Biz, yöneticisi arkadaşım olan Kadost Doğa Sporları Kulüp başkanıyla güzel bir gezi programı hazırladık. Kadost'ta at turunun yanında atv, kamp, trekking, kano ve daha bir çok etkinlik de yer alıyor. Çiftlikte yetiştirilen atları uzaktan gözlemliyoruz. İçlerinde tek beyaz atı, seçiyorum. Bindikten sonra atlar ne hissettiğinizi anında algılayabiliyor. Biraz ürkeklik varsa; tıpkı benim gibi ve ilk deneyiminiz ise o zaman grup liderinin uyarılarına dikkat etmeniz gerekiyor. Bizim turumuzda takip ettiğimiz rota ise; Kız Kilisesinden başlayıp, Kılıçlar Vadisi'ne kadar süren, inişli çıkışlı araziler, dar patikalarda, baharın gelişiyle etrafa coşkuyla yayılmış dalların arasından sıyırılıp, ara sırada yöreye özgü üzüm bağlarının yanından sürükleniyoruz. Atlarda çıkış ve iniş sırasında dikkat edilecek basit şeyler var, bunu sorumlu arkadaşlar zaten size açıklıyor, bundan sonra her türlü at turuna rahatlıkla katılabilecek kıvama geliniyor. Yolculuğa her at hangi sırada çıktıysa onu muhakkak koruyor. Tabi sürücüsünün de hakimiyeti önemli! Ara sıra benim gibi ayarı kaçırıp yetkiyi ata devrettiğinizde her an zorluk yaşayabilirsiniz. Lider siz olmalısınız, atlar sizin hafif dokunuşunuzla komuta edilmeli. Güzel kalıcı bir dostluk gezisinin ardından şehir hayatında bile atla dolaşmayı özleyeceğimiz bir etki de yaratmıyor değil. ''Attan indim, atvye bindim.'' misali gezimizin ikinci bölümü atv turuyla devam ediyor. Hala üzerimde buram buram atım; Aybala'nın kokusu tüterken, tesisten Çavuşini Köyü'ne doğru ilerliyoruz. Biraz açılınca düz arazide grup liderimiz sürüşlerimizi gözlemliyor ve gerekli uyarıları yapıyor. ''En güzel tur at '' derken, atv onu sollayıp hayatımızın tam orta noktasına oturuyor. İkinci atv sürüş tecrübesini de burada kazanmış oluyorum. İki buçuk saatin nasıl geçtiğini anlamadan ve kontrolü elden bırakmadan birçok çılgınlıkta yapıyoruz. Çavuşini Köyü'nden Ak Vadi, Aşk Vadisi, At Kız Kilise'si ve en son Kılıçlar Vadisi'yle zengin bir alanı dolanarak, ara sıra panoramik fotoğraf çekimlerinin ardından turumuzu tamamlayıp tesise dönüyoruz. Atv; biraz direksiyon hakimiyetine sahipseniz ve rahatlıkla bisiklet kullanıyorsanız zorlanmadan sürebileceğiniz bir alet. Dikkatli kullanım çok önemli, her an tehlike yaşayacağınız bir alet. Bir doğa tutkunu olarak en çok keyif aldığım aktivitelerden biri de trekking. Daha önce bir çok defa duyduğum ve bir o kadar da heveslendiğim Kapadokya'da trekking etkinliğini, bu gelişimde yapmış oluyorum. Yörede birbirinden değişik birçok yürüyüş rotası var. Bizim seçimimiz keyifle gün batımını seyredebileceğimiz en güzel alanlardan biri olan Kızıl Vadiye ulaşmak. Yaklaşık bir saati kapsayan trekking parkuru seçip yürüyüşe başlıyoruz. Yolculuğumuz, Kızıl Vadi Seyir Terası'ndan başlayıp, Kızıl Vadi'de son buluyor. Süre az olsa da parkur biraz zorlayıcı... Yaklaşık bir saate sığdırdığımız yolculuğumuzda; ıssız alanlarda rotamızı şaşırmamak için belli noktalara konulmuş okları takip edip ilerlerken, kıyımızda serili vadinin kenarında ara sıra soluklanma molaları veriyoruz. Trekking denilince akla ormanlık arazı ya da doğanın kucağında geçirilen uzun soluklu yürüyüşler gelse de burada, taş orman da kısa soluklu faaliyetler yaparak, yörenin her türlü güzelliğinin içinde yüzmek damakta ayrı bir tat bırakıyor. Hatta rehberimiz, atla birlikte bir haftaya yayılan trekking turlarından da bahsetti. Hiç hesapta yokken bir sonraki gelişimizde deneyimleyeceğimiz yeni aktivitelerimizi de not alıyoruz. Yöre bu anlamda oldukça zengin. Kişisel zevklerinize göre her türlü faaliyet yapılabiliyor. Yürüyüşün sonunda gün batımıyla bütün yorgunluğumuzu üzerimizden atarak, yakında bizi bekleyen aracımıza yerleşiyoruz. Yöreye gelince yapılması gereken etkinliklerden biri de, '' Balon Turu''. Bunun için güvenilir bir firma tercih edilmeli ve önceden rezervasyon yapılmalıdır. Sabah aymadan konakladığınız otelinizden uçmak istediğiniz firmanın aracı söylenen saatte gelip sizi almasıyla başlayan yolculukla Güneş'in doğumuna tanıklık ediyoruz. Derinlerde gelişen korkuya mahal vermeden, bu yörenin yeryüzünde bıraktığı izleri kuş misali gökyüzünde süzülerek izliyoruz. Firma yetkililer, tura katılacak herkesi uçuş alanına yakın geniş bir salonda topluyor. Kısa süreli aydınlatıcı bilgiden sonra size verilen numaraya göre grup halinde turu yapacağınız balonun kalkış yerine doğru araçlarla gidiyorsunuz. Bundan sonrası havanın durumuna, pilotun maharetine bağlı. Yüreğinizde tatlı heyecanla, yükselmeye hazırlanan onlarca balonun arasından sıyrılıp çıkıyorsunuz. Balonlar birbirine yakın olsa da sırayla, yavaş yavaş yükselerek gökyüzünde renk cümbüşü oluşturuyor. Bana göre canlı renkler daha hoş görünüyor. Kültür ve Turizm Bakanlığı'na bağlı müzeye, Müze Kart veya anlaşmalı banka kredi kartıyla da girilebiliyor. İçeride yer alan Karanlık Kilise'de, günümüze kadar bozulmadan gelen fresk örneklerini görebilmek için ayrıca bilet alarak girilmektedir. Kiliselerdeki fresklerin bozulmaması için içeride fotoğraf çekimine, sesli konuşmalara izin verilmiyor. Kapadokya Bölgesi'nin jeolojik oluşumu sonucunda inşa edilen, belli dönemlerde dışarıdan gelen saldırılara karşı halkın kendini korumak amacıyla yaşadığı; bir şehirde olması gereken bütün alanların mevcut yapısıyla görülmesi gereken yerlerden biri. Derinkuyu, yaşam alanıyla başlayıp; eğitim, inanç, ölüm, barınma, yeme- içme gibi her türlü yaşamsal faaliyetlerin gerçekleştiği yüzlerce yeraltı şehrinden biri. Yerin yaklaşık altmış metre altına çeşitli tünellerden geçerek inilmekte, yer yer daralan yollar, araya saldırıdan korunmak için yapılmış kapılarla yeraltında bir kaleyi andırıyor. Biraz kasvetli ve nemli yapısıyla uzun süre kalmak mümkün değil. ''İnsanlar burada nasıl yaşamış?'' sorusunu sormadan geçemiyoruz. İnerken yoğun kalabalığın arasından sıyrılmak bazen zorlaşıyor. Bütün her yerini keşfetmek önemli ancak aşağılara iniş gittikçe zorlaşınca erkenden yukarıya çıkmaya çalışan ziyaretçilere de rastlayabiliyoruz. Hatta kolaya kaçıp '' aşağıda görülecek önemli bir yer var mı? '' sorusuyla da sıkça karşılaşıyoruz. Kültür ve Turizm Bakanlığı'na bağlı müzede diğer müzedeki kurallar geçerli. Buraya Kapadokya'nın zirvesi denilebilir. Yöreye hakim bir noktada bulunduğu için stratejik açıdan da önemli. Etrafında yer alan yerleşim yerleri; geceleyin gerdan gibi dizilen, ışıltılı ve büyüleyici bir görünüme sahip. Bu bölgede yer alan oteller ve restoranların dışında gündüz çok sayıda yerli ve yabancı turistin ilgi odağı olmaktadır. Kaleye tırmanarak nefis Kapadokya panoraması seyredilebilir. Biz kıyısına kadar gidebildik, çok yorgun bedenlerimizi daha da yormamak için manzaraya hakim noktadan seyrettik. Kıyısına dizili kuru yemiş tezgahlarından alış veriş yaptık. Birbirinden lezzetli tatları burada keşfetmiş olduk. Hasan Dağı'nın aktif olduğu dönemlerde geniş alanlara yayılan volkanlardan nasibini alan yerlerden biri de Ihlara Vadisi. Etrafa yayılan lavların rüzgar ve suyun aşındırması sonucunda yaklaşık 14 kilometrelik uzunluk, yer yer 110 metreye ulaşan yüksekliğiyle oluşmuş bir vadidir. Belli bir ücret karşılığında alınan biletle içeriye giriliyor. Vadide çeşitli ulaşımı kolaylaştıran merdivenlerle sınırlandırılmış alanda dolaşıldığı gibi, uzun soluklu trekking turları da yapılabilir. Daha önceki gezilerimde bolca vakit ayırdığım yerlerden biri de burasıydı. Yeşilliğin arasında, doğayla kucaklaşmak istiyorsanız eğer listenin başına hemen yazmalısınız. Kapadokya'ya iki şekilde ulaşabilirsiniz; ya havayolu ya da karayoluyla. Uçak kısa sürede yormadan gerçekleşen bir ulaşım şekli, daha fazla zamanı yöreyi keşfe harcayabiliyorsunuz. Karayolunu seçerseniz ve İstanbul- Ankara yönünü kullanırsanız muhakkak Tuz Gölü'ne uğrayın. Bir dinlenme molasının ardından nefis göl manzarasında yansıma fotoğrafları çekerek, kısa süreli de olsa güzel anlar yaşayacaksınız. Bardzo fajna strona, znalaz am tutaj mnostwo fajnych materia ow ktore poszerzy y moja wiedze. Fajnie ze sa w sieci takie strony. http://newlestnitsa. ru/oblicovka-betonnih-lestnic , . Oh Heavens. I don't know what to do as I have a lot of of work to do next week month. Plus the university exams are approaching, it will be a stretch. I am already panicking maybe I should link to calm down a little bit. Hopefully it will all go well. Wish me luck. I am an official representative of private company which deals with all kinds of written work in short time. We are ready to offer a free accomplishment of written work hoping for further cooperation and honest feedback about our service. Send your work topics to our email: discount@edu-paper. com. This offer has limited quantities!!! When learners choose essays they typically get caught by witty entrepreneurs providing a cat during the sack for the cost of a Malibu mansion | However, you will not. Hello There. I found your blog using msn. This is an extremely well written article. I will make sure to bookmark it and come back to read more of your useful info. Thanks for the post. I will certainly comeback. I got what you intend, saved to fav, very nice web site.


Bu hafta sonunu çok yakınımızda ama doğanın kucağında geçirmek isteyince hemen kendimizi Yuvacık'a attık. Hava nasıl olursa olsun en doğru adreslerden biridir, Yuvacık. Kar, yağmur, güneş, hepsi için yaratılmış bir doğa harikası. Sıcacık sobanın başında, aile gibi yakın ve samimi bir ortamda en renkli, cicili bicili bulgalovlardan birinde zamana meydan okuyup, bol oksijeni de bütün hücrelerimize hapsettik. Depo ağzına kadar oksijenle dolu olarak tekrar şehirdeki yoğun ve stresli yaşama geri döndük. Nasıl geçmiş, neler yapmıştık? Biliyorum meraktan çatlamaya aday duruma geldiniz. O zaman anlatmaya başlayalım. İzmit merkezi geçince Yuvacık'a doğru ilerliyorsunuz. Yuvacık Barajı'nın yanından geçerken '' su yükselmiş mi, azalmış mı? '' diye bakıp yorum yaparak dar ve virajlı, ara sıra da eğime yenik düşüp aşağıya doğru kaymış toprak yolda ilerliyorsunuz. Karaca Dağevleri tabelasını görüp, yaklaştığınızı hissedene kadar bu böyle sürüp gidiyor. En az ayda bir, olmasa da iki aylık süreyi aşmadan uğradığımız, evimizdeymiş gibi hissettiğimiz tesiste, daha arabayı park eder etmez gülümseyen yüzlerle sevgili Gülten ve Yılmaz karşılamaya geliyor. Evet burası bir aile işletmesi, zaten sizde hemen aileden biri oluyorsunuz. Bunaldığınız anda bir planınızda yoksa ilk aklınıza gelen yerde burası oluyor. Buraya hafta sonu kafa dinlemeye, yoga yapmaya, ara sıra da kamp yapmayı düşleyen anne ve çocuklar geliyor. Anne ve çocuklar kısmı bizim hikayemiz. Hafta sonu dinlenmeler de! Henüz yogaya başlamadık. Geçen sonbaharda bir hafta sonu anne ve çocuklarla kamp yaparak, birlikte keyifli zaman geçirmiştik. Tesisin yanındaki patikadan ormanın içine doğru yürüyüş yaptık. Çocuklar anneleriyle eğlenip, oyun oynadıkları için tarif edilemeyen sevincin içinde yüzüyorlardı. İnternetten uzakta, ellerinde teknolojik aletlerde olmayınca mutluluğun resmini bu kadar güzel çizemezdi, Abidin! Yaşamın yoğun temposunda birbirimizden ne kadar uzaksak, burada o kadar yakındık. Eğlendik, oynadık, yürüdük, güldük ve mutluyduk! Çünkü teknolojiden uzaktaydık, birbirimizle iletişim halindeydik. Biz teknolojiden ve internetten uzaktık ama burada internet var! Sadece biz aramıza almadık, doğayı yaşamayı tercih ettik. Ve kaçan mutluluğumuzu birbirimize sarılarak, oynayarak yakaladık. Dediğim gibi buraya gelince çok şeyde yapabilirsiniz, ya da aylaklık yapıp, hiçbir şeyde! En güzeli aylaklık sanırım. Bizde bu hafta biraz aylaklık yaptık. Sıradaki soruyu biliyorum: ''Hangi mevsimde gelinir?''. Buraya her mevsim gelinir. Kışın karlar altında tam kartpostallık bir tabloyu canlı canlı yaşarken, baharda her yer yeşillenir. Börtü böcekle kucak kucağa yaşarsınız. Yazın meyvelerle neşelenen ağaçlar, canlanan toprak ana gelecek seneye yeni ürünler vermeye ''and'' içer. Ya sonbaharı? Onunda tadına doyum olmaz. Burası kestane cenneti aynı zamanda. Etrafta dolaşırken yere düşen kestaneleri dikenlerin arasından canın yana yana çıkarıp, yanında getirdiğin torbaya birer birer atarsın. İçeride çıtır çıtır yanan sobanın üstünde pişen kestaneyi yediğinde çektiğin ızdırabı bir anda unutur, tekrar çıkar torbayı ağzına kadar doldurursun. Etraf kestane ağaçlarıyla çevrili. Şanslıysan zamanında yetişir, nasiplenirsin. Çarşıda pazarda aldıklarına da benzemez. Ellerinle toplar lezzetine lezzet katarsın. Havası temiz olunca iştahında bir o kadar kabarır, hayatında yemediğin kadar yemeğe yumulursun. Yenen nefis ev yemeklerinin ardından sobanın yanında mayışır kalırsın. Akşam olunca senin dışındaki misafirlerle tanışır yeni arkadaşlar edinir, ya sobanın başında ya da şöminenin karşısında bilemedin dışarıda ateşin yanında keyifli sohbet edersin. Ev sahibi Yılmaz'ın türküler geçidine sen de bir nağmenin kıyısından bucağından ilişir, keyfince eşlik edersin. Şanslı günündeysen yanında saz da olur, bir de çalan. O zaman keyfine diyecek yoktur.


