamamız gerekmiş gibi algıladık biz, saatliği 50.000 ruppee diye başlayan pazarlık 2 saatliği 50.000 ruppeeyle son buldu. Ama açıkçası sonradan anladık ki hiç gerek yokmuş, ser havlunu yat kumlara mis. Sörf merakınız varsa Kuta tam da yeri. Kocaman dalgalarla boğuşan sörfçüleri izlemek de keyifli. Bu caddede yemek ücretleri pahalı 80.000 ruppe diyebilirim ortalama yemek ücreti o da 16 lira civarı. Bir arkadaki sokakta Warunglarda 10.000-15.000 ruppee yani 2-3 lira baya baya karnınızı şişirirsiniz. Yukarıdakine benzer vitrini olan bir mekandan yiyeceğiniz yemek ortalama olarak şöyle birşey; Ve bu yemeğe toplamda 5-6 lira verirsiniz. Skygarden ismindeki pek bir meşhur barda akşamları 5-7 arası 20 liraya yiyebildiğin kadar ye menüsü var, ayrıca yanında içtiğin biralar da ücretsiz. 2002 yılında bu zamanlarda Bali'ye bomba atılmış, 202 kişi yaşamını yitirmiş, bunun 88'i Avustralyalı, 38'i Endonezyalı ve geri kalanı da farklı milletten birçok turist bu saldırıda yaşamını yitirmiş. Bu saldırı sonucu hayatını kaybedenleri anmak için Legian Street'in ortasında bir anıt var. Kuta sahili'nin bir üst sokağına yoğun turistik bir sokak. Buraya büyük bir alışveriş merkezi koymayı ihmal etmemişler. Bu sokak üzerinde Uncle's Norm isimli barda canlı müzik eşliğinde güzel bir akşam geçirdik, çalan müziklerle lise günlerimize döndük 🙂 Size de tavsiyem, güzel bir bar. Kuta'da Legion street ile sahil yolu arasındaki yol üzerine Smyrna isminde bir cafeye rastladık. İzmir sevdalıları olarak hayırdır ismi niye Smyrna derken sahibi Barış'la tanıştık. Birer Türk kahvesi ikram etti bize, sohbet ettik, Endonezya'da iş yapmak adına, mafya adına, dalavereler adına bilgiler edindik, İzmir emlak piyasasını öğrendik 🙂 Yolunuz düşerse uğrayıp türk yemeklerinden yiyebileceğiniz, kahve-nargile yapabileceğiniz güzel şirin bir cafe. Kuta'ya yakın bir de Kaplumbağa adası var, gelmişken gidilir. Serangan İsland ya da Turtle island isimleriyle anılıyor. Bu adadaki Kaplumbağa Koruma ve Eğitim merkezi ziyaret edilmesi gereken tek yer adada 🙂 Bu merkezde belirli dönemlerde yavru kaplumbağaları denize salma turları düzenleniyormuş. Kuta hakkında aklımda kalanlar bunlar. Bugün artık Ubud'a geçtik. Ulaşım için en mantıklı yol cep telefonlarınıza indirebileceğiniz Uber aplikasyonu. Bir korsan taksi uygulaması, Kuta'dan Ubud'a gayet güzel bir araçla 1 saatten biraz daha fazla bir sürede 27 liraya gelmiş olduk. ( Bali'nin kötü taraflarından birisi toplu taşıma olmaması, olsa da çoğunluğu Denpasar'dan kalkan yerli halkın kullandığı, tıklım tıklım çok uzun sürede giden otobüsler var. En iyisi motor ya da Uber uygulaması. Ubud yeşillikler içinde muazzam bi yer; Balinin en güzel bölgesi 🙂 Ubud yazısını bekliyoruz."}
{"url": "https://gezginyogini.com/barcelona-barcelona-dedik-sana-geldik/", "text": "Barcelona'dayım... Havaalanından metroya binip Passeig De Gracia istasyonunda indim. Güzel şirin bir hostelim var; Buba House. Hosteldeki görevli dışarı çıkmadan önce yarım saat kadar bana çok dikkatli olmam gerektiği üzerine nasihatlerde bulundu. Cebine her zaman bir miktar para koy, dışarıdan bir şey alacağın zaman cebinden çıkararak ver parayı, cüzdanını gösterme, böylece nereye koyduğunu göremezler dedi. Cep telefonunu da kesinlikle pantolonun arka cebine koyma diye uyardı. Güzel güzel dinledim anlatılanları, o gün ve sonrasındaki günlerde hep sırt çantam önümde asılı olacak şekilde küçük hamile gibi gezdim durdum Barcelona'yı. Çantaya bir şey olmadı neyse ki ama diğerlerini hesap edememişim. Başıma geleni sırası gelince anlatacağım.. İstanbul'dan bir arkadaşım ile tatilimiz aynı zamana denk gelince ve o da Avrupa'da olunca Barcelona'yı birlikte gezmeye karar vermiştik. Buluştuk, bir şeyler yedik içtik ve öncelikli olarak etrafı biraz tanımaya karar verdik. Yürüye yürüye Sagra da Familia'ya vardık. Dışarıda sıra vardı, sabah erkenden gelip içeri girmek daha mantıklıydı, o yüzden yarın gelmeye karar verdik. Endülüs'ün o güzel havasından sonra Barcelona benim için kocaman caddeleri olan, biraz karışık bir metropol. Gezilmeye değer elbet, güzel bir şehir. Burada insanlar İngilizce biliyorlar genellikle, güneydekine göre daha rahat derdimi anlatabiliyorum. Bazen kaybolduk ve Katalonya'nın yardımsever insanları ellerinden geldiğince yardımcı oldular. Ara sıra oturup dinlenerek uzun denilebilecek bir yürüyüşün ardından sahile vardık. Barcelona'ya gidip de casinoya girilmez mi dedik tabi ki. Ben anlamam kumardan, bulaşmam da ama arkadaşım bu konuda becerikliydi ve kazandığı paralar akşam kendimize ufak bir ziyafet yapmamızı sağladı. Sabah erken kalkacağımız için geceyi çok da geç bitirmemek istedik. Ertesi gün zinde uyanabilmek önemliydi. Hostelin yolunu bulmaya çalışırken en önemli kuralımıza uyduk ; ben hangi yönü söylüyorsam o yönün tersine gidiyorduk ve her zaman doğru yolu bu sayede buluyorduk. Yön duygularımda bir eksiklik olduğunu yakın tanıdıklarım tecrübeyle sabit bilirler. Barcelona'daki ilk günümüz fragman tadında şehri tanımaya çalışmakla geçti. Yarın üzerimizden bu yabancılığı atıp tüm Barcelona'yı talan edeceğimiz için bu akşam biraz dinlenebilmek gerek elbet. Ertesi gün kahvaltımızı ettik ve sabah 10'da Sagra da Familia'nın kapısının önüne dikildik, bu saatte bile sizi uzun mu uzun bir sıra karşılıyor. Sol taraftaki kısa ve hızla ilerleyen sıranın online bilet alanlar için olduğunu öğrenince sağdaki upuzun sırayı beklemektense oturup bir kahve içeriz, bileti internetten alırız ve soldaki sıradan çok da beklemeden gireriz dedik, çok doğru bir karar vermişiz, yarım saat sonra sıra beklemeden içerideydik. Sagra da Familia, Gaudi'nin son eseri, daha doğrusu bitmemiş eseri. 1882 yılında Gaudi bu kiliseyi yapmaya başlamış, fakat 1926 yılında hayata gözlerini yumunca eserini bitirememiş. Şuan hala yapımı devam etmekte. Kilisenin hala bitmemesinin en önemli sebebi Gaudi'nin karmaşık mimarisini anlamanın çok da kolay olmaması ve tabi ki 19. yy teknolojisiyle planlanan eserin günümüz teknolojisine uyarlanmasının zorluğu. Basilikanın iç kısmı da dış kısmı da ayrı bir mimari harikası. Gaudi'nin evrenden ilham alarak yapımını planladığı bu kilisede sütunlar ağaç dallarına benzerliği ile dikkat çekiyor, bal peteklerinin, bitki köklerinin, yaprakların, meyvelerin, gezegenlerin.. mimariye uyarlanmış şekillerini binayı incelediğinizde görebiliyorsunuz. Kafanızı hangi yöne çevirirseniz o yönde mutlaka sizi şaşırtacak bir detay görüyorsunuz. Park Güell'e mi gitsek yoksa sightseeing otobüs bileti mi alsak derken Park Güell'e yarın gitme kararını verdik sonunda. Önce acıkan karnımızı doyurmak için o meşhur yemekleri Paella'dan yedik. Üzerine deniz ürünleri atılmış bulgur pilavı desem daha rahat anlarsınız ne demek istediğimi. Plaça de Catalunya'ya doğru yürüyüp meydandan Sightseeing otobüsleri ile şehir turuna başlayalım o zaman. Tercih turuncu hat, taktık kulaklıklarımızı ve başlasın Barcelona turu.. İlk durağımız Catedral de Barcelona. 13. Ve 15. yy'da yapımına başlanan katedralin ön yüzü 19. yy'da neo gotik görünüme kavuşmuş. Katedralin avlusunda, demir parmaklı odaların içindeki Azizlerin heykellerine mumlar yakıp dilekler dileyen insanlar sıralanıyor. Avlunun bahçesindeki havuzun etrafında gezinen kazlar bir çok turistin olduğu gibi benim de dikkatimi çekiyor tabi ki.. Center, Jardins Miramar, Fundacio Miro, Anella Olimpica, The National Museum of Catalan Art sadece otobüsün içinden gördüğümüz yerler oldu. Sonraki durağımız Poble Espanyol. Turumuza devam ederek otobüsün içinde Caixa Forum, Plaça Espana, Estacio de Sants'ı gördükten sonra arkadaşımın isteğini kıramayıp Camp Nou'da otobüsten indik. Futbolu ne kadar da sevmediğimi beni tanıyanlar iyi bilirler ama Barcelona'ya gelmişken bu büyük stadı görelim dedik. Stada sadece giriş 24 Euro deyince aklım gidiverdi yerinden, \"bi bakıp çıkacaz abi\" parası 24 euro. Sadece etrafını turlayıp, Messi fotoğraflarına bakıp, türlü futbol ürünleri satan mağazasını gezmekle yetindik biz de. Barcelona'da girişi ücretsiz olan bir yer görmedim zaten, bir çoğunun girişi \"iyi para\" diyebileceğimiz rakamlar. Camp Nou'dan sonra tekrar otobüse binip birkaç yeri daha otobüsle gördükten sonra Casa Batllo'da inip turumuza son verdik. Casa Batllo zengin bir tekstilci aile tarafından Gaudi'ye yaptırılmış, o dönemde sanıyorum aileler arasında en güzel evi olanın bir ünü, bir saygınlığı varmış. Gaudi'nin deniz temasını işlediği bu yapı adeta masal diyarlarından gelmiş de modern caddelerin üzerinde biraz dinlenip gidecekmiş gibi duruyor. İçeriye girmeyi aklımdan geçirdim tabi ki ama girişteki gereksiz pahalı ücreti görünce \"dışarıdan daha güzel canım\" diye kendimi avutmak iyi geldi. Sonra düştük yine tabanvayla yollara, sora sora bakına bakına La Ramblas caddesini bulduk. La Ramblas Barcelona'nın en ünlü caddesi. Rengarenk, kalabalık, kıpır kıpır, keyifli mi keyifli bir cadde. Tapas barlar, restaurantlar, çiçekçiler, hediyelik eşya dükkanları her bir yana dağılmış. Benim en bayıldığım yerlerden biri limana doğru giderken sağda kalan Pazar; dünyanın her yerinden tropical meyveleri, kuruyemişleri, baharatları bu pazarda bulabilirsiniz. Hatırladığım anda bile ağzımın şapır şapır sulanmaya başladı. La Rambla boyunca bir sürü \"heykel insan\"a rastlıyorsunuz. Önlerindeki kaseye para atınca size teşekkür etmek için bir hareketlenme ya da ufacık, minicik bir gösteri yapıveriyorlar. Arkadaşım dışarıda sigara içiyor, koşa koşa yanına gidiyorum bir umut belki o almıştır diye makineyi, hayır onda da yok. Kafamı iki yanından koca bir ceviz kıracağıyla sıkıyorlar sanki, öyle bir zonklama hissettim. Önüme gelene soruyorum makinemi, öyle ufacık pıttırık makinelerden de değil, zamanında kendimce güzel paralar bayıldığım Canon 450D'm gitti. Orada nöbette duran polislere sordum, umutsuz bir ifadeyle karakola gidip şikayette bulunmamı söylediler. Ama gözleri bana \"unut o makineyi\" diyordu. Bir de aksi gibi cep telefonumu da makinenin çantasının gözüne koymuştum, hırsız bir taşla iki kuş vururken ben bir anlık dalgınlıkla hem telefonumdan hem fotoğraf makinemden olmuştum. Gecenin bir vakti Barcelona sokaklarında karakol arıyoruz, kime sorsak farklı bir yer tarif ediyor, dalga geçer gibi... Kendimi tutamayıp sokaklarda Türkçe küfürler eşliğinde ağlamaya başlıyorum. Maddi kaybımdan çok tüm tatil fotoğraflarımın bir anda yok olup gitmesine yanıyorum, en çok içimi bu acıtıyor. Senelerdir hayalini kurduğum tatilin, gezdiğim o güzel yerlerin fotoğrafları, Roma, Sevilla, Granada.. hepsi gitti. Ertesi gün bir karakol bulduk ve şikayette bulundum. Karakoldaki kadına hırsızlığın olduğu yerde kayıda alan bir kamera olup olmadığını sordum, olumsuz yanıt alınca bir anlık umudum da gidiverdi. \"Peki bir şey soracağım. Makineme gerçekten kavuşma şansım var mı yoksa makinemi unutmam mı gerekiyor\" diye bir soru ile gittim bu sefer ve hiç de duymak istemediğim \" you should forget it \" yanıtını alınca beynimin arka fonunda bir anda başlayan \"boynuuu bükükleeer\" şarkısıyla uyumlu bir şekilde kafamı yana eğdim ve oradan uzaklaştım. Yazı çok keyifli, yeniden gitmiş gibi hissettim kendimi güzel barcelonaya.. Ama makineye üzüldüm 🙁 ispanyollar da pek tekin değil tabi ama faslılar da hiç fena değil bu konuda 😱 fas'a gittiğimizde orada yaşayan arkadaşlarımız makineyi çantamdan çıkarmama bile izin vermemişlerdi 🙁 kalabalığı mutlaka fırsata çevirirler, fotoğraf çekerken bile kaparlar uyarısıyla geçti tatil.."}
{"url": "https://gezginyogini.com/begenmiyorsan-s-ktir-ol-git/", "text": "Bir rakamın değişimi tüm hayatları değiştirecekmişçesine umut bağladık yeni bir yıla. Yeni yılın ilk gecesi Reina saldırısında öldürülen insanlar bize bu yılın da 2016'dan farklı olmayacağını gösterdi. Bir yanda ölen insanlara oh olsun diyen; ruh durumlarını anlayamadığım bir kitle, diğer yanda eğlenen ve fotoğraflarını paylaşanlara kızan, sosyal medya hesaplarını karartmakla insanlık görevini yaptığını düşünen, Reina'da ölen insanların yerde kanlar içindeki fotoğraflarını bir insanlık göreviymiş gibi paylaşan ve bunu yaparken de bu hayat içerisinde hala mutlu olmayı başaranlara çemkiren bir kitle de var. Bu ülkenin boku çıktı evet, dünyanın boku çıktı. Bizden uzakta ya da dibimizde her gün birileri katliamlara maruz kalıyor, acı çekiyor, can veriyor. Hangi birine üzüleceğimizi seçmedik, her birine üzüldük biz.,. \" Bana sefaletin adını yazabilir misin Abidin? Bu kadar gazeteci tutukluyken, bu kadar çocuk taciz ve tecavüz görürken, bu kadar yolsuzluk rüşvet almış başını giderken, bağnazlar sokaklarda size pislik dağıtırken, sizler hala yeni yılı mı kutluyorsunuz? Siz kutlamaya devam edin. Bu kadar pisliğin, rezaletin, sefaletin içinde. Bokunda boğul Türkiye.\" sözlerini sarf etmiş videoda. Tabi ki tacizi, tecavüzü, rüşveti normal karşılayan ama \"bokunda boğulma\" lafına tahammülü olmayan milli duygu fedaileri \"Milli duygularımıza hakim olamadık.\" savunmasıyla vatanı bok çukurundan çıkarmak için Barbaros Şansal'a linç girişiminde bulunmuşlar. Yorumlardaki üsluplara, kendilerini ülkenin sahibi ilan eden güvene, güvendikleri daha büyük şeyler olduğu ile ilgili iddialara bakın. Bir emre bakarmış!!! Anlayacağınız bok çukuruna dönmüş ülkeye en ufak bir eleştiri yapmak isteseniz milli duygu fedaileri tarafından \" s. ktirin gidin o zaman.\" şeklinde kovuluyoruz ülkeden. Ben ne istiyorum biliyor musun? Ülkeyi sizin ellerinizin değmediği zamanlardaki haliyle, Türkiye olarak geri istiyorum. Hani beni kovup duruyorsun ya : \"Beğenmiyorsan s. ktir git ulan.\" diye. Bu ülke böyle değildi, gerçekten böyle değildi, bu boku sen sıçtın. Senin hayalini kurduğun ülkeler Orta Doğu'da mevcut, oralara da senin gibi birileri sıçtı ve sıçıyor ne yazık ki. Düşünmekten, eleştirmekten, üretmekten, yardım etmekten, empati yapmaktan, hoşgörüden, sevgiden acizsen, BEN DEĞİL SEN S. KTİR OL GİT. Harika, bu sonradan türediler için güzel cevap."}
{"url": "https://gezginyogini.com/bir-cocugun-nesesinde-tazelenmek/", "text": "Yine bir yeni yıl arefesi ve yılın son haftası, yılın son bilmem nesi geyikleri. Her yanda kırmızı, yeşil, beyaz süsler, mağazalarda pırıl pırıl parıldayan berbat kıyafetler, süslenen camekanlar ve sokaklar, yeni yıl eğlencesi afişleri ile dolu restoran ve bar önleri... Nedendir pek bilmem ama bu yılbaşı süslemelerini, yılbaşı coşkulu eğlencelerini ben pek sevemiyorum. Samimiyetsiz, saçma, zoraki geliyor bana. 4 yıl öncesine kadar yılbaşı akşamlarım hep saçma, sıkıcı ya da olaylı geçmiştir. Son 3 senedir ise yılbaşı kutlamalarım samimi, içten bir yeni yıl karşılaması haline geldiği için mutluyum. Son 3 senedir hep sıcak ülkelerde girdim yeni yıla. Hollywood sineması yılbaşını karlı bir akşam şeklinde soksa da zihnimize; artık ben yılbaşlarını şortla ve askılı T-shirt ile kutlamaya başlamıştım. Yeni yıla nasıl girersen öyle geçermiş geyiğine inanmayı severim. 2014 yılına Hindistan'ın güneyinde ırk, din, millet olmayan üniversal şehir Auroville'e bağlı bir komünde, onlarca kişiyle yere uzanarak yaptığımız bir çemberde, el ele, hep birlikte \"Omm\" mantrasıyla girmiştik. Hayatımın iyi ki yaptım dediğim şeylerin biri oldu seyahat; başlangıç noktam \"Sadhana Forest\" hayata bakış açımı sallayıp dengeye oturtan yer oldu. Huzur, mutluluk, arkadaşlık, dayanışma yıl boyunca benimleydi. Kendime bol bol zaman ayırdığım, kendimle tanışıp barıştığım bir yıldı benim için. 2015 yılına Avustralya'nın Queensland eyaletindeki Brisbane şehrinde girdim. Yılbaşı akşamını çalışarak geçirdim. O zamanlar Avustralya'da geçimimi sağlamak için bir restoranda garsonluk yapıyordum. Güzel bir restoran için yılbaşı akşamları en çok paranın kazanıldığı, masaların tamamen dolu olduğu, çalışanların izin lafını ağzına bile alamadıkları akşamlardır. Arkadaşlarım ellerinde parıldayan oyuncaklarla bana karşıdan el sallayarak pislik yaparken ben gecenin sonunda cebime kalacak bahşişleri düşünerek \"çalışmak ne güzel şey Yarab\" diyordum. ( Avustralya'da bu ilk çalıştığım yerde saatliğim 17 dolar idi, daha sonraları daha iyi paralar da kazandım oralarda ama o zamanlar iyi paraydı bu benim için, üzerine bir de bu geceden cebime 30-40 dolar fazladan bahşiş düşer hayalini de üstüne koyun.) Yılbaşına nasıl girersen bütün sene öyle olur klişesi burada da kendini doğrulattı ve 2015 yılının son 3 ayı hariç hep çalıştım, çok çalıştım. Seyahat için çok paralar birikmesi gerekiyordu, daha da çalıştım, daha da çalıştım. 2016 yılına Tayland'ın güneyinde, Krabi'de bir sahilde, sevdiğim adamın omzuna başımı dayamış yıldızları izlerken girdim. Ve bütün yıl boyunca ne zaman bir omza, bir desteğe, huzura, sevdiğimi dile getirmeye ve biri tarafından sevildiğimi hissetmeye ihtiyaç duysam o omuz hep yanı başımda oldu. Varlığıyla, desteğiyle, avutmalarıyla, şakalarıyla, mutlulukları ve kızgınlıklarıyla en güzel arkadaşım, sevgilim, yoldakim oldu. 2017 bize neler getirecek görmemize az kaldı. Yepyeni hayaller ektim bu yıl için, eğer sulamaya üşenmezsem ve onlara iyi bakarsam filizlenmelerini, büyüyüp dallanmalarını keyifle izleyeceğim. Birkaç yıl öncesindeki hayalini kurduğum birçok şeyi gerçekleştirmiş olmanın mutluluğunu yaşarken; bir kaç yıl sonrası için şimdi hayalini kurduğum onlarca şeyin ben istersem gerçekleşeceğini bilmenin huzurunu yaşıyorum. Bunu yaparken yani gelecek için hayaller kurarken şimdiki olduğum beni kabul ediyor, şimdimi onurlandırarak yaşamayı tercih ediyor ve beni bugünkü ben yapan yaşadığım iyi kötü tüm anılarıma, karşıma çıkan iyi kötü tüm insanlara teşekkürümü haykırmak istiyorum. Yeni yollarda yürümeye, yeni maceralara hazır olduğum bir yıl daha beni bekliyor. Ben heyecanlıyım her yeni başlangıçta olduğu gibi. Bırakmam gerekenleri ardımda bırakıp, yenilerine yer açmak için hazırım. Tazelenmek için hazırım."}
{"url": "https://gezginyogini.com/bir-hayal-kurdum-uykuya-daldim/", "text": "Uzun süre oldu: zamanım yok, modumda değilim, kafam çok dolu, mekan müsait değil... bahanelerine sığındığım uzun bir süre doldu. Hayatımı değiştirmek istedim, adım atayım devamı gelir dedim ve aldım elime valizimi attım kendimi İstanbul yollarına.. Çabuk iş buldum, çabuk işten ayrıldım, yenisini de çabuk buldum. Çabuk ev- ev arkadaşı buldum, çabuk pes ettim, yenisini de çabuk buldum. O asla olmaz bu olur dedim sonra o oldu, bu asla olmaz şu olur dedim bu sefer şu oldu. Kuralı yok hayatın, sallandım yuvarlandım sonunda bir yerde durakladım, durduğum durağı sevdim, bir süre konaklamaya karar verdim bu durakta.. Planlı yaşamayı sevmiyorum, ama hayallerimi tutup kollarından gerçek hayata çekmek için yeterince kaslı değilim, ufacık tefecik bir insanım ki ben. Plan yapmam gerekiyor ki hayal hayatımın tam sınırındaki o buğulu aynamdan içeri girecek bir yol bulsun. Artık aynanın diğer yanındaki büyücüyü kandırıp geçiş iksirini mi elde etmeli, aynanın altından bir tünel mi kazmalı, aynayı kıracak büyük bir çekiç mi bulmalı, aynanın etrafından dolaşarak bu tarafa geçen bir yolun haritasını mı bulmalı? Bilmiyorum ki... Şimdilik bilmiyorum.. Ama dedim ya önceleri de, hep diyorum ya, hayallerim var benim ve onları çok seviyorum. Çocuğum gibi büyüttüğüm hayallerim onlar benim. İsimleri var bazen, bazen de yok, bazen yazıyorum bazen yaşıyorum. Masallarla besledim onları çocukluğumdan beri, hikayeler ara öğünleri oldu, tatlıları filmler, kahveleri fotoğraflar.. Bazen çok şişmanlattım, bazen o kadar arttırdım ki hayatımdaki \"gerçek hayat\" yüzdesini ; zayıfladılar. Sonra ben \"gerçek hayat işte bu, kaçışın yok\" dedikleri \"iş-ev-para\" üçlüsünden sıkıldığımda yine en yakın arkadaşım, en sadık dostum, annem, çocuğum.. olan hayal ime döndüm, hiç demedi bana \"gelme, neden geldin bu saatten sonra?\" diye, kollarını açarak karşıladı beni her seferinde.. Mutsuz olduğumu düşündüğüm bazı anlara rağmen bu hiç de kayda değer sayılmayan hayatımda mutlu olduğumu farkettim, çünkü insanı mutlu yapan şeyin kendisi olduğunu anladım.. Bir türlü ulaşamadığım o en sevdiğim dostum hayal imin beni mutsuz etmesi ne kadar da komik dedim. Oysa ben onlar olduğu için mutlu olmalıyım dedim. Bir arkadaşım daha önce okuduğum bir kitabı hatırlattı: Eğer hayalini gerçekleştirmiş olsa büyük bir boşlukta kalacağı ve yaşama sevincini yitireceğini düşündüğü için elinde imkanı olmasına rağmen hayalini gerçekleştirmeyen bir adamın hikayesi vardı kitapta. Bense tam tersini yapıp kendime eziyet ediyordum aptalca.. Bir hayali olan insanlar mutlu, onu gördüm ve sadece hayal ettim yine, yine, yine.. Şimdi iyi ki yaptım dediğim onca şey birikmiş anı sepetimde, umarım yapacağım dediğim bir o kadar da hayal sırt çantamda. Şimdilik biriktiriyorum, hayal koleksiyonum çantama sığmadığı noktada yolculuğa çıkma vaktinin geldiğini anlayacağım. Bazıları hayal olarak güzel, onlar hep sırt çantamda kalsın istiyorum ama bazıları da anı sepetimde çok güzel duracaklar biliyorum.. Bir hayal kurdum ve uykuya daldım.."}
{"url": "https://gezginyogini.com/bir-iyilik-masali-aynebilim-asevi/", "text": "Nasıl ve neresinden başlamalı bir türlü atamadım adımı. Şöyle başlayalım mesela; bir düşünün evden çalışabileceğiniz bir işiniz var, sabah istediğiniz saatte kalkma ve her gün keyifle kahvaltınızı etme şansınız var, İstanbul'da adalardan birinde güzel bir hayatınız var, sizi seven onlarca insan var çevrenizde; yani bir çoğumuzun hayallerindeki o huzurlu hayata sahipsiniz. Sonra bir gün bir yazı okuyorsunuz, sizden çok uzakta bir Asya ülkesinde çöpten atık toplayarak geçinmeye çalışan bir köyden ve bu köydeki çocuklardan bahsediyor. Az önce markette doldurduğunuz, kapının önüne yığdığınız poşetlere bakıyorsunuz ve diyorsunuz ki \" ben gidiyorum\". Bir anda, hızlıca verilmiş bir karar bu. 1 ay sonra bir bakıyorsunuz ki dilini bilmediğiniz bir ülkede, Kamboçya'da tek başınıza buluyorsunuz kendinizi. Hatta dilini bilmemeyi geçtim İngilizce de bilmiyorsunuz. 1 ay önce bir yazıda okuduğunuz köye gidiyorsunuz, insanlarla el kol işaretleriyle anlaşmaya çalışıyorsunuz. Amacınız bu köyde bir aşevi kurup kazancınızı bütün köyle paylaşmak. Nasıl anlatacağınızı dahi bilmiyorsunuz ama kendinize ve idealinize inancınız tam. Sizin dilinizden anlamayan ve dilini anlamadığınız insanlarla anlaşıyor ve bir ev tutuyorsunuz ve bir de aşevi için alan tutuyorsunuz. Sıra geldi yemekleri pişirip dağıtmaya. İyi bir aşçısınız, kendinize güveniyorsunuz. Ama sizin tane tane olsun diye uğraştığınız pilavı değil lapa lapa pilavı hapur hupur yediklerini görünce ülkelere göre damak zevklerinin farklı olduğunu anlayıp pişirmekten vazgeçiyorsunuz. İki Khmer kadın tutuyorsunuz yardımcı olarak, yemekleri onlar pişiriyor ve dağıtmaya başlıyorsunuz bütün köye. Karnı doymuş, koşturan çocukları görünce mutlu oluyorsunuz, daha da mutlu oluyorsunuz. Sonra birgün diyorsunuz ki \"neden daha fazlası olmasın?\". Sadece karnını doyurmak değil, kendi karınlarını doyurabilecekleri bir ortam yaratmak istiyorsunuz, kendi ayakları üzerinde durabilecen çocuklar yetiştirmek istiyorsunuz. Ve bir proje geliyor aklınıza. Kamboçya'daki ölüm tarlalarının karşısına, \"yaşam tarlaları\" kurmaya karar veriyorsunuz. Arsayı bulup kiralıyorsunuz, hemen elinize kağıt kalemi alıp bir proje taslağı çiziveriyorsunuz. Bir restaurant, bir sağlık kabini, İngilizce öğrenebilecekleri ve müzik-resim yapabilecekleri iki sınıf, bir de \"kelebek parkı\" planı hazırlıyorsunuz. Bu güzel çocuklarınız İngilizce öğrensinler, kelebek parkında turistlere rehberlik yapabilsinler, restaurantta çalışabilsinler, kadınlar atölyeler de el yapımı ürünler üretsinler, dilenmeden üreterek yaşasınlar istiyorsunuz. Ve işte bu noktada kazancınızın yetmeyeceğini biliyorsunuz ve bir arkadaşınızın önerisini dikkate alıyorsunuz ve yardımcı olmak isteyen insanlara bağış kapısı aralıyorsunuz. Sevdiklerinin doğumgünlerinde, özel günlerde bir hediye olarak bir köyü doyurmayı teklif ediyorsunuz. Çocuklar destek olan insanlara teşekkürlerini ellerinde tuttukları kartondaki sizin yazınızla ve kendi gözlerindeki gülümseme ile iletiyorlar. Güzel bir hikaye değil mi anlattıklarım ? Ocak ayındaki Kamboçya ziyaretimizde bu hikayenin kahramanı güzel insanla tanıştık biz. Özene bezene hazırladığı kahvaltısıyla kalplerimizi fethetti önce, sonra eğlenceli sohbeti ve sıcakkanlılığı ile bağladı bizi kendine:) 1 ay boyunca ayrılamadık biz bu arkadaşın yanından, yapıştık kaldık hem sohbetine hem yemeklerine 🙂 Köyü doyurduğu yetmezmiş gibi Asya gezginleri arasında \"gezgin doyuran\" olarak da bilinir kendisi, Kamboçya'ya gelen her gezgine açar kapısını, biz güzel doyurur karınlarını. Buzdolabının üstü giderken yapıştırılan teşekkür notlarıyla doludur. Adını, yüzünü açıklamak istemeyen bu gizli kahramana kısaca Ayn diye hitap ediyoruz. Biz yine gelelim Ayn'a, şu aralar köylülerin sel suları nedeniyle yıkılan evlerini tamir etmekle, yenilemekle meşgul. Önüne çıkan engellere rağmen yılmıyor. - 75 $'a bütün köye yemek ısmarlayabilirsiniz, ve gülümseyen çocuklardan gelen teşekkürle mutlu etmenin mutluluğunu yaşarsınız. - 45$'a köyün çocuklarına ısmarladığınız pasta ile kendinizin ya da sevdiklerinizin doğumgününü kutlayabilirsiniz. Sırf almış olmak için aldığınız manasız hediyelerdense anlamlı, işe yarar bir doğumgünü hediyesi bence - 25$ bağış yaparak yaşam tarlasının inşaatına yardım edebilirsiniz. Böylece kaldırım taşlarından birinde adınız olur ya da kaldırım taşlarına sevdiklerinizin isimlerini yazdırarak onlara güzel bir hediye sunabilirsiniz - 15 $'a köydeki çocuklara dondurma ısmarlayabilirsiniz. Akşam dondurmacının gelişini nasıl dört gözle beklediklerine ve nasıl mutlu olduklarına şahit oldum 🙂 - Ya da gönlünüzden ne kadar geçiyorsa o kadar bağış yapabilirsiniz. Bağış yapmak isterseniz aynebilimben@gmail. com adresine mail göndererek banka hesap bilgilerini sorabilirsiniz. Mutlu çocukların olduğu mutlu coğrafyaların artması, güzel insanların ve koşulsuz sevginin çoğalması dileğiyle."}
{"url": "https://gezginyogini.com/burcu-tunca-neden-durdum/", "text": "Yıllardır yollardayım, yolların, dünyanın, dağların, toprağın bir parçası olduğumu tüm hücrelerimle hissedebileceğim deneyimler yaşadım. Himalaya dağlarında hayatımda çıkmadığım yüksekliklere çıktım, hastayım, ölüyorum demeden dünyanın en yüksek gölüne çıkıp o manzarada sevdiklerime sarıldım, Büyük Mercan Resifleri'nde dalış yaptım, rengarenk başka bir dünya ile tanıştım suyun altında, yağmur ormanlarında rafting yaptım, Victoria Şelaleleri'nde köprüden aşağı kendimi boşluğa bıraktım, aktif volkan dağında gün doğumunu izlemek için saatlerce yürüdüm, Afrika'yı en tepesinden, Kilimanjaro'dan izleyebildim, Aborjinlerle tanışıp kaynaştım, manastırlarda kaldım, komün içinde yaşadım, kabilelerin içine girdim, ölülerin yakılışını izledim, şaşırtıcı geleneklere şahit oldum, çikolata tenli çok güzel çocuklar öpüp kokladım, kanguru, koala, zebra, zürafa, fil, aslan... çocukluğumu süsleyen onlarca hayvanı gözlerimle görme şansı yakaladım, bazısını ellerimle besledim. Artık biraz durmak, dinlenmek, bol bol okumak, bol bol yazmak, üretmek, yeni projeler ortaya koymak, biraz kendimle başbaşa kalmak istiyorum. O kadar hikaye birikti ki anlatamadığım, o kadar çok kitap birikti ki bir türlü fırsat bulup okuyamadığım... Bu sene kendime ayırdığım, doğayı öğrendiğim, ağaçları, yaprakları, bitkileri tanıdığım, toprağı ekmeyi, tohumu filizlendirmeyi, doğanın içinde, köyde yaşamayı öğrendiğim bir yıl olsun istiyorum. Neden durdun diye soranlara bazen anlatmaya üşenip \"param yok\" diyorum, \"dolar çok arttı, çıkamıyorum bu sene yurtdışına\" diyorum. Aslında biliyorum, istesem çıkardım, istesem yapardım. Daha önceki yola çıkışlarımda da çok param olduğunu söyleyemem, ama istedim ve istediğim için yaptım. Bu sene ben durmayı tercih ettim. Bir yanım yanıp tutuşsa da Afrika diye, Hindistan diye, Tayland diye öbür yanımı dinlemek istedim, yani sadece arzuladığımı değil, ihtiyacım olanı. Her an gidecekmiş gibi, eşyalarımın yarısı çantamın içinde yarısı yatağımın üzerinde yaşamaktan yoruldum. Büyük boy şampuan alıp, oh be şimdi aylarca bu burada duracak demek bile iyi geldi. Her an gidebilirim bir yere diye kutusuyla sakladığım sabunumun kutusunu gönül rahatlığıyla atabildim çöpe, kitaplarımı rafa yerleştirip artık orada burada kaybolmayacaklarını bilmek iyi geldi. Kendi ocağımda çayımı demleyebilmek, müziğimi açıp kendi kahvaltımı hazırlayabilmek iyi geldi. Onca yer gezdim, gördüm de neden Olimpos'ta durdum peki? Siz de yaşamışsınızdır belki bu hissi, bir yere gidersiniz, bir şehre, bir mekana ve kendinizi oranın bir parçası olarak hissedersiniz. Sizin atomlarınız, titreşimleriniz, enerjiniz ile oranınki öyle uyumludur ki birliği, huzuru hissedersiniz orada. En başta sorduğum soru var ya, yerleşmek; bir yerin parçası olmak istemek. Olimpos benim için işte o yer. Dünyanın birbirinden onbinlerce kilometre uzak yerlerinde de bu hissi yaşadığım oldu, \"ben buraya yerleşmek istiyorum\" dediğim yerler oldu. Bugün Olimpos'u seçtim durmak için, yerleşmek için, belki hayatımın başka bir periyodun da o yerlerden birini seçerim. Şimdilik buradayım, dağlar var, yollar var, deniz var, yeşillik, mavilik var, güzel insanlar var burada. Seneye nerede olurum bilmem, bir ay sonramı, bir hafta sonramı da bilmem 🙂 \"Şimdi\" derim ve onu yaşarım. Çok güzel anlatmışsın Burcu'cum. Gezmek güzel, ama en güzeli dengede olmak. Ben de bu yaz 2 ay Bodrum'da balkonumdan dışarı kıpırdamadım; başka herşey angarya geldi. Görev gibi değil, keyif alarak gezelim. İyiki durmuşsun, yoksa nasıl tanıyacaktım seni, sende bende ikimizde yıllarca yol yaptık, yapmaya da devam edeceğiz ama arada bir durup dinlenmekte guzel."}
{"url": "https://gezginyogini.com/cennet-mi-granadayi-gordun-mu-hic/", "text": "Sabah 9 daki otobüse binip 3 saatlik Granada yolculuğuma başladım. 12:30'da Granada'da terminaldeydim, hostele vardığımda saat 2 olmuştu. Plaza Trinida yakınlarında şirin bir hosteldi; Barbieri Granada. Hostele girişimi yapıp odaya geçtim, biraz dinlenip çıkacaktım. Odadaki bir eleman beni muhabette tutunca kurtulmak için saate baktığımda 14:41 rakamlarıyla karşılaştım, o panikle odadan öyle bir fırladım ki arkamdan şaşkınlıkla bakakalmış olmalı. Paniklemiştim çünkü Alhambra sarayına giriş biletim saat 3'te idi. Koşa koşa hostelin resepsiyonundaki kadının yanına vardım ve en kısa yoldan nasıl varabileceğimi sordum. Kadın eğer 3'e yetişemezsem giremeyebileceğimi söyleyince götüm tutuştu ve hemen bir taksi çağırmayı teklif ettim. Alhambra'nın dış kapısına vardığımda saat 15:15 idi ve 15'te kapısında bulunmam gereken saraya varmak için oraya kadarki yolu hızlı hızlı yürümek zorunda kaldım ve görevliden rica ederek gecikmiş dahi olsam içeri girebildim. Alhambra ; İslam mimarisinin ortaya çıkardığı en iyi yapılardan biri diyebiliriz. Dünya üzerinde sütunlarının, kemerlerinin, kapılarının, duvarlarının, tavanlarının üzerinde Allah adının en çok geçtiği saray olduğu söyleniyor. Uzun yıllar hiçbir bakım yapılmadan harabe haline dönüşmesi beklenen saray 19. yy'da başlayan restorasyon çalışmaları sayesinde akın akın ziyaretçinin ilgisini çekmeye başlamış. Saraydan yürüye yürüye Generalife bahçelerine geldim. Burayı görüp büyüsüne kapılmamak elde değil gerçekten. Burada cenneti bulmuşlar zaten, hayali bir cennete ulaşmak için Arabistan çöllerine gidip şeytan taşlamaya gerek yok, burada hazır yapılmışı var deyip THY'den aksi yöne bir bilet almak cenneti görmek için yeterli. Zaten sonradan öğrendiğim kadarıyla Cennet El-Arif'ten İspanyolca'ya Generalife olarak geçmiş. Akşamüstü yorgun ve bitkin bir halde Granada'daki Plaza Santa Ana meydanında oturup Alhambra'nın akşamüstü kızıllığındaki manzarası eşliğinde bir şeyler yemek istedim. Gazpacho dedikleri özel yemeklerini merak edip sipariş ettim, daha önce de belirttiğim gibi İspanya'da vejetaryen bir şeyler bulmak çok kolay değil, bulunca da denemek istedim. Gelen şey soğuk domates çorbasıydı, yanında da küp küp doğranmış domates, biber, soğan geldi, garson kız işaretlerle bunları çorbanın içine atmamı söyledi. Ne mükemmel bir tat diyemiyorum, bir yerden sonra bayıyor, yarısına kadar içebildim çorbayı. Sonra oradan kalkıp Plaza Nueva'ya yürüdüm, oturup bir bira içme fikri güzel geldi. Oturduğum yerinin adının Nemrut olduğunu fark edince yurttaşlarımı görmek için içeri girdim. Türkiye- Romanya maçının olduğu akşamdı ve iki adam Türkçe konuşarak maşı izliyordu. Önce Türk müsünüz diye sordum, sonra aksanlarındaki değişikliği fark edip Türkiye'den misiniz diye değiştirdim sorumu. Kürt oldukları aksanlarından belli olan iki memleketlim ile biraz sohbet ettikten sonra tur saatini kaçırmamak için Plaza Santa Ana'ya geri döndüm yine. Bahsettiğim tur Segway turu, scootera benzeyen ama büyük tekerlikli bir aracın üzerinde vücudunun dengesi ile ilerliyorsun. Vaktim az olduğu için Albayzin ve Sacromonte bölgelerini böyle bir turla gezmeye karar vermiştim. Segway'de dengede durmakta zorlandım önceleri. Giydiğim turuncu yelek ve başımdaki kasketle komik görünüyordum, bu şehrin masalsılığından uzak bir görüntüydü. Rehber kızın anlatımları eşliğinde Albayzin ve Sacromonte bölgesini gezdik. Belirli dönemlerde Müslümanların, Hristiyanların ve Yahudilerin yaşadığı bu şehirde bir çok kültürün birbiriyle harmanlaşmasını görebiliyorsunuz. Sacromonte buradaki Çingene mahallesi. Mahallenin her sokağında Flamenko seslerini duyuyorsunuz. Evler bar halini almış, akşamları gelen turistlere Flamenko ziyafeti çekiyor. Çingeneler savaş döneminde gelip dağın üzerine, eteklerine yerleşmişler. Bizim gezdiğimiz bölüm Sacromonte'nin yasal olan alt bölümü, yani burada yaşamak için vergisini veren insanların olduğu bölüm. Dağın üst kısımlarında ise 200 kişilik bir koloni yaşıyormuş, su, elektrik yok ve vergi vermiyorlar, komün bir hayat sürüyorlar. Çok merak etmeme rağmen oraya ziyareti bir sonraki seferime ertelemek zorundaydım. Flamenko gösterileri genellikle gece 9-10 gibi başlıyor. Bu mükemmel gösterilere gidecek zamanım olmadığı için gerçekten çok üzgün olduğumu söylememe gerek yok bence. Bir dahaki gelişimde bu güzel şehre çok daha fazla zaman ayıracağım. Sokaklarında boş boş gezmek, Flamenko'nun keyfine varmak, havasını bol bol ciğerlerime doldurmak istiyorum. Granada'ya gidiyorsanız gündüzün kavurucu sıcağına rağmen akşam soğuktan titreyeceğinizi göz önünde tutmanız, yanınıza mutlaka hırka almanız gerektiğini hatırlatmak isterim. Tecrübeyle sabit öneriler bunlar. Granada İspanyolca \"nar\" demek. Bir zamanlar meyve ticaretinin yapıldığı bir yer Granada, sokaklarda birçok nar figürü görmenizin nedeni bu. Hiç ama hiç doyamadan sabahın 6'sında Granada'ya elveda dedim. Elvedamı derken bu masal şehrine tekrar geleceğimin sözünü verdim defalarca kendime. PS: Blabla car isimli bir siteden sabahın 6'sında Granada'dan Sevilla'ya gidecek bir araba bulmuştum, yolculuğumu onlarla yaptım. Sitenin mantığı : insanlar yolculuğa çıkmadan önce gidecekleri yeri, ne zaman hareket edeceklerini, arabada kaç kişilik boş yerleri olduğunu yazıyor ve ücret paylaşılıyor. Çok mantıklı ama henüz Türkiye'de işlerliği olan bir site değil. Granada belki de İslam medeniyetinin ulaştığı en üst seviye idi. Gerçekten insan Elhamra Sarayı'nı gezince büyüleniyor. Sevilla daki Alcazar Sarayini gezme firdatini buldum. Sitil olarak alhambraya benziyor galiba fotolardan gördüğüm kadariyla. Henüz elhambraya giremedik bilet derdindeyiz. Onun da bahcesi cok güzel içide mimarik olarak çok güzel. Sanirim el hambra daha ihtişamli."}
{"url": "https://gezginyogini.com/cesmenin-birbirinden-guzel-6-koyu/", "text": "Çeşme; yaz sıcaklarında İzmirli'lerin de İstanbullu'ların da sıcaklardan kurtulmak için, dinlenmek için, eğlenmek için, sörf yapmak için... uğradıkları, konakladıkları bir tatil rotası. İzmir ile Çeşme arası mesafe 87km, özel araçla ortalama 1 saat yani. Özel aracınız yoksa otobüslerde sürünmek yerine araç kiralama en mantıklı yöntem, ayrıca Çeşme içerisinde birbirinden güzel koyları görebilmek için de bir araca ihtiyacınız olduğu gerçeğini gözardı etmemek gerek. Çeşme'yi Çeşme yapan şeyler olan bu güzel koyları biraz tanıyalım o zaman bu yazıda. Antik dönemlerdeki adıyla Agrillia olan Çeşme'nin belki de en ünlü bölgesi Alaçatı. Tarihi taş evleri ve rüzgar sörfüne elverişli plajları ünlenmesinin nedenlerinden. Bahar aylarından yapılan Alaçatı Ot Festivali de bu bölgeyi görülmeye değer kılan yerlerden. Çeşme merkeze araçla 15 dk mesafede. İster bu güzel sokaklarda gezmek ya da oturup birşeyler yudumlamak için gidin. İsterseniz bu güzel denizde yüzmek ya da sörf yapmak için gidin. Gün boyu esen rüzgar sayesinde sıcaktan bunalmadan güneşlenmenin keyfini yaşayabilirsiniz. Çeşme'nin ince beyaz kumlu plajları ve termal kaplıcalarıyla ünlenmiş bir bölgesi Ilıca. Sığ suları sayesinde çocuklu aileler için de güvenle seçilen bir tatil beldesi ayrıca. Çeşme Ilıca arası 4 km, araçla 5dk mesafede. Aracınız yoksa daha önce de yazdığım gibi kiralık araç Çeşme'de çok işinize yarayacak, birçok koyu görmenizi sağlayacaktır, aklınızın bir köşesinde bulunsun. Ilıca plajının dünyanın en iyi plajları arasında yer aldığını da hatırlatmak isterim. Altın Kum Plajı adından da anlaşılacağı gibi adını altın rengi kumlarından alır. Soğuk deniz sevenlerin uğrak noktasıdır. Ağustos-Ekim ayları içerisinde suyu gittikçe ısınır. Pırlanta Koyu, güneşte pırlanta gibi parlamasından alır adını. Bu güzel plaj sörf için uygun olmasının yanında kampçılar ve günübirlikçilerin de uğrak noktasıdır. Denizi rüzgarlı bol dalgalıdır. Çeşme merkeze 10 km mesafede Çiftlikköy mevkiindedir. Çeşme'de Alaçatı ve Ovacık arasında yer alır. Buraya delikli koy denmesinin sebebi doğa olaylarıyla meydana gelen bir deliğin varlığı. Çeşme'nin en sosyetik koyu, en popüler eğlence noktası olmasıyla bilinir. Ama bunun yanında mükemmel, sakin, dalgasız bir denize sahiptir. Çeşme merkeze sadece 1 km mesafededir. Koya hakim olan pahalı işletmelerin, güzelim doğal güzelliği bazen çekilmez hale soktuğu bir gerçektir. Çeşme'de ulaşım biraz sıkıntılı, yazının en başında da belirttiğim gibi özel aracınız varsa keyifle gezersiniz. Yoksa oto kiralama en akla yatan tercih. Benim oto kiralamada güvendiğim site vivi. com. tr, sizin de aklınızın bir köşesinde bulunsun istedim. Aile ile seyahat ediyorsanız ya da birkaç arkadaş seyahat ediyorsanız hem rahat hem ekonomik bir tercih."}
{"url": "https://gezginyogini.com/chiang-mai-ve-tayland-sokak-yemekleri/", "text": "- Sawadika = Merhaba - Kapkunka = Teşekkürler Chiang Mai'de kaldığımız yer kuzey kapısına yakındı, meğer kocaman bir \"food court\" yani yemek alanı mekanıymış buralar geceleri. Tezgahlar akşamüstü kurulmaya başlıyor ve akşam her yer ızgara kokusuyla doluyor. Tayland'a gelip de sokak yemeği yememezlik yapmayın sakın, büyük kayıp hayatınız için. Yalnız Asya ülkelerinde yemek yemenin tek kötü yanı MSG. Yemeklerin tadını daha lezzetli kılmak için MSG yani monosodyum glutamat diye bir kimsayal kullanılıyor. Bu madde birçok ülkede yasaklanmasına rağmen Asya ülkelerinde hala kullanılıyor. İleriki yıllarda parkinson, alzeimer gibi hastalıklara yol açtığı söyleniyor. Gökhan'ın vücudunda buraya geldiğimizden beri var olmaya bağlayan kırmızı kabarcıkların sebebinin bu olduğunu düşünmeye başladık. MSG alerjisi belirtileriyle tamı tamına uyum göstermese de MSG'siz yemekler yemeye başlayınca bu kırmızı noktaların kaybolması sanırım sanımızı doğru çıkardı. Neyse demem o ki sağlığa pek de faydalı olmayan bir kimyasaldan bahsediyoruz, bazılarında baş ağrısı da yapabiliyor. Bu alerji genellikle Çin restoranı sendromu olarak biliniyor. - - - Tom yum bir çeşit Thai çorbası. Limon otu, kefir yaprağı, acı biber, kulunçotu, limon suyu... başlıca malzemeleri sebzeli, deniz ürünlü, etli... olarak istediğiniz seçeneği yaptırabilirsiniz. Bunların yanında her yerde ızgara şiş, kızarmış pirinç, kızarmış noodle, kızarmış sebze... ve türevlerini bulabilirsiniz. Kuzey kapısı, güney kapısı derken ne kastettiğim pek anlaşılmıyor olabilir o yüzde şöyle bir haritayı paylaşayım sizinle. Haritada gördüğünüz kare şeklindeki alan Chiang Mai'nin surları, genellikle ne varsa bu alanda oluyor. Kuzey, güney, doğu, batı olarak kapıları var her yönden. Bir yer tarif ederken hangi kapı tarafında olduğunda bahsediyorsun önce. Mrhba yazınızı çok beğendim. Bir belgeselde vuruldum bende phuket ve taylanda.. Nasipse ocak ayında kamboçya ve taylanda gideceğim. Gideceğimi söylediğimde bende çok tepkilerle karsılaştım. Özellikle bayan arkadaşlarımdan orası çok pis lafları ve ne işin var orada gibi sözler çok işttim. bense olsun bende temiz otel bulurum çarşafları yanımda götürürüm diye düşünmüştüm. Taki kı arkadaşlarımdan biri saf orası fuhuş yuvası diyene kadar😳 Araştırınca pattayayı gördüm. 😄Dedim millet beni sapık zannediyor. Ama o kadar çok güzellik varki olumsuz birşeyi gözümüze sokuyorlar. Ocak ayı içinde bu bölgede olanlarla görüşebiliriz.. slmlar tşkler yazınız üçin.."}
{"url": "https://gezginyogini.com/deniz-misin-liman-mi/", "text": "Damağım yandı ilk yudumda, hazırlıksız yakalanmıştım. Biraz bekledim soğumasını, sonra yavaş yavaş küçük yudumlar aldım. Caddeyi izledim, hemen yanıbaşımdaki sokak şarkıcılarının sesiyle oturduğum cafenin içinden gelen melodi birbirine karışıyordu. Ama ben her ikisini de dinlemiyordum, kendi iç sesimle meşguldum o sırada. Yine her zamanki \" kahrolası boktan hayatım ve bu hayatı nasıl değiştirmeli?\" konulu içsel sohbetlerimi yapmaktaydım. Bir alışkanlık, bir tutku oldu artık bende bu sohbetler, olmazsa olmazlarım arasına girdi. Hayatımın boktanlığı, sıkıcılığı ve yapmak/yaşamak istediğim şeyin bu olmadığı üzerine yakınmalar serisinin bilmem kaçıncısını vizyona sokmuştum yine. Her regl öncesi bu sendroma girip, çözüm yolları arayarak kendimi yiyip bitirmek üzerine ustalaştım. Eğer ipin ucunu fazla kaçırırsam regl sonrası da sendromdan çıkmam zor olabiliyor bazen, ama genelde ayın geriye kalan üç haftası çok daha iyi oluyorum. Hayatımı dönüp bir kurcalamaya kalksam büyük ihtimal, işten ayrılışlarım, bir sevgiliye hoşçakal deyişlerim, paramparça ettiğim fotoğraflar/çiçekler, bir şehri terkedişlerim, \"seni sevmiyorum\" deyişlerim, kaygısızca/korkusuzca insanlara hatalarını haykırışlarım.. hep bu dönemlerime denk gelmiş olmalı, buna inanıyorum, evet inanıyorum. Gelelim benim şu boktanlık sendromuna. .. Bu akşam yalnız başıma dolaştım İstiklal'de. Düşünmeye ihtiyacım var, boktanlık sendromuna bir ilaç bulmalıydım artık. Önce çocukluğuma inmeli dedim, sonra o kadar uzağa gitmeye götüm yemedi \"şimdi\"de aramaya karar verdim nedenlerimi. Bulabildiğim en mantıklı neden şu oldu : çok sevdiğim hayallerim ve korkularım.. Bu şu demek ki, aslında birçok insanın benimkine benzer, hatta çok çok daha büyük bir çoğunluğunun benimkinden daha kötü bir hayatı var. Ve bunlarının büyük bir çoğunluğundan hayatının boktanlığı üzerine bir yakınma duymadım, hepsi olmasa da bir çoğu mutlu gibi. Bunları mutlu yapan şeyin ne olduğunu düşündüm, düşündüm, düşündüm ve düşünmemek olduğunu keşfettim. -Mutluluğun sırrı düşünmemek miydi? E ama beni mutlu eden şey, kendimi iyi hissettiren şey düşünmek. -Peki ya sonrası? Düşündükçe, sorguladıkça farkına varırsın, farkına varırsan yakınırsın ve düzeltmek için yine düşünürsün, düzeltebilirsen evet mutlu olursun, peki ya düzeltemezsen? Mutsuz bir \"farkına varan\" olursun. -Peki o zaman düşünmemeli mi? Kabullenip, bir köşeye çekilip elindekiyle yaşamayı mı öğrenmeli? Bu nasıl mutlu edebilir ki kişiyi? -Mutluluk ne ki? İnsanlar mutluluk için mi yaşar sence? -Aksi takdirde bir sürüden ne farkın kalır ki? Sadece \" ye, iç, sıç, seviş, okula git, işe git, evlen, çocuk yap, emekli ol, torun sev ve son..\" diye kısaca özetlenebilecek bir hayatın olur o zaman. Oysa sanat / müzik / edebiyat / bilim / din.. hep insanın mutluluk arayışının meyveleridir. Konuyu nerelere getirdim, kaldığım yere geri dönmeli. Demiştim ki düşündüğüm için, farkına vardığım için mutsuzum, düşündüğüm için hayallerim var, elimdekiyle yetinmeyip kafamdakini istediğim ve elde edemediğim için mutsuz oluyorum. Elde edememe sebebine gelince buna da bir sorumlu buldum: korkularım. Yersiz korkular demiyorum, ya da bilmiyorum yerli ya da yersiz olup olmadıklarını, belki de haklıyım korkmakta, belki de devamlı mazeretler üreten korkağın tekiyim sadece. Birşeylere adım atmak için, hayatımı değiştirmek için önce biryerlere çıkmalıyım diyorum kendime, biryerlerde adımımı sağlam basabilmeliyim ki geri dönersem yine en baştan başlamak zorunda olmayayım hayata. 27'sinde hayatıma sil baştan başladım, zor bir karardı, hayatı yeniden kurmak da zordu. İyi ki yapmışım ama hala zor. Tekrar aynı yere dönemem seneler sonra. Birşeylere bırakıp gittiğimde, bir gün dönersem kaldığım yerden devam edebilecek seviyede olmalıyım, en alttan değil. İşte tam da bu noktada kafam karışıyor. Bir hayatı oturturken zaman geçiyor ve ben diğer hayatı çok geç olmadan kuyruğundan yakalamam gerektiğini biliyorum. İşte yine kafam allak bullak oldu, oysa çözüm ya da onun gibi birşeyler bulduğumu sanmıştım. Aileme ve diğer insanlara umut vaaden, güvenli bir liman mı olmalıyım? Hep aynı, hiç değişmeyen, adımını atabildiğin her yeri birgün keşfedilebilecek olan.."}
{"url": "https://gezginyogini.com/dort-duvar-eskizleri/", "text": "Ölümden hiç korkmadığını düşünen insanlar ya hiç ölümü düşünmemiş ya hayatta yaşamak istediklerini yaşamış ya da artık umudu kalmamış insanlardır, bunu düşünürüm ben.. İnsanların \"inanç\"larını çalarak iktidara gelen acımasız padişahın ülkesinde her gün kellesi gövdesinden koparılma emri verilen yeni hayaller doğuruyordum usanmadan. Her gün biraz daha sıkışmış hissedip kendimi, her gün biraz daha korkuyordum duvarlar arasında ölüp gitmekten. Her yeni gün, gün ışığını bile göremediğim üstteki parmaklıklı pencereden yeni bir hayal uçuyordum özgürlüğe doğru, ama sonra hayalimin gövdeden ayrılan başı pis kahkahalarla penceremden içeri atılıyordu. Odam hayallerimin kesilen başlarıyla doluydu, belki gövdeleri çıkar diye toprağa ekip onları yenisini doğuruyordum bir yandan. Odamda devamlı çalışıyordum acımasız padişah ve yandaşları için, ne kadar çok çalışırsam etrafımdaki duvar o kadar kalınlaşıyordu biliyordum ama onlar için çalışmadığımda açlıktan ölmekle tehdit ediliyordum, hayatta kalmak için özgürlüğümü satmaktan başka çarem yoktu. Ben ve benim gibi diğer odalardaki insanlar kariyer dedikleri yapmacık oyuna öylesine inanmıştık ki daha çok çalışırsan biraz daha lüks bir odaya hapsoluyordun ve bu lüks odanın tek amacımız olması gerektiği fikri beyinlerimize işlendikçe artık buna inanır olup daha da daha da çalışıyorduk padişah ve yandaşları için."}
{"url": "https://gezginyogini.com/dunyanin-en-ilginc-festivalleri/", "text": "Hindistan ve Nepal'de kutlanan bir Hindu bahar festivali. Festival iyinin kötü üzerindeki zaferini, baharın gelişini, kışın bitişini kutlamak için ve iyi hasata şükranlarını sunmak için düzenlenir. Hindu takviminde 11. ayın dolunay akşamı başlar ve ertesi gün devam eder, güneş takvimine göre şubatın sonu ile martın ortalarında bir tarihe denk gelir. Festivalin başladığı gece ateş başında dini ritüeller yapılır, ertesi gün ise renklerin günü başlar. Herkesin birbirine rengarenk toz boyalar atttığı oyunda herkes eşittir, fakir-zengin, erkek-kadın, arkadaş-yabancı, genç-yaşlı arasındaki farklar ortadan kalkar... Rengarenk boyalardan herkes nasibini alır. Festival boyunca sokaklar, binalar tapınaklar, parklar, insanlar, hayvanlar... her yer renklerle ve neşeyle dolar. Sokaklar; danslar eden, şarkılar söyleyen, gülen, kahkahalar atan, sarılan, eğlenen insanlarla dolup taşar. Tüm bu güzelliklerin yanında sokaktaki sarhoş gençler bazen can sıkıcı olabiliyorlar, kalabalığa ve sarhoşlara dikkat etmek gerekiyor. Holi festivali son yıllarda dünyada bir çok bölgede yayılmış durumda; aşkın, renklerin, baharın gelişinin kutlandığı eğlenceli bir festival olarak bir çok yerde insanları birleştiriyor, eğlendiriyor. Son birkaç yıldır Türkiye'de İstanbul, İzmir gibi şehirlerde de Holi Festivali etkinlikleri düzenlenmekte. Loi Krathong festivali Tayland'ta Tay ay takviminin 12. ayının dolunayında kutlanır, güneş takvimine göre genelde kasım ayına denk gelir. Festivalin ismi \"sepeti yüzdürmek\" manasına gelmektedir. Muz ağacından yapılan sepetler çiçeklerle, mumlarla, muz yapraklarıyla, tütsülerle süsleniyor. Festival öncesi herkes oturup kendi sepetini hazırlıyor. Festivalin olduğu dolunay akşamı Tay halkı süsleyip püsledikleri sepetlerini dileklerle birlikte suya bırakıyorlar. Sepetin suyun üzerinden yüzerek uzaklaşması öfkenin, mutsuzluğun uzaklaşmasını sembolize ediyor. Aynı zamana denk gelen bir diğer festival de Yi Peng, dilek dileyerek yanan fenerler gökyüzüne bırakılıyor. Gökyüzünde onbinlerce süzülen fener görebilirsiniz. Festival çok kalabalık oluyor ve insanlar fenerleri yakmaya çalışırken her an yanma tehlikesi altında hissedebilirsiniz kendinizi. Festivalin suya, toprağa, çevreye bıraktığı kirlilik ise cabası. Ertesi günü gökten yere düşen yanmış fener parçaları görüyorsunuz, sokakların ve nehrin temizlenmesi ise günler alıyor. Avrupa'nın coşkuyla kutlanan festivallerinden birisi olan domates festivali İspanya'nın doğusundaki Bonol kasabasında gerçekleşiyor. Katılımcıların eğlence için birbirlerine domates fırlattıkları bir festival şekli. 1945 yılından beri Ağustos ayının son çarşambası gerçekleştiriliyor. Festivalin neden yapıldığına ait mitolojik ya da dini bir bilgi yok, sadece eğlence için yüzbinlerce domatesin ziyan edildiği bir festival. Festivalin yaygınlaşması ile 2013 yılından beri biletler ücretli. İspanya'da başlayan bu festivalin benzerleri dünyanın birçok yerinde de yapılmaya başlanmış durumda. Günde 2 milyon kişinin katıldığı, dünyanın en büyük karnavalı olarak biliniyor. Tarihi 1723 yılına kadar uzanan bu festival Rio'daki çeşitli samba okullarının geçit töreni ile renkleniyor, şenleniyor. Müzik, dans eşliğinde sokaklarda yüzbinlerce, milyonlarca insanın eğlendiği festivalde birbirinden ilginç dekore edilmiş kıyafetler ve makyajlar da ortama ayrı bir eğlence katıyor. Festival Cuma günü başlıyor, Paskalya'dan önceki büyük perhiz süresinin ilk çarşambası sona eriyor. Güney Kore'deki Boryeong kasabasında gerçekleşen festival 2 milyon civarı kişinin katılımıyla gerçekleşiyor. Boryeong'un çamur alanlarından taşınan çamur Daecheon sahiline getiriliyor ve çamur eğlenceleri burada yapılıyor. Festival 2 hafta sürmesine rağmen asıl eğlenceli kısmı son haftasonu, o da genellikle Temmuz ayının ikinci haftasonuna denk geliyor. İnsanların çamurdaki faydalı mineraller ve çamurdan yapılan kozmetik ürünleri öğrenmeleri amacıyla 1996 yılında başlayan bu festivalde çamur banyosu, çamur kayakları, çamur hapishanesi gibi eğlenceler, yarışmalar, müzik ve birçok farklı etkinlik yapılıyor. Nevada çölünde Black Rock City'de gerçekleştirilen festivalin ana prensibi ekolojik bilinç ve insanların eşitliği. Festivalin amacı, sınırsız özgürlük ve barış ortamında her bireyin kendi yaratıcılığını ortaya çıkararak özgüvenle kendini ifadesi doğrultusunda sağlıklı ve yeni bir kültür yaratmak olarak tanımlanıyor. - Katılım - Hediye verme - Meta olmaktan çıkarma - Kendine güven - Kendini ifade etme - Toplu güç - Sivil sorumluluk - İz bırakmamak - Etnik çeşitlilik - Samimiyet Müzik ve sanat festivali olarak değerlendirilen bu festival adını kapanış etkinliğinde yakılan ahşap kukladan alıyor. Festivale katılabilmek için önceden rezervasyon yaptırmak ve bilet almış olmak gerekiyor. Türkiye bu festivali sanırım daha çok Şeyma Subaşı ile tanıdı 🙂 2017 Burning Man Festival'e katılan Şeyma Subaşı tüm ülkeye festivali tanıtmış oldu. Çin'in Harbin şehrinde yapılan dünyanın en büyük buz ve kar festivalinde dünyanın en büyük buz heykelleri yarışıyor. Festival 5 ocakta başlıyor ve bir ay boyunca devam ediyor, sergiler ise daha erken açılıp daha geç bitiriliyor. Festival boyunca katılımcılar bir çok kış aktivitelerini yapma şansı elde ediyorlar. Festivalde dünyadaki önemli yapıtların buzdan taklitleri de sunuluyor, heykellerin içine konulan rengarenk ışıklandırmalarla güzel bir görsel şölen sunuluyor. Kakava, Mısır ve Ön Asya kökenli Çingene kültüründe bir kutlamadır. Türkiye'de Kakava Festivali Edirne ve Kırklareli'nde kutlanmaktadır. Edirne'de Kakava festivali 5-6 Mayıs tarihlerinde konserler, danslar, müzikler, yarışmalar ile kutlanır. Baharın habercisi olarak kabul edilen festival bereketin artmasını simgeleyen Kakava Ateşi'nin yakılması ve pilav ikramı ile devam eder. 6 Mayıs sabahı erken saatlerde Tunca nehri etrafında kutlamalar ile festival devam eder. Çingene mitolojisine göre eski Mısır'da tanrı-kral Firavun Kopt halkına zulüm etmektedir ve Kopt halkı bu zulümden kaçarlar. Kaçarken peşlerine düşen Firavun ordusu ve kaçanların bir kısmı suda boğulurlar. Kalanlar ise ölümsüz bir liderin çıkıp kendilerini kurtaracakları inancındadırlar. Her yıl 6 Mayıs günü Çingeneler kurtarıcıları Babafingo'nun geleceği inancıyla kutlamalar yaparlar. Eğlenceler düzenlenir, yemekler yenilir, ateşten atlanır. Sabah çok erken saatte Babafingo'nun sudan eleceği inancıyla su kenarına gidilip akarsuda el yüz yıkanır, suya girilir. Amsterdam'da Ağustos ayının ilk haftası düzenlenen festival bu yıl 9. Yılına girdi. İlki 1996 yılında düzenlenmiş ve o günden beri yüzbinlerce ziyaretçi çekmekte olan festivalde rengarenk kıyafetler, makyajlar, danslar, sloganlar büyük ilgi çekiyor. Festival eşcinsel bireylerin özgürlük mücadelerinde büyük önem taşıyor. Festival zamanla dünyadaki bir çok ülkeye yayılmış, onur yürüyüşü adıyla varlığını sürdürmektedir. Ama yine de Amsterdam'da olan festival en kalabalık ve renklisi olarak en büyük katılımı alıyor. Meksika'da 31 Ekim- 2 Kasım arasında kutlanılan bu festivalde ölmüş olan yakınlar anılır, dualar edilir, kutlamalar yapılır. Aztek inancına göre ölüler yılın bu günü sevdiklerini görmek için dünyaya dönüyor. Meksika'daki inanca göre ölüm bir son değil hayatın bir döngüsü, bu yüzden şenliklerle kutlanıyor. Ölen yakınlar için hazırlanan çiçekler, yiyecekler, içkiler ve şekerden yapılma kafatasları mezarlıklara bırakılıyor ve mezarlıklar da süsleniyor. Bu festivallerin herbirine ya da büyük bir kısmına katılmış olmayı isterdim. Farklı festivalleri gidip deneyimlemeyi benim gibi bir çoğumuz da istiyoruz sanırım ama festival zamanlarında festivalin yapıldığı şehirde konaklamalar ve uçak biletleri çok pahalı olduğu için vazgeçtiğimiz oluyor. En uygun fiyatlı bilet seçeneklerini biletbayi. com sitesinde buluyorum ben, size de önerebilirim."}
{"url": "https://gezginyogini.com/dunyanin-gelecegi-insanoglunun-elinde-mi/", "text": "Hint mitolojisinde Trimurti diye bir kavram vardır, 3 büyük Tanrı'yı simgeler; Brahma yaratıcı, Vishnu koruyucu, Shiva yokedici Tanrı'dır. Doğanın içerisinde tüm düzen bu döngü ile devam eder. Varlıklar olur/doğar/filizlenir, yaşar/varolur/mücadele eder/ ve ölür/yıkılır/ortadan kalkar ve dönüşüm yeniden başlar, hep devam eder. İnsanoğlu doğa üzerindeki etkisinin farkına vardığından beri yaratabildiğine, yaşatabildiğine, yokedebildiğine inanır, oysa ki tek yaptığı \"dönüştürmek\"tir. Bilinçli olarak dönüştürebildiğini farkeden insanoğlu \"hakikat\"in kendisindeki tezahürünü farketmek yerine Tanrı olduğuna inanır ve \"hakikat\"ten uzaklaştıkça artık dünyayı hem kendisi hem de tüm varolanlar için eziyet dolu bir yer haline getirir. Gerçekliğin bilgisiyle doğan insan o bilgiyi öyle görünmez bir yerlere saklar ki artık kendi yaratttığı dünyanın gerçek olduğuna, tüm kurallarıyla değişmez, değiştirilmemesi gereken olduğuna derinden inanır. Yalan yalanı doğurur, yarattığı yalan dünya büyüdükçe büyür. Sonra bir şeylerin yanlış gittiğini anlar insan, şikayet etmeye başlar. Yaşamından, elindekilerden, elinde olmayanlardan... Ama öylesine inanmıştır ki yarattığı dünyaya, isyanı bile \"gerçek\" değildir. Şikayet eder ama olduğu yerde çakılı kalmaya da devam eder. Şikayet eder çünkü bir şeylerin \"istediği\" gibi olmasını ister, \"var olduğu\" haliyle olmasına dayanamaz. Her şeyin kontrolü altında olmasına alışan insanoğlu kontrol edememeye katlanamaz. Katlanamaz da bir şey mi yapar? Sadece şikayet eder. Olanı olduğu haliyle kabul etmeyi bilmediğinden sadece şikayet eder. Kimisi \"dönüşüm\" gücüne sahip olduğunu hatırlar ve şikayet ettiği şeyi değiştirmek için adım atar. \"Çare\" üretmeye çalışmak insanoğlunun en sevdiği iştir ve bizim yarattığımız bir çok şeyin çaresi de vardır. Yeni bir hayat, yeni bir iş, yeni bir düzen, yeni bir sevgili, yeni bir ev... Yenilenmek kendi gücünü farketmesini sağlar ve insanoğlu bu sefer yenilenmeye bağımlı hale gelir, tabi ki kendi yarattığı dünyasının kıt algılarıyla. Mutsuz olduğunu hissettiği anlarda saçını boyar, kıyafet alır, arabasını yeniler, telefonunu yeniler. Tüketerek yenilendiğini sanar, halbuki yenilenmek yeniden doğmaktır. Tıpkı kıştan sonra gelen bahar gibi; ölüp dirilmektir, olanı iyi ya da kötü diye yargılamadan kabul edip olmasına izin vermektir. Doğayla savaşarak yarattığımız düzenlerde akışın aksi yönünde debelenerek, inat ederek, değişime direnerek kurduğumuz hayatların değişmemesi, elimizden gitmemesi için mutsuz, gerçeklikten uzak insanlar ordusu kurduk. İnsan en çok yalnız kalınca gerçekliğe yaklaşır, içindeki \"hakikat\"in sesini duymaya, hissetmeye başlar. Öyle korkar oldu ki insanoğlu hakikatin sesinden yalnız kalamaz oldu, kendi iç sesine dayanamaz oldu. İşinden evine gitti televizyonu açtı ses olsun diye hemen, yolda yürürken kulaklıkları takıp müzik dinlemeden yürüyemez oldu, tek başına kafede oturmaktan, sinemaya gitmekten, alışverişe gitmekten bile korkar oldu büyük bir kısmı. Görünürde yalnız olsa bile bazen, iç sesine tahammül edemediği için hemen bir şeyler koydu o boşluğa. En çok korktuğu şey \"sıkılmak\" oldu. Boş zamanlarını değerlendirmesine gerektiğine inandı hep ve boşluğu nerede görse onu hemen bir şey ile doldurdu. Dolduracak hiçbir şeyi olmayan da o boşluğa \"dert\" koydu. Çare üretemediği şeyleri olduğu gibi kabullenmek yerine bir duygu olan \"acı\"yı aldı, dönüştürdü ve \"dert\" yapıp o boşluğa koydu. Böylece hayatlarımız her karesi yalan yalnış doldurulmuş bir bulmacaya döndü, baş harfler doğru olmayınca onları birleştirip bulmamız gereken asıl kelime de asla bulunamadı. Olana nereye kadar müdahale etme hakkımız var ki dersiniz? Dünyanın düzeniyle oynadık, gereğinden fazla çoğaldık, zulmettik, öldürdük, yaşamanın en çok bizim hakkımız olduğuna inandık ve en iyi şekilde daha doğrusu istediğimiz şekilde yaşayabilmek için bizim haricimizdeki şeyleri köleleştirdik, yıktık, yokettik. Doğa her müdahalemizden sonra değişti, tepki verdi, uyum sağladı, evrimleşti. Bir ormanda yürüyorsun, bir akrep tarafından ısırılmış ve acı çeken bir adamla karşılaşıyorsun. Çantanda akrep zehri için panzehir var. \"İyilik\" yaptığına inanarak panzehiri veriyorsun adama. Adam iyileşiyor, ormanın sonundaki köye gidiyor ve köyde masum 10 kişiyi öldürüyor."}
{"url": "https://gezginyogini.com/durmak-ya-da-durmamak-miydi-butun-mesele/", "text": "Yeni tanıştığım bir arkadaş ortamında konu bir şekilde benim hikayeme geldi, meraklı gözlerle dinleyen insanların içinden şimdi baktığımda \"kibirli bir ukala\" olarak tabir edeceğim bir kadın bir şehre, bir eve bağlanmak istememe, hep yeni bir şeyler öğrenmek isteme, evrenle beraber hep bir değişime maruz kalmak isteme halime \"doyumsuzluk değil mi bu?\" diye çıkışmıştı. Halinde küçümsemeye çalışan, ukala bir tavır hakimdi. Devamlı harika bir kocası olduğundan ve tabi ki dahi bir çocuğu olduğundan bahseden kadınlardan biriydi sadece aslında, ben yine de ciddiye aldım ve \"belki de öyledir, bilmiyorum\" dedim. Evli ve çocuklu insan faşizmi diye bir şey var. Sanıyorlar ki herkes onların yaşadığı hayatı istiyor. Hep bir şeyler değişsin istemiyordum aslında, sadece hep bir şeyler değişiyordu ve ben bu değişime ayak uyduruyordum. Doğanın sıradan bir parçası gibiydim, o kadar. \"Ah bu hali çok sevdim, hep bu hal kalsın\" ya da \"ah bu hal çok güvenli, başka bir hal başımı kim bilir nasıl da belaya sokar\" diye düşünmüyor, sadece geleni hoş geldin diye karşılıyor, gideni güle güle diye uğurluyordum büyütmeden. Ya da gitmem gerektiğini hissediyorsam hoş çakal diyordum yine büyütmeden. Hiç mi derdim yoktu bu değişimle? Vardı elbet; kitaplarımı koyacak bir kitaplığım olamıyordu mesela. En çok hayalini kurduğum şeyin tüm kitaplarımı yerleştirdiğim bir kitaplık olduğunu söylesem inanır mısınız? \"Zamanı gelecek\" diyorum sadece kendime, zamanı gelecek biliyorum. \"Aman Tanrım ne kadar cesur kararlar\" dedikleri kararların aslında benim için evet belki zor ama çok da büyütülmeyecek kararlar olduğunu fark ettim. Benim bir konfor alanım yoktu aslında. Ben her yeri konfor alanım yapabiliyordum ve yapamadığım bir an geldiğinde, o alan beni çürütmeye başladığında orayı bırakmayı çok iyi biliyordum hepsi bu. Hayatın şu gerçekliğini deneyimlerle öğrenmiştim: her zaman yeni bir yaşam alanı yaratabilirdik. Asla şunsuz yapamam dediğimiz her şeysiz yapabilirdik, asla orada yaşayamam dediğimiz her yerde yaşayabilirdik, hem de belki de bir öncekinden daha iyi bir yaşam yaratarak. Her şeyi kontrol etmeye çalışmanın, hep aynı hayatı değişmeden yaşamaya çalışmanın var olan değişime ayak uydurmaktan daha yorucu olduğunu anladım. Hayatın bize bizim planladığımızdan daha güzel bir plan yapmış olabileceği gerçeğini hatırlatıyorum hep kendime. Durmak ya da duramamak işte bütün mesele bu değildi, olmak ya da olmamaktı bütün mesele. Hayatın içinde gerçekten olmak ya da durduğun yerde olmuş gibi yapmaya çalışmak. Hiçbir çoğunluğun azınlık üzerinde kurmaya çalıştığı diktatörlüğe boyun eğmeden olduğum haliyle bu hayatı yaşama sözü veriyorum kendime."}
{"url": "https://gezginyogini.com/en-cok-sorulan-sorular/", "text": "Seyahate çıkma amacım yoga ve meditasyon alanında kendimi geliştirebilmek, eğitimler alabilmek ve aldığım eğitimleri öğretebilecek bir yoga eğitmeni olabilmekti. Yola çıkmaya karar verdiğimde o zamana kadar çalıştığım mühendislik mesleğimden kenara atabildiğim bir birikimim yoktu ve kredi çekerek yola başladım. Daha sonra Avustralya'da bir yıl çalışarak biriktirdiğim para ile seyahatlerime devam ettim. Şimdi çok severek yaptığım mesleğim olan yoga eğitmenliği ve seyahat blog yazarlığından gelen kazancım ile seyahat ediyorum. Önceliklerim değişince kazandıklarımı gerçek amacım doğrultusunda biriktirebilmeyi öğrendim. Düşük bütçeyle ve gönüllü çalışma programlarına katılarak seyahat etmeyi tercih ediyorum. Ne yazık ki henüz bir sponsorum yok. Gezmeye nasıl karar verdiğimi sayfamdaki hakkımda bölümünde yazdım, buradan bakabilirsiniz. Gezmek için bir ekibim yok, belirttiğim gibi tek başıma çıktım ben yola, seyahatlerimi yalnız başıma gerçekleştirdim, gerçekleştiriyorum. Bazen yolda tanıdığım insanlarla beraber bir süre seyahat ettiğim de oldu tabi ama yola çıkışlarım yalnız oldu. Şimdi açık konuşmak istiyorum; bana sorarsanız hiç ingilizcenin olmaması evet bir sıkıntı. Evet çok sıkıntı yaşıyorum, çünkü ben et ve hayvansal ürünleri tüketmiyorum. Bu yüzden birçok yerde derdimi anlatmak zor olabiliyor. Ama çözülemeyecek sıkıntılar değil bunlar. Mühendislik eğitimi aldım ve 4 seneye yakın bir süre bu alanda çalıştım. Ama şu andaki mesleğim yoga eğitmenliği. Ayrıca çocukluğumdan beri yazı yazmak istemişimdir, bir kitap çıkaracak kadar iyi olamasam ve kendime henüz yazar diyemesem de insanların merak edip okumak istediği bir şeyler yazabiliyor olmak güzel. Sakın alınıp darılmayın ama bu tarz sorular benim biraz tarzımın ve amacımın dışında. Ben bir gezi rehberi değilim, ben bir seyyahım ve gezilerimi, anıları yazıyorum sadece. Piyasada gezi rehberliği görevini hakkıyla ve doğru bir şekilde yapan bir çok başka site var, onlardan yardım alabilirsiniz. Bu ve bunun gibi google'a yazarak rahatlıkla cevaplarını bulabileceğiniz soruları cevaplamaktan hoşlanmıyorum. Araştırmak yerine başkasına sormayı benimsemiş kişileri beslemek istemiyorum. Lütfen yapmayın bunu, google bana mesaj atmaktan daha kolay, kendi çabalarınızla bulabiliceğiniz şeyler için bile hazırcılığa alışmayın. Herkes için bu süreç farklıdır elbet ama ben ilgi duyuyorum diyen kişilere önce Yoga felsefesiyle ilgili kitapları okumalarını öneririm. Purnam yayınlarının Raja yoga, Jhana yoga, Bhakti yoga, Karma yoga... kitapları benim önerilerim olarak not edebilirsiniz. Felsefesini kavradıktan sonra asanalara yani yoga hareketlerine \"bir eğitmen ile birlikte\" başlamanızı tavsiye ederim. İnanın bunu yapabilmeyi çok isterim. Bu benim için de eğlenceli bir süreç. Ama sizin gibi bu istekte bulunan o kadar çok insan var ki herkesin isteğini kabul etmeye çalışırsam ne param ne de zamanım yeter buna. Lütfen bunu kişisel algılayıp sizin başımdan savdığımı düşünmeyin."}
