Safranbolu'ya genellikle tarihi evleri görmek, taş sokaklarda dolaşmak, birbirinden lezzetli yemekler ve tatlıları tatmak için geliyorsanız, yanılıyorsunuz. Safranbolu'nun kıyıda, köşede kalmış doğal güzellikleri keşfedilmeyi bekliyor. Ya bir günlük ya da iki günlük ziyaretlerle bu şehri tanımadan ayrılırsınız. Gizlenmiş ve yaklaşık iki yıl önce ziyarete açılan Bulak Mağarası'nı bilseydiniz, kalış süreniz eminim daha da uzardı. Safranbolu tarafından yaklaşık 11 kilometre uzaklıkta bulunan mağaraya dik ve birazda virajlı yoldan ulaşıyoruz. Mağaranın girişinde bizi bekleyen 150 basamak tahta merdiveni kullanarak girişine varıyoruz. Bir nefeste çıkılamayacak kadar çok basamakları tamamladıktan sonra rehberimiz eşliğinde mağaraya giriyoruz. Mağaraya girdiğimizde içimizi ferahlatan bir hava ile buluşuyoruz. Mekan her zaman 15 derecelik bir sıcaklığa sahip. İçeride nemli bir hava olmasına rağmen üşümüyoruz. Son dönemde okuduğum ve etkisinde kaldığım Trevanian'ın " Şibumi" romanında kahramanımızda ara sıra mağara gezileri yapıyordu. Evet yanılmadınız bir mağaraya gezi yapıyordu. "Mağara gezisi nasıl olur diye?'' soruları aklınızdan geçirdiğinizi de biliyorum. Bazen tek, bazen kalabalık grupla uzun mesafelerde yolculuğa çıkıyordu. Yolculuklar bir iki gün sürüyordu. Aksiyonun dorukta olduğu bir romanın girdabına kapılmışken, Bulak Mağarasında dolaşırken bulmakta Safranbolu gezimizin sürprizi oldu. Artık romanın kahramanı bizdik. Heyecan verici bir etkinlik oldu. Farklı rotalara yaptığım yolculuklarda ara sıra önüme çıkan mağaraları ziyaret etsem de, uzun soluklu yürüyüş ilk defa yapıyordum. Mağaranın içine girdiğimiz anda büyüleyici etkisi de başlamıştı. Dar dehlizlerden geçerek metrelerce ilerledik. Gün ışığının kaybolduğu anda milyonlarca yıl önce oluşumu başlamış, dünya harikası sarkıt ve dikitler bizi karşılıyordu. Sarı, turuncu, mavinin yer yer iç içe geçmiş renk ve desen yumağında, belli bir mesafeden sonra merdivenle daha derine, aşağıya indik. Bundan sonraki görüntüler için söyleyecek söz bulamıyorum sadece fotoğraflarla yetindiğimiz bir hazineyle döneceğimizi de biliyorum. Görüntüleri birer birer zihnimizde kayda alırken bir kaç metre yürüdükten sonra yolculuğumuzun bitiş haberiyle biraz sarsılıyor ve geriye doğru, geliş mesafesine dönüyoruz. Bizim gibi amatörler sadece 400 metreyle yetinirken, profesyonel mağaracılar izinli olarak yaklaşık 4 km parkuru dolaşabiliyor. Çıkışta muhteşem bir hava bizi karşılıyor. Kaynak suyundan yapılmış mis gibi çayda iyi geliyor. Derin vadiye karşı içilen çayla, keyifli dakikalar sona eriyor. Gezimanya. com ve Safranbolu Belediyesi'nin davetlisi olarak bloggerlarla mağara yolculuğumuzda bitince yeni rotalara doğru yol alıyoruz.


Bulgaristan denilince aklımıza hemen kayak ve deniz turizmi geliyor. Oysa kültürel açıdan önemli zenginlikleri de barındırıyor. Bunlardan biri de Balçık. Balçık'ın gizli güzelliği, diğer turistik yerlere göre daha fazla göze çarpıyor. Varna'ya yaklaşık 60 km uzaklıkta ve bir zamanlar Romanya'ya ait olan Balçık, Romanya Kraliçesi Marie'nın da gözde mekanlarından biriymiş. Söylentiye göre gönlünü bir Türk balıkçısına kaptıran Kraliçe Marie, Balçık'ta bir ev yaptırmış. Genelde kışları burada yaşar, sevdiği adamla da gizli gizli buluşurmuş. Bir zamanlar yaşadığı ev şu anda müze olarak düzenlenmiş. İster sahil tarafından, ister botanik parktan girin, iki şekilde de büyüleneceksiniz. Sahil tarafından girdiğinizde, önce dev bir taş duvar, irili ufaklı geçitler ve patikalar karşılayacak. Yukarıda parsellere ayrılmış her biri ayrı güzellikte onlarca çeşit çiçeklerin süslediği alanın arasından geçerek yukarıya doğru çıkıyorsunuz. Sağınızda şelale, solunuzda da binalar eşlik ediyor. Laleler, sümbüller, menekşeler, şırıl şırıl akan bir dere, bir kaç şelale, sincaplar, kaplumbağalar, çeşit çeşit ağaçların arasında cennette gibi hissediyorsunuz. Sahili taşlık, denizi de çılgın Karadeniz olunca sadece botanik parkla ilgilenmeniz bile yeterli oluyor. Dışarıdan küçücük görünen bölgeye bu kadar güzelliğin nasıl sığdığına şaşırıyorsunuz. Aşağıya indiğinizde kıyıda yan yana dizili birkaç kafe ile karşılaşıyorsunuz. Bunlardan birinde, yöreye özgü meyve şarapları da satılıyor. Tıpkı Şirince'de olduğu gibi, çeşit çeşit meyvelerden yapılan tadımlık şaraplardan sırasıyla tattığınızda, bir kaç tane almadan çıkmıyorsunuz. Ya da bu kafelerden birinde saatlerce denizin ve rüzgarın sesini dinleyerek aylaklık yapabiliyorsunuz. Şunu da söylemeden geçmeyelim, yöre halkı Türkçe biliyor ve çok rahatlıkla iletişim kurabiliyorsunuz.


Bulgaristan'ın Karadeniz sahilinde, şirin mi, şirin yapılarıyla, bir yarımadaya yayılmış Nessebar yer alıyor. Yaz aylarında yüzlerce turisti ağırlayan ancak mart başında sessizliğe terk edilmiş bu bölge Burgaz'a 30 kilometre uzaklıkta ve Avrupa'nın en eski yerleşim yerlerinden birisi. Ortaçağ mimarisinin örneklerini görebildiğiniz bölge, arkeolojik öneme sahip bir tatil merkezi aynı zamanda. Nessebar, 1956 yılında arkeolojik ve mimari özellikleriyle kültürel miras anlamında önemli bir yer olarak kabul edilip, sonunda ise bu miras Unesco tarafından 1983 yılında tescil edilmiş. Nessebar'ın sahili olan Sunny beach, Bulgaristan'ın en çok bilinen tatil bölgesi. Toplam uzunluğu 4 kilometre olan plaj, yaz aylarında kalabalık tatilcileri ağırlıyor. Nessebar'ı uzaktan ilk gördüğümde aklıma hemen Amasra geldi. Mimari benzerliği olmasa da yerleşim özellikleri bakımından benzer izler taşıyor. İkisi de Karadeniz'de ve ikisi de bir yarımada üzerine kurulmuş. Nessebar'ı, ana karaya yaklaşık 300 metre uzunluğundaki sonradan doldurularak yapılan yol bağlıyor. Alt tarafı taştan üstü ahşaptan oluşan evler, günümüze kadar korunarak gelebilmiş. İngilizlerin oldukça rağbet ettiği, hatta yazları işletmecilerin çoğunu oluşturduğu biliniyor. Yarımadaya ilk adımınızı attığınız anda antik kentle karşılaşıyorsunuz. Kuruluşu M. Ö. 600 yılında başlayan bölgede, ahşap evlerin büyük bir çoğunluğunu Osmanlı mimarisi oluşturuyor. Her sokakta bulunan galerilerde resimler ve geleneksel el işçiliği ürünleri sergileniyor. Genç Bulgar sanatçılarının elinden çıkmış inanılmaz güzel tablolar çok ucuza satılıyor. Bu butik kasabayı gezerken sağda solda Nessebar resimleri yapan sanatçılara rastlamak en olağan görüntüler arasında. Resim dışında takı ve danteller de yerini alıyor. Sahile doğru indiğinizde çılgın dalgalarıyla Karadeniz'le karşılaşıyorsunuz. Biraz denize paralel yol aldığınızda sıralı barlar ve yazlıklar sessizliğe bürünerek, baharı bekliyor. Manzaranın güzelliği karşısında yazın sahilde buz gibi içeceğinizi yudumlarken keyfinizi düşünemiyorum. Tekrar sokak aralarına sokuluyoruz. Bir kaç açık kafeye rastlıyor, hatta açlığımıza son vermek için birine yerleşiyoruz. Denize karşı cam kenarındaki bir masaya yerleşip, siparişimizi veriyoruz. Sıcak ve samimi bir şekilde karşılandığımız işletmede servisler biraz yavaş ama porsiyonlar oldukça büyük geliyor. Sipariş verirken dikkat etmenizi öneririm. Ne yerseniz yiyin, lezzetli. Yemekten sonra yavaş yavaş ayrılık vakti geliyor. Bu güzelliğe veda ederek, Balçık'a doğru ilerliyoruz. Otantik görüntüsü, temiz ve oldukça uygun kafeleri, restoranları, güler yüzlü garsonları ve esnafı ile Nessebar, Unesco kültür mirası içinde yer almayı fazlasıyla hak ediyor. Üstelik yeşil pasaportlulara ya da schengen vizesi olanlar için hafta sonu gidilecek kadar da yakın. Sınıra sadece 123 kilometre uzakta olan Nessebar, keyifli bir hafta sonu geçirmek isteyenler için ideal bir seyahat noktası.