Avrupa'nın yeni parlayan yıldızı Karadağ diğer adıyla Montenegro, son dönemlerde bizim de ilgimizi çekiyor. Türkler'in de yeni kaçış yeri. Bu kadar ilgi çekmesinin nedenlerini sıralarsak; vizesiz oluşu, tertemiz sahilleri, eğlence, tarihi ve doğal güzellikleri diyerek liste uzar gider. Karadağ, dünyanın en yeni bağımsız devleti. Küçük bir ülke, nüfusu da yaklaşık 700.000 civarında. Eski Yugoslavya'nın 6 cumhuriyetinden de biri. 2006 yılından beri bağımsız. Arnavutluk, Kosova, Sırbistan, Hırvatistan, Bosna Hersek ve tabii muhteşem Adriyatik denizi ile komşu. İlginin en fazla olduğu şehirlerin başında Kotor ve Budva geliyor. Kotor, tarihi ve doğal güzelliğiyle çekerken; Budva, Adriyatik'in turkuaz rengi sularının yer aldığı uzayıp giden plajları, gece eğlenceleri ve casinolarıyla dikkat çekiyor. Bir de binlerce Euro ödeyip bir gecelik yaşayacağınız sevimli adası Sveti Stefan'da bir ayrıcalık sunuyor. Başkenti Podgorica, diğer şehirleri kadar popüler olmasa da yakınında yer alan İşkodra Gölü doğal güzelliğiyle etkilerken, şehirde yer alan manastır ve tarihi yapılar da ilgi çekici. Diğer şehirleri ise Bar, Tivat, Cetinje. Özellikle eski başkent Cetinje'de görülmesi gereken tarihi şehirlerden biri. Biraz Osmanlı'nın izlerini sürelim derseniz Bar'a da uğramadan dönmeyin. Gördüğünüz gibi Karadağ'a gelmek için birçok neden var. Deniz tatili yapalım derseniz Adriyatik'in turkuaz rengi suları sizi büyülerken; aynı zamanda doğal güzellikler ve tarihin havuzunda yüzmek için de doğru yerdesiniz. Buraya en az bir haftanızı ayırmanız gerekiyor. Hava yoluyla yaklaşık bir saat yirmi dakika uzaklıkta yer alan ülkeye direk olarak THY uçuyor. Her gün belli saatlerde uçuş mevcut. Özel günlerde oldukça yüksek fiyatlara bilet bulurken, diğer zamanlarda da pek altta kalır değil. Daha ucuz uçuş tercih ederseniz o zaman aktarmalı olanları tercih etmelisiniz. THY İstanbul Atatürk Havaalanı'ndan Podgorica'ya uçuyor. Ülkede iki havaalanı var. Podgorica, Budva ve Kotor'a biraz uzak olmasına rağmen Tivat Havaalanı oldukça yakın. Maalesef Tivat'a Türkiye'den direk uçuş yok. Aktarmalı uçuş tercih ederseniz Air Serbia'yı tercih edebilirsiniz. Podgorica'ya uçuşlar biraz yüksek ancak Tivat'a oldukça uygun fiyatta uçak bileti bulabiliyorsunuz. Bir Balkan turu yapıp bir de Karadağ'a uğrayalım derseniz; Hırvatistan'ın Split ve Dubrovnik şehirlerinden, Bosna Hersek'in başkenti Saraybosna'dan otobüsle de gidebilirsiniz. Treni tercih ederseniz Sırbistan'ın başkenti Belgrad'an ulaşım var. Birçok seçeneği bir arada bulacağınız SKYCANNER'dan Podgorica'ya ya da Tivat uçuşlarına üzerini tıklayarak ulaşabilirsiniz. Taze deniz ürünleri ilk sırayı almalı. Ancak hamur işleri de çok lezzetli. İtalya'daki yediğiniz pizzalardan daha lezzetli ve daha ince hamurlu olanlarını burada yiyeceksiniz. Çeşitli salatalardan, zengin makarna çeşitlerine kadar lezzet durağındanız. Günübirlik ziyaretçilerin dışında konaklamak için geldiyseniz kalacağınız yerler şehre göre değişiyor. Budva'yı tercih ederseniz, seçenek çok, fiyatlarda makul. Apartlardan tutun da bol yıldızlı otellere kadar zengin seçenek var. Kotor, daha mistik ve tarihi bir havada doğal güzellik harikası. Old town bölgesinden başlayıp, körfez kıyısı boyunca butik oteller yeralıyor. Sveti Stefan Adası'nın dışında konaklama pek cep yakmıyor. Dört günlük tatilimizde sizin için Kotor ve Budva'yı gezip, dolaşıp, deneyimledik. Kotor ve Budva gezi yazılarımızı da üstlerine tıklayarak okuyabilirsiniz. Merhaba, çok uzatmadan ihtiyacı olan bilgileri ve fikir oluşturacak ayrıntıları vermişsiniz. Teşekkürler.


Yarı yıl tatilinin başlamasıyla içimizde kayma tutkusu da depreşince, hemen yakınımızdaki yerleri keşfe çıkıyor soluğu Kartepe'de alıyoruz. '' Aman hemen dibimizde her zaman gideriz.'' mantığıyla açıldığından beri bir türlü gidemedik. "Ne var, ne yok ?" sorularına da bir türlü cevap bulamadığımız sadece gidenlerin deneyimlerini dinleyerek geçirdiğimiz günlerin ardından Kartepe Kayak Merkezi'yle sonunda buluşuyoruz. Kartepe, Kocaeli il sınırları içinde Samanlı Dağları'nın zirvesinde yer alıyor. İstanbul, Yalova, Düzce ve tabi ki İzmitliler için bulunmaz bir nimet. Aman canım sıkıldı biraz kayayım, dediğiniz anda en geç bir buçuk saatte buradasınız. Akşama kadar kaymanın keyfini yaşayıp tekrar sıcak yuvanıza döneceğiniz günü birlik kış aktivitelerinin en başında geliyor. Buraya gelmek de çok kolay. İzmit- Adapazarı yönünden Kartepe tabelalarını takip ederek ulaşıyorsunuz. Artık akıllı telefonlarınız kolaylıkla sizi gideceğiniz yere kadar götürüyor. Geriye bir tek plan yapmak kalıyor. Buraya kadar gelmişken bölgenin Karadeniz'i aratmayacak kadar güzellikteki doğasından faydalanmak gerekiyor. Bu güzellikleri hemen arkasından gelen yazı dizimizde paylaşmadan önce sabahın mahmurluğunu üzerinizden atmanız için yönünüzü Maşukiye 'yeçevirmenizi öneriyorum. Birbirinden değişik manzaraya sahip işletmelerden birine yerleşip güne nefis bir kahvaltıyla başlamanızı şiddetle tavsiye ediyorum. Sonra Sapanca Gölü'ne karşı önünüzdeki virajlı yolda kıvrıla kıvrıla yukarıya doğru yükselin. Bu güzellikler zirveye yaklaştığınızda bitiyor. Kendinizi bir anda yoğun trafiğin içinde buluyorsunuz. Hele bir de bizim gibi hafta sonu gelmişseniz vay halinize! Gelelim, ''kayak ucuz mu, pahalı mı?'' sorusuna. Başka ülkeleri bilmem ama ülkemizde kayak biraz pahalı bir spor. Maliyeti azaltmak için böyle yakın tesislere günübirlik kaçışlar kolaylaştırabilir. Ancak konaklamalı düşlediğinizde orta gelirli için evet oldukça maliyetli. Hele birde başladınız mı, tutku haline dönüşürse sağlam bütçe ayırmanız gerekir. Çevredeki malzemeciler de bizim gibi ekonomik olsun düşüncesiyle yola çıkanlara alternatifler üretmişler. Sizi daha zirveyle buluşturmadan önce Samanlı'nın eteklerinde yer alan birkaç kayak malzemesi kiralayacağınız dükkan da bu işleri kolaylıkla halletmenizi sağlıyor. Günü birlikçi ve kendinize ait kayak takımınız yoksa bence aşağıdan kiralayın. Hem ekonomik hem de işi şansa bırakmamış olursunuz. Daha önce gelenlerin deneyimleri doğrultusunda yukarıda hem yeterli sayıda takım yok hem de fiyatlar aşağıya göre oldukça yüksek. Tek otel var, malzemeler de ancak müşterilerine yeter. En doğrusu işi şansa bırakmamak. Bizde aşağıda kiralayıp, yukarıya çıkıyoruz. Sıkışan trafikten kayak merkezine yaklaştığınızı anlıyorsunuz. Araçlar milim milim hareket ediyor. Girişte tek park yeri var, orası da çoktan dolmuş. Geriye kalan araçlar otelin önünde yer alan geniş meydanda gelişi güzel, boş bulduğun yere gir mantığıyla park edilmiş. Öğle yemeğinde sucuk ekmekçilerin yanına gitmek için vereceğiniz mücadeleyi şimdiden düşünün. Merkezdeki tek otel olan Green Park, etrafındaki kafe ve diğer küçük tesislerle bulutlara doğru yükseliyor. Piste inmek için otelin hemen altında yer alan sağlı sollu masaların dizildiği kafelerin arasındaki daracık yoldan hareketli yoğun kalabalığı yardırarak iniyoruz. Tek bir noktadan her yöne hizmet veren telesiyeje doğru kayarak iniyoruz. Buraya kadar sağlam geldiğimize şükrediyoruz. Sonra da kaymanın keyfini yaşayarak buralardan uzaklaşıyoruz. Telesiyeje binmek için otelin altındaki kafelerin yanında yer alan bilet satış noktasından kartınızı alıyorsunuz. Belli zaman dilimine göre fiyatlandırılmış kartlardan ekstra depozito ücreti alınıyor. Depozitolu kartı da ilk defa burada görüyorum. Hafta sonu olunca bayağı sıra var. Telesiyeje sadece kayanlar değil, kaymadan etrafı keşfe çıkanlar da biniyor. Bu, Uludağ dışında diğer kayak tesislerinde alışık olmadığımız durum. Hem şaşırdık, hem de yoğun sıra kuyruğunda beklemekten fazla kayamadık. Belki zamanla bu sorun çözülür diye umuyorum. Kartepe, kolaydan zora doğru farklı zevklerde kaymanın keyfini sunuyor. Burada mavi, ve kırmızı hat olarak belirlenmiş, zorluk derecesine göre 2 farklı kategoride pistler yer alıyor. Geyik Alanı denilen bölge kolay, Karlıktepe ve Kartepe en zoru, Kadıkonağı ise çok kolay olarak derecelendirilerek kayak sevenleri ağırlıyor. Kayak merkezinde aynı noktadan 4 lift, 3 telesiyej hizmet veriyor. Bu da kayakçılara önemli bir rahatlık sağlıyor. Buranın yabancısı olunca alışma niyetiyle mavi renkli Geyik Alanı'nda kaymayı tercih ediyoruz. Etrafta fazla acemi olsa da kaymak keyifli. Kar kalitesi fena değil, şansımıza da hava güzel. Gelelim yemek derdine, etrafta birçok kafe olduğu gibi hemen Geyik pistinin yanında yer alan sucuk ekmekçilerde ilk tercih edilecek yerler. İstanbul, Yalova, Düzce ve merkez il Kocaeli için bir solukta ulaşabilecek yer olarak görülen Kartepe'ye gelmek için hafta içini tercih ediniz. Hafta sonu oldukça kalabalık!


Yaklaşık 1100 metre yükseğe çıkıyor, Eğreltidüzü'ne yaklaşıyoruz. İlk adımlarımızı biraz ileriden atacağız. Bizi bekleyen sürpriz de belli. Her taraf bembeyaz, dantel gibi işlenmiş. Önümüzde orta zorlukta bir parkur uzanıyor. Hazırlıklarımızı yapıyor, ana yoldan ayrılıyoruz. Artık her şeyden uzak doğayla baş başayız. Küçük bir vadi boyunca yükseliyoruz. Yaklaşık 1.5 km'ye kadar uzayan yolun geneli çıkışlı. Patikada yavaş yavaş ilerliyoruz. Başlangıç biraz yorucu oluyor. Şansımıza hava açık, tepeden gülümseyen güneş, içimizi ısıtmasa da ara sıra yüzünü gösteriyor. Bu hafta yağışla birlikte yüksekliği bir metreyi bulan karda yürümeye çalışıyoruz. Önde öncüler bizim için yolu açarken, ortada küçük kahramanlar ve ardında bizler. Öncülerin ayak izlerinde, bata çıka ilerliyoruz. Kar hızımızı kesiyor. Her taraf bembeyaz. Her mevsim farklı güzel ama kış bir başka güzelmiş. Sanki rüyada, beyazın büyüsüne kapılmış ilerliyoruz. Ara sıra görünen güneş, bir tepenin ya da bir ağacın ardına saklanınca bu sefer yerini hafif bir sis alıyor. Yükseleceğimiz en üst noktada verilen kısa molayla içtiğimiz birkaç yudum çayın verdiği sıcaklık bedenimizdeki yorgunluğu anında alıyor. Sonra yavaş yavaş aşağıya doğru bir şahin gibi süzülüyoruz. Belli ki yorulmuşuz, bir an önce parkuru bitirme niyetindeyiz.


Yazları, tatil için mekanımız genelde Kaş'tır. İster dokusu, ister sakinliği olsun her mevsim tercih edeceğimiz yerler arasında ilk sırayı alır. Tabii ki Kaş'a gelip de Meis'i görmemek olmaz! Bize bir karış uzaklıktaki bu şirin adaya, maalesef pasaportla giriliyor. Tabi tek pasaportta yetmiyor, bir de vize lazım. Neyse bir türlü gidemediğimiz Meis adasına bu yaz gitmek nasip oldu. Yavaş yavaş feribot kaş'tan ayrılıp adaya yaklaştığında şirinliğiyle hemen gelenleri kucaklayan güzellikte... Birbirine bakan hatta kaş ve göz misali iç içe geçmiş bu yerleşim yerleri arasında bayağı tezatlık var. Kaş tarafı değişik yapılaşmalarla tahrip olurken, Meis olduğu gibi sakinliğini ve geçmişi korumuş. Tabi biraz buruklaştım. Neden mi? Güzellikleri koruyamadığımız gibi tahrip edişimizden olsa gerek. Meis sakin tam bir balıkçı adası. Kıyı boyunca balıkçı restaurantları ve tamamen korunan bazıları ev, bazıları otel olarak kullanılan yapıları ile ''gitme kal'' dercesine huzur verici bir güzellikte. Kaş'ta kendini koruyamasa da gözde mekanlarımızdan.