{"url": "https://gezginyogini.com/en-guzel-deniz/", "text": "Deniz in sesi kulaklarımı doldururken elime kitabı aldım, kapattım gözümü ve aklımdan geçirdim hayalimi, dileğimi, sıkıntımı, üzüntümü... her neyse o an hayatımın merkezinde ayakta duran ya da bilinçaltımda bir köşeye sinmiş gizlenen, en kuvvetli olan hangisiyse o anda işte \"o\" geçiverdi aklımdan. Ellerim hangi sayfayı istiyorsa onu buldu, gözlerim kapalıyken... Sonra gözlerim ellerimin yardımıyla yüreğimin bulduğunda gezindi. Keyifle içtiğin kahvenin üzerinden sana seni anlatmak için yanına gelen falcı \"önce inanman lazım.\" der. Bu inandığın \"tesadüf\" belki de hayatını değiştirebilecek güce sahip oluverir bir anda. Bilimsel olarak \"forer etkisi\" denilen bir yöntemle yani \"insanların herkes için geçerli olabilecek genel, geniş, belirsiz ifadeleri farkında varmadan kendine özel görmeleri\" denilen basit bir psikolojik yöntemle inanırsın tılsıma. Ama işte dedim ya \"inanç\" önemli olan, bu tılsımın içerisinden hayatını değiştirecek yolu sen seçersin. Kader sana su içeceğini söyler ve hangi dereden, hangi gölden, hangi okyanustan içeceğine sen karar verirsin, tesadüflerin ya da tesadüf sandığın inanışların sana yolu seçmende yardımcı olur. Falcı kadın sana hayatındaki insanın \"hayatının erkeği/kadını\" olduğunu söyler ve artık o insanı hayatının erkeği/kadını yapacak gücü, inanışı sana vermiş olur. Falcı kadın sana çok çalışacağın ve sonunun iyi olacağı bir yola gireceğini söyler ve artık sana çok çalışma gücünü ve iyi olacağı inancını vermiş olur. Bir gün bir kitap okursun, bir film izlersin, biriyle tanışırsın... hayatın değişir. Böyle deriz ya çoğu zaman, aslında tam da hayatında o noktadasındır ve o kitap, o film, o kişi seni bulmuştur ya da sen onu bulmuşsundur. O kitabın, o filmin, o kişinin hayatını değiştirdiğine inanırsın çünkü hayatını değiştirme kararını sen çoktan vermişsindir ve o kitabın, o filmin, o kişinin hayatını güzelleştireceğine dair inancın hayatını güzelleştirir. İşi bırakmak, yeni yerler görmek, yeni insanlarla tanışmak, yeni bir hobi edinmek... değildir aslında senin hayatını değiştiren, bunların sana iyi geleceğine dair gönülden inancındır ve iyi gelir de. Mutlu olacağına inandığını söylediğin için mutlu olmazsın, mutlu olduğuna gönülden inanırsan mutlu olursun. Hayatındaki küçük detayları görürsen ve bu detayların güzelliğinin farkına varırsan güzel olduğuna gönülden inanırsın. Yani aslında diyorum ki herşey senin zihninin içerisinde bitiyor. Sen neyi davet edersen hayatına onu selamlıyorsun, sen neye inanırsan onu yaratıyorsun. Evrenin karşına çıkardığı tesadüfler, aslında senin inancının yarattıkları. Hayatındaki başına geleceklerin kontrolü senin elinde değil, ama başına gelenlere nasıl bakacağının kontrolü senin elinde, güzellikleri görüp mutlu olmak ya da sıkıntıların içinde yok olup gitmek. Şu anda burada nefes aldığın için mutlu olmak ya da geçmişteki dertlerin ve gelecekteki kaygılarınla boğuşmak; senin elinde. Elindekileri ve şuanda sahip olduğun hayatın değerini bilmek ya da bitmek bilmeyen şikayetler türetmek; senin elinde. Hayatı boyunca yaşadığı kentten hiç ayrılmamış, ama dışarıdaki hayatı merak eden, yaptığı işten, karısından, çocuklarından, yaşadığı kent olan Chelm'den mutsuz olan Moşe'nin bir sabah diğer kentleri görmek için yola çıkma kararıyla kendini yollara atışının hikayesini okudum bugün. Moşe bir süre yürüdükten sonra bir ağacın altında biraz uyumaya karar veriyor, uyumadan önce gideceği yolu şaşırmamak için ayakkabılarının burun kısmını gideceği istikameti gösterecek şekilde koyuyor ve uyuyor. O uyurken yoldan geçen bir başka yolcu güzel gördüğü ayakkabılara bakıyor sonra da farkında olmadan burnu ters yöne çevrilmiş bir şekilde bırakıyor. Uyandığı zaman Moşe ayakkabılarının burnunun dönük olduğu istikamete yani kendi şehrine doğru ilerliyor farkında olmadan. Vardığı bu yeni şehir kendi şehrine çok benziyor ama daha renkli, insanları daha güler yüzlü, kendi evine çok benzeyen bu ev daha temiz, bahçesi daha yeşil, kendi karısına benzeyen bu kadın daha güzel, daha iyi yemek yapıyor, kendi çocuklarına çok benzeyen bu çocuklar daha akıllı, kendi dükkanına benzeyen bu dükkanda daha güzel çalışıyor ve daha çok müşteri geliyor. Yeni Chelm'de, yeni karısı, yeni çocukları ve yeni işiyle mutlu bir hayat süren Moşe diğer kentleri görmekten vazgeçiyor ve ölene kadar bu kentte mutlu bir yaşam sürüyor. Şu anda yaşadığın an, yaşadığın yer, yaşadığın insanlardaki güzellikleri görmek için bir bak etrafında, aslında belki de bahçen düşündüğünden daha yeşildir, daha renklidir. En güzel deniz henüz gidilmemiş olandır demiş ya şair, ben de diyorum ki en güzel deniz neden şuanda içinde yüzüyor olduğun olmasın."}
{"url": "https://gezginyogini.com/evden-para-kazanmak/", "text": "Evden yapılacak işler deyince ilk akla gelenlerden birisi aslında çevirmenlik. Eğer çevirmenlik yapabilecek kadar bir yabancı dil bilginiz varsa işsiz kalmaktan çok da korkmanıza gerek yok. Çok büyük paralardan bahsetmiyoruz burada ama minimal bir yaşam sürmenizi sağlar. Çevirmenlik yaparken kendi öz disiplininizi sizin oluşturmanız gerekiyor ve yaptığınız işi özenle yapmak önemli. Ne kadar özenli çalışma o kadar fazla iş. Eğer yazı yazma becerinize güveniyorsanız bazı sitelere içerik girebilir, ufak da olsa kendinize bir gelir elde edebilirsiniz. Zamanla yazı yazma hızınızı arttırdıkça ve daha alışkın hale geldikçe kazandığınız paralar biraz daha artacak tabi ki. İnternette makale yazarı aradığını iddia eden her siteye de güvenmemek gerek tabi. Sitede iletişime geçtiğiniz kişinin sizinle konuşma tarzına, kazancınızı net olarak öğrenip öğrenmediğinize, sitenin güvenilirliğine önem vermelisiniz. Kariyer. net'ten \"metin yazarlığı\" ilanlarına bakmayı deneyin, daha güvenilir sonuçlara ulaşabilirsiniz. Makale yazımı konusunda özgün içerik üretebilmek, alıntı yapmamak, yazım-imla kurallarına dikkat etmek çok önemli, eğer zaten bu konularda bir sorun yaşamayacağınızı düşünüyorsanız bu alanda kendinizi deneyebilirsiniz. Eğer yazım yeteneğiniz var ise bir başka sitede makale yazarak para kazanmak yerine kendi sitenizi kurabilirsiniz. Moda, makyaj, yemek, seyahat, günlük, fotoğraf, anne-çocuk, kitap, sinema... gibi bir çok alanın içinden size en uygun olanı seçip kendi sitenizi oluşturabilir, kendi özgün içeriklerinizi girebilirsiniz. Ama blog yazarak para kazanmak için biraz zaman, sabır ve şans gerekiyor. Şimdilerin modası artık video; çoğunluk yazı okumaktansa video izlemeyi tercih ediyor. Eğer sizin de anlatmak, öğretmek istedikleriniz varsa, kamera karşısında kendinizi rahat hissediyorsanız youtuberlik sizin hayalinizdeki meslek olabilir. Airbnb kullanmak istiyorsanız kiralamak istediğiniz odayı ya da evi modern ve konsept bir şekilde döşemenizi önerebilirim, odaya yaptığınız harcamayı kısa sürede çıkarabilirsiniz böylelikle. İnternetten satış yapmak da güzel bir para kazanma yöntemi. Özel bir el beceriniz varsa, takı, tasarım, örgü, pasta... gibi, ürettiğiniz ürünleri instagram üzerinden satışa sunabilirsiniz. Sizin beceriniz yoksa ama yurtdışından ürün alabiliyor ya da getirtebiliyorsanız bunların da internet üzerinden satışınız yapabilirsiniz. İnstagramı ayrıntılı dolaşırsanız bu şekilde satış yapan birçok hesaba denk gelebilir, ilham olacak bir şeyler bulabilirsiniz. Eğer web tasarım, grafik tasarım gibi konularda bilginiz ve yeteneğiniz varsa evden veya seyahat halindeyken gelir elde etmeniz pek alışılageldik bir durum. Önemli olan bu konuda yaratıcılığınızı ve bilginizi ne kadar kullandığınız ve ne kadar kaliteli işler öne sürdüğünüz. Kaliteli işler ortaya çıkardıkça ve bir de şansınız yaver gittikçe para zaten gelip size bulacaktır. Çektiğiniz stok özelliği taşıyan fotoğrafları internet üzerinde satışa çıkarabilirsiniz. Bunun için istock, dreamstime gibi sitelere üye olabilirsiniz. Bionluk sitesinde video-animasyon, grafik-tasarım, ses-müzik, yazılım, yazı-. çeviri... gibi kategoriler içerisinde sizin de yapabileceğiniz bir uzmanlık alanınız varsa bu site üzerinden becerilerinizi fiyatlandırarak teklif verebilirsiniz. Site üzerinde; \"ben sizin için şöyle bir video hazırlarım\", \"ben şirketiniz için sunum yaparım\", \"ben sevgilinize aşk şarkısı yazarım\", \"ben çocuk kitapları seslendiririm\", \"ben sizin için tanıtım yazısı yazarım\" gibi ve daha birçok seçenek var. Belki sizin de bu kategoriler içerisinde bir uzmanlık alanınız varsa değerlendirebilirsiniz bu siteyi. Evden para kazanmanın daha birçok yolu var tabi, bunlar sadece bir kaçı. Aman ha dikkat, benden size bir tavsiye; borsa ve anket işlerine bulaşmayın derim, oralardan para kazanmak pek mümkün değil, zamanınızı boşa harcamayın. Yeniliklere açık olmanız, kendinizin farkında olmanız ve hayatınızdaki fırsatları değerlendirebilmeniz dileğiyle. Tebrik ediyorum. Bende çıktım işten bakalım neler yapacağım. Önceliğim düşükte olsa düzenli gelir. Sonra seyehata başlayacağım. Düşüncelerimiz benzer. Bu sistemde hiçbir zaman ne istediğini alabilirsin ne de memnun olarak çalışabilirsin. Bu arada bende mühendisim. Cok basarilisin Burcu, seni izlemek cok keyifli. .. Ben çalışmamayı seçen değil, günümüz Türkiye'sinde artık kendine iş bulamayan bir beyaz yakalı olarak aynen senin de yazdığın gibi 1,5 yıldır kiramı ödüyor ve geçiniyorum ama tabi çok zaman harcanıp, 3-5 kuruş kazandıran işler insanın kanına dokunuyor. Çeviri yaptığım kitabevi de batmak üzere, o yüzden her türlü öneriyi sevinçle karşılarım. Ben de 14 yıl kurumsal düzende yönetici pozisyonlar dahil aktif çalışma hayatının tüm tozunu yutmuş, devamında günümüz T ürkiye'sinde öğretilen düzende çalışmayı reddederek kendi çiçek ve iç mimari danışmanlık firmasını kurmuş bir iç mimarım; söylemek istediğim masanın 2 tarafının da tüm avantaj ve dezavantajlarını, risklerini deneyimledim, deneyimlemeye devam ediyorum. Asıl yaşamın bana gönderdiği hediye olarak düşündüğüm, 1 ay önce sistemine aşık olarak çok yakın Eczacı bir arkadaşım ile tanışma şansı elde ettiğim Alman bir network marketing sistemi düzeninde çalışan firmaya bireysel iş ortağı oldum ve 0 risk, 0 sermaye, Alman iş düzeni, ürün kalitesi ve serbest çalışma koşulları ile iş sahibi olma, emeğin kadar kazancın tadına varma ayrıcalığını yaşamaya başladım. Amerika'da nüfusun 43%'si, Japonya'da her 6 kişiden 1'i network network marketing ile standardın çok üstü para kazanırken Türkiye'nin henüz 0,8% si oluşumun farkında ama şükür ki hızla artıyor; insanlar hayatlarına değer katmaya başlıyor. Detaylı bilgi almak istersen gönüllülükle bildiklerimi paylaşırım, yaşam amacını bulman dileğimle, sevgiler.."}
{"url": "https://gezginyogini.com/eylul-yoga-bulusmasi-gercek-seni-ozgurlestirir/", "text": "Bağımlılıkların seni esir eder. Kendine söylediğin yalanların esiri olursun. Gerçek ise seni özgürleştirebilecek tek şeydir. -Farkındalık meditasyonu - İletişim: gezginyogini@gmail. com / 05050166199 - Kontenjan sınırlı sayıdadır, kararını verdiğin gibi iletişime geçip yerini ayırtmanı öneririm. - Yoga çalışmaları başlangıç ve orta seviyede uygulayıcılar için uygun şekilde düzenlenmiştir. - Gerektiği taktirde programda ufak değişiklikler yapılabilir. - Serbest zaman içerisinde kitabını alıp uzanmak haricinde bir aktivite yapmak isteyenler için: Olimpos sahilde keyif yapabilir, likya yolu yürüyüşü ya da doğa yürüyüşleri yapabilir, kaya tırmanışı deneyimleyebilir, bisiklet kiralayabilir, atv safari turu yapabilirsiniz"}
{"url": "https://gezginyogini.com/gencken-seyahat-etmeniz-icin-3/", "text": "Geçenlerde üniversiteyi daha yeni bitirmiş bir gençle sohbet ediyorduk. Kafası karışmıştı, hemen bir işe başlaması gerektiğinden, iş hayatının içerisine biran evvel girmesi gerektiğinden bahsediyordu. Bir yandan da seyahat etmeyi, farklı ülkeleri keşfetmeyi çok istiyordu ama bunun için zaman kaybetmenin doğru olup olmadığından emin değildi. Ailesi, çevresi, hocaları ona hep okul bitince hemen bir işe girmeyi öğütlemişti. Ben ise tam aksini söyledim; ona seyahat etmesini önerdim. Bahaneler üretmeden. Sadece git. Sonuçlar bedellerine değer. Bundan daha ölümcül bir söz olamaz. - Evet, ama ya borçlar ne olacak ? - Evet, ama ya mesleğim ne olacak ? - Evet, ama ya erkek/kız arkadaşım ne olacak? \"Evet, ama...\" öldürücüdür. Çünkü bu yapmayı istediğimiz şeyi yapmaya korktuğumuzda amaların en iyisine sahipmişiz gibi hissetmemizi sağlar. Korkumuzu asalet gibi görmemize neden olur. \"Evet, ama...\" hakkında dikkatli ol. \"Evet, ama...\" hayallerini öldürür. Yaşlandığında hayat sadece başından geçen olaylar olarak görünecek. Gençliğinde, tüm gücünün olduğu zamanda; gerçekten yapmak istediklerini yapmalısın. Fakat bir yetişkin olup yeni sorumluluklar almaya başladığında, gerçekten önemli olan şeyi bildiğine dair planlı olmak zorunda kalacaksın. Eğer hala şuanki durumunun kontrolü senin elindeyse, hala çarkların içerisine girmediysen; hayatında önemli olan neyse onu yapacak şansa sahipsin demektir. Hayat her zaman kontrolün sadece senin elinde olacağı şekilde ilerlemeyebilir, hazır hala kontrol elindeyken onu kullan. Yetişkinliğin ilk evrelerinde dünya görüşün biçimlenmeye başlar. Bu zamanı iyi değerlendirebilmek çok önemli: kendine büyümek için fırsatlar tanımalısın. Bunu yapmanın en iyi yolu seyahat etmek. Yani, genç insan; sehayat et. Seyahat et özgürce ve uzaklara. Seyahat et cesaretle. Seyahat et coşkuyla. 1- Seyahat; sana macera yaşamayı öğretir. - Everest'te günlerce yürüyüş yapmak - Bolywood filminde rol almak - Yağmur ormanlarında kamp yapmak - 3 ayda İspanyolca öğrenmek - Ailesi olmayan çocuklara İngilizce öğretmek - Bir hayvan barınağında gönüllü çalışmak - Günlerce süren bol kahkahalı tren seyahatleri - Mercan kayalıklarında neon balıklarla birlikte yüzmek - Tarlada ekip biçmeyi öğrenmek Bir kez daha söylüyorum ve söyleyeceğim: Gençken seyahat etmelisin. Zamanı dünyayı görmek için, hayatın farkına varmak için ve kişiliğini geliştirmek için değerlendirmelisin. Yaptığın yatırıma, paraya veya zamanını feda etmene değecektir. Turist ol demiyorum, riskleri ve maceraları deneyimle diyorum, böylece hayatının geri kalanını korku ile geçirmek zorunda kalmazsın. Sorunlarla başa çıkmayı, çözüm üretmeyi, çaba harcamayı, hedef koymayı öğrenirsin seyahat ederken. Korkularının üzerine gitmeyi öğrenirsin. Kendini tanımaya başlar, hayattan ne istediğinin farkına varırsın. 2- Seyahat; merhamet etmeyi öğrenmeni sağlar. Gençliğinde, hayatını tanımlayacak seçimler yapacaksın. Şu an başladığın düzen, bütün hayatın boyunca seninle birlikte olacak. Seyahat, seni başka hiç bir şeyin yapamayacağı kadar değiştirecektir. Senden daha büyük problemleri çözer halde bulacaksın kendini. Eğer Güneydoğu Asya'ya gidersen köle ticareti ile karşılaşabilirsin, eğer Doğu Avrupa'ya gidersen soykırımın ve dinsel işkencenin etkilerini görebilirsin, eğer Haiti'ye gidersen Batı himayesinin çirkin yüzünü görebilirsin. Dünyanın hem ne kadar küçük hem de ne kadar büyük olduğunu anlamaya başlayacaksın. Dünyanın yarısından çoğunun günlük hayatlarında alışmış oldukları acı ve kedere dair yeni keşfettiğin bir saygı duyacaksın içinde. Diğer insanlarla derin ve daimi bir şekilde bağlı olduğunu hissedeceksin. Umursamayı öğreneceksin, belki seslerini duyurmaya ihtiyacı olan insanlar için birşeyler yapmanın bir yolunu bulacaksın. Sana Tayland adalarının güzelliğini saatlerce anlatabilirim fakat onu deneyimlemek için kendin görmen gerekir. Büyük Çin seddiyle ilgili onlarca kitap okuyabilirsin fakat orada olmak farklı bir hikaye. Paran mı yok ? Git gönüllü işlerde çalış, ya da gittiğin yerlerde garsonluk yap para kazan, otostop çek, çadırınla gez, bileklik sat, müzik yap, az ye çok gül... Yeter ki her zaman bir yol olduğunu unutma. Sence 30 yaş gençlik kavramına dahil mi? Evet dimi. Ev borcu kredi kartı borçları diğer klasik giderler, hem bunları ödemenin hemde dünyayı dolaşmanın imkanı var mı? Elbette seyahat, standart hayatlarımızı yaşarken kazandığımız tecrübelerden çok daha fazlasını kazandıracak, doyuracak ama amalardan kurtulmanın yöntemini bulamayan, çözümsüzlükler içinde yüzen insanlar için \"borçlarını kapatma yöntemi olarak elinden herşeyi çıkar elinde kalan 3 ve 5 kuruş ile vur kendini yollara\" tavsiyesinden daha başka nelerle bu hayallere kavuşabilmemizi sağlayabiliriz tavsiyesi istiyorum, basıp gitmek için çok az mantık çevresinde fikir arzuluyorum. ben 46 yaşındayım ara ara geziyorum ve sonuna kadar söylediklerinize katılıyorum. ilk 25 yaşında sırt çantamı alıp balkanlar turu yaptım. türkiye yi kare kare gezdim insan kendi ülkesini tanımalı felsefesi ile yola çıktım ve türkiye 4 yıl sürdü ve hala devam ediyorum gezmeye. genç gezmek çok daha doğru. sadece size şunu söylemek istedim bir adanalı olup batı kültürü ile büyümüş biri olarak kürtlere zazalara ermenilere süryanilere ezidilere araplara gürcülere v. b bu ülkede tüm yaşayan etnik guruplara bakışım çok değişti. o nedenle herkes sırt çantasını alıp yola çıkmalı diyorum ve sizi destekliyorum. güzel bir çalışma olmuş elinize sağlık kolay gelsin."}
{"url": "https://gezginyogini.com/gezgin-yogini-ile-kordonda-yoga/", "text": "Şu Kordon'da ne güzel yoga yapılır dedim geçenlerde kendi kendime. Denize karşı, mis gibi deniz havasıyla çimenlerde... Sonra dedim ki yalnız yapmayayım, birlikte yapalım ve aklıma böyle bir etkinlik oluşturmak geldi. Bir çok insan yoganın ne olduğunu merak ediyor, ya da biliyor ve uygulamaya devam etmek istiyor ama maddi imkanı uygun olmadığı için gidemiyor. Ya da zaman bulamadığı için, ya da üşendiği için. Son ikisi için yapabilecek birşeyim yok ama ilki için elimden geldiğince, ücretsiz olarak yogayı insanlara tanıtmaya karar verdim. 24 Nisan pazar sabahı istekli, hevesli bir kalabalık vardı yoga için gelen. Bedenini tanımak isteyen; bedeninin, zihninin ve ruhunun arasındaki bağı farketmek isteyen, gözlerinin içi gülen insanlarla tanıştım. Birlik olmanın bilinciyle başladık yoga duruşlarına. Her nefes alışta deniz kokusunu içimize çektik ve her nefes verişte biraz daha girdik pozun içine."}
{"url": "https://gezginyogini.com/gezginyogini-ile-kordonda-yoga/", "text": "Bir önceki keyifli ve etkili geçen yoga etkinliğinin ardından bir yenisini daha yapalım dedim. 29 Mayıs Pazar günü saat 10:00'da Alsancak Kordon'da gelin yine \"birlik\" olalım. Alsancak limanına doğru giderken V Lounge cafe önü. Aranızda \"Ben yoga yapamam, hiç esnek değilim.\" diyenleri duyar gibiyim. Bu \"çok kirliyim, banyo yapamam.\" demekten farklı bir durum değil. Esnemek için, güçlenmek için, dengemizi arttırmak için, bedenimizi tanımak ve bedenimizle barışmak için, bedenimiz ile zihnimiz arasındaki uyumu yakalamak için gelin birlikte yoga duruşlarını öğrenelim, uygulayalım. Bu sefer bir güzellik daha ekleyelim dedim; 1 saatlik yoga uygulamasının ardından kolektif bir pikniğe ne dersiniz ? Hem yiyelim, hem paylaşalım, hem sohbet edelim. Yogaya ve seyahate dair sorularınız varsa Yoldaki / Gökhan Keşf-i Alemde ile birlikte cevaplamaya çalışalım."}
{"url": "https://gezginyogini.com/gezimanya-soylesi/", "text": "Bu soruya verilecek yanıt çok fazla aslında ama sanırım beni en çok etkileyen yer Rishikesh. Şurasını gezmeli, burasını gezmeli denilecek bir yer değil Rishikesh. Şehrin enerjisi çok ilginç ve tabii ki şehrin içinden geçen mükemmel, tertemiz Ganj var. Şehre bu ilginç enerjiyi veren de Ganj Nehri olsa gerek. Auroville de beni çok etkiledi. Dünyanın birçok yerinden insanın burada birlikte, kardeşçe yaşaması ve kimsenin hiçbir ırk, din, millet ayrımı yapmaması normal dünyadan gelen bizler için biraz şaşırtıcı idi başlarda. Buradaki yaşam gerçekten ütopya diye adlandırılabilecek bir yaşam ve o ütopyanın gerçekleşmiş olduğunu görmek umut veriyor. Bazen kafama göre hiç hazırlıksız çıkıyorum yola ama sonrasında da neden hazırlık yapmadım ki gelmeden önce diye kızıyorum kendime : ) En güzeli yola çıkmadan 1-2 hafta önce oturup internet başında blogları ve siteleri gezmek, gezginlerin tavsiyelerini seyahat defterime not almak. Böyle hazırlıklı çıkınca yola nereye gidilir, ne yenir, ne yapılır sorularına çok fazla vakit harcamıyor insan. En son Katmandu'daydım. Annapurna etrafında trekking gezimi tamamladıktan sonra ülkeye dönüş öncesi 1 hafta kadar başkentte vakit geçirdim. Bu birkaç ay biraz durgun geçiyor, ailemi özlemişim onlarla vakit geçiriyorum : ) Ekim ayında Avustralya'ya gidiyorum. Seyahatler sırasında yerel halktan çok, gezginlerle karşılaşıyor zaten insan. Gezilen yerler genelde aynı, kafalar birbirine yakın olduğu için birlikte geçirilen vakitler güzel, sohbetler eğlenceli geçiyor. Tüm gezginler birbiriyle arkadaş, tanıdık olmaya başlıyor zamanla. Enteresan anı olmaz mı, anlatılacak o kadar çok şey var ki... Nepal'de Annapurna etrafında trekking yaparken arkadaşlarla dünyanın en yüksek gölüne Tilicho Lake'e çıkmaya karar veriyoruz, aslında karar veriyoruz demeyelim de ikna oluyorum diyelim : ) Yol çok tehlikeli, Lonely Planet'te rehbersiz çıkılmaması gerektiği yazıyor. Biz yine de gazlanıp çıkıyoruz yola. Ben dağ hastalığı AMS'ye yakalanmışım, yükseğe çıkıldıkça hastalık etkisini daha da gösteriyor. Yol çok zor ve ben ölmek üzere hissediyorum kendimi. Başımda inanılmaz bir ağrı, başım dönüyor, midem bulanıyor, nefes almakta zorlanıyorum ve hala o zorlu yollarda inatla tırmanmaya çalışıyorum. Ayağım kaysa aşağısı uçurum ama pis bir inadım var başladığım işi bitireceğim. Yolda 2 kere çığ yaşadık, altında kalır mıyız ki acaba diye korkuyor insan, filmlerdeki gibi bir dünyadayız... Ölüm yanı başımızda ama dağlar o kadar güzel ki... Zorlu ölüm kalım savaşından sonra neyse ki çıktık sonunda Tilicho'ya. Manzara görülmeye değer ama soğuk yüzünden 15 dakikadan fazla duramıyor insan. Trekking için uygun tasarlanmış ayakkabılarımıza ve ellerimizdeki trekking sopalarına rağmen yol bizim için ölüm kalım savaşıydı ve gölün bulunduğu yer eldivenlere, berelere rağmen 15 dakikadan fazla kalınamayacak derecede soğuktu. Yolda polislerin zorla indirmeye çalıştıkları yaşlı bir amca ile karşılaştık. Ayakları çıplak, zayıf, incecik kıyafetleriyle bu amca kaçıp kaçıp Tilicho'ya tırmanırmış, polisler de dağlarda bu amcayı ararlarmış, bu ilk kaçışı değilmiş yani. O incecik kıyafetlerle o dondurucu soğukta günlerce nasıl hayatta kaldığı ve ne yiyip ne içtiği bir muamma. Kaçıp kaçıp kendini dağlara atmasının, yükseklere çıkmak istemesinin sebebini kendisinden başka bilen yok ve 80 yaşına rağmen bu gücü kendisine bulmasına şaşırmamak elde değil. Ben vejetaryenim, Hindistan ve Nepal gibi ülkelerde hiç sorun yaşamıyorum. Yeri geldiğinde sokaktan yiyecek yemeye de çekinmiyorum ben, sokak yiyeceğinin lezzeti bir başka güzel oluyor. Hindistan'ın kendine has yiyeceklerine bayılıyorum, inanılmaz lezzetli bir mutfak. Kalacak yer olarak tercihiniz genelde nedir? Otel, hostel, kamp vs. Varanasi. Zor bir şehir olduğunu biliyordum ama bu kadarını beklemiyordum. İtalya'da yaşamayı hayal ederim bazen ama gerçekten burada yaşamayı ister miyim bilmiyorum. Yaşamak için daha emniyetli ve daha farkındalık sahibi ülkeler seçmek daha doğru bir seçim olabilir. 1 sene bunun için yetmez; gelin şunu 3 sene yapalım, 5 sene yapalım : ) İlk sene Tayland, Kamboçya, Endonezya, Malezya, Vietnam, Myanmar, Sri Lanka, Çin, Moğolistan'ı gezerim. Gezerim dediysem gidip 2 hafta kalırım değil her ülkede birkaç ay kalırım. Yeni öğretiler öğrenirim; masaj, tantra, shaulin kung fu.. Yeni yoga-meditasyon teknikleri... Doğu felsefesinde öğrenmemiz gereken, varoluşumuzu anlamada bize yardımcı olacak o kadar çok öğreti var ki bunun için aylar pek yeterli değil aslında. İkinci sene 6 ay Avrupa'yı gezer, şehirlerinden çok köylerinde ovalarında dolanırım. İspanya'dan Afrika'ya geçer ve 6 ay boyunca Afrika'da köy köy dolaşır kabilelerle birlikte yaşar, yaşam tarzlarını anlamaya çalışır, çocuklarıyla vakit geçirir, kadınlarını dinler, gözlerdim. Üçüncü sene Güney Amerika... Şaman yerlilerle vakit geçirirdim, hayat felsefelerini öğrenirdim. Gettoları gezerdim, oradaki yaşamı görür ve o yaşama dahil olmaya çalışırdım. Dansın peşinden giderdim. O Latin coşkusunu yerinde yaşamak çok güzel olsa gerek. Ben gezerken binaları göreyim derdinde değilim pek. Dedim ya oralı gibi olmayı, her gittiğim şehirde ve ülkede yeni bir role bürünmeyi, o hayatı yaşamayı seviyorum. Öğrenmeyi seviyorum, onların yerinde olsaydım diyerek o hayatı hissederek yaşamayı seviyorum. Türkiye'de insanlar birbirine gösteriş yapmak için gezer olmuşlar. Gezmek deyince sadece Avrupa tatili gelir olmuş çoğunun aklına, e bu da haliyle Lira-Euro dengesini baz aldığımızda bizim için pahalı. Ben biraz da Doğu'ya yönelip o kültürden de bir şeyler almaya çalışmalarını öneririm insanlara. Ayrıca çoğumuzun bir türlü kullanmayı bilmediği siteler, rehber kitaplar; birçok şehirdeki ucuz ve kalınabilir yerler hakkında bilgi veriyor. İlla 3-5 yıldızlı otellerde kalmak zorunda değiliz, gece uyumak için vereceğimiz parayı ben daha çok gezip görmeye ya da yerel yemekleri yiyerek yeni lezzetler tatmak için vermeyi daha mantıklı buluyorum. Bence ilk olarak gezmeyi neden istediğine karar vermeli insan. Arkadaşlarına gösteriş için mi, yeni yerler görmenin heyecanı için mi, öğrenmeyi sevdiğiniz için mi, gezerken kendinizi bulduğunuz için mi... Bir sürü neden sıralanabilir buna... Önce kendimize karşı dürüst olmalıyız. Bir şeyi gerçekten yapmak istiyorsak bahanelerden kurtarmalıyız kendimizi önce. Para tabii ki önemli bir faktör ama çok fazla para harcamadan gezebilmenin de yolları var, istemek önemli. İnternet gibi bir zenginlik var önümüzde; gezginlerin deneyimlerine ulaşıp, türlü araştırmalar yapıp kendiniz için en uygun yöntemleri bulabilirsiniz."}
{"url": "https://gezginyogini.com/goa-bir-masal-dunyasi-gormek-ister-misiniz/", "text": "Sabahın kör karanlığında 5'te Panaji'deyim. Ha bakalım napıcam şimdi derken 4 kişilik bir kız grubu görüyorum, hemen sıvışıyorum yanlarına. Kızlar Avustralyalı, benim için kabus bir İngilizce ; ilginç aksanlarına mieaa mieeaa diyerek konuçtukça bunlar ben sadece yes yes diyip kafa sallıyorum. Neyseki otobüs durağını birlikte arayıp bulacak birilerini olduğu için yanımda mutluyum en azından. Sabahın 5'i hala kör karanlık, ortalıkta gezinen ya da orada burada uyuklayan ayyaşlar... Mapusa'ya giden otobüs ne tarafta diye soruyoruz gördüklerimize, biri sağ tarafı gösteriyor, diğeri sol tarafı, bir diğeri ilerisini... Kafalar karıştı, etraf karanlık, gösterdikleri karanlığa doğru yürüsek ardımızdan gelirler mi, tehlikeli mi bu adamlar değil mi? Bilmiyoruz ki, tırsıyoruz sadece. Neyse sonunda bir şekilde otobüsü bulduk, Mapusa'ya kadar birlikte gittik. Mapusa'dan sonra ben Arambol otobüsüne bindim, onlar Anjuna'ya. Goa'yı söyle anlatayım ki; aşağıdaki haritada da görebileceğiniz gibi onlarca plajdan oluşuyor. Yani aslında bunlar hep küçük küçük köyler, her köy kendi adını veriyor plajlara. Sanatını konuşturan bu kadıncağızın yaptığı heykeli çocuklardan korumaya çalışırken harcadığı çaba görülmeye değerdi. Gün batımında sahilde sadece davulcular ve dansçılar olmuyor tabi. Poi çevirenler, hulahopçular, acro yogacılar ve türlü türlü hünerlerini sergileyenler de gün batımında sahilde oluyor. Bunlar da birbirinden güzel takılarını sergileyen hippi arkadaşlar. Gündüzleri yoga ve dans workshopları oluyor genelcde, akşamları da mutlaka bir yerde parti var; yeni yeni gruplar, ilgin. enstürmanlar ve gerçekten iyi müzik. Favori mekanım Oshoanic; ağaçların altında bir sahne, büyülü bir havası var mekanın. Arambol'de bir de görülmeye değer \"sweet lake\" var. Görüntüsü huzurlu bir mekanı andırsa da kalabalık ve yılışığı bol. Bu da sweet lake'te üzerine çamurlar sürerek ilgi toplamaya çalışan Bolywood adayı Hintli kardeşimiz. Biraz daha sakinlik ve huzur peşindeyseniz Güney Goa'yı tercih etmenizde yarar var. Ben gidemedim ama giden birçok arkadaşıma istinaden söylüyorum ki Palolem Beach en güzelleri, gideni geri döndüremiyorsunuz."}
{"url": "https://gezginyogini.com/gonullu-calisma-programlari/", "text": "Seyahat etmeyi bir şehrin görülmesi gereken turistik mekanlarını görmek, o şehri sembolize eden binanın ya da heykelin önünde fotoğraf çekilmek ve o bölgeye ait birkaç yemeği yemek olarak görüyorsanız bu yazım sizin için değil ne yazık ki. Bu yazım seyahat etmek deyince farklı bir kültürün içinde yaşamayı, bol bol insanla tanışmayı, yaşamadığı deneyimleri yaşamayı ve sırtçantasını anılarla doldurmayı aklına getirenlere. Gönüllü Çalışma Programları sizin yaşamınızı değiştirecek deneyimlerin sihirli sözcükleri. Dünyanın uzak ya da yakın, bambaşka bir ülkesinde ya da kendi ülkende farklı bir şehirde bol bol iyi ve kötü anı biriktirebileceğiniz en güzel yollardan biri \"gönüllü çalışma\" deneyimi. Ayrıca bu sayede seyahatinizi ucuza da getirebilirsiniz. Gönüllü çalışma deneyimi için size yardımcı olacağını bildiğim, denediğim siteleri, programları sizinle paylaşmak istedim bu yazıda. Workaway dünyanın bir çok yerindeki gönüllüye ihtiyaç duyan kişiler ya da organizasyonların bulunduğu bir veritabanı. Sitede bir çok farklı alanda gönüllülük alternatiflerine rastlayabilirsiniz. Bebek bakmak, çiftlik işlerine yardım etmek, kedilere bakmak, ev işlerine yardım etmek, hostelde temizlik işleri ya da resepsiyon görevliliği yapmak, çocuklara öğretmenlik yapmak, yoga, dans eğitmenliği yapmak... gibi bir çok farklı alanda gönüllü olarak çalışma şansı bulabilirsiniz. Site ile yapılan anlaşma gereğince yemek ve kalacak yer karşılığında günde 5 saatten haftada 5 gün çalışma istenir ama bu ev sahibinize göre farklılıklar gösterebiliyor bazen, bazen kalacak yer vermeyebiliyorlar, bazen de yemek vermeyebiliyor ya da yemek için ücret isteyebiliyorlar. Siteye girdiğinizde tüm ilanları görebiliyorsunuz, fakat ev sahipleri ile iletişime geçebilmeniz için siteye üye olmanız gerekiyor. Tek kişi 2 yıllık üyelik 23 Euro, çift kişilik üyelik 30 Euro. Üye olduktan sonra kendi profilinizi oluşturuyor ve yeteneklerinizden, yapabileceğiniz işlerden kısaca bahsediyorsunuz profilde. Bundan sonrası aklınıza yatan işlerle iletişime geçmek ve geri dönüşlerini beklemek. Helpx de bir önceki siteyle aynı mantıkta çalışan, gönüllü arayan ev sahibi kişi ya da organizasyonlardan oluşan bir veritabanı. Burada da bir profil oluşturuyorsun ve ilgini çeken işlerle iletişime giriyorsun. Helpx sitesinin anlaşmasına göre kalacak yer ve yemek karşılığında her gün 4 saat çalışma isteniyor, ama daha önce de belirttiğim gibi bazen şartlarda ufak değişiklikler olabiliyor. Helpx sitesinin 2 yıllık üyeliği 20 Euro, tek kişi ya da çift olsan da aynı ücreti veriyorsun. Genellikle workaway ile aynı ev sahibi kişiler ve organizasyonlar yer aldığı için her ikisine birden para vermenize gerek yok, üye olmadan inceleyin ve hangi site aklınıza yatarsa ona üye olun derim. WWOOF yani \"Dünya Çapında Organik Çiftliklerle Çalışma Fırsatları\" bulabileceğiniz bir internet sitesi. Yemek ve kalacak yer karşılığında günde 4-6 saat organik çiftliklerde çalışma fırsatlarını sunan organik çiftlik sahiplerini görebileceğiniz bir veritabanı. Bu sayede sürdürülebilir tarım ile ilgili ve bu yaşam tarzı ile ilgili birçok bilgi edinebilirsiniz. WWOOF'in birazcık bütçe sarsan bir yönü her ülkenin kendi WWOOF sitesine sahip olması ve her ülke için ayrı üyelik ücreti ödemen gerektiği, eğer planınızda birden fazla ülkeye bu şekilde seyahat etmek varsa boşu boşuna her defasında para ödemeniz gerekecek. Ama sadece tek bir ülke üzerinden plan yapıyorsanız neden olmasın. Hovos yeni bir organizasyon, diğer sitelerle benzer mantıkta gönüllüler ve ev sahiplerini buluşturmayı hedefliyor. Üye oluyorsun, bir profil oluşturuyorsun, gönüllü ve ev sahibi kalacak yer, çalışma saatleri ve şartları hakkında anlaşmaya varıyor. Üyelik ücreti yok, gönüllü ve ev sahibi arasında anlaşma sağlandıktan sonra servis ücreti olarak 10 dolar/ 10 Euro ücret isteniyor. WWH gönüllüler ile organizasyonları buluşturmayı hedefleyen bir diğer site. Üyelik için her hangi bir ücret ödemiyorsunuz. Diğerlerinden farkı bu sitede organizasyonların sundukları projeleri görebiliyorsunuz, profilinizi oluşturuyor ve bu projeleri inceleyerek dilediğinizle iletişime geçiyorsunuz. Organizasyonun güvenilir olup olmadığını kontrol etmek sizin sorumluluğunuzda. Orada daha önce gönüllük yapmış kişilerin verdiği oylara göre değerlendirebilirsiniz, ayrıca organizasyonun internet sitesini etraflıca incelemeniz gerekir. Bazı kuruluşlar yemek ya da konaklama için ufak ücretler isterken bazılarında hiçbir ücret ödemeden gönüllülük yapabilirsiniz. Tatuta, WWOOF'in Türkiye ayağı olan bir proje. Buğday Derneği tarafından yürütülen \"Ekolojik Çiftliklerde Tarım Turizmi ve Gönüllü Bilgi, Tecrübe Takası\" projesinin kısaltılmış adı. Projenin amacı Türkiye'de ekolojik tarımla geçinen çiftçi ailelerine mali, gönüllü işgücü ve/veya bilgi desteği sağlayarak ekolojik tarımı teşvik etmek ve sürdürülebilirliğini sağlamak. 1 yıllık üyelik ücreti 60 TL, bu ücret Gençtur'a ödeniyor. Dünya çapında bir çok ülkede ya da Türkiye'de yer alan kamplarda 2-3 hafta boyunca konaklama ve yemek karşılığında günde 5-6 saat çalışarak gönüllük yapacağınız projeler. Gençtur sitesinde kampların listelerini görebilirsiniz. Bu kamplara başvurabilmek için yurtdışı kamplar için Gençtur'a belli bir miktar kayıt ücreti ödemeniz gerekir, yurtiçi kamplar ise şartları karşıladığınız taktirde 2017 yılında ücretsiz. İngilizcenizi geliştirmek, farklı kültürlerde insanlarla tanışmak için güzel bir fırsat. Detaylar için Gençtur'un kendi sitesine göz atabilirsiniz. 18-30 yaş aralığındaki gençlerin Avrupa ülkelerinde gönüllü olarak çalışarak farklı deneyimler kazanmasını amaçlayan bir proje. Daha fazla bilgi için daha önce yazdığım şu yazıma bakabilirsiniz. Hindistan'ın güneyindeki üniversal şehir Auroville'deki gönüllü çalışma ve staj imkanlarını bulabileceğiniz bir veritabanı. Auroville dünyanın bir çok yerinden insanın millet, ırk, din ayrımı gözetmeksizin bir arada yaşadığı bir insan laboratuarı projesi. Şehir onlarca komünden, ekolojik köyden oluşuyor. Buradaki ekolojik çiftliklerde ya da komünlerde ya da ofiste gönüllü çalışabilir, stajınızı yapabilirsiniz. Uluslarası Gönüllü Programlar Birliği, dünya çapında birçok gönüllü kuruluşun üyesi olduğu bir birlik. IVPA'nın stardatlar listesine uyan kuruluşlar kabul ediliyor. Bu siteden istediğiniz bölge, ülke, gönüllük türü, gönüllük süresi üzerinden arama yapabilir, karşınıza çıkan kuruluşların internet adresinden onlarla iletişime geçebilirsiniz. Bu birlik kuruluşların güvenilirliğini size garanti ediyor. Çok ama çok faydalı, uzun süredir kızım için yaptığım bir araştırma için süper bir özet oldu, çok teşekkür ederiz. Cok faydali olmus bu yazi, cook tesekkurler paylastiginiz bilgiler icin. Burada AIESEC'in de yer almasi gerekiyordu. Bu yazıyı yazarken AISEC aklıma gelmemişti, aslında yer alabilirmiş haklısınız, sizin bilginiz varsa siz paylaşabilirsiniz. Merhaba burcu hanim bu sene ingilizceye ogrenmek istiyoruz esim ve ben onceden calistigim icin firsatim olmuyor dersim suan oyle bir engelimde yok nerden ve nasil baslamam gerekiyor yardimci olabilirseniz sevinirim.. Gerçekten çok güzel bilgiler. Bu sayede ben de gideceğim bir gün 😉😊😄😍😍 Bu yazınız için çok çok teşekkür ederim. Merhaba bir çok projede 30 yaş engeli var, malesef 31yaşında haberdar oldum, yaş aralığına bakılmaksızın uygun bir gönüllülük portalı var mı acaba. Tesekkur ederim. workaway projelerinde yaş sınırı yok, onlara göz atabilirsiniz."}
{"url": "https://gezginyogini.com/hayatinizi-degistirmek-elinizde/", "text": "Bugünlerde çok revaçta bir söylem. Her şeyi değiştirebileceğimize inanmak istiyoruz. Geçenlerde kabullenmek ile ilgili bir paylaşımımın altına yazılan yorumlardan bir kaçı dikkatimi çekti. Kimi her şeyi değiştirebileceğimize inanıyor, kimisi ise ihtiyacımınız olan şeyin umut olduğuna inanıyor. Ben ise neden \"gerçek\"ten bu kadar kaçtığımıza şaşırıyorum. İnsanoğlu birçok şeyi değiştirme gücüne sahip, düşünerek, çözüm bularak, uygulamaya koyarak bir çok engeli ortadan kaldırabiliriz. Ama her şeyi değil, her zaman değil. Şimdilerde çok satan bir meta. Diyorlar ki her şeyi değiştirmek elinizde; pozitif düşünürek, dua ederek, çeşitli özel teknikler kullarak hayatınızı değiştirebileceğinize dair bir çok akım, metot oluşturuldu. Kimisi ışık varlıklarla, meleklerle iletişim kuruyor, kimisi evrenin isteklerimizi nasıl yerine getireceğine dair yöntemleri açıklıyor, kimisi beynin farklı dalga boyutlarına geçiş yaptığını iddia ederek hayatını değiştirme gücüne eriştiğini söylüyor, kimisi bazı özel sözcükleri belirli sayıda söylediğinde dileklerinin gerçek olacağına inanmayı tercih ediyor, kimisi belirli özel günlerde belirli özel duaları ederek isteklerine erişebileceğine inanıyor... İnsanlık mucizeleri seviyor ve kendisinin de her istediğini yerine getirebilecek güçte bir varlık olduğuna inanmayı gönülden istiyor. İnsanoğlu istekleri yerine gelirse mutlu olacağına inanıyor. Hakikati olduğu haliyle kabul etmek korkutucu geldiği için \"umut\" ediyor. İstediği gibi bir dünyayı umut ediyor. Hayatını istediği gibi değiştirmeyi umut ediyor. İsteklerimiz doğrultusunda bir değişime inanıyoruz ama isteklerimizin zıddı değişimlere ise direniyoruz. \"Değişim\" deyince çoğunluk daha güzel bir hayat hayal ediyoruz; daha zengin, daha başarılı, daha aşk dolu, daha sağlıklı. Sağlıklı bir hayatımız varken birden karşımıza hiç beklenmedik bir hastalık çıktığında \"neden ben\" diye isyan ediyoruz, sevdiğimiz kişi bizi terk etmek istediğinde bu değişime karşı çıkıyoruz, kabullenemiyoruz onsuz yeni hayatı. Terfi alıp bir üst mevkiye atanmayı zevkle kabul ediyoruz da işimizden atılmayı kabul edemiyoruz. Birçok şeyi değiştirebiliriz belki ama maddenin özü neyse odur. Atalarımızdan aldığımız genler, büyütülme şeklimiz, yetiştiğimiz kültür, çocukluğundan beri süregelen beslenme şeklimiz, karşımıza çıkan insanlar, yaşadığımız deneyimler... bizi biz yapan o kadar çok etmen var ki. Bazen yaşadığımız hayata mahkum oluruz. Bazen de öyle bir şey olur ki, belki hayatımıza biri girer, belki hayatımızdan biri çıkar, belki büyük bir travma yaşarız, belki yola çıkarız, belki her şeyimizi kaybederiz, belki işimiz beklemediğimiz şekilde yükselir... Bir şey olur. Ve hayatımız değişir, biz değişiriz, değişime mecbur kalırız. Değişim olması gerektiği anda gelir bizi bulur, bizi mecbur bırakır zaten. Bir çoğumuzun muhtemelen bir yerlerde rastladığı bir söz var vardır: \"Tanrım bana değiştirebileceğim şeyleri değiştirebilmek için cesaret, değiştiremeyeceklerimi kabullenmek için dinginlik ve bu ikisi arasındaki farkı ayırt edebilecek bilgeliği ver.\" Bilgelik hakikat ile gelir. Hakikati kabul edersek, hakikati yaşarsak kendimizin gerçekten kim olduğunu anlayabiliriz. İnsan önce kendi gerçeğini sevmeli, kendi gerçeğini olduğu haliyle, hatalarıyla, çirkinlikleriyle, eksiklikleriyle kabul etmeli. Kendi hakikatini kabul eden insan hayatı huzur içinde yaşayabilir ve değiştirilebilecek şeyler için cesareti, değiştirilemeyecek şeyler için de dinginliği içinde bulabilir. Daha iyi bir hayatı, daha iyi bir ülkeyi, daha iyi bir sevgiliyi, daha iyi bir anneyi, babayı, çocuğu umut etmektense, bir gün düzeleceğini yani aslında bir gün bizim istediğimiz şekilde olacağını umut etmektense bizi çevreleyen her şeyi ve kendimizi de olduğu haliyle, gerçek haliyle görmeyi denemeli önce diye düşünüyorum ben. Gerçekliği saf haliyle görmeyi başarırsak değiştirilebilecek olanın ne olduğu da kendiliğinden belirecektir zaten. Beyin çok karışık bir organ, üzerine binlerce, on binlerce, yüz binlerce tez yazılır. Beynimizin nasıl çalıştığını anladığımızda belki onu dönüştürmeyi de başarabiliriz. Masallar güzeldir, ben de çok severim ama \"pozitif düşün\" masalını anlatıp durarak değil beynin gerçekte nasıl çalıştığını anlayabilirsek ve bu gerçekliği kabul edersek hayatımızı dönüştürmeyi başarabiliriz. Ya da bir mucize bekleriz. Kim bilir belki bir gün bir travmacık gelir hayatımıza da bizi değiştirir. Merhaba Burcu Tunca. Öncelikle Blog sayfanın keşfiyle başlayan çok güzel bir sanal yolculuk yaşadığımı belirtmek isterim. Okuduğum birçok gezgin bloğuna istinaden içinde kendimi bulduğum bir çok samimi ve şeffaf anlatım tarzından dolayı seni ayrıca tebrik etmek isterim. Bende hayallerinin peşinden koşmaktan hiç usanmayanlardanım. Özellikle hayallerimin başında, uzakdiyarlarda bedenen ve ruhen var olmak ve deneyimlerimi uzakdiyarlardan paylaşmak geliyor. Tabi birde adından da anlaşılacağı gibi ile adlandırdığım sayfalarım ve web sitesi çalışmalarım devam ediyor. Örneğin uzakdoğuda uygun bir alanda <arazi kiralayıp Art club tesisi kurma hayalim var 🙂 Ve gezgin Blog sahiplerini bu clubta her yıl biraraya getirip özel bir buluşma partisi düzenlemek gibi hayalim var mesela, ve daha nice hayaller. Aslında demem oki, sizin gibi öğretilerle dolu tecrübeli ve bilge insanlarla bi arada çok güzel paylaşımların temelleri atılabilir birlikte. Tüm çalışmalarım tamamlandıktan sonra umarım yine internet üzreinden amacımı ve sesimi duyurabilmek için şansım olur. Neyse şimdilik bu kadar. Sevgiyle ve sağlıkla kalın."}
{"url": "https://gezginyogini.com/haziran-yoga-tatili-soz-ver-kendine/", "text": "Bazen her şey hazırdır da bir tek adım atmak gerekir. Cesur olmak korkusuz olmak demek değil, korkularına rağmen adım atabilmek demektir. Bu buluşmada hep birlikte yapabileceklerimizin farkına varıp, \"kendimize tutabileceğimiz sözler verecek ve adım atacağız\". - Kontenjan sınırlı sayıdadır, kararını verdiğin gibi iletişime geçip yerini ayırtmanı öneririm. - Yoga çalışmaları başlangıç ve orta seviyede uygulayıcılar için uygun şekilde düzenlenmiştir. - Gerektiği taktirde programda ufak değişiklikler yapılabilir. - Serbest zaman içerisinde kitabını alıp uzanmak haricinde bir aktivite yapmak isteyenler için: Olimpos sahilde keyif yapabilir, likya yolu yürüyüşü ya da doğa yürüyüşleri yapabilir, kaya tırmanışı deneyimleyebilir, bisiklet kiralayabilir, atv safari turu yapabilirsiniz."}
{"url": "https://gezginyogini.com/himalayalar-annapurna-etrafinda-trek/", "text": "Üzerimde çok etki bırakan anıları yazmak beni hep zorlamıştır. Bu anımın üzerinden 2 seneden fazla zaman geçti, nedense bir türlü yazamadım. Bu aralar dağlar aklımı yine fazla kurcalıyor, dağlar yine beni çağırıyor, yeni hayaller yeni planlar kuruyorum dağlara dair. İşte bu dönemimde dağlarda geçirdiğim deneyimleri daha çok anar oldum. En sonunda Himalayalar Annapurna Etrafında Yürüyüş deneyimimi yazmaya, yazarken hatırlamaya, hatırlarken hayallerimin içinde tekrar tekrar yaşamaya kadar geldi durum. Himalayalarda dağlarda geçen 17 günün hikayesi bu, 5415 metreye çıkarken ve oradan inerken yaşadığım anıların hikayesi. Dağda tuttuğum günlüğü buldum eşyalarımın arasında, onun da yardımıyla anlatmaya çalışacağım bu zamanı. Pokhara'da yürüyüş için izin işlemlerimizi tamamladık. Thakur bizim rehberimiz gibi davrandı ve rehberli yürüyüşçü kategorisine dahil olmuş olduk. Thakur'un bize böyle bir yardımı neden yaptığının sebebini daha sonra anlayacağız, ki böyle bir şeye de gerek yoktu aslında. Otelde tropik ormandaymışçasına rengarenk, ilginç cinste böcekler duvarlarda, camlarda bize selam verip duruyordu, ama akşam yemeğimizi burada yemekten başka çaremiz yoktu. Nepal'in tek yemeği Dal Bhat ile doyurduk karnımızı. Dal Bhat dediğim şey de şu ki: ortada bir kase pilav, yanında da mercimek yemeği ve artık o mevsim ve o bölgede ellerinde ne varsa o sebzelerinden yapılan bir kaç çeşit yemek. Akşam uyumak için odalarımıza çekildiğimizde odada bizi bekleyen misafirleri dışarı çıkarmak için uzun bir süre uğraşmamız gerekti. 2 adet uçuşan hamamböceğini üzerine kap kapatıp, altına kağıt geçirerek kabın içerisine hapsedip, sonra da camdan atma başarısını gösterdik sonuçta. Ne kimse yanlış yerde yanlış zamanda bulunduğu için öldü, ne de kimse gece uykusuzluk çekti, iki taraf için de mutlu sonla bitti gece. Girdik uyku tulumlarımızın içine, günün ilk kritiğini yaparak uykularımıza daldık. Sabah güne meditasyonla başladık. Yarım saat erken kalktık, yataklarımızın içinde zihnimizi sakinleştirerek güne başladık. Bu güzel insanlarla bu yolculuğa çıkacağım için kendimi çok iyi hissediyordum. Besisahar'da yola çıkmadan önce yolluk olsun diye kuruyemiş, bisküvi alışverişimizi yaptık. Sonrasında kahvaltımızı ettikten sonra 10:45'te yola koyulduk. Rotanın başında bekleyen görevli askerlere kaydımızı yaptırdık. Güzergah boyunca belirli notalarda yoklama vermek zorundayız. Böylece dağda kaybolan ya da başına bir şey gelen olursa harekete geçilsin. Thakur rehberimiz gibi davranarak işlemleri halletti hepimizin yerine. İlk hedef Khudi'ye yaklaşık 2 saatte vardık, 7 km'lik bir yol. Yolda yeriz diye fazladan alıp poşet içinde çantamıza asarak taşıdığımız muzlar yolda ziyan oldu. Baktık gördük çürüyecek gibi yolda gördüğümüz çocuklara dağıttık. Öğle yemeği yedik mi, nerede yedik hatırlamıyorum. Başlangıç yolu düz, yokuşsuz olduğu için çok zorlu değildi, ama biz kondisyonsuz olduğumuz için dinlene dinlene yol aldık. Dağların eteklerindeydik henüz, hava sıcaktı, her yer yeşillik ve bu yemyeşil dağ manzarasında yürümenin keyfi pek güzeldi. Daha ilk günden ilk yağmurumuzu da yedik. Aslında trekking zamanı olmayan, muson yağmurlarının başladığı bir zamanda yürüyoruz biz. Bu dönemde karşımıza çıkacak sülüklere karşı uyarıldık, ama henüz böyle bir sorunla karşılaşmadık. Sülük değil ama yolda karşıma çıkan parıldayan taşlar fazlaca dikkatimi çekti. Gün sonunda 17 km yol yürüyüp 18.30 civarında bugünkü hedefimiz Bahundanda'ya vardık. Köyde kalacak bir misafir evi aramaya başladık, fiyatlar ucuz. İki kişilik oda 100 Rupee yani 2 lira, ama yemekler pahalı. Pazarlık yaparak 300 rupeelik Dal-bhat'I 200 Rupee'ye yedik. Yol boyunca yeme, konaklama işlerimiz hep pazarlıkla yürüdü zaten. Sabah güne erken başladık. Kahvaltımızı ettikten sonra yola koyulduk hemen. Normalde haritaya göre 1,5 saatte gitmemiz gereken Ghermu'ya 1,5 saatte geldik de bu Ghermu bir türlü bitmek bilmedi. 2 saat boyunca yürüdük ve hala Ghermu'daydık. Yolun planladığımızdan uzun olmasına üzülmedik tabi, çünkü yol boyunca gördüğümüz manzara ve karşılaştığımız insanlar buna değdi. Yol kenarında bizi bekleyen bir yaşlı teyze önce yemek yemek isteyip istemediğimizi, sonra kalacak yere ihtiyacımız olup olmadığını sordu. Daha yola devam edeceğimizi söyledik. Teyzeden son gelen teklif marihuana isteyip istemediğimizdi. \"Sen içiyor musun teyze?\" diye sorunca sırıta sırıta \"içiyorum tabi\" karşılığını alınca önce şaşırdım, ama yolculuğun ilerleyen zamanlarında yol kenarlarında kendiliğinden yetişen marihuanaları görünce buralarda bu kadar normal karşılanmasına anlam verdik tabi. Öğlen yemeğimiz için yine bi pazarlık yaptık. Her öğünde dal bhat yenmiyor, 3 kişi üçümüzde spagetti yersek 300 rupee olan spagettiyi 270 rupee olsun diye anlaştık. Tam çingene usulü pazarlıklarımız. Öğle yemeği sonrası yola devam, karşımıza çıkan kocaman şelalenin önünde dinlenirken fotoğraf çekilmeyi de ihmal etmedik. Bugünkü yürüyüşümüzde yeni insanlarla da tanıştık. Seyahatimiz boyunca birçok yerde sanırım tekrar karşı karşıya geleceğiz. Normalde bugünkü hedefimiz Dharapani idi, yani 23 km yürümeyi planlıyorduk ama 12 km sonunda Chamche'de durmak zorunda kaldık. Saat 5'i geçiyordu, yorgunduk. Bulduğumuz bir misafir eviyle orada yemek yememiz kaydıyla bedava kalmak üzerine anlaştık. Yemek için yine pazarlık yaptık tabi. Akşam yemeği 300 rupee, sabah kahvaltısına da 230 rupee ödedik. Amerikalı yürüyüşçüler kalacak yere ilk söylenen fiyatı kabul ediyor, bizim bedava kaldığımız yerde onlar 1000 rupee'ye kalıyor. Biz düşük bir bütçeyle bu yürüyüşü yapmaya çalıştığımız için elimizden geldiğince masrafları kısmaya çalışıyoruz. Yürüyüş sırasında taşıdığım çantam 10 kilo civarı sanırım, yedek ayakkabı, kalın mont en çok ağırlığı oluşturan ürünler. Omuz ağrısı can sıkıyor, ama dayanılmaz boyutta değil. Asya ülkelerinin mucizevi ürünü \"tiger balm\"in işe yaramasını umuyorum. Domi'nin reiki seanslarının da ağrıyı azaltmakta faydası oluyor. Bir zamanlar hedefimdi, ama uçaktan görmekle yetindim... Şimdi senin masal tadında anlatımınla Annapurna'ya yolcuyum. Sevgilerimle."}
{"url": "https://gezginyogini.com/hindistan-dharamshala-mcleod-ganj-budizm-ve-meditasyon-zihnimin-derinliklerine-yolculugum/", "text": "Mc Leod Ganj Dharamshala'da yer alan, Çin zulmünden kaçan Tibetliler'in yaşadığı Himalayaların eteklerindeki bir kasaba. Burada kendinizi Hindistan'dan çok Tibet'te gibi hissediyorsunuz, o kültürü yaşıyorsunuz. Mc Leod Ganj'ın merkezinin haricinde Bagsu ve Dharamkot bölgeleri rikşa ve şehir gürültüsünden uzak kalmak isteyen turistler için biraz daha uygun bölgeler. Ben tam tamına sakinlik istiyorum, şöyle sessiz sedasız bir yer olsun diyorsanız Upper Dharamkot ya da Upper Bagsu'yu tercih ediyorsunuz, yok şöyle bol İsrailli, partili, içmeli, tüttürmeli olsun diyorsunuz Lower Dharamkot ve Lower Bagsu'da tercih kılıyorsunuz.. Ufak tanıtımdan sonra gelelim bizim hikayemize, Rishikesh'ten buraya bitanecik küçük erkek kardeşim David'le geldik. Birlikte Tushita'daki meditasyon eğitimine başlayacağız 2 gün içinde. Yola çıkmadan 2 gün önce ikimiz de aynı gün içerisinde düşüp sakatlanmışız, onun ayağı zor basıyor benim kıçımda kocaman bir morluk, çanta kıça değdikçe ya da oturdukça vay anam halime. Yine de büyük bir azimle tırmandık dağlara, bulduk güzel bir guesthouse 2 gün için. Zafer Bey'den His Holiness 14th Dalai Lama'nın konuşması olacağı haberini alıyorum. Şanslı mıyız neyizJ Hemen merkeze gidip kaydımızı yaptıyoruz. Dalai Lama'nın konuşmasını yapacağı gün ben erkenden kalkıp yola koyuluyorum, dağlardan ineceğim daha, kısa değil yolum.. David'in ayağı kötüleştiği için o benimle gelemiyor. Uzuuuun sırayı bekledikten sonra sonunda tapınağın içine giriyoruz, Dalai Lama her grubun yanına gidip tek tek fotoğraf çektiriyor. His Holiness bizim yanımıza geldiğinde gerçekten heyecanlandığımı hissettim. Yumuşacık eline dokundum. Gözlerindeki o güzel ışığa baktım derin derin, o gülümsedikçe yayılan enerjiyi çektim içime. Huzur doluydu. Bu benzer bakışı ve enerjiyi Prem Baba'nın yanındayken de hissetmiştim Rishikesh'te. Aydınlanmış kişi gözündeki bakıştan, yaydığı enerjiden hissediliyor. Bu güzel deneyimin ardından dağlara tırmandım yine, eşyalarımı alıp Tushita'nın yolunu tuttuk. Tushita Dharamkot'ta Tibet Budist eğitimlerinin yapıldığ bir meditasyon merkezi. 10 günlük bir eğitim için geldim buraya, Introduction To Buddism Course: 10 günlük sessizliğin hakim süreceği, Buddist Felsefe hakkında bilgi verileceği ve meditasyonun öğretileceği bir eğitim. Tushita'da geçirdiğim 10 gün hayatımda geçirdiğim en anlamlı günler arasında yerini aldı. 10 gün boyunca zihnimin derinliklerine yaptığım yolculuklar hayatımda bir çok şeyi sorgulamamı, kararlar almamı, hayatımın amacını belirlememi sağladı. Budist felsefede anlatılanlar ilk başlardan kafamı karıştırsa da yavaş yavaş mantık oturmaya başladı kafamda. - No Killing - No Stealing - No sexual misconduct - Not using any toxicants - No lieing Uzuuun felsefe, dinlemek isteyen olursa geçsin karşıma seve seve anlatayım :). Tushita'da inanılmaz güzel arkadaşlar edindim, kurstan sonraki 10 günümüzü birlikte geçirdik. Bir sonraki yazıda Vipasana deneyimimi yazacağım. Denemek isteyenlr varsa ilgilerini çekecektir yazı. blogunu yeni gördüm ve okumaya başladım. herşeyden özellikle de samimiyetsiz, sahte insanlardan, yapmacık gülüşlerden bıkmış bir beyaz yakalı olarak alıp başımı hindistana gideceğim derken seni buldum. hayalimdeki şeyi yapıyorsun. lütfen benim için de dua et. umarım bir gün bende bana iyi gelecek olan bir şeyleri yapabilirim ve bu yapmacıklıktan kurtularak hayatı kucaklayabilirim."}
{"url": "https://gezginyogini.com/hindistan-gezi-kodaikanal-ormanin-hediyesi/", "text": "Madurai'de yapilacak tek sey tapinaklari gezmek sanirim. Bir suru tapinagin bir arada bulundugu bir bolge. Tapınakların içi-dışı birbirinden ilginç. Öyle şortla, kısa etekle falan giremezsiniz tapınaklara, girişte size varilen uzun lungileri takmanız gerekiyor. Gezerken fotoğraf makinemi içeri alamadığım için çok fazla fotoğraf çekme şansım olmadı. Yanımdaki iki arkadaşım Hindistan'ı motorsikletle gezen iki kafadar, onlar da Hindistan'da tanışıyor ve yolculuklarının bir bölümünü birlikte yapmaya karar veriyorlar. Biri Amerikalı biri İngiliz, ilginç hayat hikayeleri var doğrusu. Kodaikanal Tamil Nadu eyaletinin batı sınırında Kerala'ya yakın bir bölge. Kodaikanal adı Tamil dilinde \"ormanın hediyesi\" demek. Tepelerin prensesi olarak bilinen bu güzel şehre doğru yolculuğa hazırım tabi ki. Hindistan`da yollar berbat: berbat kelimesinin ötesinde bir şey bulamadığım için berbat diyorum. Çukurlar, tümsekler ve ayrıca bilinçli konulmuş hız kesme tümsekleri. O yol nasıl bitti bir de bana sorun, yandım anam, vay popom.. Oda bulup yerleştikten sonra biraz yürüyüşe cıkalım deyip dağa tırmanmaya başladık. Umulmadık yerlerle evler, bazısı köylülere ait bazısı hippilere. Keyifle evlerinin önünde uzanan hippi gençliğe selam verip biraz sohbet edip ilerliyoruz, kimin evinin önüne gelirsek onunla biraz sohbet sonra yola devam.. Keyifli kısa bir trekking oldu.. Akşam dedik ki bira içelim ama onlar da bize dedi ki burda yoook, şehre inmeniz gerek. E dedik ineriz o zaman. İyi güzel indik şehre, yemeğimizi yedik, biramızı aldık, dönüyoruz. Gecenin bir yarısı virajlı dağ yollarında bir bulutun içinde buluverdik kendimizi. Hiç bir şey görmüyoruz, hic bir şey.. Yalan yok, korktum çok fena, Allah'a emanet yol almak denir ya, işte oydu sanırım bizimkisi. O yol nasıl bitti, biz nasıl sağ kaldık ben de anlamadım. İlk Vattaikanal gününü bitirdik, ertesi gün bize trekking icin önderlik edecek rehberimizi de ayarladık, artık rahatça uykuya dalabiliriz. Güzelce başladık yola. Şelalelere doğru gidiyoruz. Aksam çılgınca yağan yağmur neticesinde yerler ıslak. Peki ben ne giymişim: şalvar. Tüm sakarlıklarıma rağmen güzel bir trekkingti ama ne yazık ki biz şanslı bir grup değildik, hava sisliydi. Tepelere tırmandik ama güzel manzara yerine sis bulutunu seyrettik. Yine de nasıldı derseniz: paha biçilemez derim size.. Ormanın derinliklerinde bir bufalo size doğru geliyorsa, deriiin deriiin nefes alın.. Yeni yol arkadaşları da buluyoruz kendimize.."}