Kırk kadın, bir otobüs ve yolculuk adresimiz Bulgaristan. Gece başlayan yolculuğumuz, sınır geçişi, pasaport kontrolü derken, sabah 7.30'da Haskova 'da kahvaltı molası için kısa bir süreliğine sonlanıyor. Peynirli börek ve yanında içilen boza açlık duygumuzu yatıştırıyor. Sabah karnımız doyunca, gözümüzü hemen yola dikiyoruz. Virajlı yollarda, yarı uykulu, yarı uyanık sessizce çevreyi izleyerek ilerliyoruz. Yolcuların tamamı kadın olunca sessizliği sağlamak mucize sanırım. Kısa süreli yolculuktan sonra saat onda Baçkovski Manastırına varıyoruz. Diğer adıyla "Uspenie Bogorodiçno" olan Baçkovski Manastırı, Rilski Manastır'ından sonra ikinci büyük Bulgar manastırı. Baçkovski Manastırı, Chepelare nehri vadisinde bulunuyor. Bizans komutanı Grigoriy Bakuriani ve kardeşi Abaziiy Gürcüleri tarafından 1083 yılında kurulmuş. Manastır, II. Bulgar Devleti sırasında Çar İvan Aleksandır tarafından himaye edilmiş. Bulgar topraklarında birçok manastırda olduğu gibi Baçkovski Manastırı'nda da küçük bir okul varmış. Tahminlere göre Bulgaristan Devletinin, Osmanlı egemenliğine geçtikten sonra XIV. yüzyılın sonunda Patrik Evtimiy Baçkovski Manastırı'na sürgüne gönderilmiş. Burada patrik ve öğrencileri aktif dini ve kültürel faaliyetleri geliştirmiş. Şimdi ise Manastırın kendi müzesi var, orada farklı dönemlere ait ritüel nesneler ve kuyumcu sanatının örnekleri görülebiliyor. 20. Yüzyılın başlarında 1930'lu yıllara ait 103 el yazısı ve 252 eski baskılı kitaplar bulunuyor. Manastırın doğusunda, Kluvya Nehri vadisinden devam ederek iki ilginç şelaleye de ulaşılıyor. Bizim gezi programımızda olmadığı için gidemiyoruz. Manastırın etrafını süsleyen, değişik tınıda, ruhumuzu dinlendiren, akan suyun sesini kaydetmesek de görüntüsünden birkaç kare ile yolculuğumuza kaldığımız yerden devam ediyoruz.


Sizi bilmem ama bizi hepsi çekti. Yola çıktığımız andan itibaren aynı rotanın bir parçası olduğumuz yolcuların genelinin niyeti yemek olsa da bizim gibi azınlığın önceliği de tarih ve kültürel değerlerdi... Bu nedenle burada öyle çok yemek muhabbetine girilmezse şaşırmayın. Araya da azda olsa gurmelik bir şeyler karıştıracağız merak etmeyin! Hikayemize geceden yolculukla başlıyoruz. Sabah ilk uçakla gelmek de var ama yorgun dolaşmak istemediğimizden cumadan gelmeyi tercih ediyoruz. Konaklayacağımız otel hemen kaleye yakın eski bir konaktan butik otele dönüşmüş, Rahmi Bey Konağı. Meşhur Bey Mahalesi'nin hemen girişinde yer alıyor. Çok değişik bir mimariye sahip, büyük bir ahşap kapıdan içeriye avluya giriliyor. Odalarda binanın her alanında yer alan bölümlerden oluşuyor. Kahvaltısız sadece konaklamalı yer seçiyoruz çünkü bu şehrin bize sunduğu lezzetlerden de bolca yararlanmak istiyoruz. Merkeze de yakın olunca her yere rahatça yürüyerek ulaşıyoruz. Bey Mahallesi'nde yer alınca da bir taşla iki kuş misali mahalleyi de dolaşmış oluyoruz. Sabahın erken saatlerinde buraların meşhur Beyran Çorbası içilse de biz bir adım öne geçerek katmeri tercih ediyoruz. Katmeri yiyeceğimiz yere, Zekeriye Usta'ya doğru koşuyoruz. Tek koşan biz değilmişiz tabi, bizden önce gelenlerle her yer dolmuş bile. Daracık sokağın minicik birkaç dükkanına yayılmış Zekeriya Usta. Katmerin büyüklüğünü görünce mide fesadı da geçirmemek niyetiyle arkadaşımla bir tane isteyip paylaşıyoruz. Yanında sunulan sütte ayrı bir tatla damağımızda dolaşıyor. Kale eski Antep'in merkezinde yer alıyor. Yapılış öyküsü Roma Dönemi'ne kadar uzansa da bugünkü biçimini "Kaleler Mimarı" olarak da adlandırılan Bizans İmparatoru Justinyanus döneminde MS. VI. yüzyılda almış. Kale'ye çıkarken Kale'nin ve İstiklal Harbi'nin izlerini sürdüğümüz Panorama Müzesi'nin içinden geçiliyor. Panorama Müzesi olarak ayrılan bölümde Kurtuluş Savaşı'nı anlatan resimler, maketler ve heykellerin oluşturduğu galeri yer alıyor. Bir taşla iki kuş misali aynı anda iki önemli tarihi mekanı gezerek ayrılıyoruz. Kalenin hemen karşısındaki güzel bir mimari yapı olan ve aynı zamanda otel olarak da hizmet veren Hışva Han şahane bir otel restorana dönüşmüş. Bayıldık buraya. İlk kahvelik molamızı burada veriyoruz. Kalmasak da havasını koklamak, iyi geliyor. Hemen yanındaki ara sokağa dönünce Hamam Müzesi'ne giriyoruz. Antep tarihi, yemekleri ve aynı zamanda hamamlarıyla ünlü. Müzeyi dolaşmaya başlıyoruz. Hamam Müzesi'nde, Osmanlı hamam mimarisi ve kültürünün en güzel örneklerinden birini dolaşıyoruz. Zamanında Lala Mustafa Paşa tarafından yaptırılan külliyenin hamam bölümü olarak hizmet vermiş olan yapı 1577 yılında yapıldığı biliniyor. Paşa Hamamı olarak uzun yıllar hizmet veren yapı, Gaziantep Büyükşehir Belediyesi tarafından 2015 yılında restorasyonu tamamlanarak Gaziantep hamam kültürünün yaşatıldığı bir müze haline dönüştürülmüş. Tamamen aslına sadık kalarak teşhir edilen hamamda; soğukluk, ılıklık, sıcaklık bölümleri, Haluk Perk koleksiyonundan hamam araç ve gereçleri, hamam adetleri, balmumu heykelleri ve maketlerle o dönemin hamam kültürü canlandırılıyor. Müze de geçirilen zamanın ardından canımız yeniden kahve çekiyor. Bu sefer ünlü tarihi mekana Tahmis Kahvesi'ne doğru Antep'in eski ara sokaklarında ilerliyoruz. Tahmis Kahvesi, 1635 'ten beri süre gelen keyifle kahve içilen iki katlı bir tarihi yapı. Türkmen Ağası ve Sancak Beyi Mustafa Ağa Bin Yusuf tarafından, Mevlevihane Tekkesi'ne gelir getirmesi amacıyla 1635-1638 arasında yaptırılmış. Tahmis, "kahvenin dövüldüğü yer" anlamına geliyor. Eski zamanlarda kahve, cevizden yapılan büyük dibeklerde, karataş ya da aynı ağaçtan imal edilen aletlerle dövülürmüş. Günümüzde hala kahve kültürünün devam ettiği Tahmis Kahvesi, eski binasının karşısına açılan ek binasıyla daha fazla kişiye hizmet vermeye çalışsa da eski binasıyla eski dokusuyla kalmasını yeğlerdim. . Tarihi yapısında iğne atsan yere düşmez misali, yer olmayınca karşıdaki açık alanda kahvemizi yudumlarken Tahmis'in olmazsa olmazı çalgıcıları da yanımızda hemen bitiyor. Burada nereye girerseniz girin muhakkak bir çalgıcıya rastlıyorsunuz. Bahşişleri hemen hazılayın! Tahmis'te içilen kahvenin ardından yeniden eski dar sokaklardayız. Bu sefer yönümüzü hanlara dönüyoruz. Antep, hanlarıyla zengin bir şehir. Ne ararsan bulacağın yerler de hanlar. Özellikle Selçuklu ve Osmanlı dönemlerinin ticari hayatının en yoğun geçtiği yerler, hayatın bir parçası olan hanlar hala aktif olarak ayakta hizmete devam ediyorlar. Geçmişte Gaziantep'te 31 tane han varmış, farklı nedenlerle bir kısmı yıkılıp zarar görmüş günümüze ulaşan hanlar ise şöyle: Şıra Hanı, Tuz Hanı, Emir Ali Hanı, Anadolu Hanı, Kürkçü Hanı, Belediye Hanı, Elbeyli Hanı, Yeni Yüzükçü Hanı, Tütün Hanı, Hacı Ömer Hanı, Millet Hanı ve Yeni Hanı diye sıralanıyor. Buraya kadar gelmişken birbirinin içinde devamı niteliğinde hanlara uğramadan dönmüyoruz. Özellikle de Millet Hanı'nda her gün saat 14.00'de baklava yapımı ziyaretçilere açık olarak yapılıyor. Bakırcılar Çarşısındaki Tütün Hanı da oldukça otantik yapıya sahip, sıcak yeni demlenmiş çay isteğimiz depreşince, bir mola da burada veriyoruz. Hava da güzel olunca avludaki kalabalığın arasına karışarak, bir mindere ilişip, keyifle yudumluyoruz. Hanlara devam ederken etrafa mis gibi kahve kokusu yayılıyor. Mağara gibi bir yerin girişinde közde kahve yapılıyor. Bir kahvelik keyif vakti ilan ederek içeriye doğru ilerliyoruz. Burası Kaleoğlu Mağarası, kahve, keyif yerine dönüşmüş geniş bir mekan, mekandan çok mağara. İçeride çalgıcılar yine karşımıza çıkıyor. Güzel klarnetli, darbukalı müzik ziyafetiyle kahvelerimizi yudumluyoruz. Bu kadar mekan kahve çaydan sonra sıra yemeğe geliyor. Ünlü yerlerden birini Halil Usta'yı seçiyoruz. Geçen gelişimde İmam Çağdaş'ta yemiştik. Orası oldukça popüler ve kalabalık. Daha sakin mahalle arası yer aradık. Halil Usta'yı seçtik. Yöreye ait ne varsa kebap tarzında karışık ortaya istiyoruz. Yemeklerin yanında olmazsa olmazı yöresel salatalar, acılı ezmeler, tatlılarla, açık ayranlı mide bayramı yaparak yollara düşüyoruz. Eski sokaklarda ilerleyerek Şirehan'a geliyoruz. Artık eski han güzel bir otele dönüşmüş. İçeriye girince, mimari olarak aklımızı başımızdan alıyor. Niye burada kalmadık, diye de bir iç geçiriyoruz. Eski dokudan biraz uzakta olunca önceliği merkeze verdiğimizden Rahmi Bey Konağı'nda kalıyoruz. Ancak burası bizi büyülüyor. Tekrar gelmek niyetiyle burada kalmayı hayal ederek otelimize doğru ilerliyoruz. Gece Bayazhan 'da eğlence var! Otel, Bayazhan'a bayağı uzakta bu nedenle yoldan çevirdiğimiz taksiyle gidiyoruz. Taksici oldukça samimi davranınca ertesi günkü planlarımızı tamamen değiştirerek gezimize ortak ediyoruz. Bayazhan, bir tütün tüccarı olan Bayaz Ahmed Ağa tarafından ortağı ile birlikte, Halepli mimar ve taş ustalarına yaptırılan bina 1904-1909 yılları arasında tamamlanmış. Zamanında ticaretin merkezi ve konaklama amaçlı hizmet veren han, Birinci Dünya Savaşı sonrası İngilizler, Antep'i işgal ettiklerinde burayı karargah olarak kullanmış. Hatta hanın bir bölümü Antep savunmasında hapishane olarak da kullanılmış. Gaziantep'te ilk sinema filmi Bayazhan'ın büyük salonunda gösterilmiş. Bayaz Ahmed Ağa 'nın 1919 yılında vefatından sonra Han'ın yarısı ailesine verilmiş, diğer yarısı ise uzun yıllar Tekel Baş Müdürlüğü tarafından kullanılmış. 