Kışın cebinizde tatiliniz varsa, hemen plan yapmaya başlamalısınız. Kaymayı sevenlerdenseniz size bir önerim var; yaklaşın, hemen söylüyorum ERCİYES! Evet, Erciyes! Çok yakın, hem ucuz, keyifli, kış tatili için en uygun yerlerden de biri. ''Neden olmasın!'' dediğinizi duyar gibiyim. Yolu daha önce Erciyes'ten geçenler, hatta beş on yıl öncesine gidenler, ''pek pist yok!'' diyenler, hemen sözlerinizi geri alıyorsunuz. Çünkü burası pist cenneti! O kadar zenginleşti ki, bir daha gelince siz bile tanıyamayacaksınız. Eskiden Türkiye'nin en geniş pistine sahipti; Tekir ve Tekirler çoğaldıkça çoğalmış, bir yandan da uzamış. 27 tane aktif pist sahası, bir o kadar da telesiyej hizmeti yer alıyor. Unutmadan hemen eklemeliyim, Türkiye'de ısıtmalı telesiyej ve sıcacık ortamda pistine doğru ilerleyeceğin tek donanım da burada. Kayakçı mı, yoksa snowboardcu mu ? Hangisi olursan ol, her zevke her heyecana ve adrenalin tutkunlarına göre pistler yer alıyor. Ben biraz orta yaş gurubu, alışkanlıklarından vazgeçmeyenlerden olunca, kayakçılar grubundan bir türlü çıkamıyorum. Ama yanımda çılgınlar gibi kayanlara da imrenmiyor değilim. Hangisi diye sorular uçuşup, durdu. Ben kayakçıyım ancak snowboardcuların o heyecanını görünce, bir de pistlerdeki coşkusunu, sizi bilmem ama yarı buçuk snowboardcu olmaya şimdiden karar veriyorum. Snowboardculara her yer pist, yeter ki kar olsun, biz sadece sınırlarla belirlenen yerlerde dolaşıp duralım! Üç günlük Erciyes buluşmamda hava koşullarına göre bolca kaydım. En çok Tekir'de bu heyecanı yaşarken sonradan Develi'yi keşfettim. İyi ki de keşfetmişim! Asıl adrenalin tutkunları oradaymış. Telesiyej noktasında yer alan otelin lobisinde verilen molalarla kaymada farklı bir heyecan yaşıyorum. Telesiyejleri yarı kapalı ve ısıtmalı. Biz orta yaş kayak tutkunları için oldukça lüks. ''Hep aynı yerde mi kayacağım?'' dersen çık telesiyejle, Tekir'den Hacılar'a doğru hemen bağlanıyorsun. Biraz düz ve yer yer batonla yol alacağın, tenhalığı ve ara sıra eğimiyle keyifli anlar yaşıyorsun. Buradan değişik pistlere bağlantılar sağlandığı gibi geriye dönüp birkaç kez Tekir'de kayayım dersen hemen köşedeki telesiyeje binip Tekir'in zirvesinden aşağıya süzülebilirsiniz. Yeni başlayanlar uçlarda düşe kalka kaymağı öğrenirken, birkaç tecrübeden sonra bindiğin gondolun bitiminden aşağıya doğru süzüldüğünde kaymanın tadını almaya başlıyorsun. Pistin, sağlı sollu yol ayrımında kayak tecrübene göre tercihini de yapıyorsun. Profesyoneller sağdan, acemiler soldan ilerliyor. Zaten işaretlerle de belirtiliyor. Bazen karışmalar oluyorsa da sakın şaşırma! Yanından ''Vızzz'' diye geçen bir kayakçının tecrübesine güvenirken, ya acemiyse o zaman da şansına güveniyorsun. Tekir'in hemen sağında Develi pist ayrımı yer alıyor. İsteyen Develi'ye sapıp, farklı bir pistte kaymanın keyfini yaşıyor. Tekir'in eteklerinde eğitim alanları yer alırken, kızakçılara da bir bölüm ayrılmış. İster kay, ister dolaş, istersen kızakla uğraş ama bu mutluluğu yaşa! Son yıllarda oldukça gelişen Erciyes'te inanamayacağınız kadar tesis hizmet veriyor. Uzun kayışlar sonunda kaybettiğin enerjiyi hemen kazanayım dersen, zengin menüleriyle Tekir'in ucunda birkaç tane tesis, yoğun olmasına rağmen oldukça kaliteli hizmet veriyor. Burada kalıp, gündüz dağın karından, gece de manzarasından yararlanırım dersen, hemen kıyıda yer alan otellerden birine yerleşebilirsin. Yok, gidiş geliş yapmak istersen Kayseri merkezde veya Kapadokya'da kalıp, kültür gezisini de programına eklemiş olursun. Bir anda yolumuz kesişti DOĞADAYIZ'LA, ''daha önce niye tanımadım, aktivitelerine katılmadım.'' diye hayıflandım durdum. Meğerse aktif, bir o kadar doğa tutkunu, maceracı, genç, dinamik kadrosuyla doğa sevenlere, bizim gibi heyecan arayanlara hizmet sunuyorlarmış, yeni öğrendim ve geç tanımamdan dolayı utandım. Tek kaymakla bitmeyecek tabi ki, yaz kış demeden her türlü aktivitelerini ilgiyle takip edeceğim. Raftingden, trekkinge, yamaç paraşütü, jumpinge kadar dolu dolu bir program bizi bekliyor. Bu tatilde kayma kısmıyla ilgilenirken araya da Kapadokya gezisini sıkıştırarak zengin bir program hazırlamışlar, şiddetle tavsiye ediyorum. Tabi her şeyin bir bedeli var. Gondol veya telesiyeje binerken, günlük çoklu biniş kartlarından alabilirsiniz. Yetişkin ve öğrenci grubuna göre belirlenen kartları uygun fiyatla temin edebiliyorsunuz. Her yerde kart okuma sistemi yer alırken, bir tek Develi pistindeki telesiyej ücretsiz. Kaymayı çok sevenler Develi de kaymayı tercih ediyor, bedava kaymak, baldan tatlı yani! Kendi kişisel malzemeniz, kıyafetleriniz varsa girişte yer alan kayak malzeme kiralama yerlerinden uygun ücretle günlük ihtiyacınıza göre kiralayabiliyorsunuz. İhtiyacınız olan her şey mevcut! Fiyatlarda fena değil. Hem kayak hem de tırmanış için oldukça uygun bir yer... Her geçen gün çoğalan pistleriyle kaymak da daha keyifli oluyor.


Kayma tutkusu içinizi kemirip duruyorsa hemen plan yapıp, yola çıkacak kadar yakın bir yerdir, Pamporovo. Genelde kayma tutkunları Bansko'yu bilse ve en çok orayı tercih etse de Bulgaristan'ın uluslararası yarış pistine sahip Pamporovo'da son dönemlerde en çok tercih edilen yerlerin başında geliyor. Pamporovo, Rodop Dağları'nın ortasında, yaklaşık 1900 metre yüksekliğiyle Snejenka zirvesinin eteklerinde kurulmuş. Kış aylarında kar kalınlığının 2 metreyi bulduğu, çığ ve fırtına ihtimalinin olmadığı, nisan ayına kadar kaymanın keyfini yaşayacağınız bir bölge. Kaliteli karda kayma keyfinin yanında, 18 farklı seçenekte pistlere de sahip. Snejanka'nın etrafında konumlanan pistler farklı zorluk derecesine göre toplam uzunluğu 37 Km'yi bulan, çeşitli seçeneklerde uzunlu kısalı pistlerde kaymanın keyfini sunuyor. Snowboard'dan tutun yeni başlayan, başlayamayan herkes, rahatlıkla kayabiliyor. Ailece geldiyseniz, çocukları 4 saatliğine kayak hocasına emanet edip, kaymanın keyfini yaşarken, acemiyseniz bu sefer siz 4 saat teslim olup, yeni bir heyecan yaşıyorsunuz. ''Aman kaymak bana göre değil!'' derseniz, bir seçeneğiniz daha var tabi. Değişik mekanlarda eşinizin, dostunuzun, arkadaşınızın, sevdiklerinizin heyecanına ortak olup, tatilinizi sıcacık ortamda güzel bir manzaranın karşısında kahvenizi yudumlayarak geçirebilirsiniz. Kayanlara özenip, içinizde kayma korkusu varsa ya da dinlenmek için zaman ayırıp, bir de yükseklikten de korkmuyorsanız hemen ilk gelen telesiyeje atlayıp, yukarıda, Snejanka Tepesi'nde 1929 metre yükseklikte yer alan televizyon kulesine çıkıp, eşsiz manzara karşısında zaman geçirir, sıcak şarabınızı yudumlayabilirsiniz. Yukarı çıkarken bindiğiniz telesiyejle, etrafı saran çam ağaçlarının arasından geçmekte farklı güzellikler yaşatıyor. Sadece kaymak için gelenlere öncelikle çam ormanlarına karşı muhteşem manzaralara sahip, değişik seçenekte yer alan buradaki otelleri öneririm. Bizim gibi kaymanın dışında kaplıca ve kültür gezisi yapanlara ise, yakın köylerdeki farklı seçeneklerde otelleri öneriyorum. İstanbul'dan yaklaşık 465 kilometre uzaklıktaki Pamporovo'ya, en kolay ve en kısa yol karayolu ile ulaşım. Özel aracınızla seyahat etmeyi seviyorsanız ve yurtdışına çıkış belgeleriniz de varsa çok kolay ancak yeni çıkış yapacaksanız biraz maliyetli. Daha ucuza getirmek isterseniz, en ideali hafta sonu turlarına katılmak ya da otobüsü tercih etmek. Geceyarısı başlayan yolculuğun ilk durağı Kapıkule sınır kapısı. Bulgaristan'a ikinci bir sınır kapısı olsa da en yakın Kapıkuleyi tercih etmelisiniz. Sonra sırasıyla Scilengrad, Harmanlı, Haskovo, Popovitsa, Asenovgrad, Chepelare'den geçip yaklaşık 8 saat süren yolculuğun ardından Pamporovo'ya varıyorsunuz. Kaymanın dışında yakında yer alan çevre köylere gitmenizi de tavsiye edebilirim. Orada da kalabilir, yakınında yer alan Baçkovski Manastırını da gezebilirsiniz. Manastırda gezilecek yerlerle ilgili bilgiye de buradan ulaşabilirsiniz. Gündüz kayma keyfi gece de farklı aktivitelerin beklediği Pamporovo'da eğlence dorukta! Yiyecek ve içeceklerin uygun fiyatta olduğu mekanlarda güzel gece geçirip, günü tamamlayabilirsiniz. Ülkede para birimi Leva, Bulgaristan sınırına girince solda yer alan markette paranızı çevirebilirsiniz. Ya da yaşadığınız şehirde Bulgar parası satışı yapan döviz büroları varsa ilk tercihiniz orası olmalı. Gelmek için vize de şart! Bulgar vizesi ya da schengen vizesi ile geçebiliyorsunuz. Yeşil pasaportunuz varsa vizeye gerek kalmadan doğrudan geçiş yapabilirsiniz.


Gün geceye doğru evrilirken virajlı yolda ilerliyoruz. Tek isteğimiz bir an önce varmak. Tam yolun kıvrımındaki levhayı görünce yan yola sapıyoruz. Görünüşte yol uzunmuş gibi görünse de hemen ilk taş bina uzaktan görünüyor. Burası sonradan yapılan bir otel. Köyün dokusuna göre yapılmış olması da ayrıca güzel. Köyün meydanına varıyor, aracımızı buraya park ediyoruz. Valizlerimizi çeke çeke geceyi geçireceğimiz otelimize varıyoruz. Burası küçük bir butik otel. Kadın girişimcinin eliyle hayat bulmuş, altı odalı güzel bir otele dönüşmüş. Otel konsepti de oldukça ilgi çekici, eski Türk filmlerinden derlemelerle süslenmiş. Özellikle sinema gecelerinde tekrar eden ''Al Yazmalım, Hababam Sınıfı'' bunların başını çekenlerden...''Burası neresi?'' dediğinizi duyar gibiyim. Sardunya Otel, küçük olmasına küçük ancak bir aile gibi yakın ve samimi sıcak bir ortam. Odamız sabah köy manzarasına karşı kahvaltımızı yapacağımız ve aynı zamanda çok amaçlı kullanılan terasa bakıyor. Yol yorgunuyuz, hemen sızıp kalıyoruz. Sabah erken bir saatte gözlerimi açıyorum. Bizimkilerin uyanmasına ve kahvaltıya daha çok vakit var. Gün de aymış, güneş ışıl ışıl uzaktan gülümsüyorken, köyün ıssız sokaklarında dolaşmaya başlıyorum. Çok severim, sabah dolaşmalarını. Sessiz, bomboş sokaklarda dolaşırken fotoğraf çekmeyi de dolaşmayı sevdiğimden daha çok seviyorum. Boşta durmuyorum tabi ki fotoğraf çekerek ilerliyorum. Gece ve gündüz kalabalık köy meydanın sakinliği, etrafın sessizliği büyülüyor. Birkaç kafe, dükkan ve küçük bir fırında kıpırtılar var. Ara sokaklardan yukarıya doğru tırmanıyorum. Köyün dışına doğru ilerlediğimde büyük bir otelle karşılaşıyorum. Tıpkı köyün girişindeki gibi ama ondan daha büyük havuzlu, taştan etrafına verilen özenden anlaşıldığı gibi lüks bir otele benziyor. Biraz ilerleyince yeni kurtarılmaya çalışılan evde çalışma sesleri etrafa yayılırken, etrafımı köyün haylaz köpekleri sarıyor. Belli ki oyun istiyorlar. Biraz okşadıktan sonra köyün içine doğru süzülüyorum. Keşfetmediğim sokak aralarında dolaşıyorum. Kahvaltı saati yaklaşınca Sardunya Otel'e yöneliyorum. Terastaki yerime, Türkan Şoraylı sandalyeme yerleşiyorum. Köyün manzarasına karşı yapılan kahvaltının ardından özel ev yapımı şerbetli sabah kahvesini de yudumlayınca bu güzel havalı günü deniz kıyısında tamamlamayı düşleyerek aracımızla köye en yakın sahile Küçükkuyu'ya doğru gidiyoruz. Küçükkuyu'dan Assos sapağında yer alan Limantaşı işletmesinin sahilinde gün boyu takılıyoruz. Burası küçük bir işletme hem plaj hizmeti hem de gün boyu yeme içme ihtiyacımızı gideriyor. Özellikle akşamları bir ağacın altına yerleştiğimiz masanın etrafında denizin sesiyle rakı balık keyfine de diyecek yok!. Özellikle sardalya yemeden ayrılmayın, fiyatlarda uygun! Kazdağları denilince hep Adatepe Köyü en çok bilinse de benim kalbimi Yeşilyurt çaldı. Adatepe'ye göre daha samimi daha köy havasında oluşu belki. Adatepe gibi eski bir yerleşim yeri Yeşilyurt. Eski ismi Büyük Çetmi olan köyün 90 haneli yaklaşık 200 kişilik nüfusu varmış. Tıpkı Adatepe'de olduğu gibi, Yeşilyurt'ta eski taş evleriyle, dışarıdan gelenlerin ve özellikle yabancıların gözdesi haline gelmiş. Biraz burada kalıp, işletmecisi ve yereliyle sohbet ettiğinizde ne kadar değerli hale geldiğini fiyatları duyunca anlayacaksınız. Köy halkının geneli Yörükmüş. Yörükler buraya yerleşeli çoktan göçerliği unutmuşlar bile. Yörenin halkı şöhreti her tarafa yayılan zeytincilikle geçiniyor. Küçükkuyu'dan sadece 3 km uzaklıkta olunca da, köyün temiz ve dinlendirici havası, özellikle orta ve üst yaş konukları oldukça cezbediyormuş. Köyde konaklama olanağı da oldukça fazla sabah yürüyüşümde birçok otele dönüşmüş evlere ve yeni yapılan taş otellere rastladım. Gelince çok rahat kalacak yer bulunuyor. Köyde dolaşırken bu yöreye ait otlu dondurmada oldukça ilgi çekici. Başta kekik olmak üzere her türlü ottan yapılan dondurmanın tadına bakmadan dönmeyin. Yılın sekiz ayı hareketli olan köyde birkaç ay sakin geçiyormuş. Gelince sadece konaklayıp gitmeyin, macera arayanlara da alternatifler var. Mesela meraklılarına Off-road ve trekking rotaları da mevcutmuş. Denemedim ama denemek isteyenlere öneri olarak buraya yazıyorum.


