Araçtan inince ilk soluğu burada alıyorsun. Trilye'nin en yüksek tepe noktasından şöyle aşağıya, denize doğru bakıyorsun. Uzaktan görünen yapılara, yeşilin güzelliği, denizin mavisi de eklenince bir demli çay veya kahve isteyip, asırlık çamların altına yayılan masalardan birine geçerek, saatlerini burada geçiriyor, en güzel sohbetini de burada yapıyorsun. Etraf biraz kalabalık, Trilye'ye gelenlerin çoğu ilk soluğu burada alıyor. Dinlenmenin ardından aşağıya doğru süzülmeye başlıyorsun. Bir zamanlar Rumların yoğun olarak yaşadığı bu bölgede geneli o dönemden kalan, günümüze kadar gelebilen, iki katlı cumbalı evlerin arasından, eski taş yollarında ilerliyorsun. Etrafta gelişi güzel serili çamaşırlardan, yaşamın hızlı bir şeklide devam ettiğini görüyorsun. Renkli, daracık çerçeveler, kimisi dantel kimisi tüllü perdelerin arasından meraklı bakışlar, kapı önlerinde tenekelere ekili sardunyalar, kışı geçirecek odunlar yer yer sokak aralıklarını süslüyor. Panagia Pontobasilissa ya da beldede tanınan adıyla Kemerli Kilise, duvarlarına resim yapılan ilk kilise olarak da biliniyor. Kilisenin Panagia Pantobasillissa'ya adandığı söyleniyor. Kilise, doğu-batı doğrultusunda uzanan Yunan haçı şemasına sahip, şu an kullanılmasa da ayakta kalabilen ancak bakımsız durumda olan yapıların arasında yer alıyor. 13'ncü yüzyıl sonlarında yapıldığı düşünülen kilisenin sütunlarının İskenderiye'den getirildiği rivayet ediliyor. Yapının dış cephesindeki destek payandaları nedeniyle halk arasında Kemerli Kilise olarak adlandırılıyor. Etrafını iki katlı evlerin sardığı yapıya, nereden bakarsanız bakın aradan yükselişiyle size muhakkak görünüyor. Taş Mektep, Kazım Karabekir tarafından 1909 yılında yetim ve öksüz çocuklar için yaptırılmış. Gelen ziyaretçilerin ilgi odağı olsa da şimdi harap durumda. Zamanında bölgenin en büyük yapılarından birini oluşturuyormuş. Ara sokakta, demirlerin arkasında tarihini dinleyerek, geçmişteki önemini anlıyorsun. Kapılarının önüne konulan sepetlerde sergiledikleri zeytinden başlayarak, yağı, sabunu ve elde edilen diğer ürünlerdeki çeşidi görünce zeytin cennetine düştüğünü bir kez daha anlıyorsun. Yukarıdan başlayıp, sahile doğru geldiğinde yürüyüş yapacağın alandan tut da etrafta rahatlıkla kitap okuyup, dinlenirken çayını yudumlayacağın çay bahçeleri de yer alıyor. Yanında denizden taze çıkarılan balıkları tadacağın lokantalar da mevcut. Farklı şehirlerden geldiği plakalarından anlaşılan araçların sahipleri de balık lokantalarının baş müşterilerini oluşturuyor. Trilye'de konaklayacak yer çok. Sahildeki birkaç otel ya da ara sokaklarda dolaşırken karşına çıkan otellerin birinde konaklayabilir, bu şirin köyün temiz ve kültürel havasını koklayarak güzel bir hafta sonu geçirmiş olursun. Çamlık kahvesinde çayını yudumlamadan, ara sokaklarında dolaşıp köyün geleneksel yaşamına tanıklık etmeden, bol zeytin yağında sunulan zeytinleri tadarken ara sıra ekmeğini yağa banmadan, eski Rum evlerinde dolaşıp bolca fotoğraf çekmeden, gün batımında sahilde güzel bir balık yerken günü bitirmeden, Trilye zeytin yağı ve zeytinlerinden almadan dönmeyin!!!


Yunanistan'da şubat ayında ilk Corona vakasının görülmesiyle başlayan süreç mart ayında diğer ülkeler gibi kapılarını kapatmaya zorunlu kıldı. 10 Mart başlangıcıyla pandemi günleri de başlamış oldu. Havaların ısınmasıyla ülkedeki yaşam yavaş yavaş eski haline bürünmeye başladı. Haziran ayının başından itibaren önce yerele adalar arasında feribot seferlerine de başlandı. Ekonominin büyük bölümünü turizmden sağlayan Yunanistan, 1 Temmuz'dan itibaren de yabancı turistleri ağırlamaya başlayacak. Turizmcilerin ve otelcilerin fazla umudu olmasa da yine de belli sayıda turistin akın edeceğini düşünüyorum. Her yıl olduğu gibi ziyaretçiler bakımından yine önceliği bizlerin, yani Türklerin oluşturacağını biliyoruz. Avrupa Birliği'nin parametreleri çerçevesinde uçak yolcularına maske takma şartı ile turizmciler sıcak bakmasa da, uçağa binmeden önce ziyaretçilerin kendi ülkesinden 72 saat önce korona testi yaptırması ile ilgili bir protokolün uygulanması da söz konusu. Henüz kesinlik kazanmasa da her an uygulanabilirliğine hazırlıklı olmalıyız. Yunan adalarına gidecek gemi veya feribotların yolcu kapasitesinin yüzde 50'ye indirilmesi; kabinlere en fazla 4 kişilik aile olmadıkça tek kişi alınması, ateş ölçümü, sağlık formu doldurulması ve güverteler de dahil olmak üzere geminin her yerinde maske takma ve fiziki mesafeyi koruma zorunluluğu getiriliyor. Ayrıca koltuklu bölümlerde ön, arka ve yan koltukların boş bırakılması ve yolcu gemilerinde birer "korona kabini" bulundurulması şartlar arasında yer alıyor. Bu uygulamalara devam edilip edilmeyeceğine önümüzdeki günlerde göreceğiz.


Issız ve karanlık sokaklarda bir gece vakti İğneada'ya doğru yola çıktık. Kırk bir çılgınla... Şehrin gürültülü ve kirli atmosferinden bir süreliğine uzaklaşmak için... Daha Ankara gezisinin yorgunluğunu üzerimden atamadan rotamı İğneada Longoz Ormanlarına çevirdim. Sabah müşterilerini ağırlamak için açılan bir fırına sıcak bir çay içmek, simit yemek, kısaca açlığı kırmak için uğradık... Temiz hava, güneş, deniz.. Daha ne olsun! Günün geri kalan zamanını yürümek için otobüsümüzü geride bırakarak, Longoz Ormanlarına doğru ilerledik. Araç yolunun bittiği yerde, bir dere karşıladı bizi. Ormana girebilmek için bu buz gibi dereyi geçmemiz gerekiyordu. Ayakkabılar atıldı, çoraplar çıkarıldı, yavaş adımlarla buz gibi soğuk suyu hücrelerimize kadar hissederek karşıya geçmeyi başardık. Genelde trekking turlarının başlangıç noktası burası olmasına rağmen aracımızı daha geride bırakarak sekiz kilometrelik yolu yürüyerek aştık. Kısaca bu rotada, bir ilki gerçekleştirdik. Uzun ve keyifli yolculuğumuzun denize kadar olan bölümü muhteşemdi. Ara sıra soluklanma molaları, yeni tanıştığımız arkadaşlarla tarih ve doğa sohbetleri, doğal güzellikleri görselleştirmek adına çekilen fotoğraf kareleri, kuş sesleri, yabani hayvanların izleri, insan sesleri, yemek molaları derken birde baktık ki deniz göründü. Yaklaşık on dört kilometrelik bölüm yarı tok, yarı yorgun tamamlanmıştı. Yürüyüşün zor bölümü burada başladı. İğneada'ya kadar zor bir yolculuk bizi bekliyordu. İğneada'yla aramızda sadece uzun bir kumsal kalmıştı. Kumda yürümek, ayağınızda demir ayakkabılarla yürümek gibi zor. Bir taraf Longoz ormanları, ara sıra oluşan göller, bir tarafta çılgınca karaya vuran dalgalar... Manzara anlatılmayacak kadar güzel, yolculuk zor... Bir tarafım isyan ederken, bir tarafım güzellikler karşısında dingin. Enerjinin tükendiği, çay krizinin tuttuğu an.. Uzakta görünen İğneada'ya bir türlü ulaşamamanın vermiş olduğu isyan... Ve yaklaştıkça, içten yükselen sevinç çığlıkları... Yaklaşık arkada bırakılan yirmi sekiz kilometre yolculuk, doğal güzellik, yeni arkadaşlıklar..


Yıllarca yakınından geçtiğimiz bu muhteşem güzelliği düne kadar bilmiyorduk. Yakın zamanda gezginlerin birbirinden güzel instagram fotoğraflarıyla medyayı sallamalarıyla ünlendi. Meraklılar da akmaya o zaman başladı. Yerelin ara sıra gelip serinlediği göl, şimdi oldukça popüler. Burası sıradan bir göl değil tabi ki. Cam gibi berrak turkuaz rengindeki suyla, bembeyaz kumsalların öpüştüğü yer. Tıpkı Maldivler gibi... Saldivler olarak bilinen Salda'yı bizde bir görelim dedik ve yollara düştük.. Salda, Türkiye'nin en temiz ve en derin gölü olarak biliniyor. Bugünlere gelmek öyle kolay değil tabi.. Bunun içinde çok çalışılmış, çok emek sarf edilmiş. Etrafındaki her türlü yapaylıktan arındırılarak, bölge koruma altına alınmış. Bu çalışmada herkes seferber olmuş. Koruma çalışmaları hala özveriyle devam ediyor. Salda, Burdur'un Yeşilova İlçesi'nde 1.180 metre yükseklikte bir krater gölü. Göl, Yeşilova ilçesinin hemen kuzeybatısında ve ilçeye 4 kilometre mesafede yer alıyor. Salda, Türkiye'nin en temiz, Dünya'nın da beşinci en temiz gölü! 184 metreye varan derinliğiyle Türkiye'nin en derin tatlı su gölü. Göle özgü endemik bitki ve hayvan türlerine sahip. Sit alanı olduğundan çevresi imara açık değil. Hatta etraftaki gelişi güzel yapılaşmalardan da arındırılarak tamamen koruma altına alınmış! Tektonik bir krater gölü olduğundan Salda'nın suyu soda, magnezyum açısından oldukça zengin. Ayrıca kumu da killi yapıda olduğundan cilde çok iyi geliyormuş. Çamur banyosu olmasa da tene tatlı dokunuşlarla güzelliğe güzellik katılıyor. Etrafında yer alan kamp alanıyla, kampçıların, karavancıların, bisikletçilerin uğrak yeri.


Pandemi sonrası dış ülkeler yavaş yavaş kapılarını açmaya başlayınca '' Hadi Ürdün'e gidelim!'' deyiverdik. Gidelim, dedik ama nasıl gideceğimizi bilemediğimizden başladık araştırmaya. Yeni kapılarını yabancılara açan birçok farklı ülke gibi Ürdün'ün de belli koşullarda ziyaretçi kabul ettiğini öğrendik. Seyahat koşulları listesinde uzayıp giden şartları sağlayınca çıktık yola. Önceliğimiz uygun uçak bileti nasıl alırız? Yerli havayollarından THY ve Pegasus Havayollarının ikisi de uçuyor. Hangisinden daha uygun bilet almanın derdine düştük. Gezi rotamıza ve fiyat bakımından uygun oluşuna göre Pegasus kalbimizi fethetti. Amman'a gidiş dönüş biletimizi cebe koyduk. Üç günlük bir program yaptık. Ülkenin her yerini gezmek için bir haftaya kadar uzayan bir program gerekli olsa da hem çalışma koşullarımızdan hem de verdiğimiz öncelikli yerlerden dolayı üç günde karar kıldık. Gezimize Wadi Rum'la başlayıp, ikinci gün Petra'ya, üçüncü günde Ölü Deniz ve Amman'la sonlandırmaya karar verdik. Yok, ben programıma Akabe'yi de alırım, Kızıldeniz'in sualtı güzelliklerini keşfederim, Amman'ın kuzeyindeki antik kentleri de gezerim diyorsanız programınızı daha da uzatabilirsiniz. Pegasus Havayolları İstanbul'dan Amman'a, Antalya üzerinden aktarmalı uçuş sağlarken, THY hem Amman'a hem de Akabe'ye direk uçuş sağlıyor. İki rota olunca da programı uzun tutanlara bir kolaylık olarak Amman'a gidip, Akabe'den dönüş şeklinde bir programla Ürdün'ün altını üstüne getirebilirsiniz. Dediğim gibi bizim hem zaman hem de öncelik bakımından Pegasus daha uygun koşullar sağlıyordu. İki doz aşısını yaptırmış olanlardan hem aşı belgesi hem de ülkeye gelmeden 72 saat içerisinde listede yer alan kurumlardan negatif pcr testi isteniyor. Testi yaptırdım, aşılıyım da diyenlere gateway2jordan adresinden formu doldurarak V giriş belgesi almanız gerekiyor. Aşılı olmayan ziyaretçiler ise hem ülkeye gelmeden 72 saat içerisinde listede yer alan kurumlardan negatif pcr testi yaptırıp hem de ülkeye girişte tekrar pcr testi yaptırma zorunluluğu var. gateway2jordan adresinden aşılı olmadığınızı belirtmeniz gerekiyor. Dolduracağınız belgenin sonucunda M giriş belgesi barkodunu almanız gerekiyor. Ülkeye adım atar atmaz elinizdeki M veya V barkodunuza göre sağlı sollu iki farklı tarafa ayrılarak ilerliyorsunuz. Aşılı olanlar direk pasaport kontrolüne giderken, aşısız olanlar pcr testi yaptırdıktan sonra sonuca göre ülkeye giriş yapıyor. Bunların dışında covid 19 sağlık koşullarını kapsayan sağlık sigortasıyla birlikte konaklayacağınız yerin belgeleri de yanınızda bulunması gereklenlerden. Hepsini sağladığınızda Ürdün'e hoş geldiniz!