05.05.2005 tarihinde Gaziantep Büyükşehir Belediyesi tarafından başlatılan restorasyon çalışmaları 2009 yılına kadar sürmüş. Günümüzde üst katı Gaziantep Kent Müzesi haline dönüştürülen Bayazhan'ın alt katı ise yaklaşık 6 ay süren bir çalışma sonucunda bir turizm merkezine dönüştürülmüş. Bugün handa işletilen 280 kişilik Restaurant, 140 kişilik Pub, 120 kişilik Meyhane, 900 metrekarelik ortak kullanım alanı bulunan Avlu, 15 kişilik Asma Toplantı ve 50 kişilik Begonvil Toplantı Salonu, Baklava Salonu, Çocuk Oyun Evi, 300 araç kapasiteli otoparkıyla hizmet veriyor. Biten günün gecesini burada yöresel tatlar eşliğinde müzikle eğlenerek tamamlıyoruz. Ertesi gün kahvaltı yerimiz tostçu Erol, otelimize de oldukça yakın. Küçük bir mekanda hizmet veriyor. Tek koşan biz değilmişiz gelince anlıyoruz, içerisi bayağı kalabalık. Tostlar oldukça büyük bu nedenle iki kişiye bir tost söylüyoruz. Yanında çaylarla nefis kahvaltımızı yapıp, yola çıkıyoruz. Geceden anlaştığımız bugünkü gezimize rastlantısal olarak dahil olan kaptan Mehmet'le önce gezemediğimiz Arkeoloji Müzesi'ni ve en önemlisi Zeugma Mozaik Müzesi'ne doğru gidiyoruz. İki müze de birbirine yakın mesafede ve zamanımızın çoğunu Zeugma'ya ayırıyoruz. Zeugma'nın büyüsü hala üzerimizdeyken yol bizi Halfeti'ye sürüklüyor. Bir buçuk saat hiç mola vermeden gidiyoruz. Yaklaştığımızı hissettiğimiz anda yolun kenarında aracımız duruyor. İlk fotoğraflık yer burasıymış, Mehmet heyecanla anlatıyor, bizi yamacın kıyısındaki kayanın üzerine doğru sürüklüyor. Manzara nefis karşımız Rumkale. Önümüze serili manzarayı seyrederken bir yandan da fotoğraflarımıza yeni kareler ekliyoruz. Güzel manzaraya karşı yavaş yavaş aşağıya doğru süzülüyoruz. Kıyıdaki teknelerden biriyle anlaşarak yola çıkıyor, Fırat'ın yuttuğu gizemli tarihe doğru yol alıyoruz. Halfeti'deyiz, daha önce çok defa dolaştım ama hiç Rumkale'den çıkmamıştım. İlk molamız Savaşan Köyü, bir çardakta verilen bir çaylık mola. Karşımızda ünlü batık minare ve Savaşan 'dan geriye kalan hayata dair sessizlik. Hüzünlü bir an! Tekrar tekneyle ilerliyoruz. Bu sefer kalabalığın tam ortası Halfeti'deyiz. Gezip, dolaşıp, kıyıdaki teknelerden birinde karnımızı da doyurunca dönüyoruz. Son bir kez meşhur tatlıları tadıp, geriye kalan zamanı da yöreye dair ürünlere yöneliyor, alışverişimizi tamamlıyoruz. Damağımızda dolaşan güzel lezzetiyle, kahveler, keyif, eğlencesi, geriye kalan anlatacak bir çok hikayeyle Gaziantep'e veda ediyoruz. Yazınızı okuduktan sonra sırf yemek için dahi gidebilirim. Yine harika yazmışsınız hocam. Ellerinize sağlık. Devamını bekliyoruz.


Tam iskeleye vardığımızda, öten vapurun düdüğüyle durakladık. Kaçırdığımızı sandığımız vapur yavaş yavaş hareketlenirken, kaptanın el işaretiyle hemen kartlarımızı okutup vapura atladığımızda adaya yolculuğumuz da başlamıştı. Hazelimiz, sabahtan kahveyi hazırlamış yanına tarçınlı kurabiyeleri de koymuştu. Kartal'dan adaya yolculuk kısa olunca tarçınlı kurabiye eşliğinde sabah kahvelerimizi bitirene kadar adaya varmıştık bile. Adaya ne ilk ne de son gelişimiz. Bu sefer gezmekten çok okuduğumuz kitapların sayfalarında dolaşmak, kahramanların izini sürmek niyetindeydik. İlk Ayşe Kulin'in kaleminden Füreya aklımızı çeldi. Okudukça merakımız bin kart arttı. Üstüne Şirin Devrim'in anılarından Şakir Paşa Ailesiyle, Nermidil Erner Binark'ın anılarından da Şakir Paşa Köşkü'nü listeye ekleyince yol bizi Büyükada'ya sürükledi. Bu sürüklenişe Halikarnas Balıkçısı'nın 'Mavi Sürgünü'de eklenince hikayenin içinde kendimizi bulmuş olduk. Meydandaki saat kulesini geçince hemen solda yer alan eskiden fayton durağından şimdilerin elektrikli midi otobüsleri kalkıyor. Ada üç bölümden oluşuyor; Nizam, Maden, Tepeköy. Bir tur adayı dolaşmak için Nizam sırasındaki kalabalığın ardına diziliyoruz. Birkaç otobüsten sonra önümüzdeki kalabalık eriyince ancak sıra bize geliyor. İçlerinde birçok hikayeyi barındırdığı adanın tarihi güzel evlerinin arasından etrafı seyrede seyrede müzeye kadar gidiyoruz. Müze durağında inip, adaya dair ilk izleri burada sürüyoruz. Müze küçük olsa da Prenses Adalarına dair birçok bilgiye buradan ulaşabiliyorsunuz. Hem kapalı hem de açık alanda eserlerin sergilendiği müzeye bilet alarak giriliyor. Müzeden sonra adanın sokaklarında adım adım ilerliyoruz. Önümüze ilk Reşat Nuri Güntekin'in evi çıkıyor. Eskiden duvarında yer alan evin yazara ait olduğu yazıyı bu sefer göremiyoruz. O muydu derken, midi otobüsümüzün kaptanı ikinci turunu atmak için yanımızdan geçerken doğru yerde olduğumuzu söyleyerek ilerliyor. Kadın kaptanların yardımseverliği oldukça hoşumuza gidiyor. Merdiven başında dizilip, ilk fotoğrafımızı çekiyoruz. Yol bizi Tepeköy'deki Müslüman mezarlığına sürüklüyor. Öğlen kızgın güneşin altında bu yokuşu çıkmak öyle kolay olmasa da iki ileri bir mola, arada su takviyesiyle mezarlığın kapısına kadar geliyoruz. Şakir Paşa ailesine dair ilk izlere burada rastlıyoruz. Mezarlığın arazisini Şakir Paşa bağışlamış. Mezarlık, adada yüksek bir noktada Tepeköy'de bulunuyor. Girince hemen sağ tarafta Şakir Paşa, eşi Sare İsmet Hanım yatarken hemen ardında büyük kızı Hakiye hanım, eşi ve kızları Füreya Koral yan yana yatıyorlar. Türkiye'nin ilk seramik sanatçısı Füreya Koral'ın sanatçı kimliğini yansıtan mezar taşının diğerlerinden farklılığı dikkatimizi çekince kalabalığın arasında şıp diye buluyoruz. Ailenin diğer fertlerinden oldukça farklı bir kişiliğe sahip renkli kimliğiyle Aliye Berger ve bitmeyen aşkı Ömer Karl Berger yan yana tıpkı aşklarını simgeleyen birbirine sarılmış mermerden iki insan vücudunun altında hemen yanlarında da yeğeni Şirin Devrim yatıyor. Cevat Paşa, Şakir Paşa gibi devlet adamlarıyla, Fahrünissa Zeyd, Aliye Berger, Füreya Koral, Cevat Şakir Kabaağaçlı gibi sanatçıları armağan etmiş geniş bir aile. Hayatlarının renkli, hareketli vede hüzünlü dönemlerini geçirdikleri Büyükada'daki köşkün izini sürmek üzere Şehbal Sokak'a geliyoruz. Bir zamanlar geniş bir bahçenin içinde, asırlık ağaçların arasında çiçeklerle dolu bakımlı bir bahçenin içinde üç katlı ahşap köşkün yerinde yeller esiyor. Yirmi dört oda, iki salon, üç kiler, mutfak, kahve ocağı, çamaşırhane, motorhane ve bir ahırdan oluşuyordu. İçeriye alt kattaki büyük salondan girilirdi. Salona girer girmez, yüzyıl öncesinin atmosferiyle sarılıp sarmalanırdınız. Kocaman yaldızlı aynaları, aynaların önlerinde 'tırnak' denen, duvara dayalı yaldızlı yarım masaları, oymalı mobilyalarıyla biraz kasvetliydi. Büyük salonun iki tarafındaki sağlı sollu odalardan biri piyano odası, öteki misafir salonuydu. Misafir salonunun bütün eşyaları yaldızlıydı. Kraliçe Viktorya stilindeki yarısı sarı, yarısı kırmızı atlas kapitone koltukların her tarafından püsküller, saçaklar sarkardı. Odaların kapıları sanki perdeymiş gibi kalın damase perdelerle süslenmişti. Bu katta bir de taş oda vardı. Eskiden burada kasa dururmuş. Orta kattaki salon aydınlık, ferah ve deniz manzaralıydı. Değerli porselenler, vazolar, eski tablolar ve rahat koltuklarıyla ailenin bütün vaktini geçirdiği yerdi. Yatak odalarının çoğu evin en üst katındaydı. Bu odaların bir özelliği bütün yatak örtülerinin beyaz iplikten örülmüş olmasıydı.