Bu sefer sıra dışı bir gezi yazısıyla karşınızdayız. Biraz farklı yerden, kemik evinden bahsedeceğiz. Hallstatt'ın, kendisi gibi korunan şirin mezarlığı, mezarlığın hemen yanında yer alan kilise ve kilisenin girişinde kemiklerin saklandığı küçük odacıkta dolaşacağız. Hallstatt'a kimisi köy, kimisi kasaba dese de oldukça masalsı güzellikte ve kendisi gibi bol çiçekli bir mezarlığı ve mezarlığın yanında St. Michael adında küçük bir şapeli bulunuyor. Hallstatt, öylesine küçük bir yer ki zamanla mezarlıkta yer sıkıntısı yaşanınca, 1700'lü yıllarda kilise, yeni merhumlara yer açabilmek için mezarlardan kemikleri çıkarmaya başlıyor. Ölen kişilerin mezarları 10-15 yıl sonra açılarak kemiklerin güneşte beyazlaması için bekletilmeye başlanıyor. Beyazlayan kemikler de burada yani kemik evinde korunmaya alınıyor. Daha sonra üzerine sembolik dekoratif çizimler yapılmaya, merhumun ismi ile doğum ve ölüm tarihleri yazılmaya başlanıyor. Böylece bu kişilerin bir mezarı olmasa da hep hatırlanmaları sağlanıyor. Raflara dizerken en yakın akrabalarının yanına yerleştiriliyorlar. Burada değişik dekoratif desenlerle boyanmış 1200'den fazla kafatası raflarda yan yana dizilmiş duruyor. Bu gelenek 1960'lı yıllara kadar sürmüş. 1970'li yıllarda Katolik kilisesinin, ölüleri yakmayı serbest bırakmasından sonra kafatası sergileme işlemi yavaş yavaş sonlanmaya başlamış. 1983'te ölen bir kadının isteği üzerine kafatası 1995 yılında kemik evine konmuş ve bu konan son kafatası olmuş. Çarmıhın yanındaki altın dişli kafatası da bu kadına aitmiş. Buradaki asıl amaç depolamak olsa da zamanla turistik bir aktiviteye dönüşmüş. Kemik eve girmek için bilet almak gerekiyor. Biletler, bu binanın yanındaki gişeden alınıyor. Biletlerle birlikte size kiliseyi, tarihini ve kilisedeki kemiklerin ne işe yaradığını anlatan bir bilgilendirme kağıdı veriliyor. Seçenekler arasında Türkçe bilgilendirme de var! Beinhaus'u, Mayıs- Ekim arasında 10:00-18:00 saatleri arasında, Kasım- Nisan tarihlerinde de pazartesi ve salı günleri hariç 11:30-15:30 arasında ziyaret edebilirsiniz. Giriş ücreti 1,5 Euro.


Kars'tan Ani'ye doğru ilerliyoruz. Günümüzün yarısını buraya ayırdık. Giderken yolun kenarında bir kıpırtı görüyoruz. Şoförümüz, ''tilki o!'' diyor. İlk defa bir tilki görmenin heyecanıyla geriye dönüp fotoğrafını çekiyoruz. Arabadan inmeden, ürkütmeden! Belli ki yiyecek arıyor. Karda bulması biraz zor ama bizi heyecanlandırdığı doğru. Sonra sağlı sollu beyazlara bürülü yolda, Ani'ye yol alıyoruz. Yolumuz biraz uzun... Kars'tan 42 kilometre uzaklıkta Ocaklı Köyü'nde, Arpaçay'ın yanında yer alıyor. İçimden pek harabe demek gelmiyor, nedense. Bakmayın şimdi harabe olduğuna, öyle adlandırıldığına da. En az 7000 yıllık bir geçmişe sahip. İpek Yolu üzerinde kurulan, zenginliğiyle parlak dönem yaşamış bir medeniyet. Birden çok millete ve medeniyete de ev sahipliği yapmış. Şimdi harabe durumda olsa da zamana direniyor. Bize sadece hayran hayran seyretmesi kalıyor. Eski bir Ermeni Krallığı olarak ilk defa adını duyurmuş. Krallık mücadelelerle bir aileden diğerine geçse de geriye yansıyanlar muhteşem. Sonra Selçuklular'a geçmiş. Günümüze kadar da birçok eser zamana direnerek ulaşmış. Camiler, Kiliseler, Ateş Tapınakları... Saydıklarımız, ya sayamadıklarımız! Toprağın altında gün ışığına çıkmayı bekliyor. Kazı çalışmaları da zaman zaman devam ediyor. Daha aracımız önünde durduğu an büyüsüne kapılıyoruz. Girişte soldaki gişeden biletimizi alıp içeri giriyoruz. Görmeyi ne çok istemiştim. Kısmet bugüneymiş. Bu kadar da büyük olduğunu hayal bile edemezdim. Buraya kadar gelmişken ya önceden tarihini araştırmalı ya da yerel rehber eşliğinde gezmeli. Çevredeki rehberlerden birisiyle anlaşıp, gezmeye başlıyoruz. İçeriye kemerli kapıdan giriyoruz. Zamanında şehre yedi farklı kapıdan giriliyormuş. En önemli kapıları ise; Kars Kapısı, Aslanlı Kapı ve Sarnıçlı Kapı. Bölgeye Aslanlı Kapı'dan giriyoruz. Yarısı ayakta, yarısı yıkık durumda! Girince sola doğru ilerliyoruz. Yaklaşık 8 km'lik alanı yarım güne sığdıracağız. Her yer karla kaplı. Malum mevsim kış, aylardan da Ocak! Karda belli-belirsiz patikada ilerlediğimizde, sağımızda yarısı yıkık, yarısı ayaktaki yapının bir zamanlar kilise olduğunu öğreniyoruz. Ayakta kalan kısmını da kurtarma çalışmaları başlamış. Kilisenin yüksekliği 33 metre Hz. İsa'nın ömrüne denk ''33''. Dar ve yüksek. Arpaçay'a, aşağıya doğru ilerlediğimizde karşımız Ermenistan. Arpaçay ise doğal sınırı oluşturuyor. Vakti zamanında iki bölgeyi birleştiren bir köprü görevi görüyormuş şehir. Şimdi sınırlar kapalı. Arpaçay'ın kıyısında bir kilise eğimli arazinin üzerinde zamana direnerek yükseliyor. Arazinin eğimi doldurularak yapılmış. Burası Tigran Honents Kilisesi. Zengin mimarisi, içindeki freskleri ve muazzam taş işçiliği etkileyici. Ermeniler taş ustalığında oldukça iyiler. Arpaçay'ın diğer tarafında, Ermenistan bölgesinde taş ocakları yer alıyor. Ara sıra taş ocaklarında patlamalardan ve depremlerden dolayı Ani Harabeleri zarar görmüş. Geriye döndüğümüzde eski bir hamamın önünden geçerek, Arpaçay'ı da solumuza alıp ilerliyoruz. Karşımızda birçok yapı mevcut özellikle yan yana duran ikisi uzaktan bizi kendine doğru çekiyor. Biri katedral, diğeri de cami. Katedral, Ani Kralı Sembat tarafından 987 yılında yapılmış. Mimarı Tiridat Mendet'miş. 1064 yılında Büyük Selçuklu Sultanı Alparslan Ani'yi fethettiğinde ilk Cuma Namazını burada kılmış. Daha sonra yapıya mihrap eklenerek camiye dönüştürülmüş ve artık Fethiye Cami'si olarak anılmış. İçerisi de en az dışarısı kadar güzel ve heybetli. Depremlerin etkisiyle tavanı çökse de gökyüzüyle buluşmanın tadı da başka oluyor. İçeride taşın gün ışığıyla dansını seyrediyoruz. Fethiye Cami'nin hemen arkasında Manuçehr Camisi ve Türbesi yer alıyor. Cami, şehrin yönetimi Selçuklular'a geçtikten sonra Selçuklu Emiri Manuçehr tarafından yapılmış. Meyilli arazide olmasından dolayı fevkani olarak inşa edilmiş, geleneksel Türk Mimarisi'ndeki Ulu Cami plan şemasını burada da görüyoruz. Caminin hemen yanından Arpaçay geçiyor.


Amasra, her ziyaretçisinin Safranbolu üzerinden gelmeyi tercih ettiği bir sahil beldesi olup önceliği hak eden muhteşem bir yer, bilemediğimiz o cennet aslında. Gerçi biz de aynı geleneğe uyup, bir gece Safranbolu'da konaklayıp, öyle yola çıkıyoruz. Bartın'ı geçtikten sonra yeşilliklerle bezenmiş yolda bir süre ilerliyoruz. Buraya ''Aşıklar Yolu'' diyorlarmış, sonradan öğreniyoruz. Yolun güzelliğine aşık oluyoruz. Daracık yol önümüzde kıvrılarak uzayıp gidiyor. Ara sıra karşı tarafta satıcılar, semaverde demlenmiş çaylar, bir masa birkaç sandalyelik dinlenme köşeleri görsek de diğer tarafta cılız akan bir dere bize eşlik ediyor. Amasra'ya yaklaşırken yol birden genişleyerek, bizi uzun bir tünele doğru çekiyor. Büyük hevesle hazırlandığımız, tıpkı Fatih Sultan Mehmet gibi bir tepeden Amasra'ya bakıp; '' çeşm-i cihan'' diyeceğımiz yeri göremeden hop Amasra'ya varıyoruz. Meğerse iki farklı yoldan geliniyormuş. Biz maalesef yeni yapılan, tünelli yolu seçince manzarayı da kaçırmış oluyoruz. ''Dönüşte diyoruz'' ama sadece sözde kalıyor. Önümüzde çok uzun bir yol var. Biraz hayal kırıklığıyla, yoğun kalabalığın kucağına düşüyoruz. Gelmek ve gezmek için doğru bir zaman değilmiş, gelince anlıyoruz. Çok kalabalık! Hafta sonu olunca etraftaki illerden havayı sıcak bulanlar serinlemek için gelirken, turlarla gelip grupça dolaşanları da görüyoruz. Girişte yer alan otoparka aracımızı koyar koymaz, yoğun kalabalığın arasına karışıyoruz. Girişte hemen sağda müze karşılıyor. Küçük bir bina ancak bazı eserler bahçesinde yer alırken, içeride de zengin bir koleksiyonu barındırıyor. Hava sıcak önümüze ilk Küçük Liman Plajı çıkıyor. Bütün şezlonglar dolu görünüyor. Herkes denizde serinleyerek dinleniyor. Etrafa yayılan müziğin sesine bir de kalabalığın tatlı uğultusu karışıyor. Kıyıda yer alan kafelerden birine oturup, yol yorgunluğu bir çay içiyoruz. Onda bile boş masayı bulunca hemen çöküyoruz. Köşe kapmaca oyunu oynuyoruz. O kadar kalabalık yani. Biraz dinlendikten sonra bu sefer kıyı boyunca geze geze Büyük Liman'a doğru ilerliyoruz. Çoğunluğunu hediyelik eşyaların oluşturduğu Çekiciler Çarşısı'nın daracık sokağından etrafı seyrede seyrede geçiyoruz. Sokak çok dar ve alış veriş tutkunları da burada. Birkaç şey beğeniyorum ancak kalabalıktan bir türlü almaya yaklaşamıyor boş verip, sokağın dışına çıkıyoruz. Büyük Liman'a doğru açıldığımızda bir tarafından uca doğru uzayan kale, iskeleden kalkan tur tekneleri, ekmek arası balıkçılar yer alırken, sahilde belli bir bölümde dizili sandallar, balık lokantaları ve denizde yüzenler, güneşlenenler yer alıyor. Amasra denilince akla ilk gelen şey balık ve salata. Bunun için balık mevsiminin olması enfes bir lezzet şölenini beraberinde getiriyor ancak mevsiminde değilseniz tabiki balığın yanında yöreye ait farklı yemekleri de tadıyorsunuz. ''Ne yenilir?'' derdine düşmeden farklı bir öneri de bizden sizlere, Bartın Mantısı'nı da bir deneyin. İçinde kıyma ve pirinçten hazırlanan bir harçla alışılmışın dışına çıkılarak biraz daha büyük mantılar salçalı ve yağlı sosla birlikte nefis bir lezzet sunuyor. Deneyin seversiniz, umuyoruz. Karnımız doyunca doğru soluğu kalede alıyoruz. Tabi önce Çekiciler Çarşısı'ndan tekrar geçerek almayı düşlediklerimize bir kez daha bakarak ilerliyoruz. Ama kalabalık aynı yerde sadece kimlikleri değişmiş. Kaleye tırmanırken iki tane kemerli geçitten geçiyoruz. Araçların buraya girmesi ve tarihi yapıya zarar vermelerini doğru bulmuyoruz. Sadece yayalara açık olmalıydı! Ama maalesef her an çıkan araçlar rahat gezmemize biraz engel oluyor. Sürücülerin sabırsız halleri de durumu daha da karmaşık hale getiriyor. Ya iki geçit arasında aniden çıkan iki katlı eve ne demeli? Tarihi alan içerisine yapılan bir ev. Burada biraz hüsrana uğruyoruz, keyfimizde kaçıyor. Ancak köprünün üzerinden manzaranın güzelliği olumsuz halimizi alıp, bizi uzaklara götürüyor. Tek kelimeyle büyüleyici. Karşıda Tavşan Adası uzansak dokunacakmışız gibi yakın, ufaktan gülümsüyor. Kemere Köprüsü'nden sola doğru kıvrıldığımızda birkaç yerde yer alan seyir terasından bu sefer nefis köprülü manzara fotoğraflarımız oluyor. ''Burada beni bırakın doyasıya seyrediğim.''dediğim yer de burası. Tam Direkli Kaya'nın karşısındayız. Seyrediyoruz. Uzaktan yüzenlerin, kayanın dibine konuşlananların cıvıltıları yayılıyor. Denizin en güzel girilecek yeri de sanırım burası. Tabi iyi bir yüzücüyseniz! En güzel günbatımı da buradan seyrediliyormuş. Maalesef biz o ana kadar kalamadık ama öyle bir haberin kulağımıza fısıltısı geldi. Büyük ve Küçük Liman'ın dışında denize girmek için başka seçenekler de var. Biraz dışarıya çıkmak gerekiyormuş. Bozköy ve Çakraz'da diğer seçenekler arasında. Bir gün gelir lazım olur, yazın bir yere. Bir daha gelmeyi düşleyerek, iki nefeslik daha seyredip, önümüzde uzayan yolu düşünerek veda ediyoruz. El ayak çekilince, hafifte hava yumuşasın, yapraklar sararıp etrafa dağılınca, denizde coşkun dalgalarına kavuşunca HOP buradayız. merhabalar, detaylı bir yazı olmuş tebrik ederim. Ayrıca belirtmek isterim ki, Karadeniz'deki balıkların bollaştığı, sokaklardaki ağaçların yapraklarının sararmaya başladığı zaman geldi. Amasra'ya tekrar bekleriz. Amasra hakkında detaylı bilgi almak isterseniz https://www. amasra. net/ 'i tavsiye ederim.