Şehre gelince ilk burası çekiyor insanı; elbette bizim de gezi listemizin en başını alıyor Harran. Urfa'ya yaklaşık 45 kilometre uzaklıkta ; ''iyi ki gelmişiz.'' diyecek kadar mutlu eden bir yerdeyiz. Yol boyunca sağlı sollu pamuk, fıstık, mısır, isot tarlaları arasından ilerleyerek varıyoruz tarihin bu güzel durağına. Geçmiş ve gelecek iç içe M. Ö. 2000'lere uzanan tarihe sahip, ilk Ur şehrinin bir ticari kolu olarak kurulduğuna inanılıyor. Harran'ın Sümerce veya Akatça ''kervan'' anlamına gelen '' Harran-U'' kelimesinden türediği de düşünülüyor. Kendi adıyla anılan uçsuz bucaksız ovaya kurulan, birçok medeniyete de ev sahipliği yapan uygarlık şimdi ise sadece kalıntılarda gizemini koruyor. Aynı zamanda Anadolu'da kurulan ilk üniversiteyi barındırıyor. Mezopotamya'nın içinde yer alması ve önemli ticaret yolunun üzerinde olması nedeniyle önemi biraz daha artmış. Ticaret merkezi olmuş. Hani şu bir yerden, bir yere günlerce süren kervanların yolunun da üzerinde. Buradan geçiş hem zenginlik hem de medeniyet katmış şehre. Bu zenginlikle bizim gibi gezginleri ''hup'' diye çekiveriyor. Çok fazla tarihin içine gömülmeden ne şekilde olursa olsun iyi ki kurulmuş diyerek bu zengin medeniyeti keşfe çıkıyoruz. Harran Üniversitesi'nin de yer aldığı tarihi kalıntılara doğru gidiyoruz. Tellerle çevrili alanda hummalı çalışmayı rahatça gözlüyoruz. Uzun yıllara yayılan çalışmalar sonucunda şehrin derinliklerine inildikçe kim bilir daha neler çıkacak? Şu ana kadar çıkarılan eserler de yeni açılan müzede sergileniyor. Yüzeyde ise zamana meydan okurcasına yarı yıkılmış halde üniversitenin kalıntılarını görebiliyoruz. Moğollar'ın saldırılarına direnemeyen üniversite çoktan harabeye dönüşmüş. Döneminde din, astronomi, tıp, matematik, ve felsefe olmak üzere zengin bilimsel çalışmalar burada yer alıyormuş. Alan geniş gezilecek yer çok; yönümüzü Harran Kalesi'ne çeviriyoruz. Kale şehrin hemen girişinde yer alıyor. Tabi korumak amacıyla etrafı telle çevrilmiş. Sadece uzaktan bakmakla yetindiğimiz kale bir hayli görkemli görünüyor. Değişik bir mimariye sahip kalenin, normalde kulelerinin olması gerekirken şimdi sadece gövdesi yarı yarıya ayakta duruyor. Uzaktan bakıp, yetinerek Harran evlerine ilerliyoruz. Asıl ilgimizi çeken ve bizi heyecanlandıran Harran Evleri. Hala ayakta kalan birkaç yapıdan birine doğru ilerlediğimizde bizi uzaktan gülümsemeyle Ali Baba karşılıyor. Burası Ali Baba'nın evi. Şimdi betondan yaptığı iki katlı evde yaşıyor. Eski evini, gelen ziyaretçilere açarak burayı bir ticari işletmeye dönüştürmüş. Çoluk çocuğun canla başla çalıştığı bu yerde, gelenler yani bizler dönemi kısa süreli de olsa yaşıyoruz. Renk renk yöresel elbiseler bizi bizden alıyor. Evden çok onlar ilgimizi çekiyor. Hemen birer tane seçip üzerimize giyiyoruz. Bol bol çekilen fotoğrafın ardından aklımız kalsa da yöresel kıyafetleri üzerimizden çıkartıyor, vedalaşıyoruz! Evin mimari özelliklerini inceliyoruz. Kerpiçten yapılmış evlerin kubbelerinin şekli oldukça ilginç. Bu yöreye hakim olan yapı tarzı böyle. Dışarıda hava 29 derece içeride ise yüzümüze çarpan bir serinlik var. Anlaşıldığı gibi asıl amaç, yazın bunaltıcı sıcağında serinlemek, kışın soğuğunda ısınmak! Bir de TAHT adı verilen sedir, yatak türü buraya özgü eşyalar ilginç. Sıcak yaz geceleri damlarda uyumak veya oturmak için yapılmış bu çardak türü tahta eşyalar, günümüzde de kullanılıyor ama demirden! Tahtadan olanları ise şimdi antika. Renk renk kıyafetlerde aklımız kalarak, kısa süreli de olsa yaşadığımız mutluluğun ardından zengin tarihe sahip Urfa'yı keşfe çıkıyoruz. Kıyı köşe, bucak karış karış keşfedilecek!


Osmanlı'ya vezir yetiştirmesiyle ünlü şehir Travnik'e gelmek için Saraybosna'dan Ilıca yönünde devam ederken Zenice yoluna sapıyoruz. Yaklaşık 89 km uzaklıktaki yolun çoğu virajlı... Bir tarafta dereler şırıl şırıl akarken, bir tarafta yeşile bürünmüş bir yaşamı barındıran yerleşim yerlerini de görebiliyoruz. Yoldan hiç sapmadan bir süre sonra otobana yöneliyoruz. Otoban iki şeritli biraz daha hızlı gitmemizi sağlıyor. Uzunca bir süre otobanda Zenice yönüne devam ederken son 25 km de otobandan Travnik'e ayrılıyoruz. Buradan sonra bizi bekleyen virajlı yollar tekrar kucak açıp sarıyor. Yer yer yerleşimlerden geçerek iki üç katlı birbirinin benzeri evlerin oluşturduğu yaşamın içinden yaklaşık yarım saat akıp gidiyoruz. Ve sonunda bir anda sağda yükselen kalesi, eski mimarisi ve solda yeni yükselen yapılarıyla Travnik'in tam kucağına düşüyoruz. Travnik Köftesi ve kahvesiyle meşhur. Aynı zamanda Osmanlı'ya en fazla vezir yetiştiren şehir... Kısaca çoğu vezirin de memleketi. Aşağıda güzel bir köfte yenildikten sonra üstüne güzel bir Türk kahvesi içilince yolun üstünde yer alan, her taraftan görülebilen kaleye tırmanıyoruz. Kaleye giriş ücretli ve kişi başı 2KM. Bir de elimize tutuşturulan broşürle içeriye giriyoruz. İçerideki manzara bütün Travnik'i önünüze seriyor. Evlerin arasından yükselen camilerin minareleri, araya sıkışmış mezarlıklar, iki ya da üç katlı evler sıra sıra tepelere dizilirken, düzlükte çok katlı binalarda dikkati çekecek nitelikte, hepsi bir bütünü tamamlıyor. Saraybosna'ya gelmeden önce okuduğum ''Drina Köprüsü'' adlı romanın yazarı İvo Andriç'in de memleketi burası. Yazarı doğduğu ev müze. Bunu duyar duymaz ilk soluğu orada alıyoruz.


Bahsettiğim şehir Wiesbaden. Belki birçok şehre göre küçük, azda nüfusu var. Ancak sıcak, samimi ortamları, kaplıcaları, geniş caddeleri, eski gotik mimarisi ve her şeyden önemlisi kumarhaneleriyle ünlü bir şehir. Şehir milyonların yaşadığı, fuarın ve sanayinin kalbi Frankfurt'un hemen yanında. İki yüz elli bin nüfusuyla Hessen eyaletinin de başkenti. Geçmişin gelecekle buluştuğu, yeşilin her tonuyla şekillenen, Wiesbaden aynı zamanda huzurun da doğru adresi. Etrafında zengin üzüm bağları ve şarap yapım yerleri ile kuşatılmışken asıl ilgi çeken kaplıcaları olmalı. Geçmişini biraz deşeleyince, Romalılardan beri kaplıcalarıyla kendisine tatlı bir çekim alanı oluşturmuş. Bu şehre bizi çeken, ne kumar, ne de kaplıca... Hiç ummadığımız anda sert geçen bir kış günü yolumuz kesişiyor. Bazen hesapta olmayan yolculuklar olur ya, nereye sürüklerse oraya ilerlersiniz işte onlardan birinde ''İyi ki gelmişim.'' diyecek kadar da mutlu oluyoruz. İki ya da üç katlı evlerin dizildiği geniş caddelerde, düzenin her yerde hissedildiği, yeşilin de bolca süslediği şehri iki günde her yerini keşfediyoruz. Şehrin geneli yerleşim alanı, biraz uzaklaşıp, dışarıya doğru açılınca çok katlı sayısı bir kaçı geçmeyen lüks otellere de rastlıyoruz. Merkezde ise sade ve değişik mimarileriyle bir şehir keşfediyoruz. Şehrin en önemli bölümü günün her saati yoğun olan Bahnhofsplatz Caddesi ile TaunusstraBe Caddesi arasında yer alıyor. Friedrich SatraBe, Lutsen StraBe, Kirchgasse Langgasse; kafelerin, barların, küçük dekoratif dükkanların, yerlilerin ve gelen misafirlerin en çok dolaştığı yerler arasında. Alışveriş tutkunlarının vazgeçilmezi lüks mağazalar da burada yer alıyor. ''Biraz alışverişten uzaklaşıp, tarihi yerler gezeyim.'' derseniz Landtag SchloB 'a doğru geldiğinizde tarihi mimari yapıların önünde yer alan, her gün farklı ürünlerin satıldığı pazarla karşılaşabilirsiniz. Bir önceki günün sabahında taze mis gibi meyve, sebze ve et ürünlerine rastlarken, ertesi gün kumaş pazarına dönüşünce sakın şaşırmayın! Pazardan uzaklaşınca Wilhelm SraBe'nin kenarında geniş bir alana yayılı Kurpark'la buluşursunuz. Parkın içinde yükselen bina da Hess Slaats Tiyatro binası. Parkta uzun soluklu yürüyüş yapanlar, hayvanlarını dolaştıranlar ya da hafta sonunu göletin kıyısında, suyun tatlı ritmine bırakanları da burada bulabilirsiniz. Şehir, üç tepe üzerine kurulu. Bunlardan biri Sonnenberg, sağlı sollu zenginlerin yaşadığı, yan yana dizili villalar yer alıyor. Bahçeler, balkonlar, sokaklar kısacası her yer yeşillikle sarılıp, sarmalanmış. Aynı keyfi Taunusstrasse yoluyla Wehen'e çıkarken de yaşamak mümkün. Şehrin en güzel manzarası ise, en yüksek tepesi Neroberg'de. Biraz dolaşınca Wiesbaden'in, Almanya'nın en zengin şehri olduğuna karar veriyoruz. Pek çok zengin, emekli olunca buraya yerleşiyor. Şehir birçok yabancının yanında Türkler'in de yoğun yaşadığı yerlerden biri. Frankfurt'a yakınlığı, sakin oluşu çekici kılıyor. Alış veriş yaptığınız, yediğiniz, içtiğiniz mekanlar da muhakkak bir Türk'e rastlıyorsunuz. Aynı dili konuşunca kendinizi memleketinizde zannediyorsunuz. Hellmund Sokağı aynı zamanda Türkler'in mahallesi olarak biliniyor. Hele sokağın bitiminde üç katlı Harput Kebapçısı'nı görünce sakın şaşırmayın!.. Memleketin birbirinden lezzetli pide, et yemeklerini burada uygun fiyata tadabilirsiniz. Günün her saati yoğun mekan da yer bulmak çok zor. Merkezden biraz uzaklaştığımızda Gustav Stresemann Caddesinin üzerinde 1906'da yapılan gar yükseliyor. Alman şehirlerinde garlar hep merkezde yer alırken, burada biraz şehrin dışına itilmiş gibi. En eski Katolik kilisesi St. Bonifatiuse ve meclis binası da hemen garın yakınında. Wiesbaden, gastronomi açısından da önemli bir yer. Nüfusun az olmasına rağmen kaliteli restaurantlar da bu şehirde. Saat 24.00'e kadar açık olan restoran, bar ve bistrolar trafiğe kapalı alanlarda yoğunlaşıyor. Her keseye uygun seçenek bulunuyor. Küçük olmasına rağmen kafeleri, restaurantları, sanat etkinlikleri, geniş sokakları, zengin gösterişli tarihi binaları, geniş parkları, kaplıcaları ve kültürüyle, az zamanda çok şeyi keşfedeceğiniz sıcak samimi bir şehir burası. Bir gün şehre yolunuz düşerse her sokağını adımladıktan sonra bir pastanede oturup, birbirinden lezzetli pastaları tatmadan dönmeyin. Belli mi olur, benim gibi bir gün yolunuz kesişebilir.