{"url": "https://gezginyogini.com/hindistan-hakkinda-yanlis-bilinenler-hindistangezi/", "text": "Seyahatlerim süresinde yaklaşık 8 ayımı bu ilginç ülkede geçirmiş biri olarak Hindistan hakkında gözlemlerimi yazmanın zamanı geldi de geçiyor bile. Buraya dair yazılması gereken çok şey var. Birinden başlayalım bu yazıda mesela. - Hindistan'da insanlar yedikleri yemeklerin artıklarını sokaklara atarlar. Bu eskiden kalma bir gelenektir, yiyemediği yemeğin artığını sokakta yaşayan inek, maymun, domuz gibi hayvanların karnını doyurması için sokağa atar Hint insanı. Bu aslında hayvanlarla birlikte yaşamanın bir getirisidir. Eskiden yemek kapları bambudan, muz yaprağından olduğu için, plastik ortada yokken ya da bu denli yaygın değilken sorun oluşturacak bir şey olmuyormuş aslına bakarsanız. Ama işlem görmüş, paketlenmiş ürünlerin çağında, bu alışkanlık sonucunda sokaklar plastik ve karton dolu, ve bu plastikleri yiyen özgür inekler midelerinde oluşan hastalık nedeniyle ne yazık ki çok yaşayamıyor. Ayrıca sokaklarda da her daim kötü bir görüntüye sebep oluyor bu durum. Ama bu yıl geldiğimde öğrendim ki artık Hindistan'ın çok büyük bir bölümünde plastik poşetler yasaklanmış durumda. Bu biraz olsun sokakları rahatlatabilir. Yasakların işe yarar tarafı var tabi ki, ama önemli olan insanları eğitebilmek bu konuda. Trenin geçtiği kimsenin yaşamadığı yerlerde yol kenarları çöplerle dolu mesela, çünkü insanlar camlardan atıyorlar artıklarını. Ek olarak sokaklardaki inek bokları ve bunların etrafında uçuşan sinekler de pis görüntü yaratılmasına sebep oluyor. Yani aslına bakarsanız Hindistan temiz bir ülkedir diyemem tabi kesinlikle, tamamen sizin tolerans sınırınıza kalmış. İsveç'ten, Danimarka'dan, Norveç'ten gelen bir insan için alışması zor bir görüntü ama unutmayın ki bu ülkelerle karşılaştırdığımızda Türkiye de ne yazık ki temiz bir ülke değil arkadaşlar, oralardan gelen ziyaretçiler de Türkiye için aynı yorumları yapıyorlar. Türkiye'de Hindistan'da gördüklerimden daha da pis durumda olan sokaklar, araziler görünce çok üzülüyorum. Ganj nehrinin pisliğine gelince, kuzeyde nehrin kaynağına yakın yerlerde, Haridwar, Rishikesh... gibi Ganj nehri temiz, içinde korkmadan yüzebilirsiniz. Ama aşağılara inip doğuya gittikçe örneğin Varanasi'de kesinlikle elinizi bile sokmayın suya diyebilirim. Ama Varanasi'de bu pisliğe rağmen 5 yaşında 105 yaşında herkesin sabahın köründe suda yıkandığını görebilirsiniz. - İşte bu gerçekten kocaman bir yalan ve ırkçılık içeren bir tabir. Ben Hindistan'da sokakta yaşamalarına rağmen bir tane bile kokan insan görmedim. Aksine Hintler sokakları kirletiyor olmalarına rağmen kendilerini ve evlerini çok temiz tutuyorlar. Sokakta dahi yaşasa sabah kalktığında bir kova suyla ya da yakınlardaki nehire giderek duşunu alır, dişini fırçalar herkes. İlk tren yolculuğumda sabahın 6 sında tüm Hintilerin elinde diş fırçaları ile sıra beklediklerine şahit olunca ilk şokumu yaşamıştım, oysa ki ben \"bu sabah da fırçalamayayım ya hotele gidince fırçalarım\" demiştim, tüh sana dedim kendime. - Bu da bilinen en yanlış bilgilerden biri. Hindistan'da insanlar ineklere tapmıyorlar, ineklere saygı gösteriyorlar. Onlara süt veren, tarlada sapanda yardımcı olan bu canlıları kutsal sayıp saygı gösteriyorlar. Ya da şöyle diyelim bizim bildiğimiz anlamda Tanrı yerine koymuyorlar. Hindistan'da demigod denilen Yarı-Tanrı kavramı var ve Hinduizm'de 33 milyon civarı Yarı-Tanrı var. Kamadhenu yani \"kutsal inek\" de bu Yarı-Tanrı'lardan biri hatta tüm Yarı-Tanrı'ların ve tüm ineklerin annesi olarak kabul edilen bir mitolojik karakter. Uzun bir hikayesi var, daha detaylı olarak başka bir yazıda bahsedeceğim. Hintler ineklere narin doğalarından ve Hinduizm'in ana öğretilerinden biri olan \"hiç bir canlıya zarar vermeme\" ilkesini ineklerin temsil ettiğini düşündükleri için saygı duyarlar. Ayrıca inek, tereyağını ve güçlülüğü temsil eder, bu yüzden Hint toplumu içerisinde onurlandırılır ve eti yenilmez. Ama günümüz Hindistan'ına baktığımızda ineklerin o kadar da çok saygı görülen canlılar olmadığını söylemem gerek sanırım. Dinleri gereği inek etinin yenilmesi, ineklerin öldürülmesi hala yasak ama sokakta sopalarla ineklere vurmakta bir sıkıntı görümüyorlar ne yazık ki. Ayrıca Hindistan'ın dünyanın en büyük sığır ihracatçısı olduğunu biliyor muydunuz? \"Biz burada kesmiyoruz ama para verirsen sen kesebilirsin\" diyerek hayvanları yurtdışına satmak tapmak olmasa gerek. Dünyanın en büyük dininin para olduğunu suratımıza bir kez daha vuruyor bu durum. - HİNDİSTAN GÜVENLİ BİR ÜLKE DEĞİLMİŞ Canım arkadaşım öncelikle şu cümleyi kurarken hangi ülkeden geldiğini öğrenmek istiyorum. Bir Kuzey Avrupa ülkesindensen, Japonya'dansan, Kore'densen evet sana Hindistan çok tehlikeli... Ama sen ki eğer Türkiye'de hayatta kalmayı başarmış bir insansan Hindistan sana vız gelir tırs gider. Dolandırıcılık kısmı var tabi işin, buna dikkat etmeniz gerekiyor. Her söylenene, her yanınıza yanaşana aldanmayın. 100 ruppelik ürüne 1000 rupee de vermeyin, pazarlıksız alışveriş yapmayın. - Gözünüzü biraz fazla korkutuyorsunuz gibi geliyor bana 🙂 Hint yemeklerinin Türk yemeklerinden farkı birazcık daha fazla baharatı, yoksa öyle bambaşka tatların hakim olduğu Kore, Çin, Tayland mutfağı falan gibi bir mutfak yok karşınızda. Sokakta yemek yemeye gelince Türkiye'de döner, kokoreç, işkemde, midye tava falan yiyen insanların bunu demesine şaşıyorum ben 🙂 Yahu merak etmeyin sizin mideniz zaten alışkın, bişey olmaz, yeyin yiyebildiğinizi, deneyin buradaki tatları. Ama şunu eklemek istiyorum sadece, içtiğiniz suya dikkat edin. Size restaurantlarda ikram edilen yerli halkın içtiği çeşme suyunu içmeyin. Midemiz buna pek alışık değil işte, su tehlikeli. Mutlaka kapalı su isteyin, suyun kapağının etrafında poşet geçirilmiş olmasına özen gösterin, açılmamış olduğundan emin olun. Trenlerde trene binip su satan çocuklardan su almayın, boş şişeleri toplayıp içlerine su dolduruyor veletler. Büfelerden ağzı poşetli su almaya özen gösterin. - Ne güz anlatmissiniz. Teşekkürler. Hindistan bir kere gittim gene düşünüyorum.... Hindistanla Türkiyeyi eş değerde tutmanız garip.. Türkiye kat kat gelişmiş bir ülkedir kıyas bile komik... Fakat nedense içimizde çok vatan sevmez beğenmez var ve bu hep olmuştur nedense..? Kendi vatanını Hindistan gibi az gelişmiş bir ülkeyle kıyas yap yazık.. Gelişmemiş dediğiniz ülke tıpta dünya sıralamasında iyi bir yere sahip, mühendislikte dünyanın önde gelen ülkelerinden biri, Mars'a araç göndermiş bir ülke... Gelişmiş dediğiniz Türkiye'nin dünya üzerinde bilim alanında ne başarıları var ben bilmiyorum, beni bilgilendirir misiniz ? Dua okununca daha güzel açan çiçekler bilimsel başarı değil, veya açılan alışveriş merkezleri gelişmişlik göstergesi değildir. Hoşgörülü insanlardan oluşan toplumlar benim gözümde az gelişmiş insan beyinlerinin hakim olduğu toplumlardan daha gelişmiş. Gelişmemiş ülkemizin ve ülke insanımızın, gelişmiş olduğunu iddia ederek kendimizi kandırmak yerine, acaba nasıl bu ülkeyi daha iyi bir noktaya getiririz diye tartışmak isterdim bu yazının altında. Yani git hindistanda yasa o zaman ne isin var bu korunmasiz az gelismis vatanimizda. Aynen katılıyorum ya ben gerçekten şuna sinir oluyorum TÜRKLERLE YABANCI ülkeler kıyaslanınca bir türk olarak zoruma gidiyor arkadaş. Öncelikle güzel bir yazı yazmışsınız. Fakat bir çok konuda size katılmıyorum. Yaklaşık 1,5 yıldır iş amaçlı Hindistan'dayım. İnşaat sektörü üzerine Hindistan'ın en büyük inşaat firmalarına burada teknoloji öğretmekteyiz. Türkiye Cumhuriyeti olarak inşaat sektörü üzerine ne kadar gelişmiş olduğumuzu \"Top 250 Contractors\" yazarak Google'da ararsanız ne demek istediğimi daha iyi anlayacaksınız. Hindistan kopyalama ve ucuz, bayağı taklit etme üzerine kurulu bir teknolojye sahip. Bunu mekanik ve elektronik üzerine bütün sektörlerde görebilirsiniz. Bu zaten Hindistan'ın gelişmiş olduğunu göstermiyor. Apple Amerika'da dizayn edilerek Çin'de üretiliyor... Alman arabaları Mercedes Audi BMW Türkiye'de de üretiliyor. İlaç sektöründe size katılıyorum. Fakat aynı katılımı hastane konusunda kesinlikle söyleyemem. Eğer ki çok paranız varsa \"Columbia Asia\" adlı ve buna benzer hastaneleri var. Burada en çok Türkiye'deki standart özel hastane konforunu bulabilirsiniz. Tabi eğer çok paranız yoksa paslı sedyelerde yatmaya mahkumsunuz. Bunun dışında Hindistan'da ineğe tapmıyorlar demişsiniz. İnanın bunu 1,5 yıldır bende anlayamadım. Ama Hindistan'da ineklerin insanlardan daha değerli olduğunu rahatlıkla söyleyebilirim. Sadece inek için değil maymun yılan vs hayvanlar için de \"God\" yani \"Tanrı\" diyorlar. Ben Mumbai, Pune, Bangalore, Goa ve Delhi'de bulundum. Dışarıda geziyorsanız ve tuvalet ihtiyacınız varsa vay halinize!! İnsanlar sokaklarda her türlü tuvalet ihtiyaçlarını gideriyorlar. Bir bakıyorsunuz yol kenarında adamın biri açmış tuvaletini yapıyor. Gerçekten inanılmaz rahatsız edici bir durum. Hele ki yanınızda kız arkadaşınız veya bir bayan varsa yiyecek gibi bakıyorlar. İnsan bakrda kafasını 180 derece döndüreni ben 16 ülke gezdikten sonra burada gördüm. Edep haya yok. Kısacası insanlar yabancıları sevmiyorlar. Hem iş sektöründe hem de dışarıda yalancılık ve düzenbazlığı ben Afrika'da dahi görmedim. Hırsızlık konusunda değinmek istemiyorum. Her ülkede olabiliyor. Dikkatli olmak lazım. Kısacası Hindistan'la Türkiye'yi kıyaslamak bile doğru değil. Hindistan'da çöp konteyneri yok! Her yer pislik içinde. Şehir şebeke suyu yok. Her evin otelin çatısında su depoları var. Nereden geldiği belli olmayan suyu bu depolara basıyorlar ve bu sularla yıkanmak zorunda kalıyorsunuz. Hindistan hakkında merak ettiğiniz her türlü konuda yardımcı olabilirim. Merhaba, site üzerindeki iletişim kısmında bana ulaşabilirsiniz, sevgiler. Burcu hanım beyefendinin size kapağı vidalı olmuş anladığım kadarı ile. Düşüncelerinizin bir kısmını paylaşsamda kendi özyurdumuzu insanımızı bu kadar boka batırmanız olmamış. Aslında ben kendi görüşümü söyleyecek olursam Ne Serhat'ın dediği kadar boktan bir yer ne de Burcu'nun dediği kadar harika bir yer. Güzel bir yaşam standardınız varsa iyi paranız varsa ama buna rağmen site bahçesinde büyümüş çocuk hassaslığına sahip değilseniz güzel yaşayabileceğiniz bir yer. Ülkenin tamamı hakkında bir yorum yapamam çünkü orada geçirdiğim 17 aylık sürecin çok uzun bir süresini Mumbai'de yaklaşık 35-40 günlük bir kısmını da Jaipur da geçirebildim. Genel değerlendirecek olursak teknoloji, sanayi, yazılım, siyasi ve askeri olarak Hindistan Türkiye'nin 3-5 gömlek üstündedir. Kendileri bir nükleer güçtür. İlaç sanayisinde kendileri bir dev. Dünyanın en büyük mikroçip üreticisi yine kendileri. Yazılım sektöründe de kendileri yine bir dev. Siyasi açıdan uluslararası düzeyde Türkiye'den çok daha fazla sözleri geçen bir ülke. Reel tahminlere göre önümüzdeki 10 yıl içerisinde Dünyanın en büyük 3. ekonomisi ve 2050'ye yaklaşıldığında ise dünyanın en büyük 2. ekonomisi olacaklar. Son 10 yıldır neredeyse her yıl %7 büyüme sağlıyorlar. Cari açık neredeyse her yıl azalıyor. Lakin kişisel düzeye indirecek olursak genel yaşam standartları Türkiye'de elbette ki daha iyi. Barınma şartları, geçim şartları çok daha iyi. Eşitlik şartları çok daha iyi. Türkiye'de derme çatma yerlerde yaşayan veya tamamen dışarıda yaşayan insan sayısı Hindistan'ın oranına göre çok çok az. Elektrik, su, ısınma gibi konularda alacağınız altyapı çok daha iyi. Kısaca iyi para kazanacağınızın garantisi yoksa Hindistan kişisel yaşam için pek tercih edilesi değil. Amacınız yatırım ise kesinlikle düşünülmesi gereken bir yer. Taksi konusuna dipnot düşmek istiyorum. Taksici her yerde taksici kardeşim. Biliyorsun geçtiğimiz günlerde Sabiha Gökçen Havalimanına gitmek isteyen bir turisti zaten Anadolu yakasında olmasına rağmen köprüden geçip geri getiren bir taksicimiz ifşa olmuştu. Çok haklısınız bukadarda olmaz yani Türkiye nerede Hindistan nerede her türlü hastalık, suç, pislik orda bu yazıyı yazan Türkiyenin neresinde ikamet ediyor merak ettim. Dişlerini fırçalıyorlar ama denizin içine tuvaletlerini yapıyorlar bu nasıl iş. Havalimanındaki kokuda doğru köri falan değil baya dışkı konusu o. İneklere tapmıyorlar demişsiniz bal gibide tapıyorlar. Hayvan severlik le hiç ilgisi yok bu pislik bu bahaneyle örtülecek gibi değil. Adamların içinde var. Eğer nüfus kontrolü yapılırsa belki 200 yılda düzelebilirler. Ben Türkiye cennet demedim. Her ülkede suç, huzursuzluk vardır ama Hindistan ile Türkiyeyi kıyaslamanız baştan yanlış zaten her konuda farklıyız onlardan. İyi günler size. Yalnız Sizde pek saygılı ve düzeyli degilsiniz, Hindistan;da yaşadıgınız belli eleştirilere hemen şiddetli tepki... şöyle bir gerçek var ki her ülkenin kendine göre sorunları vardır. hindistan türkiyeden insan hakları konusunda kat kat iyidir rabia hanım. haftasonu gittiğiniz avmler bir gelişmişlik göstergesi değildir. Hindistan mi az gelişmiş!!! :))) Adamlar tek roketle uzaya 104 uydu fırlattı. NASA çalışanlarından üçte ikisi ya Çinli ya Hintli. Her yıl 100 milyon civarında mühendis veriyor ülkesi. Bilişim konusunda da dünyada önde olan ülkelerden. Yıllık büyüme oranı %10. Bilgi sahibi olmadan fikir sahibi olmuşsunuz bu da vatan severseverlik oluyor galiba!!! :))) Keske bizim ülke de öyle hatta daha fazlası olsa ama gittikçe berbatlasan eğitim sistemiyle zor duruyor asıl bunu sorgulayin! Maalesef bu dediğinize katılamıuycam çünkü başka bir sitede hindistanda yaşayan bir türkün şu yazısına şahit oldum \" Türkiyede 3 adet Maybach arabası var, Hindistanda 62 tane. 1947'dan önce yıllarda 900+ adet Rolls Royce özel modeller satılmıştır bügün resmi olarak 2 bin 40 adet olduğunu tahmin ediliyor. Ferrari daha geçen yıl geldi Hindistana ve 10 ayda 94 adet yarım milyonluk etiket olan araba sattı ve aynı fiyatlarda Bentley 1 yılda 80+ araba satmış. Daha neler neler ohhhoo biz uyuyoruz baba... Biz daha CHP AKP savaşlar yapiyoruz bakkalci amcaya hesaplar öderken Hint Fakir bize geçti bile.. Hangi siteden gördüğünü, senin bulduğun staj bilgisinin güvenilir olup olmadığını bilemem ama evet var staj imkanı, bencce iyi bir fikir ülkeyi tanımak için. güvenilir kaynaklardan araştırıp, dolandırılmamak gerek tabi böyle durumlarda. Danışmanlık şirketlerinden yardım isteyebilirsin. Türkiye aleyhine müzmin muhalif modunda yazılan abartılı ve gerçek dışı insafsız cümleleri saymazsak hoş bir yazı. Teşekkürler. Hindistanda 1 ay kadar kalmış birisi olarak Türkiyenin taşına çamuruna bile Hindistanı değişmem. Ülkemizi sevelim. Gezi parkı modundan çıkalım. Sezgin, size katılıyorum, Hindistan'ı görmek isterim değişik bir kültür bence de, yani ben Hindistan neden Türkiye ile mukayese ediliyor onu anlayamadım çok gereksiz olmuş. Türkiye gelişmemiş bir ülke değil kesinlikle, lütfen yorumlarımız ve eleştirilerimiz vatanımızı aşağılamaya dönüşmesin. Madem ki TÜRKİYE 'yi kötülüyorsun o zaman git Hindistan'da yaşasana!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Ceren hanım Ağzınıza sağlık. Yazıyı yazan Bayanda Tam gezici ağzı var. Ülkeme kurban olayım. Bana hindistan gibi sefalet ülkesini övüyor. Git 1 yıl yaşa bakalım yaşayabilecekmisin. iki cümleden birinde Türkiye'ye bok atmışsın. Sizin yazınızdan sonra tekrar okudum gerçekten yapmış mıyım diye, yok vallahi de yapmamışım:) Sonra anladım ki siz sanırım bok atmak kelimesinin anlamını bilmiyorsunuz ve ben de size yardımcı olmak adına açıklayayım dedim. Arkadaşlarımla ülkelerle ilgili bir sohbetimizde cevaplayamadığımız sorularımız oluşmuştu. Sayfaya yeni oluşan Hindistan merakımı gidermeye çalışırken denk geldim. Deneyimlerinden faydalanabileceğim bir kadın bulmak da beni çok mutlu etti. Gezi ruhu nedir? Gezi olaylarına hiç müdahil olmamış biri olarak soruyorum. Böyle sınıflandırmak zorunda mıyız? Hazırlamışız etiketlerimizi, haklı haksız herkese yapıştırıyoruz. Kusura bakmayın ama bu bir gerçek. TÜRKİYE' DE KADIN OLMAK ZOR. Bu muhalif bir görüş değil. Bu bir kadın olarak benim tecrübem. İnsanlar gibi ülkelerin de olumlu olumsuz yanları olur. Olumsuzlukları halı altına atmak yerine düzeltmek için çabalamalıyız. Yapmayın ama. Yukarıda Allah var. Ülkemizde geleneklerimizde harika ve hiç bir ülkede bulamayacağınız güzellikler var. Ama zorluklar da var. Hemen git başka ülkede yaşa beğenmiyorsan deme hakkımız yok. Sizin de beğenmediğiniz yönleri vardır. Örneğin evinizde beğenmediğiniz bir şey olunca düzeltmek yerine inkar mı ediyorsunuz. ya da evinizi mi terk ediyorsunuz. Allah aşkına bir düşünün. bu kadar hırçın olmamıza hiç gerek yok. Hangi devirde yaşıyoruz nasıl Türkiyede kadın olmak zor? Benim bu yaşıma kadar tanıdığım tüm kadınlar erkeklerden farklı muamele görmüyorlardı hatta Türklerde kadına değer verilir biz Arap değiliz. Her yerde kadınlarımız var güçlerinin yettiği her işte çalışabiliyorlar mesela ben Adanada oturuyorum burdaki belediye otobüsü şoförleri bayan ve bu durum beni gururlandırıyor. Ben bir kere bile annemden ablamdan teyzelerimden \"Türkiyede kadın olmak zor\" diye bir kelime duymadım. Hindistan veya Suriyede yaşasak olabilirdi. Her ülkede yobaz var kadına şiddet var bu başlı başına zaten büyük bir suç ben bunu konuşunca bile sinirlerim bozuluyor. Ama ülkemin genelinde kadınlarımıza değer verilir ve Annelerimiz baş tacıdır. Çünkü biz Türküz. Merhabalar, fikirlerime asla katılmamanız sizin seçiminiz, tabi ki beni ilgilendirmez. Sadece şunları sormak istiyorum fikirlerime katılmadığınıza göre sizin yaşadığınız Türkiye'de sokaklar temiz, kadınlar gece rahatça ve kaygılanmaya gerek duymadan sokakta gezebiliyorlar ve kısa ya da uzun, dekolte ya da değil diye kaygılanmadan istedikleri kıyafetleri giyebiliyorlar, tacize maruz kalmıyorlar, toplu taşıma araçlarında insanlar misler gibi kokuyorlar, sokakları güvenli, gece geç saatte gasp ya da tecavüz tehlikesi yok, sokaklarda bombalar patlamıyor, kokoreç, işkembe, midye yenmiyor sanırım. Valla ne yalan söyleyeyim ben Tekirdağ'da büyüdüm, İzmir'de yaşıyorum, yukarıda saydığım sıkıntıların büyük çoğunu ben yaşadığım kentlerde deneyimleMEdim ama bu Türkiye'nin mevcut halini görmezden geleceğim anlamına da gelmiyor, bu ülkenin Anadolu'sunda, Doğu'sunda, Güneydoğu'sunda, Kuzey'inde nasıl hayatların yaşandığını biliyorum. Ne kadar sığ bir yorum:\"hintliler yabancı ile evlenir mi sorusuna, hayatlarını kurtarıcak gözüyle evlenirler ile yorumlamışsın hıntlı ıle evlenen bır yıgın turk arkadasım var, hepside çıkarsız yalansız dolansız gayet mutlu mesut götürüyor evlilikleri, zaten yukarıda bir yığın insan seni eleştirdiğine göre gezdim gördüm biliyorumu geç en iyisi... Yabancı evliliklere çıkar gözüyle-hayatı kurtarır gözüyle bakmak senin ciğerinden gelmiş-içinden gelmişki yazmışsın belli. selamun aleyküm burcu hanım ben niğdeliyim ve oldukça güvenli hindistan filmlerini çok severim. lakin oaralara gidip gezmeye paramız yetmez. lakin filmlerden gördüğüm kadarıyla halkı çok fakir geneli bisikletli araç ve trenle yolculuk yapıyor. rüşvet adam kayırma paranın açamadığı kapı yok sanırsam hindistanda. şunuda eklemek istiyorum. avrupa kan emici nerde müslüman ülke varsa hepsini sömürgesi altında türkiye bile üretim olmadığı için avrupa ülkelerinin sömürgesi konumunda, türkiye avrupa ya göre biraz geri kalmış olabilir ama insanlığını yitirmemiş nadir ülkelerden biridir türkiye. sokaklarda diyorsunuzya bomba patlıyor. bunlar kan emici avrupalıların parasıyla beslenen teröristlerdir. avrupa amerika teröriste karşı değil terörün kendi ülkelerine gelmesine karşı. güzel ülkemi hiç bir kan emici avrupa ülkesine değişmem hindistanada değişmem malesef. Ben Hindistan'da gitmeyi çok istiyorum. Sizin yazılarınızı okuyunca daha çok gidesim geldi. Zaten araştırıyorum ama genelde Hindistan hakkında kötü yorumlar yapılıyor. Hindistan deyince hemen ay orası çok pis diyorlar. Ben oraya temelli yerleşip veteriner olmak istiyorum. Yazılarınız çok güzel. İnşallah daha çok yazar ve gezersiniz. Merhaba, ben yıllardır (5-6 yıl) Hint filmleri ve dizileri izledim ve izlemeye de devam ediyorum. Hindistan'ı çok merak ediyorum ve sürekli araştırma halindeyim. Sizin yazılarınızla daha da bilgilendim bu konuda. Bu sene üniversiteden mezun oluyorum ve bir müddet çalışıp Hindistan'ı gezmek istiyorum, belki de yerleşebilirim. Hatta Hintli biriyle evlenme düşüncem bile var. Hindistan'daki Müslümanlar hakkında bir arkadaş yazmış \" genelde çok eşlilik var \" diye bende biraz bundan tedirgin olmuştum ama hepsinin de öyle olmayacağı hakkında düşüncem vardı tabi ki. Hindistan kültürü, gelenekleri, giyim tarzları, takıları, renkli olmaları hep dikkatimi çekmiştir. Şunu da belirteyim ; hiç bir yer hiç bir ülke dört dörtlük değil aksamalar, yanlışlıklar, eksiklikler her şey var, doğrusu da var yanlışı da var. Ülkemi asla aşağılamıyorum. Çok şükür ki ülkemi Türkiye'mi seviyorum ama bunları es geçmemek gerek hayatın gerçekleri bunlar, her ülkede yaşanan çok şey var. Hiç kimsenin kimseye ülkeden git demeye hakkı yok!!! Bu durumları kabullenemeyebilirsiniz, hoşunuza gitmeyebilir, sevmeyebilirsiniz ama insana ve düşüncelerine saygı duymalısınız. Saygı duymayı bilmiyorsanız, saygıyı hak etmiyorsunuz demektir. Herkesin yanlışı, eksiği var. Bunu asla unutmayın. Kast sistemine gelmişken evet bende araştırdım Hindistan'da bu sistem genelde kırsal bölgelerde var. Bu sistem 1975te kaldırıldı ama yine de hala bir şekilde devam ettiriyorlar. Bu konu hakkında fazla bir şey diyemiyorum. Genel olarak şunu söyleyebilirim; insanların düşünce özgürlüğü var kim olursa olsun saygı duymalısınız. Herkes aynı düşünceye sahip olacak diye bir şey yok. Burcu Hanım yazdıklarınız çok açıklayıcı ve bilgilendiriciydi teşekkür ederim. Bu arada Hindistan çok mu sıcak veya çok mu yağış alan bir ülke acaba? Gideceğimiz zaman nasıl giyimleri tercih etmeliyiz? Tesettürlüyüm de açık olsaydım problem olmazdı pek.. ) Sizden öğrenmek istedim, çünkü neredeyse 1 yıla yakın zamanınızı Hindistanda geçirmişsiniz. Hindistan çok büyük bir ülke olduğu için belli bir iklimi yok aslında, örneğin Aralık ayında Güney Hindistan'da hava sıcakken Kuzey Hindistan'da kış, soğuk hakim, Nisan-mayıs gibi kuzeyde hava güzelleşir, hatta daha da kuzeyde bazı bölgelerde kar Haziran'dan önce kalkmaz. Haziran ayında Delhi, Varanasi, Mumbai, Goa, Chennai gibi bölgeler ise çok sıcak olur. En iyisi gideceğiniz bölgeye ve zamana göre internetten hava durumu araştırması yapmak. Arkadaş neden bu kadar ön yargılısın!!! Özgürlük ve saygı denen bir kavram var! Bilmiyorsan öğren!!! Senin saygısızlığına rağmen; edebini, adabını kaybetmeden, saygısızlık etmeden sabırla cevap veriyor... Bu demek değildir ki ben onu koruyorum, onunla aynı düşünceye sahibim. Ben saygı duyulmak için saygı duyuyorum.... Burcu Hn. Selamlar Nisan sonu Delhi Jaipur Agra planımız var aşı ve sıtma ile ilgili bir önlem aldınız mı? Şimdiden teşekkür ederim.. Merhaba, geç cevap için kusura bakmayın, bir süredir çok yoğun olduğum için ilgilenemedim siteyle. Her hangi bir aşı zorunluluğunuz yok hindistan için ama eğer tetanoz aşınız yoksa yaptırabilirsiniz. Sıtma için de sinekkovucu spreyler yardımcı olacaktır, zaten o bölgelerde, şehir merkezlerinde sıtma mikrobu yok. İyi seyahatler. Eleştirilmeyi kabul etmeyen toplumlar ilerleyemez, aksine geriler, şuanda Türkiye'de yaşadığımı durum gibi. Eleştirmeli, sorgulamalı, kötü gideni görmeli ki düzeltmek için adım atalım. \"Hintlilerin bir yabancı ile evliliğine çıkar gözüyle baktığın yorumun senin ciğerinden gelerek içinden gele gele yazmışsın ok fırlatmışsın insanların evlilik tercihlerine yorumunu yazdım. Bakalım bu eleştiriye savunma geliştirebilicekmisin. Yukarıdaki sözler sana ait.....-eleştirdim gelişmen için!! Ben hindistanı gerçekten çok seviyorum. Bu yazı da çok işime yaradı. Oraya gitmek isterim ama bu galiba benim için pek kolay olmicak. Bir de amır khan var o hindistanda diye hindistana gitmek istiyorum. Rabbim izin verirse bir gün gidicem. Dizlerde Ayin Yapıyolardı Müslüman Olmalarına Rağmen O Yüzden Sordum. Taylandda bir süre kaldım ve orada o kadar hintli vardı ki nefret ediyorlardı onlardan tabi sebebini bilmiyorum araştırın. Ama yemekleri bizim damak tadımıza uygun heleki tayland yemeklerinden sonra. Ayrıca sunuda biliyorum bizlere kimse destek vermezken hintli / pakistanlı müslümanların destek verdiğini. Bizim hukukumuzun eskiye dayanır korkmayın gidin gezin görün derim ben. Bana soruyorsanız ben tabi ki bireysel gitmekten yanayım ama turla içiniz daha rahat edecek, daha güvenli hissedecekseniz Zafer abinin turları oluyordu, hala yapıyor mu emin değilim ama onu takip edebilirsiniz: Zafer Bozkaya diye aratırsanız internette ulaşırsınız. Yazıyı ve kendi yorumunuzu bir daha okumanızı tavsiye ederim, saygılı olabilmeniz dileğimle, saygılar. Merhaba, 7 ay boyunca hep farklı yerlerde kaldım, gönüllü çalıştım komün içerisinde kaldım, ashramlarda kaldım, guesthouselarda kaldım, benim kaldığım yerlerde konaklamaya ödediğim ücret 300-500 rupee civarı, lüks yerler değil anlayacağınız. Uçak biletimi ben sadece gidiş aldım, ilk çıkışımı Nepal'a yapmıştım, ikinci seferde de Kamboçya'dan Hindistan'a uçmuştum. İki kez gittim hindistan'a, ilkinde Türkiye'den 6 aylık vize aldım, dönüş için uçuş rezervasyonu yapmıştım muhtemelen, ikinci seferinde Kamboçya'dan başvurdum vizeye, yine büyük ihtimalle uçuş rezervasyonu yapmıştım. Dönüş biletlerini almaadım, rezervasyon yaptım sadece, bileti almayınca iptal oluyor zaten. Ayrica yukarda bir bayan hindistanli bir erkekle evlilik konusundan bahsetmiş bunu okuyunca Anneme dedim ki anne bi tek ben değilmişim hindistan li biri ile evlenmeyi düşünen dedim😊oda güldü. Ayrica tek gitmeyi düşünen bir bayan olursa gidebiliriz birlikte hindistana burdan yoruma yazın iletişim kuralım takip edicem. İki sene önce Haydarabad-Mumbai ve Delhi yi gördüm. Ooo sürüyle, ayağında terlik olan zengin sayılıyor. Bu arda ülke bir milyar nüfuslu, evet fakir sefil çok ama zengini de karun. Mahindra, Tata, Bajaj, Hero beğen beğenme üretiyorlar. Dibine kadar, Ganisha -fil tanrı festivalinde adamlar ellerinde putlar cami önünden geçiyordu da biri taşkınlık yapmadı. Her tür inanca saygı uç noktada, afedersin Budist gibi yaklaşım yok. Bir kısım halen memleketlerini yıllarca sömüren İngilize hayran, sayelerinde adam olduklarını düşünüyorlar. M. Kemal olmasaydı benzer arkadaşlardan bizde de olacaktı, sömürdü ama çalıştı köprü yaptı vb. diyeceklerdi. Sen orada yaşa yaklaşımını sakil buluyorum, kimsenin bir başkasına yer biçme hakkı yoktur. Günün sonunda O pis ve fantastik ülke benim ülkemden daha fazla üretiyor, daha hoşgörülü. Benim Bildiğime Göre Hintliler Iyi Insanlardır Ve Müslüman Olanlardan Bazıları Abdülhamid Han'ın Hicaz Demiryolu Projesinde Yardım Etmiştir. Hatta Kurtuluş Savaşında Hintli Müslümanlar Yardım Etmiş. Türkiye'yi biraz daha kötüleseydin ya az olmuş. Mesela nerede kötülemişim? Yani olmayan, yalan yanlış bir bilgi nerede yazmışım? Bilmediğim ve sizin derin bilginiz olan konular varsa ben de sizden bir şeyler öğrenmek isterim, saygılar. Hintlilerin genetik özellikleri sonucu gür, parlak saçları var, tabi yedikleri yemeklerin, kullandıkları doğal yağların da etkisi oluyor. Hindistan cevizi yağı sürüyorlar genelde saçlarına, ben kınayı saçlarına sürene denk gelmedim açıkçası, o bizim ülkemize has bir gelenek belki de. Hint kınası yerine Hindistan cevizi yağı deneyebilirsiniz saçlarınızda. Güneş'in sayfasından buralara kadar geldim, sabrınıza hayran kaldım, ne günlere kalmışız, her yerde yorumları okuyup milletimiz hakkında bilgi sahibi olmak istiyorum, kısacası bitmişiz, eski günlerde ekşi okumak zevk ve bilgi verirdi, facebook yorumları ise dibe vurduğumuzun göstergesi, kısacası insanlarımız pembe gözlük takmış. Valla, daha gecen gun konustum bir hintli arkadasimla, aman dedi senin gibi kronik hastaliklari olanlarin ziyaret edebilecegi bir yer degil, uzak dur dedi. Anlamayana davul zurna. Bu arada Sri Lanka dahil 30'u askin ulkede bulundum, Ayni yorumlari orada Hindistan'dan yeni gelmis olan diger gezginlerden de dinledim. Sagligi super olup ta kotulestirmek isteyenlere sozum yok tabii. Asilarinizi unutmayin, bir yere kadar yardimi olabilir. Mali açıdan bir hindistan gezisinin bize maliyeti ne olur. Konaklama yiyecek ulaşım gibi ana masraflar dahilinde 15 günlük bir gezi nin maliyeti ne olur. Bilgi verirseniz sevinirim. Ülkeye vergisini ödeyen, hatta bu vergilerin dünya ortalaması baz alındığın da, yerine göre kat kat fazlasını veren bir insan'a bunu diyeniniz andavaldır. Paşa paşa vergisini veren bir kişi, umduğunu bulamadığında yada bir eksilik gördüğünde şikayetini belirtmekte özgürdür. Siz mi ödüyorsunuz Burcu kişisinin vergisini de, burada \"git başka yerde yaşa\" diyorsunuz. Bunu demek için bu kişinin ihtiyaçlarını karşılayan bir kişi olmak gerekir. İşlerin yolunda gitmediğinin farkında olan kişiler, gidiyorlar durmuyorlar zaten. Zamanın da sorun yokmuş gibi davranmış olan ve sorunu dillendirenleri susturan sizler burada kalacaksınız. Ağzınıza almak istemediğiniz tüm o sorunlarla birlikte. Her fırsatta Türkiye ile kıyaslamalar yapmışsınız. Hele ki güvenlik konusunda. En güvenli dediğiniz ülkeler bile artık terör korkusundan ne yapacaklarını şaşırmış durumdalar. Acaba bizim gibi sürekli uğraşılan bir ülke olsalar ne yaparlardı? Temizlik konusunda da yozlaşmış Türk insanını değil Avrupaya temizliği, tuvalet adabını ögreten Türk insanını da aklınıza getirmenizi öneririm. %10'a mensup biri olarak siz daha iyi bilirsiniz ama Türkiye'nin hiç mi iyi tarafı yok? Karşılaştırmaları görünce bir an Japonya veya Norveç'ten bahsettiğinizi düşünecektim. Demek ki geçmişteki iyi yanlarımızı koruyabilmek için kim olduğumuzu iyi özümsemek gerekiyor. Yukarıda Hindistan ile ilgili bir yorum yazmıştım ama, diğer arkadaşlardan gelen yorumları ve sitedeki Hindistan ile ilgili diğer yazıları okudukça bir kaç konuya değinmek istedim. Kokan insanları da var, kokmayanları da var. Fakat Hindistan'da bulunduğum sürece Türk aşçım olduğu ve Hint yemekleri yemediğim için bana biraz kokuyorlar. Fakat mesele kokmak veya kokmamak değil. İnşaatta çalışan işçiler kokuyorlar açıkçası, fakat bir gece dışarıya çıkar eğlenirseniz insanların parfüm koktuğunu göreceksiniz. Asıl mesele Hintli bir kişi sizin suratınızın ortasına bakarak afedersiniz ama geyirebilir ve bu onlar için çok normaldir. Ben her zaman \"Hay Allah belanı vermesin!\" derim ama anlamazlar tabi 🙂 Bu bir gelişmemişlik göstergesidir. Hırsızlık vs her yerde olabiliyor. Burada Hintli şöförümün telefonunu konuşurken motorsikletle alıp kaçtılar. Hintli olmasına rağmen elinden hiç bir şey gelmedi. Zaten yabancıysanız çok dikkatli olmalısınız. Polise karakola düşerseniz ve hatalıysanız kapıyı 1.000 USD'dan açarlar. Hem rüşvet verirsiniz hem de sürünürsünüz. Ayrıca Hindistan'da suç ve özellikle bayanlara saldırı Türkiye'den çok çok daha fazladır. Google'dan \"world rape statistics\" yazarak değerleri kendiniz görebilirsiniz. Türkiye tabiki de daha güvenlidir. Hindistan'da yemekler veg-non veg olarak ikiye ayrılıyor. Yani vejeteryan veya değil. Ben açıkçası sokaktan yemek hiç yemedim. Nasıl yaptıklarını görseniz eminim siz de yemezsiniz. Sokaklarda bizim kokoreççi ayarında veya tavuk pilav ayarında seyyar satıcılar var. Bir tüpleri var yemek yapıp satıyorlar. Tatlı pilav vs.. çeşit çeşit yemekler bulmak mevcut. Tatlıyı gazete kağıdının içine koyuyorlar. O gazeteyi kim hangi eliyle okudu bilinmiyor tabi. Bunun dışında soslu pilavları var. Metal tabakta veriyorlar insanlar yiyor sonra bitirenler tabakları yere bırakıp gidiyorlar. Satıcı bu arada diğer müşterilerle mesgul... O tabakları sokaktaki köpekler bir güzel yalıyor.... Sonra satıcı o tabakların üzerine bidona koyduğu sudan dökerek yıkıyor ve gelecek müşterilere tekrar servis ediyor.... Ben dışarıda tabi ki yemek yiyorum fakat Hindistan'da İtalyan restorantları var. Mesela Toscano, yada Irısh Pub... Bu gibi elit yerlerde yerseniz sorun yok. Biraz pahalı oluyor tabi ama zaten nadiren gidiyorum. Çok şükür Türk aşçımız var yemek sıkıntısı yaşamıyoruz. Bu arada bir konuya daha değinmek istiyorum. Hani bizim kasaplar varya Türkiye'de işte onlar çok temiz. Hindistan'da et almak için belki 100 yer gezdim. En temizi eldivensiz çalışıyor... Kafalarında bone var ama. Yer de vereyim \"Metro Cash&Carry\" süpermarket. Oraya girmeniz içinde bir Hintli arkadaşınızın kartına/yardımına ihtiyacınız olacak. Genelde olumsuz şeyler yazdığımın farkındayım fakat Türkiye'yle kıyaslayacak olursak Hindistan sınıfta kalır. Türkiye çok mu iyi? Tabiki de çok iyi değil. Avustralya'da, Rusya'da, bir çok ülkede yayalara çok önem verilir trafikte. Yaya geçidinde bütün araçlar yayanın geçmesini bekler. Türkiye'de durmazlar ama Hindistan'da ters yönde giden araç gelir size çarpar. \"Ülkemiz çok güzel evet ama ne yazık ki piknik alanları leş durumda, sokak araları leş durumda, denizler, dereler çöp, artık dolu, sokaklarda sözle ve bakışla taciz var, kadınlar sözde özgür ama büyük bir baskı altında yaşıyorlar.\" demişsiniz. Malesef ülkemizde piknik yapmasını, yaşadığı yerin kıymetini bilmeyen sözle ve bakışla taciz eden hayvanlar var. Bu da kültür seviyemizin düşük olmasından kaynaklanıyor. Fakat Hindistan bu yukarıda saymış olduklarınız açısından çok daha kötü durumda hatta berbat durumda. Anladığım kadarıyla siz Hindistan'a biraz duygusal yaklaşıyorsunuz. Fakat bu yazıları okuyan kişiler Hindistan'a gittiğinde hayal kırıklığı yaşamamaları adına daha gerçekçi olmalısınız. Bütün yorumları okuyunca dayanamadım; cehaletin, cehaletinden bihaber olmanın, okuduğunu anlayamamanın ve eziklik kompleksleriyle refleksif davranışların, kısaca Türkiye halklarının mini bir tanıtımı gibi olmuş yorumlar. Öncelikle; bu yazıda Hindistan-Türkiye kıyası yok; Türkiye referans noktası olacak şekilde Hindistan yorumlaması var. Kıyas için belli kriterlerde iki ülkenin değerlendirmesi yapılıp bu daha iyi/bu daha kötü sonucu açıklanır. Ki bu yazıda; iki ülkeden şu daha iyi bu daha kötü denilen bir cümleye rastlamadım. Öte yandan eziklik denilen şey açıkça \"daha iyi\" denmemesini kötülemek olarak algılatıyor. Yorumlar; \"sen nasıl bizi yanyana getirebilirsin\" ile başlayıp \"nasıl kötüleyebilirsin\" ile devam ediyor bu da sürü psikolojisiyle ne çok gaza gelen bir toplum olduğumuzun demosu. Yazar, yazı boyunca \"Hindistan'da daha iyi yaşarsınız, aman da ne güzel yaşarsınız\" dememiş \"Türkiye'de yaşam kültürüne alışıksanız, Hindistan'da diğer toplumlardan gelen turistlere nazaran daha az zorlanırsınız\" demeye getirmiş hatta aslında daha az zorlanmanız için size olayları farklı algılatacak pencereler sunmaya çalışmış. Her ne kadar bu yukarıdaki linç girişimine katılan/katılacak güruh hiçbir zaman Hindistan'a gitmeyecek ya da başka bir kültürü öğrenme hevesine kapılmayacak olsa da. -ergenliğinden itibaren; her kadın toplu taşımada hayatı boyunca defalarca fiziksel tacize uğramıştır -her kadın sözlü tacize mutlaka ama mutlaka uğramıştır -herkes tecavüz mağduru en az bir kadın tanıyordur bu ülkede -kendisi tanıdığını bilmese de- Dekolte giymek; \"teşhirci\" olmak anlamına gelir. Bu ülkede metropollerde bile akşam 9'dan sonra yalnız dolaşmak \"aranıyor\" anlamına gelir, hele hele yalnız bir bara gittiysen ki gidemezsin de taciz/tecavüz denmez yaşadığına, zaten istemişsindir. -bu ülkede Çocuklar reşit olmadan cinsel saldırıya maruz kalabilir ve rızaları vardı denebilir. Üstelik tecavüzcüyle evlendirilir -bu ülkede toplu tecavüzler yaşanır ve tüm şehir buna sessiz kalır -bu ülkede rüşvet çok yaygındır, rüşvetsiz iş yaptıramazken, rüşvetle vatana ihanet suçundan bile kurtulabilirsiniz, çocuğunuzun psikolojisi bozulmasın diye kahraman bile ilan edilebilirsiniz. -bu ülkede Allah olduğunu iddia edip dolandırıcılık yapan kalpazanlar olmuştur, peygamberliğini ilan edenler de -ülkedeki kuralların çoğuna uyulmaz; trafik Kurallarına uyanlar trafiği daha çok kilitliyor denir, çöp atma konusunda saat belirtilir ama keyfe keder herkes istediği saatte istediği gibi çöpü istediği yere atar, geceleri her köşe başında işeyen birini görürsünüz, toplumsal hayatta kimse karşısındakine saygı duymaz, sıra olunca araya kaynarlar en basitinden, her sokakta en az 3 dilenciye rastlanır, mendil ya da çiçek satmaya çalışan çocuklardan kurtulmak için taktikler geliştirmek zorunda kalınır Bu ülkenin adı Hindistan olabilir mi? Değil, Hindistan da hemen hemen aynı ifadelerle anlatılabilecek olsa da, değil. Bu ülkenin adını söylemek riskli olabilir, siz hangisi olduğunu biliyorsanız ve o ülkede yaşayacaksanız kendinize dikkat edin. Ama bir saniye, sizin bütün bunların yaşanmadığı bir Türkiyeniz var, zaten oradan çıkıp başka yerlere gitmezsiniz. Ülkeniz çok güzelmiş, yeni sanırım, güle güle kullanın. Tüm dunyanin cok nadiren bir ortak noktada bulustugunu gordum. oda hindistanin gercekten acik tuvalet oldugu ve pislikte sinir tanimadigi.. siz bence insanlari aptal yerine koymayi birakin 50 yil once kimse yurt disina cikmaz girmez bilmezdi. simdi herkez yurt disinda geziyor goruyor. ben. acikcasi yazinizdan hindistana gitmediginize adim gibi eminim. bari bbc nin ölü nehir ganj belgeselini izleyip bisiler yazsaydiyniz. Bir sene önce bende okul ile Hindistana gitmistim. Sanirim aradaki fark benim yurt disindan gitmem. Yeni Delhi, Bangalore, Pune Mumbai ve Keralaya gittim. Ilk Yeni Delhiye gittik ve ilk beklentim havaalanindan cikar cikmaz agir baharat kokulari olmasiydi.. Ama hicte öyle olmadi.. gayette normal bir hava vardi.. Delhi de birseye cok sasirmistim; maymunlar ve asiri cok sincaplar dolasiyordu her yerde.. Diger sehirlerde bu hayvanlari hic görmedim ve ineklerde Yeni Delhiye nazaran az vardi hatta yok denilebilecek kadar az.. Insanlari cok sicakkanli ve misafirperver bunu kesin söyleyebilirim. Beyaz oldugumuz icin dikkat cekiyoruz.. Belkide bu yüzden bize bakiyorlar sürekli.. Yani bi kötü amaclari oldugunu düsünmüyorum sahsen.. Sarisin birini gördükleri zaman fotograf cekilmek istiyorlar.. Nasil bizde koyu tenli insanlar dikkat cekiyorsa ordada acik tenli insanlar öyle.. Ben yurt disindan gittigim icin evet, bana sokaklari pis geldi. Ama Burcu Hanimin yazdigi gibi Türkiyedede böyle manzaralarla karsilasiyor insan. Hic bos arazilere baktiniz mi Türkiyede? Bütün cöpler oraya atilmis.. Yol kenarlarindan ve plajlardan bahsetmek istemiyorum.. Hindistan kadar olmasakta, cok sükür!, maalesef bizde biraz daha cevre temizliligine özen gösterebiliriz. Her sene Türkiyeye gelen biri olarak diyebilirim ki bizim taksicilerimiz, özellikle Istanbulda, maalesef cok merakli yabanci yolculari kaziklamaya.. hadi biz yine ülkemizi biliyoruz az cok ney ne kadar tutar, ama turistleri nasil kazikliyorlar bilmek bile istemiyorum acikcasi.. Türkiyede oldugu gibi maalesef Hindistandada her yer modern degil. Ama Hindistan bir ülke olarak degil daha cok bir kita olarak aniliyor. Kuzeyindeki yemekler mesela Güneyde yok. Yada Kuzeydeki gelenekler Güneyde hic bilinmiyor bile. Insanlarin tenleri, gözleri, boylari vs. herseyi degisiyor oldugunuz yere göre.. Hindistan devleti bunu kabul etmesede maalsef hala bir siniflandirma var orda.. Kücük bir cocuk yardim kurumuna gidip ordaki cocuklar ile muhabbet etme imkanimiz oldu.. Ve Hindistanda hala aci bir gercek var oda siniflandirma.. Maalesef en alt sinifta yada hatta bu siniflandirmanin icinde olmaya laik görülmeyen insanlari cok eziyorlar.. Bu insanlarin ne egitime ne de adalete hakki var.. Cok icler acisi bir durum.. Birde söyle birsey var benim yasadigim ülkede mesela ne bakanlarimiz ne de diger parlamento üyeleri normal bir vatandasa nazaran pek farkli degil.. Ama Hindistanda ve Türkiyede zengin ile fakirin farki acayip belli oluyor.. Teknolojiye gelince.. Hindistanda en kötü mahallede yasasan bile herkesin bir telefonu var. En cok buna hayret etmistim. Ve devlet bu mahallelerinin internet ulasimini sagliyor.. \"Dharavi slumini\" gezdim. Ve maalsef söyle bir hayal kirikligina ugradim; Müslüman evlerinin önü hep pis, kirik dökük ve kirliydi.. bu cok onuruma ve gururuma dokunmustu.. Nedenini soracak olursaniz bizim dinizmizde temizlik imandan gelir derler ama maalesef öyle degildi.. Orda yasayan Hindular evlerinin önünü hep yikiyorlar ve cok güzel süslüyorlar boyalarla, ciceklerle vs. Ayrica bu mahallede hic egitimi olmayan insanlar kendi bilgileriyle ve imkanlariyla bazi makinalar yapmislar.. Gencleri cok azimli! Taksi yerine Uber cagirabilirsiniz.. cok cabuk bir uber taksisi geliyor.. cok yaygin Hindistanda Uber. Yemekleri aslinda bizim icin cok yeni seyler degil aslinda.. yogurt, mercimek, peynir vs. Manti seklinde bir yemekleri var \"Samosa\", bizim mantimizin belki 3 kati.. Ve ici patates ile dolu.. atistirmalik olarak cok var yollarda ondan.. Daha cok vejetaryan ve aci yiyeceklerle karsilasabilirsiniz orada.. Su konusunda ayni fikirdeyim.. Asla aciktan su icmeyin.. Ve otellerde mesela domates, salatalik filan normal cesme suyu ile yikaniyor bu yüzden belki midenize dokunabilir.. Her halukarda ishala karsi yaninizda bir ilac bulundurmanizi tavsiye ederim. Schindler gibi farkli sirketlerin fabrikalarini gezme imkanimiz oldu.. Cok caliskan olduklarini söyleyebilirim.. eve gitseler bile ve mesela birden biri arayip su lazim dese hemen yapiyorlar.. calismaktan cekinmeyen bir millet.. Kisacasi: Önyargilarinizi yenin ve gidin görün derim. Size cok sey basta degisik gelecek ve sasircaksiniz ama görülmesi deger bir ülke bana göre. Bayan iseniz bir erkek ile gitmeniz sizin icin daha iyi olur. Biz cok sükür kötü seylerle karsilasmadik ama nolur nolmaz. Bu arada Türkiyedede oldugu gibi gec saatlerde bayanlarin ara sokaklardan gecmelerini tavsiye etmem. Kiyaslamaya gelince: her ülkede egitimini alamamis cahiller var. Bu kacinilmaz. Hele ki böyle büyük ülkelerde.. Bukadar nüfusa sahip olan devletlerin isi cok zor.. O yüzden kiyaslamaktan cok her yerin iyi seyleri görmeye calisalim. Aradan cok uzun zaman geçmiş. Belki bu yorumu görmeyeceksiniz bile. Ama sizin için yazılan bu yorumları gördükten sonra bir iki kelam etmek istedim. Ve gerçekten yazınızı geç okuduğum için üzüldüm. Aslında en çok üzüldüğüm şey bu değil. İnsanların düşüncesiz ve dar görüşlü olmaları beni en çok üzen şey oldu. Bu arada kaleminiz çok iyi. Sıkılmadan okudum ve bitmesini hiç istemedim. Tespitleriniz de bir o kadar yerinde. Gerçekten eleştirel ve mizahi içerikli bir yazı olmuş. Aslında siz yapılan yorumlara hakkı ile cevap vermişsiniz. Ama buradaki yazıyı vatan millet aşkına bağlamanın anlamı nedir? Ben bilemedim. Aklım almadı. Ayrıca bu yazıda ülkemiz hakkında yazılan yazılarda ben doğru olmayan bir şey görmedim. Eğer bu yazıda yazılanları inkar ediyorsanız zaten siz bu ülkede olanların farkında bile değilsinizdir. Gözler kör olmuşken fazla bir sey demeye de gerek yok ne yazık ki. Yazınızın başlığı \"Hindistan Hakkında Yanlış Bilinenler\", ama maddeleri okuduğumda bu bilinenlerin aslında hiç de yanlış olmadığını belirten bazı örnekler verdiğinizi gördüm. Mesela \"Hindistan pistir.\" önermesinin altında aslında \"Evet, Hindistan pistir.\" önermesini doğrulayan cümleler yazmışsınız. Bana çelişkili geldi başlığınız ve içeriği açıkçası. Hindistan'da iş amaçlı bulundum iki defa, Mumbai ve Delhi'de. Bir-iki gün kaldım iki gidişimde de. O yüzden gezme fırsatım pek olmadı maalesef. Yine de ülke hakkında bu kısacık gözlemim olumlu yönde değil ne yazık ki. Havaalanından indikten sonra genzimi yakan dışkı kokusunu hala unutamıyorum. Sokakları gerçekten çok pis. Ayrıca insanları da gayet kokuyor. Şu an yaşadığım ülkede de çok fazla Hint vatandaşı var. Aynı kokuyu -ki sanırım bu köri kokusu- onlardan da alıyorum. \"Bol köri tüketilen yerde siz de köri yerseniz kimsenin kokusu sizi rahatsız etmez.\" diyerek bunu siz de aslında kabul etmişsiniz. Bu yalan bir bilgi değil, aslında ırkçılık da içermiyor. Doğruya doğru demek oluyor bu. Ben Hindistan'ın neden bu halde olduğunu merak ettim sonradan ve birkaç belgesel izledim, birkaç makale okudum. Bu belgesellerde gördüklerim ağzımı açık bıraktı, özellikle insanların birbirinin suratına baka baka sahilde dışkılama görüntüleri karşısındaki duygularımı kelimelerle anlatamayacağım. Ganj Nehri'ni ise artık \"pislik\" olarak tanımlayamayacağım; çökmüşlük, kokuşmuşluk diyebilirim ancak. Ne demek insan ve hayvan kadavralarının suda yüzmesi, nehrin kıyısındaki iskelet kalıntıları, ve diğer insanların bunları görerek gayet normalmiş gibi nehirde diş fırçalamaları, sandalla gezerken kadavraların yanından geçmeleri...?! İnsanlar Ganj Nehri'ni kutsal saydıkları için ne yaparlarsa yapsınlar kirlenmeyeceğine inanıyorlarmış. Başka sebepler varsa bilemiyorum, benim araştırmalarım bu cevabı verdi. Keşke bunlardan da bahsetseydiniz biraz yazınızda. Tüm bunlara rağmen, hala Hindistan'a ve Hint kültürüne karşı büyük bir merak içindeyim. Bütün bu gözlemlerime rağmen gidip görmek istiyorum yine. Çünkü dünyada sadece güzellikleri değil, kaosu, çirkini ve kötüyü de görmek gerektiğini düşünüyorum. Gelişmiş bazı dünya ülkelerinin çöplerini nasıl Hindistan'a savurduklarını, gidip yerinde görmek istiyorum. Son olarak Burcu Hanım, Türkiye hakkında yazdıklarınıza tamamen katılıyorum. Yukarıda bazı insanlara tek tek cevap vermeye çalışmışsınız, boşuna çabalamayın. Bu insanlar değişmeyecekler. Sizin ne demek istediğinizi de anlamayacaklar. Onlar sizi vatanını küçümseyen, geldiği yeri beğenmeyen vefasız bir insan olarak algılıyorlar, bırakın öyle düşünsünler. Bu kafa yapısı, o piknik alanını çöpe çeviren, duş almayı gereksiz bulan, leş gibi ter kokan, sokakta kadınları taciz eden kafa yapısıyla aynı. Keşke daha farklı olsaydı güzel Türkiye'm. Vakit ayırıp okuduğunuz için teşekkür ederim. Hoşçakalın. Merhaba, yardımcı olmak isterdim ama bu konuda hiçbir uzmanlığım yok. Yorum: bence burcu hanım çok haklı hindistan gezilmesi gereken bir yer kim ne derse desin!"}
{"url": "https://gezginyogini.com/hindistan-kadin-tekbasina-ipuclari/", "text": "Hindistan birçok insanın hayallerini süsleyen bir ülke olduğu kadar büyük bir çoğunluğun da asla gitmem dediği bir ülke. Bu \"asla gitmem\" diyenlerde bir önceki yazımda bahsettiğim önyargıların büyük bir etkisi var tabi. Bir de gitmeyi canı gönülden isteyip korkanlar var. Hindistan'ı kadın başına gezmek isteyip buna cesaret edemeyenler, bu yazım size. Zorluklar varsa tüyolar da vardır, bazen bulunduğunuz ortama uyum sağlamanız gerekebilir... Avrupalı, Amerikalı, Avustralyalı kadınlarla karşılaştırıldığında Türkiye'de yaşamış bir kadın olarak Hindistan size çok da yabancı gelmeyecektir, \"nasıl davranılması gerektiği\" konusunda ne yazık ki tecrübeliyiz!!! Gittiğimiz ülkelerin kültürlerine, alışkanlıklarına saygı göstermemiz gerekiyor. Her ne kadar bunu söylemeyi sevmesem de Hindistan'da giydiğiniz kıyafete dikkat etmekte fayda var. 1milyar 250 milyon nüfuslu bir ülkeden bahsediyoru; bilgili, kültürlü insanları olduğu kadar çok miktarda cahil insanla karşı karşıya geleceğinizi unutmayın. Köyünden, kasabasından başka bir yer görmemiş, çok fazla insanla tanışmamış, okumamış, araştırmamış bir Hint erkeğinin karşılaştığı ilk beyaz tenli kadın olabilirsiniz. Bu yüzden size şaşkınlıkla bakacaktır. Sadece erkek değil, kadınlar, çocuklar da size şaşkınlıkla bakacaktır. Her şaşkın bakışı sapıkça algılamanıza gerek yok, farklı olduğunuz için şaşırıyorlar, paranonaya döndürmeden bu bakışlara hazırlıklı olarak gitmekte fayda var. Ama şu kısmını unutmayın ki bazılarının beyaz tenli kadını tek gördükleri yer porno filmler olduğu için size pek de iyi niyetli bakmıyor olabilirler. Taytla, şortla, askılı bluzla gezmek yerine biraz daha halkın giyimine uygun olarak şalvarla, bol pantalonla, uzun etekle gezmek, omuzlarınızı bir şalla kapatmak sizin yararınıza olacaktır. Özellikle turuncu om sembollü bir şal size biraz daha saygı göstermelerini sağlayabilir. Size yine dik dik bakacaklar, çünkü farklısınız, ama bazı Avrupalıların, Amerikalıların düştüğü hataya düşüp şortla gezerseniz bu sefer size başka umutlarla bakacaklardır. Çünkü zaten, yabancı bir kadın olarak sizin herkesle ve doğal olarak onlarla da birlikte olma potansiyeliniz olduğunu düşünüyorlar. Bizde de bir dönem Rus kadınlarına yapılan muameleden pek farklı değil yani. Bir şey rica edeceğinizde erkeklere \"baaya\" şeklinde okunan Hint dilinde \"abi\" demek olan sözcükle hitap etmenizi öneririm. \"Sevdiğim kız bana abi deyince\" diye şarkılar yapmış adamlar var, az çok işe yarar bu taktik. Çapkın bakışlarıyla size evli misin sorusu soranlara karşı vereceğiniz cevap tabi ki \"evet evliyim\" olmalı. Yalnız mı geziyorsunuz sorusuna : \"hayır eşimle birlikteyim ya da eşim 2 gün sonra geliyor\" gibi cevaplar sizi biraz olsun rahat bırakmalarına yarar. Hiç tanımadığınız birindense couchsurfing sitesinden referansı iyi olan Hint arkadaşlar edinebilirsiniz. Hintler yalanlarını çok belli eden insanlar zaten, biraz gözünüz açık olsun yeter. Fazla ısrarcı olan bu arkadaşlara karşı, kararlı bir duruş sergilemenizde fayda var. \"Hayır\" onlar için naz demek, istemediğinizi daha kesin ve kararlı ifade etmelisiniz. Azarlamak işe yarar bir taktik, kullanın bunu. Anne tavsiyesi gibi gelmesin, ben bu ülkede 8 ayımı geçirdim, az çok bilgim var ülke insanına dair. Hava karardıktan, sokakta insanlar azaldıktan sonra tek başınıza, yalnız bir kadın olarak sokakta dolaşmanız tehlikeli. Bir yerden bir yere giderken hostelden birkaç arkadaş bulun, birlikte yapın planınızı, ya da yolda gördüğünüz bir turist grubuna dahil olun gideceğiniz yere kadar. Hindistan'da ağdacı bulmakta çok sıkıntı yok ama temizliğine ne kadar güvenilir o biraz düşündürücü işte. Temizliğine güvenilen, lüks yerlerde de Türkiye'de verdiğinizin 2-3 katı ağdacı parası verirsiniz, içinize oturur. Kendiniz halledebiliyorsanız ne mutlu size. Yanınızda gerekli ekipmanlarınızı taşıyın derim. Ya da etrafınızdaki kadınlara sorun, yolda ilk karşınıza çıkan değil de referansı iyi olan bir yere gidin en azından. Eğer kırsal bir yerdeyseniz tamponun ne olduğunu bile bilmiyorlar, pedlerin kalitesi kötü olabiliyor. Eğer kırsal bir yere gidiyorsanız yanınızda birkaç kutu tampon ya da ped götürmeniz önerilir. Eğer büyük bir şehire gidiyorsanız merak etmeyin her şeyi bulabilirsiniz. Sattıkları iç çamaşırları bir çoğunuzun \" ne bu be, ben bunu giymem\" diyeceği tarzda, o yüzden yanınızda yeterli iç çamaşırı getirin. Burada ortalama bir satış mağazasında karşınıza çıkaracakları anneanneye babaanneye hediye götürülecek cinsten. Size her ayurvedik, aromatik masaj talep edene de aldanmayın, bunun üzerine de bir çok hikaye duymuşsunuzdur. Genelde referansı iyi olan yerleri tercih edin. İnternetten araştırmanızı yapın, güvendiğiniz insanların önerilerini dikkate alın. Dikkatli olduğunuz, farkındalıkla hareket ettiğiniz taktirde korkulacak bir yanı yok aslında Hindistan'ın. Özgürlüğümüzü yaşayabilmek için çıktığımız yolda bu tarz kısıtlamalara maruz kalıyor olmanın ne kadar can sıkıcı olduğunu biliyorum ama ataerkil toplum yapısında, özgür kalabilmek için, bazen kendimize kurallar koymamız gerektiği gibi saçma bir gerçekle karşı karşıyayız ne yazık ki. Yazı sizi korkutmak için değil cesaretlendirmek için yazılmıştır, umarım kaygılarınızın çözümsüz olmadığını anlamanızda biraz olsun yardımcı olabilmişimdir. Yazın traji komik olmuş. hem ürkütücü gerçekler hem de eğlenceli bir anlatım. tam Türk işi olmuş. Aslında tam da Hindistan a gitmek isteyip tecavüz haberlerinden ürkmüş haldeyken denk gelmiş oldum yazına. Araştırırken gözüm korkmadı desem yalan olur. Hindistan çok kendine has ve merak uyandıran bir ülke... gitmeyi çok istiyorum ama tramva yaşayacağım bir macerada olsun istemiyorum. yazdıklarından çok dikkatlice gezmem gerektiğini anladım. gündüz ve kalabalık gruplarla. tabi Türkiyedeki sapıklardan örnek vermende iyi oldu buranın 3-4 katı daha çok sapık olduğunu öğrendiysemde oraya gidip gezebileceğime biraz kaygılıda olsam inanıyorum. Yazın için sana da teşekkür ederim. yüzde yüz motive olup rahatlamadıysamda gidebilirim duygusu kazandırdın bana hemde gülümsettin beni. merhaba, google'a sorabilirsiniz daha doğru cevap için. türkiye'de döviz bürosunda hindistan rupisi bulamazsınız zaten. 44 bin rupi. 1 tl 0,44 rupi. olur mu hiç, 1 tl 22 rupee civarına denk gelir. ewtt hem de nasıl bi güzel gezi olur:)))benim en büyük korkum yalnız olmam. Çok güzel paylaşımlar ne güzel burası, Burcu Hanım sizi Hindistanı araştırırken bayagıdır araştırıyorum tesadüfü buldum. Aslında tesadüf diye birşey yok. ağız alışkanlığı işte. Böyle bir gezi ve benimde bu geziye katılmam için sonsuz olasılıklar nelerdir? Herkes harika. Kaptırmışım kendimi arka arkaya \"süper paylaşımlar\" demişim sonradan fark ettim nasıl oldu anlamadım ama. Daha sonrada düzeltme anlamında yazmıştım üçüncüsünü. Gitmek istediğim bir ülke ve tek başıma yada turla gitmek çok mantıklı gelmiyor. Gidip bir süre Hindistanı yaşamak gezmek görmek istiyorum. Eş cinsel olmayan ve bi hayat görüşü olan bayanlarla gitmek isterim. Türkiye de böyle bir ortam sağlanırsa katılımcılardan biride ben olmak isterim. Burcu hanım yazı güzel olmuş teşekkürler."}
{"url": "https://gezginyogini.com/hindistan-rishikesh-ganjim-kutsal-annem-bana-akmayi-ogret-bana-beni-bulmayi-ogret/", "text": "2 haftalık Vrindavan ziyaretimin ardından bir gece Delhi'de konakladıktan sonra Rishikesh'e geçtim. Goa'da tanışmış olduğum bir arkadaşımın rehberliğinde 1 günlük kısa bir Delhi gezisi yapmış oldum. Gün ışığında gürültülü ve pek de temiz olmayan klasik Hindistan sokaklarını gördükten sonra, akşam saatlerinde arkadaşımın önderliğinde yapmış olduğum South Delhi gezisi beni gerçekten şaşırttı. Brezilya'lı bir çiftin Latin ezgilerini dinleyerek kokteyllerimizi yudumladığımız pek güzel bir barda geçti gecemiz. South Delhi Hindistan falan değil, Avrupa'dayım sanırım dedim kendime. Delhi'de yaşayan bir sürü Avrupalı ve Amerikalının iş çıkışı eğlendikleri mekanların toplandığı bir yer burası, esmer insandan cok sarisin insan goruyorsunuz. Ama turistik bir yer de degil, dedigim gibi turist olarak gelen batılıların değil burada yaşayan batılıların geldiği bir mekan. Delhi'den Rishikesh'e geçişim tam bir faciaydı. Yerel otobüsle gelmektense biraz daha fazla odeyip Volvo otobüs ile geleyim ama rahat geleyim istedim( fazla dediğimde 16 lira fazla ha ). 650 Rp dedi adam, tamam dedim. Sabah seyahat acentasına gittim, acenta ile hotel arası sadece 5 dk lık mesafe olmasına rağmen rikşa şoförü 100Rp istedi, onunla iki dakika dalaştıktan sonra adamla daha fazla uğraşmak istemeyip verdim 100 Rp'yi ( 100 Rp 4 lira falan ama burada dalasmaya deger 🙂 ) Ben samosa almak için yandaki dükkana gidip döndüğümde çantalarımın bir bisiklet rikşaya çoktan yüklenmiş olduğunu gördüm. Bisiklet rikşa üzerinde Delhi'nin varoşlarından geçtikten sonra otobüsün olduğu yere vardık. Otobüs Volvo falan değil, gayet de boktan saçma bir otobüs. Neyse dedim olur öyle. 10 dk bekledikten sonra otobüsü değiştireceğimizi söylediler, ilkinden daha berbat bir otobüse bindik. Otobüsteki insanların hepsi gerçekten fakir insanlar, bazısının ayakkabısı bile yok, otobüsteki tek yabancı benim. Şaşkın şaşkın gözünü dikip bakıyor insanlar bir turistin bu otobüste ne işi olur diye düşünerek. Sorun şu ki Otobüsün 9'da kalkacagı soylenmiş olmasına rağmen saat 12'de biz hala Delhi'deydik. Sinirlenmemeye çalışıyorum ama elde değil. Bir de üzerine yanımdakilerin 250 Rp ödediğini öğrenince iyi dolandırıldığımı anladım. Acentayı aradım, telefonda saydım biraz, ben sizi birazdan arayacağım dedi, tabi ki aramadı. Tekrar aradım ben de, tekrar soylendim, ben sizi tekrar arayacağım dedi, aramadı tabi. Bunlar hep sınav, kendini sakinleştirmeyi nasıl öğrenirsin sınavları. Hindistan'ın sana öğrettiklerinden bir tanesi de sabırlı olmak ve sakin kalmayı bilmek 🙂 Aksi halde burada yaşamak imkansız, zaten Hintlilerin vurdumduymazlıklarından bu yöntemi çok iyi bildiklerini anlıyoruz. Otobüs sonunda Haridwar'a vardığında saat 8 olmuş, hava çoktan kararmıştı. Ve bizi bıraktıkları yerden Rishikesh'e otobüs falan yoktu, bir dolandırıcılık daha. Rikşa ile onca yolu gitmek zorundaydım. Rikşa şoförleri durumdan istifade 500 Rp istediler, herkes dolandırılıcılık peşinde anasını satayım. Artık iyice sinirlerim gerilmişti, başladım ağlamaya. Yeter tamam gidelim dedim, fiyat falan umrumda değildi. Ağladığımı gören genç rikşa şoförleri etrafımı sarıp türlü şebekliklerle beni güldürmeye çalışıyor,\"ağlamak yok \" işaretleri yapıyorlardı elleriyle. Bolywood filmi izlediyseniz Hintllilerin bazen şebeklikte ne kadar başarılı olduklarını gözünüzün önüne getirebilirsiniz sanırım, güleyim mi sinirleneyim mi bilemedim şebekliklerine. Neyse ki Rishikesh'te beni Bangalore'daki üniversiteden sınıf arkadaşım Parth karşıladı, saat 10 olmuştu. Parth'ın annesinin benim için hazırladığı akşam yemeğini yedikten sonra hotelime geçip rahat bir uyku uyudum. Ertesi gün Parth'la birlikte bütün ashramları gezdik, hepsi dolu. Sonunda bir guesthouse buldum kendime uygun fiyatlı; Sudesh Guesthouse, Ram Jhula'da. Hemen onun yanında Ananda Guesthouse var, çok daha ucuz ve çok daha temiz ama önceden internet sitesinden randevunuzu yapmanız gerekiyor. Gelmek isterseniz buralara aklınızda bulunsun. Rishikesh iki bölümden oluşuyor : Ram Jhula ve Lakshman Jhula. Ram Jhula ünlü ashram Parmarth Niketan'ın olduğu bölüm. Daha sakin, daha spirütüel. Lakshman Jhula daha turistik olan bölgesi, bol gürültülü, bol insanlı... Bu bölge genellikle hippilerin takıldığı, tüttürdüğü kesim, hal böyle olunca bol İsrailli yani. Lakshman Jhula'da gün batımında Ganj kenarında çeşitli enstrümanlar çalınıyor, kimisi dans ediyor, kimisi oturup sakince Ganj'ı izliyor. Ganj'ı \"Shiva shiva shiva shamboo\" dinleyerek izlemek pek bir keyifli doğrusu. Ram Jhula'da gün batımı ise daha sakin, kimi meditasyon yapıyor, kimi yoga, kimi Ganj'a yanan çiçeklerden bırakıp dileğini diliyor, kimi turist kız görmeye ve onlarla fotoğraf çekilmeye geliyor, kimi Ganj'da yüzüyor, bazen babaları Ganj'da yıkanırken görüyorsunuz, sahilde acroyoga yapanlar ve onları şaşkınlıkla izleyen Hintli kardeşlerimiz ise daha farklı güzellikte bir manzara yaratıyor. \"Jhula\" köprü demek, bu iki bölge bu köprülerin adıyla anılıyor. Bu da Lakshman Jhula koprusu : Maymun cetemizin uyelerinden biri av pesinde.. Ha bir de maymun çeteleri var ki nasıl kaçacağınızı şaşırıyorsunuz. Elinizde yemek görmesinler, öyle bir saldırıyorlar ki hatuncuklar ciglik cigliga. Hırsızlıkta üstlerine yok.. Rishikesh'e gelindiğinde gitmeden olmaz yerlerden biri de şelaleler. Ben küçük şelaleyi daha çok sevdim, daha az insan, daha sakin. Girip altına küçük bir banyo yapmayı da ihmal etmedim tabi. Bu da buyuk selaleye tirmanirken bir mola.. Rishikesh bir yoga cenneti. Bir sürü yoga kursu arasından mutlaka kendinize uygun bir tane buluyorsunuz. Ben eğitmenlik sertifikamı aldığım için eğitmenlik kurslarına hiç bulaşmadım burada. Günlük sınıflara katıldım. Gita Ashram- Anup favori öğretmenim. Anup sayesinde esnekliğim arttı ve pozların doğru ve güvenilir uygulanmasını daha iyi öğrendim. 1 ay önceki esnekliğimle şimdiki esnekliğim arasındaki farkı gerçekten anlayabiliyorum. Buraya Mooji icin gelenler var bir de. Mooji aslen Jamaikali bir guru. Ramana Maharishi'nin ogrencilerinden. Senenin belirli zamanlarinda Rishikesh'e gelip satsanglar duzenliyor. Suanda ben 'Breath of the Absolute' okuyorum, 'niye boyle dedi ki simdi' diye arada bir dusunuyorum, olmaz oyle diyorum bazen, bazen hmm dogru aslinda ya diyorum' ilgilenenlere tavsiyemdir bu kitap.. Felsefesini merak edenler icin facebookta bir Turkce sayfasini da buldum. Rishikesh benim için gerçekten inanılmaz bir yer. Aslında bakarsanız benim için inanılmaz olan şey Ganj. Bu nehrin gerçekten kutsal bir enerjisi var, baktığımda huzur doluyorum, dokunduğumda enerjisini hissediyorum. Ayakların Ganj'ın içinde dakikalarca bakıyorum bazen. Gün batımında çiçekler sunarak dileklerimi diliyorum ondan. Ve bazen bir şeyi gerçekten yürekten istediğinizde bu nehir gerçekten cevap veriyor size, size doğru gelen küçük dalgalar, etrafınızdaki kıpırtı, bilmiyorum ama bir şeyler işte, görüyorsunuz ya da hissediyorsunuz o cevabı. Kutsal Ganj en çok seni özleyeceğim, en çok sana ağlayacağım Rishikesh'ten giderken."}
{"url": "https://gezginyogini.com/hindistan-ve-tanri-demis-ki-size-oyle-bir-sehir-yaratiyorum-ki-cehennem-de-burada-cennet-de-varanasi/", "text": "Şimdi de sizlere Varanasi 'den bahsedeceğim, Nepal'e gelmeden önceki konağımdı. Bu garip şehri merak edenler için iyi okumalar.. Oteldeki amca bir harita verip tüm detayları anlattı. Dedi ki \"Varanasi'de şuraları şuraları gezeceksin, Burning Ghat'ın orada dolandırıcılar çoktur, dikkat et, kimseye inanma. Bu bölgede playboylar da çoktur, bişeyler içelim derler sonra seni bipmeye çalışırlar.\" diye benim bipleyerek yazdığımı kendisi sağolsun açık açık söyledi bana. Tövbe bismillah bu da ne şimdi deyip teşekkür edip çıktım şehir turuna. Daracık sokaklar, neredeymiş şu Burning Ghat diye arıyorum. İleride bir çiçek yığını gördüm, insanlar yanından geçiyorlar, dedim heralde puja gibi bişeyler. Yürüyorum ben de kenarından, tam yanından geçerken bir bakayım deyiverdim ve çiçeklerinden arasındaki suratla karşı karşıya geldim o an.. Meğer benim çiçek yığını sandığım cesetmiş, böyle süslüyorlarmış cesetleri yakmadan önce. Tam buldum Burning Ghat'ı derken bir abi arkamdan seslendi: \"kardeşim yabancıların oraya girmesi yasak, gel ben sana nereden izleyeceğinin göstereceğim diye\". Bilemedim takıldım peşine, bir binaya girdik, eski bir bina, nooluyor len diye ürktüm biraz. Merdivenleri çıktık, teras gibi biyer ve orada uyuyan yaşlı teyzeyle karşılaştım ve işte o anda dank etti kafama ama artık geçti. Başladı abi bana hikaye anlatmaya ve bu yaşlı teyze için bağış istemeye.. Neyse aynı zamanda rehberlik yapıyor, bana anlatıyordu, dedim atarım üçbeş kuruş, anladım ki istedikleri 3-5 kuruş deği, 170 rupeeyle zorla yırtabildim, bırakmıyor adam.. Neyse Burning Ghat'a gelelim. Varanasi Lord Shiva'nın kutsadığı bir şehir. Lord Shiva buraya ateşini bırakıyor ve bu ateş yıllardır hiç sönmüyor, ve diyor ki burada ölenler nirvanaya ulaşmış sayılır ve bir daha tekrar dünyaya gelmezler. Bu yüzden bir çok yerden insanlar buraya ölümlerini beklemeye geliyor, böyle garip bir yanı var şehrin. Burning Ghat dediğim yerde ölüler yakılıyor, 24 saat devamlı ateş görebilirsiniz, dumanı rahatsız ediyor biraz ama alışıyor insan.. Dolandırıcı rehberimin anlattığına göre kadınların arka bel kısımları ve erkeklerin de göğüs kısımları yanmazmış. Ölü bedenler çiçeklerle süslendikten sonra Ganj'da yıkanıyor ve ardından yakılıyor. Bir bedenin yanması yakşalık 2- 2,5 saat sürüyormuş. Ardından küller Ganj'a atılıyor ve böylece cenaze töreni sonlanmış oluyor. 5 çeşit insan öldüğünde bunları yakmıyorlar: 10 yaşına kadar çocuklar / Hamile kadınlar / kutsal kişiler / Kobra tarafından ısırılarak ölenler / Veba hastaları... Bu ölüleri ağırlıklara bağlayıp Ganj'ın derinliklerine gönderiyorlar. Ben görmedim ama görenlerin anlatmasına göre bazen bu bedenler su yüzüne çıkarmış, bazen ölü bir beden, bazen sadece bir el ya da kol Ganj'ın sularında yüzermiş. Ürkütücü bir durum, karşılaşmadığım için şanslı sayılırım. Her akşam 7'de Main Ghat puja gösterisi düzenleniyor. 5 tane genç, yakışıklı Hintli turuncu kıyafetleriyle sahnedeki yerlerini alıyorlar, ellerindeki tütsülerle dans edercesine kutsama yapıyorlar. İster merdivenlerden isterseniz de bot kiralayıp nehirden izleyebilirsiniz. Varanasi'de yalnız başına yürümek bir kız için gerçekten zor, oteldeki amcanın dediği gibi gerçekten hiç rahat bırakmıyorlar. Sözlü tacize en çok maruz kaldığım yer Hindistan'da, yanından geçerken dirseğiyle, eliyle dokunmaya çalışanlar da var bi de. Garip garip deneyimler yaşadım, bi git kardeşim diye insan kovalaya kovalaya gezmeye alıştım: Biri geliyor yanıma \"i am free tonight\" diyor, e napayım? güleyim mi kızayım mı ? Diğeri geliyor \" beautiful tiny woman, wanna drink something\" , sonra öteki geliyor \"boat trip, together?\" , hay sıçayım kafanıza diye diye, söylene söylene dışarı çıktığıma çıkacağıma pişman ola ola geziyorum her seferinde..6 boyunca Hindistan'da yemediğim lafı 5 günde Varanasi'de yedim sağolsunlar. Pek sevemedim şehri bu playboy lar yüzünden. Ganj'ın da ağzına sıçmışlar, leş pislik içinde... Ganj'ıma bunu nasıl yaparlar diye elimden gelse hepsini falakadan geçireceğim. Mayıs ayının kavurucu sıcağında Varanasi'de olmak pek de akıl karı bir iş değilmiş onu anladım ama her kesin dilinde bu şehri görmeden de Hindistan'ı terk etmek istemedim doğrusu. Sıcak yüzünden gündüz vakti pek bir şey yapamadım, dallama genco hint delikanlıları yüzünden de akşam dışarı çıkamadım pek ama bu kadarı yetti bana Varanasi için.. Varanasi'ye gelindiğinde gidilmesi gereken yerlerden birisi de Budist yerleşimi Sarnath. Buda'nın aydınlandıktan sonra ilk dersini verdiği yer burası. Burada Buddha dönemine ait kalıntıları sergiledikleri arkeolojik müzeyi de bulabilirsiniz. Yeni Hint hükümeti Varanasi'yi temizleme ve yenileme sözü vermiş, 2 yıl içinde her şey bambaşka olacakmış. Hadi bakalım hayırlısı.. Önce insanlara çevre eğitimi verip caddelere çöp kutusu koyarak başlasa belki güzel bir ilk adım olur. Son akşam şöyle güzel bir bot turuyla kapanışı yaptım. Yarın yolculuğum Nepal'e.. Ah gezgin yogini, bayılıyorum yazılarına, anlatım tarzına. İlham kaynağımsın. eşimle birlikte bir bollywood aşığı olarak valla sizi tebrik ediyoruz cesaretinizden dolayı. Ben şahsen gitmeye cesaret edemiyorum. Belki bir grup tur olur ama onun da pek tadı olmuyor. çok teşekkürler yazılarınız için. gitmiş kadar oldum. bir kadın olarak Hindistan' da yalnız gezmeniz de ayrı cesaret kadınlar adına ayrıca gurur duydum. iyki sizin gibi kadınlar var.. eleştirenlere de ne diyeceksin. herkez aynı fikirde olamaz insanın doğası bu birileri karşı olacak tabiki."}
{"url": "https://gezginyogini.com/hindistan-vrindavan-john-lennon-ve-george-harrisonun-izinden-hare-krishna/", "text": "36 saatlik bir tren yolculugunun ardından Vrindavan'dayım. Büyütülecek birsey yokmus aslına bakarsanız, uyudum, yedim, içtim, komşularımla sohbet ettim, gene yedim içtim, gene uyudum, uyandım, Mathura'daydım. Mathura'dan bir riksha ayarladım, her ne kadar ben Hintçe, riksha şoförü de İngilizce bilmiyor olsa da okey deyip no deyip anlaştık, sonunda sağ salim Vrindavan'a vardım. Adanmış, dindar, aşık.. ne derseniz adına artık; buradaki insanlar sabah akşam Krishna'ya ibadet ediyor. Ufacık kasabada 10000 adet tapınak var, insanların evleri aynı zamanda birer tapınak. Herkesin evinin içinde Krishna-Radhe ditileri bulunuyor. Diti ; Tanrı'yı sembolize eden küçük heykeller benim gözümde ama Hindistan'da insanlar ditilerin insan eliyle yapılmadığına, guruların kalplerinden belirdiğine inanıyor. Ve burada ditilere ibadet ediliyor, böylece ibadetlerinin Tanrı'ya ulaştığına inanıyorlar. Tapınaklarda ibadetler adete bir eğlence tadında oluyor, çalınan çalgılar, söylenen bajanlar, danslar, rengarenk giydirilmiş ditiler... korkulacak bir tapınaktansa bir eğlence yerini andırıyor. Bize Tanrı'yı \"korkulması gereken\" olarak öğretmişlerdi, burada ise Tanrı'yı \"sonsuz bir aşkla sevilmesi gereken\" olarak öğretiyorlar. İbadetler cennet cehennem korkusuyla değil Tanrı aşkıyla yapılıyor, insanlar eğlenerek, dans ederek, mutlu olarak ibadet ediyor. Ben burada Krishna bilincini öğrenmeye çalıştığım bir ashramda kalıyorum, hayatta yeni bilgilerden hiç korkmadım, öğrenmek öğrenmek benim hedefim ta ki gerçeğe ulaşana, gerçek doğruyu bulana kadar... Ben bir adanmış değilim ama burada adanmışlarla birlikte parikrama yapıyorum, onlarla birlikte ayinlere katılıyorum, onlarla birlikte oruc tutuyorum, onlarla birlikte yiyorum içiyorum ve yollarının ne olduğunu anlamaya çalışıyorum. Hatta John Lennon'un bu konu hakkında yazdığı bir kitabı bile var. Vrindavan`in sokakları rengarenk satıcılarla dolu, oyuncak ya da süs eşyası zannedeceğiniz bu şeylerin hepsi birer dini imge.. Bu gördüğünüz alet de \"şeker kamışı sıkma makinası' , hayatınızda ictiğiniz içebileceğiniz en lezzetli içecek olduğuna iddiaya girerim.. Bu güzeller güzeli de boya satma derdinde. Tabi ki inekçikler de holiden nasiplerini alıyorlar. Hindistan'ın meşhur bisiklet rikşasını da fotoğrafların arasına sıkıştırayım. Gurular ve sanyaslar da holi oynar, bu festivalde kast yok, istediğinizi boyayabilirsiniz. Ve son olarak gopi kızı kıyafetimle kendi boyanmış halimi de paylaşayım. Çok sade ve doyumsuz bir yazıydı.. İzlenim ve bilgi birikiminizi bizimle paylaştığınız için teşekkürler."}
{"url": "https://gezginyogini.com/hindistanda-hatha-yoga-egitmenlik-egitimi-200-saat-yoga-alliance-onayli/", "text": "Benim yolculuğum yoga ile derinleşti anlam kazandı. Hindistan'da yoga ve meditasyon üzerine eğitimler alarak geçirdiğim ilk 6 ay benim değişimimin başlangıcı oldu, sonrası yıllar, yollar devam etti.. Yogada derinleşmek, anlamak, öğrenmek, yaşamına yogayı katmak isteyenlere bir fırsat sunmak istedim bu sene. Hocam Master Anup Gupta ile Dünyanın yoga başkenti Rishikesh'te \"Yoga\" üzerine derin bir eğitim almak, yoga duruşlarında uzmanlaşmak, yoga felsefesini Hindistan'da çıktığı topraklarda yaşayarak anlamak isteyenler için Yoga Alliance onaylı 200 saatlik Hatha Yoga Eğitmenlik Eğitimi'ne davet ediyorum sizi. Bu eğitimde ben de hocamın asistanlığını yaparak ona ve sizlere destek olacağım. 2020 Şubat ayında Ananda Yoga Shala Rishikesh'te 1 ay/200 saat sürecek bu eğitimin sonunda Yoga Alliance onaylı uluslararası geçerliliği olan Yoga Eğitmeni sertifikasına sahip olacaksınız. Bir süredir yoga yapan ve pratiğinde derinleşmek isteyenler. - Asanalar - Duruşlarda Hizalanma - Ellerle Yönlendirme - Modifikasyonlar - Bandha - Pranayama - Kriya - Meditasyon - Öğretme sanatı - Yoga Felsefesi - Yoga Nidra - Ayurveda - Yoga Anatomi - Kadim yoga bilgilerini yoganın doğduğu topraklarda bu kültür ile büyümüş kişilerden öğrenme fırsatı - Yoganın doğduğu toprakları keşfetme, buradaki sosyal hayatı ve gelenekleri inceleyerek yoga felsefesini anlama fırsatı - Dünyanın yoga başkenti Rishikesh'i tanıma, kutsal Ganj nehrinin yaydığı huzurlu enerji ile pratiğini birleştirme, derinleşme fırsatı - Hindistan'da toplamda 8 ay kalmış biri olarak benimle yani Burcu Tunca rehberliği ile Hindistan'ı keşfetme, korkularınızı yenme fırsatınız olacak - Eğitim İngilizce olacak, zorlandığınız yerlerde Türkçe destek sağlanacak - Eğitim öncesinde eğitim ya da Hindistan ile ilgili tüm sorularınıza danışmanlık hizmeti sağlanacak Master Anup Gupta Rishikesh'te doğdu ve yoga ile çocukluğunda Sivananda Ashram'da tanıştı.17 yaşında Sri Upendra Ji ile yoga yolculuğuna adım atan Anup Gupta daha sonrasında Himalayalara doğru yolculuğa çıkarak farklı yoga üstadları ile yoga çalışmalarına katıldı. Yıllarca süren yolculuklar ve çalışmalardan sonra tutkusunu bulan Anup Gupta Hatha Yogada Hizalanmalar, Ellerle Yönlendirme Sanatı ve Ashtanga Vinyasa üzerine derinleşti. 2010 yılında Rusya'dan başlayarak eğitimlerini yurtdışında da vermeye başlayan Anup Gupta 2011'de Çin ve Tayland, 2012'de Kazakistan ile yurtdışında eğitimler vermeye devam etti. 2012 yılından beri her yıl Japonya, Çin ve Tayland'ta eğitimler vermeye devam ediyor. Rishikesh'in en çok rağbet gösterilen yoga eğitmenlerinden biri olan Master Anup Gupta bilgisini ve yeteneğini kendisine has özel öğretme tekniği ile kanıtlamakta. Pratiğine olan düşkünlüğünü ve felsefesini öğrencilerine iletmeyi amaç edinen Anup Gupta; Asana, Pranayama, Mantra ve Meditasyonda ilham verici bir denge yaratır, öğrencilerinin yoga felsefesini anlamalarını, özümsemelerini, kuvvetlenmelerini, farkındalık edinmelerini sağlar ve çalışmalarından keyif almayı öğretir. - Yoga Alliance onaylı Hatha Yoga Eğitmenlik Eğitimi ve Sertifikası (RYT200) - Kurs boyunca sabah-akşam yemekleri ve paylaşımlı odada konaklama - Rishikesh ve Vashishtha Cave turu - Havaalanı karşılama ve Rishikesh'e ulaşım - Eğitim sırasında Burcu Tunca tarafından ihtiyaç anında Türkçe destek - Eğitim öncesinde hazırlıklar ve Hindistan ile ilgili Burcu Tunca tarafından danışmanlık - Hindistan vizesi - Hindistan uçak bileti - Özel harcamalarınız - Bir pazar Rishikesh turu - Bir pazar Ayurveda masajı - Bir pazar Vashishtha Cave turu Program saatlerinde bazı değişiklikler yapılabilir. Rishikesh, Hindistan'ın kuzeyinde Himalayaların eteklerinde Kutsal Ganj nehrinin doğduğu bölgeye yakın nehrin kenarında kurulu bir şehir. Hindistan'da Ganj nehri kıyısındaki diğer şehirlerin aksine Ganj burada kaynağa yakın olması nedeniyle yüzülebilecek temizlikte. Dünyanın yoga başkenti olarak bilinen Rishikesh'te birçok yoga okulu, ashram ve tapınaklar yer alıyor ve dünyanın birçok şehrinde öğrenciler yoga pratiklerinde derinleşmek, farklı yoga üstadları ile çalışmak için Rishikesh'e akın ediyor. Şehir Ram Jhula ve Lakshman Jhula olarak ikiye ayrılıyor. Tamamen vejetaryen ve alkol tüketilmeyen bir şehir."}