Daha önce Kıyıköy' e gitmiş, güzel bir hafta sonu geçirmiştik. Gezimize dair izlenimlerimizi buradan okuyabilirsiniz. Bu seferki biraz daha maceralı, anayoldan sapmalı, orman yollarında kaybolmalı, İstanbul'un kuzeyindeki güzellikleri, kıyı bucak gizlenmiş köşeleri keşfetmeye dayalı. Geceden gelip yol yorgunluğunu atıyoruz. Konaklamak için yine Kıyıköy Resort Oteli seçiyoruz. Rahat edebildiğimiz tek yer olarak sanki burayı seçiyoruz. Otel önceki gelişimize göre almış başını gitmiş. Büyüdükçe büyümüş. Büyüyünce de konaklayıcılarında sayısı artmış. Sabah mis gibi havaya uyanıp, kahvaltının ardından kendimizi dışarıya atıyoruz. Açıkçası otelin kalabalığından biraz uzaklaşıyoruz. Tatilcilerin, yazlıkçıların, kampçıların gözdesi ÇİLİNGÖZ. 2011 yılında tabiat parkı olarak ilan edilmiş ve artık Çilingoz Tabiat Parkı olarak biliniyor. Tabiat Parkı, 17.75 hektarlık bir alanı kaplıyor. İstanbul'a yakın kamp yapılacak yerlerin de başında geliyor. Çilingöz, geniş, ince kumlu plaja da sahip. Tabiat parkının hemen yanından Çilingöz Deresi geçiyor. Tabi bir de sazlıklarla kuşatılmış gölette var. Durum böyle olunca buranın güzelliklerini anlatmaya kelimeler yetmiyor. Kısaca ''Çilingöz'' denilince deniz, orman, göl, sazlık, dere, kamp, doğal güzellik demeden geçemiyoruz. Etraftaki maviliğe karışan yeşillikleri de listelersek; kayın, kızılağaç, gürgen ve saçlı meşe gibi bölgedeki ormanların çoğunluğunu oluşturuyor. Bıldırcın, karabatak, ulluk, atmaca, ağaçkakan, leylek ve saksağan gibi kuş türlerinin yanı sıra geyik, karaca, tilki sansar, kurt, çakal, sincap gibi türler de alanda koruma altında bulunan canlılar arasında yer alıyor. Hal böyle olunca bölge aynı zamanda yaban hayatı koruma alanı olarak da biliniyor. İstanbul'a yakın oluşuyla, şehrin gürültüsünden kendini serin sulara atmak isteyenlerle dolup taşıyor. Bölgeye gelenlerde; gölde balık tutandan, trekking yapmak isteyenlere birçok yürüyüş parkuru yer alırken, kampçılara da kamp alanları mevcut. Gelenlerin ihtiyacını karşılamak için kır lokantası ve büfe tarzında hizmet veren yerlerde var. Çilingöz'den sonra Yalıköy geliyor. Yine Çatalca'da güzel bir dinlenme yeri Yalıköy. Eski bir Rum balıkçı köyü. Eskiden Podima, şimdi Yalıköy olarak bilinen köy, on iki kilometrelik sahile sahip. Karadeniz kıyısında ormanları, gölleri, mesire alanları ve doğal zenginlikleriyle doğa severlerin ilk adresi de burası oluyor. Ayrıca köyle bulunan suyun klor seviyesinin 0 olması nedeniyle köye gelenlerin çoğu litrelerce suları evlerine götürdükleri de söyleniyor. Yalıköy, tarihi kalesi ve doğal iki mağarayla gelenlerinin ilgisini oldukça çekiyor.


Mesta'yı, ''taşların arasında saklı cennet'' olarak da tanımlayabiliriz. Köyün taştan yapıları ve kemerli yolları; etrafı sarıp sarmalayan asmalarıyla adeta ''taşla asmanın'' dansını sunuyor. Köye geldiğinizde önce dışında dolaşın. İçeriye açılan her hangi bir kemerden girdiğinizde ise taştan dar sokakları, duvar ve kemer üstlerini süsleyen asmalarıyla, mistik sokaklarında yavaş yavaş ilerleyin. Tertemiz, ışıl ışıl sokaklarda farklı bir ambiyansla karşılaşıyorsunuz. Adaya gelen ziyaretçilerin genelinde Mesta'ya ilginin fazla olduğunu görünce sakın şaşırmayın! Ara sokakların bitiminde, geniş meydana açılan sokağın bir tarafını kilise diğer tarafını seçkin ürünlerin satıldığı dükkanlar, ortayı da kafeler dolduruyor. Meydandaki dükkanları dolaştığınızda birbirinden değişik ve bir o kadar çekici tasarımların ister istemez büyüsüne kapılıp, alış veriş tutkusuna yenik düşüyorsunuz. Sıcak havalarda, bunalan yorgun ziyaretçileri ise birbirinden değişik lezzette dondurmalar bekliyor. Özellikle favori damla sakızlı oluyor. Meydandan biraz uzaklaşıp çıkışa doğru yöneldiğinizde, ara sokaklara gizlenmiş minik dükkanlar karşınıza çıkıyor. Çoğunluğu damla sakızlı ürünlerin oluşturduğu dükkanlarda; likör, reçel, kahvelere rastlıyorsunuz. Adaya gelince konaklayacağınız en güzel yerleşimlerin de ilk sırasında yer alıyor, diyebilirim. Bir sonraki gelişimizde favori köyümüz burası. Diğer köylere göre hem fiyatı yüksek, hem kalabalık olsa da, listenin birinci sırasına yazılabilir. Mesta kadar büyük ve popüler olmasa da benzerliğiyle şaşırtıcı. Adaya gelenler yönlerini Mesta'ya çevirse de burayı atlamadan geçmeyin. Taş yolları, yapıları ve en önemlisi tenhalığıyla çekici. Adanın, yapısal özellikleriyle farklılık gösteren; güneye doğru süzüldüğünüzde her an karşınıza çıkacak kadar da ortada olan, favori köylerden birisi de Pirgi. Evlerin dış cephesine giydirilmiş, farklı desenli, tıpkı motif motif işlenmiş dantel görünümlü binalarıyla; dar ara sokaklarda orta yaşı çoktan devirmiş teyzelerin kapı önlerinde, damla sakızı ayıklarken sohbetleriyle; esnafın damla sakızlı ürünlerinden oluşan ikramlarıyla; bizden bir parça bulacağımız yerlerden Pirgi. Köyün meydanında Kolomb 'un keşfe çıkmadan önce konakladığı ev ve yanında büyük kilise, geniş alanı çepeçevre saran kafeleri yer alıyor. Kafelerden birine yerleşip köyün bir parçasıymış gibi kahve keyfi yapabilir, köyün yaşamına ortak olabilirsiniz. Güneyden çıkıp Chios'a ilerlerken muhakkak içinden geçeceğiniz, köylerden biri de Armolia. Diğer köyler gibi yapılarıyla olmasa da, birbirinden değişik şekil ve renkte üretilen seramikleriyle ünlü. Hatta Tv8'de yayınlanan ''Gülhan'ın Galaxi Rehberi'n'' de çekim yapılan dükkana girince ekranda hemen programı görüyoruz. Geniş dükkanlarda her çeşit seramik ürünlerini uygun fiyata alabiliryorsunuz. Hepsi birbirinden çekici ve ayrı güzellikte olan seramikleri alırken, seçiminde bayağı zorlanıyorsunuz. Altı gün boyunca ev sahipliği yapan, tekrar gelince kalmak için tercih edeceğimiz köylerin ikinicisi ise Emperios. Ara sıra sığınmak için uğrayan teknelere ev sahipliği yaparken; sahili çevreleyen birkaç taverna, otel ve parmakla sayılacak kadar az yerleşimiyle tenha köylerden de biri. Deniz kıyısında kaldığımız apart dairede, oldukça ucuz bir fiyat ödeyerek bir hafta tatilimizi de uyguna getirdik. Adanın popüler plajları arasında yer alan Mavra Volia ve Komi'ye de oldukça yakın. Lithi plajına giderken bir anda içinden geçip bizi etkileyen köylerden biri de Vessa. Aynı Mesta'nın, yapı özellikleriyle karşılaştığımız köyde, temiz, tenha ve etkileyiciliği ile ziyaretçilerini çekiyor. Volkanik püskürme sonucunda oluşan plajının genelini siyah taşlar oluşturuyor. Mavra Volia'da şezlong, kafe veya restoran yok. Havlunuzu yere serip sessziliği yaşayıp, serin sularında rahatlayabalirsiniz. Yeme, içme işlemşnş ya yanızda taşıyarak ya da hemen 500 metre ileride yer alan Emporios Köyü'ndeki tavernalarda halledebilirsiniz. Sakız'da girilecek plajlar denilince ilk akla gelen yerlerden biri de Karfas'dır. Burası Sakız merkezine 7 km güneyinde oldukça sığ bir denize sahip. Karfas bölgesinin en güzel plajı da Komi'dir, diyebiliriz. Temiz, sığ, kumluk oluşu üstelik şezlong, şemsiye hizmetinin oluşuyla çocuklu aileleri cezbediyor. Yüzerken karşınızda görünen Çeşme kıyılarına da el sallayabilirsiniz. Karfas bölgesinde bol miktarda otel var. Burası adanın turizm merkezi denilebilir. Pirgi'den, Mesta'ya giderken, solda yer alan minik levhaya takip edip girdiğimiz virajlı yolun sonunda ''saklı cennet'' olarak da tanımlayacağımız Apothika; taşlı ve yalnızlığınızı yaşayacak kadar da tenha. Aracı yukarıda bırakıp, merdivenlerden inmek gerekiyor. Yukarıdaki küçük bir işletme olan barında oturup bira içmek, sohbet etmek çok keyifli. Denizi güzel. Ama Apothika'nın en önemli özelliği, Sakız Adası'nda scuba diving ve diğer su sporlarının yapılabildiği nadir plajlardan olması. Adası'nın en güzel üçüncü plajı da diyebiliriz. Türk turistlerin en çok tercih ettiği; kumlu, büyük bir plaj. Kumsalda dizili şezlonglar ve arkasında yer alan avernalarıyla ilginin yoğun olduğu tatilcilerin rahatını sağlayacak her türlü hizmet mevcut. ADAYA ULAŞIM: Adaya ulaşım çok kolay. Birden fazla feribot seferi var. İnternette karşınıza çıkan firmaları varış sürelerine göre değerlendirebilirsiniz. Adaya ulaşımı sağlayan feribot firmaları ise ; Ertürk Lines ve Ege Birlik. Biz Ertürk'ü seçtik. İnternetteki gezgin yorumlarından yola çıkarak daha kısa sürede gittiğini öğrendik, ancak tarife değişmiş hepsinin süresi hemen hemen aynı. ARAÇ KİRALAMA: Feribot biletini alınca otomatik olarak araç kiralama firmaları da karşınıza çıkıyor. İnternet fiyatı ile Ada'daki fiyatlar biraz farklı. Kendi girişiminizle alacağınız fiyat arasında 5 ile 10 euro fark var. Ben önce internette n aldım ancak sonra iptal ettim. İyi ki de etmişim. İnternette günlük 40 euroya kiraladığım arabayı adada 35 euroya kiraladım. 30 euro gibi bir karımız oldu. Adada gümrük çıkışında başlayıp caddenin sonuna kadar devam eden birden fazla kiralık araç firmalarından her hangi birini tercih ederek araç ihtiyacınızı giderebilirsiniz.


Konya'ya 8 kilometre uzaklıkta, ''hadi, gelmişken bir günümüzü de burada geçirelim.'' diyecek kadar da sıcak ve samimi! Biraz Kapadokya, biraz Şirince birleşince ortaya çıkmış Sille. Konya merkezine çok yakın bu ilçe, gerek dokusu, gerek mimarisi ile Konya'dan oldukça farklı. 6000 yıllık bir geçmişi olduğu da söyleniyor. Eskiden bir Rum köyü olan Sille, mübadele yıllarında nüfusu azalmış, bir daha eskisi gibi de olamamış. Şimdi tekrar canlandırma telaşı ve bir o kadar da ilgiyle yeniden çekiciliğini kazanıyor. Tarihi geçmişine bakıldığında buralarda önce Romalılar sonra Bizanslılar yaşamış. O dönemde önemli geçiş yollarının üzerinde olan köyün önemi biraz daha artmış. Köye girdiğimizde solda mağaralar, ortada akan sular, sağımızda ise kimi kurtarılmış, kimi yitip giden, kimisi de yeni yeni dirilmeye çalışan, geneli iki katlı olan evlerden oluşuyor. İlk soluklanma molasını yolun kenarında yer alan bir kafede verip, dereye karşı kahvelerimizi yudumluyoruz. Aylardan kasım olmasına rağmen hava yazı aratmayacak sıcaklıkta. Köyü keşfetmeye Sille Karataş Camisi ile başlıyoruz. Tabi hemen ulaşmak mümkün değil, köye hakim olan tepede yer alınca önce yokuşu tırmanmak gerekiyor. Biraz soluklanarak önümüzde kıvrılarak yükselen yoldan ilerleyip camiye ulaşıyoruz. 1878 yılında yapılan cami, bir dönem terk edilmişlikten yıkılmaya yüz tutarken, şimdi restorasyon çalışmalarıyla köye hakim tepeden heybetiyle gelenleri karşılıyor. Tamamen ahşaptan yapılmış minaresi ilk dikkatimizi çekiyor. Daracık kıvrılan merdivenden biraz da ürkek halimizle tırmanıp, köyü şöyle bir kuşbakışı süzüyoruz. Ne şirin bir köye geldiğimizi işte o an anlıyoruz. Köyün dar, taştan yollarında ilerlerken, aralarda kalmış evlerin sıcaklığını hissedip, ara sıra da köyün yerlisiyle selamlaşıyoruz. Yüzlerindeki tebessümden ilginin fazla olmasından gayet memnun olduklarını görebiliyoruz. Köyde ilgimizi çeken ikinci yer ise Aya Eleni Kilisesi. Biraz daha köyün içinde olmasına rağmen mimarisiyle gelenlere kendini bir şekilde gösteriyor. Kilise M. S. 327 yılında Bizans imparatoru Konstantin'in annesi Helen'i tarafından yaptırılmış. Günümüzde dimdik, ayakta duran sayılı kiliselerden. Bahçesinde yer alan kafeterya da bir çay molası veriyoruz, yorucu tırmanışın ardından iyi geliyor. Sonra tekrar aşağıya doğru süzülüyoruz. Derenin kenarında yer alan çömlek atölyelerinde üretilen çömlekler etrafa dizilişiyle ilgimizi çekiyor. İsteyenler kayalara doğru tırmanırken bizim grupta pek derman kalmamış. Ancak dar ara sokaklarda keşfedilmeyi bekleyen yapıları seyrederken, birkaç tane butik otele de rastlıyoruz. Özellikle birisi bizi cezbediyor. Keşke burada kalsaydık diye de hayıflanıyoruz. Size Sillehan Butik Oteli şiddetle öneriyorum. Yöresel mimariye sahip otelde göze hitap edecek kalitede köyün kültürel dokusuna uygun zevkle döşenmiş bir ortamda kalmayı düşleyin, ben çoktan başladım bile.