Düşlerimin şehriydi Kars. Ne yakından bir bağım, ne de uzağında bir yakınım var! Birden aklıma düşüverdi. En çok da Çıldır Gölü! Dondu mu, donmuş mu, donacak mı? Düşündüm durdum. Evet donmuştu. Gezimizin ikinci günün ilk yarısını Ani'ye, ikinci yarısını da Çıldır'a ayırdık. Ani'den, Çıldır Gölü'ne doğru yol alırken uçsuz bucaksız bembeyaz örtüyle bezenmiş yollarda ilerlerken gölün nereden başladığını anlamadık bile. ''Tuz Gölü'nden daha büyük diyor.'', şoför. Aynı olmasa da onun kadar büyüklükteymiş. Tuz Gölü bugünlerde biraz küçüldü, geçmiş midir bilinmez. Bir gerçek var ki, güzelliği. Göl diye bir şey görmüyorsun aslında uçsuz bucaksız beyaz bir örtü önündeki. Hiçbir canlıya da rastlamıyoruz. Ara sıra uçan kuşlar, bir de yolda hızla ilerleyen bizler. Gerisi sadece sessizlik. Biraz virajlı yol, gölün etrafını bayağı gidiyorsun. Göle yakın bir köy var. Orada da değişik yapıların olduğunu anlatıyor, şoförümüz. Dönüşte uğrayacağımızı da belirtiyor. Epeyce gittikten sonra bir anda kalabalığın ortasına düşüyoruz. Atalay'ın Yeri'ne getiriyor, bizi. Gölün kıyısında yemek yenip dinlenecek iki yer var. Biri Atalay'ın Yeri, diğeri Günay'ın Yeri. Biz Atalay'ın Yeri'ni tercih ediyoruz. Epey kalabalık. Masa rezervasyonu yapıp, balık siparişimizi verip, hemen süslü atlarıyla önümüzde duran kızağa atlayıp kısa bir kızak turu yapıyoruz. Kızakçı oldukça neşeli, türkülerle gezdiriyor. Yanık yanık söylüyor. Videoya da çekmemi rica ediyor. Biraz gittikten sonra duruyoruz, alıyor eline makineyi başlıyor, bizi çekmeye. Çekimlerinde de oldukça başarılı. Tekrar türkülerle geri dönüyoruz. Gölün ortasında bir kalabalık toplanmış, belli ki balık çıkaracaklar. Balıkçılar önce kazma ve küreklerle belirlenmiş olan yerlerdeki buzu kırıyorlar, sonra ki iş tamamen şansa kalmış. Haydi rastgele!.. Birazdan midemize indireceğimiz balık gölden çıkarılan özel bir balık, sazan. Oldukça büyük, kucağınıza sığamayacak kadar. Hazır balığımız da olmuşken hemen bize ayrılan masamıza yerleşiyoruz. İçerisi abartısız ana baba günü. Tanıdık biriyle gelmezseniz ya da önceden rezervasyon yaptırmazsanız ne balık yersiniz, ne de bir masaya yerleşirsiniz. O kadar kalabalık yani. Sazan kışın daha lezzetli oluyormuş, buralara kadar gelince yemeden dönmek olmaz, gelmek içinde en iyi zaman kış olsa gerek... Balık buzun altında yağlanıyor, lezzetine lezzet katıyor.


Geçmişi 4000 yıla dayanan bir şehir Plovdiv. Makedonya Krallığı, Trakya Krallığı, Bizans İmparatorluğu, Roma İmparatorluğu derken, uzun süre de Osmanlı İmparatorluğu'nda kalan şehir, bize çok yakın ve tanıdık izler taşıyor. Geçiyorduk uğradık, iyi ki uğramışız. Bulgarlar Plovdiv, bizde Filibe olarak biliniyor. Bu arada Bulgarlar pek Filibe denmesinden hoşlanmıyormuş. Bulgaristan'ın en büyük ikinci şehriymiş aynı zamanda. Sofya'ya çok yakın olan şehir, ülkenin eğitim ve kültür merkezi olarak da sayılıyor. En çok vaktimizi Old Town denilen bölgede geçiriyoruz. Burada oldukça fazla tarihi yapı mevcut. Taşlı dar sokaklar, iki veya üç katlı ahşap konaklar. Tıpkı Safranbolu, Beypazarı, Göynük gibi listemiz uzayıp gidiyor. Şehir oldukça büyük ama Old town denilen bölge küçük. Zaten burası geziliyor. Bu nedenle şehirde uzun süreli kalmaya da gerek yok. Bir iki gün yeterli. Roman Stadium ilk uğradığımız yer. 138 yılında İmparator Hadrian tarafından yaptırılmış. Döneminden günümüze hala aktif olan Antik Roma Tiyatrosu şimdi sanatsal etkinliklere ev sahipliği yapıyor. Roma kalıntıları içerisinde ayakta kalan ve en önemli eser. Uğramadan geçmeyin! Giriş ücreti; tam 5 Leva, öğrenci 2 Leva olan antik tiyatro pazar günleri de açık. Cuma Camii ya da Hüdavendigar Camii stadyumun hemen yanında yer alıyor. Murad Hüdavendigar tarafından tahminen 1367 yılında Petka Tarnovska Kilisesi'nin yerine yapıldığı söyleniyor. Mimari olarak Bizans mimarisini andıran cami, 1785 ve 1818 yıllarında depremden hasar görmüş, günümüze onarılarak ulaşmış. Balkanların en büyük Osmanlı Camisi ünvanına sahipmiş. Önünde oturup çay, kahve içeceğiniz mekanlarda yer alıyor. Eski şehrin taşlı yolları, konakları arasında dolaşırken bizden manzaralar hoşumuza gidiyor. Camiyi geçip hemen sağa dönmemiz yeterli oluyor. Bu bölgeye araçla pek girilmiyor. Girenlerinde özel belgeleri var. Yapıların çoğu korunmuş ve oldukça bakımlı görünüyor. Özellikle bir tanesi var ki önünden geçmeden edemiyoruz. Lamartine's House olarak bilinen bina Old Town Bölgesi'de Antik Roma Tiyatrosu'nun hemen yanı başında yükseliyor. Türk dostu Fransız şair Alphonse de Lamartine bir dönem burada yaşamış. Sonra Old Town Bölgesi'nin paralelinde yer alan Kapana bölgesine doğru yürüyoruz. Burası cafeleri, butikleriyle bizden bilindik manzaralara Kadıköy, Karaköy daha ne isterseniz orayı andıran ve çoğunlukla gençlerin boş zamanlarını geçirdiği hareketli bir bölge. Buradaki ara sokaklarda grafitilerin çokluğu da gözlerimize yansıyor. Gençlik bu işte! Dediğim gibi şehirde gezilecek tarihi yerler old town bölgesinde yer alıyor. Bir günlük gezi bile yeterli oluyor. Bizde dönerken uğruyoruz, bir günlük zamanımızı bu şehre ayırıyoruz. İyi ki de ayırmışız. İstanbul Esenler Otogarı'ndan Metro, Alpar, Huntur, Has Turizm firmaları Bulgaristan'a giden otobüs firmaları. ''Aracımla giderim.'' derseniz, belgelerinizin tam olması gerekiyor. Sınır geçişleri biraz zorluyor. Kapıkule'ye ne şekilde ulaşırsanız ulaşın en önemlisi kapıdan geçebilmek. Bunun için vize gerekli. Bulgaristan vizesi ya da 2012 yılından beri geçerli olan uygulamayla Schengen vizesiyle de giriş yapılıyor. Yeşil pasaportlulara vize sorunu yok. Şanslılar! Şehri en güzel gezmek için harita lazım. İndiğinizde ilk işiniz Knyaz Aleksandr Caddesinin başında yer alan postanenin yanındaki turizm bürosundan bir şehir haritası edinmek olsun. Şehirde ücretsiz şehir turları varmış. Bizim pek zamanımız olmadığı için tercih etmedik. Ama bir iki gün kalıp doyasıya dolaşırım diyenlere kaçırmayın derim.


Sonbahar denilince aklıma ilk Yedigöller geliyor. Uzun bir yolculuğa dayanırsak, doğayla ilk buluşma, ilk kaçış belki de en çok cilveleşip uzun uzun sarılıp birbirimizi doyasıya yaşayacağımız yer burası. Yedigöller'e, Ankara İstanbul karayolunun 152. kilometresinden Yeniçağa ve 190. kilometresindeki Bolu il merkezinden kuzeye ayrılan yolla ulaşılıyor. Kış aylarında gelecekler için Mengen üzerinden ulaşım öneriliyor. Dar, kıvrılan, yarı asfalt yarı toprak yolda hele aracınız da büyükse vay halinize! Yolculuğunuz bir o kadar daha zahmetli oluyor. Olsun, yaşayacağınız anları düşleyerek uzun süren yolculuğun zahmeti bile yük olmaz size. 1642 hektarlık alanda yer alan Yedigöller Havzası, 1965 yılında milli park olarak korumaya alınmış. Havza, kayan kütlelerin vadilerin önlerini kapatması sonucu oluşan, yüzeysel ve yeraltı akışlarıyla birbirine bağlı, kuzeyden güneye 1500 m. mesafede sıralanmış 7 gölden oluşuyor. İsmini de oluşan bu göllerden alıyor. Yedigöller Milli Park alanına girdiğiniz anda sol tarafınız da Sazlıgöl, İncegöl sağ tarafınızda Nazlıgöl ve Kurugöl sizi karşılar. Sazlıgöl ve İncegöl nefis yansıma fotoğrafı çekeceğiniz ve kısa soluklu yürüyüş yapabileceğiniz alanı oluştururken, biraz ilerlediğinizde bu sefer Nazlıgöl ve Kurugöl karşısında dinlenirsiniz. Yer yer piknikçilerin ya da günü birlikçilerin yükselen mangal dumanlarına karşılık, araya serpiştirilmiş birkaç çadırın bu geceyi burada geçireceklerin de olduğunu size anlatır. Göle karşı kurulur, mangal kokusunun sindiği ekmek arası hazırlanan yemeğinizi yerken, bu güzellikler karşısında bir daha doyarsınız. Karnınız doyunca, ruhun yükselen açlığını hisseder, tekrar yollara düşersiniz. Patikadan ilerlediğinizde yol sizi doğru Dilek Çeşmesi'ne sürükler. Sonra uzaktan kulağınıza dokunan suyun sesine sürüklenir, şelaleyle buluşursunuz. Şelalenin etrafında bazen bir, bazen çok geline rastlarsanız şaşırmayın! Düğün fotoğrafçılığı artık doğa temalı... Fotoğraf çekmeye çalışan ekibin zorluğu ve yeni evlenenlerin mutluluğuna ortak olur, ''doğada gelin temalı'' çalışmanın seyrine dalarsınız. Hava da biraz pusluysa şöyle bir içiniz ürperir, birden karşınıza Pisagor Ağacı çıkıverir. Önünüzde adımlayacağınız bayağı yolunuz varken, bir anda kampçıların alanına ulaşırsınız. Keyiflerine diyecek yoktur! Biraz geçince Derin Göl'le bakışır, ulaşınca şöyle etrafını dolaşmak ve bol bol fotoğrafını çekme isteğiyle yanıp tutuşurken, tek kişinin geçebileceği bir patikada ilerlediğinizi anlarsınız. Biraz ayağınız kaysa vay halinize! İlerideki seslerin yükselişinden asıl kalabalığın burada olduğunu anlarsınız. Kampçıların genelinin konuşlandığı ve en çok dumanın yükseldiği yere yani Büyük Göl'e ulaşırsınız. Sonra mı? Biraz doğaya karşı durur, havayı bu kadar kirletenlere kızar, tekrar geldiğiniz yöne doğru ilerlersiniz. Bizim dışımızda buraların asıl sahipleri olan yaban hayvanları ayı, domuz, kurt, tilki, sansar, sincap, geyik, karaca, tavşan, kuşlardan yabani ördek, yabani güvercin ve keklik de bulunuyor. Aynı zamanda bilimsel inceleme ve araştırma yeri olan çok sayıda bitki türünü de içeren milli park, yurdumuzun en güzel, karışık doğal ormanlarına sahip. Başlıca ağaç türleri olan kayın, gürgen, meşe, kızılağaç, akçaağaç, karaağaç, titrek kavak, sarı ve kara çam, köknar, fındık, ıhlamur ve dişbudak ağaçları yüksek boylu ve düzgün gövdeli yapılarıyla önünüzde uzayan güzellikleri sunar. Gelince illa ki kamp mı, yapmak gerekiyor? Tabi ki hayır! İster günübirlikçilerin arasına karışıp onlardan biri olur, ister çevrede yer alan ve birkaç tane olan işletmelerde konaklar, doğanın içinde muhteşem bir hafta sonu yaşamış olursunuz. Gelmek için en güzel zaman sonbahar ve aylardan kasım. Renklerin yavaş yavaş yeşilden uzaklaşıp, turuncudan kırmızıya, pembenin ve kahverenginin her tonuna dönüştüğü zamandır. Ya bu renklerin sudaki izleri, anlatılmayacak kadar güzeldir. Doğa tutkunlarına hafta sonu gezileri için güzel bir seçenek.