{"url": "https://gezginyogini.com/hindistanda-hatha-yoga-egitmenlik-egitimi/", "text": "- Yoga eğitmeni olmak isteyenler. - Yoga pratiğinde derinleşmek isteyenler - Yogayı derinden anlamak ve öğrenmek, yaşamına yogayı dahil etmek ve çevresine aktarmak isteyenler 300 saatlik İleri Seviye Hatha Yoga Eğitmenlik Eğitimi'ne katılım için 200 saatlik Yoga Alliance onaylı Eğitmenlik Eğitimi sertifikasına sahip olmak gerekmektedir.(RYT200) Hindistan'da alınan 300 saatlik eğitimi daha önce aldığınız 200 saatlik eğitiminize ekleyerek Yoga Alliance sistemi üzerinde 500 saatlik eğitiminizi tamamlayabilir, RYT500 olabilirsiniz. - Asanalar - Duruşlarda Hizalanma - Ellerle Yönlendirme - Modifikasyonlar - Bandha - Pranayama - Kriya - Meditasyon - Öğretme sanatı - Yoga Felsefesi - Yoga Nidra - Yoga Anatomi - Kadim yoga bilgilerini yoganın doğduğu topraklarda bu kültür içinde yetişmiş, bu kültürle yoğrulmuş hocalardan öğrenme fırsatı - Yoganın doğduğu toprakları keşfetme, buradaki sosyal hayatı ve gelenekleri inceleyerek yoga felsefesini anlama fırsatı - Dünyanın yoga başkenti Rishikesh'i tanıma, kutsal Ganj nehrinin yaydığı huzurlu enerji ile pratiğini birleştirme, derinleşme fırsatı - Hindistan'da 1 yıl kalmış ve Rishikesh'i iyi bilen Burcu Tunca ile Hindistan'ı keşfetme, korkularınızı yenme fırsatı - İngilizce olan eğitim süresince Türkçe çeviri desteği - Eğitime dair ya da Hindistan ile ilgili tüm sorularınıza danışmanlık hizmeti Master Anup Gupta Rishikesh'te doğdu ve yoga ile çocukluğunda Sivananda Ashram'da tanıştı.17 yaşında Shri Upendra Ji ile yoga yolculuğuna adım atan Anup Gupta daha sonrasında Himalayalara doğru yolculuğa çıkarak farklı yoga üstadları ile yoga çalışmalarına katıldı. Yıllarca süren yolculuklar ve çalışmalardan sonra tutkusunu bulan Anup Gupta Hatha Yogada Hizalanmalar, Ellerle Yönlendirme Sanatı ve Ashtanga Vinyasa üzerine derinleşti. 2010 yılında Rusya'dan başlayarak eğitimlerini yurtdışında da vermeye başlayan Anup Gupta 2011'de Çin ve Tayland, 2012'de Kazakistan ile yurtdışında eğitimler vermeye devam etti. Hindistan'da verdiği eğitimlerin yanında 2012 yılında beri her yıl Japonya ve Tayland'ta da eğitimler vermeye devam ediyor. Rishikesh'in en çok rağbet gösterilen yoga eğitmenlerinden biri olan Master Anup Gupta ( E-RYT 500) bilgisini ve yeteneğini kendisine has özel öğretme tekniği ile kanıtlamakta. Pratiğine olan düşkünlüğünü ve felsefesini öğrencilerine iletmeyi amaç edinen Anup Gupta; Asana, Pranayama, Mantra ve Meditasyonda ilham verici bir denge yaratır, öğrencilerinin yoga felsefesini anlamalarını, özümsemelerini, kuvvetlenmelerini, farkındalık edinmelerini sağlar ve çalışmalarından keyif almayı öğretir. 2013 yılında Hindistan'a 6 aylık bir yoga yolculuğu ile başlayan ve yıllarca farklı ülkeler, farklı kıtalarda devam ettirdiği tek başıma dünya seyahati süresince Hatha, Vinyasa, Ashtanga yoga, vipassana ve çeşitli meditasyon teknikleri, nefes ve pranayama çalışmaları üzerine birçok eğitim aldı. Türkiye'ye döndükten sonra yoga eğitmeni olarak öğrendiklerini aktarmaya başlayan Burcu Tunca, Yin Yoga, İleri Seviye Yoga Anatomi, Yoga Dersi Serileme Sanatı, Tao Vinyasa Serileri, Yoga Felsefesi ve Upanishad okumaları... üzerine eğitimlere katılarak uzmanlık alanlarını genişletti. 2020 yılında öğrencilerini Hindistan'a hocası Anup Gupta'nın Eğitmenlik Eğitimi'ne götürdü ve ardından kendisi de Hindistan'da Yoga Terapi ve 300 saatlik İleri Seviye Eğitimlerini tamamladı. Yüzyüze ve online eğitimler, çeşitli atölye çalışmaları, yoga inzivaları ile öğrencilerine aktarıyor. Geleneksel Hatha, Hatha-Vinyasa, Yin Yoga, Fly Yoga, çeşitli nefes ve meditasyon teknikleri üzerine dersler vermekte. - 200 saatlik Temel Hatha Yoga Eğitmenlik Eğitimi 1-24 Şubat 2023 - 300 saatlik İleri Seviye Hatha Yoga Eğitmenlik Eğitimi 1-28 Şubat 2023 - Yoga Alliance onaylı Hatha Vinyasa Yoga Eğitmenlik Eğitimi ve Sertifikası (RYT200 / RYT 300) - Havaalanı karşılama ve Rishikesh'e ulaşım - Kurs boyunca sabah-akşam yemekleri ve paylaşımlı odada konaklama - Rishikesh ve Vashishtha Cave turu - Ayurveda masaj seansı - Eğitim boyunca Türkçe çeviri - Eğitim öncesinde hazırlıklar ve Hindistan ile ilgili danışmanlık - Hindistan vizesi ( 103 dolar ) - Hindistan uçak bileti ( Indigo firması ile gidiş dönüş ücreti yaklaşık 700-800 Dolar civarı) - Özel harcamalarınız Kayıt için son gün 1 Ocak 2023 tarihi. Eğitime kayıt olmak için ön ödeme ücreti 300 dolar. - Bir pazar Rishikesh turu - Bir pazar Ayurveda masajı - Bir pazar Vashishtha Cave turu Program saatlerinde bazı değişiklikler yapılabilir. Rishikesh, Hindistan'ın kuzeyinde Himalayaların eteklerinde Kutsal Ganj nehrinin doğduğu bölgeye yakın nehrin kenarında kurulu bir şehir. Hindistan'da Ganj nehri kıyısındaki diğer şehirlerin aksine Ganj burada kaynağa yakın olması nedeniyle yüzülebilecek temizlikte. Dünyanın yoga başkenti olarak bilinen Rishikesh'te birçok yoga okulu, ashram ve tapınaklar yer alıyor ve dünyanın birçok şehrinde öğrenciler yoga pratiklerinde derinleşmek, farklı yoga üstadları ile çalışmak için Rishikesh'e akın ediyor. Şehir Ram Jhula ve Lakshman Jhula olarak ikiye ayrılıyor. Tamamen vejetaryen ve alkol tüketilmeyen bir şehir."}
{"url": "https://gezginyogini.com/hindistanda-yoga-egitmenlik-egitimi/", "text": "Yoga eğitmenlik eğitimi almak isteyen bir çok kişinin hayalini süsler bu eğitimi Hindistan'da almak. Ben hem SVYASA hem de Yoga Alliance onaylı iki ayrı eğitimin de ilk 200 saatliğini Hindistan'dan aldım. Kendi deneyimlerimden yola çıkarak Yoga Eğitmenlik Eğitimini Hindistan'da almanın pozitif ve negatif yanlarından bahsetmek istiyorum bu yazıda, böylece bana bu konuda gelen bir çok soruya da toplu bir cevap vermiş olacağım. - İngilizce dil seviyeniz iyi değilse dersleri anlamakta sorun yaşayacaksınız. İngilizce bilginiz iyi bile olsa aksanı anlama konusunda sıkıntı yaşamanız da pek mümkün. - Ülkeye alışmak biraz sıkıntı olabilir. Lüksünüzden fedakarlık etmek zorunda kalacaksınız çoğu zaman. Belki baharat kokuları rahatsız edecek, yemeklere alışamayabilirsiniz, ellerizle yemek yemek zorunda kalacağınız yerler olabilir. Her istediğinize istediğiniz zaman ulaşamayabilirsiniz. Sokaklarda sizi dolandırmaya çalışan bir çok insan çıkabilir karşınıza. Ama bu zorluklar güzel öğretmenler aslında, bunu da akılda tutmak gerekiyor. - Kültüre uzak olduğunuz için anlatılan konuları, verilen örnekleri anlamakta zorlanabilirsiniz. Buna rağmen yoga felsefesini doğduğu topraklarda yaşayarak öğrenmek paha biçilemez bence. - Hindistan'ın biraz yorucu bir ülke olduğunu kabul etmek gerekiyor ama yoga yolculuğunuzda bu ülkenin kaosundan, zorluklarından, hoşgörüsünden, farklılıklarından öğreneceğiniz çok şey olacak. Hindistan size yogayı teoriden çok yaşayarak öğretecek. - Lisans, yüksek lisans, doktora programlarının olduğu gerçek bir üniversite burası. Öğrencilerin çok büyük bir çoğunluğu Hint, yabancı öğrencilerin sayısı az. (Benim katıldığım Yoga Instructor Course eğitiminde 22 kişinin 19'u Hint 1'i Koreli 1'i Arjantinli biri de bendik. ) - Eğitim içeriğinin büyük bir kısmı yoga felsefesi odaklı. Felsefe dersleri profesörler tarafından veriliyor. Yoga felsefesini anlamanız açısından gerçekten faydalı bir eğitim. - Yoga duruşları konusunda temel bilgiler veriliyor ama bu konuda ben biraz yetersiz kalındığını düşünüyorum. - Yoga anatomi ile ilgili yeterli bilgi verilmiyor. - Sanskrit dilinin kökenine, okumaya, anlamaya dair eğitim veriliyor. Asana isimleri Sanskrit dilinde olduğu için kullandığınız kelimeleri, mantraları anlayarak söyleyebilmeniz açısından önemli olduğuna inandığım bir eğitim. - Raja Yoga, Jhana Yoga, Karma Yoga, Bhakti Yoga deneyim kazandırılarak öğretiliyor. - Verilen eğitim Klasik Hint Geleneksel Yoga Eğitimi, burada aldığınız eğitime göre Batı toplumlarında ders vermek istediğinizde öğrencilerin ihtiyaçlarına beklentilerine göre karşılık veremeyebilirsiniz. Bu eğitimin doğruluğu yanlışlığı ile ilgili değil toplumsal farklılıklarla ilgili oluşabilecek bir problem. - Master Anup Gupta'nın dünyanın yoga başkenti olarak anılan Rishikesh'teki okulu. Yaşı genç ama çalışkanlığı, disiplini ve kendini geliştirmesi ile benim çok fazla şey borçlu olduğum hocamdır kendisi. - Yoga duruşları tüm detaylarıyla, nedenlerini sizin bulmanız sağlanarak, sorgulamanıza olanak verilerek öğretilir. - Yoga felsefesi, yoga anatomisi, ayurveda, pranayama konularında kendi alanlarında başarılı farklı hocalarla birlikte çalışılır. - Katılımcıların büyük çoğunluğu sizin gibi yabancı uyruklu öğrencilerdir, Hint öğrenci sayısı çok az olur. - Buradan aldığınız eğitim ile Batı toplumlarında yoga dersini kendinize güvenli bir şekilde ve beklentilere uygun olarak verebilirsiniz. - Hatha, Vinyasa, Ashtanga Yoga eğitimi ve serilendirmeleri üzerine eğitim verilir. İki eğitim arasındaki en göze çarpan farklılık SYASA'da \"yoga felsefesi\" odaklı, Ananda Yoga Shala'da \"Yoga duruşları\" odaklı bir eğitim verilmesi diyebilirim. Her iki eğitimi de almam birinde yaşadığım eksikliğin diğer eğitim tarafından doldurulmasını sağladı. İyi ki de böyle yapmışım dedim. Ben kendi deneyimlerimden yola çıkarak bildiklerimi yazdım. Yoga Eğitmenliği Eğitimi almak için illa ki Hindistan'a gitmeye gerek yok tabi ki. Türkiye'de de bu eğitimi hakkıyla veren hatta Hindistan'daki birçok okuldan çok daha kaliteli eğitim alabileceğiniz eğitmenler, okullar bulunuyor. Eğitim almak istediğiniz hoca ile önce tanışıp bir süre derslerine katılmanızı öneririm. Sizin için doğru kişi olup olmadığını en iyi anlamanın yolu başkalarının düşünceleri değil kendi deneyiminiz olacaktır."}
{"url": "https://gezginyogini.com/hindistanin-gobegine-dususum-antik-sehir-hampi/", "text": "17 ocak akşamı pılımı pırtımı toplayıp arkadaşlarla beraber Pondicherry'e son akşam yemeğim için gittik. Hep beraber güzel bir yemeğin ardından herkese evlada deyip otobüs istasyonu dedikleri yere geldim. Hindistan'da yalnız olduğumu sanırım şimdi anlamaya başladım. Otobüs \"sleeper bus\" . Şimdi bundan ne anlıyorum ben : koltuğunu geriye uzatacaksın ve uyuyacaksın. otobüse binip koltuk yerine yatakları görünce başka bir ülkede olduğumu dank diye anladım tabi 🙂 Bu yataklarda yatıp uyuya uyuya gidecekmişiz, bak sen.. Koca otobüsteki tek beyaz tenli kadın olarak ve Hindistan'ın bazı konulardaki kötü şöhretini bilerek kolaysa uyu bakalım!! Biraz gerildim önce. Sonra taktım kulaklıkları, uzandım pis yatağa, yıldızları izleye izleye müzik dinlerken rahatladım biraz, hatta yolculuktan keyif bile almaya başladım. Tüm çılgın şoförlere ve engebeli yollara rağmen sabahın köründe sağ salim Bangalore'a ulaştım. Bangalore bildiğiniz modern, kapitalist, her bir yanı mağaza ve alışveriş merkezi dolu olan büyük bir şehir, hiçbir çekiciliği yok yani J:) Yollarında ineklerin gezdiği Pondicherry'den sonra burası da mı Hindistan bea dedim kendime. Akşama kadar oyalandıktan sonra ilk tren yolculuğum için tren istasyonuna vardım ve Hampi trenine atladım. Tren otobüsten daha emniyetli geldi bana, en azından çişin gelirse gidersin tren tuvaletine. Sabah Hospet'teydim. Tren istasyonunda hemen yanıma rikşa şoförleri yanaşıverdi. Bir tanesi ile 400 Rupee'ye anlaştım. Tam binecekken arkamdan bir ses \" rikşa paylaşmak ister misin\" diye sordu. \" tabi ki\" diye sevinçle döndüm. Meğer adam 100 Rupee'ya anlaşmış, sadece 50 Rupee'ye geldim Hampi'ye. Fiyatları bilmezsen hiç acımıyorlar valla, kazık üstüne kazık. Şanslıyım ama her seferinde. Hampi, kral Krishna Devaraya'nın kurduğu bir şehir. 16. Yy'da Müslümanların saldırısıyla yerle bir edilmiş, tüm halk kılıçtan geçirilmiş. . Nehrin kıyısında güzeller güzeli manzarası olan bir şehir Hampi. İlk gün tapınakları gezdim, akşamına yapacak bir şey yok burada uyamaktan başka. Hampi`de insanlar poz vermeye bayiliyorlar. Virupaksha Temple onunde cektigim birkac poz. Beni de cek beni de cek diye deliriyorlar, hemen kameranin karsina gecip pozlarini veriyorlar. Yollarda meyve satan kadınları bol bol görüyorsunuz. Foroğraftakiler portakal ve üzüm satıyor ama genelde muz, hindistan cevizi, papaye, ananas favori meyveler. Mükemmel Hampi nehir manzarasını paylaşmadan olmaz tabi. Köprü yok, karşıdan karşıya ufak botlarla ya da kayıklarla geçiliyor. Hampi gerçekten farklı bir şehir, tarihi yapılar çok güzel korunamamış olmasına rağmen şehrin topraklarında gezerken tarihi yaşıyorsunuz. Hampi iki kısımdan oluşuyor, nehirden önceki kısım ve nehri geçtikten sonraki kısım. Nehirden önceki kısımda 2 gece kaldım, 3. Gün nehri geçtim. Bu taraf cennetmiş diğer yanda zamanımı öldürmüşüm dedim kendime. Aslına bakarsanız nehirden sonrası İsrail işgali altındaki bir Hindistan bölgesi daha. 1 gece burada kaldım. Yalnız olmasam ve motorsiklet kullanmayı bilsem Hampi daha keyifli olabilirdi ama yalnız bir kız için yapacak fazla bir şey yok burada deyip Goa'ya geçme kararı aldım. Bir sonraki yazıda Goa'dan bahsedeceğim size. Güzel manzaralı Hampi gölüyle de yazıma son vereyim."}
{"url": "https://gezginyogini.com/hosgeldin-ya-sonbahar/", "text": "Biz sadece duyguları abartmıyoruz; abartmadan, esiri olmadan ya da kovalamadan yaşıyoruz, durum bu kadar basit aslında. Mesela ben melankoliyi çok severim. Her sonbahar benim için melankoli fırsatıdır. Acı çekmeyi de severim, üzülmeyi de, acılarımdan, üzüntülerimden yeni bir ben doğurmayı da. Her yaşadığım acı, hata, pişmanlık, üzüntü, kırgınlık beni biraz daha içime yaklaştırır, kendimi inceleme, kendimle yüzleşme fırsatı verir. Hayatımdaki en güzel kararlarım hep acılarımdan, üzüntülerimden, kırgınlıklarımdan, hatalarımdan sonra aldığım kararlardır. Yoga derslerim sırasında öğrencilere acınızı sahiplenmeyin diyorum, acıyı yaşamayın demiyorum. Biliyorum; kelimeler albayım bazı anlamlara gelmiyor. ) O zaman biraz daha kelimeye boğayım sizi ne demek istediğimi anlatmak için, biraz daha anlamsızlaştırayım. Acıyı yaşamaktan korkmayın, kaçmayın. Sevinç gibi, öfke gibi, heyecan gibi, minnet gibi... o da bir duygu sadece. Sevdiğiniz biri mi gitti? Sevdiğiniz biri isteyerek ya da istemeden canınızı mı yaktı? Siz sevdiğiniz birinin isteyerek ya da istemeden canını mı yaktınız ?Bazı kelimeler çok derine mi dokundu? Söylenen ya da söylenmeyen bazı kelimeler... Acı hissi gelip kalbinize mi oturdu? Bırakın, rahatlatın kendinizi ve yaşayın acınızı. Sahiplenmeden, bu benim acım diye kundaklara sarmadan; sadece hissedin, geldiği anda, yaşayın ve sonra bırakın gitsin. \"Ben acı dolu bir insanım.\" , ya da \"ben üzgün bir insanım\" demek yerine \"şuan acı çekiyorum.\" ya da \"şu an kendimi üzgün hissediyorum.\" demeyi öğrenin ve bilin ki hayattaki her şey gibi acınız da geçecek. Hayatta hiçbir şeyin kalıcı olmadığını bildiğiniz gibi acınızın da geçici olduğunu kabullenin. Gelen her misafiri buyur edin yüreğinize, acıyı da, üzüntüyü de, sevinci de, öfkeyi de... Buyur edin ve izleyin. Hepsinin sadece bir duygu olduğunu bilin, kendinizi bununla tanımlamadan... Ve her duyguya fırsat verin sizi büyütmesi için, size öğretmesi için. Kendinizi üzgün insan, mutsuz kadın, sinirli adam, kıskanç sevgili, vefakar anne... gibi sıfatlara boğmayın. Birçok insan üzüntü, mutluluk, sinir, kıskançlık, vefa... duygularını hisseder. Hissettiğiniz duyguları sahiplenmeyi ve onları kendinize sıfat olarak koymayı, kendinizi duygularınızla tanımlamayı bıraktığınız noktada gerçek benliğinizle tanışma fırsatını yaratırsınız kendinize. Hayata hep gülücükler saçmanıza gerek yok, zorlama gülücüklere ise hiç gerek yok. İçinizde size ve başkasına zarar verecek duyguları kuvvetlendirmeyin, bastırmadan yaşayın ve bitmesine izin verin yeter. İzin verin içinizdeki gerçek sevgi de bastırılmış tüm duygularınız gibi özgürleşsin. İşte o zaman hayata yapmacık sırıtışlar yerine samimi gülümsemelerle bakabilirsiniz. Sonbahar geliyorken hazır, hadi bırakın kendinizi, giyin depresyon hırkanızı, alın elinize kahvenizi, çayınızı ve izin verin melankoliye buyursun. Kendinizi biraz daha tanımak için, kendinizle yüzleşmek için... Yazın verdiği yapmacık gülücük saçan halden ve zıplamalı müziklerden, eğlenceli kumsallardan sıyrılıp sakin adanıza doğru çekilin biraz. En güzel kararlarım, yolculuklarım, gidişlerim, kalışlarım, terk edişlerim, yeniden deneyişlerim, yeni hayata başlayışlarım hep sonbaharda olmuştur."}
{"url": "https://gezginyogini.com/hurriyet-soylesi/", "text": "İki sene önce ofiste çalışan bir mühendistim. Müşterilere türlü yalanlar atıp imalatçıları azarlayan, topuklu ayakkabılarla ortalıkta yürüyen stresli, umutsuz ve mutsuz biriydim. Şu an hayata mutlu gözlerle bakan, pozitif, umutlu ve neşe dolu bir insanım. Tek sıkıntım \"Aman Allahım ne kadar çok yer var görülmeye değer. Ömrüm, sağlığım, maddi durumum buna izin verir umarım\" diyerek dertlenmek. Rahat diyebileceğim bir işim, dünyalar tatlısı bir müdürüm vardı. Kazandığım para öyle süper değildi ama birçok insana göre fena sayılmazdı. Ama içimdeki ses susmuyordu, mutsuzdum. \"Kime ne faydam dokunuyor şu hayatta\" dedim kendime. İlk amacım gezgin olmak değildi. Her Hıdrellez'de \"Dünyayı gezeyim\" diye dilek tutardım. Gezerken kendime güvenim yerine geldi. İçimdeki birçok sorunun cevabını buldum. Asya sevdası, \"Yoksul ülkelerdeki çocukları sevindiririm\" fikriyle başladı. İlk planım Afrika'ydı. Gana'da bir yetimhaneyle anlaşmıştım. Altı aylığına oraya gidip çocuklara bakıcılık yapacaktım. Sonra süreç geliştikçe benim yogaya ilgim arttı. Hem yogayı hem de ekolojik yaşantıyı öğrenebileceğim bir yerlerde gönüllü projeler aramaya başladım. Sonunda Hindistan'a gittim. Aileme veda ettim, deli cesaretiyle kredi çektim ve yola çıktım. İlk durağım Hindistan'dı. Altı ay kaldım. Yoga ve meditasyon eğitimleri aldım. Spiritüel bir yolculuğum oldu. Öğretileri büyük bir hevesle dinledim, aklıma yatanları kendime hayat felsefesi yaptım. Auroville'de bir vegan komününde kaldım. Gönüllü oldum. Sonra Goa'da 'hippi sahili' olarak anılan Arambol'de bir süre vakit geçirdim. Agra'da Tac Mahal'i gördüm. Sonra Nepal'e geçtim. Himalayalar'da Annapurna etrafında yaşadım. 17 gün boyunca dağlardaydım. Sonra Asya'yı bitirip Avustralya'ya geçtim. Avustralya'da altı aylık yaşamımda hiç görmediğim hayvanlarla birlikte yaşamaya alıştım. İnsanlar eğlenceli... Kavga yok, hırsızlık yok, en önemlisi insan hakkına saygı var. Ama en zoru yalnızlık. Dillerini, aksanlarını anlamaya başlasanız da yetiştiğimiz kültür ve güldüğümüz şeyler çok farklı. Buradaki insanlar diğer ülkelerde ne olduğunun farkında bile değil. İzole bir hayatları var. İnsanların kayıtsızlığına sinirlenmeye başlıyorsunuz bir süre sonra. Hayattan beklentiniz sadece huzursa Avustralya tam da yaşanılacak yer. Queensland Eyaleti'nin başkenti Brisbane'e geldim ve buraya yerleştim. Sydney'e de gittim ama genel olarak Queensland'de geçirdim vaktimi. Brisbane, İzmir'e, Sydney ise, İstanbul'a benziyor. Brisbane'in etrafında birbirinden güzel sahil kasabaları var. Keyifle ve üşenmeden gezdim. Küçük kasabaları gezdim, buralara bayıldım. 300 kişilik bir Aborjin kasabasında üç gün kaldım. Aborjin çocuklarıyla çok güzel dostluklar kurdum. Sonra Cairns'e geçtim. Dünyanın en eski yağmur ormanlarında gezip, ormanın içindeki nehirde rafting yaptım. Aborjinler tarafından kutsal sayılan Mount Warning eteklerinde kamp ve trekking yaptım. Telegraph Track, zorlu ve ünlü offroad yollarından biri. Arkadaşımın jipiyle yola çıktık. 36 saat durmadan araba kullandık. Bir gece kamp yaptıktan sonra yola devam ettik. Avustralya'da boş arazi o kadar çok var ki iki saat boyunca arabayı kullanıp tek bir bina ya da benzinlik görmediğimiz oluyor. Zorlu 'offroad' yollarına başlamıştık ki çok fazla ilerleyemeden arabayla birlikte nehre yuvarlandık. Neyse ki canımıza bir şey olmadı. Yapabileceklerimin farkına vardım, imkansızlıkları kendimin yarattığını anladım. Kararı verip o ilk adımı attıktan sonra evrenin sana kapıları sırayla açtığını anladım. Şimdi bir süre Endonezya'da gezip sonra Filipinler, Malezya, Kamboçya, Tayland, Hindistan, Nepal rotasında gitmeyi planlıyorum. Belki dönüşte İran da eklenebilir rotaya. Biraz da yolda şekillensin istiyorum."}
{"url": "https://gezginyogini.com/internetten-ucak-bileti-almak/", "text": "Eskiye nazaran uçakla seyahat etmenin, karayoluna ve demiryoluna göre daha çok tercih edilir olması, uçak bileti fiyatlarının düşmesini ve uygun maliyetlerle uçak bileti alımını mümkün kılmaya başladı. Artan havayolu şirketleri arasındaki rekabetler sayesinde uygun maliyetler ile havayolu firmalarının düzenlediği seferlerden faydalanmak mümkün. Bu sayede hem kısa sürede, hem de konforlu bir ulaşım sağlayabilmiş oluyoruz. Seyahat, bu sayede az vakti olan kişiler için de mümkün hale gelebiliyor, daha çok şehir ve ülke görme imkanımız artıyor. Yapılacak olan seyahatlerde havayolunun tercih edilmesindeki en büyük etkenlerden biri kısa sürede ulaşım sağlaması ve bir diğeri konforlu bir şekilde seyahat yapılabilmesidir, günümüzde bunlara ek olarak uygun fiyat avantajını da ekleyebiliriz. Özellikle önceden bilet alımları ve kampanyaların takip edilmesi ile ucuz uçak bileti alınması mümkün olmaktadır. Yapılacak bir gezi için önceden bilet alınması ve gezinin bu tarihte yapılması ile çok daha uygun bir maliyet ile istenilen yere gidilmesi mümkün olabilmektedir. Uçak bileti alımını ve check in işlemlerini internet üzerinden online yapabiliyor olmamız uçak yolculuğunu daha da tercih edilir kılmaktadır. Havayolu ulaşımının artmasının en büyük sebeplerinden birisi pek çok şehire havalimanı yapılması ve bir diğeri ise havayolu firmalarının rekabetidir, bu sebeple uçak bileti alınırken biraz daha araştırmacı olunması gerekmektedir. Diğer ulaşım araçlarından farklı olarak uçak seyahatlerinde ileri tarihli biletler çok daha uygun fiyatlar ile alınabilmektedir. Ayrıca firmaların yaptıkları kampanyalarda fiyat konusunda önemli bir etken olabiliyor. Gidilecek olan şehire yapılacak uçuşlar çeşitli havayolu firmaları ile yapılabilmektedir. Her firmanın farklı bir sistemi ve hizmet anlayışı olabilmektedir. Bu sebeple de sadece fiyat olarak değil havayolu firması olarak da bir araştırmanın yapılması önemlidir. Özellikle kaliteli, konforlu uçakları ve hizmet anlayışıyla Türk Hava Yolları havayolu seyahatlerinde çok fazla tercih edilmektedir. Ülkemizdeki birçok şehire ve yurt dışındaki pek çok şehire bu havayolu firması ile gidilmesi mümkün olmakta. Güzel bir gezinin, tatilin veya iş seyahatinin yapılması için seyahat edilecek şehre istenilen tarihteki en uygun fiyatlı bileti Biruçak internet sitesinden kolay bir şekilde temin etmeniz mümkün. Biruçak internet sitesinin kullanılması ile uçak bileti sorgulama işlemleri başarılı bir şekilde yapılabilmektedir. İstenen tarih veya yakın tarihler ile gidilmesi istenen şehir için farklı tarihlerde yapılacak tüm uçuşlar Biruçak internet sitesinde listelenebilmekte. Böylece en uygun fiyatlı uçak biletinin bulunması da kolay bir şekilde mümkün olmaktadır. Seyahatlerin konforlu, kısa süreli ve uygun fiyatlı olması için birucak. com adresini ziyaret edebilir ve sorunsuz bir şekilde biletinizi satın alabilirsiniz."}
{"url": "https://gezginyogini.com/izmir-cevresinde-gunubirlik-deniz-keyfi-onerileri/", "text": "Bilirsiniz ki İzmir Dünya üzerinde yaşanacak en güzel şehirler listesinde yer alır. İzmir'i güzel yapan kendine has havasının yanında bir çok tatil mekanına olan kısa mesafesidir de ayrıca. İzmir'de yaz sezonunda hafta perşembeden biter; cuma, cumartesi, pazar insanlar yazlıklarına koşar. Yazlığı olmayan kesim de haftasonunu günübirlik deniz kenarı ziyaretleriyle geçirir. İzmir'e yeni geldiniz ve haftasonu günübirlik olarak nerelere denize gidilir bilmiyorsanız size yardımcı olacak bir liste hazırlamak istedim. Listenin olmazsa olmaz baş tacı Çeşme tabi ki. Çeşme, İzmir'in olduğu kadar Türkiye'nin de en gözde tatil mekanlarından birisi. Kimine göre bol eğlenceli, kimine göre bol gürültülü beach clubları olduğu kadar sakin, daha az kalabalık güzel kumsalları da var. İzmir Üçkuyular Pazar yerinin yakınından Çeşme'ye dolmuşlar kalkıyor. Yaklaşık 1 saatlik bir yolculuk. Kendi özel aracınız varsa da otoban üzerinden rahatlıkla kısa sürede Çeşme'ye varıyorsunuz. Foça, Eski Foça ve Yeni Foça olarak ikiye ayrılıyor. Benim favorim Eski Foça. Deniz kenarında rakı içmelik restaurantları ile tam bir Ege kasabası. İzmir'den Eski Foça'ya gitmek için İzban Hatundere durağında inip oradan ESHOT'a biniyorsunuz, Yeni Foça'ya gitmek için de İzban Biçerova durağında inip oradan ESHOT. Ya da İzmir otogarından Eski Foça dolmuşlarına binebilirsiniz. Ya da bir başka alternatif olarak cumartesi ve pazar günleri Karşıyaka ve Konak'tan kalkan Foça vapurlarına da binebilirsiniz. Foça'da kamp yapmak istiyorsanız Sazlıca Kamp Alanı ve Acar Camping'ten birini seçebilirsiniz. Sazlıca Kamp Alanı'nda ayrıca dalış ekibinin yardımıyla tüplü dalış da yapabilirsiniz. Kuşadası, İzmirliller'in \"adaya gidiyoruz bu haftasonu\" diye tabir ettiği aslında ada olmayan, İzmir'e 1saat 15 dakika mesafedeki güzel bir tatil beldesi. İzmir'den Kuşadası'na giden otobüsler var. Ya da trenle Selçuk'a gidip oradan dolmuşla da geçebilirsiniz. Kuşadası Şehir Plajı, Kadınlar Plajı, Sevgi Plajı, Yılancı Burnu Plajı... en bilindik plajlarındandır. İzmir'e 25 dakika mesafedeki şirin mi şirin bir ilçe Urla. Son yıllarda kıymeti daha da bilinmeye başladı. Sahil, deniz keyfinin yanında birbirinden güzel konseptli keyifli kafelerde keyfinize keyif katabilirsiniz. Urla Sanat Sokağı hediyelik eşya satan dükkanları, kültür sanat etkinlikleri ile capcanlı içinizi fıkır fıkır yapacak bir sokak. Urla'da denize girmek için Mavi Plaj ve İçmeler Plajı en çok tercih edilen plajlardan. Karaburun Yarımadası'nın denizinin güzelliğini, berraklığını anlata anlata bitiremem sanırım. Daha henüz pek keşfedilmemiş sayılan bu yarımada sakinliği ve güzelliği ile sizi büyüler. Karaburun'a gitmek için Üçkuyular Pazarı'nın yakınlarındaki dolmuşları kullanabilirsiniz. Yarımada'nın en güzel yerlerinden biri de Karaburun ilçesine bağlı Mordoğan beldesi. Çatalkaya Ayıbalığı Kayalıkları, Ardıç Plajı, Kocakum Plajı Mordoğan'ın en bilenen plajları. Ayıbalığı kayalıkları ayrıca Akdeniz foklarının üreme alanlarından biri olması açısından da önemli bir bölge. Akvaryum ve Bodrum Plajları Karaburun'un mavi bayrak taşıyan plajları, Dolungaz, Kumbükü gibi koyları da görülmeye değer güzellikte yerler. Karaburun'un saklı kalmış onlarca koyunu keşfetmek sizlere kalabiliyor bazen, bazı koylara kara yoluyla ulaşım olmadığı için tekneyle gidebilirsiniz. Ayrıca dalış sevenlerin de gözde mekanlarından biri. İzmir'e 51 km mesafedeki büüyleyici kıyılardan biri de Gümüldür. Yarımada şeklinde uzanan bir dağın eteğinde kurulan bu şehir doğal güzellikleriyle ilgi çekmektedir. Gümüldür'ün en bilinen plajları Kalemlik Plajı, Orman Kampı, Denizpınarı, İpekkum Plajı'dır. Ayrıca tarihi meraklı iseniz Klaros, Kolophon gibi antik kentleri de görülmeye değer. Kamp yapmaktan hoşlanıyorsanız Gümüldür Orman Kampı'na ya da Hipocamp'a çadırınızı kurup keyfinize bakabilirsiniz. İzmir'in Seferihisar ilçesine bağlı sakin bir belde Sığacık. Hatta bu sakinliği Türkiye'nin ilk \"Yavaş Şehir\" ünvanını almasını da sağlamış. Hani bir zamanlar bol bol izlenen bir dizi vardı; Kavak Yelleri, o dizinin çekimlerinin yapıldığı yer işte burası. Denize girilecek yerler arasında Akkum Plajı yer alıyor ama çok tavsiye edemiyorum bu plajı ne yazık ki. Ekmeksiz Plajı, Teos Club Plajı, Akarca Plajı denize girilebilecek güzel plajlardan. Haftaiçinizin de haftasonlarınız kadar güzel geçmesi dileğiyle. Çeşme de Ilaca plajinin ilerinde Paşalimani diye bi yer var. Orayi az geçince \" V kamp\" diye bi yer var. Denize girmek icin en guzel yerlerden biri Çesme de ki cogu yerin aksine orda dalga olmuyor kolay kolay. Bilmeyenler icin benden bonus olsun."}
{"url": "https://gezginyogini.com/kadin-basina/", "text": "Kadınlar edepli olmalı, kadınlar elinin hamuruyla erkek işine karışmamalı, kadınlar eş olmalı, kadınlar anne olmalı, kadınlar bakımlı olmalı, kadınlar akşam evinde olmalı, kadınlar karşı çıkmamalı, kadınlar ulu orta yerde dans etmemeli, kadınlar hoşlandığı adama göz süzmemeli, kadınlar kısa etek giymemeli, kadınlar göğüs dekoltesi vermemeli... falanlar filanlar, klişeleşmiş sözler. Ve benzeri onlarca, yüzlerce yaklaşım kadınlarda bir savunma mekanizması oluşturmaya başladı. \" Kadın başına \" şunu da yaparım bunu da söylemleriyle elini erkek işine sokan kadınlar türemeye başladı. Kendimizi kanıtlama çabası içine girdik erkeklere ve diğer kadınlara karşı. Aslında gerçekten önemli olan şey kendimizi kendimize kanıtlamaktı, çünkü bize kendi içimizdeki gücü unutturmuşlardı. Kadınlar toplum tarafından o kadar çok engellendi ki; güçsüz olduklarına, kadın başına bir şey yapamayacaklarına, erkeklere ihtiyacı olduklarına o kadar çok inandırıldı ki alanı daraldıkça daraldı, boğuldukça boğuldu. Kadın, kendini kendine kanıtlamak için, ona kaybettirdikleri \"güven\" duygusu yerine gelsin diye, kendi içindeki cesareti görsün, gerçek dişiliğiyle tanışsın diye çıktı yola. Benim gözlemlerime göre tek başına seyahat etmeyi seçen erkek sayısı kadına göre daha az. Erkek toplum tarafından zaten pohpohlanmış, güçlü olduğuna, her şeyi yapmaya hakkı olduğuna inandırılmış. Bu kandırmacanın içine düşmüş adamlarda gerçek kendisiyle tanışma, zayıflıklarıyla, korkularıyla, duygularıyla, kırgınlıklarıyla karşı karşıya gelme cesareti yok ne yazık ki. İnsan olmak kolay değil, insanın dişisi olmak hiç kolay değil bu kurduğumuz düzende. Kadınlar, topluma faydalı evlatlar yetiştirecek varlıklar değil, kadınlar erkekler gibi bu toplumun bir parçası olan insanlar. Kadınlara başarılı evlatlar verecek bireyler olarak değil başarılı olacak bireyler olarak bakmayı bilmelisiniz. Atatürk'ü doğurduğu için Zübeyde Hanım'ın kadınlığını övmek yerine, Atatürk'ün açtığı yolda bu ülkede ilk adımları atan ilk kadın pilot Sabiha Gökçen'i, ilk kadın doktor Safiye Ali'yi, ilk kadın avukat Süreyya Ağaoğlu'nu ve nicelerini konuşalım bence. Kadınlığının, içindeki dişi enerjinin, yaratıcılığının, gücünün, cesaretinin, sınırlarının bilincinde kadınlar olmamız, övmek için ya da yermek için \"kadın başına\" sözünü kullanmak zorunda olmayacağımız günler dileğiyle. Sizi hayal kırıklığına ugratmak istemem ama erkeklerin doğasını değiştirmek istemenizi ham bir hayalden ibaret görüyorum. Erkeklere aftettiginiz vasıfların aynısı kadınlarda da var. Bakış açınız kadınları masum yapmıyor. Bu satırları kadın düşmanlığından yada erkek seviciliginden yazmıyorum. İnsan doğası böyle. Ben anlamadım sanırım sizin ne demek istediğinizi. Erkeğin doğasını değiştirmek derken? Erkeklere atfettiğim ve kadınlarla da olan vasıflar neler onları da anlayamadım. Toplumun bize dayattığını gerçek, doğru olarak gösteriyorlar. Aslında ne istediğimizi sormuyorlar bile, bize uygun görülen kimliği yaşamamızı istiyorlar. Umarım şuan ve gelecekte daha güçlü, ne istediğini bilen, cesur kadınlar çoğalır ve birbirimize destek çıkarak ilerleriz. Ben bu yolunda arkandayım kardeşim umarım hayat sana güzellikler getirir. Sen ve senin gibi kadınlar yaptıklarını paylaşmaya devam edin ki, benim gibi birçok kadın imkansız olmadığını görsün."}
{"url": "https://gezginyogini.com/kadinlar-icin-tayland/", "text": "Tayland'a gitmeden önce ülkeye dair ciddi bir önyargım vardı. Çünkü o zamana kadar hep erkekler arasında saçma sırıtışlar eşliğinde Tayland'a gitme şakalarına maruz kalmıştım. Gözümde Tayland koca bir \"fuhuş\" ülkesiydi ve oraya giden ve sonrasında yaşadığı günleri ballandıra ballandıra anlatan erkek arkadaşlar tarafından tüm Taylandlı kadınların fahişe olduğuna inandırılmıştım. En son Asya seyahatimin 1,5-2 ayı Tayland'da geçti. Ülkeye girdiğim ilk 2 saatim kabus gibiydi. Etrafımdaki bütün kadınlara tedirgin gözlerle bakıyor, yanımdaki adamı kesip kesmediklerini anlamaya çalışıyordum. Elimiz kolumuz dolu olduğu için elimi tutamayan sevgilime triplerin en güzelini atıp, \"sen beni sevmiyorsun\" silahıyla ülkede kaldığımız süre boyunca dikkatin sadece benim üzerimde olması için ilk kozumu daha ilk saatte ortaya attım. İlk baştan gözü korkutmalı ki sonra maazallah çift geldiğim ülkeden tek ayrılmayayım. İnternette Tayland ile ilgili erkeklerin gözünden yazılmış onlarca yazı var, bu yazı \"bir kadının gözünden Tayland\" . Bu kadar güzel bir ülke nasıl sadece seks turizmi ile biliniyor aklım almıyor. Denizin berraklığı, turkuaz rengi, olağanüstü sahilleri, denizlerin ortasında manzaraya tat katan irili ufaklı adaların görüntüsü Tayland'ı müthiş bir deniz tatili bölgesi yapmaya yeter de artar bile. O da mı olmadı Papaye Salad ye. Çorba istiyorum dersen Tom Yum iç. Et seviyorsan şişlere takılı satıyorlar her sokakta, ağız tadına göre bir şeyler bulabilirsin, önyargını kır yeter ki. Sadece ayaklara yapılan refleksoloji masajıyla tüm bedeni rahatlatma şansınız da var ayrıca. 1 saat boyunca ayakla nasıl uğraşılır, nasıl tüm beden rahatlar hayretler içinde kalacaksınız ilk denemenizde. Hayatınızda hiç file dokundunuz, ona yemek yedirdiniz, yıkadınız mı? Tayland'da Chiang Mai'deki Elephant Nature Park'ta böyle bir şansınız var. Hatta gönüllü olarak orada kalıp fillerin bakımında daha uzun süreli yardımcı olabilirsiniz. Tayland'a uzun süreli gitmeyi planlıyorsanız workaway. info sitesinde bol bol sizi kabul edecek organizasyon bulabilirsiniz. Yetimhanelerde çocuklara bakabilir, çocuklara İngilizce öğretebilir, çiftliklerde çalışabilir, yoga-masaj-retreat merkezlerinde, hostellerde, barlarda-cafelerde çalışabilirsiniz. Tayland gönüllü çalışma seçenekleri bakımından bol alternatifli bir bölge. Yoga Eğitmenliği Eğitimi almak istiyorsanız Tayland adalarında güzel seçenekler bulabilirsiniz. Tantra yoga üzerine eğitim almak isteyenler için de seçenekler var, en çok tercih edileni Koh Phangan'da Agama Yoga. Thai masajı, refleksoloji ve diğer masajlar ile ilgili eğitim almak istiyorsanız Bangkok, Chiang Mai... en çok tercih edilenler arasında. Budizm'e ilgi duyuyorsanız manastırlarda bağış usulü ile kalabilir, meditasyon tekniklerini yaşayarak deneyimleyebilirsiniz. Bir sürü neden saydım size Tayland'a gitmek için. Ayrıca bunların hepsine ek olarak Türkiye'de arkadaşlarınız kışı yaşarken sizin adalardan yaz fotoğrafları paylaşmak ve tatlı bir nispet yapmak gibi bir şansınız da olacak unutmayın 🙂 İster romantik bir tatil, ister aksiyonlu bir tatil, ister vur patlasın çal oynasın, ister doğayla iç içe, ister huzurlu, sakin bir inziva... aradığınız bir çok seyahat alternatifini bulacağınız bir ülke Tayland. Thailand gezim haftalık turlar olarak iki defa oldu. phuket ve bankok pattaya gezisiydi. doğasına okadar hayran kaldım ve insanların o yanlış imajını silmek adına çılgınca resimler paylaştım. bu gün olsa sizinde bahsettiğiniz gibi eşimlede rahat rahat giderim çocuklarımlada. birde sizin gibi uzun bir zamana tatili bu ülkede geçirmek ise zannedersem tarifsiz bir mutluluktur. hayatımda bir penceredir thailand. sanki kendimi buldum. güzel paylaşımınız tekrar bana o anları yaşattı çok teşekkür ederim. ellerinize ve ruhunuza sağlık."}
{"url": "https://gezginyogini.com/kambocya-phnompenh-siemreap-gezi/", "text": "Phnom Penh yakınlarında bir okul ile anlaşıp çocuklara İngilizce öğretmek, onlara yardımcı olmak için geldik aslında bu şehre. Bir de Aynebilim Aşevi var tabi bizi bu ülkeye, bu şehre çeken. İnternette haberini ilk okuduğum günden beri sıkı takipçisiyim bu cesur kadının. Gerçek ismini ve yüzünü saklamayı tercih eden bu çılgın kadından bahsederken, kendisinin istediği şekilde yani kısaca Ayn diye bahsedeceğim bu yazıda. Phnom Penh'e gelişimizin ikinci gününde Ayn'ın kahvaltı davetlisiydik. Aylardır Asya'da pilavla kahvaltı eden gariban gezginler olarak karşımızda bir ziyafet görünce birden kanımız ısınıverdi Ayn'a 🙂 Pişiler, zeytin ezmeleri, yeşillikler benim favorilerim; tereyağlı yumurta, ezine peyniri dahil olmak üzere 4 çeşit peynir, pastırma ise Gökhan'ın favorileri. Kaldığımız 1 ay boyunca, aylardır büyük özlem çektiğimiz Türk yemeklerine doyduk da doyduk. Ben yemek yaparken tereyağsız pilavın mutfağına hakaret olduğunu düşünüp mutfağa adımını bile atmayan Ayn, sıra kendisine geldiğinde beni kaçıran ama diğerlerini keyiflendiren et ve terayağ kokuları eşliğinde mutfakta krallığını ilan etmekteydi. Ama hakkını da yemem, her seferinde mutlaka ama mutlaka benim için de özel bir yemeği vardır; ben kimseye \"Ayn'ın evinde aç kalmış\" dedirtmem sloganıyla hareket ederek herkesin karnını zevkle doyuran bu kadının başarısı olan Aynebilim Aşevi'nden bir sonraki yazıda daha ayrıntılı bahsedeceğim. Kamboçya'dan bahsedelim biraz da. Ülke 1975-1979 yılları arasında diktator lider Pol Pot'un öncerliğindeki Kızıl Khmerler tarafından büyük bir katliama maruz kalmış. 3 milyona yakın insan katledilmiş. O zamanlar 7 milyon olan Kamboçya'nın nüfusunu dikkate aldığımızda ülkenin yarısı büyük bir katliamın kurbanı olmuş. Sadece çiftçilerden oluşan bir ülke kurma amacıyla hareket eden Pol Pot, ülkede okumuş yazmış tüm halkı katletmeye başlamış. Doktorlar, mühendisler, öğretmenler başta olmak üzere aydın kesim, eli kalem tutan herkes bu katliamın kurbanı olmuş ne yazık ki. Gözünde gözlüğü olanların okuma yazma bildiği düşünülerek, elleri nasırlı değil de yumuşak olanların çiftçi değil aydın kesim olduğu düşünülerek ölüm kamplarına alınıp infaz ediliyormuş. Yetişkinlerin yanında ileride intikam almasınlar diye katledilen çocuklar, bebekler de kurtulamamış bu kanlı ellerden. Pol Pot 1979 yılında Vietnam'ın Kamboçya'yı işgal etmesiyle devrilmiş. Şuanda pek de sevmedikleri bir kral tarafından yönetilen bir krallık. Ülkede yolsuzluk ve yoksulluk hat safhada. Ülkenin birçok yanında katliamların yapıldığı ölüm kampları kurulmuş o dönemde. Phnom Penh'te bu ölüm tarlalarının en ünlülerinden biri bulunuyor:\"Choeung Ek Genocidal Centre-Killing Fields\". Şuanda müzeleştirilen bu alanı gezerken kulaklıktan acılı hikayelerini dinleyebiliyorsunuz. Öldürülen insanların kemiklerine ve kıyafetlerine yerde hala rastlamak mümkün. Sanırım en çok etkilendiğim kısım bebeklerin kafalarını vura vura öldürdükleri ağaç idi, küçücük bebeye nasıl vahşet uygular bi insan aklım almıyor. Burada öldürülen 8000 adet kurbanın kafatasları üstüste dizilmiş şekilde cam bir anıtın içinde sergileniyor. Buradan ayrılırken büyük bir üzüntü içerisine gireceğinizi düşünerek ziyaret gününüzü ona göre ayarlamanızı öneriririm. Böylesi bir katliamı yaşayan halkın çok da normal davranmasını beklemiyorsunuz heralde. Sokaklar gasp, hırsızlık suçlarıyla dolup taşıyor. Motorsikletin üzerinde iseniz çanta takmamanız konusunda sizi üstüne basa basa uyarmalıyım. Sizi öldürmek pahasına o çantayı sizden almanın bir yolunu bulmaya çalışacak insanlarla dolu bir ülke burası. Yolda yürürken de çantanıza dikkat etmelisiniz tabi ki, ülkede kapkacın her türlüsü mevcut. Kamboçya'da tuktuk başlıca ulaşım aracı. Taksi, servis, eşya taşıma, minibüs... hepsi için çeşitli büyüklüklerde tuktuklar yapılmış. Phnom Penh nehir kenarındaki kordon keyifli bir yer. Akşamüstü ve akşamları Kamboçyalılar doluşuyor kordona. Ya da halkı sarayın önündeki çimlerde piknik yaparken buluyorsunuz. Akşam olunca herkes dışarıda burda. Phnom Penh'e gelirken bir okul ile yardımcı eğitmenlik yapmak üzere anlaştığımızdan bahsetmiştim. Buraya gelince planlar biraz değişti. Ayn bize Yaşam Tarlaları projesinden bahsetti, ona yardımcı olmamız için bize öneride bulundu. Düşündük taşındık ( sanırım 2 dk falan sürdü düşünme eylemi ), bu güzel projenin içinde bizim de payımızın olması fikrini severek kabul ettik tabi ki. Gezgin Fil Egemen ile birlikte burada çocuklara İngilizce dersleri verecek ve derslerin organizasyonuna yardımcı olacaktık. İnşaat işlerinin bitmesine yaklaşık bir hafta falan vardı, bu süreyi de Siem Reap'e gidip herkesin dilindeki Angkor Wat'ı görerek değerlendirmeye karar verdik. Ayn'ın önerilerini pek ciddiye almadık mı yoksa anlamadık mı bilmiyorum ama o, akşam otobüsüyle gidin demesine rağmen bir gündüz otobüsüne bilet aldık. 9'da kalkması gereken otobüs 11'de falan kalktı, Phnom Penh'ten çıkışımız saatler sürdü, yıllar öncesinden kalma bir otobüsle yolculuğumuzun süresi arttı da arttı. Şehirler arası yollar toz toprak, bu toz toprak camlar kapalı da olsa otobüsün içini dolduruyor. Kamboçya'ya gelince gerçekten de bir üçüncü dünya ülkesine geldiğimizi anladık. Tayland'ın gelişmiş bir ülke olduğunu burası ile karşılaştırınca birkez daha anlıyor insan. Siem Reap'e vardığımızda hava kararmıştı. Otobüs bizi tahminimizden uzak bir yerde bıraktı. Hostelimize 2km mesafedeydik. Tuktuk şoförlerinin ısrarcı tavırlarından iyice bunaldık, yürümeye karar verdik onca yolu. Siem Reap'te kaldığımız süre boyunca pintilikte sınırları zorladık. Bütün gün domates ekmek yememizin yanında tuk tuk kullanmadan kilometrelerce yolu yürümeye çalışma çabamız taktire şayandı. Bu kadar tutumlu davrandığımız ve bunun için çabaladığımız bir dönemde Angkor Wat'ın giriş ücretinin 20 dolar olduğunu duyunca yaşadığımız şoku tahmin edersiniz sanırım. Acaba gitmesek mi diye bile düşündük. İlk gün kıyamadık ama ertesi gün erkenden gidip aldık tıpış tıpış biletlerimizi. Sanıyoruz ki, en azından Kamboçya'nın fakir halkına bir yardımımız oluyor bu sayede, meğer sonradan öğreniyoruz ki Vietnam Angkor Wat'ı bilmem kaç seneliğine kiralamış, giriş ücretleri Vietnam'ın kasasına giriyormuş. Vietnam ülkeyi Pol Pot rejiminden kurtarmış ama sanırım kendi sömürgesi haline getirmiş inceden. Angkor Wat; Dünya Kültür Mirası listesinde yer alan, 12. yy'dan kalma etkileyici bir mimariye sahip önemli bir eser. Ama bu tarz yerleri keyifle gezebilmenin gerçekten zor olduğunu anladım. İnanılmaz bir kalabalık. Hiç bir alanı yalnız başına görme şansına sahip değilsin. Her bir yanda 10ar 15er kişilik turist grupları, her köşede fotoğraf çekilen Japonlar. Keyif alayım derken sinirlenip stres yapmaya başladım gezerken. Hava sıcak, tepeme vuran güneş de cabası. Angkor Wat tapınağının biraz daha ilerisinde Kmer İmparatorluğu'nun son başkenti Angkor Thom var. 9km2 lik bir alanı kaplayan bu şehirin içinde birçok kraldan kalma anıtlar bulunuyor. Sütunların üzerindeki suratlar ilgi çekici güzellikte. Sanırım burası beni daha çok etkiledi. Siem Reap'te geçiridiğimiz 4 günün ardından yine berbat bir otobüsle Phnom Penh'e geri dönüyoruz. Yolculuk sırasında birşey daha öğreniyoruz ki Kamboçya'da insanlar birbiriyle kavga eder gibi konuşuyor devamlı, otobüsteki tüm insanlar birbirini daha önce tanır gibi herkes herkese birşeyler söylüyor, gecenin 2sinde herkes uyurken yüksek sesle telefondan çocuklarına çizgifilm izletiyorlar. Bir kargaşa hakim devamlı topluluklar arasında. İyileştikten sonra bir hostel bulup geçelim dedik. Gece hostele giriş yapacağımız akşam Gökhan bilgisayarının ve pasaportunun yani hayati organların içinde bulunduğu çantasını tuktukta unuttu. 2 dk içerisinde farkettik bu durumu ama tuktukçu bizden önce farkedip gazlamıştı çoktan. Hosteldeki çocuğun yardımı, Gökhan ile ikisinin hafiyelik çalışmaları sayesinde beni çok şaşırtarak 2 saat sonra çantayla geri döndüler. Eğer çantayı ararken Gökhan'ın yanında Kamboçyalı eleman olmasaydı çantayı bulmak, tuktuk şoförüne ulaşmak zor olacaktı. Sonunda derslere başladık okulda. Egemen bu konuda bizden daha tecrübeli. Sınıf hakimiyetini kurma konusunda bizden çok daha deneyimli. Ortak bir dil konuşamazken farklı yaş aralığındaki onlarca çocuğa dil öğretmeye çalışmanın ne kadar zor olduğunu gördük. Sonra bir karar alıp sınıfları bölelim dedik, 3 yaş ile 16 yaş aynı sınıfta olmuyordu. Tam artık işleri yoluna koyacağız, çocukların gelecekleri saatleri ayarladık, her birine birer kart hazırladık derken köyün muhtarı durdurma kararı aldı. Önce yasal işlemlerin bitmesi gerekirmiş, ondan sonra derslere başlayabilirmiş. Hayallerimiz biraz suya düştü, Kamboçya seyahatimiz istediğimiz verimlilikte geçmedi hal böyle olunca. Ama bizden sonra da olsa bu çocukların mutlu ve verimli birer birey olabilmesi için kurulmaya çalışılan bu düzenin devam edeceğini bildiğimiz için mutluyduk, en azından işin başında bizim de elimiz değdi bu güzel projeye diyerek avutabilirdik kendimizi. Kamboçya'da uzun süredir bir arada görmediğimiz kadar çok sayıda Türkle biraraya geldik. Kahvaltılar, akşam yemekleri, Türkçe sohbetler... falan bayağı ülke özlemi giderdik. Türkiye'yi saymazsak kendimi en güvensiz hissettiğim ülke Kamboçya'ydı diyebilirim. Ölmeden, sakatlanmadan, gaspa maruz kalmadan şu ülkeden çıkalım da başka birşey istemiyorum duaları ede ede geçti oradaki vaktimiz. Maddi olarak pek uygun bir zamanda olmadığımız için adalara, Kampot'a falan gidemedik, 1 ayımız neredeyse tamamen Phnom Penh'te geçti. Sanırım bu yüzden, Kamboçya'nın doğal güzelliklerine yönelik ikinci bir gezi yapana dek benim gözümde güvenliksiz, sevimsiz bir ülke olarak kalacak Kamboçya. Ama sırf çocukları için bile gidilir, görülür. Bu yazida adi gecen herkese selam ediyorum. insanlik adina akilalmaz zahmetlere katlanip sunduklari onurlu gayretleri gonulden tebrik ve taktir ediyorum. Kurduklari gonul kopruleri onlarin en buyuk motivasyonu ve mukafati oluyor. Hayati bu kadar anlamli yasamak anlatilmaz iste. Ancak yasanir."}
{"url": "https://gezginyogini.com/kapadokya-guzel-atlarin-ve-masallarin-diyari/", "text": "Ben seyahatlerime yurtdışından başlamış bir insanım. Türkiye'de olduğum süre içerisinde devamlı çalıştığım için seyahate vakit bulamamış olmam normal aslına bakarsanız. Yurtdışı seyahatlerinde tanıştığım insanlardan Türkiye'yi ziyaret etmiş olanlar varsa ilk söyledikleri konu genelde Kapadokya 'nın güzelliği olurdu ve ben Hindistan'ın bir köyünde oturmuş bu sohbetleri yaparken kendi ülkemdeki bu masalsı diyarı göremediğim için üzülür ve hatta utanırdım. Türkiye'ye geldiğimizden beri Kapadokya hayali kurup duruyorduk zaten, Esentour sahibi Taner'in bize böyle bir davetle gelmesi nasıl sevindirdi beni anlatamam. Esentour'un bu davetiyle güzel bir ekip kurduk ve Gökhan'la İzmir'den İstanbul'a geçip uçakla İstanbul'da ekiple buluşup yola devam ettik. \"Garson ve mutlu\" yazısı ve ardından kitabıyla tanıdığım Fulsen'le yeni kitabı \"Aşk Olsun\"un çıkış yaptığı bir dönemde tanışmış olmamız ne güzel bir şans oldu. İmzalı kitabını daha yolsa okumaya başladım. Aynı zamanda Fulsen'in yazıları Bavul dergisinde de yayınlanıyor. Başarılı iş hayatını bırakıp Datça'ya yerleşen bir kadının hikayesi. Sonunda tanışabildiğim için mutluyum. Sezen uzun süre yurtdışında farklı bölgelerde yaşamış, o dönemlerde yazmaya başladığı bloğunda paylaşmış yazılarını. Şuanda kendine Datça'da hayat kurmuş bir takı tasarımcısı. Çocukluğundan beri Kapadokya hayali kuran bu kadınla bu gezide tanışmak güzel bir buluşma oldu. Gelelim Kapadokya'ya, akşam ekip bizi havaalanından aldı ve uyuklayan arkadaşlarla arabada tanıştıktan sonra bir kısmı uykuya devam etti. Emre'yle biraz lafladıktan sonra biz de uykuya yenik düştük. Gözümüzü açtığımızda Tuz Gölü'ndeydik. Bembeyaz bir çöl düşünün, tabi sıcak değil iliklerinize kadar işletecek derecede de soğuk düşünün bunun yanına, şimdi bu iki düşünceyi harmanlayın 🙂 Sabah gün doğumunu bu güzel bembeyaz koca arazide izledik. Eller cepte, titreyerek de olsa bu güzelliğin tadını çıkardık tabi ki. Ya bunlar gerçekten tuz mu diye merak ettik Sezen'le ve biraz eşeleyip tadını baktık; yüzlerimizdeki buruşmadan has tuz olduğunu siz de anlayabilirsiniz sanırım. Güneşi burada doğurduktan sonra kahvaltı için Ağaçlı Tesisleri 'da durduk ve güzelce karnımızı doyurduk açık büfe kahvaltı ile. Kapadokya'ya gittiğimizi kime söylesek Ihlara vadisi'ne gidin mutlaka diyordu, yahu tabi ki gideceğiz 🙂 Kahvaltı sonrası durağımız Ihlara vadisiydi, müze kartlarımızı aldık ve aşağı kadar uzanan merdivenlerden inmeye başladık. Biz inerken yukarı çıkan herkesten \"inmesi kolay da çıkması çok zor.\" İnlemelerini duyup gülüşüyor bir yandan da biz de böyle olacağız sanırım diyorduk. Ama olmadı çünkü Esentour olarak bizim dönüşte izlediğimiz rota güzel bir yürüyüş yoluydu. Yılın ilk karını da orada görmüş olduk. Rehberimiz Ramazan abi Ihlara Vadisi'ndeki kilisileri ve hikayeleri büyük bir heyecanla anlatırken geçmişe doğru ufak bir yolculuğa çıkardı bizi. Rehberi takip etmek gerek zira bu koca labirentte kaybolursanız nasıl bulurlar sizi bilemiyorum. Karnımız acıkmaya başlayınca öğle yemeğimizi yemek için açık büfe hizmet sunan Han Restaurant'a gittik. Yemekler çok lezzetli ve fiyatı da uygundu. Karnımızı doyurduktan sonra sıra geldi çanak çömlek yapımına, bölgenin en iyi çanak çömlek atölyelerinden biri olan Avanos Seramik'e gittik. Ustamız Evren Topuz şakacı, keyifli bir karakter, işinde de çok iyi. Oradan bölgede çıkan taşlar hakkında bilgi sahibi olabileceğimiz ve dileyenin alışveriş yapabileceği bir atölye-mağazayı dolaştık: Sayan Onyx. Bölgeye ait taşlar hakkında bilgi sahibi olduk, onyx işlenişini de kısa bir sunumla görmüş olduk. Akşam yorgun argın otelimiz Holiday Cave Hotel'e gittik. Mağaralardan oyularak yapılan odalarda zihinden masallar geçirerek uyumanın ayrı bir güzelliği vardı doğrusu. Otelin güzelliğini sabah uyanınca daha iyi anladık. Hem şehir merkezine yürüme mesafesinde hem de mağara otel deneyimini yaşamak için çok güzel bir seçim. Otelin personelinin ve sahibinin ilgisi, kibarlığı ve hizmeti de bizi daha memnun etti, ileriki tarihlerde Kapadokya seyahatim olursa yine burayı tercih ederim. Veee balon turu sabahı. Sabah 6da kalktık, normalde 5 te kalkılıyormuş önceden ama saatlerin yaz saatinde kalması ilk kez işe yaradı hayatımızda. Birazcık heyecan vardı sanırım. Sonuçta bilmemkaç metre yüksekten bu masalsı diyarı izleyecektik, o kadar da olsun. Balonun ateşlenme anını yakaladık, balon şiştikten sonra sırayla balonun içine doluştuk. 16 kişilik falandır balonumuz. Pilotumuz Seyit eğlenceli bir karakterdi, ufak uyarıları yaptıktan sonra kalkışa başladık. Yavaş yavaş havanırken bizimle birlikte havalanan diğer balonların bu muhteşem manzarayla birlikte görüntüsü gerçekten bir şaheser kıvamındaydı. Yukarıdan bakma fırsatı olunca Kapadokya'nın bu peri masallarını anımsatan güzelliğine tekrar tekrar aşık oldum ben. Kişi başı 300-400 lira civarı balon turları, ucuz olmadığını biliyorum ama hayatta bir kez denemeye değer. Bu güzel tur deneyimini yaşamamızda bize sponsor olan Maccan Balloons'a çok çok teşekkürler. Balondan inince bizi bir de sürpriz bekliyordu. Bozkır bir arazinin ortasına kurulmuş kadehlerle dolu bir masa. Şampanya patlatıldı ve sabahın ilk ışıklarına şampanya yudumlayarak girdik. Meğer ilk balonla uçuş yapan kişiler indiğinde şampanya patlattıkları için bu bir gelenek haline gelmiş. Seve seve kabul ettik hemen bu geleneği. Rehberimiz Ramazan abinin güzel anlatımlarıyla Göreme Açık Hava Müzesi bir anlam kazandı. Ramazan abi gezdiğimiz kiliselerin, manastırların tarihte nasıl kullanıldıklarını, burada gerçekleşen olayları, kişileri anlatırken ben dinlediklerimle birlikte gözümde insanları mekanlara yerleştirmeye başlamıştım. Yanımızda bize buraları anlatan biri olmasaydı pek bir anlam ifade etmeyecekti gördüğümüz yerler, o yüzden rehberimize tekrar tekrar teşekkürler. Birçok turun rotasında bulunmayan bir manzaraya götürüldük Esentour sayesinde, Ortahisar. Bu güzel manzaraya karşı kahvelerimizi yudumladık. Öğle yemeği saati geldiğinde \" sizi çok harika bir pideciye götüreceğiz.\" Dendiğinde bu kadar da lezzetli olacağını düşünmemiştim. D'stiny Restoran'da Yaşar Bey'in ikramıyla pideye doyduk. Sağolsun benim için etsiz, peynirsiz pide de hazırladı. Kapadokya'nın birbirinden güzel vadilerinde yeni arkadaşlarla mükemmel bir gezinti de yaptık. Güzel kız Ala benim yoldaşım idi. Kapadokya'nın meşhur güzel atlarıyla da sonunda tanışmış olduk. Gezilerin en sevdiğim yanı olan gün batımı izleme merasimi için Dervent Vadisi'ne gittik. Manzara gerçekten çok etkileyiciydi. Bu güzelliğe karşı bol bol fotoğraf çekmenin yanında şöyle bir oturup izlemenin tadına da vardım uzun uzun. Bu tatil yerlerinde Türk gecesi diye duyardım hep de ne olduğunu bilmezdim. Teyzelerin göbek attığı düğün edasında eğlenceler diye düşünürdüm. Meğer konsept çok daha eğlenceliymiş. Gösteriye önce \"Sema\"ile başlandı, ardıdan Bektaşi dansı. Dini gösterilerden sonra içkiler ikram edildi ve sırayla Türkiye'ye dair ne kadar çok dans varsa hepsini izledik sanırım. Karadeniz, Trakya, Ege, Doğu, Güneydoğu, İç Anadolu, Kafkas, oryantal, Orta Asya dansı... Her bir dansı çok başarıyla gerçekleştiren animatörlerin günlük hayatta garson, otoparkçı... gibi başka mesleklere sahip olduklarını öğrenince bir kez daha helal olsun dedik elemanlara. Bizim yaşadığımız deneyimi yaşamak isterseniz aşağıya Esentour'un tur linklerini veriyorum. Epey bilgilendirici bir yazı olmuş, bir gün listeye girebilirim belki 🙂 teşekkürler!"}
{"url": "https://gezginyogini.com/kenya-samburu-kabilesi/", "text": "Afrika seyahatimde bir süre beraber yaşadığım bir kabileden bahsetmek istiyorum bu yazıda: Samburu kabilesi. Kaldığım süre içerisinde bir çok insanla sohbet etme, onların hikayelerini onlardan dinleme fırsatı buldum. Dinlediklerimden ve aldığım notlardan derlenmiş bir gözlem yazısıdır bu, hiç bir bilimsel dayanağım olmadığını en başından belirterek başlamak isterim. Kenya'nın kuzeyindeki Samburu bölgesinde yaşayan Samburu kabilesi geleneklerini bu yüzyılda da yaşayabilen nadir kabilelerden biri. Doğu Afrika'da yaşayan Massai kabilesiyle de yakınlıkları vardır; her iki kabile de yarı göçebedir ve dilleri birbirine benzer. Samburular geçimlerini sahip oldukları inek, keçi, koyun gibi hayvanlardan sağlarlar. Sahip oldukları hayvanların sütlerini ve ineklerinin kanlarını içerler Et ise sadece özel günlerde tüketilir. Ayrıca beslenmek için bölgede yetişen sebzelerden, köklerden faydalanırlar. Gönüllü çalışmak için dahil olduğum organizasyon Samburu bölgesinde Kisima'ya yakın bir köyde yer alıyordu. Bölge kurak olduğu için kurak bölgede ağaç ekim teknikleri üzerine köylüye eğitimler veriliyor ve bölge ağaçlandırılmaya çalışılıyor. Gönüllü olarak çalıştığım bu proje sayesinde Samburu kabilesine ait bir köyde kalma, yerli halkla iyi ilişkiler kurma imkanım oldu. Samburu evlerine \"manyata\" deniliyor. Göçebe bir halk olan Samburuların bir manyatayı yapması 1-2 haftayı buluyor. Evin duvarları ağaçlardan, çalılardan, çatısı da inek dışkısı, çamur, kül karışımından yapılıyor. Bu ufacık evlerde tüm aile üyeleri ve hatta hayvanları ile birlikte uyuyorlar. Günümüzde Samburu insanlarının çoğu artık yerleşik hayata geçmiş, durumları olanlar kendilerine daha uzun süre dayanabilecek, biraz daha büyük evler yapıyorlar. Kaldığım köyde Cumartesi günleri Pazar kuruluyordu. İlk hafta uzun bir süredir bu projede gönüllü olarak çalışan arkadaşlardan biri olan Bruce ile beraber pazara gittim. Pazarın olduğu alana vardığımızda ben büyülenmişçesine kocaman patlattığım gözlerimle her detaya bakarak ağır ağır yürürken önümde hızla ilerleyen Bruce'a \"biraz yavaşlar mısın? Senin için her şey çok normal görünüyor, alışınca insan detayları görmüyor biliyorum ama ben şu an bir film sahnesinin içinde gibiyim, her şey o kadar farklı, alışık olduğumdan o kadar başka ki... Afrika'da bir kabilenin köyünde bir pazardayım, rüyada mıyım gerçek mi yoksa diye kendimi alıştırmaya çalışıyorum.\" dediğimi ve onu yavaşlatmaya çalıştığımı hatırlıyorum. İlk haftadan fotoğraf çekmeyi doğru bulmadığım için fotoğraf makinemi yanıma bile almadım. Önce insanlarla tanışmalı, kaynaşmalı, fotoğraflarının çekilmesinden hoşnut olup olmayacaklarını anlamalıydım. Pazarda satılan ürünleri incelemeye başladım, en çok satılan şeyler şallar, kıyafetler, lastik ayakkabılar, kuru fasulye, darı, un, takılar, atıştırmalıklar... Mandazi dedikleri bizdeki pişiyi andıran hamurişi benim favori yiyeceğim oldu oralarda. Samburu kadınları rengarenk ve kocaman takılar takmaya bayılıyorlar. Eğer yapmayı bilmiyorlarsa çok fazla takıları olamıyor çünkü takılar pazarda çok da ucuza satılmıyor ama ellerindeki takıları yakınlarıyla ortak kullanıyorlar, bu güzel bir paylaşım. Tabi ki benim pazarda en çok vakit geçirdiğim yerler takı yapan kadınların tezgahlarıydı. Etrafımdaki insanların ayakkabılarını görünce ayağımdaki uzun yol yürüyüşlerine yarayan pahalı ayakkabılardan utanıp hemen bir lastik ayakkabı aldım kendime, hani şu bizim köylerde de giyilenlerden. Samburu'da kaldığım süre boyunca da her yere hep o ayakkabılarla gittim. Bir kaç tane de bilezik aldım ki Samburu kadınlarıyla ortak noktalarımız daha da artsın diye. En büyük şaşkınlığım yarıçıplak, rengarenk tokalarla, takılarla, boyalarla ve silahlarıyla ortalarda kasıla kasıla dolaşan delikanlılardı. Anladım ki Samburular'da takı takmayı, süslenmeyi tek sevenler kadınlar değil. Bunlar kim dediğimde \"Moran\" yani Samburu dilinde \"savaşçı\" cevabıyla karşılaştım. Moranlar kabilenin 15-30 yaş arası genç delikanlıları. Her 15 yılda bir tören yapılıyor ve 15 yaşından büyük erkekler bu törene katılarak sünnet oluyor ve sonunda birer savaşçı oluyorlar. Eğer savaşçı bir erkek evlenirse ve baba olursa artık savaşçı olmuyor. Tören öncesi köyden ayrı bir yerde bir küçük köy yaratılıyor ve tüm aileler 4 ay boyunca bu küçük köyde yaşamaya başlıyor. 2 seremoni oluyor, ilkinde savaşçı adayı erkek çocuklar sünnet oluyor, sonra 1 ay boyunca hiç banyo yapmadan bu köyde kalıyorlar. Bu süre içerisinde sadece et yemelerine, süt ve kan içmelerine izin veriliyor. 1 ayın sonunda 2. bir seremoni yapılıyor, erkek çocuklar banyolarını yaparak temizleniyor ve moran yani savaşçılığa geçiş töreni sona ermiş oluyor. Samburularda sünnet sadece erkek çocukları için yapılan bir uygulama değil. Kız çocukları da iç acıtan yöntemlerle sünnet ediliyorlar. Günümüzde birçok kabilede bu kız çocuklarına sünnet uygulaması kalkmış olmasına rağmen Samburular hala bu geleneklerini devam ettiriyorlar. Samburu erkekleri birden fazla kadınla evlenebiliyor. Başlık parası geleneği hala devam ediyor. İstenilen ortalama başlık parası 7 öküz; ailenin, kızın özel durumuna göre değişebiliyor tabi bu miktar. Eğer kadın sünnet edilmediyse kocasının ailesine geri gönderme hakkı var. Kocasını kaybeden bir Samburu kadının yeniden evlenebilmesi için kocasının ailesine başlık parasının iade edilmesi gerekiyor, bu yüzden büyük bir çoğunluğu yeniden evlenemiyor. Yeni biriyle evlenen kadının tüm çocukları yeni kocanın nüfusuna geçiyor. Misyonerler tarafından Hristiyanlaştırılmış bir halk Samburular. Büyük bir kısmı yoğun bir Hristiyanlık inancına sahip, kiliseye sık sık gidiyor, ibadet ediyor ve bağışta bulunuyor. İbadetlerini ilahiler söyleyerek ve kendi geleneklerine göre danslar ederek gerçekleştiriyorlar. Hristiyanlık öncesi inançlarının ne olduğunu sorduğumda bir dinleri olmadığını sadece Tanrı'ya inandıklarını söyledi bana orada sohbet ettiklerim. Bir kısmı hala hiçbir dinlerinin olmadığını, kilisenin sadece onların parasını alan bir sömürge aracı olduğunu savunacak kadar cesur. Samburu kadınları genelde 15-16 yaşlarında evlenip çocuk doğuruyorlar. Benim onların geleneklerine şaştığım kadar onlar da Samburu kabilesine göre torunu olacak yaşta olan benim hala hiç çocuk sahibi olmamış olmama şaştılar, üzüldüler, acıdılar. İçinde yaşadığımız toplumun geleneklerine göre yoğruluyoruz, doğrularımız da bu geleneklere göre şekilleniyor. Her birimiz bir diğerinin geleneğine şaşırıyor, garip buluyor hatta bazen aşağılıyor, dalga geçiyoruz. Oysa ki ortada mutlak doğru yok, sadece alışılmışlık ve öğretilenler var. Burada sizlere anlattığım bilgiler her hangi bir bilimsel kaynaktan alınma bilgiler değil, benim birebir sohbetlerim sonucunda aldığım notlardan derlediğim bilgilerdir. Yanlış anladığım, eksik bilgi verdiğim konular var ise özürlerimi kabul etmenizi rica ederim. Gezginci olmak bence budur 👍 bir yeri bir şehri, bir ülkeyi ziyaret etmek yeterli olmadığını düşünüyorum sadece gezip görmek değil,"}
{"url": "https://gezginyogini.com/kenyada-safari/", "text": "Tsavo Milli Parkı, Kenya'nın güneyinde, Voi kasabasının yanında yer alıyor. Mombasa'ya yakın. Milli park ortasından geçen anayol ile Tsavo East ve Tsavo West olarak doğu-batı diye ikiye ayrılıyor. Yaklaşık 14bin kilometrekarelik alanıyla Kenya'nın en büyük milli parkı burası. Voi'den Voi Kapısı ya da Manyani Kapısı'ndan girilebilir, Mombasa'dan Bachuma Kapısı'ndan, Malindi'den Sala Kapısı'ndan giriş mevcut. Voi kapısından içeri girdik. İlk 15 dakika harika manzaradan başka hiçbir şey görmediğimi söyleyebilirim. Ama Akaşa ağaçlarının güzelliğine ve Afrika'nın toprağının rengine hayran olan ben o ana kadar hiçbir hayvana denk gelemediğimize üzülmek derdinde değildim, içinde bulunduğum anın tadına varıyordum. Ve o kocaman, kırmızı toprağa bulanmış cüsseleri ile kırmızı filler göründü. Büyük bir aile toplantısı olsa gerek bu. Sanırım sıcaktan biraz olsun kurtulabilmek için hortumlarıyla yerden toprak alıp üzerlerinde atıyorlar. Bu koca cüsseli güzeller sırf insanoğlunun hırsı için, tutkusu için öldürülüp dişleri sökülüyor diye düşündükçe sinirleniyorum. Kenya'da bunun çok büyük cezası olsa da yine de bir yolunu buluyor lanet insanoğlu. \"Aman Tanrım o siyah beyaz çizgili minnoşlar yoksa düşündüğüm şey mi?\" diye haykırdım. Onları rahatsız etmeden, biraz daha yaklaşmanın bir yolunu bulunca durup hayran hayran izledim bu dünya harikalarını. Onlar bana ben onlara şaşkın şaşkın baktık. Ya bir canlının gözleri böyle güzel olur mu? Suratı böyle tatlı olur mu? Duruşu böyle hem asil hem minnoş olur mu? Totosu bu kadar tatlı olur mu? Evet evet tabi ki zebralardan bahsediyorum. Etraftaki maymunları, çeşit çeşit kuşları tek tek söylemiyorum elbet. İlk kez ayak bastığım bir kıtada, insanoğlunun atalarının ilk kez görüldüğü bu topraklarda kendimi böylesine bağlı hissetmemin sebebi ne olabilir. Bir canlının gözlerinin içinde baktığında dünyayı görürsün, sen oradasındır, hayat oradadır, tüm evren oradadır, tıpkı senin gözlerinin içi gibi... Aynı olduğunu görürsün orada, tüm farklılıklara rağmen aynı özden olduğunu... İnanılmaz bir duygu. Hayatımda ilk kez gördüğüm varlıklar ile aslında aynı olduğunu hissedebilme. Ya belki bir çoğunuza göre ben bu olayı fazla duygusallaştırıyor olabilirim 🙂 Ama öyle yoğun ki hissettiğim duygular, bunları nasıl kelimelerle aktarabileceğimi bulmam zor olabiliyor. Hayatında hiç bu birliği hissetmemiş birisi için de anlatmak istediğimi anlamak zor olabiliyor belki de. Neyse gelelim Kenya'daki diğer safari rotalarına. Hangi parklara gidebilirsiniz falanlar filanlar. Kenya'nın güneyinde Kajiado bölgesinde yer alıyor. Bana bir çok şaşkınlığı ve güzelliği yaşatan bir park burası. 392 kilometrelik alanı ile aslında küçük sayılabilecek bir milli park. Amboseli biraz daha açık alanda bir park. Yani öyle bir sürü ağaçlar yerine düzlük, kocaman düzlük görüyorsunuz. Hal böyle olunca yol kenarında yarısı yenmiş onlarca zebra, geyik cesedine rastlamak mümkün oluyor. 5 dk önce pıtır pıtır poposunu sallaya sallaya yürüyen zebralarla karşılaşıp ardından yerde belden aşağısı yenmiş, kalan parçası çürümeye başlamış zebra cesetleri görmek ağır bir durum benim için. Parkın girişinde çıkışında bir çok Masai'ye rastlayacaksınız. Size bir şey satmaya çalışacak ya da para karşılığı fotoğraf çekilmek isteyecek. Dilerseniz civardaki Masai köylerinden birini de ziyaret edebilirsiniz. Kenya'nın güney batısına doğru, Tanzanya sınırına yakın, adını en çok duyduğumuz milli park Masai Mara sanırım. Adını Masai halkından alıyor. Kocaman Serengeti'nin Kenya topraklarında olan küçük bir bölümü aslında. 1510 kilometrekarelik bir alanı kaplıyor. Masai Mara, parktaki aslan, leopar ve çita nüfusunun fazlalığıyla ve her yıl Temmuz-Ekim arası Masai'den Serengeti'ye olan büyük göç ile ünlüdür. Kenya'nın güneyinde yer alıyor, anayol ile Tsavo East National Park'tan ayrılıyor. Mzima Springs park içinde görülmeye değer yerlerden biri olduğu söyleniyor. Parkta gergandanları görme şansınız da var. Ayrıca kaya tırmanışı ve Tsavo ırmağı etrafında yürüyüş de yapabilirsiniz. Tsav West National Park'ta gergedan haricinde hipopotam, fil, buffalo, leopar, aslan görme şansınız var. Şehrin içerisinde bir milli park var evet. Ara ara milli parktan çıkan aslanlar şehrin içine ya da kenar mahallelere giderek halk arasında paniğe neden olduğu oluyor. Çok uzaklaşmadan şehir içinde bir safari heyecanı yaşamak istiyorsanız birebir. Ayrıca parkın içerisinde özel bölümlerde yürüyüş de yapılabiliyor. Nakuru kasabasının güneyinde Nakuru gölünün etrafındaki park. Sıra sıra dizilen flamingolar ile ünlü. Ayrıca milli parkta görebileceğiniz siyah gergedanlar ve beyaz gergedanlar da bir ayrıcalık. Benim favorim Lake Nakuru olmuştu. Ama keşke zamanımız uysaydı da buraları beraber gezebilseydik. Afrika'da ya da \"küçük dünya\"da bir yerlerde buluşmak üzere."}