Yoğun turist akınından dolayı ada bayağı kalabalık. Çoğunluk Türk! Kimi adanın koylarında uzun soluklu tatil programına uyarken, kimisi geçiş amaçlı kullanıyor. Adada ilk dikkatimizi Kale çekiyor. Kos Kalesi, tıpkı Bodrum kalesi gibi limanda ancak çok daha küçük. Kos'ta nereyi gezersek gezelim aslında Yunan ve Türk halkının inanılmaz benzerliğini düşünmüyor değiliz. Kos deyince aklımıza gelen ilk isim, kuşkusuz tüm doktorların ve tıp tarihinin babası kabul edilen, Hipokrat. Çünkü tıp biliminin kurucusu Hipokrat bu adada 2400 yıl önce yaşamış. Ağacın da onun tarafından dikildiği rivayet ediliyor. Meşhur Hipokrat ağacı ise şadırvanın hemen yanında. Dünya'nın ilk hastanesi de burada kurulmuş. Bu hastanenin bir benzeri de İzmir Bergama'da. Adaya, özellikle turizm açısından en büyük katkıyı Hipokrat sağlıyor, dersem yanlış olmaz! Adanın hemen her köşesinde Hipokrat'a dair bir şey buluyor ve görüyoruz. Çarşıda güzel bir konumda yer alan Caterina Hotel'den yukarı, eski yerleşim yerine doğru uzayan yürüyüşümüz sonunda aniden meydanda Defterdar Cami beliriyor. Kos'ta bulunan camiden diğeri... O da meydanı süslüyor. Camiden aşağıya doğru indiğimizde antik kente ulaşıyoruz. İçinde yoğun bir kalabalığın dolaştığı kalıntılar arasında bir kaç kare yakalıyoruz. Akşam antik kentin yanında dizili tavernalardan birine çöküp karnımızı doyuruyoruz. Garson ilgili ve bir o kadar da konuşkan. Yunan alfabesiyle masaya adımızı yazıyor, hoşumuza gitmiyor değil. Hafif kulağımızı tırmalayan taverna müzikleri, etraftaki kalabalığın fısıltıları geceyi tamamlıyoruz. Sabah sekizde günü karşılarken, yeni destinasyona doğru yol almak üzere limana varıyoruz. Patmos bizi bekliyor, Kos geçici gözdemiz... Limana yaklaşan feribotla kısa süreliğine vedalaşıyoruz. Altı günümüzü geçireceğimiz Patmos'a doğru yol alıyoruz.


Bir körfezin kıyısına kurulu küçücük bir şehir Kotor. Doğal yapısı bozulmadan günümüze kadar gelen ender yerlerden de biri. Her gün yüzlerce turist ağırlıyor. Dev curise gemilerinden tutun da, tur otobüslerine kadar yoğun bir kalabalığı görebiliyorsunuz. Turistlerin çoğunluğu Old Town'a geliyor. Genelini günübirlikçilerin oluşturduğu ziyaretçilerle birlikte konaklayanlar da var. Şehirde gezilecek, yerler o kadar çok ki, kısa süreli gezimizde en çok zamanı burada geçirdik. Çünkü burayı çok sevdik. Hadi hep beraber gezmeye başlayalım. Dünya'nın en eski ve en iyi korunan old town bölgesi burası ve UNESCO Dünya Mirası listesinde de yer alıyor. Etrafı surlarla çevrili bölgeye üç farklı kapıdan Kuzey, Güney ve Deniz Kapısı'ndan giriliyor. Surların içinde yer alan birçok bina, kilise, meydan mevcut. Binaların çoğu işletmelere ayrılırken, bir bölümü de hala yaşam alanı olarak kullanılıyor. Butik oteller, turistik dükkanlar, cafe, restaurantlar da ortamı renklendiriyor. Geceli gündüzlü uğrak yerimiz old town, gündüzleri yoğun ziyaretçi akınına uğrarken, geceleri şık giyimli bay ve bayanların yemek ve eğlenmek için tercih ettikleri yerler... Geceleri daha tenha. Ara sıra konaklayıcıların valizli vedaları, yeni gelenlerin heyecanlarını da gördüğümüz şehir de daha yükseklerden seyredelim diyenlerinde yüzlerce basamağı tırmanacağı kale tepeden gülümsüyor. Önünüze serilen eşsiz Kotor Körfezi'nin seyrine doyamayacaksınız Kaleye ya sabah ya da akşam üzeri çıkın. Gündüz yaz aylarında hava sıcaklığı çok yüksek. Günbatımın da şahane bir manzarayla karşılaşırken, bir kez daha Kotor'a aşık oluyorsunuz. Körfez boyunca süren yolculuğumuzda ilk durağımız Lastavica Adası oluyor. Üzerinde 1. ve 2. Dünya Savaşı'nda da kullanılan bir kale yer alıyor. Kalenin ismi ise Mamula. Kaleyi, l. Dünya Savaşı'nda Avusturya Macaristan Ordusu generali Lazar Mamula yaptırıyor. Şimdiler de yalnızlığa terk edilmiş kalenin doğal yapısı ve çevresi oldukça güzel. Gezimizde ikinci durağımız ise Mavi Mağara. Tek kelimeyle şahane bir yer. Küçük motorların bir ucundan girip, diğer ucundan çıktığı mağarada kısa süreli yüzme molası da veriliyor. En çok eğlendiğimiz yer de burası. Şahane bir yer. Sonra uzaktan İtalya'ya el sallayacak kadar uzaklaşıp, kıyı bucak keşiflerimize devam ediyoruz. Kıyıda yer alan 2. Dünya Savaşı'ndan kalma sığınaklara da uğruyoruz. Girişinde gençlerin denizdeki eğlencelerine bir göz atıp, denizden sığınağın içine doğru süzülüyoruz. Tavandan tutun içerideki gizli bölmelere şöyle bir göz ucuyla dokunup çıkıyoruz. Kıyı kıyı keşiflere devam ederken, bu sefer de karşı tarafa doğru yönelip, buranın en güzel köyü olarak da bilinen Perast Köyü'nün hemen karşısında yer alan iki adaya doğru ilerliyoruz. Kotor Körfezi'nde, Perast'ın karşısında iki adacıktan biri Sveti Dorde Adası'nı görüyoruz. Doğal bir adacık üzerinde 12. Yüzyıldan kalma bir Benedikten Manastırı ve mezarlık da yer alıyor. Bu kadarcık adanın ağaçlarla sarılması da karşıdan hoş bir görünüm oluşturuyor. Körfez turlarının genelde burayı uzaktan seyredip, hemen yanında yer alan Our Lady of the Rocks Kilisesi'nin de yer aldığı ada da kısa bir soluklanma molası veriliyor. Tekne turunda ziyaretçilerin uğrak yerlerinden biri de "Kayaların Leydisi " olarak bilinen Our Lady Of The Rocks Island. Burası küçük yapay bir adacık. Üzerinde bir kilise ve hediyelik eşya dükkanı yer alıyor. Manzara çok güzel, kısa süreli de olsa etrafında sunulan güzellikler, fotoğraf tutkunlarının şahane kareler çekeceği doğru adres. Uzun süren turumuz da, uzaktan surların görünmesiyle bitiyor. Körfezin etrafında uzayıp giden bir yerleşim bölgesi burası. Kotor Körfezi denilse de kıyı bucak uzayıp giden her yer Kotor değil tabi. Köy; belde olarak çeşitleniyor. En güzeli ise yapısal özelliklerin bozulmadan günümüzde de sürekliliğini koruması. Göze batan arada sırıtan birkaç yapı da olmasa daha güzel olacakmış. Şirin taş yapılar, kıvrıla kıvrıla uzayan iki şeritli yollar bazen tek aracın geçebileceği kadar da daralıyor. Daracık yolda ilerlerken hiçbir şekilde rahatsız olmadan saatlerce ilerlemek, etraftaki dinginliğin vermiş huzur olsa gerek. Körfezi yarıladığımız anda karşımıza feribot çıkıyor. Hemen sıraya girip, aracımızla feribota yerleşiyoruz. 15 dakikalık bir yolculuğun ardından kendimizi karşı tarafta buluyoruz. Feribottan inince hemen solda yer alan küçük plaja doğru yönelip, bir serinlik molası veriyoruz. Yerlilerle deniz keyfi yaşıyoruz. Gelen geçen gemileri uğurlayıp yaklaşık 2 saatimizi geçiriyoruz. Hafif gün sonlanmaya yakın Kotor'a doğru ilerliyoruz. Buradaki evler daha mı güzel? Özellikle Perast çok güzel. Sonra kıvrılarak uzunca bir süreye yayılan yolculuğumuz Old Town'da son buluyor. Kotor, çok güzel bir coğrafya. En ilgi çeken bölümü de old town denilen bölge. Buraya gelince uzunca bir süre konaklamalı, kıyı bucak yaşayarak keşfetmeli. Old town bölgesinin kıyısını bucağını adım adım keşfedin. Vaktiniz varsa kaleye tırmanın, önünüze sunulan bu güzelliği yükseklerden seyredin. Biz etrafında çok dolaşınca tırmanmaya pek vaktimiz kalmadı. En güzel zaman ya sabah ya da gün batımına doğru. Yazın geldiyseniz sıcaklar yorucu olabilir çünkü önünüzde adımlayacağınız yüzlerce basamak var. Sahilde yer alan tekne turlarından herhangi birinden alacağınız biletle tura muhakkak katılın. Kişi başı 30 Euro ödedik ve müthiş keyif aldık. Küçük en fazla 8 kişinin sığacağı teknelerle yapılan yolculuk farklı güzelliklere taşıyor. Olmazsa olmazınız olsun! Araç kiralamak en mantıklısı. Olmadı, bisikletle de körfez turu yapabilirsiniz. Fiyatlar ne az ne de çok orta karar. Geçerli para Euro. En fazla turist alan bölge burası. Yoğun kalabalığı Old Town dışında göremezsiniz. Herzec Novi'ye ve Perast'a muhakkak uğrayın.


Yazımıza son yıllarda neredeyse herkesin gitmeyi düşlediği yer olarak sıkça dillendirilen ''Küba nerede ?'' sorusunu cevaplayarak başlayalım. Küba, Amerika Kıtası'nda, Karayipler olarak adlandırılan birkaç adadan oluşan bölgede bir ada ülkesi. ABD'nin Florida eyaletinin hemen güneyinde ve Meksika Körfezi 'nin de girişinde yer alıyor. ABD'ye 180 km. uzaklıkta yer alıyor. Rengarenk eğlence hayatı ve dört mevsim ılıman iklimiyle, her daim tercih edilen destinasyonların başında yer alan Küba'ya gitmek de çok kolay. Başta Türk Hava Yolları olmak üzere British Airways, Air France, Aeroflot gibi firmalar da ulaşım sağlıyor. THY direk ulaşım sağlarken, Madrid, Paris ve Amsterdam üzerinden aktarmalı olarak seferler düzenlenmektedir. THY ile gidiş 13 saat sürerken, dönüşte Venezuela'nın Karakas şehrine uğrayıp yolcu aldıktan sonra İstanbul'a devam ettiği için dönüş süresi biraz daha uzayarak 18 saati buluyor. Diğer havayolu şirketleri aktarmalı uçuşlar sağladığı için bu süreler biraz daha uzayarak 20 saati bulabiliyor. Biz THY yollarıyla direk uçuşu tercih ettik. Küba'ya uçuş mesafesi uzun olmasından dolayı biraz maliyetli. Değişik zamanlarda farklı fiyatlara satışa çıkan biletleri önceden almak daha avantajlı durum sağlayabiliyor. Hususi pasaportlar hariç, bordo pasaportlulara vize şart! Vize almak da öyle göründüğü gibi zor değil. Küba, sizden sadece uçak biletinizi, bir de pasaportunuzun ön yüzünün fotokopisini sunduğunuzda belli ücret karşılığında anlaşmalı olan acentalar aracılığıyla kolaylıkla vize veriyor. Sonrası valizini hazırlayıp yola çıkmakla sonlanıyor.