İzmir Havaalanı'na indiğimiz anda bir yılı daha geride bıraktığımızı hissedebiliyoruz. Işıltılı ve bir o kadar da süsle karşılaşınca kutlama programının hemencecik içine düşüyoruz. Neredeyse havaalanının cazibesine kapılıp kutlamaya buradan başlayacağız. Gideceğimiz yer Alaçatı ve yeni yıla dakikalar kalmış. Gök delinmiş bardaktan boşalırcasına yağmur yağarken, havayı da kimsenin umursadığı yok. Sırılsıklam ıslanmaya rağmen eğlence dorukta! Adım atacak boş yer yok! Gideceğimiz yere oldukça zor bir mücadeleyle ve biraz da ıslanarak varıyoruz. Life Alaçatı'nın avlusundaki tentenin altına sığınıp, çalan müziğin ritmine kapılıp, coşkun kalabalığın arasında biraz ıslak, biraz da yorgun yeni yılı mutlu karşılıyoruz. Eski evler, güzel mimari ve oturmuş esnaf kültürü hoş bir perspektif oluşturuyor. Yoğunluğun yaşandığı merkezden, yeni popülerliğini kazanan Hacı Memiş'e doğru ilerliyoruz. Burası biraz daha sakin, daha düzenli ve daha estetik... Boğmadan sakinlikle sunuluyor her şey. Zamanımın büyük bölümünü burada bir kafede kitap okuyarak ya da bir arkadaşımla güzel bir sohbet ile geçirebilirim... Dutlu Kahve'de içilen ada çayı ve güzel sohbet sonrası zamanın nasıl geçtiğini anlamıyoruz. Yeni bir yılda yeni bir gece başlıyor. Dünden hiç bir izin kalmadığı bu gecede, sakin ve ışıl ışıl sokaklarda ilerliyoruz. Sıcağın vermiş olduğu rehavetle, bu yöreye ait bol zeytinyağlı salça ve zeytin, çayın yanında çok güzel gidiyor. Yoldan aldığımız ekmek de başka bir tat katıyor. İçimiz ısınınca, biraz soğuk olsa da havaya aldırmadan bahçeyi keşfe çıkıyoruz. Önde bir salıncak, yanında ocak, etrafında masalar ve onları şefkatle okşayan zeytin ağaçları... Her yeriyle verimli, sakin ve huzurlu bir ortam... Huzuru aramak için öncelik verilecek yerlerden biri... Yazın nasıl da keyifli olur buralar. Biz sadece kışını keşfederken bir yandan da yazı hayal etmek güzel oluyor. Günler kısa, zaman çok çabuk tükeniyor. Üçüncü günümüzde, hanımlarında dillerinden düşmeyen Alaçatı pazarında soluğu alıyoruz. Birbiriyle yarışacak nitelikte mimari güzelliğe sahip evlerin önüne kurulu pazar, tek bir sokakla yetinmeyip birkaç sokağa yayılarak müşterilerini ağırlıyor. Yaza göre farklı kalabalığı ağırlasa da sebzelerin tazeliği, bir o kadar da ucuz oluşu gelenleri büyülüyor, tabii ki en başta beni!.. Giyim bölümü de ayrı güzellikte. Yaklaşık iki saatimizi burada geçirdikten sonra Alaçatı Port'a ulaşıyoruz. Alaçatı Port'a, bu bölgenin Venedik'i de deniyor. Kanallar, kanalların etrafına yapılmış evler bir biriyle yarışacak güzellikte. Evlerin önüne bağlanmış tekneler Venedik havasını sunarken, kanallarda yansıma muhteşem fotoğraflar sunuyor. Nefis, tek kelimeyle nefis! Son günümüze Çeşme Marina'dan başlıyoruz. Alaçatı kadar tarihi dokuya ve popülerliğe sahip olmasa da kendine has güzelliği var. Kıyıda yer alan kafede geçirilen vakit, içilen salep ve havanın tatlı okşayışı günü yarılamamıza sebep oluyor. Biraz çevre gezisi yapıyor, Çeşme Altınkum'a varıyoruz. Ortada bir bank, çılgınca kıyıya vuran dalgalar ve eşlik eden rüzgar; ''Burada saatlerce kalın.'' diyecek kadar davetkar. Biraz ilerlediğimizde bu sefer çevredeki üzüm bağları karşılıyor. Düzenli ve taştan örülmüş çiftlik evleri ve etrafında basamak basamak yükselen üzüm bağları... Bağ bozumu zamanı bir yere çöreklenmeli asmalardaki üzümleri ayrı ayrı sevmeli... Vakit yavaş yavaş bitmekte. Biten tek gün değil aynı zamanda tatilimizde! Dönüş vakti yaklaşırken tekrar gelmek niyetiyle Alaçatı'ya veda ediyor, evimize ulaşmak için İzmir Havaalanı'na ilerliyoruz.


Öncelikle ne istediğimize karar vermeliyiz. Mesela sıcak bir yerde, bir deniz kenarında geçirmekse niyetimiz kış mevsimine girdiğimiz şu günlerde biraz aşağılara güneyin uçlarına doğru yani çok uzaklara gitmeliyiz. Tabi bunun için sağlam bir bütçe ve uzunca bir süre gerekli. Bizim gibi sürekli çalışanlar bir de izin probleminiz varsa bu hayal şimdilik uzak. Bir iki günlük izinle bu işi kurtarırım diyorsanız, Avrupa'daki Christmas Marketleri oldukça cezbedici. Tabi bunun için sıcak hayallerimizden vazgeçip, soğukla yüzleşerek yeni eğleneceğimiz yerler seçmeye başlamalıyız. Aralık ayının ilk haftasıyla başlayan bu süreç ocak ayının ikinci haftasına kadar sürüyor. Sokaklar ışıl ışıl, belli meydanlarda kurulan pazarlarda tatlılar, pastalar, şekerlemelerden tutun da sıcak şarapta dahil olmak üzere hediyelik eşyalara kadar her şey var. Etrafa yayılan müziğin ritmiyle, sokaktaki konserlerle eğlenceler de gece yarılarına kadar sürüyor. Şehrin belli alanlarında yer alan buz pateni sahalarında kayanların ya arasına karışıyorsun ya da sadece seyretmekle yetiniyorsun. 7'den 77'ye herkes kayıyor. Ortam oldukça keyifli. Hele birde yeni yılın ilk anlarında sokaktaki coşkun kalabalığın arasına karışıp, gökyüzündeki ışıltıyla birlikte yeni yıla ' hoş geldin ' dedikten sonra gecenin nasıl devam edeceği sadece sana kalıyor. Dövizin iniş çıkışlarıyla bizleri aşar diyorsanız, başka alternatiflere yönelmeye başlayalım. Yönümüzü yurdumuza çevirelim. Yurdumuzun belli köşelerinde hazırlıklar da hızla devam ediyor ve oldukça cezbedici. Kutlamalar her şehirde farklı ambiyansta gerçekleşiyor. Tercihiniz tatil beldeleriyse eğer meydanlardaki konserler, eğlencelerle sokaklar kalabalıklaşırken, haftalar öncesinden her yer süslerle ışıldamaya başlıyor. En çok da nasibini ünlü caddeler, mağazalar, turistik bölgeler ve alışveriş merkezleri alıyor. Eskiyi yolcularken yeni yılı karşıladığımız anlarda sokaklarda olmak, coşkun kalabalığın arasına karışmak da hoş oluyor. Her mekanlardan etrafa yayılan müziğin ritmiyle sokak aralarına kurulan masalar, ısınmak için yakılan soba ve mangallar her ne kadar bedenleri ısıtamasa da ruhlara sıcak dokunduğu belli. Yok ben kafayı dinleyeceğim sakin yerler tercih ediyorum, diyenlere de önerilerimiz var tabi ki. Madem niyetiniz kafayı dinlemek, şehrin kaosundan, gürültüsünden uzaklaşmaksa, doğanın kucağı sizin için biçilmiş kaftan. Şehirden uzak kıyıda köşede yerlerin sayısı gittikçe çoğalıyor. Ya bir dağın ya da bir gölün kıyısına kurulu minik tesislerde, bungalovlarda konaklamak hem bedene hem de ruha oldukça iyi geliyor. Tam aylaklık yerleri yani. Bunun için biraz internette dolaşmak, birkaç dosttan tavsiyeyle aradığınızı rahatlıkla bulabiliyorsunuz. Hafta sonu kaçamaklarımın başında yer alan bu tesislerden birinde yeni yılı karşılamıştık. Bir aile işletmesi olan tesiste hem tesis sahipleri hem de konaklayanlar daha samimi ve daha sıcak bir ortamda kafalarını arındırarak tatillerini geçiriyorlardı. Hepsinde olmasa da bizim kaldığımız ve artık vazgeçilmezim saydığım bu tesiste o güne özel müzisyenin enstrümanı eşliğinde yeni yıla girmiştik. Gecenin ilerleyen saatlerine kadar şarkılar türkülerle nefis yılbaşı yemeklerini de mideye indirince dışarıda bin yıldızın altında ortada yanan ateşin etrafına sıkışarak biraz ısınmaya çalışırken, birbirimizin yeni yılını kutlamıştık. Yılın ilk anlarıyla dilimize dolanan birkaç türküyle de kendimizden geçmiştik. Hem yurtiçi hem de yurtdışı deneyimlediklerimizi sizlerle paylaştıktan sonra itiraf ediyorum, açıkçası bu yıla özel bir hazırlık yapmadık. ''Şimdi bu kadar anlattıktan sonra siz bir şey hazırlamadınız mı ?'' dediğinizi duyar gibiyim. Yok canım tabi ki birkaç plan yaptık. Ancak hangisini yapacağımıza henüz karar veremedik. Birkaç arkadaşla yolda olacağız, orası kesin. Gideceğimiz şehir, kalacağımız otel de belli. Ancak hikayenin içeriği belli değil. Onu da ana bıraktık. Yaşayıp görelim ve sizlerle paylaşalım istedik. Daha önceki yıllara dair Yeni Yıl anılarımıza da aşağıdaki linkleri tıklayarak ulaşabilirsiniz. Bakalım hem sizi hem de bizi ne sürprizler bekliyor? Tek dileğim, hepimize güzel bir yıl olsun....


Yegane tutkumuz KAŞ tatilimizden dönerken yolumuz üzerindeki Burdur'dan yönümüzü AĞLASUN'a çeviriyoruz birdenbire. Uzun zamandır aklımızda olup bir türlü gerçekleştirememiştik. Bu sefer kararlı bir şekilde yoldan ayrılıp, ilçeye doğru ilerliyoruz. İçeri de bir tepeye kurulu yeni yeni dirilen şehre Sagalassos'a doğru gidiyoruz. Yeni yeni ortaya çıkmaya çalışan bu antik kent, Burdur'un Ağlasun ilçesine yedi kilometre uzaklıkta yer alıyor. Arşivleri karıştırdığımızda görüyoruz ki; şehrin ilk izleri MÖ 1000 yılına kadar gidiyor. Kentin şehirleşmeye geçiş dönemi ise MÖ 400. yüzyılda Hititlerin bir kolu olan Luviler'in etkisiyle gerçekleştiğini öğreniyoruz. Şehir yönetim değiştirerek sırasıyla; Frigler, Lidyalılar, Persler, arkasından Helenistik Dönem ve Romalılar, Selçuklularla devam eden bir kültürel evrim geçirmiş. Her gelen de şehre yeni bir anlam kazandırmış. - yüzyılda Selçuklu Dönemi'nde terk edilip, Ağlasun'a doğru kaymış. 1706 yılına kadar keşfedilmeden harabeye dönüşerek yeniden doğacağı zamanı beklemiş. Yıllar sonra XIV. Louis'in görevlendirdiği Fransız arkeolog şehri keşfetme onuruna eriyor. Ancak harabelerin Sagalassos Antik Kenti'ne ait olduğu 1824'te bulunan bir yazıtın okunmasıyla gerçek gün yüzüne çıkıyor. Kentte belirli aralıklarla gerçekleşen kazı çalışmaları sürekliliğini yitiriyor ancak 1983 yılında Stephen Mitchell idaresinde yeni kazı çalışmaları başlayana kadar. 1990 yılında Marc Waelkens'a, Sagalassos 'ta kazı yapma ve kent topraklarında araştırma yürütme izni verilince durum tamamen değişiyor. Ağırlıklı olarak Belçikalı arkeologların yer aldığı kazı alanında, yerli araştırmacılarla beraber kenti tekrar diriltme çalışmaları devam ediyor. Sagalassos'a, Ağlasun'dan virajlı yolu takip ederek ulaşıyorsunuz. Ağlasun'un tepelerinde bir yamaca kurulu şehir Efes'in önüne geçebilecek kadar büyük ve gizemli. - Güvenlik kaygısı, - Suyun bolluğu, - Yer katmanlarının geçirgenliği sayesinde, bölgede düzinelerce pınarın olması, - Yüksek kaliteli seramik kap-kaçak ve tuğla yapmaya uygun kilin bulunuşu, - Metal eşya üretmek için zengin maden yataklarının olması... Saymakla bitmeyecek nedenlerle insanları buraya çekmiş bir yerleşim alanı da diyebiliriz. Ağlasun'u '' yemyeşil denizde bir cennet" olarak tanımlayabiliriz. Bununda en büyük nedeni su havzaların bolluğu ve verimli tarım alanları. Denizden uzak oluşu, günümüze kadar değerinin anlaşılamaması da söylenebilir. Kentin sonunu MS 6. ve 7. yüzyılda meydana gelen üç olay hazırlamış. Ağır bir şekilde yaşanan depremler, veba salgını ve Selçuklular tarafından son kalenin yıkılması. Anfi tiyatroya baktığımızda depremin izlerini net bir şekilde görüyoruz. Ne yaşanırsa yaşansın, kent yeniden canlanıyor. Yolunuz bir şekilde Burdur'dan geçerse Sagalassos'a uğramadan da geçmeyin!