Adayı dolaştım, bir gün değil birkaç gün... Birçok kez gitsem de bu sefer başka bir güzeldi. Ruhuma, bedenime pek iyi geldi. Kartal'dan vapura bindim, yaklaşık yarım saat sonra adadaydım. Zaten üç yerden ulaşabiliyorsunuz; Kadıköy, Bostancı ve Kartal... Ben Kartal'ı seçtim. Yaz aylarında her yarım saatte bir vapur kalkıyor. Başta Büyükada olmak üzere Heybeli'ye ve diğerlerine de sırasıyla uğruyor. Birbirine yakın adaların tümüne ''Prens Adaları" deniliyor. Bizans döneminde Prensler sürgüne buraya gönderilirmiş. O dönemden kalan lakabıyla Prens adaları içinde beni en çok çeken ve etkileyen de Büyükada olmuştur. Burayı pek çok severim. ''Nereyi gezelim, nerede yiyelim?'' sorunuza cevap bulamayabilirsiniz. Bunun için daha önceki yazımızı okuyarak yola çıkmalısınız. Bu yazımızda adayı adımlayarak turlayacağız. Adanın sakin köşelerinde, kalabalıktan uzakta, keyifle bir o kadar da güç sarf ederek yeni yerleri keşfedeceğiz. İlk gün adaya akşamüzeri ayak bastım. Pandemi, covid, mesafe derken, birde üstüne faytonlarda kaldırılınca ada da bazı şeylerde değişmiş. Atlar, faytonlar yok artık. Elektrikli mini otobüsler vızır vızır çalışırken, yerelin minik motorları da araya karışmış.'' Adaya mı, farklı bir yere mi geldim.'' önce bir şok oldum. Faytonların kalkması kimisine göre atlar açısından iyi bir durumken, eski adanın yerlisine göre adayla özdeşleşen her şeyin yok olması anlamına geliyormuş. Keşke daha sağlıklı koşullarda bakılsaydı bugünlere gelinmezdi. Neyse bunu tartışmak bize düşmez. Saatlerce koşturulan ve eziyet çeken atlar için bence iyi olmuş. Bisikletler ve bisikletçiler ise aynen mesaiye devam ediyor. Adanın turist profili değişerek başka ülkelerden gelenlerle dolmuş. Mesafeye özen göstermeyen maskesiz dolaşan yabancılar fazlalıkta. Üzücü bir durum olsa da görevliler oldukça fazla etrafta uyarı yapıyorlar. Adada konaklama işini de kolayca hallettim, akrabamın evine birkaç günlüğüne yerleştim. Ev deniz kıyısında, gürültüden patırtıdan uzakta sakin bir yerde. Burada günlerce kalıp kitap bile yazılır. Bir adalı olmasak da kısa süreli buranın güzelliklerini yaşamak güzel. Kaldığım süre boyunca kuş sesleriyle uyanıp, camı açtığım anda denize karşı mis gibi havayı içime çekmek, kahvaltımı yapıp, yaklaşık iki saate yaydığım yürüyüşe başlamak oldukça güzeldi. Büyükada turu rotasında yürüdüm. İstinasız her gün adanın ''Nizam'' olarak bilinin mahallesi diyeyim, kaldığım evden yola çıkıp, önce günübirlikçiler için doğada yemeli dinlenmeli alanlarını sırasıyla geçip Yörük Ali Plaj yolunu aşıp, Aya Yorgi yokuşuna varmadan, büyük tur yoluna sapıyorum. Büyük tur yolundayım artık. Hemen hemen adanın yarısını kaplayan bu yolda ıssız bir yoldaymışım hissine kapılıyorum. Dar, virajlı yolun bir tarafı orman bir tarafı deniz manzaralı. Ara sıra benim gibi sabah sporunu yapan adalı, ara sıra da adayı keşfe çıkan yabancılarla karşılaşıyorum. Onun dışında yalnız ilerliyorum. Tamamının ağaçlı ıssız yolda sadece Eskibag Plajının girişi dışında hiçbir yapıya rastlamıyorum. Bana göre en güzel rota burası. Yolun bitiminde hareketliliğin başladığı yerden dönüp, Aya Yorgi'ye çıkan meydana tekrar gelip, günü bedenimi serin sulara atarak tamamlıyorum. Nizam'dan yola çıkarak sırasıyla Aşıklar Tepesi'ni aşıp faytoncuların meydanına ulaşıyorum. Bugünde küçük tur yolundayım. Denize doğru yaklaştığımda solumda Aya Nikola Rum Manastrı sağımda Büyükada Rum Mezarlığı yer alıyor. Önüme Aya Nikola Halk Plajı çıkıyor. Etrafa yayılan müziğin sesiyle buralarda gün çoktan başlamış. Plaj kalabalık. Yol boyunca ilerlediğimde karşıma Adalar Müzesi çıkıyor. Hemen biletimi alıp içeriye giriyorum. Yürüyüşe müze gezisi de eklemiş oluyorum. Geçmişten günümüze ada kültürünü anlatan müze her ne kadar küçükte olsa gezip görmeye değer. Yola kaldığım yerden devam ederek Müslüman Mezarlığına kadar ulaşıyorum. Buradan sonrası yukarıya tırmanışı gerektiriyor. Hem yapısal olarak hem de yaşayanlar bakımından burası biraz farklı. Daha çok adada çalışanların ve yurdun farklı yerlerinden gelip bir şekilde burada tutunmaya çalışanların yeri, mahallesi. Şimdilik mahallenin kıyısından yukarıya doğru süzülüyorum. Keşfi başka güne bırakıyorum. Meydana kadar yükselip, bisikletçilerin, dolaşanların arasında mesafeyi koruyarak eve doğru ilerliyorum. Her gün olduğu gibi ödülümü serin sularda alıyorum. Aşıklar Tepesi'nden meydana çıkıp, Çarkıfelek Sokağı'na sapıyorum. Bu sefer adanın yıkılmaya yüz tutan Büyükada Eski Rum Yetimhanesi'ne doğru ilerliyorum. Tırmanış için biraz nefes biraz da kondisyon gerekiyor. Sürekli spor yaptığım için iyiyim, rahatça tırmanıyorum. Yetimhane binası, adanın Manastır Tepesi'nde 1898-1899 yıllarında bir Fransız iş adamı tarafından "Prinkipo Palas" olarak işletilmek üzere tasarlanıp inşa edilmiş. Fakat devrin yönetiminden gerekli izin alınamayınca bina satışa çıkıyor ve Eleni Zarifi adlı bir Rum kadın tarafından satın alınıyor. Daha sonra Rum Patrikhanesine satılan bina, Yedikule'deki Balıklı Rum Hastanesi'nde işlevini sürdüren Rum Yetimhanesi, 1902 yılında bu binaya, Büyükada'ya taşınıyor. 1960 yılına kadar yetimhane olarak kullanılan yapı, yalnızlığına terk ediliyor. Şimdi yıkılmaya yüz tutmuş bir halde zamana direniyor. Ahşap karkas sisteminde inşa edilen yapı, yan bölümlerinde 6, diğer bölümlerinde ise 5 kattan oluşuyor. Binanın heybetine rağmen cephe mimarisi olabildiğince sade tasarlanmış. Birbiri üzerine tekrarlanan çıkmalar ile cephelere hareketlilik getirilmeye çalışılmış. Kim bilir içi nasıl güzeldir. Maalesef çevresini saran duvarı aşamıyor uzaktan seyretmekle yetiniyorum. Çarkıfelek Sokaktan aşağıya kadar uzanıyorum. Dün keşfedemediğim sokakları bugün keşfetme niyetindeyim. Araya sıkışmış güzel butik oteller, diğerleri kadar olmasa da güzel evlerde yer alıyor. Burası biraz daha orta gelirlerin yeri gibi duruyor. Müslüman Mezarlığı'na da uğrayıp, alt yoldan meydana doğru bir halka çizerek yürüyüşümü tamamlıyorum. Bugün hiçbir yere sapmadan doğru Aya Yorgi'ye çıkıyorum. En güzel manzara, en güzel günbatımı burada. Sabah, güneşi karşılamak da güzelmiş. Manzaraya karşı keyifle kahvemi yudumluyorum. Etrafı dolaşıp, günlük yürüyüşümü tamamlıyorum. Bu sefer Nizam'dan aşağıya iskeleye doğru iniyorum. Önceki günlerin tersine bir rota seçiyorum. Çankaya Caddesi'nden aşağı inerken önüme mi bakayım yoksa yolun iki tarafına dizilmiş birbirinden güzel yapıları mı seyredeyim bilemiyorum. Binalar aklımı başımdan alıyor. Her gün burada uyanmak nasıl olur acaba? Bıkılır mı? Yok, bence bıkılmaz çünkü çok güzeller. İskeleye kadar inip, kafelerden birine oturup ada çayımı keyifle yudumluyorum. Geldiğim yoldan tekrar çıkarak günümü ve tatilimi tamamlıyorum. Her gün kafama göre belirleyip, keyifle yürüdüğüm rotamı sizlerle paylaştım. Adaları sadece gezmek amacıyla gelenlere, aşağıda linkleri yer alan önceki yazılarımı okumalarını öneririm.


Düşmana geçit vermeyen, tarihte bir destan yazılan yerdeyiz. Yolumuz kaç defa kesişmiş bilinmez ama geneli Gelibolu tarafında geçen anılarımızla dolu. Adım adım gezer, bir kez daha kahramanlık öykülerini dinler evimize döneriz. Peki, boğazın diğer tarafını hiç merak etmiyor muyuz? Tabi ki ediyoruz! Birkaç güne sığdırdığımız gezimizi hemen yapıp, Çanakkale'yi keşfe çıkıyoruz. Bana göre Çanakkale, sahilleri, kamp alanları, dinlenme yerleriyle muhteşem bir şehir. Ayrıca karşısında Bozcada ve Gökçeada yer alıyor. Şehrin merkezine gelince önce soluğu sahilinde alıyor, mis gibi deniz havasını doyasıya içimize çekiyoruz. Kıyıya paralel dizili çay bahçelerinden birinde oturup, manzarayı seyrediyor, çayımızı da yudumluyoruz. ''Yanında bir de simit olsa!'' derken, köşeden simitçi arabasıyla görünüyor. Böylece ikiliyi buluşturuyor, keyfimize devam ediyoruz. Sahilde Denizcilik Müzesi de var, orayı da geziyoruz. Müze, Çanakkale Çimenlik Kalesi etrafında ve kale içinde yer alan eserlerin, tarihi eşyaların sergilendiği ve korunmasından sorumlu olan komutanlık aynı zamanda. Burası, Nusret Mayın Gemisi, Çanakkale Savaşları İhtisas Kütüphanesi, Çimenli Kalesi, Hediyelik Eşya Binası, Resim ve Fotoğraf Müzesi'nden oluşuyor. Müze Pazartesi ve Perşembe hariç her gün 9.00-12.00/13.00-17.00 saatleri arasında açık. Müzeden çıkınca, şehrin ara sokaklarına doğru ilerliyoruz. Meydandaki saat kulesinden içeriye doğru girdiğimizde, ayakta kalan eski yapıların önünden, dar sokaklarda ilerlerken Kepenek Keramik gözümüze ilişiyor. Küçük bir dükkan hemen içeriye giriyoruz. Birbirinin benzeri ama bir o kadar güzel seramikleri görünce hepsini alma dürtüsü içimizi kemiriyor. Birkaç kapı numarası, mumluk alıp çıkarken, alamadıklarımızda gözümüz, aklımız kalıyor. Birçok Çanakkale Türküsü'ne nağme olan "Aynalı Çarşı"ya geliyoruz. Burası bildiğiniz kapalı çarşının miniği. Her yer turistik eşya dükkanlarıyla dolu. Biraz dolaştıktan sonra çıkıyor, tekrar saat kulesine doğru yürüyoruz. Çarşıya geldiğimizde buraya özgün tatların satıldığı yan yana dizili dükkanları görüyoruz. ''Höşmerim, Efi Badem" farklı lezzetler, almadan gitmiyoruz. Efi Bademi, Meydani Ada Pastanesi'nden, Höşmerim'i de Çerkezoğlu'ndan almak gerekiyormuş, yerlileri öyle söylüyor. Şehirden biraz uzaklaşıp, Truva'ya doğru ilerliyoruz. Truva Antik Kenti girişi ücretli. Giriş ücreti biraz pahalı, müze kartınız yoksa kısaca yandınız!!! Kartınız varsa çok kolay tabi. Antik Kent'in girişinde hemen fotoğrafçı yer alıyor. Film seti gibi kurulmuşlar oraya, askıdaki kostümlerle ister Helen ol, istersen Paris. Tercihimi Helen'den yana kullanıyorum. Bol bol fotoğraf çektiriyorum. Büyük bir aşk hikayesinin sonunda çıkan savaşın izlerini sürerek ilerliyoruz. Burası, Dünya'daki en büyük antik kentlerden birisi. Kent geniş bir alana yayılıyor. Troya'da görülen 9 katman, kesintisiz 3000 yıllık bir zamana yayılıyor. UNESCO Dünya Miras listesine 1998 yılında alınmış. Zamanında ticari ve kültürel bağlantılar bakımından önemli bir coğrafi konuma sahip olduğu gözleniyor. Soluksuz uzun bir zamanı buraya ayırıyoruz. Hem tarih hem de kültürel bir alanda gezimizi sonlandırıp, yönümüzü Assos'a çeviriyoruz. Assos anılarımızı tabi ki ASSOS yazımızda okuyabilirsiniz. Gezmelere doyamıyoruz. Birazda yemek ve eğlenceden bahsedelim. Yukarıda anlattığım gibi burası deniz kıyısında güzel bir şehir, balık olarak sardalya çok meşhur. Sardalyanın salamurası da var, merkezde dükkanlarda satılıyor. Yalnız çok tuzlu olduğundan ben yiyemedim. Belki siz seversiniz. Zamanında taze taze yemek daha güzel, bana göre tabi. Tatlı olarak höşmerim, her adım başı küçük dükkanlarda tepsi tepsi vitrinlerde göreceksiniz. En sevdiğim tatlı, bir kutu alıyorum.