Eski mahalle kültürünü; geçmişiyle, tarihiyle ve yaşayanlarıyla koruyan yerlerden ikisini birlikte deneyimleyeceğiz. Her köşesini, adım adım dolaşamasak da birkaç defa gidiş gelişlerimizle, bazen bir mekan, bazen de bir sokak arasında zamanın nasıl geçtiğini anlamadan sanki buraya aitmiş gibi bir duyguyla dolaştık. Kuruçeşme, Rumeli yakasında, Ortaköy ile Arnavutköy arasında sahil boyunca uzanan ve arkasındaki tepelere doğru yerleşenleriyle güzel bir semt. Eskiden Bithias, Kalamos, Amopolos gibi isimlerle anılırken, günümüze kadar Kuruçeşme olarak gelmiş. Semt sakinlerine göre koruları ve bol akarsularıyla eski isminin Koruçeşme olduğunu iddia etseler de biz Kuruçeşme olarak biliyoruz. 19 yüzyılın başında, burası İstanbul şehrinin önde gelen semtlerinden biriymiş. Bu semtte ancak padişahın özel izniyle oturulurmuş. Müslüman yapıları aşı boyası, yeşil beyaz renkteyken, azınlıklarınki ise kurşuni, sarı renklere boyanırmış. Ayrıca yükseklikleri de farklı olurmuş. O dönemde ise ulaşım ve alışveriş kayıklarla yapılırmış. Ana cadde üzerinde yürüdüğümüzde yalıların duvarlarında ya da binaların alt katlarında küçük bölmeler o dönemde kayıkhaneymiş. Şimdiler de ya kapıları kapalı ya da küçük dükkanlara dönüşmüş halde. Ulaşım kayıklarla olduğu için ilk önce kıyıya yerleşmeye başlanmış daha sonra mahalleli tepelere doğru yükselmiş. 19. yüzyılın ikinci yarısında buharlı gemiler, kara yolu ve tramvay ulaşımı hayatı kolaylaştırırken buralar kalabalık bir semte dönüşmeye başlamış. Kuruçeşme'ye geldiğimizde hemen yolun kıyısında bir duvarda yazılı isme ''ASSK CAFE'' ye yönelince denize doğru yaklaşıyoruz. Mekan günün her vakti özellikle de hafta sonları oldukça kalabalık. Kıyıdaki masaya yerleşmek için bayağı beklemeniz gerekiyor. En çok talep edilen yerler, bekleyenleri de oldukça fazla! Beklemem derseniz diğer masalara daha çabuk yerleşirsiniz. Menü oldukça zengin sabah kahvaltısından tutunda günün her saati keyifli sohbet edebileceğiniz yer burası. Günün başlangıcını burada yaptıktan sonra mahalle aralarına dalıyoruz. Kültürel anlamda zengin mahallelerden biri olunca gezeceğimiz iki kilise bizi bekliyor. Dediğim gibi bölge kültürel anlamda oldukça zengin ve en çok azınlıkların yaşadığı mahallelerin başında geliyor. Gezilecek yerlerin ilki Surp Hac Ermeni Kilisesi. Pandemi döneminde kilisenin kapıları henüz ibadete açılmamış ancak ana kapısı açık ve içeriye rahatlıkla giriliyor. Kilisenin ibadet kısmına girilemese de içeriye girip kapalı kapılar ardından içeriyi görebiliyoruz. İlk inşa edildiğinde Surp Nışan olan kilise, 1798'de ibadete açılmış. Peder Küd Ağanyantz'a göre kilise, Patrik Kağızmanlı Zakarya II. döneminde Çoban Amira tarafından temelden inşa edilmiş. 1798'de ise Episkopos İstanbullu Hovhannes tarafından kutsanarak ibadete açılmış. Farklı zamanlarda değişik eklemeler yapılmış. En son 2007 yılındaki onarımıyla kutsanarak ibadete açılmış. Surp Hac Ermeni Kilisesi'nden yokuş yukarı yürüdüğümüzde hemen karşımıza Aya Dimitrios Kilisesi çıkıyor. Kırbaş ve Alayemini Sokaklarıyla çevirili kilise eğimli bir yere kurulmuş. Zaten mahallenin tamamı eğimli araziye kurulmuş. İlk Ruban Mektebi 1804 yılında burada açılmış ve daha sonra 1849 yılında Heybeliada'ya taşınana kadar faaliyetini sürdürmüş. Bazalika planlı kilisenin içindeki oyma kabartmalı bitki motifleriyle bezeli ahşap koltuk oldukça ilgi çekerken, iki basamakla çıkılan ayazması İstanbul'un en büyük ayazmalarından biri olduğu söyleniyor. Kiliseye dair en ilginç inanış ise ayazmanın sağ duvarında yer alan meme şeklindeki kabartmaların göğüs hastalıklarına iyi geldiğine inanılıyor olması. Bu nedenle yeni doğurmuş lohusa kadınlar sütleri bol olsun diye, göğüs ağrısı çekenler şifa niyetiyle buraya gelirmiş. Günümüzde hala bu gelenek devam eder mi bilmem ama 1902 yılından beri faaliyette olan Arnavutköy'ün tek Rum Okulu da kilisenin tam karşısında yer alıyor. Pandemi döneminde belli kurallara uyarak kiliseyi rahatlıkla gezebiliyoruz. Daracık taşlı sokaklarında yürümek, geçmişi yaşamak farklı bir duygu. Sokak aralarında dolaşırken, etrafın temizliği düzeni büyülerken hafif bir yağmura yakalanınca merakla girdiğimiz bir sokak arasında karşımıza çıkan değişik bir mekanda soluklanma molası veriyoruz. Biliyorum neresi olduğunu oldukça merak ediyorsunuz. İki katlı bir konakta, daracık taşlı çıkmaz sokağın hemen bitiminde güzel bir mekan Zest Kuruçeşme. Hemen önünde fotoğraf çekimleri varken, aradan sızıp içeriye giriyoruz. Belli ki burası bizim kadar fotoğrafçıların da gözdesi. Sımsıcak ev ortamı tadında döşenmiş mekanın üst katına çıkıyoruz. Hava biraz soğuk, içimizi ısıtacak kahvelerimizi söylüyoruz. Denize karşı güzel bir manzara eşliğinde kahvelerimizi yudumlarken hava tekrar ısınıyor. Yolumuza kaldığımız yerden devam ediyoruz, diğer semte Melekler Köyü'ne yani Arnavutköy'e doğru sokak aralarını keşfederek ilerliyoruz. Arnavutköy, ilk çağlarda tepedeki kireç ocaklarından dolayı adı "Hestai" olmuş. Romalılar döneminde Konsül Promotos'un buraya yerleşmesiyle önce "Promotu" sonra da "Anaplous" olarak anılmış. Köy, Hıristiyanlığı kabul edince de Aya Mikhailaion Kilisesi kurulmuş, ilçenin ismi de "Mikhailaion" olarak değişmiş. Sonraki yıllarda "Melekler Köyü" anlamında "Horasmoto" denilmeye başlanmış. Bugünkü adını yani Arnavutköy'ü ise 19. yüzyılda Sultan Abdülmecid tarafından getirilen Arnavut yapı ustalarından almış. Bir zamanlar kalabalık bir Rum ve Yahudi nüfusu olan semtte bugün sadece birkaç Rum yaşıyor. Yahudiler ise artık yoklar, gitmişler. İstanbul'da hala eski dokusunu koruyan yerlerden birisi olan Arnavutköy, aynı zamanda tasarım atölyeleri, sahilde dolaşırken güzelliğinden gözlerimizi ayıramadığımız ahşap binalarıyla bizleri büyüleyen yerlerden. Sokaklarında dolaşmaya başladığımızda ise bu yapılar bizleri karşılıyor tabi ki daha fazla büyüleniyoruz. Art Nouveau tarzında yapılan yapıların çoğu 20. Yüzyılın başında yapılmış. Semte adım atar atmaz hemen denizin kıyısında bir yapı ilgimizi çekiyor. Kuruçeşme'yi geçer geçmez, kazıklı yolun başında Atatürk'ün kız kardeşi Makbule Atadan'ın yalısı bizleri karşılıyor. Atatürk, Arnavutköy'de vakit geçirmeyi ve Boğaz'ı bu yalıdan seyretmeyi çok severmiş. Balkonunda kahvesini yudumlarken balıkçılar ona tuttukları taze balıkları ikram ederek hürmetlerini göstermek istermiş. İçine giremesek de dışından şöyle bakıp ilerliyoruz. Semtin hemen girişinde yer alan yolda yürürken karşımıza bu sefer bir galeri çıkıyor. Bir ressamın sürrealist eserleri sergileniyor. Sergiyi gezdikten sonra sokağın bitimindeki kafelerden birinde mola veriyoruz. Kahve içeceğimi düşünürken ev yapımı limonataya dönüşen isteğim keyfime keyif katıyor. Arnavut kaldırımlarında yürüyor, birbirinden değişik mimarik evlerin önünde fotoğraflık molalar veriyor ve hemen girişinde mahalle arasında yer alan hala kapalı olan kilisenin önünden geçerek turumuzu tamamlıyoruz.


On kadın, dört belde, bir eğlence ve kuş cennetiyle bir gezimizi daha tamamlamış olduk. Neresi mi? Beypazarı, Mudurnu, Göynük, Taraklı ve Nallıhan Kuş Cenneti... Yedik, içtik, gezdik, eğlendik ve geldik. Birçok anı biriktirdik. Ekonomiyi canlandırıp, halkımızla kucaklaştık. Yeni yerler keşfettik, yeni arkadaşlar edindik. Gezimizin ilk durağı Beypazarı'ydı ve uzunca bir zamanı buraya ayırdık. Burada konakladık, burada eğlendik, kıyı bucak keşfettik. Beypazarı gezimiz, yediklerimiz, içtiklerimiz, eğlencemiz, gördüklerimiz ve öğrendiklerimizi anlatmaya başlayalım o zaman. İlk adım atar atmaz soluğu pazarda aldık. Sadece hafta sonu kuruluyormuş. Daha sabahın ilk saatlerinde hareketlilik başlıyor. Herkes kendine ayrılan tezgaha ürünlerini teker teker diziyor. Tezgahların genelinde bin bir derde deva otlar satılıyor. Mis gibi kokulu kekiğin, birkaç çeşidini birden burada bulabiliyorsunuz. Kimisi çorbanızın üstünü süslerken, kimisi sabah kahvaltınızı çeşitlendiriyor. Ya çayları? Ada çayı, kış çayı gibi çeşit çeşit hepsini kucaklayıp eve götürmek istiyorsunuz. Bir de cevizli sucukları var ki, tek kelimeyle nefis! Hemen tadıp, birkaç kilo alıyorsunuz. Bir tezgahtan alınca diğer hanımlar küsüyor. Sırayla hepsini ziyaret ediyorsunuz. Elinizde torbalarla bayram çocukları gibi dolaşıp duruyorsunuz. Fırından yeni çıkmış kuruların kokusu bütün sokağı sarıyor. Tarihi sokakta bir aşağı bir yukarı yürüdüğünüzde sağlı sollu kuruları, yanında gevrek simitleri, poğaçaları görüyorsunuz. En çok kurular çekiyor. Mis gibi fırından yeni çıkmış kuruyu tattığınızda bir daha bir daha alıp yiyorsunuz. Nefis tatlar damağınızda dolaşırken, kokusu da cezbediyor. Bir iki kilo da bundan alıyorsunuz. Ellinizdeki torbaların sayısı artmaya başlıyor. Eski Arnavut taşlarıyla döşeli sokaklarında bir aşağı bir yukarı yürüyorsunuz. 100 bilemedin, 200 yıllık geçmişe sahip eski yapıların arasında hiç sıkılmadan dolaşıyorsunuz. Birbirinden güzel evleri ve sokakları inan ki çok seveceksiniz. Buranın gümüşlerinin de meşhur olduğunu biliyor muydunuz? Telkari ustalığı da çok yaygın. Eskiden burada yaşayan Süryanilerle başlayan gelenek hala devam ediyor. Büyük iki katlı Gümüşçüler Çarşı'sı olduğu gibi çevrede sık sık rastlayacağınız bir çok gümüşçü dükkanı da var. Kimisi fabrikasyon kimisi ustanın ellerinde şekillenen zengin çeşitte gümüşler sizleri bekliyor. O kadar güzeller ki, '' Hangisini alalım?'' diye uzunca bir süre karar veremiyorsunuz. Burası aynı zamanda havuç cenneti. Türkiye'nin her yerine havuç burada üretiliyor. Bu nedenle halkı da havuç zengini. Havuçta çok para var. Çarşıda dolaşırken hemen bir dükkan önünde bilemedin tezgahta sıkılmaya hazır havuçlar sizleri bekliyor. Hemen tadına bakıyorsunuz. Küçük çıtır çıtır yemeklik havuçlar, bir kilo alalım derken ellerde torbalar çoğalıyor. Çok ucuz ve çok lezzetli. Tam yemeklik yani! Tek havuç suyu yok tabi. Reçeli, şekerlemeleri, lokumu tezgahlarda dizili. Şunu söylemeden geçmeyelim, buraya tedbirli gelmek gerek. Hepsinin de albenisi çok fazla. Almadan geçemiyorsunuz. Gelmişken müzeleri de gezmelisiniz. Bizim de programımızda iki müze vardı. Birincisi Kent Tarihi Müzesi, ikincisi Yaşayan Müze. Beypazarı küçük bir alana kurulmuş bu nedenle her yere yürüyerek ulaşıyoruz. Müzeler de çok yakın. Kent Tarihi Müzesi; merkezin biraz dışında yer alıyor. Yokuştan çıkınca hemen solunuzda eski bir okulun binasında yer alıyor. Müze iki kattan oluşuyor. Giriş ücretli, tam 2 TL, öğrenci 1TL. Müzedeki çalışanlar sizi gezdiriyor. Günlük yaşama dair gelenek ve görenekleri de öğreniyorsunuz. Kültürel anlamda zengin bir bölgedesiniz. Türkiye'nin ilk kadın öğretmenleri de burada yetişiyor. Müzenin karşısındaki sokakta Filiz Akın'ın çocukluk yıllarında yaşadığı evde yer alıyor. Müze'den aşağıya yürüdüğünüzde hemen sağınızda dokuma atölyeleri yan yana dizili. İkincisi Yaşayan Müze. Giriş ücretli tabi, özel müze olunca biraz daha fiyat fazla oluyor, tam :7 TL öğrenci:5 TL. İnanın geldiğinize pişman olmayacaksınız. Girdiğiniz anda her yerde farklı bir etkinlik yer alıyor. Her odada sizi karşılayan bir görevli var. Odadaki sergiye göre sizi hikayenin içine çekiyorlar. Müze üç kattan oluşuyor. Giriş katında günlük yaşama dair izler, gelenek göreneklerimizde Hacivat- Karagöz, Keloğlan ve diğer masallarımızı süsleyen kahramanlar yer alıyor. Ebru sanatından, kumaş baskısına kadar çeşitli etkinlikleri belli bir ücret karşılığında uygulamalı yapıyorsunuz. En üstü çatı katı. 8o'inini çoktan devirmiş amca bu yöreye ait kumaş dokumacılığını birebir uygulamalı yapıyor. Tezgahından çıkan ürünleri de satın alabiliyorsunuz. Fiyatlar çok uygun almadan dönmeyelim! Çıkmadan müzenin girişinde yer alan terasında bir soluklanma molası vererek, Beypazarı manzarasına karşı kahvelerinizi yudumluyorsunuz. Kahvelerin yanında birde günün manisi fincanınızın kulpuna bağlı geliyor. Kısmetinize ne çıkarsa sunum harika, hava da mis gibi olunca keyfinize de diyecek olmuyor. Buraya kadar gelmişken merkezde yer alan Halk Eğitim Müdürlüğü'ndeki dokuma kilim ve kumaş atölyelerine de bir uğrayın. Sizde çok beğeneceksiniz. Kilimler büyüklerine göre belli bir sürede dokunuyor. En az iki ay sürüyor. İster bitmişini, isterseniz de sipariş vererek birer kilim sahibi oluyorsunuz. Desenleri çok güzel. Gelelim yemeklerine; yöreye ait yemek çeşitleri de zengin. En başında yaprak sarması, güveci, baklavası, höşmerimi geliyor. Yemek çeşitlerinin zenginliği burada yetişen tarım ürünlerinden kaynaklı. Başta havuç, domates, salatalık, ıspanak, marul İstanbul ve Ankara pazarına burada yetiştiriliyor. Açık alanda bir dere kıyısında kahvaltı yapalım, akşam da eğlenelim derseniz doğru adres Çeşmeli Bağ. Beypazarı bir vadinin içine kurulmuş. Çevresinde çok güzel doğanın içinde mekanlar yer alıyor. Bunlardan biri de Çeşmeli Bağ. Bizde sabah yol yorgunluğumuzu atıp, güzel bir kahvaltı yapmak için buraya geldik. Gezip, tozduktan sonra müzikli bir ortamda oynayıp, şarkı söyleyerek günü burada tamamladık. Çok ama çok eğlendik. Yalnız gezmek için değil araya da çeşitlensin diye eğlenceyi de sıkıştırdık. Eğlenceden sonra geceyi bir konakta geçirdik. On kadın olunca konağı kapattık. Tercihimiz Bey Konak oldu. Hem merkezi oluşu, hem de az odası olması rahat etmemizi sağladı. Sabah kahvaltısından sonra Beypazarı'na veda edip, Mudurnu'ya doğru yola çıktık. Buraya gelmek için en güzel zaman bahar. Şanslıyız hava da çok güzel keyifli dolaşıyoruz. Çok fazla da ziyaretçi yok, tam zamanında gelmişiz. Bundan sonra kalabalıklaşır. Gezimize renk katan ve bizi bilgileriyle zenginleştiren rehberimiz Adem Ertürk'e de çok teşekkür ediyoruz. Ayrıca uzun yıllar buraya hizmet eden, Beypazarı'nın adını duyuran ve kültürel değerlerin günümüze taşınmasına olanak sağlayan Sayın Mansur Yavaş' a da çok teşekkür ediyoruz. Beypazarı eski Osmanlı evleri, kültürüyle yaşayan bir tarih. Ne yazık ki 1990'lar da yitip giderken kurtarılma çalışmaları başlıyor. Çevreyi şöyle dolaştığınızda evlerin çoğunun restorasyon çalışmalarının tamamlanmasına rağmen, geç başlanmasından dolayı birazının da yitip gittiğini hem görüp, hem de duyuyorsunuz. Güzel Anadolu'muzun şirin beldesine muhakkak gelin, yaşayın ve tanıyın. İnanın siz de çok seveceksiniz.