Bayramda bir haftalığına kaçmaya karar verdik. Tatil için yanlış zaman olduğunu da gidince anladık. Ama pişman değiliz. En azından sezonda da nasıl olduğunu görüp ve bir daha sezonda gidilmeyeceğini bir güzel anladık. Ama ada aynı ada, aynı tatta, aynı güzellikteydi. Adaya gelince feribot ilk Skala'ya yanaşıyor. İnen yolcular karaya ayak basar basmaz bir anda dağılıyor. Geneli ise soluğu Chora'da alıyor. Zaten adaya gelince, gidilecek dört yer var. En popüler yer Chora, aynı zamanda kutsal bölge. Nedenine ise; Hıristiyanlık tarihinde İncil'in dört yazarından biri olan ve "Apokalips " bölümünü de yazan, "Hagios İoannes Theologos" burada yaşamış. Yaşadığı mağaranın yanına manastır yapılmış. Gelenlerde zaten hem sokaklarında dolaşmak hem de manastırı ziyaret etmek amacıyla geliyor. Şimdi müze olarak da hizmet veren Manastır'a giriş de ücretli. Hıristiyanlık'taki kutsal üçlemeye son derece uygun bir üçlü kemer içine yerleştirilmiş çanlar girişte karşılıyor. Manastır çevresindeki yerleşimler manastırın kuruluşundan elli yıl sonra başlıyor ama bugün yoğun olarak batıda yer alan Chora evleri 1453'de İstanbul'un fethinden sonra bu adaya göç eden kibar ve kültürlü "Konstantinopoliler" tarafından yapılıyor. Bu mahalleye "Allotini" deniyor. Bu tarihten sonra yemek, sanat, müzik ve kültür tüm adayı etkiliyor. Bölge korunduğu için kesinlikle araç girmiyor. Sokaklarında motorun dışında başka araç göremiyorsunuz. Şahane sokaklarını adımlarken evleri, kapıları, pencereleri o dantelli perdeleri ve yaşayanları görüyorsunuz. Gelişiniz bizim gibi yaza yani tam sezona denk gelmişse gündüz başka, gece başka kalabalıkla karşılaşıyorsunuz. Gündüz koy koy dolaşan tekneliler, geceleri karaya çıkarak soluğu Chora'da alıyor. Hediyelik eşya dükkanlarının yer aldığı giriş ve bölgenin meydanında yer alan kafe ve tavernalarda seçkin kitleyi gruplar halinde görebiliyorsunuz. Özellikle meydandaki kafe ve barların ilk müşterileri de bunlar oluyor. Ülkemizin tanınmış simalarıyla bir arada gecenin tadını çıkarıyorsunuz. Ana limanın olduğu yer Skala. Her gelen ilk buraya uğruyor sonra dağılıyor. İnen, binen, dolaşan, konaklayan, eğlenen herkes burada. Sabah akşam cıvıl cıvıl sokakları. Ara sokaklarda yer alan tavernalarda akşamları Yunan müziği eşliğinde yenilen yemekler, dillenen şarkılar tatilin hiç bitmesini istemeyeceğiniz anları yaşatıyor. Nefis yemeklerin yanında yerel içecek uzonun üstüne bir de bizden ezgilerin Yunancayla harmanlanışı bizlere anlamlı bir gece yaşatıyor. Bu coşku, aralıksız her gece devam ediyor. İster siz içinde olun, ister sokaktan şöyle bir geçin, ne şekilde olursa olsun ucu bir şekilde size dokunuyor, ruhunuzu okşuyor. Tek bir mekanda yok tabi. Ara limana yakın sokaklarda dolaştığınızda birkaç tavernada müziğin sesini duyuyor bir süre içine dalıyorsunuz. Sonra içlere doğru uzayan sokaklarda değişik dükkanları sırasıyla ziyaret edip, bakıp, heveslenip, alıp çıkıyorsunuz. Yolun sonunda sadece yazları gelen İtalyan dondurmacısından bir külah dondurmayla geceye ait çeşitli tatların ağzınızda buz gibi dansıyla gününüzü tamamlıyorsunuz. Skala, aynı zamanda konaklamak içinde tercih edilecek ilk yer. Her yere yakın oluşu da avantaj. Her ne kadar sezonda fiyatlar yüksek olsa da sezon sonunda çok uygun fiyatlara güzel bir tatil yapılacak yer. Fiyatlar yüksek diyorum ama diğer adalara göre olsa da bizdekilerden biraz düşük. Konaklama yerleri oda kahvaltı ya da sadece oda olarak hizmet veriyor. Kalabalık gruplar için evler, stüdyolar daha ekonomik olabilir. Skala'nın dışında iki yerleşim yeri daha var. Genelinde yerelin yaşadığı, merkezin dışında Grikos ve Kampos. Sakin yerler arayanlar ise yönünü buraya çevirebilir. Burada da konaklayacak yerler mevcut. Kampos'ta çok seçenek olmasa da Grikos'da çok fazla. Grikos tam bir sahil kasabası tadında. Etrafında çok hoş plajlar yer alıyor. Gelelim adanın plajlarına; ada koy cenneti sanki. Her tarafını koylar sarmış ama en çok bize bakan tarafında toplanmış. Kambos tarafına uzandığınızda daha sakin ıssız diyebileceğimiz birçok koy yan yana sıralanıyor. Geneli taşlık, ter temiz, sakin. Hemen hemen hepsinde bir tane tavernanın yer aldığı koylarda geneli ağaçların gölgesinde dinlendiğiniz, ara sıra koya uğrayan ya da demir atan teknelerle dostça vakit geçirdiğiniz, sezonda bile az kişinin uğradığı korunaklı plajlar diyebiliriz. Sırasıyla renkli taşlarıyla ünlü Linbos, Kambos'a en yakın Vagia, Livadi, Agriolivadi'yi ilk olarak sayabiliriz. Hepsi yan yana canın hangisini isterse sırayla uğra. Skala tarafında biraz daha modern, şezlonglu ve bol aktiviteli plajlara rastlıyorsunuz. Buralar biraz daha kalabalık ve daha çok tercih ediliyor. Kumsal şahane deniz aynı ışıl ışıl. Hemen yanında birkaç tane taverna da mevcut. Günü tamamlayınca akşama da keyifli vakit geçireceğiniz ortamlar sunuyor. Skala'dan, Grikos'a doğru uzanınca kalabalık plajlarada, tenha olanına da rastlıyoruz. Özellikle Petra Beach pek meşhur. Gelince; ' herkes buraya gelmiş.'' diyeceksiniz. Şezlonglu bölümde var, havlu yere serip özgür takılacağınız yerde. Tek kafe her türlü işini görüyor. Şezlonglu bölüm ücretli. Biraz daha tenha olsun dersen Livadi'ye doğru ilerleyin, derim. Rüzgarlı havalarda gitmeyin ama. Kumsal, ıssız 20 dakikalık yürüyüş sizi bekliyor çünkü belli bir yere kadar araç giriyor. Gidince de dönmeyi istemeyeceğiniz bir yer. Ancak kumsal olduğu için rüzgarda kumlar kalkıyormuş. Hava sakinken ilk tercihiniz burası olsun. Ve tatilden geriye kalanlar; ikinci gidişimiz biraz sezona denk geldi. İlk gidişimizdeki o sıcak samimi yerel halkın içinde pek yer alamadık. Bu sefer biraz daha turistmiş gibi takıldık. Oysa, her ne kadar kısa süreli de olsa biz adanın bir parçası olmayı düşlüyorduk. Bayrama da denk gelince bizim memleket buraya akmış. Memlekette tatil yapmış gibi olduk. Yeni koylar keşfettik, farklı yerlerde yemek yedik. Adayı bu sefer farklı keşfettik. Yine gelmeyi düşleyenlerdeniz. Çünkü biz bu adayı çok sevdik.


Mudanya'ya kısa bir uğrayıp çıkmamız sayılmazsa hafta sonu gezimizin son durağı Trilye'ydi. Günün geriye kalan zamanını buraya ayırdık. Burası eski Rum balıkçı köyü. Geriye kalan, zamana direnen yapıların çoğu da o dönemden kalma. Burası farklı dönemlerde üç farklı isme sahip olmuş; Tirilye, Trilye, Zeytinbağı. Rumların yaşadığı dönemde Tirilye ya da Trilye'yken kısa dönem Mahmut Şevket Paşa olan köy, 1963'te Zeytinbağı, şimdilerde yeniden Trilye'ye dönmüş. Bursa'nın son dönemlerde en çok ilgi gören güzelliği de burası. Tepede yer alan Çamlı kahvede Trilye'de ilk durağımız. Gelenlerin çoğunluğu sabahtan kahvaltıyla başlayıp akşama kadar yerini korusa da bize göre bir kahve molası, çokça fotoğraf için vazgeçilmezimiz. Kahvaltıları da pek meşhurmuş bunu da söylemeden geçmeyeyim. Trilye'nin sırtlarından, denize nazır en güzel manzaraya da sahip olunca günün hangi saati ve hangi mevsim olursa olsun hep kalabalık. Çünkü buranın manzarası çok güzel. ''Eh, dinlendik hadi gezelim!'' dediğimizde de hemen Çamlı Kahve'nin önünden gezmeye başlıyoruz. Daracık sokaklarda aşağı doğru inerken, önümüze eski bir kilise çıkıyor. Yapımı çok eskilere dayanıyor. Yıkılmaya yüz tutmuş olan yapıya belli ki kimse el atmamış, yalnızlığına terk edilmiş. Biraz daha aşağıya indiğimizde bir başka kiliseyle karşılaşıyoruz. Şimdilerde kültür merkezi olarak hizmet veren yapı, diğerine göre oldukça bakımlı ve korunaklı. Dar taşlı ara sokaklarda ilerledikçe küçük iki veya üç katlı birbirine yakın ve samimi evler önünden geçiyoruz. Kışın yüzünü gösterdiği şu günlerde havalarda soğuyunca evlere kurulan ya camdan çıkan bacalardan ya da çatıdan yükselen dumanıyla sobaların çoktan yakıldığı anlaşılıyor. Buralarda yaşam aynı ritminde akıp gidiyor. Bu mevsimde yazın kalabalığından eser yok. Kapı önleri hemen hemen boş. Camların ardından ara sıra gülen yüzler, meraklı bakışlar altında kalıyoruz. Bazı evlerin altında zeytin ve zeytinyağı yapım atölyeleri hala eski geleneklere göre devam ediyor. Bazılarında da satış dükkanları yer alıyor. Satılan ürünler buraya özel küçük atölyelerde yapılan ürünler. Gülümseyen bir yüzle gelen geçenlere bazen sesleniyor, içeriye davet ediyorlar. Her ürünü ayrı ayrı tanıtıyor ve tatmadan geri göndermiyorlar. Bir de üstüne minik fırınlarda mis gibi kokan ekmeklerde karışınca buranın tadına doyum olmuyor. Bu sefer ki gelişimde beni en çok şaşırtan Taş Mektep oluyor. Burası Trilye'nin ikonu haline gelmiş mektep binası. Döneminde Neo klasik tarzda 1909'da yapılan binada 1924'e kadar eğitim sürmüş. Mübadeleden dolayı Rumların göçüyle boşalan okul Kazım Karabekir'in emriyle öksüz evine dönüşmüş. 1928'den 1988'e kadar ilkokul olarak hizmet veren binanın çatı ve cephesindeki sorunlarından dolayı boşaltılmış yalnızlığına terk edilmiş. Şimdi ise restorasyon çalışmalarıyla hayat bulan bina kültür merkezine dönüştürülüyormuş. Dönüşümü bir sonraki gelişimize saklıyoruz. Merakla bekliyoruz. Eski Rum köyü dedik, zeytincilik, şarapçılık dedik ve bunun yanında balıkçılıkta önemli yerini almış bile. Sahilde yan yana dizili balıkçılarda rakı balık keyfi yapmadan dönmeyelim. Her ne kadar internete yansıyan hizmetin yavaşlığı, fiyatların yüksekliği gibi olumsuzlukları okusak da biz birine girip çoktan yerimizi aldık bile. Fiyatlar makul geldi. Hizmet biraz yavaş. Çünkü eleman az. Yaz ve baharda yığılan kalabalığa az elemanla hizmet vermek gerçekten zor olsa da aralıkta sabredersek keyifli bir ortam oluşuyor. Trilye gerçekten keyifle dolaşılacak bir yer.


Yüzlerce yıllık tarihi geçmişi içinde barındıran, geçmişte ve günümüzde önemli bir yeri olan şirin belde Mudanya. Aynı zamanda Bursa'nın denize açılan penceresi, bir limanı... MÖ. 7. Yüzyıla kadar uzanan tarihiyle zamanın ötesine geçmiş olan bu şirin ilçe, zenginliklerini de cömertçe önümüze seriyor. Bu tarihi yalı 3-11 Ekim 1922 tarihleri arasında Kurtuluş Savaşı'nın zaferle bitiminin ardından tarihi anlaşmaya katılan tarafların hararetli tartışıp, anlaştıkları, aynı zamanda Ankara Hükümetinin de Türk Milletinin tek temsilcisi olarak kabul edildiği yer. İki kattan oluşan yalı 1937 yılında Mudanya Belediyesi'ne bağlı müze olarak açılmış. Kurtuluş Savaşı ve Mütarekeye ait birçok belge, o döneme ait eşyalarla sergileniyor. İki katlı, cumbalı, farklı renklere boyalı evlerin oluşturduğu, İtalyan mimar Piçiretu'nun planladığı mahalle. Evlerin konumu öyle güzel ayarlanmış ki hangi aralıktan bakarsanız bakın deniz görünüyor. Mütareke yıllarında Girit'ten gelen Türkler'in yoğun yaşadığı bir bölge burası. Eski ve dar sokaklara dizili esnafın geneli zeytinci. Başka dükkanları görünce de ister istemez içeriye giriyorsunuz. Hele turşucuya rastlayınca bir bardak turşu suyunun tadına bakmadan çıkamıyorsunuz. Bu kadar zeytin çeşidinin arasında turşu fark yaratıyor. Sahil boyunca sıralanan balık lokantaları lezzet yarışında. Balığın yanında sunulan birbirinden farklı zeytinyağlılar parmakları yedirtecek lezzette. Mavi, beyaz dekorasyonları, ahşap sandalyeleriyle, ada havasını alacağınız, Girit'ten esintilerin yer aldığı mekanlarda adadaymış gibi yaşayıp, birbirinden lezzetli yiyecekleri tadarak kendinizden geçeceksiniz. Yazları sıcak, kışları da ılıman geçince haliyle plajlar da halkın ve gelenlerin gözde yerleri oluyor. Siye ve Trilye plajları ilk sırayı alıyor. Biraz merkezden uzaklaşınca yoğun bir şekilde yazlıkların yan yana sıraladığını görüyorsunuz. Biraz yeşilliği bozup, aralara dizilselerde önlerine serili manzaraya karşı günü bitirmek burada yaşayanlar için muhteşem olsa gerek. Günün belli saatlerinde İstanbul'dan kalkan feribotlarla ulaşım kolaylıkla sağlanıyor. İstanbul'a karadan bağlıymış gibi sabah gel, akşam git. Karadan dolaşmayı tercih edenler, biraz daha zamanı yolda geçirseler de güzel bir yolculuğun ardından cennete düşmüş gibi hissedecekler. Konaklama açısından zengin bir bölgedeyiz. İster butik otel, bir pansiyon, isterseniz eski bir yalının odasında bu şirin beldeyi an ve an yaşamak güzel olacak. Yolunuz düşerse Mudanya'ya bağlı Trilye'yi görmeden de dönmeyin.