Bir gece vakti Queen Alia International Airport'a iniş yaptığımızda Wadi Rum' a yolculuğumuzda başlamıştı. Gece yarısı Amman'a ayak basınca bir yerlerde dinlenelim sabah yola çıkarız düşüncesiyle çıktığımız yolculuğumuzda, günlerin kısa oluşunu göz önüne alınca geceden Wadi Rum'a gitmeğe karar verdik. Havaalanından kiraladığımız aracımıza kavuşunca, uyku mahmurluğunu atabilmek için o anda önümüze çıkan bir marketten aldığımız kahvelerle yol bizi Wadi Rum'a kadar sürükledi. Uzun süre anayolda sakin sakin giderken ara sıra polis çevirmesine takılıp, memleketimizi söylediğimizde, bir tebessümün ardından geçişimize yol veren birkaç polis engelini aşınca yaklaşık beş saatte yolculuğumuzu tamamlamış olduk. Gün ağarırken ilk karşımıza atalarımızın zamanında yapımına başlanan şimdilerde sadece fotoğraflarımızı süsleyen Hicaz Demiryolu'na ulaşmış olduk. Yol yorgunu bedenlerimizin süslediği iki üç karenin ardından 24 saati geçireceğimiz Wadi Rum'da konaklayacağımız Bedevi çadırına giriş yaptık. Her ne kadar çadırımız hazır olmasa da sabah hazırlanan kahvaltıya yetişmiş, konaklayan misafirlerin arasına karışmış olduk. Daha gelmeden bookingden yaptığımız rezervasyonumuzun ardından burada sunulan hizmetlerin listesiyle fiyatları ulaşmıştı. Buralar Hasan'dan soruluyormuş, bizde onunla iletişime geçmiştik. Kahvaltının ardından ''hangi tur, kaç saat, ne kadar ?'' kısmını da geçince şarkılar, türkülerle ilerleyen bedevinin ardına dizili develer önümüzde sıralandı. Yaklaşık bir saat sürecek olan ilk turumuz develerle başlamış oldu. Ara sıra tatil yerlerinde bir fotoğraflık bindiğimiz develerle bu sefer bir saat beraberdik. Daha önce Kapadokya'da at turuna katılmış olsak da çölde deve turu bambaşkaydı. İlk başlarda Şakir'le alışma süreci yaşasak da oldukça keyifli bir tur oldu. Ara sıra diğerleriyle otları paylaşamayıp, hareketli anlar yaşatsa da onun dışında bambaşka bir dünyada dolaşıyormuş gibi hissetmek, anlatılmaz sadece yaşanır. Belli bir süre yol aldığımız Şakir'le vedalaşıp, ayrılırken yaklaşık altı saat sürecek aksiyonlu tura, jeep safariye hızlı bir geçiş yaptık. Şoförümüz Abdullah bizi alıp bambaşka diyarlara götürdü. On iki farklı yerde verilen fotoğraf molalarına, naneli bol şekerli çaylarda eklenince gezimizin tadına doyum olmadı. Turun finalini günbatımıyla yapınca kampa doğru yol aldık. Buraya özel yemekleri, Bedevi dansları, ateş başında keyifle içilen naneli çayıyla birinci günü tamamlamış olduk. Wadi Rum'u gezerken sıklıkla duyacağınız bir isim de Lawrence. 1. Dünya Savaşı sırasındaki Arap Ayaklanması'nın mimarı olarak bilinen İngiliz ajanı Lawrence'ın, Wadi Rum'da uzunca bir süre yaşadığı söyleniyor. Hatta Wadi Rum'da gezilecek yerler arasında yer alan "Lawrence's Spring" gibi bölgelerde uzunca bir süre yaşadığı rivayet ediliyor. Gelen bazı turistlerin Lawrence hitaben gerçekleştirdiği taş dizme ritüellerini değişik yerlerde sıklıkla görüyorsunuz. Kelime anlamı "Ay Vadisi" olarak bilinse de Wadi Rum'un, Arapça "Wadi" kelimesinin tam olarak "valley/vadi"den değil, bölgeye özgü bir tabir olan tam anlamı "yazın kuruyan dere yatağı" demek olduğunu buraya gelince öğreniyoruz. Wadi Rum'a gitmek için Amman'dan, Akabe'ye doğru ilerlemeniz gerekiyor. Wadi Rum köyüne kadar karayolu ile ulaşım var. Araç kiraladıysanız eğer köye kadar gidiyorsunuz. Köyden sonra yol bitiyor ve çöl başlıyor; bu noktadan sonra özel araçlarla giriş yok, yasak! O nedenle çöle giriş için rezervasyon yaptığınız kamp firmasının aracını veya Ziyaretçi Merkezinden ayarladığınız jeepleri kullanmanız gerekiyor. Biz çölün başlangıcında yer alan Hasan Zawaideh Camp merkezinde konakladığımız için sıkıntı yaşamadan kamp alanına kadar aracımızla gidip, park ettik. Wadi Rum'la Akabe arası ise 70 km, yolculuk yaklaşık 1 saat sürüyor. Bizim fazla zamanımız olmadığı için önceliği başka yerlere vererek Akabe'ye uğramadık. Her mevsim gidilir desek de mevsimine göre yoğunluk değişiyor. Kış mevsiminde Wadi Rum için en düşük sezon deniliyor. Gün içinde ortalama sıcaklıkların 18 C'yi bulduğu dönem olsa da bu sizi yanıltmasın, gece bu sıcaklıklar sıfırın altına kadar düşebiliyor. Hatta bu dönemde kar bile görürseniz şaşırmayın! Yaz mevsimi ise tıpkı kış dönemi gibi düşük sezonmuş. Gece katlanılabilir bir sıcaklık olsa da gündüz sıcaklık 40 dereceye kadar yükseliyormuş. Gündüz çöl turu yapmak biraz zorlayabilir ama gece üşümeden milyonlarca yıldızı seyrederek uyuyabilirsiniz. Bu mevsimdeki en büyük sorunlardan biri de, çok sık meydana gelen kum fırtınalarıymış. Wadi Rum için en ideal dönem Mart-Mayıs ve Eylül-Kasım arası diyebiliriz. Gündüz hava sıcaklığı 25-30 dereceleri seyretse de gecenin soğuğu çok fazla etkilemiyor. Hava durumu, hem çadırda donmadan bir gece geçirmek hem de gün içinde güneş altında pişmeden bir çöl turu yapmak isteyenler için oldukça ideal. Amman'dan Jett Bus veya yerel minibüslerle direk Akabe'ye gelebilir, Akabe'den de Wadi Rum'a gelmek için ulaşım/konaklama dahil çöl turu ayarlayabilirsiniz. Başka bir seçenekte 30 JOD ($42) ücretle taksi tutabilir veya bilet fiyatı yaklaşık 3 JOD ($4) olan yerel minibüsleri kullanabilirsiniz. İkinci bir seçenek olarak Amman'dan Petra'ya gelip, Petra'yı gezdikten sonra Wadi Rum'a geçebilirsiniz. Petra'nın bulunduğu Wadi Musa Bus Station'dan Wadi Rum'a giden minibüslere binebilirsiniz. Yerel minibüsler öğleden sonra ve Cuma günleri çalışmıyor. Belli bir kalkış saatleri de yok! Hem deve hem de jeep safari olmak üzere iki farklı tur yapılıyor. Deve turu yaklaşık bir saat sürüyor. Belli bir alana kadar rehber eşliğinde ilerliyorsunuz. Kişi başı 15 JOD ödedik. Jeep safari ise değişik saat aralıklarında tercihe göre yapılan turlar. Konakladığımız kamptan gelen fiyat aralığına göre, Değişik fiyatlara göre belirlenen turlardan en uzununu ve günbatımını yaşamak için 6 saatlik turu tercih ettik. Buralara kadar gelmişken her anını dolu dolu yaşamayı düşleyenlerdenseniz bizim gibi 6 saatlik tura katılmalısınız. Wadi Rum'daki kamp alanları sayısına inanamazsınız, o kadar çok ki! Hiç rezervasyon yapmadan gittiğinizde bile mutlaka kalacak bir yer buluyorsunuz. Fakat hem ucuz hem de iyi hizmet veren yerde kalmak istiyorsanız önceden rezervasyon yapmakta fayda var. Bunun için tabi ki booking'teki konaklama seçeneklerine bakmak gerekiyor. Dikkat etmeniz gereken en önemli konu ise Wadi Rum dışında da Bedevi kamp alanları mevcut. Biz hemen çölün girişinde Hasan Zawaideh Camp merkezinde kaldık. Hem sunduğu hizmet seçenekleri hem de konforu bakımından burayı tercih ettik. İyi ki de etmişiz. Yok, biz tam bedeviler gibi yaşayacağız derseniz, çöl turunda birçok seçeneği göreceksiniz. Her türlü seçeneğe göre sınırsız bir hizmet seçeneği sunan konaklama alanları mevcut. Hatta Wadi Rum Night Luxury Camp gibi, balon otel benzeri yerlerde kalabileceğiniz gibi lüks yerler isterseniz en az 3 ay öncesinden rezervasyon yaptırmanız gerekiyor çünkü böyle yerlere fazla talep oluyor. Kısacası; konfor ve hijyen endişesi yaşıyorsanız, yüksek standartta hizmet veren kamplara öncelik vermeniz gerekiyor. Bu tesislerde özel banyo-tuvalet ve klimalı çadırlarda konaklayıp, dünya mutfaklarından seçilen açık büfe yemeklerden faydalanıyorsunuz. Yok, ben illaki Bedeviler gibi yaşayacağım diyorsanız, daha ucuza ortak kullanılan banyo tuvaletli kamp alanlarını tercih edebilirsiniz.