{"url": "https://gezginyogini.com/kilimanjaro-zirve-cikisi/", "text": "Uzun zamandır hayalini kurduğunuz şeyin gerçekleşmeye başladığı anı düşünün. Eğer hayalinizin gerçekleşmeye başladığı böyle bir anınız yoksa sizin için çok üzüleceğimi söylemeden edemeyeceğim. Ya hayal etmeyi bilmiyorsunuz ya da yaşamayı. Neyse konuyu saptırmadan benim hayalimin gerçeğe dönüşünü anlatmak istiyorum size. Kenya ve Uganda'dan sonra Kilimanjaro'nun tek ve güçlü bir şekilde topraklarının üzerinde yükseldiği ülke Tanzanya'daydım. Tırmanıştan 5 gün önce Moshi'ye ulaştım. Dinlenmeye, güzel beslenmeye ve kendimi hazırlamaya ihtiyacım vardı. Bekledikçe heyecanım artıyordu, yapamayıp dönenleri duyuyordum bazen. Ama moralimi bozmaya, güvenimi kaybetmeye hiç niyetim yoktu. Yapabilirdim, Afrika'nın çatısından kıtayı izleyebilirdim. Bu güç içimde saklıydı, biliyordum. Kalın bir mont eksiğim vardı, ikinci el pazarından 5 dolara hallettim onu da. Hazırdım, heyecanlıydım. Yürüyeceğim yol; Machame route diğer adıyla da Whisky Route. Diğer rotalara göre zor olduğundan bu isim layık görülmüş 🙂 Machame Gate'den, 1800 metreden başladık yürüyüşe. Hedefimiz 5 saatlik yürüme mesafesindeki, 2835 metredeki Machame Camp'a varmak. Ben ve iki Hollandalı yol arkadaşım ile 3 kişi tırmanacağız. 3 kişi için 15 kişi daha geliyor. 1 baş rehber, 1 yardımcı rehber, 1 aşçı, 1 garson, 11 tane de taşıyıcı. 18 kişilik bir grubuz yani. İlk günkü rota yağmur ormanları. Biz Machame Camp'a vardıktan sonra yağmur başladı. Taşıyıcılar bizden çok önce varmış, çadırları kurmuşlardı bile. Kahvaltıdan ve sağlık kontrolünden sonra yürüyüşe başladık. Molalarla beraber 4.5 saat yol yürüdük. 2850 metreden 3700 metredeki Shira Camp'a vardık. Öğle yemeğinden sonra bedeni yüksekliğe alıştırmak için 100 m daha yukarıdaki Shira Peak'e yürüyüp geri döndük. Hava biraz soğumaya başladı, polar hırkamı giydim. Gece ilerledikçe soğuk daha da arttı, ayaklarım çok üşüdüğü için uyumakta zorlanıyordum ve ellerim buz gibi günlüğü yazmaya çalışıyordum. İkinci gün de bitti, 3 gün sonrasında çıkacağım tepe için hala heyecanlıyım. 8:30'da yürüyüşe başladık. 4 saatin sonunda Shira Camp'tan Lawa Tower'a ulaştık, 3835 metreden 4600 metreye. Öğle yemeğini Lawa Tower'da yedik ve geceyi geçirmek için 3800 metredeki Barranco Camp'a doğru yürümeye başladık. Sadece Kilimanjaro'da yetişen bir bitki türü olan Senecio Kilimanjari ile çevrili yolda manzara harikaydı ama ne yazık ki yolda yakalandığımız yağmur manzaranın tadını çıkartmamızı engelledi. Kıyafetlerin kuruması ertesi sabaha kaldı, neyse ki sağlık kontrollerinde her şey yolundaydı yine. Ertesi günün güneşli bir gün olmasını umuyorum, umuyoruz. Çok güzel, güneşli bir güne uyandık. Dün yağmurda ıslanan kıyafetleri kayaların üzerinde kuruttum. 3.5 saatlik bir yürüyüş rotamız vardı, büyük bir kısmı da tırmanıştı. En keyif aldığım gündü bugün, manzara ve tırmanış deneyimi harikaydı. Öğlen 2 civarı Karanga Camp'ta, 3995 metredeydik. Dağlara karşı çay ve kitap keyfi yapmak için de vaktimiz vardı. Sağlığımız hala yerindeydi, dünkü gerginlik geçmişti. Yükseklere çıktıkça çok garip rüyalar görmeye başladım. Hayatımda bir zamanlar önemli olmuş ve sonra unuttuğum kişiler rüyalarıma giriyor, sevdiklerimle ilgili ilginç detaylar görüyorum rüyalarımda. Bugün sabah 9'da Karanga Camp'tan yürüyüşe başladık, 12'de 4673 metredeki Barafu Kamp'taydık. Bu gece büyük gece; o yüzden bütün gün dinlenmek ve erken yatmak gerekiyor. Gece 12'de karanlıkta Uhuru Peak'e ulaşmak için yola çıkacağız. 6 saatlik bir yürüyüş olacağı söyleniyor. Saat 6 gibi herkes çadırlara çekildi, gözüme uyku girmiyor. Uyumalıyım ki gece 11'de uyandığımda zinde olabileyim, olmuyor, gözüme uyku girmiyor. Gece 11'de uyandık, patlamış mısır, bisküvi ve çay ile karnımızı doyurduk. Heyecanlıydım. Alt bedende 3 kat, üst bedende 7 kat kıyafet ve 3 kat da çorap giydim. Kafama önce bere, üzerine de baraklavayı taktım, ellerime önce ince eldiven üzerine de kalın eldivenlerimi giydim. Kafa fenerimi taktım ve hazırdım yol için. Karşıya dağa doğru baktığımızda ateş böcekleri gibi ardarda bir sürü ışık görüyoruz, karıncalar gibi birbirinin ardısıra yürüyen dağcıların kafa fenerleri. Karanlıkta yürümeye başladık biz de herkes gibi. İlk iki saat normaldi fakat 3 saatten sonra enerjimin bittiğini, nefes almakta zorlandığımı hissetmeye başladım. 5000 metrenin üzerinde hem nefes alıp vermek, hem de tırmanarak yürümeye devam etmek sandığımdan daha da zormuş. Hayatımın en büyük sınavlarından birini veriyorum, \"devam et, pes etmek yok\" diye kendime telkin veriyorum yol boyunca. Yol bitmiyor bitmiyor... Burnum kanıyor devamlı, elimdeki kocaman eldivenlerle mendili tutamıyorum, sık sık duruyor ve burnumu silmek için eldivenlerimi çıkarmak zorunda kalıyorum. Diğer arkadaşlarımdan birisi şiddetli baş ağrısı çekiyor, kusmaya çalışıyor olmuyor. Rehberimiz yan etkilerinden çekindiği için gerçekten ihtiyacımız olmadan Diamox almamamız konusunda ısrarlı. Anthony gerçekten iyi bir rehber ve söylediklerine güveniyorum, inanıyorum. Ara ara ısınmak için termosumuzdaki sıcak zencefilli çaydan içiyoruz. Kendimize gelmemizi sağlıyor. 5 saatlik zorlu yolun ardından ilk durak Shira Peak'e vardık. Bazıları daha öteye gidemiyor, burada pes ediyor. Son 45 dakika, bir gazla devam ediyoruz yürümeye. Çok az kaldı, gözlerimden yaşlar akıyor sevinçten, şimdi değil, varınca ağla, şimdi yürü diyorum kendime. Dün 6 saat Uhuru Peak'e tırmanıştan sonra 4 saatte 4673 metreye geri indik, yemek yedikten ve ardından 4 saat daha yürüdük, geceyi 3100 metredeki Mweka Camp'ta geçirdik. Rehberimiz zirveden sonra yüksekte uyumanın bazı ölüm vakalarına yol açtığı ve inebildiğimiz kadar aşağı inmemiz gerektiği konusunda ısrarcı olduğu için bir gün içerisinde 16 saat yol yürüdük ama emniyetli bir şekilde uykuya daldık. 7. gün sabahında bacaklarım, vücudum ağrılar içerisindeydi. 3 saat daha yürüdük kapıya ulaşmak için. Yağmur ormanı içerisinde, bacak ağrısıyla geçen o 3 saat bir türlü bitmek bilmiyordu. 7 gündür duş almıyorduk, sıcak bir duş, rahat bir yatak, temiz bir tuvalet hayaliyle yürüyorduk. Sonunda Mweka kapısına varmıştık, bu güzel ekibin toplu bir fotoğrafı olmalıydı. Hayallerimden biri daha \"yaşananlar\" listesine eklendi, darısı hayalleri olan tüm güzel ruhların başına. Iletişim kurmak istiyorsaniz ama dil konusunda yetersizseniz benden yardım isteyebilirsiniz."}
{"url": "https://gezginyogini.com/korkmuyor-musun/", "text": "\"Nasıl para kazanıyorsun?\"dan sonra en çok gelen soru bu sanırım. İlkine \"çalışıyorum\" diye cevap veriyorum da ikincisinin cevabı biraz uzun gibi. Korkmuyor muyum? Korkuyorum elbet. Belirsizlik varsa, ne olacağını bilmiyorsam, karşıma ne çıkacağı karşısında uyduruk, oradan buradan duyma fikirlere sahipsem korkuyorum. Ama biliyorsanız, okuyorsanız, araştırıyorsanız en önemlisi gidiyor ve yaşıyorsanız korku da azalıyor. Kabul etmemiz gereken başka bir şey de var ki; ne kadar çok şeye sahipsen o kadar korkaksın hayatta. Benim sahip olduğum şeyler çok az, kaybetmekten korkacağım şeyleri önce bilerek kaybettim. İşimi, evimi, eşyalarımı... Bir aile kurmadım, bir eş bulmadım, bir çocuk doğurmadım... Kaybetmekten korkacağım şeyler olmayınca hayatta çok daha korkusuz, çok daha özgür olabiliyorum. Böyle olmak zorunda mı? Bu benim seçimim, sizinki benimkiyle aynı olmak zorunda değil. Her birimiz hayatta farklı tercihler yaparak bir yol çiziyoruz kendimize. Önceliklerimizi belirliyoruz, birçok şeye sahip olmak istiyoruz, oluyoruz da. Sonra bir gün geliyor keşke hiç bir şeyim olmasa da özgür olsam diyoruz kimimiz. Kimimiz bırakabiliyor sahip olduklarını, kimimiz ise kendini onlarla özdeşleştirdiği için her geçen gün onlara daha da çok bağlanıyor. Kimimiz mutluluğun sadece bizim içimizde saklı olduğunu keşfediyoruz, kimimiz ise onu sahip olduklarımızda arıyor, sahip olduklarımızı birgün isteğimiz dışında kaybedince mahvoluyoruz. Sözüm o ki benim bir çoğunuzdan daha cesur olmam normal çünkü birçoğunuzun sahip olduklarına sahip olmayı reddederek özgürleştim. Ama hala tırstığım birçok konu var, nedenini çözemediğim korkular, birgün onların da üstesinden geleceğimi biliyorum, çünkü deniyorum. Korkmuyor muyum sorusuna bir başka cevabım daha var aslında. Yola çıkmadan önce, ne olacağını bilmeden önce, etraftan gelen korkutucu onlarca, yüzlerce uyarıyı duyduğumda çok korkuyordum. Afrika'ya gelmeden önce heyecandan çok korku vardı içimde. Ama çok istiyordum, korkumun beni yenmesine izin vermedim. Yola çıkınca ise hiçbir şeyin oradan göründüğü gibi olmadığını anladım. Hani diyorsunuz ya \"gecenin bir yarısı korkmuyor musun yalnız başına bir motor taksiye binmeye?\" diye, biraz korkuyorum çünkü bilinçaltımdaki korkuları hatırlıyorum ama içinde yaşarken inanın hiç de öyle olmuyor. Kendinizi bilinçaltınızın baskısından kurtarıp içinde yaşadığınız anı anlamaya çalışınca hiç de öyle zannettiğiniz, zannettiğim gibi bir korku olmuyor. Olayın olma ihtimali bizi olayın kendisinden daha çok hırpalıyor. Ya şimdi şu olursa bu olursa diye karşımıza çıkan birçok fırsatı tepiyoruz. Ya kötü birşey olursa diye içinde yaşadığımız güzel anı kötü hale sokuyoruz, ya da yaşama fırsatımız olan anı reddediyor köşeye çekiliyoruz. Kendime hep şunu soruyorum korktuğumda : En fazla ne olur? Verdiğim cevap eğer beni çok ama çok ürkütüyorsa yapmıyorum, ama o heyecanı yaşamak en fazla olacak olan şeye değerse dene diyorum kendime. Tek bildiğim 4 duvar arasında terfim ne zaman gelir acaba diye beklemek olacaktı. Hayatı ıskalayacaktım. Hayatı yaşamanın zannettiğim kadar zor olmadığını, adım atınca kapıların yavaş yavaş açıldığını, kendi olduğun gibi olduğunda, kendini akışa bıraktığında hayatın çok daha güzel olduğunu bilemeyecektim. \"Yalnız kalmaktan korktukça yalnızlığım artıyor.\" der Oğuz Atay \"Korkuyu Beklerken\" kitabında... Her neyden korkuyorsak onu arttırıyoruz hayatta. Yine güzel bir dille anlatmışsın korkunun korkusuzluğunu. Bildiğin yola devam.. \" Bende farklı bir ülkenin pasaportu var, vize sorun olmuyor\" yazabilirdiniz. Sorumu silmek zorunda değildiniz.. Yazdıklarınıza sonuna kadar katılıyorum. Çok güzel dile getirmişsiniz."}
{"url": "https://gezginyogini.com/kullandigim-seyahat-uygulamalari-ve-siteler/", "text": "Seyahatin olmazsa olmazlarından biri \"couchsurfing\". Couchsurfing ; dünyanın birçok yerinden insanın üye olduğu bir sosyal ağ. Üyelerin kendilerini anlatan profilleri var, hobilerini, işini, gezdiği ülkeleri falan yazıyorlar, tabi en önemlisi evinin durumunu ve misafir ağırlayıp ağırlayamayacağını. Yani aslında sitenin özü farklı ülkelerdeki insanların bu site sayesinde iletişim kurup birbirlerini misafir etmesi mantığına dayanıyor. Amaç sadece ücretsiz olarak birinin evinde kalmak değil, farklı ülkelerden farklı kültürlerden insanlarla kaynaşabilmek, birbirine yardımcı olabilmek. Siteyi sadece misafirlik için değil buluşmalar için, gideceğiniz yer hakkında danışmak istediğiniz sorular için de kullanabilirsiniz. Hatta site sayesinde çok iyi arkadaşlar edinebilirsiniz. Eğer yalnız değil de iki ya da daha çok kişiyseniz bir oda ya da ev tutmak hotele para vermekten daha uygun fiyata gelecektir. Artıway internetten yaptığınız alışverişin bir kısmını size geri ödeyen bir sistem. Seyahat öncesi yapacağınız alışverişlerinizi ne kadar uygun fiyatla yaparsanız o kadar daha çok para size seyahat için kalır 😉 Ayrıca booking. com'dan yapacağınız her rezervasyonu artıway üzerinden yaparsanız konaklama ücretini de düşürmüş olursunuz. Aşağıdaki link üzerinden artıway'e üye olup siz de bu güzellikten faydalanabilirsiniz. Önce aşağıdaki resme tıklayarak üye olun, bonusunuzu kazanın, sonra da akıllı telefonlarınız için uygulamasını indirip oradan da kullanabilirsiniz. Uber, bir korsan taksi uygulaması. Dünyanın her ülkesinde olmasında birçok ülkesinde var ve yayılmaya devam ediyor. Yasal taksilerin yarı fiyatına yolculuk edebiliyorsunuz. Örneğin Bali gibi toplu taşımanın sıkıntı olduğu ülkelerde ya da Avustralya gibi taksi ücretlerinin çok yüksek olduğu ülkelerde çok yardımcı bir uygulama. Dünyanın her yerinden her yerine uçuş arayabileceğiniz bir site. Fiyata göre sıralama isteyip en uygun fiyatlı uçuşlu bulabilirsiniz. \"momondo. com\" ya da \"skyscanner\" da bu siteye bir alternatif. Bu tarz siteler uçuş firmaları ile anlaşmalı olduğu için firmanın kendi sitesinden daha uygun fiyata bilet bulma ihtimaliniz çok yüksek. Dünyadaki tüm döviz kurlarını birbirine dönüştürebileceğiniz bir site. Yeni bir ülkeye gittiğimizde o ülkenin para birimine alışmak zaman alıyor, bu uygulama sayesinde hesap makinesinde çarpma bölme ile uğraşmadan dilediğiniz döviz kurunda paranızın karşılığını görebiliyorsunuz. Workaway, gönüllü işleri bulabileceğiniz bir site. \"Ev sahibi\" ve \"gönüllü\" olarak siteye iki giriş seçeneğiniz var. Böylece günde yapacağınız 2 saatlik bir iş ile kalacak yer ve yemek ihtiyaçlarınızı karşılayabilirsiniz. Bu ev sahibine ve işe göre değişir, bazen sadece kalacak yer verilir, yemeği siz karşılarsınız ama genellikle para karşılığı bir iş olmaz. Bazen insanlar evde ufak temizlik işlerinin halledilmesi karşılığı boş olan odasını verir, bazen kedi-köpeğine bakılması karşılığı, bazen çiftliklerde yardıma ihtiyaç olur, bazen okullarda İngilizce öğretecek bir öğretmene... iş seçenekleri çok fazla, kendi yetenekleriniz doğrultusunda bir şeyler bulabilirsiniz. Yola çıkmadan önce hava durumunu öğrenmeniz gerekebilir. Hatta bazen plan yaparken 15 günlük hava durumu tahminlerine ihtiyaç duyabilirsiniz. İşte bu tarz durumlarda tüm dünyadaki hava durumunu veren bu siteyi kullanıyorum ben. Gittiğiniz ülkenin dilini bilmiyor olabilirsiniz, bu uygulama hayat kurtarıcı olabilir. Hem yazılı hem sözlü çevirme şansınız var, nasıl okunduğu konusunda da yardımcı oluyor yani. ( Bu konuda \"tureng\" de çok işime yarayan bir uygulama. En kapsamlı seyahat rehberi. Gideceğiniz yer hakkında bilmek istediğiniz bir çok sorunun cevabını bu sitede bulabilirsiniz. Görülecek yerler, konaklama, yeme içme... tüm turisttik ihtiyaçlarınız bu sitede. Çevrimdışı olarak da yani internetsiz olarak da kullanabileceğin bir navigasyon uygulaması. Haritayı indirip internetin olmadığı zamanlarda kullanmak dağ bayır gezmeyi seviyorsanız çok işinize yarayacak. Restoran, kafe bulmak için faydalandığımız bir uygulama. Arama yaparken \"şu anda açık olanlar\" kısmını işaretlemeyi unutmayın, yoksa bizim gibi boşu boşuna onca yol yürüyüp aç kalabilirsiniz. Vejetaryen arkadaşlar için VEGMAN uygulamasını öneririm, dünyanın her yerindeki vejetaryen restoranların listesini bulabilirsiniz. Timeset bir alternatif sosyal medya uygulaması, uygulamada \"bucket list\" adı altında başlıklar açıp, bu başlığın altına yapılacaklar listenizi \"goal\" olarak sıralayabiliyorsunuz. Örneğin \"İstanbul\" adı altında bir bucket list açıyoruz ve bu bucket list altına \"İstanbul'daki en güzel restoranlar\", \"İstanbul'da gezilecek yerler\", \"İstanbul'a yakın adalar\" ... gibi \"goal\" ler oluşturuyoruz. Ve beğendiklerimizi kenara not alır gibi kendi bucket listimize aktarıyoruz. İstanbul'a gittiğimizde uygulama bu şehir ile ilgili aldığımız notları bize hatırlatıyor. Böylece kenara not alıp kaybettiğimiz, arkadaşımızın paylaşımında görüp çok beğendiğimiz ve gitmek istediğimiz ama sonra neresi olduğunu bir türlü hatırlayamadığımız yerleri bizim için bir uygulama hatırlar hale geliyor, bence harika bir fikir. Android severler için, IOS severler için uygulama linki. Çok güzel bir liste olmuş. Hepsi de ayrı ayrı faydalandığım siteler sayılır. Her seyahatte mutlaka herhangi birine denk geliniyor. Hepsi bir arada faydalı hale gelmiş. Hepsini kullanıyorum. XE CURRENCY uygulamasına ben alışamadım bir türlü, onun yerine iCurrency kullanıyorum yıllardır. IOS uygulaması 3,49 TL. Telefonda bunu aynı zamanda hesap makinesi olarak kullandığımdan IOS hesap makinesi tarihe karıştı bende. Tavsiye ederim. Evet bunların hepsi çok güzel ama bunlardan da güzel Türklerinde yaptığı Gezginist. com isimli site de çok hoşuma gidiyor. Bence bunu da eklemelisiniz. Belki ileride güzel şeyler başarırlar."}
{"url": "https://gezginyogini.com/loikrathong-yipeng-festival-tayland/", "text": "Ellerinde mumlarla bizim çayda çıra misali dans eden ufacık Thai kızlarının dansına denk geldik. İkinci gecemizde sayfanın takipçilerinden Müge ve Noah ile buluştuk. 6 kişilik ekibin 5i Türk olunca biz ister istemez Türkçe muhabbete kaptırdık tabi ki :)Gecenin ilerleyen saatlerinde Kuzey kapısında yer alan \"The North Gate\" adındaki canlı müzik mekanında keyfimize devam edelim dedik. Müzik çok ama çok harika olmasa da yine de güzel, salaş bir mekan, tavsiye edilir. 3. gecemizde artık 3 gün sürecek olan Loi Krathong festivali başlıyordu. Güzellik yarışması ve geçit törenini izledikten sonra sepetleri suya bırakarak dileklerde bulunduk. Tabi o kalabalığın içinde birbirimizi kaybediyor, ilerleyen saatlerde tekrar buluşuyoruz. Güzel güzel kızları oğlanları geçit yaparken izledikten sonra ellerinde kaplarıyla sıraya dizilmiş keşişleri görüyoruz. Normalde keşişler sabah erken saatte çıkarlar, insanların bağışladıkları erzaklarını toplarlar ama bu güne özel akşam saatinde bağış toplamak içi sokaktaydılar. Ben de kimseden aşağı kalmadım tabi ki, suya bir krathong bıraktım en güzel dileklerimle. 4. günümüz festivalin 2. günü, dolunay zamanı, yani asıl Loi Krathong ve Yi Peng'in olduğu zaman. Neymiş bu festivaller diye soranlarınız için ufak açıklamalar yapayım ben. Loi Krathong Thai ay takvimine göre 12. Ayın dolunayında kutlanıyor, bu yüzden festivalin kutlanma günü güneş takvimine göre her yıl değişiyor. Loi Krathong; yüzen sepet, yüzen taç gibi anlamlara geliyor. Geleneksel krathonglar muz ağacından yapılıyor ama günümüzde balıklara yem olması açısından ekmekten sepetler yapmaya başlamışlar, ki ben de bunu pek mantıklı buldum. Sepetler muz yaprakları, çiçekler, mumlar ve tütsüler ile dekore ediliyor. Dolunay akşamı Thailer süsleyip püsledikleri sepetleri dilekler dileyerek suya bırakıyorlar. Festivalin Tayland'taki Budistler tarafından Buddha 'yı onurlandırmak için Brahmanların festivalinden uyarlandığı düşünülüyor. Mum Buddha'ya ışıkla hürmet ediyor, sepetin suyun üzerinde yüzmesi nefretin, sinirin ve kirliliğin uzaklaşmasını sembolize ediyor. Tırnağından veya saçından bir parça koparıp sepete koyanların geçmiş suçlarından ve olumsuz düşüncelerinden arındığına inanılıyor. Bir başka söylenişe göre de Thailer bu sepetleri \"Suyun Tanrıçası\"na teşekkür etmek için suya bırakıyorlar. Kuzey Tayland'ta Loi Krathong festivali ile aynı zamana denk gelen bir festival daha var: Yi Peng. Bu festivalde dilek dileyerek gökyüzüne yanan fenerler bırakılıyor. Fenerler gökyüzünde binlerce, onbinlerce parıldayan balığın süzüleyerek yüzmesini andırıyor. Fenerler bambu veya tel üzerine gerilen ince bi kumaştan ve içine yerleştirilen mum ya da yakıt hücresinden meydana geliyor. Bu hücre yakıldıktan sonra sıcak hava fenerin içinde hapsoluyor ve feneri serbest bıraktığın zaman onu havalandıracak güç böylece sağlanmış oluyor. Bilgilendirmeden sonra hikayeye dönecek olursak; Müge ve Noah ile tekrar buluştuk. 6 kişiyiz. Bir elimizde fenerler bir elimizde gündüz hostelde kendi ellerimizle yaptığımız sepetlerle kalabalığın içerisinde ilerlemeye çalışıyoruz. Bir yandan ara ara fotoğraf çekmeye çalışırken bir yandan birbirimizi kaybetmemek için yoğun çaba harcıyoruz. Sağda solda havaya atılan fenerlerin bazıları yere düşüyor, bazılarını ağaçlara takılmış bir halde görüyoruz. Ulan saçım başım yanmasın korkusuyla tırsa tırsa ilerliyorum. Neyse ki en sonunda fenerleri havaya bırakabileceğimiz bir alan buluyoruz. Hepimizin suratında gülümseme, fenerleri saldıktan sonra sırıta sırıta bakıyoruz dileklerimizin yükselişine. Bir neşe kaplıyor suratlarımızı. Görebildiğimiz görüntünün güzelliğini objektiflere yansıtmak gerçekten zor, denemelerimiz pek de başarılı sayılmaz. Geçen sene gelebilmiş olsaydık göreceğimiz görüntü şöyle birşey olacaktı. Çünkü eskiden aynı anda, hep birlikte bırakılıyormuş fenerler, sonra uçakların görüşüne zararlı falan filan gibi aklıma pek yatmayan saçma bahanelerle bu sene bu etkinlik iptal edilmiş. Dilek fenerlerini havaya gönderdikten, herkes dileğinin uçtuğundan emin olduktan sonra bir köşede özenle beklettiğimiz sepetlerimizi alıyor ve nehre doğru kalabalığı yara yara gidiyoruz. Festivalin 3. gününde o kalabalığa karışacak enerjiyi bulamıyoruz kendimizde. Gündüzleri sıcak olduğu için zaten genelde hostelde pinekleyerek zaman geçirdiğimizi itiraf etmeliyim."}
{"url": "https://gezginyogini.com/lviv-cikolatanin-ve-kayip-oyuncaklarin-sehri/", "text": "Bir önceki yazıda bahsetmiştim, uçuşumuz Turna. com sponsorluğu ile Kiev'eydi. Kiev'den Lviv'e ulaşım için tren kullandık. Yataklı gece yolculuğu yapmayı tercih ettik ki hem günden yemeyelim hem de bir gece daha konaklama parası vermeyelim. Tren bileti 340 Grivna idi, yani 45 lira (100 grivna 13,4 lira kur üzerinden düşünülmüştür ). Sabah Lviv tren istasyonundan çıktığımızda çevrede kahvaltı edebilecek bir şeyler bulamayıp sadece çay ile karnımı doyurmayı tercih ettim. Couchsurfingten bir arkadaş ev sahibimiz olmayı kabul etti ve tren istasyonundan Uber ile 2 gecelik yeni evimize doğru yola çıktık. Yaklaşık yirmi dakikalık bir yolculuktu, 45 Grivna yani 6 lira tuttu. Evde karnımızı doyurduktan ve çantaları bıraktıktan sonra şehir keşif turuna çıktık. Lviv'in merkez noktası Rynok meydanı diyebilirim. Kafeler, restaurantlar, barlar bu meydanın etrafında toplanmış. Ben kilise gezmeyi seven bir insan olmadığım için size bu başlık altında kilise önerilerinde bulunamayacağım. Benim için Lviv'de gezilecek görülecek yerler kiliselerden daha ötesi sokaklar aslında. Her bir binanın kendine has, güzel bir mimarisi var ve bu estetik mimarinin içinde gezinmek insana keyif veriyor. Meydanın tam ortasında Lviv Belediye Binası bulunuyor. Buradan turist bilgilendirme bölümünden şehirde olan etkinliklere dair bilgi alabilirsiniz. Dışarıdan bakınca kocaman bir opera salonu olduğu izlenimi uyandırsa da, içeriye girince salonun o kadar da büyük olmadığını görüyorsunuz. Buralara kadar gelmişken Ukraynalıların zarif bale gösterisini izlemeyi çok istedim tabi ki. Bilet bulmakta çok da sıkıntı yaşamadık aslında, ama asıl görmek istediğim Romeo ve Juliet gösterisinin olduğu günde biz burada olmayacaktık, o yüzden orada olduğumuz dönemde gösterimde olan \"Tuna nehrinin karşısındaki Kazak\" isimli operaya bilet aldık. Fiyatlar 70-300 Grivna arasında, seçeceğiniz yere göre fiyat da değişiyor tabi. Gösteriden sonra anladık ki opera doğru bir tercih değilmiş aslında. Bol konuşmalı bir oyundu izlediğimiz ve Ukraynaca bilmediğimiz için pek bir şey anlayamadık. Yalnız bol bol Osmanlıya kaydırdılar sanırım gösteride. Lviv'de böyle değişik bir bahçe var. Orada burada bulunmuş oyuncakları bu bahçeye toplamışlar. Çocukluğunuza dair bir çok sessiz arkadaşınızla karşılaşabiliyorsunuz burada. Ben çok keyif aldım bahçenin içinde. Yakınlardaki bir apartman sakininin iki kayıp oyuncağı bulup apartmanın yanındaki bir rafa koyması ile başlamış bir koleksiyon. Kayıp peluş oyuncaklar, oyuncak bebekler, müzik aletleri, bisikletler bu bahçede buluşuyor. Çocukluğumuzun en kıymetli oyuncaklarından tetris bile var burada. Gidip görmeye, çocukluk arkadaşlarınıza bir selam vermeye değer. Öyle çok büyük bir yer hayal etmeyin gözünüzde, ufacık bir dükkandan bahsediyorum. 1735 yılında kurulmuş bir eczane, 1996 yılında restore edilip tekrar kullanılmaya başlanmış. Bir yanında eskiden satılan tentürdiyot, şifalı otlardan hazırlanmış iksirler, tıbbi şarap gibi ürünler sergileniyor bir yanında modern ilaçları bulabileceğiniz bir eczane. Mekanın tarihi dokusu, içerideki antika eşyalar görülmeye değer. Hediyelik eşya olarak \"demir şarabı\" alabilirsiniz. Demir eksikliğine iyi geldiği söyleniyor, diş etlerine zarar vermemek için pipetle içilmesi öneriliyor. İşte Lviv'e asıl gitme sebebiniz 🙂 Eğer çikolata seven biriyseniz kendinizi kaybedeceğiniz, akıllara zarar bir dükkan. Türkiye'ye dönüş için biletimiz yine Kiev'dendi, dolayısıyla Lviv'den tekrar Kiev'e dönmemiz gerekiyordu. Lviv'de tren istasyonuna vardığımızda Kiev'e dönüş için tren biletimizi almıştık zaten. Son gün Rynok meydanında oyalanırken, bir kahve daha, bir bira daha derken saatin ilerlediğini farkettiğimizde sokaklarda koşar adım ilerlemeye başlamıştık bile. Neyse ki tren istasyonuna vardığımızda bir sonraki trene bilet almak için hala biraz vaktimiz vardı ve bu trene binersek ucu ucuna uçağı yakalayabiliyorduk. En ucuz biletten aldık. Trende bir teyze ve bir amcanın yanına oturduk. Sevimli insanlardı. Tren yol almaya başladıktan yarım saat kadar sonra karşıda oturan bir sarhoş bir asker bize salça oldu. Gökhan'ı pek bir sevdi, önce bira içirmeye çalıştı, sonra zorla tavuk yedirmeye çalıştı ardından da pipo içmesi için ısrarlara başladı. Ne dediysek başımızdan savamadık adamı. Asker olduğu için bir şey de yapamıyoruz, elin memleketinde askerine dokunup da hapsi boylamak istemiyoruz tabi. Sonunda imdadımıza yanımızda oturan teyze Babuşka önce askeri azarladı ama sarhoş askerin pek umrunda değildi, dinlemedi. Babuşka emin hareketlerle yerinden kalktı, güvenlik görevlisinin yanında gitti, anlattı anlattı bişeyler. 2 dakika sonra sarhoş asker zorlamalarla yanımızdan uzaklaştırıldı ve biz de rahat bir uyku uyuyabildik. Her ikisi de çok güzel şehirler ama sanırım ben Lviv'i daha çok sevdim. Ben de Lviv'e ardından da Kiev'e gitmeyi düşünüyorum da Lviv'de çok Türk var mı acaba? Ukrayna'ya gitme amaçları pek nahoş olanlardan bahsediyorum, dediğimi anlamışsınızdır umarım. Orada Türk olduğum için bana kötü gözle bakılmasını istemiyorum çünkü. Siz kadın olduğunuz için sıkıntı olmamıştır ama ben yalnız başıma seyahat edeceğimden sıkıntı olabilir diye düşündüm."}
{"url": "https://gezginyogini.com/lvivin-ilginc-kafeleri/", "text": "Kafeye girdiğinizde siz oraya buraya avanak avanak bakınırken kıçınıza bir kırbaç yiyorsunuz. Yaw nooluyor demeye kalmadan bir başka garsondan başka bir kırbaç geliyor. Burdan kaçalım, aşağı kata inelim diyorsunuz, merdivenlerden indiğinizde kimse yok sandığınız anda birden popoya yenilen can yakıcı kırbaç darbesiyle çığlığı atıveriyorsunuz. Kafenin konsepti gereği kırbaçlanmayı kabul ederek içeri giriyorsun. Hatta bunlar yetmedi, ben daha fazla kırbaç istiyorum dersen garsonlar özel sipariş ile sana istediğin acıyı çektiriyor. Edepsizliklere ve acıya tahammülü olmayan bir insansanız gitmeyin bu kafeye 🙂 Ama hoş görülü bir kişiliğiniz varsa eğlenceli vakit geçireceğinizi söyleyebilirim. Menüde çeşit çeşit kahve seçenekleri var, gözünüzü kapatıp birini seçiverin, nasıl olsa hepsi çok lezzetli. Kafenin bir alt kısmı bir de bahçesi var. Alt kısmına inerken size baretler veriyorlar ve bir madene iniyorsunuz. Konsept gereği kahve çıkaran maden işçileri heykellerinin olduğu bir kahve madeni içinde yürüyorsunuz. Lviv Opera House'un alt katında, yer altında yer alan bir kafe. İçeride tiyatral bir hava var. Garsonların kıyafetleri bir tiyatro sahnesindeymişsiniz izlenimi veriyor. Kafenin içindeki kıyafetlerden istediğinizi giyip, kendinizi bir tiyatronun içinde hissedebilirsiniz. Üst kattaki opera binasında bir gösteri olduğunda alt katta da benzer başka bir gösteri devam ediyor. Karanlık bir kafe ama bence keyifli bir mekan. Kryyivkalar yani yeraltı depoları partizan Ukrayna askerleri tarafından kullanılan yerler. Bu kafe de bir yeraltı deposu görünümünde. Ama içeri girebilmek için parolayı söylemeniz gerekiyor. Aman ha benden duyduğunuzu söylemeyin ama parola \"Slava Ukrayini\" 🙂 Yani \"Şanlı Ukrayna\" gibi bir anlamı var. Parolayı söyledikten sonra kapı açılıyor. Kapıyı sert görünümlü bir nöbetçi açıyor ve bir shot bal şarabı ikram ediyor. Ciddi bir ifadeyle aranızda \"Moskovalı, dönek ya da komünist\" olup olmadığını soruyor, hayır cevabını verdikten sonra içeri girebiliyorsunuz. Duvarları askeri donanımlar ve asker portreleri süslüyor. Yemek orijinal ordu tabaklarında sunuluyor. Atmosfer Ukrayna'nın eski günlerine sizi götürüyor. Bu kafede her şey ufak; masalar, sandalyeler ve garsonlar dahil. Hatta duvardaki aynaya baktığınızda siz de ufacık bir cücesiniz. Bina Lviv'de geçmiş zamanlarda yaşayan Baca Temizleyici ve ailesinin evi olarak kayıtlara geçmiş. Kafe birbirinden ilginç Lviv masallarına ait temalar ile süslenmiş. Çatısında bir uçan araba olduğunu duyduk ama kışın gittiğimizde çatı kapalıydı, siz yazın oralardaysanız arabanın içinde fotoğraf çekilebilirsiniz. Eski Yahudi evlerinin atmosferini yansıtan bir restoran. Dantelden masa örtüleri, dikiş makinesi, keman, şamdan ile süslenmiş bir ev görüntüsünde. Restoranın en ilginç özelliği ise menüde fiyat olmaması. Sipariş etmek istediğiniz yiyecek ile ilgili garson ile pazarlık etmeniz gerekiyor. Yahudilerin pazarlık kültürünü burada konsept olarak güzel işlemişler. Pazarlık etmeyi seviyorsanız ve kendinize güveniyorsanız ziyaret edin derim. Lviv'in en güzel biralarını bulabileceğiniz bir yer. Raflarda çeşit çeşit yerel biralar gözümü döndürmedi desem yalan olur. Akşamları blues, rock tarzı canlı müzikler oluyor genelde. Bu barda bir bira daha içelim derken Kiev trenimizi kaçırdık mesela. Konsepti olan kafelerden değil ama öylesine beklemek için girip kafenin huzurlu atmosferini sevdik. Ayrıca güzel kahvaltı bulabileceğiniz bir mekan. Çay istediğimizde sürahi ile gelen çay biraz şaşırttı bizi. Ama sakin bir kafe arıyorsanız burayı da önermek istedim. Lviv'de harika bir vegan/vejetaryen restoran. Atmosfer adı gibi yeşil, ferah, huzurlu. Garsonlar tatlı mı tatlı. Yemekleri çok lezzetli, yemeklerinin yanında içeceklerini de tatmanızı öneririm. Ukrayna'nın bu süper vegan restoran zinciri Lviv'de de var tabi ki. Lviv'deki restoranda İngilizce menü dahi olmaması beni şaşırttı gerçi ama nasıl olsa hepsi vegan olunca ne olursa olsun yiyebildiğim için \"şu olsun\" diye menüden bir şey atıp keyifle yiyebiliyorum. Ukrayna'ya gidip de hala bu restoranlar zincirini denemediyseniz çok şey kaçırırsınız. Vegan burgerini, falafelini tavsiye ederim. Lviv sürprizler şehri, eminim benim keşfedemediğim ve sizin kendi başınıza keşfedeceğiniz daha onlarca cafe vardır. Kendi deneyimlerinizi de yorum olarak yazarsanız sevinirim."}
{"url": "https://gezginyogini.com/malezya-cameron-highlands-nam-i-diger-malezyanin-karadenizi/", "text": "Kuala Lumpur'dan sonraki durağımız Cameron Highlands. Malezya'nın Karadeniz'i olarak dilimize dolanan bu doğa harikasını görmeden olmazdı elbet. Kuala Lumpur'dan buraya gelen otobüsler var, yol ortalama 3,5 saat kadar sürüyor. Otobüsün içi çok soğuk, titreye titreye gittim. Yolun son 1 saati virajlı ve kaygan. Yola çıkmadan önceki gün midemi bozmuş, akşamı kusa kusa geçirmiştim. Bu virajlı yollarda midemi sakinleştirmeye çalışmam zor oldu gerçekten. İnternetten rezervasyonumuzu yaptığımız için vakit kaybetmeden direk otele geçtik. Öğrendik ki bir başka gezgin çift de bugün Cameron Highlands'e geliyormuş. Facebookta \"Bi Gezip Gelelim Biz\" sayfasının sahipleri Murat ve Gülen çifti. Murat ve Gülen de eski mühendislerden. İşi, evi kapatıp karı-koca çıkmışlar yollara. Takip edilesi bir blogları, eğlenceli hikayeleri var. İlk akşam bu güzel insanlarla buluştuk, güldük, eğlendik, anılardan bahsettik. Pek sevdik biz onları. Ertesi gün yine sabah kahvaltısında buluşup bütün günü birlikte geçirdik. Ve bir sonraki gün için yürüyüş rotaları araştırdık. Ayrıca birlikte Tayland Yee Peng festivale gitme planlarımızı da yaptık. Cameron Highlands ufacık bir kasaba ya da köy mü demeli bilmiyorum. Ama içinde ihtiyacınız olan her şeyi bulabilirsiniz. Öyle güzel bir organizasyon yapmışlar ki, şunu da bulamadım diyeceğiniz birşey neredeyse yok. Benim buradaki favori resturantım Sri Brinchang, birçok çeşit bulabileceğiniz güzel bir Hint restaurantı. Ucuz ve lezzetli. Bir sonraki gün 8.30'da buluşacakken ufak bir erteleme ile 9'da buluşup kahvaltımızı yani rotilerimizi yedikten sonra başladık yürümeye. Rotamızı Gülen belirledi. Tanat Rata'dan Bharat Tea Plantation'a gidiyoruz. Yol 3,5 km civarı. 1 saate yakın yürümeyle orda oluruz dedik. Asfalt yolun kenarından sakin sakin gidiyorduk, Gökhan'ın yolun kenarındaki merdivenimsi bölümü keşfedip, oradan daha yakın olacağına bizi inandırdığı ana kadar yürüyüşümüzde pek bir atraksiyon yoktu. Merdivenler yosun tuttuğu için kaymadan ilerlemek gerçekten zor. Kıçı kırmak istemediğimiz için oturarak ilerlemeyi denedik Gülen'le. İşte o kaygan merdivenimsi yerlerin anısı ertesi gün kol ve bacak ağrıları olarak kendini bütün gün hatırlattı. Çay keyfinin tadına vardıktan sonra tam aşağı çay tarlalarının içine girmeye niyetlendik ki aniden başlayan yağmurdan nasibimizi aldık. Biraz daha bekleyelim yağmur geçtikten sonra ineriz diye karar kıldık ve öyle de yaptık. Biz çay bölmelerinin arasında ilerlerken hafif hafifi çiseleyen yağmur rahatsızlık yerine keyif vermeye başlamıştı. Birbirimizin fotoğraflarını çekiyor, ufak şaklabanlıklar yaparak eğleniyorduk. Hepimizin gözüne takılan ilerideki köye doğru yavaş yavaş ilerliyorduk çay bölmelerinin arasında. Köyün oradan anayola çıkan bir patika vardır düşüncesiyle azimle devam ettik yolumuza. Köy ve çay tarlası arasındaki büyükçe çukur ve derecik gözümüzü korkutsa da onu geçebilecek hafif sallantıda bir köprücük bulmamız uzun sürmedi. Bahçe kapısı açılmayan bir evin kapısını zorlarken, olmadı kapının üzerinden atlamaya çalışırken bulduk kendimizi. Özel mülkiyete taciz suçundan içeri alırlar mıydı ki bizi ? 🙂 Kendimizce bulduğumuz ilginç yolları takip ede ede çay fabrikasına varmışız. Yanımızda çayları biçen işçilerin fotoğraflarını çekiyor, bir yandan da onlar için ne kadar rahatsız edici mahluklar olduğumuzu düşünüyor ve yaptığımdan utanıyordum. Ertesi günü her iki grup da hostellerimizde kalarak geçirmeye karar verdik. Biraz yorulmuş muyuz ne 🙂 Murat ve Gülen workawayden güzel bir hostel buldular gönüllü çalışmak için. Onların burada daha uzun zamanları vardı, bir sürü güzel yürüyüş anısı daha biriktireceklerine eminim. Aslında bu son günümüzde ben Mossy Forest'a çok gitmek istedim ama bu konuda ısrar edecek enerjim yoktu; ne dilimde ne bedenimde 🙂 Dışarıda yağmur yağarken oturup yazı yazmak, veya battaniyeye sarılıp film izlemek de inanın çok keyifliydi. Sıcak ülkelerde gezerken bu sonbahar havasını özlüyorum bazen, o yüzden ara ara dağlara çıkmakta fayda var. Cameron Highlands'ı güzel anılarla geçirdik. Bundan sonraki durağımız Penang. Gökhan'ın \"orayı çok seveceksin\" dediği bu güzel adayı görmek için sabırsızlanıyorum."}
{"url": "https://gezginyogini.com/malezya-gezi-kuala-lumpur/", "text": "Denpasar Havaalanı ve Kuala Lumpur arası 3 saat kadar sürdü. Malezya Türkiye'den vize istemediği için girişte pasaporta vurulan \"90 gün boyunca ülkede gezebilir\" damgasıyla en rahat girdiğim ülke oldu. Kuala Lumpur'a vardığımızda gece 12'ye yaklaşmıştı. O saatten sonra şehre gidecek tren bulma şansımız yoktu. Ki zaten couchsurfing sayesinde bizi evine davet eden arkadaşın evinin yakının da tren istasyonu da yoktu. O yüzden yine gözde aplikasyonumuz Uber'i kullandık. Bizi evinde ağırlamaya gönüllü olan arkadaş 36 yaşında Wann isminde bir Bilgi İşlem Mühendisi. Enerjik, neşeli, meraklı, zıp zıp zıplayan bir adamla karşılaşacağımızı düşünmemiştik. Komik gülüşü ve heyecanlı tavırlarıyla seyahat ile ilgili aklına gelen her soruyu sordu bize. Wann ile kaldığımız 3 gece içerisinde bizi gerçekten çok iyi ağırladı ve iyi vakit geçirmemizi sağladı. Facebook sayfamı takip eden arkadaşlar Bali'de bilgisayarımın ekranın çatladığını bilirler. Kuala Lumpur'dan yeni bir bilgisayar almam gerekiyordu. Burada fiyatlar da uygun olduğu için benim için iyi bir şanstı bu. Burada teknolojik aletleri ucuza bulabileceğiniz pasajın adı Low Yat Plaza. Bukit Bintang bölgesinde yer alıyor, trende Imbi istasyonunda inerseniz hemen yanına çıkıyorsunuz. Eğer teknolojik alete ihtiyacınız varsa Kuala Lumpur seyahatinizde bu pasaja bir göz atmanızda fayda var derim. Fiyatlar tahmin ettiğim kadar ucuz değildi ama sanırım Türkiye'ye göre kıyaslarsak iyi bir fiyata aldım bilgisayarı. Kuala Lumpur'da şehir merkezi Bukit Bintang ve KLCC. Turistlerin bol olduğu destinasyonlar genelde buralar. Tren ile birçok yere ulaşım imkanınız var. Chinatown- Petaling Street'ten başka turist kalabalığı olan yerlerde pek bulunduğumuzu söyleyemeyeceğim. Biraz alışveriş yapmak için girilebilir buraya ama çok gerekli olduğunu söyleyemeyeceğim. Deniz ürünleri falan seviyorsanız irili ufaklı birçok Çin lokantası var burada. Eğer vejetaryen restaurant arıyorsanız hiç düşünmeden size Sangeetha Veg. Restaurant'ı mutlaka ama mutlaka denemenizi öneririm. Fiyatlar Kuala Lumpur'a göre uygun ve yemekler çok ama çok leziz. Hint mutfağına ait ne ararsanız bulabilirsiniz. Kuala Lumpur'un meşhur Petronas Towers 'I görmeden de gidilmez tabi. Bir klişi haline gelmiş ikiz kuleler fotoğrafını da tabi ki çektirdim ben de. Petronas Towers'ı ve Kuala Lumpur manzarasını en güzel izleyebileceğiniz yerlerden biri Skybar, Traders Hotel'in 33. Katındaki bu güzel bar biraz tuzlu da olsa bu manzaraya karşı bir içki içmeye değer. 3 günden sonra kaldığımız yeri değiştirdik. Couchsurfingten bizi ağırlamayı kabul eden başka bir arkadaşın evine doğru yola çıktık. Evin bir kondonun 29. Katında olduğunu öğrenince biraz lüks hayaller kurmaya başladığımızı itiraf etmeli 🙂 Ama ne yazık ki evin içini görünce böyle güzel bir evin nasıl içine sıçılır böylece anlamış olduk. Ev sahibimiz Jordan normalde bu evde yaşamıyormuş, ailesiyle birlikte başka bir evde kalıyormuş. Jordan bir masaj salonu işletiyor ve evi de çalışanlarının kalması için kullanıyor anladığım kadarıyla. Salonda ikili bir koltuk tamamen masaj salonu için kullanılan katlanmış havlular tarafından zapt edilmiş. Evdeki iki adet boş odayı önceden Airbnb'den kiralıyormuş. Son 2 aydır da couchsurfingten insanları ağırlamak için kullanmaya başlamış. Jordan pek konuşmayan hatta sen soru sormazsan hiç konuşmayan bir adam. Bizi neden eve davet ettiğine pek anlam veremedik doğrusu. Birlikte fazla vakit geçiremedik ama en azından bize rahat uyuyabileceğimiz bir yer verdiği için teşekkürü borç biliriz 🙂 Ayrıca bu güzel manzaraya da teşekkür etmeli. Malezya'ya biz gelmeden 3 gün önceye kadar çok yoğun bir sis varmış. 2 ay kadar sürmüş. Endonezya'daki orman yangınları yüzünden Malezya'yı kaplayan bu sisin her yıl Malezyalılara zor zamanlar yaşattığını öğrendik. O yüzden Malezya ziyareti yapmadan önce 1- Muson yağmuru sezonuna 2-Sis olup olmadığına bakmanızı öneririm. Bali'de 1 aydır köy tarzı yerlerde geçirdiğimiz zamandan sonra Kuala Lumpur'a ilk geldiğimizde biraz şehiri özlediğimizi düşündük. Keyifli geldi şehir hareketi ilk günler. Ama benim bu özlemim 3 günden sonra geçti. Her ne kadar şehir içi yeşil ve parklarla dolu olsa da doğal güzelliklerin yerini alamıyor benim gönlümde. Kuala Lumpur'da geçirdiğimiz 5 gün sonunda Malezya'nın doğal güzelliklerinden biri olan Cameron Highlands'a doğru koyulduk yola. Cameron Highland yazısında tekrar görüşmek üzere. Olur da tekrar Kuala Lumpur'a dönersen 8. resimde görünen Lai Foong Restaurant'ta sabah 7-8 gibi gidip Beef Noodle Soup içmeni tavsiye ederim. İçine 4-5 çeşit et atıyorlar. Haşlanmış löp et, ince dilimlenmiş çiğ et ve beef ball tavsiye ederim. Ayrıca kıkırdak ve işkembe de koyuyorlar ki ben onları sevmediğim için koydurmuyordum."}
{"url": "https://gezginyogini.com/malezya-sanatcilar-sehri-penang/", "text": "Cameron Highland'ten sonraki durağımız Penang. Otobüsle 5 saat sürüyor yolculuk. Penang'ın bir bölümü karada, bir bölümü ada. Karayı adaya bağlayan iki köprü var. Otobüs bizi \"Sungai Nibong Bus Terminal\"de bıraktı. Oradan 401 numaralı otobüse binerek GeorgeTown'a gittik. Georgetown Penang'ın en sanatsal bölgesi ve sırtçantalıların konaklama mekanı aynı zamandan. \"Love Lane\" sokağı üzerinde bir çok hostelde uygun fiyata konaklama imkanı var. Love Lane sokağının bir özelliği de eskiden kerhanelerin olduğu sokak olması, şimdi bütün o kerhaneler hostele çevrilmiş. Buranın en canlı sokağı burası. Bizim kaldığımız hostelin adı \"Red inn Heritage\". Love Lane'de kalmasanız bile akşamları \"Micke's Place\" 'e uğrayıp bira eşliğinde canlı müziğinizi dinlemenizi tavsiye ederim. Penang Çin nüfusunun çoğunlukta olduğu, hatta Malezya'daki tek Çin valiye sahip yer. Çinlilere sorarsanız Penang'ın didğer Malezya ülkelerine göre daha gelişmiş olmasının ve sanatsal açıdan ilerlemesinin sebebi bu. Belki de doğrudur. Müslüman baskının en az olduğu ve sokak sanatının yanında birçok sanatsal aktivitenin de var olduğu bir yer Penang. Malezya'da Çinlilerle biraz sohbet ederseniz, konu bir şekilde Malezya hükümetindeki adeletsizliğine karşı yakınmalara gelir. Haksız da sayılmazlar bu yakınmalarda. Örneğin Çinli de Maley de Malezya vatandaşı olmasına rağmen buradan ev almak istediklerinde Maleylere %10-15 gibi bir indirim var. Üniversiteye girerken Maleylere tanınan kontenjanlar çok daha fazla, bir Maleyin üniversite sınav puanı bir Çinli'ye göre daha düşük olsa bile onun üniversiteye girme şansı daha yüksek. Bu tarz yasalarla desteklenen birçok adam kayırma yöntemlerine doğal olarak karşı çıkıyor Çinliler de. Penang'ta ulaşım için bir çok sefer Uber uygulamasını kullandık. Bindiğimiz arabaların şoförlerinin neredeyse hepsi Çinliydi. Ayrıca daha önce de şaşırdığım konu tekrar gündeme geldi: Malezya'da insanlar Türkiye ve Türkiye siyasetine dair bilgili. Bir çoğu neler döndüğünün farkında. Penang'ın en güzel yanlarından biri de duvar resimleri. Bu güzel resimlerin yanında eğlenceli fotoğraflar çekmek de bize kalıyor. Penang'ın bir diğer güzel yanı da \"Little India\". Tütsü ve baharat kokularının etrafı sardığı ve yüsek sesle çalan Hint müziklerinin yolda yürürken bizi zorla oynattığı bu alanda Hindistan'a yeniden gelmişiz mutluluğuna kapılıverdik. Buradaki en güzel yemekleri burada bulduk biz. Favori restuarantımız yemeğin muz yaprağında geldiği ve elle yenildiği Shusi Indian Restaurant. Bu Banana Leaf restaurantlarını deneyin derim. Ayrıca hemen bu restaurantın yanındaki Vegetarian Restaurant'ın da setleri çok ama çok lezzetli. Penang'ta kaldığımız süre boyunca gündüzleri çok sıcak, akşamüstleri ve akşamları da genelde yağmurlu olduğu için çok fazla sokaklarda sürtme şansımız olamadı aslında. Genelde hostel ve çevresinde takılmak zorunda kaldık. Ha yine de Love Lane'e yakın, ara sokaklardan birinde bulunan Perrfect Cat Cafe 'yi önerebilirim. Tamam kedicikli oyuncaklarla dolu bir cafe, tam da kızlar için diyebilirsiniz, ama kafenin içindeki kediler bence oraya gitmenize değdi dedirtecektir. Sokak yemekleri ile ünlü bu yerde bizim de ağzımız boş durmadı tabi. Loklok denilen bu çeşit çeşit lezzetlerden sebze ve tofu olanlarını denedim tabi ki 🙂 Tezgahtan her hangi birini seçip, alttaki kaynayan suda 2 dk pişiriyorsun. Penang sokaklarını çok sevdim ben, neşeli, renkli sokaklar. Okey benzeri bi oyun oynayan amcalar ilginç ilginç onlara baktığımı görünce gel gel diye yanlarına çağırdılar, fotoğraf çekmeme izin çıktı. Penang'ın böyle Avrupai sokakları da var. Unutmadan şu bölgeden de bahsedeyim, deniz üzerinde küçük küçük evler, dükkanlar. Dolaşması keyifli. Yine bu sokakta konseptini çok sevdiğim bir kafe. Penang'ta kaldığımız sürenin 5 gün kadarını couchsurfingle geçirdik. Saad adında Pakistanlı, Penang'ta mühendislik yapan bir arkadaşın bize açtığı, bizim için ultra lüks olan dairesindeydik. Daha ilk gün Saad bizi daireye kilitleyip anahtarı bırakmayı unutunca biz de bütün gün evde oturup dolabında ne var ne yok yemek zorunda kaldık 🙂 Ama dolaptan çıkanlara da şaşırmadan edemedik; acuka, mercimek çorbası, sucuk, mehmet efendi türk kahvesi... Aslına bakarsanız eve kilitlenmekten pek de üzüntü duymadık anlayacağınız 🙂 Saad bizimle pek vakit geçiren bir arkadaş değildi ama yine de bize açtığı bu güzel evi için onu minnettar kaldık. Mesela güne şöyle bir kahvaltıyla başladık. Sofradaki acuka dikkatinizi çeksin lütfen."}
{"url": "https://gezginyogini.com/malezyadan-taylanda-karadan-gecis/", "text": "Artık Malezya'dan çıkıp Tayland'a doğru ilerlemeye başladık. Karadan girersek çok daha ucuz olacağı için Tayland'a karadan geçiş yollarını araştırdık; trenden yana yaptık tercihimizi. Trenimiz Penang'tan 14.00'te kalktı, ertesi gün 10.30'da Bangkok'ta olacağımız söyleniyor. 18.30 civarlarında Padang Besar sınır kapısında durduk ve pasaport kontrolü için bütün yolcular indi. Ortalama 2 saat beklemenin sonunda bütün yolcuların işleri hallolmuştu ve tren sonunda yeniden hareket etti. Tayland'a karadan girdiğimiz için 1 aylık değil sadece 2 haftalık vize alabiliyoruz. Tayland'a girmek isteyen Türklere sorun çıkartıyorlar, vize vermiyorlar gibi dedikodulara aldanmayın derim, hiç ama hiç bir sıkıntı yaşamadık biz. Yolculuğumuzun pek de konforlu geçtiğini söyleyemeyeceğim aslında. Hindistan'daki otobüslerin sallantı dereceleri bir, Penang-Bangkok treni iki. Hoplaya zıplaya, lunapark tadında yemeklerinizi yeme şansına sahip oluyorsunuz mesela 🙂 Raylar mı çok kötü yoksa tren mi çok eski bilemiyorum... 2 saat gecikmeli olarak Bangkok'a vardık. Bangkok'ta Uzaktaki Dünya sayfasından bildiğimiz Mehmet abimizle tanışacağız, sağolsun bizi evine davet etti ki akşamki trene kadar biraz dinlenme şansımız olsun. Evet evet yanlış okumadınız 23 saatlik tren yolculuğunun ardından dinlenmeden akşama tekrar trene biniyoruz Chiang Mai'ye gitmek için. 14 saat falan sürecek sanırım yol. Chiang Mai'ye giden trende Gökhan'la yalnız değiliz, daha önce Malezya'da tanıştığımız iki sevimli arkadaşımızla Bigezipgelelimbiz sayfasının sahipleri Murat ve Gülen'le birlikteyiz. Mehmet abi ile birlikte Bangkok'un değişik konseptli alışveriş merkezi Terminal 21'e gidiyoruz. Alışveriş merkezinde her kat farklı bir şehir konseptli, katlardan biri İstanbul hatta 🙂 Murat ve Gülen'le de burada buluşuyoruz. Akşam yemeğimizi yedikten sonra Mehmet abi Tayland'ın meşhur tatlısı Mango Stick Rice ısmarlıyor, onu da tatma şansına sahip oluyoruz. Saat 22.00'a doğru Mehmet abiye herşey için teşekkürlerimizi iletip hep beraber tren istasyonuna doğru yollanıyoruz. Yataklarımız karşılıklı. Başlardan sohbet muhabbet ne güzel derken dünkü yorgunluğun etkisiyle erkenden uykuya dalıveriyoruz biz. Yolculuğun asıl keyifli kısmı sabah uyanıp yatakları topladıktan sonra başlıyor, Chiang Mai'ye giden tren yolu gerçekten çok hoş bir manzaraya sahip. Keyifle dışarıyı izleyip fotoğraflar çekmeye çalışıyoruz. Chiang Mai'ye vardığımızda saat öğlen 12 civarıydı, yolculuk 14 saat kadar sürdü. Chiang Mai'de istasyonda indiğinizde etrafınızı taksiciler sarıyor, biriyle anlaştık. Yanlış hatırlamıyorsan kişi başı 50 baht'tı sanırım. Chiang Mai tren istasyonunda bir fotoğraf paylaşayım. Kalacağımız hostel kuzey kapısına yakın, Mueng Mueng inn Hostel. Yatakhaneler güzel, temiz, her yatağın baş ucunda priz ve ışık var. Klimalı odada kişi başı gecelik 6 dolar, fanlı odada 3 dolar. Yer kalmadığı için klimalı odadan yer ayırtmıştık biz ama inanın gerekli değil, fan da işinizi görüyor rahat rahat. Loi Krathong festivali zamanı olduğu için şehir kalabalık ve hostel odaları çok daha önceden rezerve edilmiş. Rezervasyonumuzu daha önceden yaparak akıllıca birşey yapmışız yani."}
{"url": "https://gezginyogini.com/maras-doga/", "text": "Şanslıyız Başkonuş Yaylası'nda olduğumuz dönemde Kahramanmaraş Dağcılık ve Arama Kurtarma Derneği 'nin düzenlediği doğa kampına denk geldik. Çevre illerin dağcılık kulüplerinin de katılımıyla gerçekleşen güzel bir etkinliğe şahitlik etmiş olduk böylece. Akşam kamp alanında Interrail kurucusu Bestami ve Yoldaki Gökhan'ın derin çabaları ve bizlerin izleyerek yüreklendirmesi sayesinde ateş yakıldı. Başında bol goygoy yapıldı, anılar anlatıldı. Ayrıca kamp alanı çevresinde birçok yürüyüş parkuru da mevcut. Sabah kahvaltı sonrası ekibi toplayıp yürüyüşe başladık, eğlenceli, kolay bir parkurun ardından kısa sürede bu güzel manzaraya ulaşıyoruz. Sır Barajı'nı yüksekten izlemenin keyfine yerinde varmak için burayı rotanıza eklemenizi öneririm. Hatta şanslıysanız yürüyüş parkurunda ilerlerken geyikleri izleme ve onlara uzaktan selam verme fırsatınız da olabilir. Hz. Ali'nin atının ayak izini üzerinde taşıdığına inanıldığı için Ali Kayası denilen bu kayalık bölge Menzelet Barajı'nın üzerinde yer alıyor. KADAK ekibiyle Bulutoğlu Köyü-Ahrazlar mezrası üzerinde yürüyüş parkurumuza başladık. Bol yeşilli, bol keyifli bir yürüyüş rotası. Ve rotanın sonunda gördüğünüz manzara 148 metrelik kocaman Ali Kayası ve etrafındaki kocaman kayaların arasında masmavi sularıyla Menzelet Baraj gölü. Yürüyüş öncesi ya da sonrası Bulutoğlu Köyü'ndeki Hacı Mustafa amcaya uğrayıp ona ve bu güzel keçilere selam vermeyi de ihmal etmeyin. Döngel Mağaraları Kahramanmaraş-Kayseri yolu üzerinde 50. km'de yer alıyor. Üst üste üç mağaradan oluşan inanılmaz bir güzellik. Yürüyüş sonrası acıkınca bu güzel manzarada gözlemelerinizi yemek için önceden siparişinizi verirseniz süper olur. Sonrasında Döngel Köyü Ortaokulu'nda çocuklarla sohbet edip, anılarımızı anlattığımız güzel bir söyleşimiz oldu. Nasıl böyle bir güzellikten yeni haberimiz olmuş diye şaşkınlıkla etrafa bakakaldığım Turkuaz renkte bir göl, aslında içi su dolu bir mağara. Mutlaka ama mutlaka gidip görün, bu güzelliği yerinde yaşayın. Haftasonu kalabalık oluyormuş, haftaiçi gitme şansınız varsa sakin sakin etrafı izleme ve doğayı dinleme şansınız olur."}
{"url": "https://gezginyogini.com/maras-tarihimekan/", "text": "Türkiye'ye döneli 1,5 ay olmuştu ( bu yazıyı yazana kadar o oldu 2 ay ) ; aile, arkadaş ziyaretleri, hastane koşturmaları, İzmir'e yerleşme çalışmaları derken bir türlü dinlenmeye fırsat bulamadık. Tam oh be yerleştik, biraz kafa dinleme zamanı diyecekken Gezginin Ayak İzleri blogunun yazarı Cüneyt arkadaşımızın organize ettiği Maraş gezisi organizasyonuna davet edildik. Doğu Akdeniz Kalkınma Ajansı'nın sponsorluğunda Maraş'ı gezmeye hazır 12 gezgin toplandık: Bilinmeyen Rota, Çelebi Alper, Gezmenin Sonu Yok, Kendin Gez, Lizard On The Road, Plansız Gezgin, Sırtçantalılar, Tatlı Gezgin, Yolculuk Notları, organizasyonun sahibi Gezginin Ayak İzleri ve tabi ki Yoldaki. Burada geçirdiğimiz 4 gün boyunca bize mükemmel bir rehberlik yapan arkadaşımız Yusuf'a da bu yazıyla bir teşekkür etmek istiyorum. Yusuf'un Maraş'ı anlatan çok da güzel bir blogu var; takip edilesi: Maraş Avucumda. İlk sponsorlu seyahatim; 2,5 senedir yurt dışında olduğum için yüzyüze görüşemediğim ama hayatlarını ve deneyimlerini sosyal medya sayesine pek yakından takip ettiğim birçok gezginle ilk tanışma fırsatım, ayrıca Maraş'ı ilk kez görme şansım. E biraz heyecanlıyım haliyle. Biletler alınırken biz bu kadar çabuk İzmir'e yerleşeceğimizi düşünemediğimiz için biletlerimizin İstanbul'dan alınmasını istemiştik. İstanbul Sabiha Gökçen'de diğer gezginlerle buluştuk, tanıştık, kaynaştık. Antep havaalanına varmamız gece yarısını geçti, oradan Maraş'a ve otele geçişimiz sabaha karşı oldu neredeyse. Saffron Hotel çalışanları zaten bizi bekliyorlardı, hemen odalarımıza yerleştik. Ertesi gün tarhana serimine yetişebilmek için erkenden yola çıktık. Nisan-mayısta ne tarhanasıymış bu diyeceksiniz; firik deniyormuş bu dönemde olan tarhanaya, hafif nemli. Tabi bundan önce Maraş Tarhanası'nın nasıl birşey olduğundan da bahsetmem gerekiyor ki doğru anlatabileyim demek istediklerimi. Maraş'ta tarhana, çorba yapımından çok çerez olarak tüketilen bir ürün. Hamuru kekik, yoğurt ve döğme buğdaydan yapılır, ince bir tabaka halinde serilip kurutulur. Daha sonra da cips gibi kıtır kıtır kuruyemişle birlikte tüketilir. Nisan, mayıs aylarında yapılan yarı kurutulmuş haline firik denilir. Maraş'ta teknolojinin gelişmesiyle uzun zaman alan tarhana yapım işleminin süresi kısaltılmış ve şehrin birçok yerine üretim tesisleri açılmış. Sokakta tarhana satan seyyar satıcıların da sayısı az değil tabi ki, ama üretim koşullarını bilemediğimiz için gönül rahatlığıyla sokaktan almak biraz zor olabilir, onun yerine markalaşmış firmalar tercih nedeni olabiliyor. Sarıgül Tarhana üretim tesisini ziyaretimizde hem yeni usul hem de eski usul serim ile ilgili bilgi sahibi olduk, ikramları sayesinde gözümüzü gönlümüzü doyurduk. Yeni usul tarhana yapımında serim için makineler kullanılıyor. Eski usulde ise kadınlar tek tek elle serim yaparmış. Artık bu tarz tarhana yapan pek kalmadı diyorlar. Bu ziyaretin ardından Germanicia Antik Kenti'ni görmek için koyulduk yola. Şuan ziyaretçi girişine kapalı olmasına rağmen Kültür Turizm Müdürlüğü'nün özel izniyle girip görme şansına sahip olduk. 2007 yılında kaçak bir kazının ihbarı ve yakalanması sonucu bir evin zemin döşemesinde MS 300-400 yıllarına ait mozaikler bulunmuş ve araştırmalar sonucunda günümüzde yerleşimin olduğu Namık Kemal, Şeyhadil, Dulkadiroğlu ve Bağlarbaşı Mahallelerini içine alan 146 hektarlık bölgede, 17 alanda daha mozaikler tespit edilmiştir. Bölge kamulaştırılmış ve kazı çalışmaları devam etmektedir. Bölgenin bir Açık Hava Müzesine dönüştürülmesi hedeflenmektedir. Hazır tarihin içerisine biraz girmişken Kahramanmaraş Müzesi'ni de görelim dedik. Müzenin girişini kocaman bir fil iskeleti karşıladı bizi. Anadolu topraklarında bir zamanlar fillerin yaşamış olduğunu şaşkınlıkla öğrenmiş oldum bu gezide; Maraş fili ya da Suriye fili olarak biliniyormuş. Kahramanmaraş'ın Türkoğlu ilçesindeki Gavur gölü bataklığının kurutulma çalışmaları sırasında bulunan kemikler bugün bu müzede sergilenmekte ve birçoğumuzu şaşkına uğratmakta. Tarihi bakımdan öneme sahip olan Maraş aslanı da 2013 yılından beri bu müzede sergilenmekte. Sabahtan beri ayakta olunca acıktık tabi ki biz de, öğle yemeği için Çamlıca Restaurant'ta durakladık. Kahramanmaraş'ın meşhur Ekşili Çorbası'nı tattık burada. Diğer gezgin arkadaşlar sofraya gelen tandırla karınlarını doyurdular, et yemediğim için bana özel ezme ve patlıcan dolmasından oluşan güzel bir tabak hazırlandı. Menengiç kahvesini de ilk kez burada tatma şansımız oldu. Menengiç ya da çitlenmbik ağacının meyvelerinin kurutulup kavrulması ve Türk kahvesi gibi pişirilmesi ile elde ediliyor. Sade ya da sütlü içebilirsiniz. Nefes darlığına, ses tellerine, solunum yollarına, mide ağrılarına... iyi geldiği söyleniyor. Oralara gitmişken bu lezzeti tadın mutlaka derim ben. Karınlarımız şiştikten sonra yine vurduk kendimizi yollara. Biraz esnaf ziyareti de yapalım diye düşünülmüş, çok da iyi edilmiş. Ünlü bir oyma ustası olan Halil Maraşlıoğlu'nu yerinde ziyarete gittik. Eserlerini gösterdi bize, anlattı, uyguladı, bizi hayran bıraktı. Sanırım beni en çok etkileyen eser tarzı \"Künde kari\" denilen hiç bir çivi kullanılmadan yapılanlar, ilginç ve güzel. Halil Usta'dan aldığımız bir güzel sandık hediyesi için de çok teşekkürler. Bir şifreli sandık da siz alıp açmayı deneyin derim. Kahramanmaraş Kalesi'ne çıkıp Minyatür Kurtuluş Müzesi'ni görmeyi de unutmayın, giriş ücretsiz, onu da yeri gelmişken ekleyeyim. Maraş'ın Fransız işgali sırasındaki kurtuluş mücadelesi küçük minyatürlerle canlandırılmış, çok da başarılı olmuş. Ardından çarıkçı Hüseyin ustanın dükkanına da uğradık. Kapalı çarşıdaki bakırcılar sokağında yer alan dükkanının adı Osmanlı çarıkları. Yüzüklerin efendisi, Harry Potter gibi Holywood filmelerine tarihi çarıklar üretiyor. Günlük hayat içerisinde giyilen ve kına gecelerinde kullanılan çarıkları da var. Maraş tarihi çarşısını da gezmeden, bakırcıları kalaycıları görmeden, hediyeliklere bakmadan olmaz tabi. Esnafların \"hello, welcome\" seslenmelerine \"merhaba\" diye karşılık vererek onları şaşırtıp güldürdük ama sanırım yine de Türkçe merhaba demeyi öğrenmiş turist zannedilmekten fazlası olamadık 🙂 Güleryüzlü ve ikram sever esnafların diyarı burası. Cevizli sucuk ve Maraş çöreğini tatmadan dönmeyin. Kahramanmaraş'ın dondurmasından bahsetmeme gerek yok heralde, onu artık bilmeyen kalmadı. Akşam yemeğimizde güzel bir sürprizle karşılandık Maraş Kültür Evi- Kocabaş Konağı'nda; bizim için fasıl ekibi getirilmişti. Pek keyifli, müzikli, eğlenceli, sohbetli bir akşam yemeği yedik. İlk günü geze toza bitirip otelimize geldiğimizde herkes yorgunluktan bitap haldeydi. Uykuya dalmam pek de uzun sürmedi. Ertesi sabah güne yine erken başladık. İstikamet Göksun kasabasında bir Çeçen köyü olan Çardak. Fırıncılık işleri bu köyde kadınların tekelinde. 6 adet fırın var. Fırından sıcacık ekmeklerimizi aldık, böreklerimizi yedik, köyde yaşayanlarla sohbetlerimizi ettik. Köyü dolaşmaya çıktım biraz, keşke adını aklımda tutabilseydim dediğim bu güzel teyzemle sıcacık sohbetimiz oldu. Yazgülü ablanın fırınına gittik sonra, biz sadece ekmek alalım derken durun ben size bir Hodotturuk yapıvereyim dedi. Çeçen dilinde yumurtalı ekmekmiş. Ben yumurta yüzünden yemeyi tercih etmesem de diğer gezgin arkadaşların yanına götürünce bitmesi 10 sn sürdü. Ekmekleri arabaya yükleyip yeniden yolumuza koyulduk. Yedi Uyuyanları görmeye gidiyoruz: Eshab-I Kehf Külliyesi. İslam'da ve Hristiyanlıkta bahsi geçen yedi uyuyanların uyudukları yer olarak birçok efsane ortaya atılmış, Maraş'ta bulunan bu mağaranın Kuran-ı Kerim'de bahsedilenlere göre en doğru yer olduğu söyleniyor. Yedi uyuyanların isimleri ; Yemliha, Mislina, Mekselina, Mernuş, Tebernuş, Kefestatyüs ve Şazenüş'tür ve bölge halkı arasında en çok kullanılan isimler bunlardır. Seyyahların şehre geldiği duyulunca bizim için ufak bir canlandırma yapmışlar, buyrun 7 uyuyanlar ve köpekleri Kıtmir. Gezgin kadınlarımız olarak girişte saçları kapatmak zorunda kaldık tabi, yanınızda bir şal götürmenizde fayda var. Öğlen yemeği için durağımız Akçın Gölpınar Alabalık tesisleri idi. Diğer gezgin arkadaşlar güveçte balıklarını yerken ben de benim için özel hazırlanmış güveçte mantar sote ile mükemmel bir öğle yemeği yemiş oldum, tadı hala damağımdadır. Karnımız doyunca kahve içme zamanı geldi. Elbistan'a kadar gelmişken Pınarbaşı'nda nehir üzerinde kahve içmeden dönülmezmiş buralardan. Nehrin üzerinde şöyle tahtlı mahtlı bir teknemiz oldu, aldık elimize Kervansaray Kahvelerimizi başladık bi yandan dedikoduya bi yandan da Ceyhan Nehri'nin tadını çıkarmaya. Elbistan kervansaray kahvesinin içinde Türk kahvesi, menengiç kahvesi, keçiboynuzu, çikolata, sahlep, krema, damla sakızı bulunmaktaymış, farklı ve lezzetli bir tat. Yerinde gidip denenmeli derim. Elbistan merkeze gidip Ulu Camii de gördükten sonra akşamı geçireceğimiz kamp alanına; Başkonuş Yaylası'na doğru yola koyulduk. Çok güzel anlatmışsın keyifle gezdiğimiz Kahramanmaraş'ı. Tekrar gidelim, Kahramanmaraş'ın doğasına katılalım istiyorum. baştan sona okudum ben de gurbette yaşayan Maraşlı'yım evet Maraş çok güzel bir şehir teşekkürlerimi sunuyorum."}
{"url": "https://gezginyogini.com/mayis-yoga-bulusmasi-icindeki-gucu-kesfet/", "text": "Seni canlandıracak güç zaten sende saklı. Yapman gereken içindeki yaşamın farkına varmak, kendini tanımak ve olmasına izin vermek. Bu buluşmadan hep birlikte \"içimizdeki gücü keşfedeceğiz\", \"canlanacağız\". -Farkındalık meditasyonu -HathaYoga -Çakra meditasyonu -Yoga Nidra - İletişim: gezginyogini@gmail. com / 05050166199 - Kontenjan sınırlı sayıdadır, kararını verdiğin gibi iletişime geçip yerini ayırtmanı öneririm. - Yoga çalışmaları başlangıç ve orta seviyede uygulayıcılar için uygun şekilde düzenlenmiştir. - Gerektiği taktirde programda ufak değişiklikler yapılabilir. - Serbest zaman içerisinde kitabını alıp uzanmak haricinde bir aktivite yapmak isteyenler için: Olimpos sahilde keyif yapabilir, likya yolu yürüyüşü ya da doğa yürüyüşleri yapabilir, kaya tırmanışı deneyimleyebilir, bisiklet kiralayabilir, atv safari turu yapabilirsiniz."}
{"url": "https://gezginyogini.com/nairobi-gorulecek-yerler/", "text": "Nairobi, Kenya'nın en büyük şehri ve başkenti. Afrika kıtasına ilk adım attığım toprak olması açısından benim için önemi büyük. Afrika'da televizyonlarda bize gösterildiği kadarıyla fakirlik, ufacık derme çatma evler, yalınayak şiş göbekli çocuklar beklerken kendimi modern, koca koca binalarla kaplı bir şehirde bulunca şaşırmadım değil doğrusu. Nairobi görülecek yerler neler merak etmeye başladım. Elbette Afrika Nairobi'de gördüklerinizle sınırlanabilecek bir kıta değil ama Afrika'nın bir de bu yüzü var, bunu da görmeli. Nairobi'de bir arkadaşımın arkadaşı karşıladı ve ağırladı beni. Korunaklı sitelerin korunaklı evlerinde kaldım. Bir sırtçantalı gezgin olarak hayatımda ilk defa evin şoförü tarafından gezdirildim. Afrika'da ilk 10 günüm azıcık piremsesler gibi oldu anlayacağınız. Şoför arkadaş Otieno o birkaç gün için en iyi arkadaşım oldu. Karnımız acıktığında beni götürmeye çalıştığı lüks restoranlara girmeyip varoş mahallelerdeki küçük esnaf lokantalarında yeme isteğimi şaşkınlıkla karşılasa da alıştık birbirimize kısa sürede:) Swahili dilinde sayı saymayı, bir iki kelam etmeyi, geleneksel Kenya yemeklerini ilk ondan öğrendim. Nairobi şehir merkezinde ya da merkeze yakın görülecek yerleri biraz olsun sıralamak istedim size fikir vermesi açısından. Nairobi'de şehrin göbeğinde bir milli park olduğunu biliyor muydunuz? Safari yapmak için illa çok uzaklara gitmenize gerek yok. Aslan, leopar, sırtlan, zebra, bufalo, gergedan ve daha birçok hayvanı görebileceğiniz bir park. Yalnız şunu da eklemek istiyorum ki bu parkta filler yok. Parkın içinde yürüyüş yolları ve piknik alanları da var. Giriş ücreti yabancılara 20 dolar. Şu aralar yeni bir kaçış duymadım ama en son 2016 yılında milli parktan bir kaç sefer aslan firarı olmuştu. Şehir merkezinde dolaşan bu yiğitlerin, yakalanana kadar zarar verdiği insanlar da olmuştu, sessiz sedasız parka geri döneni de, öldürüleni de. Kenya'daki diğer milli parklar için Kenya'da Safari yazıma göz atabilirsiniz. Doğu Afrika'da tehlike altında kalmış bir zürafa cinsi olan Rothschild zürafalarını koruma altına almak için 1979'da kurulmuş bir merkez. Mekezde büyütülen zürafalar belli bir yaşa geldikten sonra bağımsız yaşayabilecek durumdaysalar doğaya bırakılıyorlar. Bu uzun boylu arkadaşları ellerinizle besleme şansına sahip olabilirsiniz burada. Hatta bu çapkın arkadaşlarla aşk yaşayıp öpüşmüşlüğümüz bile var. İlk öpüşme denememde kalbim küt küt attı korkudan, sonra alıştım tabi bu bol dilli, tükürüklü öpücüklere. Şu hayattan bi zürafa öpmeden gitseydim vallahi gözüm arkada kalırdı. Zürafa Merkezi hergün 9 ile 5 arası açık, giriş yabancılar için 10 Dolar. Kenya'da yasak olmasına rağmen ne yazık ki hala filler ve gergedanlar zalim insanoğlu tarafından dişleri ve boynuzları için vahşice katlediliyor. Hal böyle olunca anneleri öldüren onlarca fil ve gergedan bebeği yetim kalıyor. Bu yetimleri besleyebilmek, büyütebilmek için kurulmuş bir yetimhane burası. Her gün 11-12 arası ziyaretçilere açılıyor ve ormandan koşa koşa gelen fil bebelerinin bakıcılar tarafından biberonlarla beslenmesini izleme şansınız oluyor. Şanslıysanız yanınıza yanaşıp kendilerini sevdirebilirler de size. Hatta isterseniz bir fil evlat edinebilirsiniz burada. Belirli aralıklarla size fil bebeğinizin nasıl olduğuna dair bildirim ve fotoğraf gönderiliyor, istediğiniz zaman gelip ziyaret de edebilirsiniz. Yetimhaneye giriş ücreti yabancılar için 5 dolar. Nairobi merkezden yaklaşık 2 saatlik bir mesafesi var Naivasha Gölü Milli Parkı'nın. Gidiş yolu üzerinde Great Rift Valley manzarası görülmeye değer. Naivasha Gölü etrafı birçok resort hotellerle dolu, göle girmek için resortlardan birine gidip bir rehber istiyorsunuz. Rehber bize parkı gezdirdi, anlattı, sohbet ettik ve ne girişte ne çıkışta kimseler para istemedi. Ama sanırım biraz geç kalmışız, erken giderseniz gölde kayık ile tur yapma şansınız da olur. Park alanında zebra, geyik, zürafa ve birçok ufak tefek hayvan var, gölde de kocaman hipopotam arkadaşlar keyifle homurdanıyorlar. Erken saatlerde yemek yemek için gölden dışarı çıkıyorlar, hipopotamları görmek için en iyi zaman sabah erken saatler. Naivasha gölü resortlarının harika bir balayı mekanı olduğunu da söylemeden edemeyeceğim, aklınızda bulunsun. Masai kabilesi Kenya ve Tanzanya topraklarında yaşayan geleneklerini hala sürdürebilen nadir kabilelerden biri, hatta en çok bilineni denilebilir. Masailer rengarenk, şekil şekil takılarıyla da ünlüdür. Masai takıları, masai şalları, masai maskeleri, masai resimleri, masai aksesuarları ve Afrika'nın tüm renklerini bulabileceğiniz bir cümbüş Masai pazarı. Nairobi Masai Market Pazartesi hariç her gün farklı bir yerde kuruluyor. Aşağıda günlere göre marketi nerede bulabileceğinizi listeledim."}