Yeşil Karadeniz turumuzun üçüncü şehri Rize. Yaklaşık 350.000 nüfusa sahip yeşilin her tonuyla sarmalanmış bu şehrimiz, kışları ılıman yazları da özellikle ağustos ayında oldukça yağışlı bir iklime sahip. Bu nedenle Rize, hem ülkemizin hem de Karadeniz Bölgesi'nin en yağış alan ili, Türkiye'nin de en nemli şehri diyebiliriz. Yeşilin her tonunu göreceğimiz bu şirin ilimizde akciğerlerimizin bayram etmesinin tek nedeni oksijen bolluğu. Bu güzel coğrafyayı asıl renklendiren de neşeli insanları. Esprileri, fıkralarıyla keyfinize bambaşka renk katıyorlar. - Kaleden Bir Bakış; Tipik Karadeniz şehirlerinin hemen hepsi aynı şekilde denizin hemen kıyısında yükseliyor. Şehre en güzel bakışta ya bir tepe ya da bir kaleden oluyor. Öncelik şehir merkezine verilmişse o zaman kaleden bu güzel şehri seyrederken yörenin topraklarında yeşeren çaydan da içmek keyfimize keyif katacaktır. - Fırtına Deresi'nde Bol Adrenalin; Şehir merkezinden uzaklaşıp yeşilliğe kucak açanların doğru adresi Fırtına Deresi. Burada yok yok. Özellikle adrenalin tutkunların yeri. Buraya gelince; '' ne yapılır?'' sorusunun cevabı birkaç tane olacak. Öncelik rafting, ardından biraz daha çılgınlık isterseniz zipline. Yok sakin sakin dolaşayım derseniz dere kıyısında bir yere ilişip, bu güzelliği yaşamak için bir demli çay söylemeniz yeterli. - Zil Kale'ye Doğru; Rize denilince tarihi yapı olarak ilk akla gelen Zil Kale, Çamlıhemşi'ne 15 km uzaklıkta, Fırtına Deresi'nin batı yamacında yer alıyor. Sarp kayalaın üzerinde, denizden yaklaşık 750 m yüksekliğe kurulmuş kalenin yüksekliği 100 metreyi buluyor. Nefis Kaçkar manzarasına sahip kaleye, ilçeden kalkan minibüslerle ulaşıyorsunuz. Yeşilliğin arasında Rize ezgileriyle yükseldikçe karşınıza bir köşeden çıkan bu yapı hala dimdik ayakta. Dışarıdan değil de içeriden de keşfedeyim derseniz; uygun ücret karşılığında aldığınız giriş biletiyle kaleyi içten de keşfetmiş oluyorsunuz. - Ayder'de Soluklanma Molası; Rize denilince hemen akla Ayder geliyor. Ayder'de o eski Ayder değil artık. Yayla özelliğinden çıkmış şehir havasına bürünmüş. Yine de güzel, bir o kadar da kalabalık. Buraya gelmişken hem gezip hem de buranın tadını çıkarayım derseniz, yapılacak çok şey var. Öncelikle bir salıncağın üzerinde bulutlara yükselin, kendinizi de bu poza önceden hazırlayın. Sonra yol boyunca dizilmiş kafelerden birine ilişin, buranın topraklarında yeşeren çaydan birkaç bardak içmeyi unutmayın. Hepsini yaptıktan sonra günün yorgunluğunu atmak için etrafta aylaklık yapın. - Özünü Koruyan Yaylalara Dokunun; En popüler yayla olarak anılan Ayder yayla özelliğini yitirince gelenlerin ilgisini daha çok etraftaki yaylar çekiyor. Elevit, Pokut, Gito ve Sal bunların başını çekiyor. Doğanın güzelliğine aşık olacağınız, yeşille sisin dansını en güzel seyredeceğiniz yerlerde burası. Hatta buraların güzelliğine doyamayarak geceyi bir ağacın gölgesinde kamp yaparak geçirmeyi bile düşleyeceksiniz. - Kuymak mı, Mıhlama mı İstersiniz? Buraya gelene kadar ikisini aynı zannedenlere öncelikle açıklama yapayım. Trabzonlular'ın peyniri bol kullanarak yaptığına kuymak, Rizeliler'in mısır ununu fazla kullanarak yaptığına mıhlama deniliyor. İkisindeki malzemeler aynı sadece mısır unuyla, peynirin miktarı farklı. Lezzeti tabi ki harika! - Tulumun Ezgilerinde Haydi Horon'a; Buraya kadar gelmişken Horon oynamadan dönülmez. Yöresel nefesli çalgı olan tulumun ezgilerinde ''Horon'' bir başka güzel. Özellikle Rizeliler bu konuda oldukça yetenekli, misafirlerini oldukça güzel eğlendiriyorlar. - Derenin Kıyısında Ahşap Otellerde Konaklayın; Çamlıhemşin bunun için vageçilmez bir yer. Dere kıyısında şahane oteller var. Kuşların cıvıltısını, suyun şırıltısını dinlenmek için güzel bir yer. - Kendinize Bir Demli Çay Söyleyin; Rize denilince nedense aklıma çay geliyor. Merkezden uzaklaşıp yeşile doğru süzüldükçe dağ, bayır çay bahçeleriyle kuşatılmış bile. Rize, çayla 1940'larda tanışmış. Önce tohumu gelmiş sonra kıyı bucak her yere yayılmış. Günümüzde çay endüstrisinin kalbi de burada atıyor. Farklı zamanlarda toplanan çaylar farklı işlemlerden geçerek sofralarımıza misafir oluyor. Yol üzerinde yer alan çay bahçelerine, çay fabrikasına muhakkak uğrayın. Çayın kokusunu, tadını en güzel burada hissedin.


''Sana bir tepeden baktım Beyrut!'' dediğim yerdeyim. Jounyeh koyuna hakim, Harissa Tepesi'ndeyim. Hemen başımı yukarı kaldırınca burada yer alan Meryem Ana Kilisesi ve buranın sembolü haline gelen Meryem Ana heykeli yükseliyor. Lübnan'da kaldığımız sürece Beyrut'un hemen kıyısında yaklaşık 30 km uzaklıkta yer alan güzel bir tatil kasabası havasında Harissa'da konaklıyoruz. Etrafı keşfetmeye de ilk buradan başlıyoruz. İlgimizi ilk önce hemen başımızı kaldırdığımızda tepede yükselen buraların simgesi haline gelen Meryem Ana heykeli çekiyor. 650 m. yüksekliğinde, biraz dik bir tepede yer alıyor. Buralara yükselmek için merkezde yer alan Jounieh teleferik istasyonundan aldığımız biletlerle her ne kadar 4 kişilik görünse de ancak iki kişinin sığabildiği minicik teleferiklerle çıkıyoruz. İlk başta biraz eski gibi görünse de oldukça rahat bir şekilde ilerliyoruz. Özellikle belli bir mesafe çıktıktan sonra her iki yanımızda yükselen binaların arasından oldukça samimi bir halde geçişimiz, binadaki yaşayanların alışık olduğu durum bizim henüz alışamadığımız bir hal alıyor. Bu halden ancak önümüze serili güzel manzarayla dağılıyoruz. Bütün dikkatimizi buraya yoğunlaştırıyoruz. Henüz bu sözleri erken söylediğimizi asıl yukarıya çıkınca anlıyoruz. Teleferiğin bitiminde ''oh, geldik!'' diyemeden bu sefer fünikülere biniyoruz. Çıkmamız gereken birazcık yükseklik daha varmış. Yolculuğumuz diğerine göre her ne kadar kısa sürse de keyif aldığımızı hemen söylemeliyim. Lübnanlı zenginlerden Brezilya'da yaşayan iş adamı tarafından 1904 yılında yaptırılan heykel daha sonra bulunduğu araziyle birlikte patriyarkal otoriteye devredilmiş. Deniz seviyesinden yaklaşık 650 metre yüksekte yer alan tepeye kurulan kilise sadece Hristiyanlar için değil, dünyanın her tarafından gelen turistler içinde ilgi merkezi. Meryem Ana Tapınağı, Lübnan'daki bir Marian tapınağı ve aynı zamanda hac bölgesiymiş. Tapınak, 1904 yılında kuruluşundan bu yana yönetimini Maronite Lübnan Misyonerleri Cemaatine emanet eden Maronite Patrikhanesi'ne de aitmiş. İsa'nın annesi Meryem'i onurlandıran dünyanın en önemli ve görkemli mabetlerinden de biriymiş. Tapınak, 15 tonluk büyük bir bronz heykelle vurgulanıyor. 8.5 m yüksekliğinde ve beş metre çapında olan Meryem Ana heykeli ellerini Beyrut'a doğru uzatıyor. Vatikan içinde oldukça önemli bir yere sahip olan Harissa, Meryem Ana Klisesi 1997 yılında Papa John Paul 'ün görkemli bir törenle ziyaret edişiyle daha da önem kazanmış. Bizim gibi ziyaretçileri çeken tarafı ise özellikle Beyrut'u tepeden seyretmek. Bana göre ise Harissa Tepesi'nin, dini bir mekan çok bütün şehre hakim bir konumunun olması daha ilgi çekiyor. Özellikle merdivenlerden yukarıya Meryem Ana heykeline çıkmak ve bütün şehri kuş bakışı seyretmek çok keyifli. Etrafta yer alan kafeler, hediyelik eşya dükkanları ile turistik bir çekim merkezine çoktan dönüşmüş bile. Bizim gibi havanın yumuşadığı dönemde gelirseniz manzaranın, gezinin tadına doyum olmuyor. Biz Harissa'da kaldığımız için otelimizde buraya yakın olunca gezi süresince bize eşlik eden Joseph, sabah aracıyla bizi alarak teleferik durağına getirdi. Bu birinci tercih olabilir. İkinci tercih, aracı olmayanlar için Beyrut'taki Charles Helou durağından Byblos veya Tripoli'ye giden minibüslere binip Jounieh'te inebilirsiniz. Jounieh, teleferiğe binilen yer. Üçüncüsü tercih ise direk aracınızla tepeye çıkmak.