Pandemi günlerini eskiye özlemle, bolca gezi hayali kurarak geçirdik. Hele bizim gibi yerinde duramayan sürekli seyahat etme tutkusuyla yanıp tutuşanlar yavaş yavaş yasakların kalktığı, sınırların açılmaya başladığı şu günlerde yeniden yolculuklara başlamadan önce bazı kuralların değiştiğini bilerek yola çıkmakta fayda var. Dikkat edilmesi gerekenler beş ana bölümden oluşuyor. - Uçuşa hazırlık için neler yapılmalı? - Havalimanında yeni kurallar neler? - Uçağa binerken nelere dikkat edilmeli? - Uçak içinde nelere dikkat edilmeli? - Uçaktan inerken nelere dikkat edilmeli? - UÇAŞA HAZIRLIK İÇİN NELER YAPILMALI? Yola çıkmadan önce gideceğiniz ülkenin seyahat koşullarını incelemeniz gerekiyor. Yurtdışı veya yurtiçi uçuşlarda muhakkak HES kodu almak gerekiyor. Havalimanına gitmeden önce mutlaka online check-in işlemlerinizi yapmanızı öneriyorum. Kişisel sağlık kapsamında, evinizden çıktığınız andan itibaren maskeli olarak seyahat edeceğinizi unutmayınız! Tek kullanımlık cerrahi maskelerin 4 saatte bir değiştirilmesi zorunluluğundan dolayı, seyahat sürenizi göz önüne alarak yeterli kadar yedek maske ve hijyenik mendil bulundurmanız da gerekiyor. En önemli kısım hazırlıkları tamamlandıktan sonra kabin bagajı. Eskiden olduğu gibi 8 kiloya kadar elimizde valizle uçağa binemiyoruz artık her şey değişti, bunu unutmayın! Hazırlayacağınız kabin bagajı çevre ile fiziksel temasınızı en aza indirecek tarzda yalnızca izin verilen ölçülerde (üst limiti 40x30x15 cm ve 4 kg'ı geçmemelidir) kişisel ve değerli eşyalarınızı yanınıza alacağınız büyüklükte olmalı. Onun dışındaki eşyalara izin verilmiyor ve kabine alınmıyor! Bunun dışında hazırladığınız bagajı check-in işlemleri sırasında kayıtlı bagaj olarak yerleştirilmek üzere teslim alınarak, kullanmadığınız kabin bagaj hakkınızda, uçuştaki bagaj hakkınıza ilave ediliyor. Kısacası kabine sadece el çantanızı ve içinde özel eşyalarınızı sokabiliyorsunuz. - HAVALİMANINDAKİ YENİ KURALLAR NELER? Havalimanına girdiğiniz andan itibaren maske takmak zorunlu. Girişteki güvenlik sırasında eskisi gibi birbirimize bitişik sıraya girme dönemi bitti. Arada fiziksel mesafeyi korumak için çizgilerle belirtilmiş olan sınırlarda yer almak ve en az 1,5 metrelik sosyal mesafeyi korumak gerekiyor. Belli bölümlerde yer alan kullanım amaçlı dezenfektanlar bulunuyor. Uçuş öncesi vücut sıcaklık ölçümü de mutlaka yapılıyor. Kontuarlarda pasaport veya kimlik alışverişi yapmadan temassız check-in ve bagaj teslim işlemleri rahatlıkla gerçekleştiriliyor. İç hat uçuşu gerçekleştirecekseniz, havalimanında bulunan kiosklardan temassız check-in işlemi yapabiliyorsunuz. Biniş kartınızı önceden almışsanız, Otomatik Bagaj Teslim istasyonlarından temassız bagaj teslimi yapabiliyorsunuz. Burada kısaca her şeyi temas etmeden siz yapıyorsunuz. Yurtdışına çıkacaksak, eskiden olduğu gibi dip dibe yakın mesafe uzun kuyruklar yok artık. Pasaport geçişlerinde sosyal mesafeyi korumak için 1,5 metrelik aralıklarla sınırlar çizilmiş ve bunun için gerekli önlemler alınmış. - UÇAĞA BİNERKEN NELERE DİKKAT EDİLMELİ ? Uçağa binişte ve tüm süreçlerde maske kullanmamız gerekmektedir. Uçağa biniş sürecinde sosyal mesafe kuralları aynen geçerli ve uyulması gerekiyor. Yolcular, küçük gruplar halinde kontrol noktasına alınırken, uçağa biniş kontrolleri de temassız bir şekilde gerçekleştiriliyor. Uçağa binişler, körükler aracılığıyla yapılıyor. İstisnai durumlarda kullanılacak olan apron otobüslerinde ise sosyal mesafe düzenlemesi sağlanmış. Eskiden olduğu gibi kabin içine gelişi güzel binilmiyor. Kabin içindeki yığılmaları azaltmak amacıyla, en arka sıradan başlayarak uçağa biniliyor. Kısaca numara sırasına göre biniliyor. - UÇAK İÇİNDE NELERE DİKKAT EDİLMELİ ? Tüm temas noktaları her uçuş sonrası özel ekipler tarafından detaylı bir şekilde dezenfekte ediliyor. Ayrıca, uçuş sonrası uçaklar merkeze döndüklerinde iki aşamalı özel bir dezenfeksiyon süreci olan püskürtme yöntemi ile tekrar dezenfekte edilerek bir sonraki uçuşa hazırlanıyor. Uçaklarda bulunan HEPA filtreleri; 0,3 mikrona kadar havadaki tüm partiküllerin %99,97'sini havadan arındırma ile özel bir filtreleme sistemine sahip. Uçaklar, uçuş esnasında hijyen açısından güvenli alanlar. Uçaklarda lavabo dezenfektasyonu ile kabin içi tüm hijyen ve sosyal mesafe tedbirlerinin uygulanması konusunda Hijyen Uzmanı kabin ekipleri de görev alıyor. Bu koşullar altında uçuş boyunca maskemizi ağız ve burun bölgemizi kapatacak şekilde takmamız zorunlu. Kumaş veya cerrahi maske kullanabiliriz. Tek kullanımlık cerrahi maskelerin 4 saatte bir değiştirilmesi gerekli, bu tip maske kullanıyorsak eğer yeterli sayıda maskeyi de yanımızda hazır bulundurmalıyız. Kullanılan maskeleri, ön kısımlarına el değmeden ihtiyaç torbasına atmalıyız. Uçakta bizlere içerisinde maske, antiseptik mendil ve el dezenfektanı bulunan bir "Hijyen Seti" veriliyor. Tüm uçak lavabolarında el dezenfektanı bulunuyor. Eskiden olduğu gibi yastık battaniye keyfimize göre isteyemiyoruz. Hijyen tedbirleri kapsamında yastık servisi kaldırılmışken, battaniye hizmeti de yalnızca 4 saat ve üzeri uçuşlarda veriliyor. Uçak içindeki gazete, dergi yayınlarının dağıtımı da kaldırılmış. Yüksek hijyen kuralları çerçevesinde hazırlanan ikramlarda, uçuş süresine göre farklılaşan konseptlerde paketli ve tek kullanımlık ürünler olarak sunuluyor. Uçuş süresi 2 saatin altında olan uçuşlarda temasın azaltılması için ikram olarak sadece paketli su servis yapılıyor. - UÇAKTAN İNERKEN NELERE DİKKAT EDİLMELİ ? Eskiden olduğu gibi teker yere değer değmez fırlamaya son! Aceleci yolcuları yeni düzenlemeler zorlasa da kurallara uyma zorunlu. Uçaktan inişler onarlı sıralar halinde, kabin ekibinin anons ve yönlendirmesine göre ikişer dakikalık bekleme süreleriyle gerçekleşiyor. Uçaktan inerken tıpkı binişteki gibi körükler aracılığıyla gerçekleştiriliyor. İstisnai durumlarda gerekli görüldükçe kullanılacak olan apron otobüslerinde de sosyal mesafe düzenlemesi sağlanmış. Bagaj alımlarında da fiziksel teması azaltmak amacıyla ilgili düzenlemeler sağlanmış bile.