{"url": "https://gezginyogini.com/neler-ogrendim-bu-15-senede/", "text": "Çok yollar teptim, hayatımda olabileceğimi tahmin etmediğim yerlerde yapabileceğimi tahmin etmediğim şeyler yaptım. Çok öğretiler dinledim, çok düşündüm, çok hissettim, çok ama çok şey öğrendim ben 1,5 senede. Hayata çok güzel gözlerle bakmayı öğrendim mesela. O kadar güzelmiş ki yaşamak... Her anımı hissederek yaşamayı, hissettiğim her anımdan keyif almayı öğrendim. İçtiğim su daha bir güzel, yediğim her yemek daha bir lezzetli, attığım her adım daha bir anlamlı, dinlediğim her müzik daha bir keyifli... Hayattan şikayet etmek yerine hayattan zevk almayı öğrendim ben, anda yaşamayı, anın mutluluğunu tatmayı, şükretmeyi, minnet duymayı, teşekkür etmeyi öğrendim. İçimdeki mutluluğu görmeyi ve her zaman bu mutlulukla yaşamayı öğrendim. Mutluluk sembolü diye saydığınız hiçbir şey yok hayatımda: ev, kariyer, araba, eş, çocuk... Ama şimdiye kadar hiç olmadığım kadar evet evet tam anlamıyla hiç olmadığım kadar mutluyum, keyifliyim, huzurluyum 1,5 senedir. Bunun farkına varabildiğim ve içime yönelme fırsatını kendime verdiğim için kendime minnettarım. Ben neyim? Nasıl iyi insan olurum? Nasıl gerçek \"ben\"i bulurum?... sorularına yönelttim ben kendimi 1,5 senedir. Bir sürü öğretiyi dinledim, her birinden kendime parçalar seçtim ve o \"bir yan\"ıma ekledim. Hiçbir canlıya zarar vermemeyi öğrendim mesela. Hiçbir canlının yaşam hakkını elinden almıyorum bilinçli olarak; ne sivrisineğin, ne örümceğin ne de her hangi bir hissedebilen, minimal de olsa bilince sahip olan varlığın, yaşamlarına saygı duyuyorum diğer canlıların, elimden geldiği kadar... Et yemeyi zaten bıraktım. İyi bir karma büyüttüğüme inanıyorum içimde. Huzurluyum bilinçli olarak can almadığım için, hiçbir canlını ölü bedenini vücuduma katmadığım için. Yediğim yemek artık o kadar lezzetli ki... Yemeğimdeki tek gözyaşı soğan doğrarken gözlerimden akan. Hiçbir yavruyu anasından ayırmıyorum benim aç gözüm doysun diye. Evrendeki yerimin \"avcı\" olmadığını biliyorum. Bir sürü alternatif sunulmuş doğada bize karnımızı doyurmak için ve de akıl sunulmuş bizlere bu alternatiflerden daha da başka alternatifler yaratabilmemiz için. Hiçbir hayvanın ölüm korkusuyla vücuduna salgıladığı toksinleri almadığım için, bağırsaklarımda öğütmekte zorlanılan bir cesedin parçalarını günlerce taşımadığım için daha sağlıklı hissediyorum kendimi zihnen ve bedenen. Empatiyi öğrendim bu 1,5 senede. Diğer canlıların benden çok da farklı olmadıklarını, tüm canlıların birbirimize görünmek bağlarla bağlı olduğumuzu... Bir canlının canını acıttığımda kendi canımın da acıdığını öğrendim. Nefret etmemeyi öğrettim kendime. Egomdan arınmayı. Bir şeyi tüm kalbimle, gerçekten, hırslarımdan arınarak, egomu yenerek istediğimde evrenin bana yardım edeceğini öğrendim tecrübeyle. Hiçbir canlıyı sahiplenmemeyi, \"benim\" dememeyi, bağlanmadan, sahiplenmeden sevmeyi öğrendim. Sevginin çok büyük olduğunu, o dramatik arabesk filmlerdeki sevgi lerin hastalık olduğunu, gerçek sevginin karşılık beklemeden, sahiplenmeden olacağını öğrendim. Kimsenin hayatına karışmamayı ve kimseyi hayatıma karıştırmamayı öğrendim. Hayallerim her zaman benim en güzel dostum, onlar için savaşmayı ama yaşadığım anı da sevmeyi öğrendim. Merhaba, sen yukarıda tüm samimiyetinle anlattıkça, ben buradan okurken hayal kurdum son zamanlarda burada hayal kurabilmek gerçekten çok zor bunun için teşekkür ederim.. umarım yoluna hayallerinin doğrultusunda devam edersin.. sevgiler.. Öncelikle yazının çok mükemmel olduğunu itiraf etmeliyim. \"Hayallerim her zaman benim en güzel dostum\" Yazınızın bu kısmını Orta çağın belkide en büyük gezgini İbn-i Battuta Seyehatnemesinde zaman zaman dillendiriyor. 🙂 Sanırım devirler değişsede Gezginlerin hayatları ile ilgili ulaştığı sonuçlar benzer olabilmekte. Bende sizi tebrik ediyorum. Umarım seyahatleriniz sonsuza dek sürer. Yazdıklarınız içimi ısıttı ve ilham verdi. Teşekkürler. Bu kadar içten olunabilinirdi. Teşekkürler! sizi tanıdığıma ve sohbet etme şansım olduğuna inanın ben de çok mutlu oldum. Bahsettiğiniz yerlerin bir kısmını gezip görme şansımız oldu ama benim aklım kaldı Urfa'da, mutlaka tekrar gelmeyi ve daha uzun kalmayı istiyorum. Bir sonraki seyahatimde göremediğim yerleri de görmek isterim. Belki sizin önderliğinizde trekking de yaparız 🙂 çok çok teşekkürler güzel önerileriniz için."}
{"url": "https://gezginyogini.com/neler-ogrendim-bu-4-senede/", "text": "Üzerinden 2,5 yıl geçti; üzerinden kilometrelerce yol, onlarca kitap ve binlerce insan geçti. Hiçbir zaman \"oldum\" diyecek kadar komik olmadan öğrenmeye hep devam ettim. Hep bildim ki daha öğrenecek çokça şey vardı hayatta, gidilecek çokça yol, okunacak çokça kitap, tanışacak çokça insan. Daha iyi öğrenmeyi öğrendim bu 4 yılda. Öğrenmeyi hevesle istediğin şey varsa karşında algılarının açıldığını ve sınırının senin olmasını istediğin yerde olduğunu, istersen yerini değiştirebileceğini. Ve öğrenmeyi sevdiğin şeyi öğretmeyi de sevdiğini gördüm. Ne kadar çok öğrenirsen o kadar çok öğrenmek istediğini ve o kadar çok öğretme isteğinin de bunu takip ettiğini. Eylemin özünün onu severek yapmakta olduğunu gördüm. Ve öğrendim ki öğrenmenin özünde \"sevmek\" var. Sevmeyi öğrendim bu 4 yılda. Hastalıklı bir toplumun içinde sağlıklı ilişkiler kurabilmenin zor olduğunu ve buna rağmen denemenin gerektiğini öğrendim. Beklentilerden kurtulmanın öyle kolay olmadığını ve buna rağmen denemenin gerektiğini öğrendim. Sevmenin sahip olmakla ilgisi olmadığını, sevmenin sadece sevmek olduğunu öğrendim. Öğrendim ki hiçbir duygu ben değil. Kendimi bir duygu ile tanımlamak, zihnimi bağımlılaştırmaktan ve kilitlemekten başka bir işe yaramıyor. Zamanı geldiğinde üzüntü, zamanı geldiğinde acı, zamanı geldiğinde mutluluk, zamanı geldiğinde huzur... Her biri sadece bir duygu ve hayattaki her şey gibi hiçbir şey kalıcı değil. Gelişini, kalışını ve gidişini hissetmek ve izin vermek önemli. Öğrendim ki, geçmişin üzüntüsünü, geleceğin kaygısını taşımayı bırakıp \"şimdi\"de \"an\"da kalabilmekmiş aslında yaşamak. Yaşam sadece \"şimdi\"deymiş. Aldığın nefesi farketmekte, attığın adımı hissetmekte, baktığın yeri görebilmekteymiş yaşam. \"An\"da gerçek bir öz gizliymiş, farkında olduğun her anda insan birliği hissedermiş. Yaşamını anlamlandırmanın yolu kariyerde, eşte, parada pulda değil sadece \"an\"daymış. Farkında olarak yaşamak insanın kendisine verdiği en en güzel ödülmüş. İnsanın içinde tüm dünya saklıymış, meziyet bakmayı öğrenmekteymiş. Öğrendim ki değiştirebileceğin şeyler için cesaret ve değiştiremeyeceğin şeyler için sabırdan daha önemlisi ikisi arasındaki farkı ayırt edebilmekmiş. Bedenim, nefesim bana kendimi tanımamda harika bir rehbermiş. Öğrendim ki şu hayatta bir insanın kendisine yapacağı en büyük kötülüklerden biri şikayet etmek ama değiştirmek ya da kabullenmek için adım atamamakmış. Daha da ötesi varmış ki; değiştirebileceği şeyi kabullenen, kabullenmesi gereken şeyi değiştirmeye çalışan insan kendini yok edermiş. Öğrendim ki mutluluk sonuç değil bir seçimmiş. Hiçbir şey seni mutlu etmezmiş sen mutlu olmayı seçmedikten sonra. Hiç kimse seni mutlu etmezmiş, sen mutlu olmaya karar vermedikten sonra. Mutluluk sana gelmez, senden gelirmiş. Mutluluk onda, bunda, şurada, burada değil, sadece kendindeymiş. Mutlu olmayı tercih edenler mutlu olurmuş. Ve ben bu 4 senede mutlu olmayı öğrendim. Öğrendim ki tercihlerin seni sen yaparmış. Mutlu olmayı tercih etmeyi öğrendim, şikayet etmemeyi tercih etmeyi öğrendim, bağımlı yaşamamayı tercih etmeyi öğrendim, anda yaşamayı tercih etmeyi öğrendim, nefret etmeyi değil sevmeyi tercih etmeyi öğrendim, kendimi tanımayı tercih etmeyi öğrendim; keşfetmeyi, özgürleşmeyi, yaşamı hakkıyla yaşamayı ve öğrenecek daha çokça ama çokça şey olduğunu öğrendim. Ve en önemlisi beni bugünkü ben yapan tüm anılara, iyi ya da kötü etiketlere bakmadan her birine, tanıştığım tüm insanlara, yaptığım tüm tercihlere, şimdiki ben olmama yardım ettikleri için çok ama çok teşekkür etmeyi öğrendim. Sıradan insan eylemlerini, gözlemlerini anlatabilirler Duygu ve düşüncelerini öğrenmişsin. Dolmuşsun, akmasını ama kalplere zihinlere akmayı öğrenmişsin."}
{"url": "https://gezginyogini.com/nisan-yoga-bulusmasi-olimposun-ruhuyla-tazelen/", "text": "Bazen tazelenmeye, yeniden başlamaya ihtiyacımız olur. Seni aşağı çeken her ne varsa hayatında, farkına varıp ardında bırakmak gerekir. Bu buluşmada hep birlikte \"yeniden başlayacağız\". Yeşilin, mavinin, dağların ve tarihin iç içe olduğu Olimpos'un huzur dolu doğasında baharın gelişini selamlayacağımız, yoga, meditasyon ve nefes çalışmaları ile tazelenip arınacağımız, hikayelerimizle birbirimize destek olacağımız bu buluşmaya sen de davetlisin. -Yoga Pawanmuktasana serisi -Farkındalık meditasyonu -Hatha Yoga -Nadhi Sudhi Pranayama -Hatha Yoga -Yoga Nidra - Bungalovda konaklama 2-3 kişilik paylaşımlı odalarda tek kişi fiyatıdır. - Kontenjan sınırlı sayıdadır, kararını verdiğin gibi iletişime geçip yerini ayırtmanı öneririm. - Yoga çalışmaları başlangıç ve orta seviyede uygulayıcılar için uygun şekilde düzenlenmiştir. - Gerektiği taktirde programda ufak değişiklikler yapılabilir. - Serbest zaman içerisinde kitabını alıp uzanmak haricinde bir aktivite yapmak isteyenler için: Olimpos sahilde keyif yapabilir, likya yolu yürüyüşü ya da doğa yürüyüşleri yapabilir, kaya tırmanışı deneyimleyebilir, bisiklet kiralayabilir, atv safari turu yapabilirsiniz. Hindistan'da 6 ay ile başlayan yıllarca süren tek başıma dünya seyahatimin ardından yoga ve meditasyon üzerine aldığım eğitimleri aktarmak, dinlenmek ve köklerimi yeniden toprağa gömmek için Olimpos'ta durmayı tercih eden bir yoga eğitmeni ve daimi yoga öğrencisiyim."}
{"url": "https://gezginyogini.com/olimpos-hakkinda/", "text": "Huzuru bulduğum yer; Olimpos hakkında yazmanın zamanı geldi. Yavaş yavaş yerleşmeye çalıştığım, uzun süre ben burada kalırım dediğim bu çok sevdiğim yer hakkında sizlere de yardımcı olması açısından bir bilgilendirme yazısı yazmak istedim. Olimpos nerededir, ortamı nasıldır, burada nasıl bir tatil yapmak mümkündür, gelmeden önce bilmemiz gerekenler nelerdir, falanlar filanlar, bu yazıda biraz bahsedeyim dedim. Sit alanı içerisinde yer aldığı için betonlaşma yasaklanmış, böylece doğal bir cennet olma özelliğini korumaya devam etmiştir. Olimpos'ta lüks oteller yok, bungalov denilen ahşap evlerde konaklama imkanı var, lüks bungalov seçenekleri sunan yerler var tabi. Sit alanı bölgesinden uzaklaştıkça birkaç taş ev konaklama seçenekleri de bulunuyor. Torosların kocaman dağları ile çevrili, yemyeşil bir vadi burası. Olympos; eski Yunan dilinde\"Tanrıların Dağı\" anlamına gelmektedir. Zeus, Hera, Ares, Poseidon, Afrodit, Athena, Apollo, Artemis, Hermes, Hephaistos Olimpos'ta yaşayan tanrılar olarak bilinir. Olimpos Antik Kenti M. Ö. 300 yıllarında Helenistik dönemde inşa edilmiştir ve Antik Likya medeniyetinin en önemli şehirlerinden biri olmuştur. Olimpos, Likya yolu üzerinde olduğu için yürüyüş rotalarının en güzel duraklarından biri haline gelmiştir. Ayrıca Olimpos'un etrafında bulunan tırmanış rotaları bu bölgeyi doğa sporu severler arasında da dünyaca ünlü hale getirmiştir. Doğanın ve tarihin içerisinde, çadırda ya da bungalovda, lüksten, topuklu ayakkabılardan ve takım elbiselerden uzak kafa dinlemelik ya da doğa sporlarıyla doldurulmuş tatilleri sevenlerdenseniz Olimpos sizin mekanınız olabilir. Pansiyonların büyük çoğunluğu genelde tarz olarak birbirine benzer. Konaklama için çadır ya da bungalow seçenekleri vardır çoğu yerde, sabah kahvaltısı ve akşam yemeği açık büfe-self servis olarak ikram edilir. Olimpos sahili dediğimde kumlarla kaplı bir sahil hayal etmeyin. Sahil irili ufaklı taşlarla kaplı, deniz de taşlık ve berrak bir deniz. Sahile ulaştığınızda hemen sağ tarafınızda bir su birikintisi göreceksiniz. Suyun sağ tarafında aile fazla olmaz ama denize giriş çok kayalık olduğu için biraz can acıtabilir. Sakin sakin takılmak isteyenlerde genelde sağ tarafı tercih eder. Sol tarafta ise kocaman bir kaya var, kayanın gölgesi 3'ten sonra sahile düşmeye başlar. Gölgelde oturmayı ve yeni insanlarla tanışıp sohbet etmeyi tercih ederseniz sol tarafta kendinize bir yer ayarlayın derim. Sit alanı içerisinde yer aldığı için sahilde şezlong ve plaj şemsiyesi yer almıyor. Akşam saatlerinde Olimpos'ta neler oluyor derseniz biraz da ondan bahsedelim. Canlı müzik yerine disco havasında eğlenmek isteyenler için sahilden uzakta yukarı doğru Kadir'in Ağaç Evleri'nin alanında \"Bull Bar\" ve sahile doğru da \"Orange Bar\"bulunmakta. Orange Bar yaz boyunca farklı grupların konserlerine de misafirlik yapıyor. Şunu kabul etmek gerekiyor ki Olimpos herkesin keyifle tatil yapabileceği bir yer değil aslına bakarsanız. Ne ile karşılacağınızı ve bunun size göre olup olmadığını bilmeniz gerekiyor. Doğanın içerisinde bir vadiden bahsediyoruz, daha önce gittiğiniz bir çok tatil yerinden farklı olabilir burası, o yüzden Olimpos hakkında biraz araştırma yaparak gelmek gerekiyor. - Doğanın içerisindesiniz. Doğal olarak odalarınızda sinek, böcek, kertenkele görebilirsiniz. - Geceleri havlayan köpekler ya da barlardan gelen müzik sesi uykunuzu bölebilir, yanınıza kulak tıkacı alırsanız daha rahat uyumanıza yardımcı olur. - Olimpos'un yolları bozuktur, topuklu ayakkabılarla bu yollarda yürümeniz büyük sıkıntı olacağı için uygun ayakkabı ile gelmeniz tavsiye edilir. Hatta yakınlarda güzel yürüyüş rotaları olduğu için zorlu yürüyüşlere uygun ayakkabı ile gitmeniz daha iyi olabilir. - Olimpos'ta eczane ve sağlık kabini yok. En yakın eczane ve sağlık ocağı Adrasan'da 10 km mesafede. - Olimpos'ta ATM yok, en yakın ATM'yi Çıralı'da bulabilirsiniz. - Olimpos pansiyonlarının çoğunda şampuan, duş jeli gibi malzemeler odalarda bulunmaz, hatta bir kısmında havlu da bulunmayabilir. Hazırlıklı gitmeniz tavsiye edilir. - Olimpos'ta 5 yıldızlı otellerde bulabileceğiniz tarzda bir hizmet yok, farklı bir ortama geliyorsunuz, ikisi arasında karşılatırma yapmayın. - Huzur dolu doğasıyla aileyle, çocukla sakin bir tatil yapılabileceğiniz bir alternatif olmanın yanında daha çok arkadaşlarınızla, sevgilinizle ya da yalnız başınıza tatil planlarken ön sıralara koyabileceğiniz bir yer Olimpos. - Olimpos'ta pansiyonunuzdaki yemek haricinde bir şeyler yemek isterseniz seçenekler biraz kısıtlı. Etrafta çok fazla gözlemeci var. Onun haricinde pizza, kokoreç, köfte ekmek, hamburger bulabileceğiniz fast food yemekler arasında. Olimpos hakkında hiç bir fikri olmadan buraya geldiği için sızlanan kişilere denk geldim, o yüzden bu kadar ayrıntılı anlatmayı deniyorum ki ne siz huzursuz olun ne burada yaşayanları beklentileriniz karşılanmadığı için huzursuz edin. - Özel aracınızla Antalya üzerinden geliyorsanız Kemer yönüne sapın, Kumluca, Kaş, Finike tarafına doğru 29 km ilerlediğinizde Olimpos Antik şehir tabelasını göreceksiniz, sola sapın, 11 km daha gidin - Özel aracınızla Kaş üzerinden geliyorsanız Kumluca'yı geçtikten 15 km sonra Olimpos Antik şehir tabelasını göreceksiniz, sağa sapın 11 km daha gidin - Toplu taşıma ile geleceksiniz Antalya otogarından Kumluca otobüslerine binip Olimpos kavşağında inip buradan vadinin içine doğru inen Olimpos dolmuşları ile kalacağınız pansiyonun kapısına kadar gidebilirsiniz. - Uçak ile geliyorsanız havaalanında 600 nolu otobüs ile Havaş ile ya da tramway ile otogara gelip Kumlucu otobüsleri ile Olimpos kavşağına, oradan da Olimpos minibüsleri ile vadiye Olimpos'a geldik ya da geleceğiz de burada neler yapılır diye soruyorsanız Olimpos'ta Yapılacak Aktiviteler için linke tıklayıp diğer yazıya geçebilirsiniz."}
{"url": "https://gezginyogini.com/olimpos-yoga-tatili-28-29-30-eylul/", "text": "Eylül ayı bitmeden Olimpos'ta bir kez daha buluşalım, hem beraber yoga pratiğimizi canlandıralım, hem de Eylül ayının ne sıcak ne soğuk güzel havasında Olimpos'un tadına beraber varalım istedim. - Kontenjan sınırlı sayıdadır, kararını verdiğin gibi iletişime geçip yerini ayırtmanı öneririm. - \"Gelecek arkadaş bulamıyorum\" gibi dertlerini bir kenara bırak lütfen, burada hep birlikte arkadaş olmak için buluşuyoruz. Yalnız gelmekten korkma. - \"Yoga erkeklere göre değil\", \"yoga yapacak kadar esnek değilim\", \"yoga yapamam çünkü kiloluyum\" gibi önyargıların varsa hemen kır parçala onları, yoganın her birimiz için ne kadar faydalı olduğu üzerine konuşacağız bol bol. - Etkinliğe çocuğun ile veya evcil hayvan arkadaşın ile gelmek istiyorsan lütfen önceden bilgi verelim ki sonradan zor durumlar yaşamayalım. - Yoga matını getirmeyi unutma. Ayrıca yoga çalışmaları sırasında gerektiğinde dizlerinin altına koyabileceğin ufak bir havlu ve savasana sırasında üzerine örtmek için bir şal getirmeni tavsiye ederim. - Olimpos, Toros dağlarının arasında, Oympos Antik kentini içinde barındıran, tarihin ve doğanın içiçe olduğu yemyeşil bir vadi. Vadi sit alanı içerisinde olduğu için bina yapılaşması yok burada. 5 yıldızlı otel konforu gibi beklentilerin olmasın buraya gelirken, yollarımız toz toprak, denizimiz kayalık, konaklamalar ahşap evler. Gerçek bir doğa sever isen buraya bayılacak hatta aşık olacaksın. - Serbest zamanı dinlenerek geçirebileceğin gibi Olimpos sahilde denize girerek, Antik kenti dolaşarak, trekking, kaya tırmanışı, atv safari gibi etkinliklerle de geçirebilirsin. 2013 yılında mühendislik mesleğimi ve düzenli şehir hayatını bırakıp yollara atılmaya karar verdim. Hindistan'da 6 ay ile başlayıp Asya, Avrupa, Avustralya, Afrika kıtaları üzerinde 5 senedir yollarda devam eden yeni hayatımda yoga ve seyahatin bana öğrettiklerini elimden geldiğince başka insanlara aktarmaya çalışıyorum. Hikayelerimi, deneyimlerimi www. gezginyogini. com adlı websitemde paylaşıyorum."}
{"url": "https://gezginyogini.com/olimpos-yoga-tatili/", "text": "Etkinlik Ücreti: 4 gece kahvaltı ve akşam yemekleri dahil Konaklama + Yoga/Nefes/Meditasyon Çalışmaları + Program içeriğindeki tüm etkinlikler = Bungalov veya ağaç aile odasında 800 TL, kendi getireceğin çadırda 700 TL. - Kontenjan sınırlı sayıdadır, kararını verdiğin gibi iletişime geçip yerini ayırtmanı öneririm. - \"Gelecek arkadaş bulamıyorum\" gibi dertlerini bir kenara bırak lütfen, burada hep birlikte arkadaş olmak için buluşuyoruz. Yalnız gelmekten korkma. - \"Yoga erkeklere göre değil\", \"yoga yapacak kadar esnek değilim\", \"yoga yapamam çünkü kiloluyum\" gibi önyargıların varsa hemen kır parçala onları, yoganın herbirimiz için ne kadar faydalı olduğu üzerine konuşacağız bol bol. 2013 yılında mühendislik mesleğimi ve düzenli şehir hayatını bırakıp yollara atılmaya karar verdim. Hindistan'da 6 ay ile başlayıp Asya, Avrupa, Avustralya, Afrika kıtaları üzerinde 5 senedir yollarda devam eden yeni hayatımda yoga ve seyahatin bana öğrettiklerini elimden geldiğince başka insanlara aktarmaya çalışıyorum. Hikayelerimi, deneyimlerimi www. gezginyogini. com adlı websitemde paylaşıyorum."}
{"url": "https://gezginyogini.com/olimpos-yoga-tatilleri/", "text": "Olimpos'un huzur dolu doğasında, dağların enerjisini hissederek, portakal, çam, limon ağaçlarının arasında senin gibi güzel insanlarla yoga deneyimi yaşayabilmen için bu seneki yoga tatillerine sen de davetlisin. Bu seneki Olimpos Yoga Tatilleri 'nin her birinde farklı bir konseptimiz olacak. Konsepte uygun olarak seçilen yoga, meditasyon, nefes çalışmaları ve gerçekleştireceğimiz söyleşiler ile Tanrıların mekanı Olimpos'ta \"Birlik\" olmayı deneyimleyeceğiz hep beraber. Olimpos Yoga Tatilleri 'ne katılmak için daha önceden yoga yapmış olmana gerek yok. Yoga çalışmaları başlangıç ve orta seviyeye uygun olacak şekilde düzenlenmektedir. \"Kendim için bir şeyler yapmanın zamanı geldi\" diyorsan; yeniden başlamak için, içindeki gücü keşfetmek, canlanmak için, kendine tutabileceğin sözler vermek ve adım atmak için, kendini sevmek ve ödüllendirmek için, özgürleşmek için Olimpos'ta buluşalım. Bazen tazelenmeye, yeniden başlamaya ihtiyacımız olur. Seni aşağı çeken her ne varsa hayatında, farkına varıp ardında bırakmak gerekir. Bu buluşmada hep birlikte \"yeniden başlayacağız\". Seni canlandıracak güç zaten sende saklı. Yapman gereken içindeki yaşamın farkına varmak, kendini tanımak ve olmasına izin vermek. Bu buluşmadan hep birlikte \"içimizdeki gücü keşfedeceğiz\", \"canlanacağız\". Bazen her şey hazırdır da bir tek adım atmak gerekir. Cesur olmak korkusuz olmak demek değil, korkularına rağmen adım atabilmek demektir. Bu buluşmada hep birlikte yapabileceklerimizin farkına varıp, \"kendimize tutabileceğimiz sözler verecek ve adım atacağız\". Sen seni sevmezsen başkası seni neden sevsin? Kendini nasıl görüyorsan öyle görülürsün. Yalnızca huzurlu insanlar etraflarındakilere huzur yayabilir. Bu buluşmada hep birlikte kendimize kendimizi sevmek için alan açacağız, \"kendimizi ödüllendireceğiz\". Bağımlılıkların seni esir eder. Kendine söylediğin yalanların esiri olursun. Gerçek ise seni özgürleştirebilecek tek şeydir. Kamplara katılmak için önceden yoga yapıyor olmana gerek yok, yoga dersleri başlangıç ve orta seviyeye uygun olacak şekilde gerçekleştirelecek."}
{"url": "https://gezginyogini.com/olimposta-burcu-tunca-ile-yoga-tatili/", "text": "Bu sene yaz tatilini Olimpos'ta geçiriyoruz. Bu sırada sohbet ediyoruz, eğleniyoruz, yoga yapıyoruz, sporla iç içeyiz, tekneyle geziyoruz, kimi zaman sabahın ilk ışıklarında portakal ağaçları arasında yogamızı yapıyoruz, kimi zaman kafamız güzel güneşi doğuruyoruz. Çam kokluyoruz, dalından limon koparıp içeceklerimize ekliyoruz. Kendimiz eğlendiğimiz, dinlendiğimiz, öğrendiğimiz gibi; bunu sen ve senin gibi yeni arkadaşlarla birlikte yapmaktan da çok keyif alıyoruz. Sense yogaya başlamak istiyorsun ve bir türlü fırsat bulamıyorsun veya bir süredir yoga yapıyorsun, sana da nasıl iyi geldiğinin farkındasın ve güzel bir tatille bunu devam ettirmek istiyorsun. Hepimiz için güzel bir fırsat yarattık ve etkinlik dolu, enerji dolu, neşe dolu bir Olimpos Yoga programımız var. Gelsene. Türkiye'nin en doğal tatil bölgelerinden birinde; Olimpos'ta, hayata senin gibi güzel bakan yeni insanlarla tanışıp beraber keyifli bir tatil yaparken aynı zamanda farklı yoga çalışmalarını tecrübe edeceğiz. Aktiviteler : Sulu Ada Yat Turu, Olimpos Antik kent gezisi ve Olimpos sahilde takılmaca, Phaselis Antik Kent gezisi ve Phaselis sahil, Yanartaş gece yürüyüşü ve doğal ateş başı şaraplı sohbet, Tekne ile Mehtap turu, Yoga, seyahat ve hayat üzerine sohbet, Olimpos gece hayatı, canlı müzik, bol sohbet, eğlence, Bey Dağları'nın bitkilerinden çaylar, neşeyle dolan kadehler. 23.00 ZZzzz : Canlı müzik, grup performans, Olimpos gece hayatı. 12.30 13.30 : Geri bildirimler. Etkinlik Ücreti: 4 gece kahvaltı ve akşam yemekleri dahil Konaklama + Yoga/Nefes/Meditasyon Çalışmaları + Program içeriğindeki tüm etkinlikler = Bungalov veya ağaç aile odasında 900 TL, kendi getireceğin çadırda 760 TL. - Kontenjan sınırlı sayıdadır, kararını verdiğin gibi iletişime geçip yerini ayırtmanı öneririm. - \"Gelecek arkadaş bulamıyorum\" gibi dertlerini bir kenara bırak lütfen, burada hep birlikte arkadaş olmak için buluşuyoruz. Yalnız gelmekten korkma. - \"Yoga erkeklere göre değil\", \"yoga yapacak kadar esnek değilim\", \"yoga yapamam çünkü kiloluyum\" gibi önyargıların varsa hemen kır parçala onları, yoganın herbirimiz için ne kadar faydalı olduğu üzerine konuşacağız bol bol. - Bugüne kadarki etkinliklerde olmamış olsa da yazayım, ortak ruha uygun olmadığını düşündüğümüz katılımcıların, ortak kararla etkinlikten ayrılmasını isteme hakkına sahibiz."}
{"url": "https://gezginyogini.com/olimposta-yapilacak-aktiviteler/", "text": "Olimpos'a tatil için geldiniz, tamam denize giriyorsunuz, dinleniyorsunuz, keyifli vakit geçiriyorsunuz ama burada başka neler yapılır pek bilmiyorsunuz. O zaman bu yazı size yardımcı olacaktır. Buyrun size:, Olimpos sahile giderken Antik Likya medeniyetinin en önemli şehirlerinden olan bu antik kentin içinden geçiyorsunuz. Sahile giden yol boyunca ilerlediğinizde sağ taraftaki patikalara dalarsanız antik tiyatro ve mezarlığı, sol taraftaki patikadan mozaik yapı ve kral mezarlarını ve bir çok tarihi yapıyı göreceksiniz. Tarihe ilginiz olmasa bile doğa ve tarihin böylesi içeçe geçişinden ortaya çıkan güzellikten, doğallıktan etkileceğinizi düşünüyorum. Kimera, Çıralı'nın 230 metre yukarısında doğal ateş kaynağına sahip olan tepenin mitolojiden gelen ismi. Bu doğal güzelliğe ulaşmanız için Çıralı'daki girişten sonra hızınıza bağlı olarak 15-30 dakika arasında süren biraz yorucu bir yol çıkmanız gerekiyor. Yüz yıllardır sönmeden yanan doğal ateşlerle çevrili bu mistik yeri görmek için bu kadarcık yorulmaya değer diye düşünüyorum. Mitolojiye göre tepeye ismini veren Kimera, ağzından ateşler çıkan, aslan, keçi, yılan karışımı üç başlı bir canavar. Dönemin Likya kralının emriyle Bellophontes üç başlı canavarı öldürmek için atı Pegasos'a atlayıp tepeye gelir. Kimera saldırıya geçmek için havalandığı anda Bellophontes mızrağını canavara saplayarak onu yedi kat göğün altına gömer. Kimera'nın öfkesi yüzyıllardır devam eder ve hala yerin yedi kat altından ateşler çıkarmaya devam eder. Olimpos'a 10 km mesafedeki Adrasan'dan hergün tekne turları düzenlenir. Sulu Ada turkuaz suları ve harika doğası ile en sevilen tekne turu rotalarından birisidir. Yaz aylarında bu rotanın çok kalabalık olduğunu da hatırlatmak isterim. Koylara giden tekne turu rotası da doğal güzelliği ve mavinin çeşitli tonlarının tadına vardırması ile keyifli bir rota. Ceneviz, Sazak, Korsan, Fener, Amerikan koyu, Aşk mağarası bu rotada ziyaret eden koylardan bir kısmı. Biraz daha farklı bir tekne turu alternatifi arayanlar için Batık Şehir Kekova Tekne Turu'nda tabanında cam bölmesi olan gemiler ile batık şehri gemide giderken izleme şansına sahip oluyorsunuz. Kekova turu için gemiler Demre yat limanından kalktığı için daha erken saatte Olimpos'tan ayrılmanız gerekir. Tekne turları için limanlara kendi imkanlarınızla ulaşmanıza gerek yoktur, tur şirketlerinin araçları kaldığınız pansiyondan gelip sizi alır. Şehrin stresini atmanın en güzel yollarından biri doğanın içinde yapılan yürüyüşler. Olimpos doğa yürüyüşleri için birbirinden güzel rotalara sahip. Sahilden sağ tarafta yukarıdaki kaleye doğru kısa bir yürüyüş yaparak harika bir manzaraya ulaşabilir, ya da sol taraftaki kısa yürüyüş rotasını seçerek Olimpos sahile tepeden farklı bir açıdan bakabilirsiniz. Daha uzun yürüyüşleri seviyorsanız ve kendinize güveniyorsanız Cennet bölgesi gibi harika rotaları keşfetme şansınız var. Daha yüksekleri sevenlerdenseniz Olimpos civarındanki Musa dağı, Tahtalı dağı size güzel bir dağ yürüyüşü deneyimi yaşama fırsatı sunuyor. Olimpos usta tırmanışçıların yıllardır büyük uğraşlarla, azimle, emekle açtıkları kaya tırmanış rotalarıyla dünyanın bir çok yerinden tırmanışçıları bu harika deneyim için davet ediyor. Olimpos'ta bu adrenalin dolu harika deneyimi yaşamanız için illa da usta tırmanışçı olmanıza gerek yok. Hayatında ilk kez tırmanış denemek isteyenler için güvenli bir deneyim yaşama fırsatını sunan profesyonel bir ekip size yardımcı oluyor. Olympos Rock Climbing ekibinden destek alarak hayatınızda \"bunu da yaptım\" listenize mükemmel bir deneyim ekleme fırsatınızı kaçırmayın. Sualtı deneyimi yaşamak isteyenler için de harika bir cennette olduklarını hatırlatmakta fayda var. Profesyonel dalış ekibiyle hayatınızda bir ilk daha yaşama fırsatınızı elde edebilirsiniz burada. Size hayatınızın unutulmayacak deneyimlerinden birini yaşatmak için yardımcı olacak profesyonel kadro arıyorsanız Olympos Diving Center ekibini önerebilirim. Arkadaşlarınız ile beraber toplu bir eğlence arayışındaysanız bence harika bir fırsat. Olympos Quad Safari ekibi ile hemen iletişime geçip rezervasyonunuzu yaptırmanızı öneririm. Bir süredir yoga pratiği yapan bir yogi de olabilirsiniz yoga adını çok duymuş, hiç denememiş ama merak eden biri de. Tatilinizde, mis gibi çam ve portakal ağaçlarının içinde bu deneyimi yaşama imkanınız var. Belki çok sevecek ve hayatınızı değiştirecek bir yola adım atacaksınız bu deneyimden sonra. Olimpos'ta her gün sabah 08.00-09.00, akşam 18.00-19.00 saatleri arasında yoga dersleri oluyor. Önceden rezervasyon yaparak tatilinize farklı bir deneyim katabilirsiniz. Bireysel ya da kendi grubunuzla, kendi istediğiniz yerde ve zamanda yoga deneyimi yaşamak isterseniz Olimpos Yoga ile iletişime geçerek uygun zamanı ve yeri belirleme şansınız var. Bilgi ve rezervasyon için www. olimposyoga. com veya www. instagram. com/olimposyoga adreslerinden iletişime geçebilirsiniz. Olimpos'ta yapılacak aktiviteler hakkında daha detaylı bilgi için Olympos Adventure Center 'a göz atabilirsiniz."}
{"url": "https://gezginyogini.com/pastoral-vadi-de-yasam/", "text": "Havaların düzelmesiyle birlikte kendimi yollara atmaya başladım. Fethiye'den bir davet almıştım aylar öncesinden, zamanımı ve biletimi ayarlamıştım bu davete göre. Ama şartlar farklı gelişip, davette bize söylenenler ile gerçekte var olanlar eşleşmeyince, vazgeçmek ve farklı bir rota aramak zorunda kaldım. Yıllardır aklımda olan bir yer vardı; Pastoral Vadi. Dedim ki madem Fethiye'ye gitmeye niyetlendim, niyetimi bozmadan ufak değişiklikler yapabilirim ve yıllardan beri görmek isteyip de bir türlü göremediğim yeri, Pastoral Vadi'yi görebilirim. Pastoral Vadi'nin kurucusu Ahmet abiyle yaptğımız bir telefon görüşmesinin ardından çantamı hazırladım ve yola koyuldum. Ve farkettim ki uzun süredir tek başıma yola çıkmıyormuşum ben meğer, sevincin verdiği tatlı heyecan ile bindim otobüse. Fethiye otogara ulaştım ve oradan Yanıklar dolmuşuna bindim, meğer zaten İzmir istikametinden gelirken Yanıklar köyünün önünden geçmişiz, orada inebilirmişim. Neyse çok da sıkıntı değildi. Yani Pastoral Vadi'ye gitmek için otogar civarından Yanıklar köyüne giden dolmuşa biniyor ya da İzmir istikametinden geliyorsanız Yanıklar köyünde iniyorsunuz. Alperen market'in önünde indikten sonra dilerseniz yolun karşısına geçip 30 dakikalık bir yol yürüyerek Pastoral Vadi'ye ulaşabilirsiniz. Ya da Alperen Market'ten size bir taksi ayarlamasını isteyebilirsiniz. Otogar dolmuşları da anlaşacağınız bir ek ücret karşılığında eğer başka bir işi yoksa sizi bırakabilirler. Taksi 20 TL civarı tutuyormuş. Ben güzel güzel yürümeyi tercih ettim, yol boyunca birkaç köpeğin pek de neşeli olmayan havlamalarına maruz kalsanız da her köpek kendi evinde bağlı olduğu için saldırma şansları yok, korkmaya gerek yok yani. Pastoral Vadi tabelasını görüp içeri girdiğim anda \"Ya burası dünyadaki cennet olabilir mi acaba?\" düşünceleri geçiyordu aklımdan. Karşıma ilk çıkan kişi gönüllü Sibel'di. Ahmet abinin nerede olduğunu sordum, ilerideki taş evleri gösterdi. Orada başka bir gönüllü Berna ile tanıştım sonra Pastoral'in müdürü ) Nihat ile tanıştım. Nihat bana etrafı gezdirmeye başladı, Ahmet Abi'yle tanıştırdı, sorduğum onlarca soruya sabırla cevap verdi. Ahmet Abi 12 yıl önce kadar Pastoral Vadi'yi kurmaya karar vermiş ve kolları sıvamış. Önceleri köylüler Ahmet abiye güldüklerini itiraf ediyorlar, \"kim gelir bu dağın başına\" diye dalga geçiyorlarmış kendi aralarında. Ahmet abinin mimar olması ve Pastoral Vadi'yi özenle ve sevgiyle kendi elleriyle canlandırması burayı bir cennet haline getirmiş. Ahmet abi köylünün de çok sevdiği, birlikte çalıştıkları biri olmuş zamanla. Bunların yanında fasulye, bakla, patlıcan, kabak, karpuz, domates, salatalık, roka, dereotu, nane, maydanoz, marul, fesleğen... de taze taze yiyebilecekleriniz arasında. Pastoral vadide bir kapalı, bir yarı açık olarak iki kocaman yoga stüdyosu da var. Yoga grupları için harika bir mekan, burada güzel bir kamp organizasyonu yapmak isterim ben de zamanlarımız uyuşursa. Kaldığım süre içerisinde anneannemin köyüne ziyaret ettiğim zamanlardan özlemle hatırladığım odun ateşinde ekmek kızartmanın bol bol tadını çıkarttım. Odun ateşinde pişen çayın, yemeğin tadı da ayrı bir güzel oluyor, köyde yaşamış olanlar ya da ninesi-dedesi köyde olup arada bir köy ziyareti yapanlar ne demek istediğimi çok iyi bilir. Pastoral vadide tanıdığım gönüllü, çalışan, yaşayan her birey samimi, güler yüzlü, tatlı mı tatlı insanlar. Çabuk alıştım mekana, sanki uzun süredir burada kalıyormuş gibi hissetmem birkaç saatimi aldı sadece 🙂 Pastoral'de mutfak işleri Hatice ve Nurgül abladan soruluyor, yemeklerin neden bu kadar lezzetli olduğunu onlara soracaksınız, formülleri ne bilemiyorum 🙂 Ayrıca Şener ve Serkan da mutfakta pek hamaratlar, Şener ayrıca buranın bahçıvanı, Serkan da boya, badana işlerinden sorumlu. Tuğba ve Emine de ortalığı toparlama, temizlik gibi işlerden sorumlu. Tabi herkes herkese yardım ediyor bir çok konuda. Nihat da Pastoral'in yöneticisi, benim bitmez tükenmez sorularım ile odun ateşinde pişen çay ve çekirdek çıtlayarak yaptığımız sohbetlerde muhatap olan kişi. Ve benim orada olduğum döneme denk gelen gönüllüler Sibel ve Berna arkadaşlarım arasına giren güzel insanlardan oldu. Akşamları yemek sonrası çay eşliğinde güzel bir sohbet ortamı oluşuyor. Ahmet abi sohbetin olmazsa olmazlarından, dinlemesi de pek keyifli kendisini. Akşam bu güzel sohbetin yanında bir de çilek reçeli yapımı vardı, ellerimizle temizlediğimiz çileklerin odun ateşinin üzerinde pişerken yaydığı koku, ertesi sabahki kahvaltıyı dört gözle beklememize neden oldu. Pastoral'de kaldığım süre boyunca ben de elimden geldiğince yardımcı olmaya çalıştım, yeri geldi elime süpürgeyi aldım temizliğe katıldım, yeri geldi akşam yemeği için baklaları ayıklamaya yardım ettim, yeri geldi tarlada biber ekimine katıldım. Hem ben öğrendim, hem de paylaşmanın, birlikte bir şeyler yapmanın mutluluğunu yaşadım. Burada misafir olarak kalmanın yanında bir de gönüllü seçenekleri de var. Daha önce bir yazımda gönüllü çalışma programlarını yazmıştım, orada Buğday Derneği tarafından yürütülen TATUTA projesinden bahsetmiştim. Tatuta projesine dahil olan yerlerden biri Pastoral, hatta bu projeye dahil olan ilk yerlerden biri. Tatuta üzerinden Türkiye'den, WOOFING üzerinden yurtdışından gönüllüler geliyor çiftliğe çalışmak için. . Gönüllüler için çiftlikte kalma ve çalışma şartı en az 2 hafta. Gönüllüler o dönem çiftlikte neye ihtiyaç varsa ona yardım ediyorlar. Ekim, dikim, tarla işleri, temizlik, düzenleme, mutfak işleri, hayvanlara bakım... gibi bir çok işte çalışıyorlar. Günde 6 saat, haftada 6 gün çalışma şartı var. Gönüllüler gönüllü odasında ya da kerpiç evlerde kalıyor. Benim orada tanıştığım gönüllü arkadaş İstanbul'da yaşayan bir ofis çalışanı, 2 haftalık iznini burada gönüllü çalışarak değerlendiriyor. Hem doğanın içerisinde dinleniyor, zihni sakinliyor, hem toprağı ekmeyi, biçmeyi öğreniyor, hem güzel arkadaşlar ediniyor, hem de para harcamadan dinlendirici bir tatil yaşamış oluyor. Çiftlikte 3 koyun, 1 at, Şanslı ve Beyaz adlarında 2 köpek; Limon, Üzüm, Azmi, Yancı adlarında 4 kedi, onlarca tavuk ve horoz, 3 ördek arkadaş da var, gönüllü olunca bu arkadaşlarla da pek haşır neşir oluyorsunuz. Pastoral'de geçirdiğim dönem aslında çok yoğun olduğum bir dönemdi, yapılacak işler art arda sıralanıyordu kafamda. Ama yine de kendime ufak bir ara vermem gerektiğini hissettim. Çok yakın bir tarihte olan yoga kampımın programını hazırlıyor ve program içeriğinde olan \"mitolojide kadın\" üzerine araştırmalar yapıyordum. Ve sabahları derenin kenarında meditasyon yaparken, ayaklarım toprağa basa basa yürürken, ağaçlarla konuşurken, ellerimle toprağı ekerken, sularken, can verirken içimdeki Tanrıça Gaia'nın sesiyle özdeşleşiyordum. İçimdeki Tanrıça'nın susturduğum sesine izin verdiğim zamanlardı, doğanın içindeki beni hissettiğim, \"birlik\"in farkına vardığım zamanlardı. Şehrin karmaşasına tekrar girmeden önce kendimi yeniden doğurduğum, canlandırdığım zamanlardı. Bende senin gibi eğlenceli sekermi şeker birisini tanıdığım için çok mutlu oldum.. öğrencilerin çok şanslı 🙂 etkinliklerini takipteyim.. görüşmek üzere.. Fethiyenin gizli cennetleri olan kabak koyu ve faralyayı da ziyaret etmeniz dileğiyle.."}
{"url": "https://gezginyogini.com/pazarlari-insan-evinde-oturmali-illa-da-romaya-gidecegim-diyorsaniz-pazartesi-gidin/", "text": "Roma'ya uyandığım ilk gündeyim. Colosseo'ya gidecek olmanın heyecanıyla hostelde tırt bir kahvaltı yapıp 9'da fırladım sokak kapısından. Dedim ya Roma'da metro sayesinde her yere rahatça gidebiliyorsunuz, yolum kısa sürdü bu yüzden. Metrodan çıktığımda karşımda kocaman dişleriyle sırıtıyordu Colosseo. Biraz sıra bekledikten sonra o devasa yapının içindeydim. Girişten radioguide kiralanabiliyormuş, ama ben girişteki o sıranın ne olduğunu tam da artık gezdim bitti deyip dışarı çıkarken anladım, şapşallığın uzmanlık alanım olduğunu tekrar tekrar belirtebilirim çekinmeden. Colosseo'dan çıktıktan sonra biraz dinlenmek için yakınlardaki bir cafede oturdum. Hava sıcaktı, yorulmuştum ve menüde gördüğüm görüntüye aldanıp buzlu, bol meyveli bir içecek gelecek umudu ile limoncello söyledim. İtalya'ya gelmeden önce mutlaka denemelisin denilen içeceklerden biri, limonatanın alkollüsü bence. O sıcakta soğuk bir bira beni rahatlatabilirmiş aslında, sıcak bir gündüz vakti için biraz ağır geldi bana limoncello, zaten menüdeki gibi süslü püslü bir bardak falan değildi gelen. Oradan Palatino'ya yürüdüm, Roman Forumu'nu gezdim. Gezdiğim bu yerlerin tarihine dair pek fazla bilgim olmadığı için uydurmaca yorumlar yapmayacağım. Yürüye yürüye Piazza Venezzia'ya vardım. Burası Roma'nın büyük meydanlarından biri. Burada biraz dinlendim, merdivenlere oturup etrafı izlerken ve işte Roma'dayım cümlesini kendime tekrarlayıp keyfime keyif katıyordum. Vatikan'a gitmek planlarım arasında yoktu ama kendimi birden Vatikan'da buldum. Üzerimde askılı body ve şort olduğu için Vatikan'ın içine giremezdim biliyordum, etrafını biraz gezdikten sonra çok vakit kaybetmeden tekrar otobüse bindim zaten. Aman ne çok etkilendim ben buradan diyeceğim yerlerden biri değil burası, belki içeri girsem daha farklı düşünürdüm, bilmiyorum. Bu sefer hedefim gerçekten de İspanyol merdivenlerine gidebilmek. Otobüste geçtiğimiz yerler hakkında bilgi veriliyor, kulaklıklardan dinleyebiliyorsunuz. Nehrin yanından geçerken bir süre kulaklıklardan sadece klasik müzik verildi, o yemyeşil ağaçlı yoldan nehir manzarasına baka baka geçerken kulaklarımdaki müziğin etkisiyle bir Ferzan Özpetek karakteri olmaya hazırım Roma sokaklarında. Piazza Spagna'nın kalabalığından sıyrılıp sokaklar boyunca yürümeye başladım. Çiselemeye başlayan yağmur canımı sıkmak yerine bana keyif veriyordu. Yürüye yürüye nehire vardım. Nehrin karşı kıyısına geçip merdivenlerden su kenarına indim, nehir kenarında boş ama güzel restaurantlar vardı, oturup bir şeyler yiyebilirim diye düşündüm fakat bu iki gün içerisinde Roma'da tahminimden daha çok harcama yaptığım için karnımı doyurmanın ucuz yolunu bulmalıydım. Nehrin diğer yakasına geçtim tekrar. Güneş batmak üzereydi, manzara gerçekten görülmeye değerdi. Nehir kenarına inip ayaklarımı suya doğru sarkıtarak oturdum, sigaramı yaktım ve manzaranın tadını çıkardım. Burada benden başka kimse yoktu. Bu güzel manzaranın keyfini benden başka yaşamak isteyenin olmamasına şaşırıyordum, o kalabalık meydanlar yerine buradaki huzur ve manzara tercih edilmeye değerdi, Roma'da geçirdiğin en keyifli anlardan biriydi ve bu keyfi sadece kendimle paylaşıyordum. Güneş battıktan sonra kalkıp yürüyüşüme devam ettim. Piazza Navona'nın etrafındaki yan sokaklardan birinde La Freschatta ismindeki restaurantta karnımı doyurdum. Meydanda 14 Euro olan spaghetti, yan sokaklarda 7 Euro. Burada \"Bruschetta\" dedikleri fırında kızarmış ekmek üzerine domates, yağ ve baharattan oluşan lezzeti de tattım, basit ama güzel bir tat. Yemeğin üzerine expressomu içtikten sonra Hard Rock cafeye gitmek üzere yeniden yollara koyuldum. Hard Rock Cafe; Barberini metrosuna geldikten sonra sola doğru çıkan yokuşun üzerinde. Herkes tarafından bilinen bu cafeler zincirine ilk kez gidiyor olmanın heyecanıyla önce içerisini biraz gezdim, sonra bir kenara oturup biramı yudumlarken fondaki müzik eşliğinde keyifli günümü gözlerimin önünden geçirdim. Hostele vardığımda iki oda arkadaşının daha bize eklendiğini gördüm, iki İtalyan dansçı kız. \"Roma'da gördüğüm ilk İtalyanlarsınız\" deyince biraz komik başladı muhabbet, ama haftasonunu Roma'da geçiren bir turist olarak her yerde benim gibi turistlerin olduğunu düşünürsek yanlış bir söylem değildi. Biraz danstan, biraz Gezi Parkı'ndan, biraz dinlerden, biraz İtalya ve Türkiye arasındaki farklardan bahsettik, güzel bir sohbetti. Roma'daki iki günlük kısa ziyaretimin sonuna gelmiştim. Burada sadece turistik yerleri gezecek zamanım ve cesaretim olduğu için beklediğim hayranlığa erişemeden bitti ziyaretim. Bu güzel şehre bu kadar az zaman vererek ona haksızlık yapmıştım. Ama bu şehrin daha uzun bir ziyaret için beni yeniden çağıracağını biliyorum ve bu çağrıya zevkle uyacağımı şimdiden söyleyebilirim. Roma'yı ziyaret etmeyi düşünüyorsanız size tavsiyem şu ki; hafta sonu bunun için doğru zaman değil. Zira etraftaki turist yoğunluğundan şehre odaklanamayıp hafta sonunuzu Sultanahmet'te geçiriyormuşsunuz hissine kapılabilirsiniz. Her yanda gördüğünüz hediyelik eşya dükkanları, yerlerdeki çanta, cüzdan sergileri, ellerinde çiçeklerle size yanaşan satıcılar, havaya atıp tuttuğu ışıltılı garip oyuncakları satmaya çalışan satıcılar ve benzerleri.. Etrafta bağırarak, el hareketleriyle konuşan neşeli İtalyanlar görmeyi bekliyorsanız şunu demeliyim ki ya Roma bunun için yanlış tercih ya da hafta sonu yanlış zaman.."}
{"url": "https://gezginyogini.com/sadhana-forest-bana-hayalperest-diyebilirsin-ama-ben-tek-degilim/", "text": "Yaklaşık 1,5 aydır Sadhana Forest'tayım. Sadhana Forest kendilerine yeniden ağaçlandırma misyonunu görev edinmiş Auroville'e bağlı bir vegan bir komün. Dünyanın birçok yerinden insan buraya gelip gönüllü olarak bu projeye katkıda bulunup bu komün içinde kendine bir yer bulabiliyor. Hersey doğal, doğa dostu, sağlıklı. 10 yıldan beri varlığını sürdürmekte olan bu komün gerçekten gür ve genç bir orman yetiştirmeyi başarmış. Benim gibi en az 60 gönüllü daha var, işler gönüllüler arasında paylaşılarak yapılıyor. Kimse yaptığı işten şikayet etmiyor; neşeli, doğayı seven, samimi insanlar var hep. Ego yok, kıskançlık yok, güç gösterisi yok, otorite yok, ırk ayrımı yok; doğaya zarar vermeden, hatta doğayı daha da besleyerek birlikte dostça yaşamak, istedikleri şey sadece bu. Sadhana'da hayat sabah 6'da başlıyor. 5.30'da elinde bir müzik aletiyle şarkılar söyleyerek uyandırmakla görevli gönüllüler koridorda dolaşıyor. 6'da toplanma alanında buluşulduktan sonra hep birlikte ormana gidiliyor. Yeni ağaçlar dikiliyor, su yolları yapılıyor, gübreler hazırlanılıyor, kazılıyor, çapalanıyor, ekiliyor, dikiliyor. 8.30'da geri dönülüyor, kahvaltı zamanı. Kahvaltı sonrası işler paylaşılıyor, herkes komün hayat içerisinde kendisine düşen günlük görevi yapıyor. Öğle yemeğinde sonra serbest zaman. Öğleden sonraları, genellikle workshoplarla geçiyor; felsefe, söyleşi, veganizm, yoga, dans, meditasyon.. aklınıza ne gelirse... Akşamları yemekten sonra ana alanda sohbet, şarkılar, dans ya bazen mudpoolun yakınında yakılan ateşin etrafında eğleniliyor. Mudpool; yakınımızdaki göle verdiğimiz isim, suyunun kahverengi olmasına aldırmadan duşumuzu alıyor, gölde keyifle yüzüyoruz, çünkü suyun temiz olduğunu, içindeki çamur yüzünden kahverengi olduğunu biliyoruz. , Korkulacak hiçbir şey yok, keyfini çıkarıyoruz sadece. Tuvaletlerde de geri dönüşüm uygulanıyor. Şöyle ki küçük ve büyük tuvaletimizi yaptığımız delikler farklı. Kakamızı yaptıktan sonra su değil kum döküyoruz, daha sonra bu dışkılar belli bir süre toprağa gömülü olarak beklettildikten sonra gübre olarak kullanılıyor. Sadhana Forest'a her Cuma günü Auroville'den tur düzenleniyor. Cuma günü aynı zamanda film günü. Gelen misafirlere Sadhana Forest'ı gezdirip sürdürülebilir yaşantı hakkında bilgi verdikten sonra akşam yemeği ikram edip o haftanın filmini izlemeye davet ediyoruz. Burası için \"insan\" yetiştiren bir orman diyebilirim. Burada öğrendiklerim hayatımın 28 yılınca öğrendiklerimden daha değerli. Şehirlerde, okullarda bize yaşamayı değil sistemin kölesi olmayı öğretiyorlar. Burada ellerimle toprağı ve gübreyi yoğura yoğura ektiğim bitkilerin, can verdiğim ağaçların değeri hayatımın hiçbir yerinde yaptığım işlerle ölçülemez. Ellerimle mis gibi toprak kokusuyla yaşıyorum bir aydır. Ağaçlara sarılıyorum, kulağımı dayıyorum, dinliyorum dakikalarca, o kadar çok şey söylüyorlar ki dinlersen. Doğa bizi çağırıyor dinlemeyi bilirsen. Sadhana'da birlikte yaşamayı öğrendim. Karşılık beklemeden yardım etmeyi öğrendim. İnsanları sadece insan oldukları için sevmeyi öğrendim. Şehirlerde adından sonra ne iş yaptığını soruyor insanlar birbirine, burada ne kadardır seyahat ettiğini, nereleri gezdiğini, neyi planladığını, hayat felsefesini, sevdiği şeyleri anlatıyor insanlar birbirine tanıştıktan sonra. En ayrımcı sorumuz \"vegan mısın vejetaryen mi ?\" sanırım, ama bunu da ayrım için sormuyoruz birbirimize, sadece kişi hakkında daha ayrıntılı bilgi sahibi olmak istediğimizde. Tabi bu soru tanıştıktan çok çok sonra sorulan sorulardan.. Daha liseyi ya da üniversiteyi yeni bitirip seyahate çıkmış gençler de var, işini bırakıp ya da ara verip seyahat etmeye karar veren de, senelerdir seyahat eden de, hatta çoluğu çocuğuyla senelerdir seyahat eden de... Genellikle en çok Almanya'dan, USA'den, UK'den, İsrail'den, Fransa'dan... gezginlere rastladım. Gördükleri ilk \"Turkish Traveller\" olduğumu söyleyip şaşıran birçok insana da rastladım:) Israilliler Türklere bayılıyor, \"biliyor musunuz bizim ülkemizde sizi hiç sevmiyorlar, her kötü durumda İsrail'in oyunu diyorlar\" dediğimde gülüyorlar sadece. Öğrendim ki İsrail'de erkekler 3 yıl, kadınlar 2 yıl askerlik yapıyormuş. Eziyete gel, askerlikten sonra çoğu vuruyormuş kendini seyahate, bu yüzden bu kadar çok İsrailli gezgin var. Şimdi fotoğraflarla size biraz Sadhana'daki yaşamı göstermek isterim. Burası Sadhana ana bölümün dışarıdan görünüşü, burada yemek yeniyor, burada toplantılar, söyleşiler, workshoplar yapılıyor. Tuvaletlerimiz biraz değişik, kaka ve çiş deliklerimiz farklı. Kakamızı yaptıktan sonra üzerine toz döküyoruz. Daha sonra bu kakalar 1 sene bekletildikten sonra gübre olarak kullanılıyor. Tabi ki çöplerimizi ayırarak atıyoruz, sonrasında geri dönüştürülebilmesi için. Çok etkileyici ve özendirici bir yazı olmuş. Önemli olan geriye bakmadan karar vermek sanırım.. Bir yapabilsek bunu.. Kalemine sağlık Burcu. Fırsat buldukça sizi takip ediyorum. Yerinizde olmak istemem, çünkü ben sizin yerinizde olsam siz gezemezsiniz.:)) Onun için siz kendi yerinizde olun bol bol gezin. Bende kendi yerimde gezme hayalleri kurmaya devam edeyim. Belki bir gün bende cesaretimi toplar düşerim yollara. 60 yaşındayım, 70 yaşına kadar kendime zaman tanıdım. Dünya turuna çıktım çıktım, çıkamasam da sizleri takip etmeye devam ederim. O bile benim için büyük bir keyif... Asıl konuya gelince; size sormak istediğim şey, gönüllü çalışma kamplarında, İngilizce bilmeyen birisi için ortam nasıl. Yabancı dili olmayan birisi bu kamplara gidebilir mi. Yabancı dilin ve yaşın sorun olmadığı gönüllü çalışma kampları var mı ? Şimdiden teşekkür eder, bütün hayatında başarılar dilerim. Her komünün şartları farklı, gönüllü çalışmalarda en az 2 hafta kalmanız gerekiyor. Normal turist vizesi ile giriyorsunuz. Ama ben burada yaşayacağım derseniz elinizdeki pasaporta göre şartlar değişir."}
{"url": "https://gezginyogini.com/sen-duydun-mu-sustuklarimi/", "text": "Okuduğum kitaplarda kitabın karakterine bürünmek yerine yazarına bürünürüm çoğu zaman. Romanın kahramanının içinde olduğu durumu hayal ederken bir yandan da yazarın bunu yazarken nasıl bir hal içerisinde olduğunu da hayal ederim, ben olsaydım acaba öyle mi dedirtirdim falan diye sorarım kendime. Hayallerimde buluşurum bazen onlarla, mesela Oğuz Atay'la kahve içmeye bayılırım. Her zaman ben yaparım kahveyi, o kalkmaz bile masasından. Genelde arkası dönük konuşur benimle, bazen söylediklerinde hangisi şimdi hangisi hayal anlayamadığım olur, çok sessiz kaldıysam düşüncelere daldığımı anlar: \"kelimeler burcucum, bazı anlamlara gelmiyor\" der ve çeker gider hayalimden. Bazense Tolstoy'u bahçesinin ardındaki çitten izlerim gizli gizli, huysuzdur biraz, konuşmaya cesaret edemem, ama yine de gider izlerim o yazarken. Sait Faik'le buluşuruz bazen, öyle çok yakın dostluklar kurmayı sevmez pek, biraz da çekingendir ama ara ara buluşup sohbet ederiz, o seyahatler çekiyor içim dedikçe benim içim gider, gel abi alalım sırtçantamızı gidelim birlikte diyesim gelir. Devamlı kafada hikayeler yazmak ne demektir bileniniz varsa beni iyi anlar. Yoga derslerimde devamlı anda olmaktan bahseden ben, bu öğretiyi günlük hayatımda en zor yapanlardan biriyim aslında. Öğretiyi hayatımın içerisinde yedirmem, uygulamam gerçekten zaman aldı. Bulunduğum ortam çok çekici gelmediyse bana, hayallerimin ortasında bulurum kendimi. Arkadaşlarla otururken olası pek de muhtemel olmayan senaryoları yazıp yazıp, ya şimdi şu olsa \"naparsın\" sorularımı yöneltip dururum. \"naparsın\"larımın çokluğunu, bıkmış arkadaşlarıma sorsanız ağlarsınız dertlerini dinlerken. Oturduğum cafede yalnızsam eğer, çevremdeki insanların yüzlerine bakıp ufak hikayeler yazarım kafamdan onlara dair, pek de eğlenirim bunu yaparken. Bazen gidip yanına bağırasım gelir; \"buraya gelmeden önce evde karına tokat attın di mi sen, utanmıyor musun? Cıkcıkcık\" diye, bazen de gidip sarılıp \"üzülme be kanka, yeni bir iş bulursun zamanla, bu işsiz boş günlerinin tadını çıkar. Oku kitabını, iç kahveni, düşün, kendinle vakit geçir\" diye acısını paylaşasım gelir, çok inanırım yazdığım hikayelerin doğruluğuna. Ofiste çalıştığım zamanlarda, iş çıkışı servisle eve dönerken çok sevdiğim bir arkadaşımla sohbet ede ede geçirirdik zamanı. Sohbet konumuz genelde hayallerim olurdu, o günkü hayalimi anlatmamı isterdi hep, masal anlatır gibi o gün iş yerinde kurduğum hayali anlatırdım günün hikayesi olarak. Şu hayatta en iyi yaptığın şey ne deseler sanırım \" hayal kurmak\" cevabını veririm. Peki neden bunları yazmıyorum, yazamıyorum derseniz; hayallerimde yaşattıklarımı kağıda dökebilme hayalini kurmakla çok meşgul olduğumdan derim. Aklıma çok güzel hayaller gelir bazen ama önce bir önceki kurmaya başladığım hayali bitirmem gerektiği için not alırım hayali kurulacak olan hayali. Bakınca plan gibi görünen halbuki kurulacak hayallerin listesi olan onlarca karalama çıkar evde kitapların arasına sıkışmış ufak not kağıtlarının üzerinde. Bak şimdi mesela bunu yazarken aklıma bir başka hayal geldi, onu da yazdım bir kenara, bakalım ne zaman kaybedip, ne zaman bulup, ne zaman hayalini kurmaya başlayacağım."}
{"url": "https://gezginyogini.com/seyahat-ederken-arkadas-edinme-yollari/", "text": "Yalnız seyahat etmek bir kısmımız için hala korkulu rüya. Yalnız başıma çok sıkılırım ben, bir başıma nasıl gezerim diye çekinen bir çoğunluk var. Yalnız seyahat etmek hep yalnız olmak demek değil, aksine birçok yeni arkadaş edinmek, birçok farklı insan ile birçok farklı yer keşfetmek demek. Yeni bir şehri keşfederken yeni bir sürü insanı da keşfetmek demek. Birkaç fikir önerisinde bulunmak istedim size, gelin birlikte göz atalım. 1 Gideceğin yere daha önce seyahat etmiş kişilerle iletişim kur, onların sana verdiği bilgileri ve iletişim bilgilerini kaydet. Oraya vardığında bu kişiler sana en çok yardımcı olacak arkadaşlar olabilirler. 2 Couchsurfing sitesinde üye ol, profil oluştur ve gideceğin şehirde seni misafir edecek, şehri gezdirebilecek ya da buluşup sohbet edebileceğin arkadaşlar aramaya başla. Bir şehri tanımanın en iyi yolu orada yaşayan insanlarla beraber vakit geçirmektir. 3 Eğer vaktin varsa workaway, hovos, wwoofing sayesinde gönüllü işlere başvur. Gönüllüler arasında beraber bir iş yapmanın, yardımlaşmanın etkisiyle iyi arkadaşlıklar kurulur. 4 Büyük otellerde kalmaktansa hostellerde kalmayı tercih et. Yatakhanede birkaç kişi ile beraber aynı odada yatmayı istemesen dahi hostellerin tek/çift kişilik odalarını tercih edebilirsin. Hostellerin ortak kullanım alanlarında yeni arkadaşlar edinme, bu arkadaş ile birlikte şehri gezme şansın olur. 5 Kahve molası için oturduğun kafede senin gibi yalnız oturan kişileri görürsen iletişim kurmayı dene. Keyifli bir sohbet iyi bir arkadaşlığı doğurabilir. 6 Arkadaş bulma uygulamalarından bazılarını telefonuna indirebilir, bulunduğun çevrenin yakınında sana uygun olduğunu düşündüğün kişilerle buluşabilirsin. 7 Seyahatte olduğun şehirdeki festivallere, kutlamalara katıl. O eğlenceli ortam içerisinde keyifli bir gruba dahil olmuş ve çılgınca eğlenirken bulabilirsin kendini. 8 Seyahat ederken arkadaş edinmenin en güzel yollarından biri de bir kursa dahil olmaktır. Bulunduğun ülkeye göre masaj, dil, aşçılık, yoga, dalış... ilgi alanına giren bir alanda dahil olduğun bir kurs sayesinde bir anda birçok arkadaşa sahip olabilirsin. 10 Gittiğin yerdeki üniversiteleri ziyaret et, bu sayede çevrende olan kültürel etkinliklerden haberdar olabilir ve dahil olabilirsin. Mutlaka kendine has yöntemler de geliştireceksin arkadaş bulmak için. Varsa önerebileceğin yöntemlere yorumlara yazabilir, yalnız seyahat etmekten korkan diğer arkadaşlara sen de cesaret verebilir, destek olabilirsin."}
{"url": "https://gezginyogini.com/seyahat-hayallerinizi-gerceklestirebilmeniz-icin-5-oneri/", "text": "- Seyahat için hedef koyduğunuz miktarı biriktirebilmek için lüksten kaçmanız ve minimalize edilmiş bir hayat tarzını benimsemeniz gerekir. - Gereksiz harcamaları hayatınızdan çıkarmalısınız. Eğlence anlayışınızı pahalı restaurant ve barların yerine arkadaşlarla ve sevdiklerinizle evde, ya da parkta, ya da kordonda çimlerde iki kadeh içip kahkaha ata ata sohbet etmeye ya da doyasıya dansetmeye çevirebilirsiniz mesela. - Dışarı çıktığınızda 8 liraya kahve içmek yerine 2 liraya çay içebileceğiniz yerleri tercih edebilirsiniz. - Fazla kıyafetlerinizi, çantalarınızı, ayakkabılarınızı satın, ihtiyacı olana verin, dağıtın. Az eşyayla mutlu olmayı öğretin kendinize. Kıyafete harcadığınız parayı mutlu olacağınız deneyimler için kenara koyun. - Bir şeyi almadan önce gerçekten ihtiyacınız olup olmadığını sorun kendinize. Tamam kendinize işkence edin demiyorum, arada da şımartın tabi kendinizi 🙂 ama mutluluğun para verip ürün alarak size gelmeyeceğini öğrenin en önemlisi. - Evinizin konforundan uzaklaşmayı göze almanız gerekir. Yeri geldiğinde sert yataklara, ya da belki matın üstünde yatmaya, etrafınızda dolaşma ihtimali olan hamamböceklerine, yatağınızda olma ihtimali olan tahtakurularına, kirli çarşaflara, bazen soğuk duşlara... hazır hissetmeniz gerekir kendinizi. Seyahat edebilmek için gerçekten önyargılarınızı bir kutuya kilitleyip bir daha açılmamak üzere okyanusun dibine fırlatmalısınız. - Bir millete, ırka, ya da dine karşı önyargılarınız varsa hemen ama hemen koyun onları kilitli kutunuza. Seyahat edebilmek için her birimizin eşit olduğunun bilincinde olmak lazım. - Bir ülkeye gitmeden önce oradan buradan duyduğunuz kulaktan dolma bilgilerle o ülke pismiş, tehlikeliymiş, orada insanlar kokuyormuş, yemekleri çok kötüymüş gibi miş, muşları bırakın kenara, gidin ve siz deneyimleyin. Birinin nefret ettiği bir yer bir başkasının cenneti olabilir unutmayın. - İnsanları işleriyle, memleketleriyle, görünüşleriyle, maddi durumuyla yargılamamayı öğretin kendinize, insanı insan olarak görün ve öyle başlayın sohbete. Şikayet etmek sizi mutsuz bir kurbana dönüştürür. İçinde bulunduğunuz şartlardan memnun değilseniz şartları değiştirebiliyorsanız değiştirin, değiştiremiyorsanız kabullenmeyi öğrenin. - Kaldığınız hostelde akşamları çok gürültü oluyor olabilir, odanızı ya da hosteli değiştirebiliyorsanız değiştirin, yok değiştiremiyorsanız ve şikayet sizi bu durumdan kurtaramıyorsa kulağınıza kulaklıkları takıp uyumayı deneyin. - Seyahat sırasında sırtınızda çantanızla çok uzun bir yol yürümeniz gerekebilir. Eğer bu durumdan hoşnutsuzsanız araba ya da rikşa tutabiliyorsanız tutun, yok maddi durumunuz ya da bulunduğunuz yerin şartları buna imkan tanımıyorsa kulaklığınızdan gelen Eddie Vedder müzikleri ile etrafın tadını çıkara çıkara yürümeyi deneyin. - Yemek istediğiniz gibi gelmemiş olabilir, yiyememiş olabilirsiniz. Şikayet etmek karnınızı doyurmayacaksa ya başka bir yemek siparişi verin ya bi şişe bira ile karnınızı doyurmaya çalışın ya da açlığınızı düşünmemenizi sağlayacak aktivitelerde bulunun ; sohbet, film izleme, kitap okuma olabilir mesela. Çocukluğunuzdan beri içinde olduğunuz, yaşadığınız, öğretildiğiniz hayatların haricinde başka tarzda, muhtemelen sizinkinden çok farklı hayatların da olduğunu farketmelisiniz. - Örneğin masa başında günde 8 saat çalışmak yerine dağın başına yerleşmiş ve yetiştirdiği sebzelerle karnını doyuran insanlar var, onlardan biriyle tanışabilirsiniz hazır olun. - Belki geçimini fahişelikle kazanan bir arkadaşınız olacak, bir zamanlar ayıpladığınız meslek gözünüze artık sıradan bir meslek gibi gelebilir, hazır olun. - Okula gitmemesine rağmen sizden daha akıllı konuşan, 8 yaşında 4 dil bilen bir çocuk en yakın arkadaşınız olabilir, hazır olun. - Eşcinsellik kavramının diğer ülkelerdeki insanlar arasında senin ülkendeki gibi dalga malzemesi yapılmadığını görüp şaşırabilirsin, ayıplanabilirsin, her insanın saygı gördüğü görüşlere hazır olun. İşi gücü bırakıp kendini yollara attın, bir miktar paran vardı ama birgün bitecek. Kendine yollarda kalmanı sağlayacak bir meslek bulman gerek. Kendini tanı, çalışkan ol ve yapmak istediğin şeyi bul. - Belki içinde bir yerlerde mükemmel bir dansçı yatıyor, Bollywood dans, latin dans, oryantal öğrenip bunu öğretebilirsin belki, neden olmasın ? - Belki de aslında çok iyi bir perküsyoncusun sen ama daha önce çalmadığın için farkında değilsin, neden olmasın? - Bir bakmışsın takı tasarımından çok iyi anlıyorsun, e satıp para da kazanıyorsun, bunu neden geliştirmeyesin ? - Yoksa bilgisayar işlerinde mi çok iyisin? Disiplinli çalışırsan bir site tasarımcısı olabilirsin belki de. - Dışarıdan yürütebileceğin bir internet mesleği edinebilirsin belki de kendine, mesela bir satış sitesi. bilimsel bir araştırmaya göre, kısa süreli deneyimler ile alışveriş beyinde aynı etkiyi yaratıyor ve aynı süre zarfında iyi hissetmemizi ve mutlu olmamızı sağlıyormuş. Ama alınan eşya bir süre sonra eskiyince kenara konuluyor ve unutuluyor. Deneyimler ise hem kişisel gelişimimize yardımcı oluyor hem de güzel birer anı olarak hatıralamızda kalıyormuş. o nedenle eşya almak yerine deneyim almayı tercih edin diyordu.. bir de sigaranın paketinin 10tl olduğunu düşünürsek, sigarayı bırakmakta güzel bir tasarruf yöntemi olacaktır."}