Uzaklara yaptığımız son seyahatimiz Tayland'aydı. Uzakdoğu hem tarihi hem de kültürel değerleriyle bizi oldukça cezbediyor. Özellikle Tayland, bizim için ilk sırada yer alıyor. Uzun bir süreye yaydığımız gezimizde ülkeyi bir uçtan bir uca dolaşırken, Bangkok gibi hem geçmişi hem de günümüzdeki önemiyle Uzakdoğu'nun merkezinde yer alan bu şehri dolaşmak oldukça güzeldi. Bangkok'un kıyısını bucağını elimizden geldiğince keşfetmeye çalıştık. Şehir merkezinin güzellikleri yanında etrafında keşfedilmeyi bekleyen oldukça etkileyici yerlerde mevcut. Onlardan birisi de yüzen pazarlar. Bagkok'da birçok yüzen pazar yer alıyormuş, bizde gidince öğrendik. Şehir merkezine bir veya iki saat uzaklıkta yer alan pazarlardan gezimiz süresince sadece birine uğrayabildik. Bu pazarlar içinde en popüler ve en turistik olanı Damnoen Saduak Floating Market'e uğradık. Biraz araştırma yapınca Damnoen Saduak Floating Market'e kendi imkanlarımızla gitmek oldukça zor görünüyordu. Bizde daha önceden anlaştığımız yerel taksiciyle gitmeye karar verdik. Belki biraz masraflı olsa da zamandan tasarruf önceliğimizdi. Tabi, bunun dışında başka seçeneklerde var. Mesela tur alabilirsiniz. Bunun için kaldığınız otellerde görevliler yardımcı oluyor. Merkezdeki turist acentelerinden birkaçını dolaşarak, yüzen pazar için en uygun fiyatı veren turizm acentasından Floating Market turu satın alabilirsiniz. Dediğim gibi bu durum bizim için uygun değildi. Az zamanda çok yer keşfetmek isteğimiz biraz daha bütçemizi zorlamamıza neden oldu. Pazarların içinde en büyük ve en turistik olanını Damnoen Saduak Floating Market'i seçtik. Gezmek için yarım günümüzü ayırdık. Damnoen Saduak Floating Market'in Bangkok'a uzaklığı yaklaşık 100 km, özel araçla yaklaşık 1,5 saat sürüyor. Damnoen Saduak Floating Market sabah erkenden açılıyor ve öğle saatlerinde kapanıyor. Bu nedenle yola sabah 8'de çıktık. Yüzen pazarın girişinde araçları park edecek büyük bir otopark yer alıyor. Hemen girişte yapacağımız tura göre biletimizi aldık. Yapacağınız tura göre bilet seçenek fiyatları değişiyor. Tek tekneyle dolaşıp turu tamamlayacağınız gibi içine başka seçeneklerde katabiliyorsunuz mesela; fil turu, zürafa boyunlu kadınların yaşadığı köy gibi... Zengin seçenekli turlardan bir veya birkaçını ekleyebiliyorsunuz. Seçenekler bu kadarla kısıtlı değil tabi daha çok seçenekte sunuluyor. Biz önce yüzen pazarı turlayıp, ardından fil ve zürafa boyunlu kadınlar köyünü de kapsayacak şekilde turumuzu oluşturup, biletimizi aldık. Tekneler hemen hemen aynı büyüklükte. Bilindik Uzakdoğu'nun renkli dar uzun tekneleriyle kanallar arasında dolaşmaya başladık. Önce etrafın güzelliğini seyrederek sessizce yol alırken, bir anda birçok tekneyle aynı kanalda buluştuk. Burası pazarın en hareketli, en kalabalık yeriydi. Satıcıların kimisine yanaşarak, tekneden inip alış veriş yapıldığı gibi kimisiyle tekneden tekneye alışveriş yapılıyor. Oldukça güzel renkli ve hareketli bir atmosfer yaşanıyor. Tekne turu yaklaşık yarım saat sürüyor. Tekne turu bitince kolumuza taktıkları bilekliğe göre bizi başka bir ekip karşıladı. Ekiple birlikte fil turu için biraz yürüdük. Mesafeler oldukça yakın çok fazla zaman kaybetmedik. Yarım saatlik fil turunun ardından özel bir bölgede yaşayan zürafa boyunlu kadınların köyüne geldik. Köy dediğime bakmayın oldukça küçük bir yer. Çeşitli el yapımı ürünler satarak geçimlerini sağlıyorlar. Bunun yanında kendileriyle bolca fotoğraf çekme şansı da yakalıyorsunuz. Geldiğimiz gibi yaklaşık 1.5 saat yol giderek Bangkok merkeze vardık. Günün diğer yarısını merkezde dolaşarak geçirdik. Bu tür pazarlarda her türlü tropik meyve alıp tadına bakabileceğiniz gibi, yöreye özgü Thai yemekleri, geleneksel süs eşyaları, hediyelik eşyalarda satın alabiliyorsunuz. Tekneyle dolaşırken ister bir teknede veya kıyıda gözünüze ilişen güzel bir şey gördüğünüzde hemen elinizi kaldırmanız yeterli, satıcı hemen küçük bir kanca ile tekneyi kendine doğru çekip yanaştırıyor. Satıcıların birçoğu İngilizce bilmiyor bu nedenle hesap makinalarına ürünün fiyatını yazıyorlar. Şunu da söylemeden geçmeyeyim burası turistik bölge her şey oldukça yüksek fiyata satılabiliyor. Bu nedenle pazarlık yaparken satıcının söylediği fiyatın en az üçte birine almaya çalışın. Pazarda hiç görmediğimiz değişik türde birçok tropik meyveyi bir arada görebiliyoruz. Meyvelerin hepsi organik çünkü Tayland'da kralın emri ile tarımda kimyasal gübre kullanmak yasakmış. Bu sebeple Tayland kırsalında yetişen birçok meyve sebze organik sınıfına giriyor. Tayland, genetiğiyle oynanmamış meyve ve sebzelerin yetiştirildiği nadir ülkelerden biri diyebiliriz.


Ne çok özlem, geriye, çocukluğumuza, eskiye dönme çırpınışlarıyla dolu yüreğimiz. Arkadaşım; '' gel yeni bir semt keşfedelim, sokaklarında dolaşıp biraz da fotoğraf çekelim.'' diyor. Böyle başlıyor bir günlük Kadıköy maceramız. Belki kaç kere yolumuz düştü bilinmez, önünden geçip gidişimiz... Kadıköy'ün sahilinde yürüyüp kaç defa vapur için koştuğumuz... Haydarpaşa'dan kalkan trene, trenden vapura yetişme telaşıyla kaç defa arşınladığımız. Saymakla bitmeyecek kadar çok! Ama şöyle koşuşturmadan sıyrılıp, hani bir zamanlar burada şunlar da yaşarmış diyebileceğimiz kaç mahalle var? Hala eskiyi korumuş, yeniyle kaynaşmış; aslını, özünü, ruhunu yitirmeden dimdik durabilmiş ve en önemlisi zamanımıza gelebilmiş. İşte onlardan biriyle tanışıyorum, Yeldeğirmeni Semti'yle. Kadıköy Belediyesi'nin projelendirip hayata geçirdiği canlandırma çalışmasında; ayakta kalmış ne varsa her birine birer birer el atılıyor. Hala hummalı çalışma devam ederken, ana caddeden bir anda içeriye doğru sızıyoruz. Bazıları yeniden doğarken, bazıları hala kurtarılmayı bekleyip, yitip gitme kaygısı içinde... Özellikle İtalyan Apartmanı'nda hala hayatın devam etmesine rağmen dışında yok oluşuna tanıklık etmek, biraz içimizi acıtsa da, nedeni bilinmeyen soruların bir anda zihnimizde dolaştığı anları yaşayarak karşısında duruyoruz. Etrafındaki cephe taşlarının birer birer düşmelerine karşı çevredekileri koruma amacıyla gerilen teller bakımsızlığının göstergesi. Neden hala el atılmamış? Nedenleriyle uzaklaşırken, burada en güzel en görkemli binanın da onun olduğunu anlıyoruz. Her sokağa güzellik katan binaların çoğu 1900'lü yıllara kadar inen geçmişleriyle karşılıklı dizilmiş olarak sokakta çoğunluğu oluşturuyor. Kimisi günümüzde yaşam alanı olarak kullanılırken, kimisi butik otel olarak işletiliyor. Bazıları kurtarılıp, bazıları kurtarılamadan üzerlerinde asılı satılık ilanıyla duruyor. Yüksek kapılar, dar uzun çerçeveler, cumbalı iki ya da üç katlı evler, balkonda serili rüzgarla savrulan çamaşırlar, evlerden yükselen sesler ve sokak satıcıları... Bir köşede yer alan eskici, önünde bir dönem oradan oraya savrulurken yol arkadaşımız bavullar... Buraya göre hikaye çok, epey çok ama bir günlük de olsa bunun bir parçası da biz oluyoruz. Dar ara sokaklar bir araba geçecek genişlikte. Halk, eski mahalle kültürünü koruyorken, esnaf da bildiğin o eski sanatını hala icra ediyor. Şöyle içlere doğru dalınca, eskici dükkanı mı ararsın, yoksa yorgancı mı? Hani şu annelerimizin iki yün, bir pamuk ellerine geçtiğinde soluğu hemen yorgancıda aldığı birbirinden renkli işlenmiş değişik kuş desenlerinin, çiçeklerin bezendiği o yorganlar! Hala evlerimizde belki bir ya da ikisi dururken burada aynı alışkanlıklar aynı tutku devam ediyor. Önce internetten Kadıköy Yeldeğirmeni Sit Alanı haritasını indirin. Harita da her şey sokak sokak numaralandırılmış olarak hazırlanmış. Haritaya göre dolaşımınız daha rahat oluyor. - Haydarpaşa Garı - Çuhadar Ahmet Ağa Çeşmesi ve Ahmet Haşim Evi - Osmangazi İlkokulu - İtalyan Apartmanı - Ali Bey Apartmanı - Kehribarcı Apartmanı - Tevfik Bey Apartmanı - Notre Dame Du Rosaire Kilisesi - Kemal Atatürk Andolu Lisesi - Celal Muhtar Apartmanı - Ankara Apartmanı - Yel değirmeni Çocuk ve Gençlik Merkezi - Ayios Yorgios Rum Ortadoks Kilisesi - Rasimpaşa Cami - Sünget Apartmanı - Haydarpaşa Yahudi Okulu - TAK - Mahalle Evi - Tevfik Tura Apartmanı - Gazi Mustafa Paşa İlkokulu - Hemdat İsrail Sinegogu - Aziziye Hamamı - Haldun Taner Sahnesi - Ayrılık Çeşmesi


Naxos'a, Pire'den kalkan feribotla geliyoruz. Yolculuğumuz yaklaşık dört saat sürüyor. Bu süre seçtiğiniz feribota göre değişiyor. Bazen uzuyor, bazen de kısalıyor. Adaya gelince ilk adımı, Chora'ya yani Old Town'a atıyoruz. Adanın en kalabalık yeri ve aynı zamanda merkezi burası. Konaklamak için tabi ki burayı seçmiyoruz. Gelmeden önce minik araştırma yapıyoruz, buraya yakın ama merkezin dışındaki otellerde tercihimizi kullanıyoruz. Kalabalığın içinden uzaklaşıp, Agios Gergios Plajı'na yakın şirin butik otelde yeşilliğin, sessizliğin, üzüm bağları ve nar bahçelerinin arasında bir hafta geçiriyoruz. Kaldığımız yer plaja 50, merkeze 500 metre mesafede küçük bir aile işletmesi. Plajın kıyısında cafe ve barlarda yer alıyor. Gündüz plajlara hizmet veren işletmeler, gece eğlenip dinleneceğimiz hoş mekanlara dönüşüyor. Burada aynı zamanda su sporları da çok yaygın. Bir haftalık tatilde yan gelip yatıp, güneşlenerek geçirmiyoruz, ara sıra etraftaki tarihi ve doğal güzellikleri de keşfe çıkıyoruz. İlk sıraya adanın merkezini Chora'yı koyuyoruz. Chora, hem adanın hem de eğlencenin merkezi, bu yüzden geceli gündüzlü oldukça kalabalık. Tatilcileri, nefis liman manzarasıyla başlayan serüven, coşkun kalabalığın içine çekiyor. Gösteriler, danslar ve konserlerle gece uzayıp gidiyor. Chora yani old town bir kalenin etrafına kurulmuş. Kale içinde yer alan bölümüne Kastro deniyor. Buraya, Frenk döneminin izlerini taşıyan Venedik kuleleri damgasını vurmuş. Bir tepede yükselen eski şehir olan Kastro, iki bölümden oluşuyor. Birinci bölüm kale içinde yer alırken, diğeri Ortaçağ'dan kalan ve kalenin hemen altında daracık sokaklardan oluşan Bourgos burjuva mahallelerinden oluşuyor. Bir Mardin'de, bir de buradaki abbaralar yani kemerli dar geçişler büyüleyici. Hem gizemli, hem de mistik havası var. Miken döneminden kalma evler de gezenleri büyülüyor. Aşağıya doğru inildikçe yüzlerce yıl yaz kış demeden adada yaşayan nakış, dokumacılık, seramik, taş, ahşap, gümüş ve altın işçiliği gibi el sanatları günümüze kadar ulaşabilmiş. Liman bölgesine geldiğimizde, mistik havadan çıkıp, coşkulu kalabalığın arasına karışıyoruz. Birazda köylere doğru süzülelim dediğimizde, adanın ne kadar büyük olduğu bir anda aklımıza geliyor. Bu nedenle birçok köyü var. Hepsini gezmesek de birkaç tane yakın köyü seçiyor ve aynı zamanda ortaçağdan kalma Halki'yi ilk sıraya koyuyoruz. Küçük ve sevimli bir köy olan Halki, ağaçlar ve asmalarla gölgelenmiş meydanındaki geleneksel tavernaları, Venedik kuleleri, art-nouveau evleri ile çok fotoğrafik bir köy. Sokak aralarında dolaşıp, cafe veya tavernada geçen bir iki saatlik serüven yeterli. Burası aynı zamanda yürüyüş ve tırmanış severlerinde köyü. Manzara seyrederek Potamia'dan başlayıp, Flerio Kourounohori ve Melanes rotasını izleyerek 90 dakikada Halki'ye ulaşılıyor. Burada yürüyüş için çok farklı rotalar var. Mesela; Halki'den başlayarak, 6 kilometrelik bir yürüyüş rotasını izleyip, hem köyü, hem de civardaki kuleler ve Bizans dönemi Agios Georgios Diasoritis Kilisesi'ni ve nefis manzaraları keşfedebilirsiniz. İsteyen trekking, isteyen araçla köye rahatlıkla ulaşıyor. Chora'dan 32 km uzaklıkta yükseklerde yer alan bizim de en çok sevdiğimiz adanın ve listemizdeki diğer bir köy Apiranthos. Tepenin üzerinde dik vadiye hakim olan bir yere kurulmuş olan köy, ilk bakışta sıradan bir dağ köyü izlenimi verse de, köşesini bucağını dolaştıkça güzelliğinden etkileniyoruz. Ve burayı hepsinden daha çok seviyoruz. Apiranthos, aslında Naxos'un en güzel köylerinden biri. En önemli özelliği, Venedik mimarisinin izlerini taşıyan güzel taş konaklarının yanında, sokaklarını kaplayan beyaz mermerler ziyaretçileri adeta büyülüyor. Buraya ''Mermerli Köy'' de deniliyormuş. Köyün vadiye bakan yamacında kafe, tavernalar dizilirken, küçük meydanında yer alan ağacın altına sıralanmış kafe ve restoranlar da yer alıyor. Naxos'a deniz yolu ile ulaşanların karşısına çıkan Portara adacığı, üzerindeki geçmişi M. Ö. 525'lere dayanan ve bir türlü tamamlanamayarak günümüze kadar ayakta kalmayı başaran Apollo tapınağı ile tanınıyor. Tapınak, Naxos limanına dar bir geçit ile bağlanarak ziyarete açılmış. Her biri 20 tonun üzerindeki 3 dev mermerden oluşan kapısı, tüm heybeti ile her yerden görünüyor. Her ne kadar biz bu anı yaşayamasak da özellikle gün batımlarında adayı ziyaret edenlerin toplandığı adacık, denize batan güneşin gökyüzündeki renk oyunlarını izlemek için en mistik, en nefis yer. Yukarıda da söylediğim gibi Ege'nin en güzel birkaç plajının burada olduğunu duyunca, deniz tatili düşleyen bizler yönümüzü buraya çevirdik. Upuzun kumsalları, ışıl ışıl denizleriyle Naxos, tıpkı Paros'ta olduğu gibi tatlı bir meltemin esintisini birkaç plajında kucaklayarak, gelenleri ağırlıyor. Bu nedenle bu iki ada Naxos ve Paros en çok su sporlarını sevenlerin yeri oluyor. Ada oldukça büyük ancak plajları belli bir bölgede toplanmış. Bunun nedeni adanın doğu ve kuzey kısımlarının kayalık olması. Asıl serinleyeceğimiz ve keyifle denize gireceğimiz plajlar, adanın batı ve güneyinde toplanmış. Agios Gergious Plajı, aynı zamanda bizim konakladığımız otele yakın olan plaj. Plajın etrafı cafe ve barlarla çevrili. Gündüz plaj keyfi, gece de barlarda denizin tatlı şırıltısıyla güzel bir akşam geçiriyorsunuz. Biz kaldığımız her gece merkezden çok buraları tercih ettik. 'Mikri Viglia' bir diğer plaj, adanın su sporları merkezlerinden de birisi. Chora'nın hemen dışında olduğu için ulaşımı en kolay plaj. Plaj boyunca büfeler, tavernalar ve su sporları için ekipman kiralayan işletmeler yer alıyor. Genel olarak devamlı rüzgarlı ve dalgalı bir denize sahip olduğu için bizim tercih etmediğimiz bir plaj oluyor. Agios Prokopios ve Agia Anna Plajları ise Agios Georgious'dan sonra geliyor. Bu iki plajda merkeze 6 km uzakta yer alıyor. Eski şehirden kalkan otobüsler ile 15-20 dakikada ulaşıyorsunuz. İki plajda da kumsal boyunca şemsiye ve şezlong kiralayan birçok işletme bulunuyor. Plajların yakınında birçok büfe, restoran ve taverna var. Plajların hemen arkasında pansiyon ve küçük otel seçenekleri de oldukça fazla. Deniz son derece berrak, temiz ve tamamen kumluk. Plaka Plajı, Chora'ya 7 km uzaklıkta. Plaka, adanın en büyük plajı olmasına rağmen en işlek ve en düzenli plajı. Kumsal hattı geniş ve kıyı boyunca şemsiye şezlong kiralayabileceğiniz onlarca işletme var. Plaj boyunca, yol tarafında büfeler, süpermarketler, tavernalar ve restoranlar yer alıyor. Deniz sakin ve tamamen kumluk. Denizin rengi, berraklığı ve temizliği inanılmaz güzel. Migri Vikla Plajı, 7 km'lik bir kumsal ve bir tepecik ile ikiye bölünüyor. Tepeceğin sağ tarafında kalan 1 km'lik kumsal, Agios Georgious ile birlikte, adanın rüzgar ve kite sörfü için en uygun plajı. Dolayısıyla su sporları ile ilgili pek çok işletme kumsal boyunca sıralanmış. Tepeciğin sol tarafındaki 6 km'lik kısım ise rüzgardan korunuyor ve deniz oldukça sakin. Çok uzun bir kumsal olmasına rağmen sadece tepeciğin yanındaki kısımda şemsiye ve şezlong kiralayan bir işletme var. Hemen arkasında uygun fiyata yemek yiyebileceğiniz, küçük bir taverna sıralanmış. Tepeceğin sol tarafında, ana plajdan görülmeyen ve ancak 3-4 kişinin sığabileceği, gizli, küçücük bir kumsal var. Deniz tamamen kumluk ve kumun cinsinden dolayı hem su bulanmıyor hem de deniz o enfes turkuaz rengini alıyor.