Son yıllarda ünlendi. Lavanta bahçelerinde çekilen birbirinden güzel fotoğraflarla... Gelen, geçen, yolu düşen, duyan herkes koştu. En güzel fotoğrafı çekmek için. Çekti de! Burası Lavanta kokulu köy Kuyucak. Isparta'nın Keçiborlu ilçesine bağlı şirin mi şirin bir köy. Fransa'nın Provance bölgesini aratmayacak güzellikte lavanta bahçeleriyle çevrili. Düne kadar adını duymadığımız köy, bugünlerde deli gibi yerli turist ağırlıyor. Her şey tesadüf değil tabi ki. 1975 yılında Isparta'nın ünlü gül tüccarlarından Zeki Konur'un Fransa gezisi dönüşü Provance'tan getirdiği lavanta köklerini köylülere dağıtması ile başlayan süreç, bugünlere kadar geliyor. Kısaca bugünlük bir şey değil aslında senelerdir bu köyde lavanta yetiştiriliyor. Bugün ise ülkemizin lavanta ihtiyacının %93'ünü buradan karşılanıyor. Tabi ki tek bir kişi ya da tek bir tarla sayesinde kazanılmış bir sonuç değil bu. Kuyucaklılar'ın hemen hemen hepsi lavantaların sadece Türkiye'de değil, tüm dünyada tanınması için canla başla çalışıyor. Arkasında ciddi bir seferberlik var. Kültür ve Turizm Bakanlığı, Birleşmiş Milletler Kalkınma Programı, Batı Akdeniz Kalkıma Ajansı ve Anadolu Efes'in "Gelecek Turizmde" adlı kalkınma programı, hepsi Kuyucak'ı dönüştürmek için birlikte çalışıyor. Köye geldiğinizde girişten itibaren yoğun bir kalabalık karşılıyor. Gelince ilk önce yeme telaşı yaşayanlara girişteki mekanlar oldukça kalabalık söyleyeyim. Hele birde hafta sonu gelmişseniz, vay halinize! Saatlerce beklemek zorunda kalıyorsunuz. Yukarıya, köyün içine doğru uzandığınızda, kapısının önünde tezgahını kuran, lavantalı ürünleri satan köylülerin bir iki masalık yer işgaliyle gelenlere elde açmalı gözleme yaptıklarını da göreceksiniz. Patatesli, yoğurtlu, peynirli ve buraya özel haşhaşlı gözlemeleri tatmayı unutmayın! Kuyucak'ta sadece gözleme yok, birbirinden değişik lavantalı ürünlerde tezgahlarda satılıyor. Yağından tutunda, kolonyası, kremi, sabunu, küçük keseleri, ceviz ezmesi ve dondurmasına kadar her şey lavantalı. Lavantaların açtığı zaman haziran sonu, temmuz başı. Temmuzdan sonra hasat zamanı gelirseniz mis kokulu lavantaları bulamayabilirsiniz. Niyetiniz bolca fotoğraf çekmekse eğer köyün girişinde, yol kenarındaki tarlalar oldukça kalabalık. Turların fotoğraf için yığıldığı alanlarda orası. Bireysel geliyorsanız eğer yoldan uzaklaşın. Çekim için en uygun zaman sabah gün doğumu, akşam gün batımı renkleri bir başka güzel. Köylü fotoğraf sevdamızı bilerek değişik tarlaları fotoğraflık sete dönüştürmüş bile. Bir salıncak, bir kapı, renkli tüller şimdilik olanlar... Gerisi sadece sana kalıyor. Kuyucak'a gelmek için ilk önce Isparta'ya gelmeniz gerekiyor. Isparta'ya yaklaşık 45 km uzaklıkta, Keçiborlu'ya ise 15 km uzaklıkta yer alıyor. ''Kendi aracımla mı, turla mı geleyim?'' sorularına cevabımız size hangisi uyarsa onu tercih edin olacak. Amacınız bolca fotoğraf çekmek, köyü kıyı bucak keşfetmekse kendi imkanlarınızla gelmek daha mantıklı. Yok kısa sürede olsa uğrayıp, birkaç saatlik zamanla yetinecekseniz o zaman turu tercih etmelisiniz. Buraya kadar gelmişken, Isparta'daki Eğirdir Gölü'nü ve Burdur'daki Salda Gölü'nü de mutlaka görmelisiniz.


Hafta sonu gelmeden; ''Nereye gitsem, nereye yürüsem?'' diye düşünenler için yakın trekking rotasından biri Maden Deresi. Sakarya'nın Karadeniz kıyısına açılan Karasu ve Kocaali ilçelerinin arasında yer alan Maden Deresi, doğa tutkunlarının sık sık tercih ettiği yerlerden biri. İstanbul'a yakın oluşu macerayı sevenleri mıknatıs gibi çekiyor. Korunması gereken doğal güzelliklerden biri, belli mi olur günün birinde tabiat parkı da olur; zaten teklifi de verilmiş. Eskiden maden ocaklarının da yer aldığı alanda yürüyüşümüze başlamak için etrafını yeşilliğin sardığı geniş düzlükte, ortada şırıl şırıl akan bir nehir ve kenarında sele serpe dizili ahşap evlerin seyriyle başlıyoruz. Biraz sonra bizi nasıl macera bekliyor bilmiyoruz. Araç yolundan devam ederken yanda Maden Deresi levhasını görünce birkaç dalın desteklediği doğal merdivenlerden yukarı doğru sırayla çıkıyoruz. İşte macera da tam burada başlıyor. Yolun hep böyle devam edeceğini düşünürken, genişliği yarım metreyi bulan bir tarafı kayalık diğer tarafı on metre olan uçurumun kıyısında yavaş yavaş ilerliyoruz. Yolculuğun ilerleyen bölümünde karşımıza kayadan tünel çıkıyor. Yaklaşık yüz metre uzunlukta yer alan ve ardı ardına devam eden üç tünelin içinden iki büklüm geçmeye çalışıyoruz. Biraz kilonuz varsa zaten baştan eleniyorsunuz. Tünel yolu dar ve kilolara geçit vermiyor. Yarı açık dar bir mağarada yol alıyormuş hissine kapılıyoruz. Yol uzun, karanlık ve etrafı sadece cep telefonlarımızın ışığı aydınlatıyor. Ara sıra belli aralıklardan ışık süzülse de her yer loş. Hepimiz birkaç defa kafayı vurduğumuz için gelişen çiziklerle tünel yolculuğunu tamamlıyoruz. Tam ''Aydınlığa çıktık.'', derken bu sefer tehlikeli yolculuğun bitmediğini görüyoruz. Yanda bir metre yükselen duvara düşmemek için tutunarak kalker bloklarının derin aşınmasıyla oluşan sarp vadiyi aşıyoruz. Uzaktan şırıl şırıl akan suyun sesine doğru ilerliyor ve sonunda şelaleye kavuşuyoruz. Oldukça yorulmuşuz. Nehrin kenarında ayakkabılarımızı çıkarıp, serin surların tatlı okşamalarına izin veriyoruz. Su sesi, kuş sesi biraz olsun yorgunluğumuzu alıyor. Gitme vakti gelince aynı yolun tekrarını yaşamak biraz ürkütse de artık bu yolculuğa yabancı olmadığımızı anlıyor, zorlu yola kendimizi bırakıyoruz. Maden Deresi, gittiğim bir çok trekking parkurundan hem farklı hem de tehlikeli. Buraya gelirken muhakkak deneyimli yol arkadaşları; rahat hareket edebileceğimiz esnek giysiler, sağlam kaymayan ayakkabılar tercih edilmeli. Biraz da dizlere güveniyor ve macerayı seviyorsanız o zaman doğru adresteniz.


Bu sefer uzun sürüyor yolculuk... Uzun dediğime de bakmayın, dört saatlik bir şey. Avrupa'nın diğer ucuna Madrid'e uzanıyoruz. Her ne kadar mevsim kış olsa da hava yazdan çalma. Hem yazın sıcağından, hem de yoğun kalabalıktan sıyrılmak niyetiyle bu mevsimi tercih ediyoruz. Şehrin en büyük havaalanı Barajas'a iniyoruz. Her şey düzenli olunca beş dakikada bütün işlemler bitiyor. Artık şehrin sokaklarındayız. Şehre adım atar atmaz, gözümüzü Prado'da açıyoruz. Madrid denince Prado, Prado denince dünya akla geliyor. Avrupa'nın en büyük ve en fazla yağlıboya tablosunun sergilendiği sayılı müzelerden biri. Uzun kuyruklara takılmamak için biletimizi önceden internetten alıyoruz. Kısaca girişteki müze severleri sollayıp, sanata doğru koşuyoruz. Prado, Avrupa'nın en büyük dört müzesinden biri. Eğer sanata ilgiliyseniz, birbirinden zengin tabloların arasında uzunca bir süre kaybolabilirsiniz. Buraya ne birkaç saat, ne de bir gün yeter. Hafta sonu kaçışlarıyla sınırlandırdığımız programımızda birazcık ruhumuza sanat üfleyebilmek için yarım günü buraya ayırıyoruz. Her katta farklı zaman, dünyaca ünlü sanatçıların fırçalarında renk bulmuş hikayeler duvarları süslüyor. Eserlerin hepsine biraz az, biraz fazla tek tek dokunuyoruz. Merak ettiklerimiz de önceliğimiz oluyor. Belli bölümler hariç içeride fotoğraf çekmek ve çektirmek yasak! Böyle olunca da her şeyi hafıza kaydına alıyoruz. Müzede; Francisco Goya, Valazquez, El Greco, Titian, Rubens, Bosch'a kadar uzanan zengin bir koleksiyon yer alıyor. Uzun bir süre burada takılıyor, bir türlü ayrılamıyoruz. Müzeden çıkınca botanik bahçesine, yok yok tren istasyonuna Puerta de Atocha'ya gidiyoruz. İster botanik bahçesi, isterseniz istasyon deyin; kısacası ne derseniz deyin ama buranın atmosferi diğer istasyonlardan çok ama çok farklı. Burası şehrin ana istasyonu, bu nedenle birazcık kalabalık. Bu kadar koşturmanın ardından ilk kahve molamızı da burada veriyoruz. İstasyonun giriş katındaki kafelerden birini en uygun yer olarak ilan ediyoruz. Geleni gideni, yeşillikler arasında keyifli kayboluşları seyrederken bir bakıyoruz kahvemiz de çoktan bitmiş. Gözlerimiz yeşilin büyüsüyle yıkanmışken hemen karşıda yer alan Real Jardin Botanico olarak da bilinen botanik parka şöyle bir uğrayıp çıkıyoruz. Bizi asıl çeken hemen arka tarafta yer alan Retiro Parkı. Retiro Parkı, şehirde yer alan en büyük parklardan biri. 19. Yüzyıl'a kadar kraliyet ailesine ait olan park 20. Yüzyılın başında halka hediye edilmiş. 7 'den 77'ye herkesin boş zamanlarını geçirdiği spordan, eğlenceye, kısaca keyif yapılacak bir alana dönüşmüş. Park o kadar büyük ki, ilerledikçe karşımıza da hoş sürprizler çıkıyor. Retiro, sadece yeşil alandan ibaret değil tabi ki. Büyük bir yapay havuzunda yer aldığı parkta spor sahaları, yürüyüş severler için rotalar, açık hava müzesini kıskandıracak güzellikteki heykeller, doğalını aratmayacak kadar güzel yapay göl ve saray yer alıyor. Parka girdiğimiz andan itibaren havanın güzelliğinden nasiplenenlerin arasına karışıyoruz. İlerledikçe asıl kalabalığın gölün etrafında, sarayın önünde toplandığını görüyoruz. Durum böyle olunca bir mola da burada veriyoruz. Bir yanda sokak müzisyenlerinin ezgileri, bir yanda etraftakilerin cıvıltıları, gölde gezintiye çıkanların keyfi... Hepsi birbirine karışıyor. Günün yorgunluğunu buraya hediye ederek, dingin bir şekilde ayrılıyoruz. Retiro'dan çıkınca Puerta Alcala diğer adıyla Alcala Kapısı bizi karşılıyor. Şehrin tam ortasında bir adacığa kurulmuş nefis gün batımına karşı poz veriyor. Kaçırır mıyız? Hemen yerlerimizi alıyor, fotoğraflarla anılara taşıyoruz. Gün yavaş yavaş yitip giderken, Madrid'deki ilk güne Flamenko gösterisiyle 'veda'' diyoruz. On sanatçının üçü dans, diğerleri ezgileriyle tamamlıyor gösteriyi. Flamenko yaklaşık bir saat sürüyor. Ve tek kelimeyle müthiş! Sonra yeniden gecenin karanlığında aydınlanmış sokaklarla buluşuyoruz. Yolumuz Puerta del Sol'a çıkıyor. Puerta del Sol, şehrin göbeğinde en büyük meydan. Gerçi şehrin her yerinde bu kadar büyük olmasa da pek çok meydan var. Puerta del Sol, en bilindik olanı. Bu nedenle otelimizi de buradan seçiyoruz. Gezimizin birinci gününü meydanın solunda, ikinci gününü de sağında geçiyoruz. İkinci güne, Plaza Mayor'la başlıyoruz. Büyük meydan olarak da bilinen Mayor, III. Philip döneminde yapılmış. Şehre gelenlerin ilk soluklandığı yer de burası. Tarihin kanlı sayfalarının yazıldığı, boğa güreşlerinden, taç giyme törenlerine kadar pek çok olaya tanıklık eden meydan, şimdiler de gezginlerin ve yerelin gezip dolaştığı, yediği içtiği, eğlendiği yerlerin ilk sırasında yer alıyor. 18. yüzyılda V. Felipe tarafından yapılan ve daha sonra III. ve IV. Carlos tarafından iç dekorasyonu tamamlanan sarayı da gezme fırsatı yakalıyoruz. Şanslıyız, sarayın ana girişinde askeri törenle karşılanıyoruz. Törenin ardından ziyaretçilerin giriş kapısından biletimizi alarak sanat müzesini aratmayacak güzellikteki sarayın odalarını tek tek gezmeye başlıyoruz. Tavandaki süslemelerden, duvardaki tablolara, odaların dekorasyonundan, içteki atmosfere kadar oldukça büyüleyici. Her şey ince ayrıntısına kadar özenle seçilmiş. En çok ana girişteki tavan süslemeleri, 19. Yy. da yapılan görkemli yemek salonu, Çin işlemeleriyle bezeli Gaspari Salonu, seramik kavanozlar ilgimizi çekiyor. Çok fazla fotoğraf çekemesek de gezmek hafızamızda hoş bir tat bırakıyor. Şehre gelmeden önce nefis yansıma fotoğraflarıyla büyüleyen Debod Tapınağı'nın da yer aldığı parka geliyoruz. Burası kraliyet sarayının hemen arkasında yer alıyor. Debod, eski Mısır tapınağı. MÖ. 2. Yy. da yapılmış ve İspanya'ya hediye edilmiş. Tapınağa en uygun yer olarak burası seçilmiş. Etrafı yeşillik, diğer parklar kadar olmasa da biraz kalabalık. Gelince biraz hayal kırıklığına uğruyoruz. Tapınak aynen yerinde ancak o fotoğrafların izlerinden eser yok. Etrafındaki su çekilmiş, çıplak bir halde ortada yükseliyor. Hayal kırıklığıyla ayrılıyor, hemen yakında yer alan Plaza de Espana doğru ilerliyoruz. Plaza de Espana, şehrin en ünlü meydanlarından biri. İstanbul'da Taksim neyse Madrid'liler içinde burası öyle. Aslında meydanı bu kadar ünlü yapan şey ortada yükselen masal kahramanı Don Kişot ve Cervantes'in heykeli. Gelenlerin de dikkatini en çok heykeller çekiyor. Meydanın hemen yanından başlayıp, Puerta del Sol'a kadar uzayıp giden ünlü cadde Grand Via başlıyor. Şehrin en hareketli caddesi de burası. Puerta del Sol'a kadar yürüyüp, içlere doğru sızıyoruz. Mercado de San Miguel'e yani yerel pazara geliyoruz. Bambaşka bir yerdeyiz. Herkes burada, oldukça kalabalık. Her türlü yiyeceğin, içeceğin tadıldığı şehrin en kalabalık noktasını da burası ilan ediyoruz. Sonra La Latina'ya doğru iniyor, yerel halkın arasına karışıyoruz. Daracık sokaklarda keyifle dolaşıyor, günü tamamlıyoruz. Geceyle başlayan hareketli sokaklarda dolaşıyor, eğlence mekanlarını keşfe çıkıyoruz. Genci yaşlısı herkes sokaklarda. Puerta del Sol'un etrafını saran kalabalıktan anlaşıldığı gibi eğlencenin de merkez üstü burası. 80'lerden 90'lara akan zaman diliminde müziğin ritmiyle Madrid gezimizi de tamamlıyoruz.