{"url": "https://gezginyogini.com/seyahat-hazirliklari/", "text": "Her yeni seyahat öncesi bir heyecanın yanında bir sıkıntı da sarıyor beni; şimdi gel de seyahate hazırlan diye söylenmeye başlıyorum. İşin en yorucu kısmı bu seyahat hazırlıkları. Bazen öyle sıkılıyorum ki bu süreçten \" ya otur evinde, kitabını oku, yoganı yap, mutfağında güzel güzel yemekler yap, akşam git kordona çimlere oturup arkadaşlarınla laklak yap, kedicinle sarmaş dolaş uykulara dal, ne işin var orada burada be kadın\" diye söylenirken buluyorum kendimi. Ama insan kurtlu olmayagörsün, yolların tadını bir kez tatmayagörsün; hem söylene söylene hem de neşeyle şarkılar söyleye söyleye çantamı hazırlarken, harita üzerinde rota belirlerken, kalacak yerler için internette dolanırken buluveriyorum kendimi. Seyahat öncesi hazırlık süreci bu sefer biraz daha zor oldu benim için;tekrardan evi kapatma, eşyaları kolileme, yeniden evsiz kalma, yeniden bir yere ait olmama sözle söylendiği kadar kolay olmuyor aslında. İnsan hem yollarda olmayı, gezmeyi, görmeyi, öğrenmeyi isterken hem de bir yeri yurdu olsun, kitaplarını koyacak bir kitaplığı olsun, kitaplarını okuyacak bir koltuğu olsun, döndüğünde uzanacak bir yatağı olsun isteyebiliyor. Her seçimin bir diğerinden vazgeçiş olduğunu biliyorum ve kararsızlık içinde mutsuz olmaktansa mutlu olacağıma inandığım bir yolu seçiyorum; uzun olacağına inandığım bir seyahate adım atıyorum. Avrupa seyahatine Yoldaki ile birlikte Keşan ile devam ediyoruz 🙂 Keşan'dan Selanik'e otobüsle geçiyoruz. Dedelerimin köyü Langaza'ya bir uğrayayım artık diyorum. Sonrasında feribotla İtalya, oradan Fransa, Hollanda, Sırbistan, Karadağ. Şimdilik 2 ayımızın rotası bu gibi, her an değişebiliyor tabi 🙂 Euro bizi tokatlamadan bu seyahati bitirebilirsek, biraz Türkiye'de dinlendikten sonra daha uzun bir seyahat için yola çıkmayı planlıyoruz. Ne yalan söyleyeyim bu süreçte çok da iyi olduğumu söyleyemem 🙂 Daha önce Avustralya'dan 24,5 kilo çanta ile çıkmış insanım ben, yolda çanta 15 kiloya düşmüştü Yoldaki sağolsun 🙂 Eşyaların bir kısmını da yolda bırakmak zorunda kalmıştım tabi. - 2 şort - 5 askılı t-shirt - 2 yarım kollu t-shirt - 1 uzun kollu t-shirt - 1 uzun kollu gömlek - 1 kısa 1 uzun tayt - 1 yürüyüş pantolonu - 2 bikini - 2 elbise - 1 yağmurluk Buraya kadarlık kısmı 10 kilo falan tutuyor, teknolojik alet çantası da girecek bu çantanın içine. Bilgisayar, fotoğraf makinesi, power bank, bluetooth hoparlör,1 kitap, 1 defter derken çantanın toplam ağırlığı 15 kiloya vardı yine. Bir önceki seyahatlerde teknolojik alet çantası haricindekilerin en az 15 kilo tuttuğunu varsayarsak benim için büyük bir başarı bu çanta. Çantamı sadece ihtiyaç dahilinde tutmaya, ihtiyacım olandan fazlasını almamaya özen gösterdim. Ben biraz süs seven bir kadınım, siz belki benden daha azını hazırlayabilirsiniz. Önemli olan kıyafetleri hafif, kolay katlanabilir, ihtiyacın kadar seçebilmek ve teknolojik ürünleri de mümkün olduğunca küçük, seyahat boyutlarına uygun seçebilmek. Hiç rotasız yola çıkmayı da tercih edebilirsiniz tabi ama bu seyahat için sadece 2 ay ayırabildiğimiz için ve gideceğimiz yer Euro'nun memleketi Avrupa olduğu için önceden rota belirlemekte maddi açıdan fayda var diye düşündüm. Rota çizerken önce bir çıkış noktası belirliyorum, bu seferki Selanik idi. Sonrasında Google maps'ten kendimce güzel olduğuna inandığım bir hat çekiyorum ve başlıyorum araştırmaya bu yerler ile ilgili bloglar var mı, ulaşım nasıl sağlanır, kalacak yer açısından maddi olarak uygun yerler var mı gibi bilgileri araştırmaya. Rota üzerindeki şehirleri, ilçeleri google'dan aratarak fikir sahibi olmaya çalışıyorum. Oralara gitmiş birkaç arkadaşım varsa onların fikirlerini dinliyorum, onları önerilerine çok önem veriyorum. Bazen defalarca rota değişiyor, bazen yol öncesi bazen yol sırasında rotada değişiklikler yapabiliyoruz. Yoldayken karşıma çıkan insanların seyahat rotalarımı değiştirmemde çok etkisi olmuştur şimdiye kadar. Türkiye'den çıkışımız otobüsle olacak, Keşan'dan Selanik'e giden birkaç otobüs firması var. Biz biletimizi Kamil Koç'tan aldık. Yunanistan'dan İtalya'ya geçişimiz de feribot ile olacak. Seyahat sırasında iki uçuş planımız var, Hollanda'dan Sırbistan'a, Karadağ'dan Türkiye'ye. Bu uçuşlarımızın biletlerini almak için Turnacom sitesini kullanıyorum ben. Hem fiyatları uygun buluyorum, hem de aldığım uçuş puan olarak da geri dönüyor. Turna. com'a aşağıdaki fotoğrafa tıklayarak üye olabilirsiniz. Çoğu ülke, girişteki pasaport kontrolü sırasında nerede kalacağınızı sorar. Bu genellikle havaalanı kontrollerinde oluyor ama yine de ülkeye girerken en azından ilk 1-2 geceyi rezerve etmekte fayda var diye düşünüyorum. Booking. com bizim ülkemizde çalışmasa da yurtdışındaki rezervasyonlar için hala gönül rahatlığı ile kullanabildiğimiz bir website. Ben booking. com'tan yapacağım alışverişleri Artıway üzerinden yapıyorum ki konaklama ücretinin %4'ü bana geri dönsün, damlaya damlaya göl oluyor sonra o geri dönüşler. Artıway'e aşağıdaki fotoğrafa tıklayarak siz de üye olabilirsiniz. Konaklama için hostel, otel, airbnb gibi seçeneklerin yanında couchsurfing gibi bir güzellik de var. Bu site sayesinde dünyanın bir çok yerinde sizi hiçbir beklentisi olmadan misafir etmek isteyecek kişilerle tanışabiliyorsunuz. Couchsurfing sitesinde bir ev sahibine gitmeden önce ya da bir misafiri seçerken dikkat etmeniz gereken en önemli nokta kaşı/ gözü değil referansları. Yazılan referansları detaylıca okumakta, varsa arkadaşın facebook profilini incelemekte fayda var. Seyahat öncesi benim en severek yaptığım şey bu kısım sanırım. Gitmeyi planladığım şehire daha önce hangi bloggerlar gitmiş ve şehir hakkında, gezilecek görülecek yerler hakkında, yenilecek yemekler hakkında neler demişler okuyup, beğendiğim kısımları defterime not alırım. Google'a \"Avrupa gezi\" , \"Avrupa gezi rehberi\", \"Avrupa gezilecek yerler\" , \"Avrupa seyahat\" yazıp bir sürü bloğa ulaştım ve öneriler içerisinde aklıma yatanları tek tek not aldım. Ufak bir defterim var, Avrupa'da Gezilecek Görülecek Yerler başlığı altında kendimce ufak notlar aldım. Balkanlar gezi için Sırbistan'da yaşayan blogger arkadaşımız Adım Adım Seyahat Güneş'e güvendim, daha hiç araştırma yapmadım. Yolda vakit buldukça ona da bakacağım. Seyahat öncesi alınacak bir sürü şey oluyor. Outdoor malzemeler için sponsor olacak bir firma bulamadık, hal böyle olunca Decathlon'dan kendi kendimize yaptık bütün alışverişimizi. Seçtiğim ürünlerin özellikle teri emen, hafif, katlanabilir, rahat olmasına özen gösterdim. Sandalet, T-shirt, tayt, uyku tulumu, yağmurluk, günlük çanta, sıtçantası yağmurluğu gibi bir çok ürünü Decathlon'dan uygun fiyata aldık. Ayrıca İzmir Alsancak'ta Abba Çanta Diyarı diye ufak bir dükkan var, biz bu dükkanda çok güzel çantalara denk geliyoruz. Günlük bel çantalarımızı her ikimiz de buradan aldık, göz atmanızı öneririm. Kozmetik ürünler için Watsons ve Gratis'te seyahat boyu ürünler var, ya da kullandığınız özel ürünler içine koyabileceğiniz seyahat boyu kaplar var. Çok işime yarıyor bunlar, 50-100 gram ufak ürünler taşımaya özen gösteriyorum genelde. Seyahatin tüm hazırlıklarını bitirdikten sonra ve sevdiklerime sarılıp vedalaştıktan sonra artık hazırım yola. Bakalım bu seyahatim bana neler öğretecek. Seyahatimin detaylarını aşağıdaki sosyal medya hesaplarımdan takip edebilirsiniz. Daha bol fotoğraf için ve hedefler için \"Timeset\" uygulamasını indirip \"Gezgin yogini\" hesabımı takip edebilirsiniz. Okuyanlara fikir vermesi açısından harcamaları tek tek not alacağım, bakalım Euro amca bizi sevecek mi? 🙂 3 kuruş parayla çıkmaya cesaret ettiğimiz bu yolda güzel dileklerinizi bizden esirgemeyin olur mu:) Bu güzergahlarda tanıdıklarınız varsa ve bizleri ağırlamak isterse seve seve tanışmak isteriz. Merhaba, daha önce vize yoksa direk 3 aylık kalma hakkı vermeleri zor zaten. Biz 4 ay içerisinde 30 gün kalış hakkı alabildik. Her biri için kalacak yer göstermedim, ilk girişim için gösterdim ama uçak bileti rezervasyonları gösterdim. Dilekçe yazıp dilekçede anlattım uzun süreli vize talep ettiğimi, biraz şans işi sanırım. Bol şans size. Henüz seyahate yeni başladık, bitirince belli olacak o rakam. Pazartesi bende 22 günlük bir seyahate çıkıyorum viyanadan başlıcak. Ve inan hiç plan yapmadım. Trenle dolaşıcam ve rotamı orda belirleyeceğim. Kalacak yerleride orda ayarlarım diye düşünüyorum. Hatta bazı yerlerde hamak yada tulumda yatarım diyorum Boncuklarım var birsürü bileklik kolye yapıp bana yardımcı olanlara hediye edicem eğer 2. el pazarı varsa bi gitar alıp sokakta çalıcam yani açıkçası bilmiyorum benimkisi geziden çok bir yolculuk bir kendini tanıma kendime yaptığım bir seyahat olacak gibi. Çaresiz kalmam diye. düşünüyorum ama korkmam gereken bişey var mı? İlk deneyime bukadar rahat başlamak doğru mu? Daha çantama 1 parça bile koymadım işte. Düşüncelerimi uygulayabilme de sorun yaşıyacağımı hiç. düşünmedim. çünkü hep güzel düşünceler. Güzel dünyanın her yerinde güzeldir sanırım.. bana da size de bizler gibi olanlara bol şans. İyilikler hep bizimle kalsın. Yolu bilmemek yolumuzun olmamasından herzamn iyidir... sevgiyle.."}
{"url": "https://gezginyogini.com/tayland-ada-kohphangan-gezi/", "text": "Uçağı kaçırma, koşturmalar, havaalanında sabahlama... olaylarının ardından sonunda Krabi'ye vardık. Havaalanından şehir merkezine giden otobüsler var. Yer ayırttığımız hostel Krabi city'de. Krabi; Krabi city ve Aonang olarak iki bölümden oluşuyor. Krabi city kısmında denize girecek sahil olmadığı için daha ucuz. 2 gün burada kalmaya karar verdik. Bu süre içerisinde Aonang'a gidip yer bakacağız. Kaldığımız hostelin sahibi kadın aynı zamanda kendi çapında seyahat acentalığı da yapıyor. Koh Phangan yerine baştan Koh Lanta'ya bilet alan bizler, neyse ki durumun çabucak farkına varıp bileti değiştirdik. Krabi- Koh Phangan arası 500 baht. Bu bilet otobüs ve feribot fiyatını içeriyor. Ertesi gün kapının önünde 1 saatlik beklemenin ardından servis sonunda geldi ve aldı bizi. Servis otobüs istasyonuna götürüyor, oradan biletler onaylatılıyor ve otobüse biniliyor. Surathani'ye kadar otobüsle gittik. Oradan feribota aktarma yapıldı. Yolculuk toplamda 4 saat falan sürdü sanırım. Koh Phangan adasına vardık sonunda. Çok kötü bir deniz yolculuğu değildi, büyük feribota binince o kadar da çok sallanmıyor. Bu arada ufak bir bilgilendirme yapayım. Thai dilinde koh= ada, haad=sahil demek. Bunlara pek denk geleceksiniz bu yazıda ve Tayland'ta. Adada taksiciler gideceğimiz yere kişi başı 400 bahtan bırakmayı teklif etti, sonra 300 bahta indi. Tabi ki bu parayı vermedik taksicilere. Gittik hemen yakın civardaki motorcudan bir motor kiraladık günlüğü 150 bahttan. İki büyük sırt çantası, iki küçük çanta ve biz. Bir motora onca şey sığar mı demeyin sığdı 🙂 Yavaş yavaş, tintin mintin gittik. Gittiğimizde saat gece 10 civarı olduğu için pek anlayamadım bungalowun bulunduğu mekanın güzelliğini. Sabah uyanında gördüm ki meğer deniz dibimizdeymiş. Deniz, kum, hamak... işte benim huzur tanımım 🙂 Kaldığımzı yerin adı Haad Chao Phao. Koh Phangan'da kaldığımız süre daha çok yazı yazmak, eski yazıları toparlamak, okumak, dinlenmek ve keyif yapmak ile geçti. Zaten şuraya da gidilmeli, burası da görülmeli denilebilecek yerler yok Koh Phangan'da, keyif için gelinir buraya sadece. Ye, iç, yat, yüz, hamakta sallan... bu 5 eylem yeter Koh Phangan'ı anlatmaya. Kaldığımız süre içerisindeki ofisimiz burası oldu mesela. Havanın soğuduğu, yağmurun yağdığı zamanlar da oldu elbet ve çok ama çok keyifliydi. Koh Phangan'da birbirinden güzel plajlar var, her gün farklı bir yerdeymişsinzi gibi hissetmek için hergün bir yenisini görseniz yeter. Ünlü Haad Yao plajı da burası. Koh Phangan aynı zamanda dalış cennetlerinden birisi ama biz gibi düşük bütçeli gezginler için olarak bunun için bütçe ayıramadık ne yazık ki. Burada deniz ve hamak sefasından yapılacak bir diğer güzellik de yemek yemek tabi ki. Mama's Pooh Kitchen tavsiye edebileceğim güzel ve ucuz yemek mekanlarından. Yollara çıkışımın 2. yılını burada kutladım. Planlarım şöyle browni üflemeli ve ardından şaraplı bir kutlamaydı ama hastalık kapıyı çalınca mum üflemek yerine Mama'da çorba üfleyerek kutladım ikinci hayatımın doğumgününü. Bir de adanın merkezindeki Pazar yeri var ki falafelden, pizzaya, suşiden, Tayland yemeklerine her damağa uygun lezzet bulmak mümkün. Adını hatırlamadığım bir Lübnan restaurantı var bir de kaldığımız yere yakın, bulursanız humusunu deneyin. Koh Phangan; Koh Tao ve Koh Samui adalarınının tam ortasında kalıyor. Burada kaldığımız süre içinde bu adalardan en azından birini gidip görelim dedik ve Koh Tao'da karar kıldık. Günübirlik feribotla gidip gelmeye karar verdik. Tatil boyunca verdiğimiz saçmasapan kararlardan biriymiş. Siz siz olun günübirlik adaya gitmeyin, çok manasız. Boşuna para harcamaktan başka bir işe yaramadı. Buraya vereceğimiz kişi başı 1000 baht ile güzel bir ada turuna katılırmışız. Ya da bütün gün boyunca durmadan falafel- humus yiyebilirmişiz 🙂 Oraya gidene kadar feribotta çektiğimiz işkence de cabası. Kusarsak falan diye kırmızı poşetler dağıtmaya başladı görevliler içeride, daha ayrıntıya girmeyeyim ben. Ama vapurdaki manzarayı seyre doyum olmaz. Bizim adada da aynı sahil burada da, e napmaya teptik onca yolu? ne bileyim ben 🙂 buyrun size Koh Tao. Chiang Mai'de bahsettiğimiz gözlemeci dükkanını hatırlar mısınız ? Hah işte o dükkanın sahibi Gürkan da buralara geldi. Yanında 3 tane daha Türk, güzel bir Türk komünü kurduk yine burada. Buraya kız götürmeye değil Tayland'ın güzelliklerini görmeye gelen hoş sohbet Türkleri görünce muhabbete açığız. Ama o tarifini bile yapmama gerek kalmadan sizin anlayacağınız tarzda Türk abileri görünce kaçıyor, türk olduğumuzu çaktırmamaya çalışıyoruz genelde. Ara ara motorla dolaşmaya çıktık tabi adayı. Gördüğümüz güzel manzaralarda bir durup soluklanmayı da ihmal etmedik. Dünyaca ünlü Full Moon Party mekanlarından biriymiş Koh Phangan. Parti 25 aralık akşamı, ve bizim dönüşümüz de 24 aralık. Baştan acaba kalsak mı 1 gün, bir şekilde kalacak bir yerler buluruz falan diye plan yapmaya çalıştık. Ama sonra pek de parti insanı olmadığımızı ikimiz de anladık 🙂 Zaten parti zamanı bungalowların içine girip hırsızlık yapılıyormuş, pek tekin olmazmış ortalık falan diye hikayeler de duyunca ha dedik gidelim biz zorlamayalım şansımızı. 24 Aralık sabahı feribota atlayıp Krabi- Ao Nang yolunu tuttuk. Krabi'nin güzelliklerini bir sonraki yazıda anlatayım o zaman ben size. Yazılarınızı okuyor ve biriktiriyorum. gitmek için kızlarımla da okutuyorum. Çünkü ben iki gezgin kız yetiştiriyoruz. Bayıldım buralara, bungalova, gün batımına, saçlarını sallayışına.. Bak, deniz tutmasına aklımdayken bir tavsiye. Y. Zelanda'da Kuzey Adadan güneye geçerken müthiş sallandık. Görevli elinde bir tepsi içi buz dolu bardakla dolaşıp midesi bulananlara dağıttı. Buzu emdikçe midem toparlandı. Aklında olsun 🙂 Yolun açık olsun."}
{"url": "https://gezginyogini.com/tayland-fil-gezi/", "text": "Chiang Mai'nin meşhur aktivitelerinden biri fil safarileri. Birçok insan buraya gelip fil safarilerine katılmak, fil tepesinde fotoğraflar çekilmek istiyor. Tayland ve filler konulu bu yazıyı yazmamın sebebi sizlere bu eğlencenin diğer yüzünü göstermek. Fil endüstrisi var, çünkü bir çok turist fil safarilerine istiyor ve bunun için hatırı sayılır paralar vermeye de hazırlar. Peki bu hayvanları sürebilmek o kadar da kolay mı ? Vahşi bir filin sürülebilir noktaya gelmesi için uygulanan eğitim çok acımasız ve daha fil bebekken başlıyor. Bebekken başlayan bu cesareti kırma eğitimine \"Phajaan\" deniliyor. Eğitim bebek filleri annelerinden ayırıp onları kımıldayamayacakları bir kafeste ya da toprak altında bir delikte tutarak başlıyor. Bebek filler burada uysallaşana kadar sopayla dövülüyor, sivri kancalarla bıçaklanarak işkenceler yapılıyor, aynı zamanda günlerce aç ve uykudan yoksun bırakılıyorlar. Eğitildikten sonra da bu işkence bitmiyor. Sivri kancalar filleri kontrol etmek için kullanılıyor. Eğitim sırasındaki gibi filleri bıçaklamıyor olsalar da bıçaklanacağı korkusu verilerek çalışmaya zorlanıyorlar. Merak edenler ve izlemeye cesareti olanlar için Tayland'a fillerin nasıl eğitildiğine dair videoyu aşağıda. Ayrıca fil sürmenin fillerin vücudunda uzun süreli zarara sebebiyet verdiğini biliyor musunuz ? Her ne kadar iri cüsseli hayvanlar olsalar da omurgaları insan ağırlığını taşımak için uygun değil. Bu pek de sempatikmiş gibi görünen fil safarileri bir müddet sonra fillerin omurgalarında ciddi hasarlara sebebiyet veriyor. İşte bunun için size güvenilir bir yer önerebilirim. Tayland- Chiang Mai'deki Elephant Nature Park. Bu parkın diğerlerinden farkı ne derseniz şöyle bir anlatayım size. Elephant Nature Park turistlere eğlence için işkenceye maruz bırakılan yerlerden kurtarılmış fillerden oluşuyor. Parkın sahibi Lek Chailert adında bir Thai kadın. Gençliğinden beri kendini hayvanların kurtarılmasına ve ülkesinde fillere yapılan bu kötü muameleye karşı savaşmaya adamış. Park; günlük turların yanında gönüllü çalışma fırsatları da sunuyor. Bir fili beslemenin maliyetinin gerçekten yüksek olduğuna sizi ikna etmeme gerek yok sanırım, burada 50'ye yakın fil olduğunu, kurtarılmış yüzlerce kedi ve köpek olduğunu düşünürsek diğerlerinden biraz daha pahalı da olsa buraya verdiğiniz 2500 baht( 200 lira) için inanın içiniz acımıyor, bu masum koca cüsseli hayvanlar için yaptığınız bağıştan mutluluk duyuyorsunuz. Burada gönüllü olarak çalışmak istiyorsanız haftalık 15000 baht gibi bir ücreti var. Ayrıca fiyatın yüksek olmasının bir diğer sebebi de sirklerdeki ve kamplardaki işkenceye maruz filleri kurtarmak için parayla satın almak zorunda olmaları. Hastalıklarını tedavi edip burada mutlu bir şekilde hayatlarına devam etmelerini sağlıyorlar. Gülen'in araştırmacı kişiliği sayesinde bu yeri keşfediyoruz biz de. Rezervasyonları birkaç gün önceden yaptırmak gerekiyor. Cumartesi gününe yer buluyor, sabırsızla ve heyecanla bekliyoruz. Hikayelerini anlatıyor bize rehber arkadaş. Biri sahibi tarafından hamileyken eşya taşımaya zorlanmış, yolda bebesini düşürmüş. Hal böyle olunca kızmış ve çalışmayı protesto etmiş. Sahibi tarafından önce bir gözü sonra diğer gözü kör edilmiş tekrar çalışmaya başlaması için. Bir başkasının gözü sirkteki flaşlar yüzünden kör olmuş. Bir başkasının ayağı Myanmar topraklarında mayına bastığı için sakatlanmış. Bir diğerinin ayağı fazla yük taşıdığı için kırılmış ve o halde çalışmaya devam ettirilmiş. Hangi birini anlatayım bilemiyorum. Buradan hiç ayrılmak istemesek de 3 civarı ayrılış saatimiz geliyor kamptan. Kocaman masum arkadaşlarımıza elveda diyoruz. Gözlerine bakıyorum ve diğer arkadaşlarının çektiği işkenceleri insanlara anlatacağıma ve bu sektöre para vermemeleri için insanlara yalvaracağıma dair söz veriyorum kocaman arkadaşlarıma. Teşekkürler. Sayende cok sevdiğim filleri görmeye giderken onlara işkence eden insanlara para vermeyeceğim. Buraya gidebilmek için nasıl bir yol izlemeliyiz. Acentalardan biletinizi alabiliyorsunuz bildiğim kadarıyla, bireysel olarak giriş şansınız var mı, oraya kadar nasıl gidersiniz bilemiyorum."}
{"url": "https://gezginyogini.com/tayland-krabi-adalar-gezi/", "text": "Tayland 'taki son 1 haftamızı Krabi 'de geçirdik. Koh Phangan adasından direk Krabi merkeze feribot+otobüsler var; fiyato 600 baht (48 lira civarı) kadardı, yanlış hatırlıyorsam da affola. Ootobüsten sonra servislerle Ao Nang'a geçtik, kişi başı 100 baht civarıydı o da sanırım. Servis bizi kalacağımız yer olan Laughing Gecko Bungalows'un önüne kadar bırakıyor. Ve Krabi günlerimiz başlıyor böylece. Bungalowlarımıza vardığımızda saat 7 civarıydı. Laughing Gecko'nun sahibi Nui adında bilgili, entel, hoş sohbet bir Taylandlı. Tanıdın mı bizi diye sordum içeri girdiğim gibi, \"yok artık, tabi ki unutmadım\" tarzı bir ifadeyle \"King of the sky\" dedi Gökhan'ı kastederek 🙂 Benim ismimi hatırlayamamış da olsa daha önce sadece bir saat sohbet etmemize rağmen bizi unutmamış olmasına şaşırdım. Hemen bizi tanıştırdı orada bulunan herkesle. Akşam yemeğine yetişmişiz neyse ki, bizim geleceğimizi düşünerek ona göre hazırlatmış zaten yemekleri Nui. Parayı fazla harcadığımızı farkedince ben oturdum acaba Hindistan'a karadan girebilir miyiz planları yapmaya başladım. Myanmar ve Bangladeş'i geçmemiz gerekiyor ve her ikisi de vize istiyor. Sonra Bangladeş'te yaşayan bir üniversite arkadaşım aklıma geldi, dur dedim yazayım ben Betül'e de bir sorayım ne kadarmış Bangladeş vizesi, kapıda alabiliyormuyuz falan. Hem gidersek ona da uğrarız, yıllar sonra arkadaşımı görmüş olurum diye düşünüyorum. Betül şuan Bangladeş'te olmadıklarını, tatilde Krabi'de olduklarını söyledi. \"Neee\" dedim Krabi mi? E biz de Krabi'deyiz. Aaaa, hadi yaaa... falan şaşırmalarından sonra buluşmaya karar verdik. Emerald, zümrüt demek, gölün rengi zümrüt yeşili olduğu için böyle söyleniyor olsa gerek. Zümrüt gölünün biraz daha ilerisinde \"Blue Pool\" yani \"mavi göl\" adıyla anılan gölü keşfettik ilerleyen saatlerde. İşte burası için gerçekten doğa harikası diyebilirim. Turkuaz neon renginde masmavi bir göl. Gölün rengi gerçekten göz kamaştırıcı. Gölün etrafında el çırparsan titreşimler suya yansıyor ve suyun içerisinde hareler oluşmaya başlıyor. Gerçekten etkileyici bir deneyim, o kadar yolu teptiğimize değdi dedim bu manzarayı gördükten sonra. Ertesi gün de \"Tiger Cave Temple\" için atladık motora. 1260 merdiveni çıkarak ulaşacağımız bir Budist tapınağı. Merdivenlerin zirvesinde bir mağara ve büyük bir Buddha heykeli sizi bekliyor. Tapınağa \"kaplan mağarası\" adının verilmesi eskilere dayanıyor tabi ki. Jumnean Seelasettho adında bir Vipassana keşişi bu mağarada meditasyon yapmaya başlıyor ve meditasyonu sırasında mağaranın etrafında kaplanların dolaştığına şahitlik ediyor. Bir başka efsanede çok çok büyük bir kaplanın bu mağarada yaşadığını ve etrafta dolaştığını söylüyor. Mağara duvarlarının üzerindeki kaplan ayak izleri bu mağarayı ismini veren etkenlerin arasında. Krabi'ye gelip de adaları görmemek olmaz dedik, aslında ben dedim Gökhan da e görelim madem dedi 🙂 Senelerdir hayatında hiç tura katılmamış gezgin adamı \"ada turu\"na katılmaya ikna ettim çünkü turlarla gittiğimizde tek başımıza bilet almaktan daha ucuza gelecekti... Kaldığımız hostelin sahibi Nui bize tur ayarlayabileceğini söyledi. Ertesi gün tam da Tayland'ta alışmış olduğumuz şekilde; bize söylenen saatten 1 saat sonra geldi servis bizi almak için. Ada turlarında \"speed boat\" ve \"long tail\" diye iki seçenek var. Long tail yani uzun kuyruk tahta gemiler daha ucuz olduğu için onu tercih ettik tabi ki. Tur broşürlerinde \"Long islands\" yazan tura katılıyoruz. Broşürlerin üzerinde 1000 baht yazıyor ama bizim pazarlığa başlamıza gerek olmadan 700 baht'a düşüyorlar direk. (55 lira civarı). Tur sabah 9'da başlıyor, 5 adaya götürüyor ve öğlen yemeği veriyor ve 3 civarı geri dönüş. Öğle yemeği faslı biraz sıkıntılı geçti. Botu kullanan kaptandan başka kimse yok, e kaptanın ingilizcesi de çok kısıtlı olunca biz ne zaman, nasıl öğle yemeği yiyeceğimizi pek anlayamadık. Açlığın verdiği stresle biraz sıkıntı oldu bu durum. Öğle yemeği diye çıkardıkları şeyler tavuklu bilmemneli bir çeşit pilav ve ne eti olduğunu bilmediğimiz birkaç çöp şiş. Benim yiyebileceğim hiç bir şey yoktu. Hal böyle olunca adadaki tek restaurantı bulup oradan bişeyler söyledik. Sonra \"Lading adası\"nda durakladık. İşte bu güzel fotoğraflar bu adadaki eğlencemizin sonucu çıktı ortaya. Cennetten bir parça diye klasik bir tabir kullanmak istiyorum şuanda, daha uygun başka bir tabir bulamadım. Ardından \"Pakbia adası\" ve \"Pai adası\" ile devam ettik yolculuğa. Söylenecek sözler bitince fotoğraflara yönlendiriyorum sizi. Gün sonunda yorulmuş bir halde attık kendimizi bungalowlarımıza. Akşam güzel bir yemeği hakettiğimize inandırıp kendimizi normalden biraz daha fazla para harcadık yine tabi ki. Günler gelip geçti ve yılbaşı akşamına geldi sıra. Öyle özel planlar falan yapmadık yılbaşı için. İkimiz içinde yılbaşı akşamları saçma sapan planların yapıldığı ve bir türlü eğlenilemeyen, kendini bilmezlerin cıvıttığı gereksiz yere büyütülen sıradan akşamlar aslında. Bu yılbaşı \"illa de eğlenmeliyiz\" tantanasına girmediğimiz için stressiz bir yeni yıla giriyor olmanın huzuru vardı bende aslına bakarsanız. Tayland'ta insanlar yeni yıl akşamı sahile çadırlar kuruyor, tüm aile geceyi burada geçirmek üzere sahile doğru akın ediyor. Bir cümbür cemaat durumu var sahilde. Ama bir yandan da eğlenceli bu ortamı izlemek."}
{"url": "https://gezginyogini.com/tayland-vize-ucak-bangkok/", "text": "Chiang Mai'de geçen bir haftamızın ardından hiç istemeye istemeye ayrılıyoruz bu güzel şehirden. Tayland vizesi ni uzatma yolları arıyoruz. Chiang Mai'den Bangkok'a geçtik trenle. JP adıyla anılıyor ev sahibimiz. Uzun süredir Asya'da yaşayan bir Fransız. Kapının önünde beslenen bir tekir daha eklenmiş bu sene eve. Koca yürekli adam derler ya işte onlardan biri olsa gerek JP, küçücük evine 7 belalıyı sığdırmış. Hepsinin karakterini anlatıyor bize üşenmeden, kim kime aşık, kime kime kızgın, kim kimden nefret ediyor, kim utangaç, kim otoriter, kim sinirli... Öyle çok seviyor ki bu canları evladı olsa bu kadar olur heralde diyorum. Ama asıl favorim bu şapşik şehla arkadaş 🙂 Pek sevilmiyor diğerleri arasında. JP'nin dediğine göre down sendromu. Tabi hemen dışlanıyor diğer \"normal\"ler tarafından. Bangkok'a bu gelişimizde yine Uzaktaki Dünya Mehmet abimizle buluşuyoruz tabi ki. Bize yine üşenmeden anlatıyor Tayland hakkında bildiklerini, gezdiyor, içiriyor bizi. Mehmet abinin bize anlattığı bir değişik şey daha bu tapınaktaki dans gösterisi. İnsanlar belli bir miktar para vererek kaç kızın dans etmesini istediklerini belirliyorlar, sonra sahnenin önüne oturuyorlar. Arkada onlar için dinsel dans yapılırken onlar da önde dualar ediyorlar. Bangkok sokaklarında dolanıyoruz ertesi gün. Aralık ayının 5'i kralın doğumgünü, sokaklar hep doğumgünü için hazırlanmış süslerle dolu. Her taraf çiçekler ve çiçeklerle hazırlanan süsler. Kralın doğumgününü kutlamak için bisiklet maratonu organize edilmiş, \"Bike for dad\" adı verilmiş.\"Baba için bisiklet sür\" şeklinde kulağa saçma sapan gelen şekilde çevirebilirim 🙂 Burada krala baba diyorlar. Tayland'ta neredeyse herkesin üzerinde bu Bike for Dad Tshirtlerinden görebilirsiniz. Wat Pho Tayland'ın en ünlü Budist tapınaklarından biri. İçeride kocaman bir Buddha heykeli bulunuyor. Bu tapınak Thai masajının çıktığı yer olarak biliniyor, ünü aslında buradan geliyor. Burada Thai masajı kursuna katılmak isteklerimizinve planlarımızın arasındaydı ama paraları bitirence bu plan birgün gerçekleştirilmesi dilenen bir hayal olarak kaldı. Tayland'a karadan girdiğimiz için 2 hafta vize alabildiğimizi yazmıştım daha önce. Planımız 2 hafta sonra Kamboçya'ya geçmek, orada birkaç hafta kaldıktan sonra tekrar Tayland'a dönüp bu sefer 1 ay kalmak ve Tayland'tan da Hindistan'a geçmekti. Ama Asya'da plan olmaz 🙂 İşin aslı zaten planlar bozulmak için yapılmaz mı ? 🙂 Öğrendik ki Tayland'tan Hindistan vizesine başvuramıyormuşuz. E hal böyle olunca Kamboçya'dan vizeye başvurma planını yapmak zorunda oluyoruz. Ama Hindistan vizesi ülkeye girdiğin andan itibaren değil vizeyi aldığın andan itibaren başlıyor. Yani biz şimdi Kamboçya'ya gidip vizeyi alırsak aradaki 1 ayımız yanmış olacak. O zaman Tayland vizesi ni 1 ay uzatalım sonra Kamboçya yapar oradan Hindistan'a gideriz diyoruz. Ama sonra öğreniyoruz ki karadan girdiğimiz için en fazla 8 gün uzatabiliyormuşuz. En sonunda bulabildiğimiz en ucuz uçak biletiyle Kuala Lumpur'a gidip oradan tekrar Tayland'a gireriz diyoruz. Aynı gün içerisine gidiş-dönüş biletlerimizi alıyoruz. Sonra diyorlar ki aynı gün içerisinde Tayland'a çıkış-giriş yaparak vize almanız sıkıntı. E biz bileti çoktan almışız, bir kurt düşüyor içimize. JP sıkıntı olmayacağını söylüyor, sadece Tayland'a devamlı giriş çıkış yapan yani vize uzatıp uzatıp aslında Tayland'ta yaşayanlar için böyle bir sıkıntı çıkardıklarını söylüyor. Yani kendisi gibi olanlar için. Benim pek içim rahat etmiyor, biri öyle biri böyle diyor. Dedim bu olayın aslını öğrenmeden benim gözümü uyku tutmaz. Gökhan bu konularda daha rahat, daha olduğu gibi bırakalım insanı ama ben belirsizlik olduğunda rahat uyuyamayan insanlardanım. Neyse sonunda havaalanına gidip bu biletlerle içeri girip giremeyeceğimizi sormaya karar veriyoruz JP'nin önerisiyle. Taksi şoförüne onca para verip havaalanına gidiyoruz ama ne yazık ki sınırları aşıp da göçmenlik ofisiyle görüşme şansımız olmuyor. E sonunda ben de \"ne olursa olacak, yemişim zartı zurtu\" diyorum ama olayların akışına kendimi bırakmaya zorunlu oluyorum. Araya ufak bir öneri sıkıştırmak istiyorum ; Bangkok'ta taksi fiyatları taksimetreyi açtığınız sürece gerçekten ucuz. Uzak mesafeleri pek almak istemiyorlar ama biraz uğraşınca kabul eden birileri çıkıyor. Baştan size 400 baht dedikleri yer taksimetre sonucunda 150 baht çıkıyor. Her zaman ısrarla taksimetreyi açmaya diretin. Pazarlıkla size önerdikleri fiyat gerçekte olanın 2-3 katı. Sonunda iş halloluyor ve koşa koşa bagajlarımızı almaya gidiyoruz ve ekranda bagajları almak için henüz 10 dk daha olduğu yazıyor. Orada yıkılıyorum işte. İmkansız yetişmemiz. Kontuarlara vardığımızda check in saati çoktan kapanmış oluyor tabi ki. İçimden koşa koşa gitmek geliyor uçağa: \"ağabey biz düşük bütçeli gezginleyiz, al bizi uçağa, nooluy, yok başka payamız\" diyelim. Onlar da \"bi daha görmeyeyim böyle yaramazlık yaptığınızı\" deyip kulaklarımızdan çekip alsınlar bizi içeri. Sonra içimdeki masum çocuk gidiyor, çingene kız geliyor geri: \"ilk uçağın firmasına şikayette bulunalım, ağızlarına sıçalım süründürelim onları.\"diyorum. Sonra başka bir Burcu çıkıyor içimden \"a benim gerizekalı kızım, 2 saat arayla uçak al kim dedi sana, şimdi hiç sesini çıkarmadan en yakın ne zamansa o zamana tekrar bilet alacaksın tıpış tıpış.\"diyorum. Son karar olarak tam da dediğim gibi tıpış tıpış; sabah 7'ye alıyoruz biletlerimizi. Kısaca diyorum ki; özeniyorum sana... 2000'li yıllarda 20 ya da 30'larımın ilk yıllarını yaşamalıydım. Doya doya gez, sıkıntılar bile sonra güzel birer anıya dönüşüyor."}
{"url": "https://gezginyogini.com/tayland-yemekleri-vejetaryen/", "text": "Tayland'ın en meşhur yemeğidir Pat thai, sokakta sık sık karşınıza çıkar pad thai satıcıları. Farklı tofu çeşitlerinin bir arada kızartılması ile yapılıyor, genellikle fesleğenle birlikte kızartılıyor. Buharda pişmiş pirinç ile servis ediliyor. Benim gibi tofu severseniz siz de bayılacaksınız. Soğan, sarımsak, zencefil, biber, havuç, mantar, brokoli, mısır, fesleğen ve belki daha bir sürü sebze karıştırılıyor ve sosu için Hindistan cevizi sütü, soya sos, acı biber, limon suyu ve şeker kullanılıyor. Garip mi geldi, gelmesin çünkü Tayland'ta acı, tatlı, ekşi hep birbiriyle karışım halinde oluyor. Leziz mi leziz yemekler ortaya çıkıyor. Bir çeşit taze fasulye, börülce gibi sanki, ya da yok tam olarak öyle de değil, ıspanak gibi sanki, ya da bilmiyorum değişik bir şey:) Türkçe çevirisi tarla sarmaşığı falan diyor ama pek doğru çevirisi olduğunu sanmıyorum çünkü bizde yetişen bir sebze değil. Bu sebzeyi soya soyu, sarımsak ve baharatlarla karıştırıyorlar, tuzlu, baharatlı, ekşi leziz mi leziz bir tat çıkıyor ortaya. Ben Tayland'taki körileri pek sevemedim. Tofuyla ve köriyle beraber yapılan bir çeşit sulu yemek çeşidi bu da. Siz deneyin belki seversiniz. Bu bir çeşit tatlı ama ben pek sevdiğimi söyleyemem. Vıcık vıcık bir pirinci mangoyla falan servis ediyorlar, hatta orada burada muska gibi görünen bambu yapraklarına sarılmış şeyler de sticky rice imiş meğer. Seveni de çok, siz bir deneyin kendiniz karar verin. Çok güzel yemekler seçmişsiniz. Bir dahaki sefere bir red/green curry çorbasına bir şans daha verin benim için:) Çok leziz aslında. Özellikle orta ve kuzey Tayland'da yoğun olarak lokaller çorba tüketiyorlar."}
{"url": "https://gezginyogini.com/tek-basina-seyahat-etmen-icin-9-neden/", "text": "Bana göre tek başına seyahat etmek kişisel gelişim için en iyi destekleyici güç. Benim tek başına seyahat deneyimim hayatımda birçok alanda ufak sıçrayışlar yaratmamı sağladı. Ve tanıştığım her yalnız seyahat eden insan, hayatımda karşıma çıkan en ilginç ve en harika kişiler oldu. Paradoks gibi görünebilir ama dış dünyayı ne kadar keşfedersen iç dünyanı da o kadar keşfedersin. Yalnız seyahat hem iç hem de dış dünyayı keşfetmek için dizginleri eline almanı sağlar. Elbette ki bazen kendini yalnız hissedersin, fakat bunun yanında bir sürü insanla tanışırsın ve etrafta tanıdık yüzler yokken kendini daha iyi tanırsın. Tabi ki sevdiklerini, aileni, arkadaşlarını hayatının bir döneminde terk etmenin zor olduğu doğru, fakat kesinlikle buna değer, çünkü döndüğünde birçok alanda daha iyi bir insan olacaksın. Bağımsız olmayı öğrenirsin, kendi başına bir şeyler yapmayı, problemleri kendi başına çözmeyi, kendi başına yolunu bulmayı, kendi kendinin en iyi arkadaşı olmayı öğrenirsin. Kendine yetme yalnız başına seyahatin paha biçilemez bir getirisi. Yalnız seyahat ederken birçok insanla tanışırsın, bu da doğal olarak sohbet yeteneğini geliştirir. Kimseden sürekli konu açmasını bekleyemezsin, her şey senin elinde. Doğal olarak sohbeti başlatmakta her geçen gün daha iyiye gidersin ve insanlara yaklaşırken daha az tereddütlü olursun. Yalnız seyahat boyunca neredeyse hiçbir zaman güvenli bölgende değilsindir. Heyecana, maceraya ve cesur kararlara alışırsın. Kendi iç direncinle yüzleşir, onu yenersin. İşte bu mucizenin başladığı noktadır. Hayat güvenli bölgenin sonunda başlar. Sadece sınırlarını zorladığında gelişirsin. Yalnız seyahatin kişisel gelişimde neden çok etkili olduğunun en büyük nedeni budur. Yalnız seyahat ederken yaptığın her şeyin tüm kontrolü sendedir. Eğer bir şey yapmak istersen, danışacağın ya da fikir birliğine varacağın kimse yoktur. Sadece yaparsın. Yalnız seyahat etmek sana sonsuz esneklik, yüksek derece özgürlük ve istediğin gibi doğaçlama yaşama fırsatı verir. Bu aslında empati kurma işini çok iyi yapanların dikkate alması gereken bir durum ama tabi ki herkesin de yapmasında fayda var. Yalnız seyahat ederken az rastlanır bir fırsata da sahip olursun: İstediğin her şeyi yapmak, istediğin her yere gitmek ve içinden gelen sese kulak vermek. Ayrıca bir projede çalışabilir ve dilediğin özel yeteneklerini geliştirebilirsin. Örneğin kendimden örnek vereyim; yalnız seyahat ederken diğer insanlarla olduğum zamana kıyasla daha çok yazı ve blog işleriyle ilgilenebiliyorum. Yalnız seyahat etmek seni öyle bir duruma sokuyor ki, başkalarının duygularını incitmekten korkmuyor ve yaşadığın her şeyden bir tecrübe kazanıyor, öğreniyorsun. Eğer çok iyi empati kurabilen biriysen, etrafındaki insanların da mutluluğunu düşünür ve onlara bu yolda elinden gelen tüm yardımı yaparsın. Bu tabi ki iyi bir şey, fakat bazen kendini daha iyi tanımak ve gelişmek için önceliği kendine vermelisin. Bunu bencillikle karıştırma, kendi içsel çalışmanı yaptıkça başkalarına verme kapasiteni de arttırırsın. Kendi başına işler yaptığında ve yalnız zaman geçirdiğinde bunun kaçınılmaz sonucu olarak kendini daha iyi tanımaya başlarsın. Kendinin farkına varırsın. Duygularınla, eğilimlerinle, alışkanlıklarınla, kalıplarınla ve kendi bakış açınla uyum içinde olursun. Bu o kadar önemli bir olgudur ki Delphi'deki Apollo Tapınağı'nda bile \"Kendini Tanı\" yazar. Yeni bir yerde yalnızken kendine güveni olan insanların gizemli bir tarafı olur. Buna yalnız kurt aurası denir. Gerçekten kendine güvenen kişiler insanlarda merak uyandırır. Yalnız seyahat kendi yalnız kurt auranı geliştirir. Kendi filminin yıldızı, kahramanı sensin. Her kahramanın yolculuğunun ana unsuru kendi içsel yolculuğudur ve kişinin hayatındaki en önemli adımdır. İsa spiritüel çalışmaları için uzun yıllar Asya'da kaldı, Buda rivayetlere göre kendini yalnız başına ormanın içine attı ve bir ağacın altında uzun süre meditasyon yaptı. İnsanlığa yön vermiş bu tarz karakterleri kahraman yapan şey kendi iç yolculuklarından edindikleri tecrübelerdir. Günümüz toplumunun şanssız olduğu nokta artık insanları bu tarz konulara yönlendirecek öğretilerin olmayışı. Artık modern dünyada doğru yolu gösterecek kimse kalmadı. İçsel yolculuk kavramı sırt çantalı gezginler, dünyayı keşfetmek isteyen modern seyyahlarla beraber yeniden doğdu. İnsanlar artık dünyayı eskiye göre daha çok keşfediyor. Bu bir çeşit kutsal yolculuk ve her hangi bir kuralı, yapılması gerekenler, yapılmaması gerekenler yok, detayları sadece sana kalmış. Umarım bu yazı size kendi maceranıza atılmak için bir ilham olur. Bu biraz zaman alsa da her şeyi yoluna koymak için çaba harcaman gerekiyor ve emin ol buna değecek. Ben başkalarıyla seyahat etmeye tu kaka demiyorum, şuan ben de hayatımın bu döneminde bunu yapıyorum. Gelgelelim herkes yalnız seyahatten birçok fayda kazanabilir, bu hayatınızda bir kez olsa dahi. Eğer bu içsel çağrıyı hissediyorsan, onu dinle ve gerçekleştir. Yola tek çıkan yolda yalnız kalmaz derler."}
{"url": "https://gezginyogini.com/temel-yoga-bilgisi-evde-yoga-serileri/", "text": "Evde kendi başına yoga yapabiliyor olman için sana yardımcı olacak başlangıç düzeyde yoga bilgisi, başlangıç yoga asana serileri, nefes çalışmaları ve meditasyona hazırlık çalışmalarını bir eğitim altında topladım. Yaşadığın yere yakın bir yoga stüdyosu yoksa, ulaşım için vaktin yoksa, yoga nedir öğrenmek ve uygulamak istiyorsan, internetteki videolardan yoga öğrenmeye çalışıyorsan ya da haftanın birkaç günü yoga stüdyosuna gidiyor ama diğer günlerde de evde kendi başına yoga yapabiliyor olmak ve yoga felsefesini de anlamak istiyorsan bu eğitim senin için. - Yoga üzerine temel bilgileri edinme - Evde kendi başınıza yapabileceğiniz başlangıç seviyesi yoga duruşları, serileri, nefes ve meditasyon teknikleri bilgisi - 2 Hatha Yoga + 2 Yin Yoga dersi +2 Meditasyon + Yoga Nidra - Bilgileri içeren konu ile ilgili materyal dağıtılacak - Daha sağlıklı, daha farkında, daha zinde bir yaşamı düşleyenler - Daha önce hiç yoga yapmamış ama öğrenmek isteyenler - Başlangıç seviyesinde yoga bilgisine sahip olup ilerlemek isteyenler - Yoga felsefesini hayatına katmak isteyenler - Bir stüdyoda yoga derslerine katılıyor olup evde yapabileceği yoga serilerini öğrenmek isteyenler - Stüdyoya gitmeye vakti ve imkanı olmayan ama evde kendi kendine yoga yapabilmek isteyenler - Yoga duruşları, yoga felsefesi, nefes, meditasyon ile ilgili temel bilgileri edinmek isteyen herkes - Kontenjan 14 kişidir. Kayıtlar etkinlik tarihinden önce yukarıdaki iletişim bilgilerinden ulaşarak Burcu Tunca'ya ya da Aphrodite Yoga Merkezi'ne yapılabilir. - Ön kayıt ücreti 200 TL, kalan ücret etkinlik günü yapılabilir Hindistan'da 6 ay ile başlayan ve yıllarca süren tek başına dünya seyahati boyunca Hindistan, Nepal, Avustralya, Bali, Tayland'ta çeşitli yoga hocaları ile farklı yoga tarzlarını deneyimlemenin ardından yoga ve meditasyon üzerine aldığı eğitimleri aktarmak, paylaşmak, demlenmek için bir süre Olimpos'ta durmayı tercih eden bir yoga eğitmeni, daimi yoga yolcusu."}
{"url": "https://gezginyogini.com/temmuz-yoga-tatili-mutlu-ol-mutlu-et/", "text": "Sen seni sevmezsen başkası seni neden sevsin? Yalnızca kendinde var olan bir şeyi başkalarına verebilirsin; sevgi, mutluluk, huzur önce senin içinde filizlenmeli. Bu buluşmada sevgi üzerine, mutluluk üzerine sohbetler edeceğiz, sevgi nedir, mutluluk nedir, neden mutlu değiliz, nasıl mutlu oluruz, mutlu olmalı mıyız? Kendimizi sevmenin yollarından bahsedip, kendimizi sevmek için adımlar atacağız, \"kendimizi ödüllendireceğiz\". - İletişim: gezginyogini@gmail. com / 05050166199 - Kontenjan sınırlı sayıdadır, kararını verdiğin gibi iletişime geçip yerini ayırtmanı öneririm. - Yoga çalışmaları başlangıç ve orta seviyede uygulayıcılar için uygun şekilde düzenlenmiştir. - Gerektiği taktirde programda ufak değişiklikler yapılabilir. - Serbest zaman içerisinde kitabını alıp uzanmak haricinde bir aktivite yapmak isteyenler için: Olimpos sahilde keyif yapabilir, likya yolu yürüyüşü ya da doğa yürüyüşleri yapabilir, kaya tırmanışı deneyimleyebilir, bisiklet kiralayabilir, atv safari turu yapabilirsiniz"}
{"url": "https://gezginyogini.com/turk-halki-neden-seyahat-etmiyor/", "text": "\"Nasıl seyahat edemiyormuş, biz gayet de geziyoruz.\" diyenleriniz olabilir. Eğer bunu diyen kesimdenseniz Türkiye'nin %10'luk diliminin içindesiniz demektir. Çünkü Türkiye'deki insanların sadece %10'u pasaport sahibi, %90'ı henüz yurtdışına adımını atmamış. Bunun altında birçok neden var tabi. Tamamen kendi kişisel görüşlerimden, gözlemlerimden, araştırmalarımdan oluşan bir nedenler listesi yapmak istedim ve üzerinde durmak istediğim konu \"yurtdışında seyahat\". Bu ön yargıyı kırmak ve düşük bütçeyle seyahat etmenin de mümkün olduğunu gösterebilmek için yazılarımda bazen maliyetleri belirtiyorum. Ama düşük bütçeyle seyahat etmek bazıları için bir anlam ifade etmeyebiliyor. Örneğin ben Paris'te Eyfel Kulesi'nin karşısındaki çimlerde 4 euroya şarap içmenin ne kadar keyifli ve romantik olduğundan bahsederken bir başkası \"en lüks restoranda yemeğimi yiyip şarabımı içemedikten sonra Paris'e gittim demem ben\" diye yorum yazıyor. Hostel hayatı ile ilgili bir bilgi verirken \"Yatakhane gibi 10 kişi bir odada kalıp seyahat ettim diyeceğime evimde yatağımda yatar televizyon izlerim daha iyi\" diye bir yorumla karşılaşabiliyoruz. \"Onu yapmadan şuraya gittim deme, bunu yemeden şurada gezdim deme\" gibi kalıplarla birbirimizi boğup duruyoruz. Her iki tarzda seyahatin de farklı bir keyfi var elbet. Senenin 50 haftası, 2 hafta tatil yapabilmek için çalışan insan için seyahat anlayışı \"en lüks restoranlarda yemek yediği, en pahalı otellerde uyuduğu, en pahalı içkileri içtiği bir eğlence\" demek olabiliyor, çünkü sistem böyle bir tatili pazarlıyor, sadece böylesi mümkün gibi hissetmemizi istiyor. Oysaki az paralar harcayarak, çokça insanla tanışarak, bolca fotoğraf değil bolca anı biriktirerek de seyahat mümkün. Yani neredeyse her yer için, her durum için bir şikayet oluşturabilme alışkanlığına sahibiz. Çoğunluğu yaşadığı hayattan nefret eden ve her gün şikayet eden insanlar topluluğu olarak bence zamanla insanlar şikayet ile kendini beslemeye başlamış bu ülkede. Seyahat ederken de çok görüyorum bu insanları. Her gittiği yerde memnuniyetsiz surat ifadesi, oturduğu yerde, yediği yemekte, içtiği içecekte hep şikayet edecek bir şeyler bulan insanlar. Seyahat ederken en çok rastladığım kesimlerden biri 18-19 yaşlarında gencecik Avrupalı gençler. Üniversiteye başlamadan önce bir yıl seyahat ederek üniversitede ne okumak istediklerine, hayatlarını nasıl şekillendirmek istediklerine karar veriyorlar. Bir başka en sık rastlanan kesimde 30lu yaşlarında mola vermiş, birkaç ay ya da bir yıl seyahat ederek hayatlarını yeniden gözden geçiren kişiler. Bu bizim kültürümüzde ne yazık ki çok yapılabilecek bir sistem değil elbet. Bizde gençler üniversite sınavına girip artık puanı ne elverdiyse o bölümü okuyor, sevip sevmediği kimsenin umrunda değil. Aileler için önemli olan çok para getirecek bir meslek olması. Okullar bitiyor, yıllar geçiyor, sevmediği işi en kötü şekilde yapan mutsuz insanlar topluluğu haline geliyoruz. 30lu yaşlarında mola verme konusu ise bir çoğumuzun dilinde, çünkü çoğunluk sevmediği işi yaptığı için bu yaşlarda hayatını gözden geçiriyor. Yıllardır emek verdiği kariyerini bırakmak kolay değil kimse için. Ama çalıştığınız şirketteki haklarınızı iyi araştırın, bazı şirketlerde çalışanın 1 yıl ücretsiz izin alma hakkı olabiliyor. Devlet memurlarının da belli bir yılı doldurduktan sonra 1 yıl ücretsiz izin alma hakkı var. Böyle bir kültürü biz yaratabiliriz. Seyahat etmenin sadece bina görüp, müze gezmek olmadığını; bir kültür olduğunu, gelişim için farklı kültürleri deneyimlemenin önemli olduğunu, seyahatin kendinizi tanımanızda size çok iyi bir önder olduğunu anlamak, anlatmak gerekiyor. Şöyle de bir gerçek var ki göz ardı edemeyiz; paramız gerçekten çok değersiz. O yüzden Lonely Planet'te falan ucuz diye gösterilen yerler bizim için gerçekten pahalı yerler. Avrupa'da seyahat etmek için gerçekten çok cesur olmak gerekiyor mesela, ben bu senede 20 günde pes ettim yüronun karşısında. Kuzey Avrupa için ise milli piyango falan çıkmasını bekliyorum. Her yerde mi böyle? Değil elbet. Bizim paramızın da azıcık değerli olduğu yerler var elbet. Örneğin Sırbistan'da, Ukrayna'da lira ile rahat edebilirsiniz belki, Bosna'da Türkiye'ye yakın fiyatlar ödersiniz ama Karadağ'a geçmeye kalkınca canınız yanar. Asya ülkelerine gelince liranın dolar karşısında her değer kaybedişi Tayland'ta, Kamboçya'da, Bali'de artık eskisi kadar ucuza gezememek demek oluyor. Ne yapabiliriz bu durumda diyorsanız liraya göre iyi ama dolara vurunca pek bir anlamı olmayan birikimlerimizi dikkatli harcamamız gerekiyor. Lonely planet sizi yanıltmasın, araştırın, oradaki düşük bütçe fiyatları Amerikalı için düşük bütçe. Ama merak etmeyin orada gördüklerinizden daha da ucuza birçok yer bulabilirsiniz. Pes etmemek, iyi araştırmak, doğru kaynakları, sizinle benzer deneyimler yaşayan blog yazarlarının yazılarını okumak çok önemli. Bir güzel önerim daha var size. Artıway sistemini kullanabilirsiniz maliyetlerinizi düşürmek için. Alışverişlerinizi, otel rezervasyonlarınızı, araba kiralamalarınızı... sistem üzerinden yaptığınızda her şirketin kendi belirlediği oranlarda bir miktar size geri dönüyor, güzel bir birikim yöntemi. Her ne kadar da her yerde \"islam dini hoşgörü dini\" diye bilmiş bilmiş konuşan çoğunluktan oluşsa da toplum, ülkemizde hoşgörülü insan sayısı gerçekten çok az. Kendi dininden olmayan, kendi gibi düşünmeyen, kendi gibi hissetmeyen, kendi gibi giyinmeyen insanları kolay kolay kabul edebilen, bağrına basan bir toplum içinde yaşamıyoruz ne yazık ki. Avrupa'da bir ülke ile ilgili paylaşım yapıyorum, altına \"Türkün Türk'ten başka dostu yok, oralarda gezinip Türk düşmanlarına para kazandırıp bir de utanmadan bunu paylaşıyorsunuz\" diye yorum yazanı gördü bu gözler 🙂 Bu sadece bir de değil, beş de değil. Sizin gibi olmayana bu kadar hoşgörüsüz olursanız, bu kadar önyargılı olursanız seyahat etmeniz mümkün değil tabi ki. Budistler, Yahudiler Müslüman öldürüyor, Hindular ineğe tapıyor, Avrupalılar bize düşman, şunlar bizi sevmiyor, bunlar bizi tınlamıyor diye bilgisizce edindiğiniz tüm önyargılar hoşgörüsüzlüğün asıl nedeni. Hoşgörü de seyahat ederek, farklı kültürleri tanıyıp anlayarak gelişecek bir şey. Yani bir nevi kısır döngünün içinde bocalıyoruz. Kırın döngünüzü, bırakın önyargılarınızı. Çıkın yola, keşfedin, deneyin, öğrenin. Ben söylüyorum ya da bir başka blog yazarı söylüyor diye, nerede olduğunu bile hatırlamadığınız bir yerlerde nereden geldiği belirsiz bilgiler okudunuz diye bir ülke hakkında ön yargılar edinmeyin. İkinci el bilgi ile yaşamayın. Gidin ve kendiniz görün, kendi fikrinizi oluşturun. 2 kere kullanılan \"Lanet olası\" ifadesi bu güzel yazıya pek yakışmamış, bol gezmeli bol yemeli seyahatler diliyorum. süper 🙂 couchsurfing gerçekten çok güzel bir sistem, gezene de ağırlayana da. Avrupa'da bir ülke ile ilgili paylaşım yapıyorum, altına \"Türkün Türk'ten başka dostu yok, oralarda gezinip Türk düşmanlarına para kazandırıp bir de utanmadan bunu paylaşıyorsunuz\" diye yorum yazanı gördü bu gözler. Bence çok zorlama bir yazı olmuş kusura bakmayın. Bu postu facebook'ta bir arkadaşım paylaşmış oradan gördüm. İnsanların seçimlerine saygı göstermek lazım, onları belirli kalıba koymaya çalışmak ve ötekileri dışlanmak doğru bir şey değil. Herkesin seyahat etme merakı ve hevesi olmayabilir, belki de o zamanını spora veya başka bir hobisine harcamak istiyordur. Seyahat zorunluluk değil bence bir hobidir. Aklımda hep olan, söylemek istediğim ama bir türlü yazıya/söze dökemediğim şeyler bunlar. Ne güzel bir anlatım! Umarım birçok kişiye ulaşır bu cümleler. Ve bu yaziniza %1000 katiliyorum. Takipteyim. Merhaba, güzel bir yazı olmuş, gerçekten size katılıyorum. Güzel seyahatler diliyorum. hayatının her dakikasına önem verenlerin, yeni yerler, insanlar gördüğünde göz bebeği parlayan insanların anlayabileceği düşüncelere yazınızda yer vermeniz takdir edilesi. umarım bir gün, herkes içindeki keşfetme arzusunu keşfeder. ve yollarda, bir yerde karşılaşırız.."}
{"url": "https://gezginyogini.com/turkiyenin-en-buyuk-muzesi/", "text": "Urfa, Cilalı Taş Devri'nden beri yerleşimin olduğu bir bölge. Zengin bir tarihe sahip olan Urfa bölgesinde Harran, Göbeklitepe ve diğer bir çok eski iskan mekanlarında yapılan kazı çalışmaları sonucunda çıkarılan eserler bu müzede sergilenmekte. Türkiye içerisinde en çok kazı yapılan bölgenin Urfa olduğu bilgisini eklemekte de fayda var. Urfa bölgesindeki ilk arkeolojik müze 1969 yılında kuruluyor. Balıklıgöl yakınlarındaki Haleplibahçe bölgesinde 200 metrekarelik alana kurulan şimdiki Şanlıurfa Müzesi ise 2015 yılında halkın kullanımına açılıyor. 2015 yılında açılışı gerçekleştirilen Şanlıurfa Müzesi 57bin metrekarelik alan ile \"Türkiye'nin en büyük müzesi\" ünvanına sahip. 24bin metrekare alan içerisinde 3 katlı Şanlıurfa Arkeoloji Müzesi, 33 bin metrekare alanda Edessa Mozaik Müzesi bulunuyor. İçeriğinde kültür ve sanat merkezi, amfi tiyatrosu, kafeteryası, hediyelik eşya reyonları, otoparkı ile toplamda 200 bin metrekarelik alana sahip bir müze. Tüm bu sayılar, metrekareler bir yana, Şanlıurfa Müzesi dekor olarak şimdiye kadar gördüğüm en güzel müzelerden birisi. Müzede ilk çağlardan başlayarak kronolojik sıralama ile sergilenen eserler, eski çağlara ait canlandırmalar, kullanılan balmumu insan heykelleri müzeyi gezerken sizi bir tarih yolculuğunun içerisine alıyor. Paleolitik Çağ yani Yontma Taş Devri adıyla bildiğimiz 2 milyon yıl önce başlayıp 10.000 yıl önce biten dönemle başlıyor müze. Paleolitik dönem; insanın yiyecek üretmeyi bilmediği, avcılık ve toplayıcılıkla yaşadığı, henüz alet yapımında çok ileriye gidemediği dönemler. Kapıdan girdiğiniz ilk anda yanda ateş yakmaya çalışan adamı, sonra ava çıkmış bir diğer adamı, biraz ileride avlanmış hayvanın derisini yüzmeye çalışan kadını görüyoruz. Müzedenin içerisinde ilerledikçe o döneme ait kazılardan çıkarılan eserleri görüyorsunuz. Müzede MÖ 9500 yıllarına tekabül eden Dünyanın gerçek boyutta yontulmuş ilk eseri olan Balıklıgöl heykelini de görme fırsatını buluyorsunuz. Neolitik Çağ yani Cilali Taş Devri adıyla bildiğimiz MÖ 8000-5500 yılları arasındaki dönemle devam ediyor. Neolitik dönem; insanların yerleşik hayata geçtikleri, tarımı öğrendikleri, üretimin başladığı, ateşte pişirerek çanak çömlek yapmaya başladıkları ve ticaretin başladığı, mülkiyetin ve sahiplenmenin başladığı yani ilk kapitalist tıkırdanmaların, açgözlülüğün başladığı dönem. Müzede bu döneme ait sergilenen çeşitli aletler, çanak çömlekler, takılar ve sanat eselerinin yanında buğday öğüten kadın, dereden çömlekle su getiren adam, Göbeklitepe ve Nevali Çori canlandırmaları ve imitasyonları bize dönem hakkında bilgi verirken o çağlarda güzel bir gezintiye çıkmışız havası yaşatıyor. Kalkolitik Çağ yani Bakırtaş çağı adıyla bildiğimiz MÖ 5000-3000 yılları arasındaki döneme ait eserleri ve canlandırmaları görüyorsunuz müzede ilerledikçe. Tunç çağı ya da Bronz çağı adıyla anıla MÖ 3000-1000 yılları arasındaki döneme ait sergilenen eserlere geliyor sıra. Demir Çağı MÖ 9. yy'da başlayan demirin çeşitli alet ve silah yapımında kullanıldığı dönemi temsil eder. Bu döneme ait sergilenen eserlerin yanında canlandırılan cam yapım atölyesi de o döneme ait güzel bir örnek olarak sunulur. İslami Dönem ile devam ediyor müze. Peygamberler şehri olarak bilinen Urfa'da, Hz İbrahim'in hikayesini anlatan 360 derecelik video gösterisini izleme imkanı da sunuluyor. Haleplibahçe müze kompleksinin içerisinde Edessa Mozaik Müzesi de yer alıyor. 35 yıl önce yurt dışında kaçırılan ve ABD'deki Dallas Sanat Müzesi'nde bulunmuş olan Orpheus Mozaiği de Türkiye'ye geri getirilerek doğduğu topraklar olan Urfa'da bu müze içerisinde sergileniyor. Tarihe, arkeolojiye ilginiz olmadığını düşünüyorsanız bile bu müzeyi gezerken bu fikriniz değişebilir. Tarih içerisinde güzel bir seyahat etme fırsatını kendinize hediye edin ve Urfa ziyaretinizde Şanlıurfa Müzesi'ni gezilecek yerler listenize ekleyin derim."}
{"url": "https://gezginyogini.com/ukraynanin-guzel-kizli-guzel-sehri-kiev/", "text": "Sokaklarda çok fazla Türk'e rastlayacaksınız, özellikle en az 4-5 kişilik gruplar halinde gezen adam sürülerine. Ve kızlara tavırlarından, hanzo hanzo sırıtarak askıntılık yapmalarından utanıp Türk olduğuzu söylemeye çekinecek noktaya geleceksiniz ne yazık ki. Benim sarı saçımdan mavi gözümden olsa gerek bizi ya Ukraynalı ya da Rus sandılar genelde 🙂 Önümüze gelen Kiril alfebeli menüleri geri gönderip İngilizcelerini istemek zorunda kaldık, bizimle önce Ukraynaca ya da Rusça konuşup anlamadığımızı görünce İngilizce konuşmaya başladılar. Kiev'de şehir içi ulaşım gerçekten çok ucuz; otobüs, metro, marşrutka gibi toplu taşıma seçeneklerinin yanında taksi ve uber fiyatları da çok uygun. - Marşrutka denilen sarı dolmuşların biraz daha büyüğü olan sarı otobüslerde fiyat 6 Grivna= 0,80 TL - Otobüslerde ve metroda fiyat 4 Grivna=0,50 TL - Uber kullanırsanız 5-10 lira arasına şehir içinde bir çok mesafeye ulaşabilirisiniz. Yürümeyi seven bir zat-ı muhterem iseniz bence yürüyün zaten 🙂 Yol boyunca güzel binalar, güzel insanlar görerek gözünüzü şenlendirin derim ben. Ukrayna genel olarak uygun bir bütçeyle gezebileceğin bir ülke. Herkesi bütçesi ve harcamaları birbirinden farklı olacaktır tabi ama ben burada kendi bütçemizden yola çıkarak bir ortalama çıkarabilirim size diye umuyorum. Toplamda 3 gün Kiev'de harcadığım para Lviv tren biletim de dahil 164 TL, tren biletini saymayıp sadece günlük harcamalara bakacaksak günde ortalama 30 ile 50 TL arasında harcamam oldu bu seyahatte. - Kreschatik caddesi Kiev'in en meşhur caddesi, Pazar günleri caddeyi trafiğe kapıyorlar ve sadece yayalar için rahat yürüyebilecekleri bir yol haline geliyor. Totomuz dona dona dolaştık biz de. Caddede iki adımda bir kahve satan büfelere ve üç adımda bir müzik yapan müzisyenlere rastlamanız mümkün. Keyifli bir yürüyüş imkanı, alıp elinize kahvenizi güzel bir müzik ziyafeti sunabilirsiniz kendinize. Kreschatik caddesi üzerinde bir çok giyim mağazası yer alıyor ama yan caddelerden birinde denk geldiğimiz bir sokakta aklınıza gelebilecek en büyük, en pahalı kıyafet markalarının neredeyse hepsini görünce şaşırmadım değil. Ukrayna'nın fakir bir ülke olduğu doğru ama bu tezatlık burada olduğuna göre alıcısı da var demek ki diye düşündüm. Caddenin üzerinde pek oturacak yer bulamıyorsunuz, ara sokakları denemek gerekiyor. - Botanik park buradaki en büyük park diyebilirim sanırım ama gerçi şehir zaten parklarla çevrilmiş desem yanlış olmaz. Kış zamanı bu kadar güzelse, baharda ve yaz zamanı kimbilir nasıldır. Botanik bahçenin girişi 30 Grivna yani 4 lira, bütün gün park içinde dolaşabilir, hele bir de güzel hava ise çimlerin üzerinde keyifli keyifli uzanabilirsiniz. Biz gittiğimizde henüz bahar gelmemişti, eğer siz bahar zamanı gidenlerdenseniz bizden çok daha şanslısınız. - Andreevskiy yokuşuna Kiev'de görülmesi gerekenleri içeren listelerden birinde denk geldim, ilgimi çekti ve son günü buraya ayırmak istedim. Podol mevkii içerisinde yer alıyor. Podol, Kiev'in eski kent merkezi, bol bol eski yapılar, kiliseler, anıtlar göreceğiniz bir mevkii. Andreevskiy Yokuşu eski zamanlarda halkın yaşadığı bölge ile yönetim merkezini birbirine bağlayan sokak, şimdilerde rengarenk satıcıların eşliğinde renklenen, keyifli bir yokuş. Metro ile Portrova ya da Kontraktova istasyonlarına gelirseniz sonrası yürüme mesafesi. Kiev'de benim üç adet favori restoranım oldu, onları sizinle paylaşmak isterim. - \"Ya ben acaba kendime göre yiyecek birşeyler bulabilecek miyim?\" diye dertlenirken yanlarında kaldığımız Ukrayna delikanlıları bana vegano holiganoyu önerdi. Palats Sportu metro istasyonundan inince Bessarabskiy Meydanı'nın olduğu yerde içeride büyük bir pazarın içinde küçük bir dükkan Vegano Hooligano. Tamamen vegan yani hayvansal ürün kullanılmayan bir restoran zincirinin bir kolu buradaki dükkan. Bayağı yoğun bir dükkan olduğunu söylemeliyim ve yiyecekler gerçekten çok lezzetli. Öğle yemeğim ve taze sıkılmış meyve suyum 70 Grivna= 9 lira civarı tuttu. Fiyatılar fena sayılmaz. - Restoran görünüş olarak da pek sevimli, garsonları da çok güler yüzlü insanlar. - Ukrayna' nın ünlü restoranlar zincirlerinden biri. Fast food restoranı diye geçiyor ama bizdeki tabldot mantığı. Çeşit çeşit yemeklerinizi seçip, tepsiyle ilerliyorsunuz ve en sonda kasada ödemenizi yapıp seçtiğiniz bir masada oturuyorsunuz. Hem etli hem etsiz birçok damak zevkine uygun çeşitli yemekler bulabileceğiniz için birkaç arkadaş olan ziyaretlerinizde herkese uygun bir restoran diyebilirim. Kreschatik caddesine yakın, Google map bulmanızda size yardımcı olacaktır. - Kiev'in göbeğinde bir Alman Bira mekanı. Gardon kızlar Geleneksel Alman kıyafetleri içinde. Müzik güzel ve sohbet etmek için uygun ses düzeyinde. Biraları güzel, humusu fena değil. - En sahiplerimizin önerdiği mekanlardan biri, şimdiye kadar ki hiçbir önerileri kötü değil di. Kreschatik caddesinde. Bira ve atıştırmalık bulabileceğiniz güzel bir mekan. - Kiev'de güzel müzik, hem de güzel canlı müzik bulabileceğiniz bir mekan. Ortam güzel, fiyatlar uygun, güzel bir akşam için ideal bir mekan diyebilirim. Andreyevskiy Yokuşuna yakın, oraları dolaşmaya gittiğinizde akşamınız da burada geçirebilirsiniz. Şu kıyağımı da unutmayın ; eğer yerel halkın olduğu yerde kendini sevdirmek istiyorsan \"Slava Ukraini\" ile başlaman yeterli 🙂 Yaşasın Ukrayna, şanlı Ukrayna gibi bir anlamı var sanırım. Eğer biri size Slava Ukraini derse cevabınız \" Heroiam Slava\" olsun, \"şanlı kahramanlar \" gibi bir anlamı var. Kiev'den sonraki durağımız Lviv hakkındaki yazım da çok yakında. Çok güzel bir yazı olmuş, Elinize sağlık. Daha önce gitmiştim önümüzdeki ay eşimle birlikte tekrar gideceğiz, faydalı bilgiler oldu bizim için. Yalnız bir noktayı düzeltmek istiyorum, Boryspil Havalimanı'ndan şehir merkezine direkt metro yok. Havalimanı şehrin bayağı dışında. 35 Grivna karşılığı en yakın metro istasyonu olan Kharkivska Metro istasyonuna ulaşabileceğiniz otobüsler var. Çok teşekkür ediyorum, biz diğer havaalanından geldiğimiz için Boryspil hakkında duyduğum bilgiyi yazmıştım, hemen düzeltiyorum. Görseller ile birlikte oldukça sürükleyici bir yazı olmuş. İyi geziler dilerim."}
{"url": "https://gezginyogini.com/urfada-gorulecek-yerler/", "text": "Urfa 'ya senelerdir hep gitmek isterim, en sonunda uzun seyahatimin ardından Türkiye'ye döndüğümde Gezginin Ayak İzleri Cüneyt'in daveti ve Karacadağ Kalkınma Ajansı'nın sponsorluğu ve misafirperveliği ile 8 gezgin arkadaşla birlikte bu güzel şehri gezip görme şansım oldu. Balıklıgöl bir diğer adıyla Halil-ül Rahman gölü Urfa'nın güneybatısında yer alır. Şanlıurfa'nın en çok turist çeken bölgesidir. Rivayete göre zamanın kralı Nemrut'a ve putlara inanan halka karşı gelerek tek Tanrı inancını savunan Hz. İbrahim, kral Nemrut tarafından ateşe atılır. Birden bir mucize gerçekleşir, ateş suya, odunlar balığa dönüşür. İbrahim bir gül bahçesine düşer, düştüğü yere Halil-ül Rahman gölü denilmiş. İbrahim'e inanan Zeliha'da kendini ateşe atar. Zeliha'nın düştüğü yere de Aynzeliha gölü denilmiştir. Balıklıgöl'deyken duyduğum bir başka rivayet ise gölde yüzen yüzlerce balığın arasındaki altın sarısı renkte olan balığı bulursan dilediğin dilek gerçek olurmuş. Vaktim olsaydı bütün gün oturup balıkları izler, hayallere dalardım, kimbilir belki de altın sarısı balık bana da görünürdü, siz görürseniz benden de bir selam söyleyiverin. Dünyanın en eski tapınağı. Tarihi günümüzden 12bin yıl kadar önceye, çanak çömleksiz neolitik çağa kadar uzanır. Yani Stonehenge'den 7000 yıl, Mısır piramitlerinden 7500 yıl daha önce. İnsanoğlunun çanak çömlek yapımından, tarımsal faaliyetlerden önce tonlarca ağırlıktaki insan silüetli taşlar inşa ederek bir tapınak oluşturması inancın insan toplumundaki yerini gösteriyor ve insanların çiftçilik ve hayvancılık için değil Göbeklitepe gibi dini merkezlerde sürekli biraraya gelmeleri sonucunda yerleşik hayata geçtiklerinin ilk göstergesi olması açısından büyük önem taşıyor. Şanlıurfa'nın güneydoğusundan başlayıp Suriye sınırına kadar uzanan bölge, toprağının verimliliğiyle bilinir. Harran ovasında önemli ticaret yollarının üzerinde yer alması nedeniyle zengin bir kültür birikimine de sahiptir. Harran ovasını güzel yapan görüntülerden biri de topraktan yapılan geleneksel Harran Evleri'dir. Bölgede tüm yerleşimlerin topraktan Harran evleri olması için varolan diğer evler yıkılmakta, dönüşüm gerçekleşmekte. Halkın da bu uygulamaya dair şikayetleri var tabi. Tarihin ilk üniversitesi olarak bilinen Harran Üniversitesi de bu bölgede yer almaktadır. Harran; ilginç hikayeleriyle sohbet edilesi güzel insanı, arı kovanı şeklindeki evleri, barındırdığı tarihi dokusu ile Urfa'da beni en çok etkileyen bölge oldu. Bir sonraki gidişimde Harran ovasında bir süre konaklamak için planımı yapacağım ki orada insanlarla yarım kalan sohbetlerime devam edebileyim. Urfa'ya gelip de olmazsa olmazlarından olan sıra gecesine katılmadan olmazdı tabi. Sıra gecesi Urfa halk kültüründe olan müzik, muhabbet ve edebiyatın birleştiği geceler. Bol müzikli, bol yemekli, bol eğlenceli güzel bir akşam geçirdik biz. Sıra gecesi için bizi ağırlayan Cevahir Han'a misafirperveliğinden, benim için vegan yemekler hazırlayan aşçısından ve bu konuda çok titiz davranan garsonlarından ötürü çok teşekkür etmek isterim bu yazıda. Ha bir de bana ve Tuğçe'ye ayrılan etsiz çiğ köfte için de ayrıca teşekkürler. Oralara giderseniz sıra gecesi için bu güzel mekanı gönlüm rahat öneririm size. Halfeti Urfa'da size Urla'ya gelmişsiniz havası yaratan \"yavaş şehir\" ünvanına sahip bir şehir. Şehrin eski yerleşim bölgesi Birecik Barajı'nın yapımı ile sular altında kaldığı için yerleşim şimdiki bölgesine taşınmış. Fırat nehri sularının altında kalan şehir \"kayıp kent\" ya da \"saklı cennet\" olarak anılmaya başlanmış. Halfeti'de bu güzellikleri görmek için tekne turuna katıldık, saatlik kişi başı 10 tl civarı bir ücrete pek keyifli bir gezintiye çıkıyorsunuz. Eşkiya filminin çekildiği yerlerden biri olan şimdi sular altındaki Savaşan köyü'nü de gördük bu tekne turunda. Köyde şuanda Ali amca haricinde yaşayan kimse yok, tekne turunuza kısa bir mola verip Ali amcanın yanında bir çay, kahve içmenizi, Ali amcanın sohbetini dinlemenizi öneririm. Bu yazıyla Urfa ziyaretine vesile ya da yardımcı olabildiysem ne mutlu bana. Maraş ve Urfa gezim ilk sponsorlu gezimdi, ondan önceki gezilerde kendi imkamlarım ile seyahat ediyordum."}
{"url": "https://gezginyogini.com/ve-roma-mamma-mia/", "text": "Roma'dayım. Havaalanından en ucuz yöntem olan Terravision otobüslerini kullanarak terminale ulaştım. Sudan çıkmış balık gibiyim. Ne yapsam, kime ne sorsam bilemiyorum. Bir yerlerde turist danışma bürosu bulurum umuduyla bir sağa bir sola gidiyor, oraya buraya bakıyorum. Yerleri süpüren gence sordum, arkama bakmamı söylemek yerine beni saçma sapan bir yere yönlendirdi, sonra tekrar başladığım noktaya geri döndüğümde danışmayı farkettim. Telaşlı hareketler içerisindeyken çantamın içerisindeki herşey yere döküldü, yere oturup eşyalarımı toparladım ve sonunda danışmaya gidip hostelim için yol tarifi almayı başardım. Tam o sırada yanımda Türkçe konuşan ikiliyi gördüm, onlarla biraz sohbet ettikten sonra, sırtımda 10 kiloluk, elimde 3 kiloluk çanta ile hostelin yolunu tuttum. Girdiğim sokakta her yan Çin dükkanları ile doluydu, kaldırım üzerinde sergisini açmış Hindistan, Pakistan, Bangladeş, Sri Lanka ülkelerinin vatandaşları olduğunu tahmin ettiğim esmer Asyalılar yolu kaplıyordu. Oraya buraya sorarak hosteli buldum ama kapısında hiçbir tabela yoktu. Kapının hemen önünde tekstil ürünleri satan esmer Asyalılar yardımcı oldular, zili çaldım, zaten içeriden de yolda yürürken Sri Lankalı olduğunu öğrendiğim bir esmer Asyalı çıktı. Zilini çaldığım hostelde yer olmadığını söyleyip arka sokaktakine gideceğimizi söyledi. Ufak bir tedirginlik yaşamadım desem yalan olur. Hostele vardım sonunda, odama yerleştim. Odadaki Romanyalı kız dışarıdaki esmer Asyalılardan biraz ürkmüştü. Hava kararmadan dışarıdan bir şeyler alıp hemen otele dönme derdindeydi, ben ise akşam Roma sokaklarında gezme planı yapıyordum. Onun korkusuna aldanmadım, hazırlanıp çıktım dışarı. Gece manzarasının güzel olduğunu önerdikleri Fontana De Trevi, bizdeki adıyla Aşk Çeşmesi'ne gitmek için yola koyuldum. Roma'da birçok yere metroyla ulaşabilirsiniz. Kaldığım yer Vittorio Emanuele metro istasyonuna yakındı, metro ile Barberini'ye geçip oradan da haritaya baka baka ve sora sora Fontana de Trevi'yi buldum. Bir tiyatro sahnesini andıran kocaman bir çeşme; sahnenin ortasında deniz kabuğu şeklinde bir at arabasına binmiş Poseidon \"buralar benim\" duruşuyla sizi selamlıyor. Arabayı çeken kanatlı atlardan biri şaha kalkmış bir şekilde denizin hırçınlığı simgelerken diğeri sakin duruşuyla denizin dinginliğini simgelemekte. Fontana de Trevi'ye para atıp dilek dileyen tekrar Roma'ya gelmeyi garantilermiş, ben de tabi ki bu geleneği bozmadan havuzun kenarına oturup paramı atarak dileğimi diledim. Dilek merasimimin ardından bu tıklım tıklım insan kalabalığından biraz uzaklaşıp karnımı doyuracak yer aramaya koyuldum. Hemen yakınlardaki \"Cuba Cafe\" isimli ucuz görünümlü cafede penne makarnamı yiyerek İtalya'da en sevdiklerim arasına giren ünlü İtalyan birası Nastro Azzurro'yu yudumladım. Roma'da birçok yerde olduğu gibi buranın garsonları da esmer Asyalılardan, hepsi de Türkiye'den geldiğini söylediğinde hemen tek bildikleri kelime olan \"merhaba\" deyiveriyor. Önceleri şaşırıyordum Türkçe bildiklerini zannedip, sonra bizim \"hello\" demeyi bilmemiz gibi bir şey olduğunu anladım tabi ki. Garson Ali Pakistan'lı, güleryüzlü bir adam. Onun da önerisiyle buradan yürüye yürüye Piazza Navona'ya gitmeye karar verdim. Yol boyunca yerlere serili tezgahları görebilirsiniz. Çanta, cüzdan satanların yanında garip, saçma oyuncaklar satanlar da cabası. Roma'nın bir çok yerinde bu görüntülere rastlıyorsunuz. Piazza Navona 'ya giderken yanından geçip fotoğrafını çektiğim yapının Pantheon olduğunu sonradan haritaya bakınca farkettim. Pantheon Yunanca \"tüm tanrıların tapınağı\" anlamına geliyormuş. Antik Roma'nın tanrıları için inşa edilmiş bir yapı, çok iyi korunmuş olan bu yapı hala dimdik ayakta. Piazza Navona'nın tam ortasında \"Fontana dei Quattro Fiumi\" adıyla bilinen dört nehir çeşmesiyle karşılaşıyorsunuz, ismini Afrika'daki Nil, Asya'daki Ganj, Avrupa'daki Danube ve Amerika'daki Plata nehirlerinin tanrılarından aldığı söyleniyor. Piazza Navona kocaman ve hareketli bir meydan, meydanın etrafını restaurantlar sarmış, meydanın ortasında ise hünerlerini sergileyen sokak sanatçılarını görüyorsunuz. İstiklal'de de sıklıkla gördüğünüz palyaço, gladyatör gibi kılıklara girip turistlerle fotoğraf çekilerek para kazanmaya çalışan insanlar da etrafta dolaşıyor. Meydanın etrafındaki restaurantlardan birine oturup Nastro Azzuro'mu içerek bu güzel ve hareketli meydanı seyre dalıyorum. Roma'da ilk günüm problemsiz bir şekilde geçti. Sorun yola çıkabilmekmiş dedim kendime, o ilk adımı attıktan sonra her şey tıkırında ilerliyormuş dedim. Ama şunu da unutmamalıyım ki bahtsız bedevi peşinde kutup ayısıyla gezermiş, bugünün sorunsuz bitmiş olması gelecek günler hakkında beni kandırmamalıymış."}