Sahilde yan yana dizili, birbiriyle yıldız yarıştıran otellerden birini seçip konaklıyoruz. Çünkü başka seçenek yok! Misafirlerin her türlü konforu düşünülerek hizmet verilen otelde, yazın sıcağında serinlemek için bol bol yüzüp güneşleniyoruz. Burada yapılacak diğer bir etkinlik Atv'yle safari turu. Benim de ATV ile dostluğum burada başlıyor ve bir o kadar da keyifli geçiyor. Uçsuz bucaksız çorak arazide iki saate yayılan turda rotamızda ilerlerken, ara sıra havalanan kumlara karşı kendimizi korumak için ağzımızı, yüzümüzü iyice kapatmamız gerekiyor. Yoksa gözümüzü açamayız! Korunmayı sağladıktan sonra bol maceralı yolculuğumuzda çölde bedevi çadırında verilen dinlenme molasının ardından gelinen yolun tekrarı yaşanarak sonlanıyor. Turun bitiminde günün yorgunluğunu denizde serinleyerek atıyoruz. Öyle serin sular hayal etmeyin bildiğiniz kaynamış su. Çokta abartmayalım, ılık yani. Asıl önemli olan buranın dalış cenneti olması. Evet çoğu ziyaretçiler, turistler, su altı zenginliklerini keşfe geliyor. Bizim gibi yeteneği olmayanlar da yüzeyde şnorkelle dolaşıp, renk renk sualtı zenginliklerini bir nebze olsa da görmeye çalışıyor. Günlük olarak uzman eğitimcilerin eşliğinde yapılan tekne turlarında en az üç defa verilen dalış molaları, dalamayanlar için de ayrı rehberle suyun yüzeyinde keşif turuna dönüşüyor. Aynı zamanda değişik bir gezi deneyimi de yaşamış oluyoruz. Şiddetle tavsiye ediyorum. Geceleri ışıl ışıl sokaklarda kalabalığın arasına karışıyoruz. Evet gecemizi otelde geçireceğimize şehrin kalabalık, coşkulu sokaklarında dolaşmak, eğlence mekanlarında zamanı harcamak yaptığımız diğer etkinlik. Gece renkli şovları izleyip Mısır'ın tarihine yolculuk yapıyoruz. Yaklaşık bir saate sığdırılan, birbirinden renkli kıyafetler ve müziğin eşliğinde Mısır'ın gizemli tarihini canlandıran dans şovlarını izliyoruz. Bir nevi bizdeki Anadolu Ateşine benziyor. İki ya da üç günle sınırlandırdığımız bir yerdeyiz. Yok ben burada bütün haftayı geçiririm derseniz başka alternatifler de olabilir. Bizim için üç gün yeterliydi. Önemli olan dolu dolu yaşamak arınıp güzel bir tatili tamamlamak. KAHİRE'den buraya gelmek de çok kolay ya otobüs ya da uçakla. Biz daha kısa süre de ulaşmayı tercih edip, Kahire'den ara uçuş almıştık. Yaklaşık bir saat sürüyor. Bizim için ayrı bir destinasyon oldu. Keyifliydi. Gelmek için en uygun mevsim bahar, yaz kavurucu dikkat edin! Geldiğinizde kalabalık bir şehir beklemeyin, çünkü burası sadece oteller, otel çalışanları, eğlence merkezleri, mağazalar, restaurantlar, tur şirketleriyle sınırlı. Burada aileler yaşamıyor. Suç oranı hemen hemen sıfır. Eeee, o zaman gitmeye ne dersiniz? Değişik bir macera için SHARM EL SHEİKH sizi bekliyor.


Dans etmeyi severim, seyretmeyi de. Ama hiç tango yapmadım. ''Milonga Geceleri'' varmış, Kıbrıs'ta her sene yapılıyormuş. Biz de Milonga diye hem dansı hem de Kıbrıs'ı öğreniyoruz. ''Milonga ne?'' dediğinizi duyar gibiyim. Milonga, Arjantin ve Uruguay kökenli bir müzik ve o müzikle yapılan dansın adı. Tangoya çok yakın bir dans türü diyelim. Bizde Milonga Geceleri'nden eksik kalmayalım diye Kıbrıs'a gidiyoruz. Uçuşumuzu sabahın ilk saatine, dönüşü de en son uçağa alıp, 3 gecelik gezimizi otomatikman artırarak 4 güne çıkarıyoruz. Dans etkinlikleri Girne'de yapılıyor. Türkiye'den ve Arjantin'den gelen dans ve müzik severler burada buluşuyor. Biz de hem seyretmek hem de yeni bir keşif hevesiyle geliyoruz. Ercan Havaalanı'ndan Girne'ye direk ulaşım yok bu nedenle hem geliş hem de gidişte olmak üzere transfer satın alıyoruz. Milonga Geceleri, yaz aylarında haziranın temmuza evrildiği dönemde yapılıyor. Hava öyle sıcak ki, gündüz dilin bir karış dışarıda dolaşıyorsun. Gün içinde herkes kendi havasında dinlenip eğlenirken, gece dans ve müzik için toplanıyor. Günün sıcağından bir nebze olsun uzaklaşmak için en yakın plaja koşuyoruz. Plaj oldukça kalabalık, deniz ve kum şahane! Deniz kenarında bir günlük aylaklıktan sonra seyyah ruhum ayağa kalkıyor ve isyan bayrağını çekiyor. Geriye kalan günleri de aylaklık yaparak geçirmemek için küçük bir araştırma yapıyor, hemen üç günlük gezi programı hazırlıyorum. İlk gün Girne sonra Lefkoşa ve Karpaz diyerek programı listeliyorum. Tura gerek yok, otelimiz Girne merkezine çok yakın, yoldan geçen dolmuşlardan birine atlayarak, gidiyoruz. Şehir oldukça küçük, kolay geziliyor, bu nedenle bir günlük gezi yeterli oluyor. Ziyaretçilerin çoğu ya tatil ya da casinolar için geldiği şehirde, biz biraz aykırı davranıp tarihi yolculuğa çıkıyoruz. Etraf beyaz boyalı evler ve bol yıldızlı otellerle çevrili. Sahilde uzayıp giden yürüyüş yolları ve etrafında çay bahçeleri yer alıyor. Gündüz sakin olan sokaklar geceleri yoğun bir kalabalığın akınına uğruyor. Genellikle yürüyüş yapanlar ya da bir kafede hararetli sohbetin içinde kaybolanlarla dolup taşıyor. Programımızda ilk sırayı Girne Kalesi alıyor. Kalenin içinde yer alan müzeyi de gezmeden çıkmıyoruz. Günün en uzun zamanını burada geçiriyoruz. Kıbrıs'ın önemli müzesi de olan St. George Kilisesi, mezarlar, Venedik Kulesi, Luzinyan Kulesi, sarnıç, zindanlar ve batık gemi hepsi kalenin içinde yer alıyor. Nefis kale manzaralı birkaç fotoğraf, müzenin çıkışında yer alan kafede dinlenme molasının ardından, hemen kale çıkışından başlayıp, içeriye doğru çeken daracık tarihi sokaklarda yürümekle keşif turumuzu tamamlamış oluyoruz. Özellikle sokaklardan birinde kendi ismimi görünce ayrı bir mutlu oluyor, burayı da sahipleniyorum. Ayarladığım tur firması aracı otelimizden bizi alınca, doğru Lefkoşa'ya uzanıyoruz. Aracın çoğu meraklı yabancı turistlerle dolu. Yaş ortalaması oldukça yüksek. Turistler yabancı olunca rehberimizde ingilizce anlatıyor. Anlaşılır bir tarzda konuşan rehberimizden, anlayamadıklarımızı da sorarak öğreniyoruz. Şehirde bazı binalarda hala savaşın izleri var. İçimiz biraz buruklaşıyor. Sonra keşiflere doğru rehberimizin arkasından ilerliyoruz. İlk durağımız bir zamanlar St. Sophia Katedral'i olan ve Kıbrıs'taki en büyük en görkemli ibadethane. Ayrıca en önemli Gotik mimari eser olarak da kabul ediliyor. Osmanlılar döneminde (1570 tarihinde) kullanılamayacak kadar harap durumda olan ibadethane, onarılarak mihrap, minber ve kürsü eklenmesiyle Ayasofya adıyla camiye çevrilerek yeniden ibadete açılmış. Yapı, M. S XIV. Yüzyıl Lüzinyan Dönemi'nde Bizans kalıntıları üzerine Gotik nizamda inşa edilmiş, Venedik Dönemi'nde Ortodokslar tarafından St. Nicholas Kilisesi adıyla Metropolit binası olarak kullanılmış. Osmanlı döneminin ilk yıllarında tekstil çarşısı olarak da kullanılan bina, sırasıyla ; tekstil, gıda, un pazarı ve buğday deposu olarak da kullanılmış. Han, tarihi ve mimari değerler bakımından sadece Lefkoşa'nın değil, Kıbrıs'ın en önemli Osmanlı-Türk eserleri arasında yer alıyor. Ayrıca Kıbrıs'ın da en büyük hanı olarak biliniyor. Şehirde ticaretin nabzı burada atıyor. Alt ve üst katlarda 68 oda, doğu girişinde ise tek katlı 10 dükkan bulunuyor. Ortada avlu yer alırken, ortasında sütunlar üzerine yükselen bir köşk mescit bulunuyor. Günümüzde Kıbrıs'ın hem kültürel hem de el sanatlarının yaşatıldığı bir mekan olarak kullanılıyor. Bir kaç tarihi binanın ardından verilen molada özgürce eski sokaklarında dolaşıp, mis gibi kahve kokularının yayıldığı dükkanların önünden geçiyoruz. Taze kavrulmuş damla sakızlı kahvelerden eve götürmek için alırken, çınarın altında da kendimizi ödüllendirerek kahvelerimizi yudumluyoruz. Kıbrıs mutfağına özel bol çeşitli otlarla yapılan zengin yemeklerin ardından grubumuzla buluşup, günümüzü tamamlıyoruz. Cennetten bir köşeye doğru Kıbrıs'ın en kuzey ucuna ve bize en yakın burnuna doğru kısa bir yolculuğa çıkıyoruz. Geldiğimiz yere göre biraz daha ıssız. Eşekleriyle de meşhur yerdeyiz. Sokakta boş boş dolaşan eşekler ara sıra yanımıza yanaşıyor. Karpaz, tarih boyunca birçok medeniyete ev sahipliği yapmış bir yer. Bölgede antik kent, manastır ve farklı uygarlıklara ait kalıntılar yer alıyor. Bölgede tarihi kucaklayacağımız antik kent Karpasia'ya doğru ilerliyoruz. Biraz bakımsız olmasına rağmen yerdeki mozaikler ziyaretçilerini bekliyor. Tarihin sayfalarında dolaşıp, Apostolos Andreas Manastırı'na geliyoruz. Karpaz yarımadasının uç bölgesi Zafer burnunun güney kısmında bulunuyor. Rehberimizden dinlediğimiz efsaneye göre, Hz. İsa'nın askerlerinden biri olan Andreas deniz yolu ile Kudüs'e giderken gemide su sıkıntısı yaşanır. Andreas gemiden inerek Manastırın bulunduğu bölgeye gelip, elindeki bastonu ile yere vurmasıyla su çıkartıyor. Bir gözü kör olan kaptanın fışkıran su ile yüzünü yıkadığında gözlerinin görmeye başladığı efsanesi kulaktan kulağa günümüze kadar ulaşıyor. Gerçekliği sorgulansa da efsane bu diyerek, suyun aktığı çeşmede yüzümüzü yıkıyoruz. Ayrıca her sene Hıristiyanların dini bayramlarında Rum kesiminden bölgeye gelen vatandaşlar, Apostolos Adreas Manastırı'nda ibadetlerini edip, kutsal saydıkları çeşmeden de su içerlermiş. Manastırı da gezip, kendimizi bir anda sahilde buluyoruz. Bölgede bulunan Altınkum Plajı sapsarı kumları ve berrak sularıyla bizi büyülüyor. Gün boyu berrak sularda yüzmenin tadına doyamıyoruz. Ayrılma vakti gelince içimize bir hüzün çöküyor. Buralar bakir koylar, betonlaşmamış doğal ortamlar. Etrafta sadece bir kaç tesis yer alıyor. Tamamen doğaya uygun ve ahşaptan yapılı gözü ve görüntüyü bozmayacak güzellikte. Aklımız sadece burada kalıyor. Gündüz geziler de geceleri ise dans ve müzikle geçen 4 günlük serüvenimizin sonunda az da olsa tango yapmayı öğreniyorum. Artık bütün Milonga Geceleri bizi bekliyor.