Bir gün telefonum çaldı, '' Aladağlar'a gidiyoruz, gelir misin?'' dedi bir ses. Evet demeden, diyemeden hemen uçtum... Uzun zamandır aklımdaydı zaten. Malzemelerimi kontrol ettim. Sırt çantam, matım, uyku tulumum, hava koşullarına göre kıyafetler, kask ve ayakkabım da olduğuna göre çantamı hazırlayarak yola düştüm. Yol uzun, geceden başladı serüven. Sabahın ilk ışıklarında Çamardı'na vardık. Kısa süreli dinlenme ve kahvaltı molasının ardından Çamardı'da eşyalarımızı kamp alanına taşıyacak ekibe teslim ettik. Ekip dediğim, bu yörenin insanı, katırlarla eşyalarınızı belirttiğiniz yerlere taşıyorlar ve yine kamp bitince söylediğiniz saatte gelip alıyorlar. Siz sadece dağlarda özgürce dolaşıyorsunuz. Eşyalarımızı taşıyıcılara teslim ettikten sonra tırmanışa başlıyoruz. Sabahtan başlayan tırmanışımız öğleden sonra kamp alanına varışımızla son buluyor. Buraya kadar gelmek de öyle kolay olmuyor. Önce vücudun sarsılıyor. Rakım yükseldikçe nefes alışverişlerin sıklaşıyor. Oksijenin azalması hareketini yavaşlatıyor. Normalde bir gece konaklayıp ortam koşullarına göre vücudu alıştırmak lazım. Maalesef düzenli çalışan olunca ancak hafta sonu kaçamağı yapma fırsatı buluyoruz. Biraz da şartları zorluyoruz. Eğer düzenli spor yapmayıp iyi bir kondisyona sahip olmasaydık bunu zor başarırdık. Doğa sporları, bedeni zorlayan, iyi bir kondisyon isteyen dallar. Tırmanırken yol boyunca bizim gibi gönüllü birçok dağcıyla da ara sıra verdiğimiz soluklanma molalarında sohbet etme fırsatı buluyoruz. Kimisi ilk defa, kimisi daha önce birkaç defa gelmiş. Geneli gençlerden oluşan yol arkadaşlarımız farklı yönlere doğru kuracakları kamp alanlarına ilerliyorlar. Bizimki hemen Emler'in altındaki çeşmeye yakın. Kamp alanına vardığımızda eşyalarımız çoktan gelmiş, bizi bekliyor. Taşıyıcılar bu konuda oldukça deneyimli ve ustalar. Bir ''oh!'' çekip, çadırımızı kuruyoruz. Gündüz çok sıcak olan hava gece bir o kadar soğuk oluyor. Donanımınız uygun değilse geceyi donarak geçirirsiniz. Tırmanışa gönül verdiyseniz malzemeleriniz de koruyucu olmalı. Yani önce sağlık sonra kaliteli malzeme! Biraz yol yormuş, yakınımızdaki zirveye, Emler'e tırmanacak enerjiyi bulamıyoruz. Ekip ikiye ayrılıyor. Dinlenmeyi isteyenler ve zirveye ulaşanlar. İlk gün bazı arkadaşlarımız ilk zirvesini yapıyor, ben biraz rahatı sevenler grubundan dinlenmeyi tercih ediyorum. Ertesi sabah güne dinç başlıyoruz. Gece biraz zor geçse de mis gibi hava kendimize gelmemizi sağlıyor. Ortam koşullarına göre hazırladığımız kahvaltının ardından eşyalarımızı hazırlayıp, bizi biraz daha zorlayacak Kızılkaya yönüne doğru tırmanışa geçiyoruz. Taşıyıcılar daha önce söylediğimiz zamanda gelip eşyalarımızı alacaklar, bu konuda rahatız. İhtiyacımız olan yiyecek, içecek ve birkaç eşyayla tırmanışa geçiyoruz. Kızılkaya'nın eteğinde 3600'ler de ben gruptan ayrılıyorum. Çünkü kaya tırmanışı eğitimim yok, risk almak istemiyorum. Bundan sonrası tamamen seyirlik. "The Secret Life Of Walter Mitty " filmindeki gibi ender rastlanan bir kar leoparını çekebilmek için saatlerce Himalayalar'ın tepesinde bekleyen Sean Penn tam da leoparı gördüğü an fotoğrafı çekmeyip, arkadaşına "bazı anların içinde olmak o kadar büyülüdür ki o anı yaşamak yerine fotoğrafını çekmek anın büyüsünü bozmaktan başka bir şey değildir. Ben anın içinde kalmayı, fotoğrafını çekmeye tercih ederim." der. Tıpkı Sean Penn'in oynadığı filmin karesindeymişim gibi sadece anı yaşıyor, büyüsünden uzun süre çıkamıyorum. Hiçbir kare çekmeden, seyrediyorum... Önce bulutların tatlı geçişlerini, güneşin parlaklığını, biranda çakan şimşek ve ardından yükselen sesle yıldırımın düşüşünü seyrediyorum. Biraz yağmur, biraz ıslaklık, ara sıra üstümden geçen kara bulutlar ve aynı manzaranın tekrarı... Böyle geçen birkaç saat sonunda geriye dönüş başlıyor. Bir yazıda okumuştum; " Dağcılıkta zirve, çıkabildiğin en yüksek noktadır." diye yazıyordu. Benim de zirvem 3600 'müş. Dağcı değilim, ilgiliyim sadece. Bu da ikinci tırmanışım. İlk tecrübemi Erciyes'te yaşadım. Yıllar sonra tekrarını Aladağlar'da yaşamak, keyifli bir o kadar da yorucuydu. Ne zorluk yaşanırsa yaşansın dağlarda olmak güzel ve huzur vericiydi.


Bu seferki ne bir şehir, ne de kültürel bir etkinlik. Sabah büyük bir telaşla yolculuğa başlıyoruz. Kimisiyle ilk defa kimisiyle bir çok kez aynı yolda adımladık. Bu sefer bulunduğumuz yerden bambaşka bir yöne doğru yol alıyoruz. Sabah başlayan yolculuğumuz ancak akşam altıda bitiyor. Gün bitmek üzere daha kamp alanını seçemiyoruz. Hava biraz rüzgarlı, korunaklı bir yer arıyoruz. Çokta uzaklaşmadan aradığımız yeri hemen buluyoruz. Kalabalığız. İş bölüşümüyle hemen kampımızı kuruyoruz. Bir ''oh'' dedirtircesine yeni demlenmiş çayın keyfiyle önümüze serili muhteşem gün batımının seyriyle yavaş yavaş yol yorgunluğunu atmaya başlıyoruz. Ilgaz'ın eteklerinde Küçük ve Büyük Hacet'in arasında bir yerdeyiz. Gece yanan ateşin sıcaklığıyla içimiz geçiyor. Bir günü bitirip, yeni bir güne başlıyoruz. Açık havada yapılan kahvaltının ardından tırmanış için hazırlıklara başlıyoruz. Sağlam ayakkabı, bedenimizi kolay saran koruyucu kıyafetler, baton, kuru yemiş ve her şeyden önemlisi suyumuzu asla unutmuyoruz. Öğlen on iki gibi ilk adımları atıyoruz. Dönüş kim bilir kaçta. Önce etrafımızı saran çam ve ladinlerin arasında tıpkı onlar gibi adım adım göğe doğru yükseliyoruz. Bir süre sonra ne bir ağaç, ne bir ses kalıyor geriye. Çırıl çıplak dağ önümüzde. Biraz soluklanarak yavaş yavaş yükseliyoruz. Tam yaklaştık derken, önümüzde daha çok yolun olduğunu görmek, kendimizle zirve arasındaki tatlı mücadeleyi kimin kazanacağı ilerleyen zamanda şekilleniyor... Şimdilik yola devam ediyoruz. Rakım 2546... Yer Küçük Hacet, Ilgaz'ın doruklarından etrafı süzüyoruz. Biraz rüzgar bizi savursa da manzara muhteşem. Tabi içimizdeki duygu da! Benim için ne bir ilk ne de son tırmanış. Biraz daha zirvede rüzgarla dans ediyoruz. Manzara büyüleyici. Kendimizden geçiyoruz. Her çıkışın bir inişi olduğu gibi bu sefer Büyük Hacet'e doğru yönümüzü çevirip, diğer sırttan yavaş yavaş inişe geçiyoruz. İniş, çıkıştan daha zor ve daha uzun sürüyor. İniyor, iniyor, kayıyor ve yine iniyoruz. Araç yolunu bulana kadar sürüyor. Yolda bazen suyun sesi bazen de börtü böceğin sesi yol arkadaşımız. Yarısı oldukça zor, yarısı da bir o kadar kolay diyebileceğimiz yolda ilerliyoruz. Gün bitmeden de kampa varıyoruz. Dile kolay yedi saattir dağlarda, hem bedenen hem de ruhen dolaşıyoruz. Bedenler yorgun, karın bir o kadar aç ama mutlu bir şekilde kampa varıyoruz. Biten güne, yanan ateşle veda ediyoruz. Biliyoruz yarın döneceğiz. Biliyoruz belki bir daha buralara gelmeyeceğiz. Tıpkı bıraktığımız ''iz'' gibi anılarımızdan silinmeyecek.