{"url": "https://gezginyogini.com/ve-sevilla-hayallerime-enduluse-flamenkonun-kalbine-hosgeldim/", "text": "Yaklaşık 3 saatlik yolculuğun ardından Sevilla'ya ayak bastım sonunda. Havasını içime çektim, bir \"oh be\" dedim. 32 derece sıcakta sırtımda ve elimdeki çantalarla 15-20 dk yol yürüdükten sonra hostelin bulunduğu sokağa geldim. Vıcık vıcık ter olmama rağmen o daracık sokakları, alçak, güzel evleri gördükçe içimi kaplayan mutluluk suratımda sırıtışa dönüşmüştü, işte şimdi hikayemin içindeyim dedim kendime. Hostele vardıktan sonra hazırlanıp dışarı çıkmam saat 6'yı buldu. Sabahtan beri hiçbir şey yemediğim için karnım zil çalıyordu. Etsiz ve peynirsiz yemek arayışı Türkiye'de olduğundan daha da zordu sanırım burası için. Sevilla'da İngilizce konuşabilen çok az insan olduğu ve benim de İspanyolcam yok denecek kadar az olduğu için derdimi anlatmakta gerçekten zorlanıyordum. İspanya'da geçirdiğim sonraki günlerde \"no carne no queso\" demeyi öğrendim, her ne kadar telaffuzum da çok başarılı olamasam da anlamaları \"no meat no cheese\" e göre daha kolay oluyordu. \"Alameda de Hercules\" , etrafında bir çok barın ve restaurantın bulunduğu büyükçe bir meydan, meydanın etrafındaki barları dolaşıyor ve beni anlayabilecek bir yardım eli arıyordum. Sonunda İngilizce konuşabilen bir garson bulduğuma sevinecekken bu saate burada yiyecek bir şey bulamayacağımı bana söyleyince sevincim kursağımda kaldı. İspanya'da insanlar için akşam yemeği saati gece 9-10 civarındaymış, saat 6'da bira ve tapas servisi yapılırmış sadece. \"Nasıl yani?\" diyebildim sadece ama umudumu yitirmeyip aramaya devam ettim. Alameda etrafındaki sokaklardan biri olan Amor de Dios sokağından ilerledim, mutlaka açık ve yemek yiyebileceğim bir yer bulurum umuduyla ilerliyordum ve sonunda yemek servisi yapan bir bar bulup karnımı doyurmayı zor da olsa başarabildim. Endülüs'e gelip de Flamenko gösterisi izlememek olmazdı tabi ki, akşam hostelin götüreceği bir Flamenko gösterisine katılmak için 9'da hostelde olacağıma dair görevli elemanla sözleşmiştik. Bu yüzden fazla vaktim yoktu, sadece yürüyüp etrafı biraz öğrenmek maksadındaydım, gerçek Sevilla gezim Çarşamba günü olacaktı. Yürüye yürüye mantar görünümde bir yapı olan Las Setas'a vardım, ne işe yaradığını çok anlamasam da estetik olarak hoş bir görüntü yarattığını söyleyebilirim. Las Setas'ın yanındaki sokaklardan rastgele yürüdüm, bir sağa bir sola rastgele dönüyordum. Kalabalık, daracık sokaklar ve her bir yan tapas barlarla ve insanlarla dolup taşıyor. Eğer yalnız başına yürümeyi sevenlerdenseniz, siz de benim gibi bu ufak gezintiden büyük keyif alırdınız. Geçtiğim barlarda biranın sadece 1 Euro olduğunu öğrenince şaşırmışken yanından geçtiğim bir barda biranın 0,40 Euro olduğunu gördüğümde ise şaşkınlığım katbekat arttı. Keyifli bir yerdi burası, insanlar günün her saatinde biralarını yudumluyordu, sohbet edip eğleniyordu, sanki hiç dert, tasa yokmuşçasına yaşamaktan aldıkları keyif onlar için önemliydi. Sokaklarda bir oraya bir buraya giderken kayboldum tabi ki, fakat telaşa gerek görmeden haritanın ve yoldan geçenlerin yardımıyla bir şekilde yolumu bulup hostele vardım. İspanyollar, İspanyolca bilmemenize rağmen onlar kendi dillerini konuşunca sizin de anlayacağınızı zanneden bir inanışa sahipler, ama ne yalan söyleyeyim el kol hareketleri ve mimikler sayesinde anlaştım insanlarla. Akşamki gösteri için biraz süsleneyim derken 9'da hostelden grup halinde çıkışı kaçırdım ve gösterinin yapılacağı bara yalnız başıma, telaşla koşa koşa varmak zorunda kaldım. Neyse ki tam da zamanımda oradaydım, oturduğum gibi gösteri başladı. Mekanın adı \"El Perro Andaluz\". Mükemmel bir gösteri olduğunu söyleyemem, turistler için hazırlanmış bir Flamenko gösterisiydi ama Endülüs'te Flamenko izlemek o ruhu yaşamanızı sağlıyor, orası tartışılamaz. Grup palmas eşliğinde, suratlarına o hüzünlü ifade maskesini bürünüp şarkılarına başladılar. Ardından kadın dansçı ayaklandı, ateşli, sert ve kızgın bakışlarını seyircilere fırlatarak hınçla ayaklarını yerlere vuruyor, kollarını dairesel hareketlerde havada gezdiriyor, eteğini savuruyor, ellerini narince kıvırarak havada çiçekler yapıp onları dağıtıyor ve topluyordu. İzledikçe \"ole\" diye bağırmak geliveriyor insanın içinden. Sıra erkek dansçıya geldi ; önce birkaç seksi hareketler yaparak turist kızları cezbetmek derdine büründü, malum seksi danslar her yerde iş yapar mantığı burada da var. Bu birkaç flörtöz dans figüründen sonra biraz daha sert dansetmeye başlamıştı, ayaklarını takip etmek imkansızlaştı, dönüyor dönüyor yine ayaklarda coşuyor sonra yine dönüyor dönüyordu. Terden sırılsıklam bir haldeydi, döndükçe teri etrafa saçılıyordu ama o yorulmuyordu. Ve bitirdiğinde inanılmaz alkışı hak etmişti. Ardından kadın ve erkek birlikte sahnede yerlerini alıp Sevillanas yapmaya başladılar. Gördüğüm en iyi sevillanas değildi ama coşkulu ve eğlenceliydi. Selamlarını verirken güzel bir alkışı hak etmişlerdi. Gösteriden sonra rehberin önerdiği \"night tour\"a katılmak saçma geldi, bilmem ne kadar euro karşılığında şehirdeki clubları gezdirecekler, pıfff. Kendi başıma sokaklar boyunca yürümenin bana daha çok keyif vereceğine karar verdim. Issız sokaklarda gece karanlığında amaçsızca yürürken birden kendimi hareketli bir sokakta buluyor, sonra tekrar ıssız bir sokağa dalıveriyordum. Burada geceler keyifli ve uzun ama gece eğlenceleri yalnız başına gezen bir insanı cezbetmiyor tabi ki. Sonunda yürüye yürüye Alameda'ya vardım. Bu meydanı sevmiştim, burada keyifle birkaç bira içip bir şeyler karaladım, etrafı izledim. Arada İngilizce konuşabilen birilerini bulunca onlarla kısa kısa sohbetler ediyordum. Keyifli saatlerdi ama ertesi sabah Granada'ya gideceğim için erken kalkmam gerekiyordu, çok da geç saatlere kadar uyanık olmasam iyi olur deyip uslu kız olarak hostelimin yolunu tuttum."}
{"url": "https://gezginyogini.com/ve-tekrar-sevilla-anlatacaklarim-bitti-mi-sanmistiniz/", "text": "Granada gezimin ardından tekrar Sevilla'ya döndüm, sabahın 9'unda Sevilla'yaydım. Hayalimde hostele gidip güzel bir duş almak sonra kahvaltımı yapıp hemen Sevilla turuna çıkmak vardı. Odanın hazır olması için 1'e kadar beklemem gerektiğini unutmuştum tabi. En iyisi önce kahvaltımı yapmak dedim, Alamade de Hercules meydanına gidip bir cafeye oturdum. Kruvasan ve dometes-ekmekli tostla karnımı doyurdum. Hostele gidip aklanıp paklanıp temiz kıyafetlere kavuştuktan sonra çantamı takıp sırtıma çıktım Sevilla turuna. Elimden hiç bırakmadığım haritama baka baka nereye gitsem diyorum kendime. Öyle çok turistik yerleri görmek derdinde değilim aslında, daha da kilise göresim yok, sokaklarında yürüyüp şehrin tadına varmak istiyorum daha çok. Ama tabi ki ünlü birkaç yeri ziyaret etmeden de gezimi bitirmek istemedim. Dünyanın en büyük katedrali olan La Giralda Katedrali'ni gezdim önce. Atlantik okyanusunu aşarak Kuzey Amerika'ya ilk ulaşan zat-ı muhterem Christophe Colomb'un mezarı da bu katedralin içinde. Katedral gezimin ardından Real Alcazar'a yöneldim. Endülüs Araplarına hayran bir İspanyol kralı tarafından Alhambra sarayından etkilenerek yapılmış büyük gösterişli bir saray, dolayısıyla birçok bölümü Alhambra'yı andırıyor ama onun kadar etkileyici değil ne yazık ki. Kiliseler, saraylardan sonra Santa Cruz sokaklarında boş boş dolaşmanın keyfine varmak istiyorum. Daracık sokaklar, güleç yüzlü insanlar etrafımda. Ama bu sokaklarda kaybolmanız an meselesi, hele benim gibi harita okumak konusunda sıkıntılarınız varsa.. Tüm sokaklar birbirine benziyor, yine de korkmanıza gerek yok;sizi anlamayan ve sizin de anlamadığınız ama işaretlerle size yardımcı olmaya çalışan İspanyollar her yerde, yolunuzu bir şekilde buluyorsunuz. Yürüyüşüm sırasında adını bilmediğim bir kilisenin önünde dizilmiş masalarda ve ayakta bira içen kalabalığa dahil olup kiliseye karşı bira içme şerefine ben de katıldım. Türkiye'de caminin 100 m yakınında içki satmanın yasak olduğunu düşününce burada kiliseye karşı bira içilen bir kültürün varlığı beni biraz şaşırttı doğrusu. Ama sonra şaşırmamın saçma olduğunu düşündüm; kanı şarapla özdeşleştirilen bir peygamberin dinine inanan insanlardan bahsediyoruz, alkolün haram sayılmadığı bir din. Bu yüzden ki sokaklarda kırılmış bira şişeleri göremiyorsunuz, her buldukları karanlık kuytu köşede içmeye çalışan gençler yok. İçki zaten her yerde serbest olduğu için ortada hiçbir sorun yok, bastırılmış istekler azalmış. İçki ayıp ya da yasak değil, gönüller hoş, muhabbetler şahane. Haritadan bakınca El Arena'nın çok da uzakta olmadığını gördüm ama tabi ki buraya gitmeyecektim. Bu güzel insanların bu kadar acımasız bir olaydan zevk almasını anlayamıyordum. Cahillik, vurdumduymazlık, türcülük, Vandalizm... daha birçok isim konulabilir sanırım bu saçma kültüre. Sonrasında yolum beni Plaza de Espana'ya götürdü, yarım ay şeklinde tasarlanmış, büyük ve görkemli bir meydan. Yarım ay boyunca ilerlerken İspanya'daki tüm özerk bölgelere dair semboller ve her bölgeyi temsil edem şehre dair resimleri görüyorsunuz. Meydanda bir köşeye oturup bir süre bu güzel meydanı seyrettim; faytonlarla gezen turistleri, bir köşede birbirini öpmeye çalışan çiftleri, heyecanla birbirine bir şeyler anlata anlaya yürüyen genç kızları, Japon yaşlı turist gruplarını izledim, herkes mutluydu bu şehirde, havasından mı suyundan mı bilemedim. Haritadan bakınca El Arena'nın çok da uzakta olmadığını gördüm ama tabi ki buraya gitmeyecektim. Bu güzel insanların bu kadar acımasız bir olaydan zevk almasını anlayamıyordum. Cahillik, vurdumduymazlık, türcülük, Vandalizm... daha birçok isim konulabilir sanırım bu saçma kültüre. Sonrasında yolum beni Plaza de Espana'ya götürdü, yarım ay şeklinde tasarlanmış, büyük ve görkemli bir meydan. Yarım ay boyunca ilerlerken İspanya'daki tüm özerk bölgelere dair semboller ve her bölgeyi temsil edem şehre dair resimleri görüyorsunuz. Meydanda bir köşeye oturup bir süre bu güzel meydanı seyrettim; faytonlarla gezen turistleri, bir köşede birbirini öpmeye çalışan çiftleri, heyecanla birbirine bir şeyler anlata anlaya yürüyen genç kızları, Japon yaşlı turist gruplarını izledim, herkes mutluydu bu şehirde, havasından mı suyundan mı bilemedim. Sonra Triana'nın ara sokaklarında gezintiye dalıyorum. Bir sürü Flamenco okulunun kapısında durup içeri girecek cesaret bulamıyorum kendimde bir türlü. Tam şurada teras katında bir evim olsun diyorum. Bir flamenco okuluna yazılayım, bir de bisiklet alayım kendime, gündüz okuluma gideyim, akşamları da terasımda oturup nehire karşı biramı yudumlayayım. Ben ve benim hayallerim, seviyorum onları. kşam bir Flamenko gösterisinde gitmek istiyordum. Nehrin karşı yakasına geçtim yeniden, kaybola kaybola şuursuzca devam eden yürüyüşüm sırasında Flamenko izlemek için yer ararken girişte ücretin alınmadığı bir bar buldum. Ucuz ve kesinlikle güzel diyemeyeceğim bir Flamenko gösterisi izledim. Tamamen turist dolu, ucuz bir bardan ne bekliyordum ki... İzlediğim gösteriden çok da memnun olmadan şuursuzca yürüyüşüme devam ettim. Orada burada takıla takıla sonunda hostele vardım ama yolu nasıl bulduğumu inanın ben de bilmiyorum.. O kadar çok yol yürümüştüm ki, yorgunluktan sızlayan ayaklarıma rağmen gün boyunca içtiğim ucuz biraların etkisiyle sızıp kalmam çok üzüm sürmedi."}
{"url": "https://gezginyogini.com/vipassana-meditasyon-deneyimim-dharamshala/", "text": "Veeee zaman akıp geçti, Vipassana günü geliverdi çabucak. Biraz gerginim. Vipassana'nın ne olduğunu bilmeyenler için biraz açıklamada bulunayım. Vipassana aslında Budist meditasyon tekniğinin ileri aşaması, \"wisdom\" olarak anılıyor, içe dönme ve hakikati keşfetme tekniği. Vipassana; gerçeği olduğu gibi kabul etme yöntemi. İlk olarak Buddha tarafından öğretiliyor, 2500 yıldan beri de farklı öğretmenlerin teknikleri ile öğretilmeye devam ediliyor. Benim Dharamshala'da dahil olacağım Goenka Vipassana tekniği. S. N. Goenka Myanmar'da tekniği hocası Sayaghi U Ba Khin'den öğreniyor ve daha sonra Hindistan'da öğretmeye başlıyor. Ve yavaş yavaş dünyanın her yerine yayılıyor teknik, dünyanın her yerinde Vipassana merkezlerini bulmanız neredeyse mümkün. Ayrıntılı bilgi için siteyi inceleyebilirsiniz. Türkiye'de de Vipassana Meditasyon merkezi İzmir'de bulunuyor. Vipassana 10 gün sürüyor, 10 gün boyunca telefon, internet gibi her hangi bir iletişim aracını kullanmanız yasak, konuşmak yasak, yazmak, okumak yasak, diğer meditatorlerin gözlerine bakmak yasak, yasak da yasak... Neyse sabır, bunu da hallederim diye bir azimle başladım ben bu eğitime. İlk üç gün konsantrasyon üzerine meditasyon yapıyoruz. \"Shila\" deniliyor bu praktise. Nefesine, burun deliğinin ucuna konsantre oluyorsun. Öyle kolay zannetmeyin, zihni 1 saat boyunca aynı noktada tutabilmek öyle her yiğidin harcı değil, maksimum 5 dk sonra çıkıyor benimki gezintilere mesela.. Nefes al, nefes ver, nefes al nefes ver, nefes al nefes ver.......................................................................................................................................................................................... E şimdi Delhiye gidince eşyalarımı nereye koysam ben? Cloak room'a koymak için taaa tren istasyonuna gidip sonra tekrar Delhi'ye dönmem lazım. E öyle yaparım metro var sonuçta. Ayyy heyecanlıyım ben Ganj'a tekrar kavuşacağım, Varanasi'de Rishikesh kadar güzel midir ki ? Nepal'de trekking kaç gün sürer ki ? Ne kadarlık vize alsam acaba ? 1 aydan fazla kalır mıyım ki ? Yok yok babam söylenmeye başladı artık, e ben de çok özledim onları döneyim artık, yeter 1 ay Nepal'de. Ama aslında belki bir çiftlikte 1 ay falan daha kalsam o da olabilir. Yok yok gelecek sefere artık, bu seferlik bitireyim. Hoooooopp hoooop nerelere gittin sen ? Nefesine odaklanman gerek miyor mu senin ? Ohooo hanımkızımıza bak Nepal'lere gitti. \"an\"da ol diyoruz sana, geçmişte ya da gelecekte değil. Neyse ne diyorduk, bişey demiyorduk meditasyon yapıyordum ben, nefes al nefes ver, nefes al nefes ver, nefes al nefes ver....................................................................................................................................................................................................................................................................................... offf dönünce yine bir sürü sorun mu bekliyor beni ? Dönmesem hiç diyesim var ya. Toplum toplum toplum... nasıl da büyüyor gözümde gelecek sorular, o meraklı teyzeler. Upppsss biri horlamaya başladı gözü açmak yasak biliyorum ama bu anı kaçırayamayacağım, şöyle azcık aralayabilirim. Evvvvet gönüllü çalışanlardan biri kalktı yerinden, bakınıyor kim bu uyuklayan diye veeee buldu, hedefe doğru gidiyor, bakim kimmiş, heh yine şu teyze. Taaamaaaam şimdi tekrar dönebilirim meditasyona nefes al nefes ver.............................................................................................................................................................................................................................................. - gün gerçekten vipassana meditasyonuna başladık. 1 saat boyunca kıpırdamadan durmamız isteniyor. O dizdeki acı var ya o dizdeki acı, o ne menem bişey öyle. Bi deneyin bak, 1 saat kımıldamadan bağdaş kurup oturun bak nasıl anlayacaksınız beni. Ama meditasyonlarım fena değil. Biraz daha sahip olabiliyorum aklıma. Ortalık inanılmaz sıkıcı, yapacak hiçbir şey yok. Kendi kendime hikayeler uyduruyorum eğlenmek için. Bildiğin hapishane hayatı. Sabahın 4 ünde kaldırılıp günde 10 saat bağdaş kurup oturman için zorlanan bir hapishane. Üstüne üstlük tüm iletişimin yasak olduğu bir hapishane. Tırlatmaya az kaldı doktorum nerde. yok yapamayacağım ben bu işi, bırakayım gideyim. Bir sonraki sefere tekrar denerim, hazır değilim sanırım bu sefer........ Gibi düşünceler bütün gün beynimi yedi, fıttıracağım, çok sıkılıyorum, meditasyona odaklanamıyorum. Günde 10 saat meditasyon mu olur ya, insan evladıyım ben insaaaan.... Bugün neredeyse hiiç meditasyon yapamadım, odaklanamadım diyebilirim. Zor gündü, son gündü. Bugün sessizlik bozuldu, herkes birbirine izlenimlerini, yaşadıklarını anlatıp duruyor. Hayat hikayelerine de sıra geldi tabi. Sabah Guruji'nin konuşmasının ardından kahvaltımızı ettik, temizliğe yardım ettik ve sonunda özgürüz. Ne kazandım bu Vipassana sırasında tam olarak söyleyebilir miyim bilemiyorum. Hayatımda yaptığım en zor şeylerden birisiydi. Etkisini hemen görmeyi beklememelisiniz, ama çalışmaya devam etmelisiniz diyorlar. Dhramshala'daki Tushita Meditation Centre'de Budizm felsefesini öğrenmeye yönelik dersler alıyorsunuz. 10 gün boyunca diğer meditatorler ile konuşmak yasak fakat dersler sırasında aklınızı kurcalayan soruları hocanıza danışabiliyorsunuz. Ayrıca Tushita'da her gün 2 saat tartışma grupları oluyor, bu gruplarda 2 saat boyunca konuşma hakkınız var. O gün işlediğimiz dersi daha iyi anlayabilmek açısından bu tartışma gruplarının çok faydası oluyor. Gün içerisinde 1,5 saat kadar süren karma yoga zamanlarımız oluyor. Diğer insanlarla konuşmadan birlikte bulaşık yıkıyor, ortalığı süpürüyor, alanların temizliğini yapıyorsunuz. Bu da insanlarla birşeyler paylaşmak ve iyi arkadaş olabilmek için konuşmanın temel ilke olmadığını öğretiyor.) Tushita'da yazma ve okuma şansım olduğu için Budizm felsefesine dair çok derin bilgiler edinme, sorgulama, sorma, öğrenme şansım oldu. Vipassana'da ise uygulanan olay okuyarak, araştırarak öğrenmek değil kendi içine dönerek doğruları içinde bulabilmek. Benim için önce felsefeyi anlamak, ne yapmaya çalıştığımızı ve neden yapmaya çalıştığımızı bilmek çok daha anlamlı olduğu için Tushita geçirdiğim zaman benim en değerli zamanlarımdan biri oldu. Vipassana'da başarılı olabilmek için belirli kavrayışa ve meditasyon yeteneğine önceden erişmiş olmak gerekiyor benim düşünceme göre. Ama her ikisinin hizmet ettiği amaç, yolumu çizmem ve doğruyu kavramam açısından uzun yollar kat etmemi sağladığı için paha biçilemez. Aslına bakarsanız çok sıkışık bir anımda hızlıca yazılmış bir cevaptı o, bir sürü yorumu ve mesajı cevaplamaya çalışıyordum, yazarken iyi bir ruh halimin olduğu zamanda değilmişim heralde ki saçmalamışım:( şimdi siz söyleyince hatamı anladım, cevabımı düzelttim, aradım facebooktan söylediği grubu, takip edeceğim bundan sonra. öğrenmenin sonu yok, asla ben oldum demedim, öyle anlaşılmasına sebebiyet verdiysem affola. Teşekkür ederim farkına varmamı sağladığınız için."}
{"url": "https://gezginyogini.com/yeni-seyahat-yeni-heyecanlar-yeni-tedirginlikler-yeni-hayaller-guneydogu-asya/", "text": "Yeni bir seyahatin ilk haftasındayım. Her ne kadar planlı olmasa da kabataslak bir rotam var. Endonezya, Filipinler, Malezya, Tayland, Kamboçya, Hindistan, Nepal. Belki vakit kalırsa ve maddi olarak da mümkün olursa Sri Lanka ve İran'ı da listeye eklemek istiyoruz. Ha tedirginliklerim de var aslına bakarsanız bu seyahatle ilgili. İnsan kendi başına seyahat ederken kendi içine dönme şansı oluyor, kendini keşfetme, kendini geliştirme şansı oluyor. Kendini sorgulama, kendisiyle yüzleşme şansı oluyor, korkularını yenme şansı oluyor. Bu yüzden ki seviyorum seyahat etmeyi, seyahat etmek dışarıda görülecek onca şeyin yanında aslında iç dünyaya derin bir yolculuk... Bunu yanımda bir yoldaşla birlikteyken başarabilirsem işte o zaman gerçekten hayallerim eskisinden çok daha güzel, önümdeki yol eskisinden çok daha net ve aydınlık olacak. Bu seyahatime dair kafamda hayallerim var elbet, yapmak istediklerim; olsa süper olur dediklerim... 6 ayın sonunda geriye dönüp bakıp ne kadarı gerçek olmuş, kaçını başarmış kaçını es geçmişim ya da fikrimi değiştirmişim, ya da üşenmişim, ya da yapamamışım... görmek istiyorum. Çok fazla araştırmalar yaparak başlamadım bu yolculuğa bu sefer, yolda şekillensin istiyorum birçok şey. - Bali'yi yıllardır merak ederim, burada yoga ile ilgili yeni bilgiler edinmek istiyorum, volkanik dağları görmek istiyorum, dağlarda yürümek, doğayı keşfetmek istiyorum, mükemmel manzaralı tapınakları görmek istiyorum... - Sonra Filipinler'de Boracay'ı merak ediyorum, herkesten övgü dolu sözler duyduktan sonra merak etmemek elde mi? Filipinler'de sakin bir adada denize karşı kiralayacağımız bir bungalowda keyif yapmak istiyorum, dalmak, köpekbalıkları ile yüzmek istiyorum... - Malezya'da Taman Negara'da yağmur ormanlarında yürüyüş yapmak istiyorum, Gunun Mulu National Park'taki Dünyanın en büyük mağara odası Sarawak Mağarasını görmek istiyorum... - Tayland'a gönüllü işlerde çalışmak istiyorum; maymunlarla ilgilenmek, fillerin bakımı gibi... hayvanlarla ilgili bir projede gönüllü olmak istiyorum, Thai Masaj öğrenmek istiyorum, arkadaşlarımdan duyduğum ama ismini hatırlayamadığım vegan çiftlikte gönüllü olarak çalışmak istiyorum... - Kamboçya'da çocuklarla ilgili gönüllü işlerde çalışmak istiyorum, Türkiyeli bir kızın açtığı bir aşevi olan Aynebilim aşevini ziyaret etmek istiyorum burada, Angkor Wat'ta gün batımını izlemek istiyorum, bu ülkenin tarihini daha detaylı öğrenmek istiyorum. - Hindistan'da bir önceki seyahatimde göremediğim Kerala bölgesini görmek istiyorum, Gökhan'ı hayatımın en önemli yerlerinden biri olan Sadhana Forest'a götürmek, o güzel deneyimi bir kez de onunla birlikte yaşamak istiyorum, Rishikesh'te daha önceki yoga hocamdan yoğun eğitim alıp yogada daha da bilgilenmek, tecrübelenmek istiyorum, Ramana's Garden yetimhanesindeki çocuklarla vakit geçirebilmek istiyorum, Dharamshala'daki Tushita Meditasyon merkezinde eğitimlere devam etmek istiyorum, Assam bölgesindeki Hasi toplumunun yaşadığı kadın egemen Mawlynung köy'ünü ziyaret etmek istiyorum... - Nepal'e gidip deprem sonrasında internet üzerinden Gökhan'ın sayesiyle keşfedip yardımcı olduğum güzel çocukları görmek istiyorum, onlarla birlikte gönüllü çalışmak istiyorum, bu çok sevdiğim ülkenin köylerini dolaşmak istiyorum daha da, deprem sonrası yardıma ihtiyacı olan çocuklara, ailelere elimden gelen yardımda bulunabilmek istiyorum, belki vakit kalırsa kısa bir trekking rotası eklemek istiyorum... 6 ay sonra geriye dönüp baktığımda güzel şeyler yapmış olmak, kendime güzel şeyler katmış olmak istiyorum. Beni takip edenler anlamışlardır ki ben sadece görmüş olmak için gezmeyi sevmiyorum; gezdiğim yeri kültürüyle, felsefesiyle, mitolojisiyle gezmek istiyorum, her gittiğim yerden kendime bir şeyler katıp da ayrılmayı seviyorum. Eğer gittiğim yerden aynı ben olarak dönmüşsem hiç gitmemişim demektir. Umarım listenizdeki pek çok şeyi gerçekleştirirsiniz... Sihir sizinle olsun! Illaki her yolculuk muhtesem degildir.. mutlaka bi sıkıntı olan an yasiyorsunuzdur.. bunlarla nasil basa cikiyorsunuz.. bunlarida yazabilir misiniz uzun uzun.. yazıyorum zaten yazılarımda hep yaşadığım sıkıntıları da. Sıkıntılar, zorluklar yaşarken bunaltıcı olsa da sonrasında eğlenceli hikayeler olarak anlatılıyor. Herkes kendince yaşamını anlamlandırıp tüketiyor. Ne mutlu istediği gibi yaşamını sürdürenlere. Gezmek ve gezginlikle ilgili yazdıklarınızın birçok noktasında hemfikirim. Ben de fırsatlarımı benzer şekilde değerlendirmekteyim. Güney Asya çok sıcak iklimi ve insanıyla umduklarınızdan fazlasını sunacaktır diye düşünüyorum. Kolay gelsin."}
{"url": "https://gezginyogini.com/yesilist-soylesi/", "text": "Burcu Tunca. Uzun zamandır tanıdığım, bir süre hiç haber alamadığım ama hayatı hep keyif alarak yaşadığını bildiğim eski bir arkadaşım. Öğrenci otobüslerinde Ezginin Günlüğü'nden \"Roman Kızı\" şarkısında attığı göbeklerle aklımda en çok da. Sonra bir gün duydum ki uzaklara gitmiş, gezmiş tozmuş, kaynak niyetine kullanılacak tecrübeler edinmiş. Dedim ki bunu anlatmalıyız. Takip etmesi inanılmaz keyifli bir blogu, bir de facebook sayfası var. Onlarla sınırlı kalmasın, Yeşilist okurlarına da konuşsun istedim. İşte röportajımız. İzmir'de Dokuz Eylül Üniversitesi'nde tekstil mühendisliği okudum. Öğrencilik zamanlarımda senin de bildiğin üzere siyasetle uğraşma çalışmalarım oldu. 'Dünyaya bir güzellik yapmalı, şu çileyi zulmü bitirmeli' temalı denemelerimdi, bu dönemimin bana çok güzel anılar, bilgiler ve çok güzel dostlar kattığını söylemeliyim. Sonrasında bir dağıtma dönemine girdim, vur patlasın çal oynasın, sonra zorlu bir aşk denemesi... Eğlenceli bir üniversite hayatı yaşadım aslında. Gün içinde uzun saatlerimi bilgisayar başında geçirmeye başladım, araştırdım, her gün yeni bir fikre kapılıp ertesi gün saçma buluyordum. Günler, haftalar, aylar böyle geçti. Bırakıp gitmek öyle kolay değil, sosyal baskı var, ne yapacağım, nasıl olacak, parayı nereden bulacağım, ne diyecekler, bu soruları düşünüyor insan. Yurtdışında gönüllü işleri araştırmaya başladım. Alternatifler aslında o kadar çok ki bakmayı bilene... Bir karar verdim, Gana'ya gidecektim, Gana'da bir yetimhane buldum, onlarla yazıştım, gönüllü olarak orada çalışmaya çocuklara yardım etmeye karar verdim. Planımı belirlemek istiyordum. Hedeflerim sürdürebilir ekolojik yaşamı öğrenmek, yoga eğitimi almak, meditasyon eğitimi almak, birçok öğretiyi öğrenip kendi yolumu çizebilmekti ve buna göre bir yol haritası oluşturmaya çalıştım kendime. Gezi süreci de tam bunun üzerine geldi, tetikleyen şeyi soruyorsan çok samimi olarak Gezi sürecinin payı oldu diyebilirim. Birçok insanın olduğu gibi benim de gözümü daha bir açtı, 'benim gibi insanlar varmış o zaman bu yolda yürümeye değer' dedirtti. Birçok güzel insanla tanıştım, konuştum, tartıştım bu süreçte. Hindistan'da bir süre yanında kaldığım çok sevdiğim bir ablamı da bu süreçte tanıdım, yol planımda bazı değişiklikler yaptım. Karar verdikten sonraki ilk adımım bankaya gidip kredi çekmek oldu. Önce Hindistan'ın güneyindeki universal bir şehir olan Auroville'e gittim, orada Sadhana Forest adındaki vegan bir komünde kaldım 1,5 ay kadar. Ağaç ekiyorduk, birlikte doğaya zarar vermeden yaşamayı öğreniyorduk. Sonra oradan Hindistan'ın olmazsa olmazları Hampi ve Goa'ya gittim bir süreliğine. Ardından Bangalore'da yoga üniversitesinde 1 ay eğitim aldım. Oradan Vrindavan'a geçtim 1 ay kadar Ashram'da kaldım, her sabah 3-4'te kalktığım ağır bir dönemdi. Oradan Rishikesh'e geçtim, burada da yoga eğitimime devam ettim, Rishikesh Ganj Nehri'nin başladığı noktaya yakın. Tertemiz Ganj'da her gün yüzebilirsiniz. Rishikesh'e inanılmaz bir bağ ile bağlandım, büyülü bir şehir, Ganj'ın enerjisini şehirde hissediyorsunuz. Ardından Mcleod Ganj'a, Tibet lideri 14. Dalai Lama'nın yaşadığı topraklara geldim. Çok şanslıyım ki birçok insanın görmeyi umduğu o güzel insanı gördüm, halkla konuşmasına katıldım. Dalai Lama'nın eline dokunma şerefine dahil oldum, bu inanılmaz bir duygu. Dharamshala'da Tushita Medistasyon Merkezi isimli mükemmel bir yerde \"Budizme Giriş\" eğitimi aldım. Budist felsefesini ve meditasyonu öğrendim. En güzel zamanlarımdan biriydi diyebilirim. Ardından zorlu bir meditasyon sürecim oldu, Vipasana meditasyonu. 10 gün boyunca konuşmak, yazmak, okumak yok, hiçbir iletişim aracı yok, birbirinin gözünün içine bakmak yok, günde 10 saat belki daha fazla meditasyon... Hayatımın en zorlu zamanlarından biriydi ama bana çok şey kattı. Bu ülkeleri bir kadın olarak seyahat etmek zor tabi ki ama abartıldığı kadar değil. Ülkenin nabzına göre şerbet vermek gerekiyor. Örneğin şimdi ayağımdan çıkarmadığım kısacık şortlara Hindistan'da elimi bile sürmedim, şalvarlarla dolaşıyordum ben de herkes gibi. Özellikle kırsal yerlerde beyaz tenli kadınlar olarak omuzlarımızı kapamaya dikkat ediyorduk. Gece belli bir saatten sonra yalnız başımıza sokakta gezmiyorduk. Eğer nasıl davranacağını bilip diğer insanların kültürlerine saygı gösterirsen çok da zor değil yalnız bir kadın olarak seyahat etmek aslında. Bence bir kadının içindeki tanrıçayı keşfetmesi için yapması gereken bir şey seyahat, bir erkeğin de tabi. O aralar kafam allak bullaktı, ben değişmişim ama etrafımdaki herkes aynı. Ülke bir garip dönemde zaten. Ama ben çok mutlu ve pozitifim aynı zamanda, güzel bir yol bulacağıma inanıyordum gönülden. Avustralya'yı denemek istedim, dediğim gibi olacağına çok inanıyordum ve şimdi Avustralya'dayım. Önce vejetaryen olmaya karar verdim, sonra süreç veganlığa doğru uzandı son günlerde, ama çok sert bir vegan olduğumu da söyleyemem. Elimdem geldiği kadar dikkat etmeye çalışıyorum ne yediğime ne kullandığıma. Sadece bir yeme içme disiplini olan vegan diyettir, veganlık ise bir hayat felsefesidir. Hayvanlara yapılan eziyete 'dur!' demektir veganlık. İnsanlığı dünyanın merkezine koyup tüm canlıların insan için olduğu düşüncesine karşı gelmektir. Kedi, köpek, böcek, inek, kuzu, keçi... Hepsinin en az insan kadar yaşama hakkına sahip olduğunu kabul etmektir. Kendi bencil zevklerimiz için hiçbir canlıya acı çektirme hakkımız olmadığını kabullenmek ve başka canlıların acı çekmemesi için bencil zevklerinden vazgeçebilme erdemini gösterebilmektir. İşte bu sorunun cevabı biraz zor, ben de bilmiyorum. Gitmenin yollarını arardım heralde! Şaka bir yana çok şey yapılabilir aslında kafaya koyduktan sonra, karar vermek ve adım atmak gerekli. Tabi insan kitlesi de çok önemli, Türk insanı biraz bağnaz olabiliyor bazen, yeni fikirleri kendi gibi olmayanı hemen öyle kolay kabul edemiyor. Biraz bocalamak lazım orada ve kararlı durmak lazım yeni bir şeyler ortaya koyabilmek için. Kimbilir belki de yanılıyorumdur, belki de Türk insanı deneyecek cesareti olan birilerini bekliyordur, belki de bunu okuyan kişi; hey sen, senin içinde bir yerlerde bir kımıltı vardır ve adım atmanı bekliyordur!"}
{"url": "https://gezginyogini.com/yoga-asana-uygulamasi-uzerine-oneriler/", "text": "Her ne kadar Batı kültüründe yoga sadece duruşlardan ibaret sanılsa da yazılarımda özellikle belirtmeye çalıştığım gibi yoga bir yaşam felsefesidir. Yoga duruşları, yoga basamaklarından biridir. Asana; fiziksel ve zihinsel olarak sabit, sakin, sessiz ve rahat kalabilme halidir. Yoga asanaları; meditasyon için gerekli olan uzun süre, aynı pozisyonda rahatça oturabilme yeteneğini geliştirmek için uygulanır. Asanalar; enerji kanallarına ve psikolojik merkezlere odaklanan özel vücut duruşlarıdır, daha yüksek farkındalığa erişebilmek ve vücut, nefes, zihin ve ötesini keşfedebilmek için sağlam temeller oluşturur. Asanalar, vücudu kontrol etme yoluyla zihni de kontrol etme imkanı sağlar. Başlangıç, orta düzey, ileri düzey olarak sınıflandırılır. Dinamik asana uygulamaları enerjik hareketleri içerir. Esnekliği arttırır, kan dolaşımını düzenler, kas ve eklem yapısını güçlendirir, enerji bloklarını açar, toxinlerin vücuttan atılmasını sağlar. Akciğerleri kuvvetlendirir, sindirim ve boşaltım sistemini düzenler. Genellikle başlangıç seviyesinde olan öğrenciler için uygundur. Güneşi selamlama serisi buna örnek verilebilir. Sabit asana uygulamaları, orta düzey ve ileri düzey yoga uygulayıcılarına uygundur. Enerji ve zihinsel beden üzerinde daha güçlü etkiye sahip çalışmalardır. Çok ufak ya da sıfır hareket ile uygulanır, vücut bir harekette birkaç dakika kalır. Bu asanalar iç organlara, salgı bezlerine ve kaslara masaj yapar ve vücut boyunca sinirleri rahatlatır. Zihne sakinlik getirmek ve uygulayıcıyı meditasyona hazırlamak için özelleşmiş uygulamalardır. - Nefes: Eğitmen tarafından aksi belirtilmediği sürece daima burundan nefes alınmalı. - Farkındalık: Bütün yoga uygulamalarının olduğu gibi asana uygulamasının özü de budur. Asana uygulamasının amacı; fiziksel, zihinsel, bedensel, ruhsal, duygusal olarak etkileşim, bütünleşme ve dengeyi sağlamak. Asanalar sadece fiziksel çalışmalar gibi görünse de farklındalık ile yapıldığı zaman birçok alanda etkili olabilir. Farkındalık; vücutta meydana gelen hislerin farkına varmak, vücudun bir bölümüne veya çakraya konsantre olmak, davetsiz olarak akla gelen her türlü düşünceyi ve duyguyu kabul etmekten geçer. - Rahatlama: Shavasana çalışma sırasında yorulduğumuz her hangi bir anda uygulanabilir, ve ayrıca asana çalışmasının sonunda da uygulanmalıdır. - Uygulama zamanı: Asanalar günün her saatinde uygulanabilir. Asana uygulamasına başlamadan en az 2 saat önce yemek yemeyi bırakmış olmak gerekir. Yine de asana uygulaması için en güzel zamanların gün doğumu ve gün batımı saatleri olarak kabul edildiğini söylemek isterim. - Yaş sınırlaması: Asanalar her yaşta insanlar için uygundur. - Uygulama yapılacak yer: Sakin ve sessiz bir ortamın tercih edilmesinde fayda var. Güçlü rüzgarda, soğuk havada, kirli ve dumanlı havada ve kötü koku olan yerde uygulanmaması önerilir. - Kıyafetler: Esnek, hafif, rahat giysiler giyilmesi önerilir. - Duş: Başlamadan önce soğuk bir duş almak asanaların etkisini arttırır. - Diet: Asana uygulaması için özel bir diyet uygulama zorunluluğu yoktur fakat doğal ve ölçülü beslenmekte fayda var. Genel inanışın aksine yoga vejetaryen diyeti zorunlu kılmaz, ancak ileri derecelerinde vejetaryen diyet önerilir. Yemek zamanlarında karnı yarım doldurmak, çeyreğini suyla doldurmak ve kalan çeyreği boş bırakmak önerilir. Ağırlık ve tembellik hissettirecek kadar değil, sadece açlığı bastırmak için yemeyi öğütler. Yemek için yaşama, yaşamak için ye prensibini önerir. - Zorlama: Asana uygulaması sırasında asla gereğinden fazla zorlama yapılmamalı, başlangıçta kaslarınız için zor olan hareketler zamanla sizin için kolaylaşmaya başlayacaktır. - Kısıtlamalar: Kırık veya çatlak kemik problemi yaşayanlar, akut enfeksiyon veya sırt-bel ağrısı çekenler, kronik rahatsızlıkları olanlar, mide ülseri, tüberküloz, kalp problemleri, fıtık gibi hastalıkları olanlar, ameliyat geçirmiş olanlar yoga asanalarına başlamadan önce bir doktora danışmalı ve bir eğitmen kontrolünde uygulamalıdır. - Ters duruşlar: Kalp problemi olanlar, tansiyon hastaları, damar sertliği, aktif kulak enfeksiyonu ve beyinsel kaynaklı her hangi bir rahatsızlığı olanların ters duruş gerektiren veya başın gövdenin altında kaldığı asanaları uygulamamaları gerekir. - Sonlandırma: Asana uygulaması sırasında herhangi bir rahatsızlık veya acı hissettiğiniz taktirde, hemen uygulamayı bırakmanız tavsiye edilir. Ağrı veya acı devam ederse mutlaka doktorunuza danışınız. Yoga asana çalışmalarını uygularken çalışmalarımızı farkındalık ile yaparsak hem fiziksel hem de zihinsel fayda sağlamamıza yardımcı olur. Kendi bedeninizi en iyi siz tanıyorsunuz, uygulamalar sırasında bedeninizi dinlemeyi ve yapabileceğinizin en iyisini yapmayı öğretmelisiniz kendinize. Kimseyle yarışmadan, bedeninizi kabul ederek, farkındalıkla yapılan yoga çalışmalarının hayatınız üzerinde zamanla gelişen olumlu etkisini gördükçe daha güzel bir hayatın kapılarını araladığınız için kendinize sonsuz teşekkürler edeceksiniz. Hayatınızı daha da iyileştirmek için bir karar vermiş olmalısınız ki bu yazıyı okuyorsunuz, ilk adımı attığınıza yani sorgulamaya, araştırmaya başladığınıza göre devamının gelmesi için hiç bir engeliniz olmadığını da hatırlatmanız lazım kendinize."}
{"url": "https://gezginyogini.com/yoga-egitmenlik-egitimi-nedir/", "text": "Artık sosyal medyada önümüze çok çıkan ilanlardan \"Yoga eğitmenlik eğitimi\" duyurularını mutlaka siz de görmüşsünüzdür. Birçok farklı şekilde tanıtımları yapılıyor. Sistemin boğduğu, köleleştirdiği, işinden nefret eden insanların dünyasında sanki bir çıkış yoluymuş gibi görüldüğünü kabul etmek gerek. Ama sonra gördüm ki o iş öyle olmuyormuş, olmamalıymış. Yoga eğitmenliği yeni bir meslek adı altında süslenerek sunulacak, eğitimi aldığın gibi hoooop koluna takmış olduğun bir altın bilezik değilmiş. Zannedildiği kadar kolay hiç değilmiş. Yoga eğitmenliği eğitimini yeni bir meslek edinmek olarak görmek en büyük yanılgı bence. Yoga eğitmenliği eğitimi yoganın ne olduğunu anladığın, öğrendiğin bir eğitim aslında. Yoga eğitmenliği eğitimi size \"yoga nedir\"i anlamak için büyük bir imkan sunuyor aslında, öğrenmenize, sorgulamanıza, anlamanıza ön ayak oluyor. Yani yoga eğitmeni olmak için değil de yoga nedir öğrenmek için bu eğitime katılınması taraftarıyım ben. Hatta bence bu eğitim \"Yoga Temel Eğitimi\" ve \"Yoga Eğitmenlik Eğitimi\" olarak ikiye ayrılmalı; ilk eğitimde yoga temel bilgisi verilmeli, sonrasında öğrencinin belli bir süre yoga uygulamasını hayatına dahil etmesine izin verilmeli, daha sonra ikinci eğitimde nasıl eğitmen olunmalı bilgisi verilmeli. Bilmek ve öğretmek farklı şeyler. Yoga eğitmeni olabilmek için önce yogayı bir yaşam tarzı haline getirmek, hayatının her alanına yedirebilmek, hayata bakışını değiştirebilmek gerekiyor. Sonra sıra öğrendiklerini öğretmeye gelmeli. Kimisi için bu 2 yıldır, kimisi için 10 yıl, kimisi için belki 6 ay, o size bağlı. Ama öğrenme ömür boyu devam ediyor, bu klişe söylemi zaten tekrar tekrar hatırlatmama gerek yok aslında. - Yoga Felsefesi - Pranayama - Yoga Anatomi - Sanskrit dili - Veda Bilgisi, Bhagavat Githa - Yoga Asana - Ellerle yönlendirme - Beslenme - Ayurveda - Meditasyon Bunaldığın işinden, hayatından bir çıkış yolu ararken üniversiteye girerken düştüğün tongaya düşürme kendini. \"Bu işte iyi para var galiba\" deyip ne olduğunu bilmediğin bir mesleği olmaya kalkma. Önce kendi yolunu bul, kendi kapılarını arala, sonra zaten o yol akar gider senin için doğru olan yere. Belki de bambaşka bir yeteneğin var, belki sana gerçekten iyi gelecek mesleğin o yeteneğinde saklı. Yoga sana kendi yolunu bulmanda yardımcı olacaktır. Hayatını kurtaracak yeni bir meslek olarak değil yolunda ışığın olarak bak yogaya. Ufak bir önerim daha olabilir kendini bulma yolunda sana; tek başına seyahat etmeyi dene. Zor şartları kendi başına göğüsleyebileceğin, kendi kararlarının tek sorumlusunun kendin olduğunu sana öğretecek bir seyahat gözünü açmanda sana yardımcı olacaktır. Yoga eğitmenlik eğitimini Hindistan'da alsam nasıl olur diye bir soru varsa kafanda Hindistan'da Yoga Eğitmenlik Eğitimi yazıma bakmanı öneririm."}
{"url": "https://gezginyogini.com/yoga-hayatinizi-nasil-degistirir/", "text": "Belki yaz tatilini geçirmek için gittiğiniz tatil köyünde, belki internette gezinirken, belki ofiste arkadaşlarınızdan birinin sayesinde, belki doktorunuzun önerisiyle, belki her gün yürüdüğünüz yolun üzerinde yeni açılan yerin tabelasında karşılaşmışsınızdır \"yoga\" adıyla. Ve bir kıvılcım düşer bazısının içine, işte o kıvılcıma değer verip, büyütüp, içindeki ateşi yakmayı başaranların hayatında neler farklılaşır düşündünüz mü ? Yoga hayatınızda neleri değiştirir ? Mucizeleri boşverin, onlar bizim elimizde değil ama elimizde olan, zamanla gerçekleşecek değişimlerden bahsetmek istiyorum ben size. 1- Daha sakin bir insan olmaya başlarsınız. Bir zamanların ona buna sinirlenen, çevresindekilerin kızdırmaktan korktuğu o sinirli adam/kadın gider yerine sakin, huzurlu yanı daha ağır basan bir insan gelir. Öfkesinin kaynağını keşfetmiştir, onu kontrol etmeyi öğrenir. Kendini bir duygu ile tanımlamaz, onun da diğer duygular gibi gelip geçecek bir hal olduğunun bilincine varır ve sorunu kaynağına giderek çözmeye çalışır. 2- Daha sağlıklı bir insan olmaya başlarsınız. Kendinizi hem zihnen hem de bedenen daha rahatlamış, daha sağlıklı hissedersiniz. Yoga duruşları bedeninizin zinde, esnek ve sağlam kalmasına yardımcı olurken, meditasyon zihninizin rahatlamasına, sakinleşmesine olanak sağlar. Hayatınıza zamanla yedirdiğiniz yoga felsefesi; düşünme şeklinizi ve yaşam tarzınızı kendinizi daha iyi hissedeceğiniz yönde yeniler. Yapamayacağınızı düşündüğünüz birçok şeyi yapmaya başladığınızı gördükçe kendinize güveniniz artar. Kendinizi daha iyi tanımaya ve zihninizin çalışma şeklini kavramaya başladıkça yapabileceklerinizin farkına varır, daha cesur adımlar atarsınız. Günlük hayat içerisinde birçok insan içinde yaşadığı hayattan memnun olmadığını söyler, şikayet eder durur, ama ne yapmak istediğini de bilemez. Bizi bu bilinmezden kurtaracak en iyi yol kendini tanımaktır. Kendini keşfe çıkmak, kendi korkularınla yüzleşmek, kendi arzularını sorgulamak... Yoga size kendinizi tanıma fırsatını verir, gerisi sizin ellerinizde. Yoga felsefesinin ilk kuralı \"Ahimsa\" yani \"zarar vermemek\"tir. Yoga öğretisi size diğer canlıların hayatlarına saygı duymayı, can yakmamayı, can almamayı öğütler. Yoga sayesinde diğer canlılarla olan bağınızı farkeder, içinizdeki sevgiyi keşfedersiniz. Çevrenizdeki insanlara, hayvanlara, bitkilere, doğaya karşı daha sevgi dolu, daha merhametli bir insan olursunuz. 6- Çevrenizdekilerle daha iyi iletişim kurarsınız. Çevrenizdeki insanları yargılamadan önce kendinizi onların yerine koyup olaylara çok yönlü bakmayı öğrenirsiniz. Çevrenizdeki insanlardan beklentilerinizi en aza indirir, mutluluğun beklentiler sayesinde dışarıdan gelmeyeceğini, mutluluğun siz isterseniz sizin içinizden geleceğini öğrenirsiniz. 7- Yaşamın güzelliklerini görme ve zorluklarıyla başetme gücünüz artar. Yoga, algılarınızı kuvvetlendirerek çevrenizdeki güzellikleri görmenizi sağlar, çevrenizdeki canlıların içinde ve sizin içinizde olan aynı \"öz\"ü keşfetmenizi ve bu \"öz\"den gelen güzelliğin farkına varmanızı sağlar. Aynı zamanda karşınıza çıkan zorluklarda yıkılmamayı, değiştirebilecekleriniz için çabalamayı, değiştiremeyeceklerinizi ise kabullenmeyi öğretir. Daha kuvvetli, daha güvenli ayakta kalmanıza yardımcı olur. Her zaman belirttiğim gibi yoga sadece duruşlardan ibaret değildir. Yoga duruşları; beden sağlığınız için faydalı olmanın yanında, beden zihin dengesini ve bağını kurmanızda size destek olacak olan ve yoga felsefesini anlamanızda, hayatınızı iyileştirmenizde size yardımcı olacak olan araçlardır. Eğer hayatınızı değiştirmek için bu kararı verdiyseniz adım atmanızı, ve sizin için en doğru eğitmeni bulana kadar yılmamanızı öneririm. Karşınıza yanlış kişiler çıkabilir, yoga çoktan kapitalizmin eline düştü, ama bunlar sizi yıldırmasın. Hala öğretme aşkıyla, içindeki sevgiyi yayma aşkıyla, bildiklerini aktarma isteğiyle dolu yüzlerce insan var, umarım onlardan birine denk gelirsiniz. Yolunuzda ışık olacak kişilerle karşılaşmanız dileğiyle."}
{"url": "https://gezginyogini.com/yoga-ne-degildir/", "text": "Yogayla ilgilendiğimi duyan bir çok insanın gözündeki o bilmeyen bakışı, yanlış algılamaları bugün burada biraz olsun giderebilmek istiyorum. Yoga ne demek sorularına burada bir cevap vereyim dedim. \"Yoga nedir\"i şu yazımda bulabilirsiniz ama bundan önce \"yoga ne değildir\"den yola çıkmamız gerektiğini düşünüyorum. Öncelikle yoga hakkında öne atılan önyargılardan, zannedilişlerden bahsedelim. Yoga, bir spor dalı değildir. \"Asana\" adıyla anılan yoga duruşları yoga felsefesinin içerisindeki basamaklardan sadece biridir. Fiziksel anlamda sağlıklı, aktif, canlı kalmamızı sağlar ve bu yüzden bir spor dalının size sağladığı fiziksel faydaları yogada bulabilirsiniz diyebiliriz. Eğer yoga uygulamalarını sadece fiziksel olarak gerçekleştirmek ve felsefesiyle, yaşam şekliyle, öğretileriyle hiç ilgilenmek istemiyorsanız o zaman yaptığınız uygulama sadece \"Asana\" çalışması olacaktır. Yani bu durumda yoga yapıyorum değil, asana uyguluyorum demeniz daha doğru bir tabir olacaktır. Yoganın sadece fiziksel faydasını elde etmek istiyor olabilirsiniz, bu sizin seçiminiz. Çeşitli meyve ağaçları olan bir bahçeden sadece bir meyve yemeye benzetebilirim bunu; neden olmasın, belki sadece elma seviyorsunuzdur ya da elmaya ihtiyaç duyuyorsunuzdur. Neden yogaya ihtiyaç duyduğunuza ve nasıl bir faydasını görmek istediğinize karar vermek sizin elinizde. Yoga, bir din değil bir ahlak felsefesidir. Size bir Tanrı'ya tapmayı ve bu Tanrı'nın ibadet kurallarını öğretmez. Yoga sizi kendinizi tanımaya ve içinizdeki \"öz\"ü bulmaya davet eder. Yoga size amacınız uğruna disiplinli çalışmayı, fedakarlık edebilmeyi, gerektiği yerde vazgeçebilmeyi, zarar vermemeyi, nefsinizin ve zihninizin hakimi olabilmeyi, merhamet etmeyi, farkındalıkla yaşamayı, çevrenizdeki yaşamlara saygı duymayı öğütler. Yoga, arayış içerisinde olan insanın sorularına yanıt verebilen bir felsefedir, bir çok insanın yaşamının daha huzurlu, bedeninin daha sağlıklı olmasında fayda sağlayan Doğu'nun bu felsefe sistemi, tabi ki Batı'nın ilgisini geç de olsa çekmiştir. Ve birçok uygulama gibi kapitalist sistemin eline geçmiş, üzerinden iyi paralar kazanılan, umut tacirliği pazarına dönüştürülmüştür. Ama bu yoganın değil, içerisinde yaşadığımız kapitalist sistemin bir getirisidir. Bu spiritüel pazarın içerisinde dikkatli olmakta fayda vardır her zaman. Mucizevi söylemlere aldanıp kimsenin müridi olmayın! Yoga eğitmeninizi seçerken gerçek yoga eğitmenlerinin kendisinden \"üstad\" diye bahseden egolu kişiler olmadığını ve lüks içerisinde bir yaşam sürmek gibi bir kaygıları olmadığını göz önünde bulundurmanızı öneririm. Kendinize gün içerisinde 1 saat zaman yaratabildiğiniz ve uygun eğitmeni bulabildiğiniz taktirde yoganın sadece Nişantaşı, Bebek'te yaşayan, maddi durumu yerinde kişiler için değil; kendini tanımak için çaba harcamaya hazır insanlar için olduğunu anlayacaksınız. Yoga asana uygulamalarını yaparken, yoga felsefesi ile ilgili kitaplar okumanız da farkındalığınızı arttırmanıza yardımcı olacaktır. Türkiye şartlarında baktığımızda kadınların yogaya daha meraklı olduğunu inkar edemem. Ama bu sanırım Türk erkeğinin yogayı Recep İvedik'le tanımasıyla biraz olsun bağlantılı. Ne yoga öğretisinin, ne de duruşlarının Recep İvedik'in filminde gördüğünüz karakterle uzaktan yakından ilgisi yok beyler. Hatta şöyle birşey söylemek isterim ki yoganın getirisi olan \"güçlü, kuvvetli, dengeli\" olabilmek gibi kavramlar, sosyal hayat içerisinde kadınlardan çok erkekler arasında revaçta olan kavramlar oysa ki. Kadınlar arasında ise esneklik ve fit kalabilmek yoga duruşlarına olan ilgiyi arttıran kavramlar. Yani demem o ki yoga duruşları; hem erkek, hem de kadın için fiziksel olarak uygun, faydalı, geliştiricidir. Tayt giymek gibi bir zorunluluğunuz yok beyler 🙂 Fitness uygulamaları kaslarınızı kısaltıp, güçlü kemikler değil güçlü kaslar geliştirmenize yararken yoga uygulamaları kaslarınızı uzatır, iskelet sistemini dengeleyerek uyum içerisinde güçlü bir fiziksel yapıya sahip olmanızı sağlar. Üzgünüm size kocaman bir vücut vaadedemiyorum ama yoga duruşları kocaman kasları olan bir adam olmanıza değil güçlü, dengeli, stresten uzak, kendine güvenen bir adam olmanıza yardım eder. 5- Yoga yapanları akrobat ya da sihirbaz sanmak, yoga uygulamasından mucizeler beklemek. - Şimdi siz yoga yapıyorsunuz ya bacağınızı böyle boynunuzun arkasından dolayıp ayağınızı yanağınıza değdirebiliyor musunuz ? - Şimdi siz bağdaş kururken havalanıp uçabiliyor musunuz ? - Böyle gözleri kapayıp \"ommm\" diyince bütün dertlerimizden kurtuluyor muyuz ? - 2 haftadır yoga yapıyorum, migrenimden kurtulamadım hala. Değişimin zamanla gerçekleşen bir hal olduğunu da hatırlatmak isterim, 2 haftalık yoga uygulamasının hayatınızda mucizeler yaratacağını zannetmeyin, ama zamanla disiplinli bir çalışmanın yardımıyla yaşamınızda çok şeyin düzene girebileceğini bilin. Ayrıca yoga duruşlarını uygulamak için öyle zannettiğiniz gibi esnek, zayıf, fit olmanıza falan gerek yok. Yoga herkes içindir, akrobatik hareketler yapmaya değil bedenimizi tanımaya, kendi sınırlarımızı bilmeye ve yapabileceğimizin en iyisini yapmaya çalışıyoruz. Kimseyle yarışmadığınızı aklınızdan çıkarmayın. Kilolarınız, yoga duruşlarını gerçekleştirmeniz için size engel değil. İlla da akrobasi yapacağım derseniz yoga duruşlarını akrobasi ile birleştiren Acro-yoga adı altında bir uygulama da bulunmaktadır. Kısaca yoga; çeşitli uygulamalar yardımıyla, beden, zihin ve ruhunuz arasındaki uyumu sağlamada size yol gösterebilecek bir felsefe sistemidir diyebiliriz. Sorularınız varsa yorumlara yazın, elimden geldiğince yardımcı olmaya çalışayım. neredeyse butun yazilarinizi okudum ve imrenerek takip ediyorum, cok isterim bende gezebilmeyi ama tek basina yapacak cesaret yok 🙂 sunu ogrenmek istiyorum; Yogaya nasil baslariz, bunun icin kitaplar mi daha yardimci olur yoksa dersler mi su donemde biliyorsunuz pilates hocalari yogaciyim diye geziniyorlar, ben boyle bisey olduguna inanmiyorum. bu konuda bana yol gosterebilirseniz sevinirim."}
{"url": "https://gezginyogini.com/yoga-nedir/", "text": "Yoga Sanskritçe \"Yuj\" kelime kökünden türemiştir. Kelime anlamı \"birlik, bütünleşme\" demektir. Zihnin, bedenin ve ruhun bütünlüğünü anlatır. Bireysel benlik ile evrensel benliğin bütünleşmesidir. Patanjali'ye göre yoga, zihni kontrol etme tekniğidir. Kontrol iki şekilde mümkündür; her hangi bir obje veya konu üzerinde konsantre olabilme gücü ve sessiz, sakin kalabilme yeteneği... Yoga zorlayarak değil, doğru zamanda doğru teknikleri kullanarak aklı kontrol etme yeteneği sağlar. Kişi yoga sayesinde bilincin daha üst katmanlarına sıçrar ve bu halde kalmayı öğrenir. Yoga, hisler ve akıl üzerinde hakimiyetin sağlandığı, aklın sadık ve sakin kaldığı bir haldir. Yoga; duygusal açıdan mükemmel istikrarın, zihinsel açıdan konsantrasyon ve bağımlı olmama ilkelerinin, bedensel açıdan vücudunun dengesinin sağlandığı bir durumdur. Vücut ve aklın koordineli dengesini sağlayarak kişiliği bütünleştirir. Bir diğer tabire göre de yoga yaratıcı güçtür. Eski Hindistan yazılarında, \"öz\" yoga ile açığa çıkarıldığı zaman sis, duman, rüzgar, ateşböceği, ışık, kristal, ay... müjdeci olur der. Yoga ile doğadaki canlı cansız varlıklara dair farkındalığımız artar, gerçekliğe doğru yaklaşırız. Yoga, farkındalığı arttırarak kişinin içindeki yaratıcı gücün açığa çıkarılmasına yardımcı olur. Yoga; sadece duruşlardan oluşan bir egzersiz çalışması değil, bir yaşam felsefesi; bilgi ile hareketi birleştiren bir uyum sistemidir. Düşünce, duygu ve eylem arasında uyumun sağlanmasıdır. Yoga ; kişiye fiziksel, zihinsel, entellektüel, duygusal ve ruhsal alanlarda kendini geliştirme imkanı sağlar. Herkesin ihtiyacına cevap verecek özellikle olması nedeniyle yoga günümüz dünyasında gittikçe daha da popülerleşmektedir. Yoga, huzursuz bir zihne sahip olan kişiye dinginlik, fiziksel hastalığı olan kişiye sağlık, öğrenci ve iş adamı/iş kadınına konsantrasyon gücü, arayış içerisinde olan sorgulayan kişiye sunduğu öğretiler sayesinde felsefik derinleşme ve sorularına farklı yanıtlar bulma imkanı sağlar. Yoga asanalarını uygularken fiziksel faydayı arttırmak ve ayrıca zihinsel fayda da sağlamak için yogayı bir yaşam tarzı haline getirmekte yarar var. Yoga bir dini inanç sistemi değil, kişinin kendini tanımasını ve bu sayede evrenle arasındaki bağı farketmesini sağlayan bir yaşam biçimidir. Kendi özümüze dönerek, özümüzdeki evreni bulmanın yoludur. Yoga; diğer canlılar ile aramızdaki bağı farketmemizi sağlayarak tüm canlılara karşı sevgi ve merhamet hislerini güçlendirir, etrafımızdaki canlılara zarar vermeden yaşamayı öğütler. Yaşama karşı farkındalığımızı arttırarak empati kurabilmeyi, bağımlı olmadan, sahiplenmeden sevebilmeyi, gerektiğinde vazgeçebilmeyi öğretir. Kendi kişisel disiplinimiz doğrultusunda amacımız uğrunda çalışmayı, sorunları hayatımıza engel olarak görmeden yolumuzda devam etmeyi öğretir. - S-VYASA University Yoga Instructor's Course Self-Instruction Material - Asana Pranayama Mudra Bandha by Bihar Yoga - Evde Yoga by Purnam Yayınları"}
{"url": "https://gezginyogini.com/yogakampi/", "text": "Hem köyün dibinde hem de doğanın, yeşilin içinde, sessizliğin ortasında mükemmel bir mekan keşfettim ve bu güzel mekanda sizlerle birlikte baharın gelişini zihinsel ve bedensel bir detoks ile kutlayalım istedim. Beraber tazelenelim, \"hoş geldin ey bahar\" diye beraber haykıralım. Yoga, meditasyon, nefes çalışmalarıyla bedenimizle, zihnimizle tanışacağımız, çalışacağımız ; içimizdeki gücü keşfederken şimdiyi yaşamayı, kabullenmeyi, affetmeyi, kendimizi sevmeyi, canlanmayı, tazelenmeyi deneyimleyeceğimiz bir buluşma bu. Doğa içerisinde yürüyüşlere çıkacağımız, yeşille kucaklaşacağımız, topraktan doyacağımız, Doğa Ana'ya sonsuz şükranlarımızı göndereceğimiz bir buluşma bu. 4 yıl önce mühendislik kariyerini bırakıp kendini yollara atmış bir sırtçantalı gezginim. 2,5 senelik seyahatim süresince dış dünyada teptiğim yolların yanında kendi iç dünyamda da uzun yolculuklara çıktığım; Hindistan'da Vivekanda Yoga Üniversitesi'nde Yoga Eğitmenliği Eğitimi aldım, Vrindavan'da Bhakti Yoga'yı deneyimledim, Rishikesh'te Hatha Yoga Çalışmalarına katıldım, Dharamshala'da Vipassana Meditasyonu'na katıldım, yine Dharamshala'da Tushita Meditation Centre'de Tibet Mahayana Budizmi üzerine felsefe-meditasyon eğitimleri aldım, Avustralya'da Vinyasa Yoga üzerine yoğunlaşıp derslere katıldım, Bali'de, Tayland'da, Kamboçya'da çeşitli hocaların derslerine katılarak farklı tarzları deneyimledim ve Rishikesh'te Ananda Yoga Shala'da Yoga Alliance onaylı Yoga Eğitmenliği Eğitimi'ni aldım. Türkiye'de Yogalin Çocuk Yogası Eğitmenliği Eğitimi'ne dahil oldum. Yeşim Atik ile Yüz Yogası; Fatmanur Kayral ile Anatomi Eğitimi çalışmalarına katıldım. Mircan Taner ile Reiki 1 Uyumlaması Eğitimi aldım. Not: Talebe göre, duruma göre programda ufak değişiklikler yapılabilir. İLETİŞİM: burcu@gezginyogini. com adresinden kampa katılma talebinizi bildirebilirsiniz. Size bu adres üzerinden göndereceğim kısa bir \"başvuru formu\"nu doldurup göndererek ve vereceğim hesap numarasına kaporayı yatırarak kaydınızı gerçekleştirebilirsiniz. Sorularınız varsa 05058614598 numaralı telefondan ulaşabilirsiniz. Kampa katılmak için daha önce yoga yapmış olmanıza gerek yok, yogayla tanışmak isteyin yeter. Yoga çalışmaları sırasında alternatif poz önerileri ile farklı seviyedeki arkadaşlara da yardımcı olacağım. Gelirken yanınızda kendi yoga matlarınızı getirirseniz iyi olur. Yoga matınız yoksa bildirirseniz fazladan mat temin edebilirim. Ayrıca meditasyon ve nefes çalışmaları sırasında ve akşam sohbetleri sırasında üşümemek için kalın, büyük bir şal getirmenizi rica ediyorum."}
{"url": "https://gezginyogini.com/yoldakigezgin-yogini-schneider-sunum/", "text": "İzmir'e biraz hızlı bir giriş yaptık. Alsancak kordonda yaptığımız etkinliğin ardından dinlenemeden bu sefer kurumsal bir firmanın davetlisiydik. Schneider İnsan kaynakları ekibinden Elif ulaştı bana facebook sayfamdan. Sağlıklı yaşam haftası adı altında etkinlikler düzenlediklerinden bahsetti ve beni de ufak bir konuşma yapmak için davet etti. Yoga ile ilgili bir konuşma yapmam isteniyor heralde diye düşündüm. Biraz telaşlandım, yok yok itiraf edeyim bayağı telaşlandım 🙂 Elimde hiç bir sunum dosyam yok, daha önce böyle bir sunum yapmamışım, ne anlatacağım ben şimdi diye gerildim de gerildim. Sonraki konuşmalarımızda anladım ki yoga ile ilgili değil seyahatlerimle ilgili konuşmam bekleniyor. Yanlış mı anladım acaba deyip aradım Elif'i. \"Elif dedim, biz istifa ettik de çıktık yollara, emin misin gelip bu hikayelerimi anlatmamı istediğinden\" diye 🙂 Gülüştük biraz, hiç sorun değil, ne içinden geliyorsa onu anlat dedi. Bilgisayarım bile yanımda değilken Gökhan'ın bilgisayarından facebooktaki fotoğrafları toplayıp hızlı bir sunum hazırladım bir gecede. Sunum dediysem sadece arkada fotoğraflar dönsün, ben de konuşurum artık bişeyler dedim. Ertesi gün Yoldaki Gökhan'ın da burada olduğunu söyledim ekibe ve böylece beraber gitmeye karar verdik. Bornova metrodan aldı bizi şoför amca, Manisa'daki Schneider Electric Fabrikasını ulaşmamız 20 dakika sürdü sürmedi. Dediğim gibi bu kadar hazırlıksız bir iekilde, kurumsal bir şirkete gidip sunum yapacağım için biraz gergindim. Fabrikaya vardığımızda Elif bize el sallayarak karşıladı kapıda. Gerginliğim İnsan Kaynakları ekibiyle tanışıncaya kadarmış. Böyle neşeli, eğlenceli insanlar görmeyi beklemiyordum itiraf etmek gerekirse. Sunum saati gelince Gökhan'la aldık yerimizi. Önce ben başladım, bahsettim biraz yola çıkış hikayemden, sonra sırayı Gökhan'a verdim. Bir ben dinlendim bir Gökhan dinlendi. Farklı hayatları, farklı hayalleri tanıyarak görüş açısını genişletmekte fayda vardır elbet. Bize eğlenceli bir sunum imkanı sunduğu ve bizimle gülüp eğlendiği için Schneider Electric ekibine çok teşekkürler."}
{"url": "https://gezginyogini.com/yollara-cikisim-ve-elvedam/", "text": "Anneme, babama sonsuz desteklerinden ötürü tekrar tekrar teşekkürler. Her zaman yanımda olduğunuz ve olacağınız için, beni çok sevdiğiniz için, sizi çok sevdiğim için.. ilk 3 ayımı planladım, sonrası kendiliğinden geldi. Bunu turistik bir gezi olarak düşünmeyin, bu tarz seyahatler hayat değiştiren, dönüm noktası seyahatler."}
{"url": "https://gezginyogini.com/yurtdisinda-yasamanin-zorluklari/", "text": "Türkiye'den çekip gitmeyi çok kez düşündüm ben. Denedim hatta bunu. Avustralya'ya giderken artık bir daha geri dönmemek üzere çıkmıştım yola ama döndüm dolandım yine geldim doğduğum ülkeye. Yurtdışında yaparım zannedip yapamamamın birçok nedeni vardı. Belki benim sıkıntılarımın bir kısmı birçok insanla ortak, bir kısmı bana özgüydü. Yurtdışında ne gibi sıkıntılar yaşayabilirsin tamamen kendi görüşlerimden oluşan bir liste hazırlamak istedim. Bambaşka topraklara gelmişsin, öyle ilkokul çağında değil kocaman adamsın/kadınsın. Şimdiye kadar içinde yaşadığın kültürden çok daha farklı. İnsanların sana gülümsemesi bile garip gelecek bazen. Ya da belki ilişkilere bakış açılarını yadırgayacaksın, arkadaşlık kavramları seninkinden farklı olacak, aile düzenlerini garipseyeceksin, konuştukları dili anlamayacaksın, güldükleri espriler bayat gelecek, yediklerini yemekleri kendi ülkendekilerle karşılaştırıp eleştireceksin... belki şöyle belki böyle. Sıfırdan bir hayat kuracaksın. Türkiye'deki hiç bir iş deneyiminin burada anlamı olmayacak muhtemelen. En alttan başlayıp yükselmeye çalışacaksın, kendini kabul ettirmeye çalışacaksın ülkeye. Bir yandan yeni bir kültüre alışırken bir yandan yeni bir hayat kurmak için çok çalışacaksın çok... Güçlü olman gerek. İster Tayland, Hindistan, Nepal gibi daha az gelişmiş bir ülkeye git, istersen Avustralya, Amerika gibi gelişmiş bir ülkeye şunu unutma; orada ikinci sınıf vatandaşsın. Öncelik her zaman o ülkenin kendi vatandaşında. Ha faşistlerle de karşılaşabilirsin, bunlardan da bolca var. Eğer gelişmiş bir ülkeye gittiysen ve çok ciddi bir eğitimin yoksa ya da uzmanlaştığın bir alan yoksa o ülkenin vatandaşlarının yapmak istemediği işleri yapmak durumundasın. Kendi uzmanlaştığın işi yapabilmek için de o ülkenin dilini anadilin gibi konuşabilmen gerekebilir, hatta bazen daha iyi. IELTS'te bir İngiliz'in bile rahat rahat alamayacağı puanları alman istenebilir senden. Hayalindeki işi yapmayı unutman gerekebilir. Ya da Türk komünlerini bulup kebapçılarda çalışma şansın da var tabi, bu daha hoş geliyorsa kulağına tercih senin. Türk mahallelerinde Türkiye'dekinden daha berbat bir hayat yaşama ihtimalin de var. Leyla ile Mecnun ya da Kardeş Payı izleyip seninle gülecek bir insan arayacaksın etrafında mesela. Ne kebapçı arkadaşın anlayıp gülecek seninle, ne de Batılı modern arkadaşın. Kendi ülkende iyi kötü bir entellektüel çevren var, senin gibi insanlarla birliktesin, özleyeceksin bunu çok... Benzer arkadaşlar bulma şansın da var tabi, ve eğer işte o arkadaşları bulacak kadar şanslıysan sımsıkı sarılacaksın onlara, kardeş gibi olacaksın. Canın sıkılıp ağlamak isteyeceksin bazen, seni anlayacak kimse olmayacak etrafında. Türkiye'den geldiğini söylediğince çok hoş karşılanmayabilirsin. Hükümetin yaptıkları yüzünden suçlanabilirsin bazen. Bir de koyu tenli ve sakal bırakan bir arkadaşsan şeriatçı damgası yemen çok da zor değil. Yurtdışında belki çok daha farklı deneyimler yaşayan arkadaşlar vardır. Belki yazdıklarıma karşı çıkacaksınız, çıkın lütfen, sizin de deneyimlerinizi dinlemek isterim. Bunlar benim gözlemlerin, seninkiler farklıysa, daha iyi ya da daha kötüyse paylaş lütfen, senin fikirlerine ve deneyimlerine de ihtiyacımız var. İşte gerçekçi bir kaçış yazısı... Elinize kaleminize sağlık. Bizde 7 yıl ingilterede yaşadık. Aynen bunlar oluyor. Ama dönüncede ii olmadı. Bu seferde başka problemlerle karşılaştık. Kendi fikrim, ya hiç gitmeyin yada gitmişseniz dönmeyin. Hayat bu yap boz değil. 1. Kesinlikle ne kadar iyi bilirsen bil o ülkenin dilini, kültür tamamen farklı birşey. Söylenenleri anlıyorsun ama sana komik yada anlamlı gelmiyor. Bahsettikleri, onların çocukluklarında yaşadıkları duyguyu yaşamam mümkün değil. 2. Kesinlikle konumun ne olursa olsun bazı anlar geliyorki tamamen arka kapının dış mandalı oluveriyorsun. 3. Ben de ilk gittiğimde üniversitede okurken üniversitenin kantininde çalışmıştım. 32 yaşında Müdür olarak geldiğim Amerika'da başıma galoş geçirip sandviç hazırlamak baya bi kültür şokuydu. 5. Amerikan vatandaşı olmama rağmen Türklüğüm değişmedi, değişmez. Hala her fırsatta elimden geldiğince ülkemi tanıyıp, savunuyorum. Tabiki onlarda Türkiye ile ilgili birşey olursa beni tek başıma sanki bütün Türkiyeymişim gibi düşünüp, ona göre davranıyorlar. Bu da asla değişmez. Sonuç olarak bunların yanısıra gerçekten de çok güzel yanları da var yurtdışında yaşamanın. Özellikle bir düzen kurduktan ve çevre edindikten sonra biraz daha kolay geliyor bütün bu zorluklar. Dediklerine harfiyen katılıyorum kardeşim. Ben Ukrayna'ya bir çok kez gittim orda yaşadım kız arkadaşım ukraynalı olduğu için yanına gidip kalıyordum. İnancın olsun yerleşmek amacı ile gittim ama o kadar pişman oldum ki herşey iyi güzel ama O Yalnızlık hissi kadar kötü birşey yok. Ailen'den arkadaşlarından uzaklık hissi çok kötü birşey. Gurbet ayrı birşey bu Yurtdışın'da yaşamak daha ayrı birşey. Dışarı çıkıyorsun değişik tipler hepsi sarışın robot gibi insanlar sokaklar'da in cin top oynuyor kimse kimse ile konuşmuyor herkes işin de gücünde, İki gülüp laf edebileceğin hiç kimse yok. Ve bu o kadar zor ki gerçekten anlatılması çok güç. Ve insanlar türk olduğun için seninle çok konuşmuyor. Hele ki telefonu eline alıp instagrama facebook'a falan girdiğinde arkadaşlarının resimlerine baktığında paylaştığı hikayeleri fotoğrafları gördüğün de o kadar üzülür o kadar iç çekersin ki bunu en iyi yurtdışında yaşayanlar bilir. çok farklı kültür değişik bir dil konuşuluyor. İnsanlık ve saygı çok fazla var ama herşey bununla bitmiyor işte. Alışılması çok zor, Alışmak için türk arkadaşların'da olacak yoksa çok çok zor.. Ben de yazdıklarınıza katılıyorum. Bu konuda diğer insanlarda benim givi deneyim mi ediniyor acaba diye internette arama yaptım ve bu yazıya rast geldim. Demek ki yalnız değilmişim.. ülkeden hiç gitmemek en iyisi gidince de değerini çok çok iyi anlıyoruz. Normal günlük basit görünen bir çay ve simit bile aslında ne özleniyormuş ya diyor insan.. hele ki insanların yapısı çok çok farklı.. Bu yazını okudum ve bende kendi yaşadıklarımı paylaşmak istedim. Ben Azeri bayanım, 6senedir Türkiye'deyim. Dinimiz, dilimiz, ırkımız aynı. Amma bu yazdıklarınızın hepsiyle karşılaştım. Yurtdışına göç eden, sıfırdan başlamayı ve kendi memleketindeki gibi olmayacağını anlamalı. Ben şikayet etmiyorum, iyiki geldim, amma tüm sorunları yaşadım bu 6senede. Ben aslında bir gönüllülük programı için şu anda Avusturya'dayım ve acaba kalsam mı falan diye düşünüyordum. Kaldı ki kalma şartları da çok zor kolay değil. Ama yine de denesem mi fırsat varken diye düşündüm. Daha önce yurtdışında yaşamayı hep istiyordum ama gördüm ki yurtdışı sadece böyle kısa süreli değişim programlarına gidip hayatını yaşamak tecrübe edinmek için güzel. Yalnızlık en büyük eksisi bu işin. Burada ben bir sürü milletten her kademeden ve statüden insanla tanışma şansına sahip oldum ve hepsinde o aynı burukluk var. Mutlu da olsalar, bir süre sonra alışmış da olsalar o bağ bir şekilde kopmuyor ve arada derede saçma sapan bir hayat yaşamaya başlıyorsun. Kafan hep karışık oluyor. Ve bazıları böyle mallaşmış resmen artık garip bir şey olmuş o yalnız hissetme halinden. Ben en son dedim ki kendi kendime varsın Türkiye'de standardım olmasın, yılda varsın iki kere et yiyeyim, arabam olmasın ama ailemle, sevdiklerimle oturup şöyle karşılıklı çay içip sohbet edebileyim. O muhabbet her şeye bedel. Bir süre sonra o yüksek standart araba ev vs hepsi önemini yitirecek anlamsız gelecek. Ama sevdiklerimizden ayrı geçirdiğimiz aylar yıllar ne yapsak da geri gelmeyecek. Ve bu yüzden kararımı verdim. Aile daha ağır bastı. Türkiye'de da hayatım kötü gitmezse çok ekstrem bir şey olmazsa yurtdışında temelli yaşamayı düşünmüyorum. Ek de bir izlenimimi paylaşmak isterim. Evlenip gelmiş ne kadar insan tanıdımsa hepsi neredeyse pişman. Aslında hepsi ama birine sormadım hiç yeni geldi geçenlerde buraya o yüzden neredeyse diye ekledim. Yani evlenip gitmek sıkıntı arkadaslar söyleyeyim. Her zaman güzel sonuçlanmayabilir. Ben de benim gibi düşünen var mı diye ararken burayı buldum ve arkadaşın yazdıkları son derece doğru. Bunları göze almak lazım. Çok gerçekçi yazmışsın Burcu! Bir çok ağdalı yazıdan sonra iyi geldi. Ben Kanada'da yaşıyorum. Her insanın kendi önceliklerine, şartlarına ve karakter yapısına göre değişik deneyimler elde edeceğine inanıyorum. En mesela ; yalnız başına gitmek vs sevgili/eşle gitmek arasında dağlar kadar fark var ya da yurt dışına giden 2 ayrı çift örneğinde birileri kalmaya devam ederken diğer çift dönmek isteyebilir gibi. Yurt dışı konusu biraz \"öznel\" lik kapsıyor olup kimsenin kimseden etkilenmeden hareket etmesi lazım diye düşünüyorum."}