Knidos'u görmeden Datça'yı gördüm deme, demişler... Biz de geldik, gördük ve döndük. Knidos'a ulaşım biraz zahmetli. Arabayla gelenler avantajlı ancak arabasız gelenler ya Datça merkezden belli saatlerde kalkan dolmuşla ya da bizim gibi bir taksiciyle anlaşarak gitmeyi seçecekler. Kaldığımız yerden Kızılbük'ten, yola çıkıyoruz. Yol uzun ve virajlı. Taksici buranın yerlisi emekli öğretmen, yol boyunca antik kentin hikayesini anlatıyor. Yola öğleden sonra çıkıyoruz. Her gelenin dilinden düşürmediği günbatımının güzelliğini yaşama niyetindeyiz. Güne vedaya yaklaşık dört saat var. Bizim önceliğimiz bu antik kentin sularında biraz serinlemek. O nedenle yine gişeden giriş yapmak geçmek gerekiyor. Girince sahile doğru ilerliyoruz. Antik kentin Akdeniz'e açılan tarafında biraz serinliyoruz. Anlatılanlara göre şehrin bir tarafı Ege bir tarafı Akdeniz'e açılıyor. Aynı anda hem Ege'de hem Akdeniz'de yüzmek, bulunmaz bir güzellik. Biraz serinledikten sonra hemen kıyısında yer alan kafede bir kahvelik keyfimiz de olmasın mı, diyerek kafeye yöneliyoruz. Ancak kafeye gitmek için açık hava müzesinden çıkmak gerekiyor. Müzeye daha sonra tekrar giriş yapmak üzere kısa süreli veda ederek, kahve keyfi için kafeye yöneliyoruz. Kafenin önünde yer alan iskele, tekneyle gelen ziyaretçilerin kısa süreli ağırlandığı yer. Artık Knidos'u kucaklama vakti geliyor. İçeriye tekrar giriş yapıyoruz. Girdiğimizde tiyatroya doğru yöneliyoruz. Tiyatroya ulaşmak için içinden geçtiğimiz alan, kentin en büyük düzlüğü bu bölgeye dionisos terası deniliyor. Kapasitesi 4500 kişilik bu tiyatrodan çevreyi izlemeye, antik kentin güzelliklerine bakmaya doyum olmuyor. Günümüzde antik kentlerin çoğu denizle bağlarını yitirse de Knidos buna inat denizi kucaklıyor. Knidos'ta düz alanlar oldukça kısıtlı olduğundan tepeler teraslanarak yerleşim alanlarına açılmış. Tiyatrodan yukarıya doğru çıktığımızda ilk karşımıza bir kilise kalıntısı çıkıyor. Taş işlemeleri oldukça detaylı. Antik kentlerde oldukça nadir göreceğimiz bir güneş saati de burada yer alıyor. Roma döneminde yapıldığı düşünülen güneş saati günümüze kadar tek parça olmayı başarmış. Yükseldikçe manzaranın güzelliği önümüze seriliyor. Bazıları burada günbatımını seyretmek için şimdiden konuşlanmış. Biz aşağıya doğru ilerliyoruz. Antik kentin adımlayacak daha çok yolu var. 1858 yılında İngiliz Charles Newton devrin padişahından yetki alarak önce Komşu Bodrum'da ardından Knidos'ta kazılar yapmış. Kısa zamanda her tarafı kazarak bulduğu birçok eseri savaş gemilerine yükleyerek Londra British Museum'a götürmüş. Knidos'u kazıp bulduklarını İngiltere'ye götürme işini bir yılda tamamlamış. Bu hizmetlerinden dolayı kendisine ''sör'' ünvanı verilmiş. Knidos kazılarıyla ilgili "A history of Discoveries at Halicarnassus, Cnidus and Branchidae " isimli kitapları da bulunuyor. Doğal olarak hızla bir şeyler bulup götürme çabasıyla yapılan kazılar, Knidos'a oldukça zarar vermiş. Daha sonra 1967 yılından 1977 yılına kadar Amerikalı Prof. Iris Love burada kazı çalışması yapmış. Knidos'u gezerken gördüğümüz birçok çukur Iris Love'a aitmiş. Iris Love, dillerden düşmeyen meşhur Afrodit heykelini bulma derdine düşmüş. Bu nedenle Knidos bu kazılardan büyük bir zarar görmüş. Bazı eserlerin bu dönemde çeşitli yollardan kaçırıldığı da biliniyor. Şikayetler üzerine Iris Love 'un kazı çalışmasına son verilerek Selçuk Ünivesitesi Edebiyat Fakültesi Arkeoloji bölümü öğretim üyesi Ramazan Özgan Knidos kazılarına başlamış. Knidos'ta 1988 2006 yılları arasında kazı yapan Ramazan Özgan ve ekibinin kazı yapma ruhsatı Kültür ve Turizm Bakanlığınca iptal edilince, 2013 yılından itibaren Selçuk Üniversitesi Edebiyat Fak. Arkeoloji Bölümü Öğretim Görevlisi Prof. Dr. Ertekin M. Doksaltı yönetiminde kazılara devam ediliyor. Kentin yapısı, kazılar çok yavaş sürdüğünden henüz tam anlaşılamıyor. Ortada olan bir gerçek var ki kent, hem Dorlar'ın hem de Anadolulu Karia uygarlığının özelliklerini taşıması. Bu açıdan oldukça eşsiz bir kent. Ayrıca kentin ticari ve stratejik önemi de yadsınmayacak derecede özel bir durum. Bunun dışında göze çarpan bir başka ayrıntı da burasının tıpkı İtalya'daki Pompeii şehri gibi seks turizminin batı Anadolu'daki merkezlerinden biri olmasıymış. Antik kente dair ayrıntılardan sıyrıldığımızda ise Apollon Tapınağı'nın kalıntılarının hala ayakta oluşu. Bunların ötesinde, burayı çok özel yapan şeylerden birisi de daire şeklindeki Afrodit Tapınağı. Grek geleneğinde nadir rastlanan yuvarlak yapılı tapınak burada da yer alıyor. Kentin coğrafik olarak çok ayrıcalıklı bir yerde oluşu, hala nerede olduğu bilinmeyen çıplak Afrodit heykelinin bulunuşu, burayı eşsiz kılıyor. Kente dair izleri sürdükten sonra yavaş yavaş günbatımına doğru yolculuğa çıkıyoruz. Kentin Ege'ye açılan penceresinde konuşlanan ziyaretçilerin arasına karışarak, güne veda ediyoruz.


Medeniyetler tarihinde en eski yerleşim yeri olarak biliniyor Hasankeyf. Dicle Nehri'nin doğu kıyısında yer alıyor. Güneyinde Midyat, kuzeyinde ise Raman Dağı bulunuyor. Tarih boyunca birçok uygarlığa da ev sahipliği yapmış. 1990 yılında il statüsü kazanan Batman'a bağlanmış. On bin yıllık geçmişi ve nesli tükenmekte olan canlı türleri ile Unesco'nun 10 dünya mirası kriterinden, 9'unu karşılayan gizemli bir antik şehir aynı zamanda. Tarihi kaynaklarda ''Ortaçağ'ın en görkemli ve en uzun köprüsü'' olarak bilinen köprüsü, 1116 yılında Artuklu Hükümdarı tarafından yaptırılmış. Bölgeye geldiğimizde Çoban Ali karşılıyor, bizleri. Neşesi, samimiyetiyle kırk yıllık dost gibiyiz. Buralar ondan soruluyor. Biz de ondan dinliyoruz tarihini, biriken anılarını. Hatta uzaktan gösteriyor, çocukluğunun geçtiği evi. Şimdi kapalı, bölgeye giriş yasak, sadece uzaktan bakabiliyoruz. Biraz da gözleri doluyor. Nasıl dolmasın ki! Yaşamasak da bizim de doluyor. Hasankeyf'i bu kadar özel yapan unsurların başında, mağara evler geliyor. Kaledeki mağaraların mesken olarak kullanımı milattan önce başlıyor... Kale yekpare taş kütlenin oyulması ile oluşturulmuş. Türküler eşliğinde gösteriyor, tepedeki mağaraları. Yüksektekiler kışlık, suyun kenarındakiler yazlık olarak kullanılırmış. Çoban Ali neşeyle devam ediyor. Dicle'nin kıyısına kurulu tarihi şehir Hasankeyf vakti zamanında medreseler, rasathane, darüşşifa ve diğer eğitim kurumlarıyla bölgenin ilim ve kültür merkezi olmuş. Bir dönem İpek yolu üzerinde bulunan şehir, yolların ve ticaret merkezlerinin de yer değiştirmesiyle günümüzde önemini yitirmiş. Usul usul akan Dicle, tarih boyunca geçtiği toprakların bilgeliğini toplamış. Kimler geçmemiş ki buradan; önce Sasaniler, MS. 639 yılında Emeviler tarafından fethedilmiş. Sonra Abbasiler, Hamdaniler, Mervaniler, Artuklular, Eyyubiler ve Osmanlılar hakimiyet kurmuş. Hasankeyf en parlak dönemini Artuklular döneminde yaşamış. Etrafta gördüğümüz çoğu eser bu dönemden kalma. Hasankeyf Kalesi'nin kuruluşu MS. 4'üncü yüzyıla rastlıyor. Bu yüzyıl ortalarında, Diyarbakır çevresini ele geçiren Bizans İmparatoru Konstantinos, bölgeyi korumak amacıyla iki sınır kalesi inşa ettirmiş. Bu iki kaleden birisi de Hasankeyf Kalesi. İlçe, sahip olduğu zengin tarihsel yapılar nedeniyle 1981 yılında bütünüyle sit alanı ilan edilerek koruma altına alınmış. GAP projesi kapsamında bulunan Ilısu Barajı nedeniyle bu tarihsel yapılar bütünüyle sular altında kalacak. Bu konuda çalışmalar Kültür Bakanlığı ve DSİ Genel Müdürlüğü tarafından yürütülüyor.


Burası, Lübnan'ın en önemli doğal güzelliklerinden. Burası UNESCO'nun dünyanın 7 harikası listesine aday olmuş Jeita Grotto. Beyrut şehir merkezinden de 20 dakika uzaklıkta. En kolay ulaşım aracı taksi. Biz şanslıydık, Beyrut gezimiz süresince bize Joseph eşlik ettiği için rahatlıkla geldik. Biletlerin alındığı girişteki yerde aracımızı bıraktık ve bizi bekleyen teleferiğe bindik. Harissa'daki gibi uzun bir yolculuktan sonra bu seferki kısacıktı. Teleferiğin iniş yerinde görevliler bizi yönlendiriyor. Hemen ilk uyarı geliyor, içeriye fotoğraf makinesi sokmak yasak! Bu nedenle özel eşyalarımızı ve sırt çantamızı bize gösterilen dolaplara koyup ve kilitliyoruz. İçerisi oldukça güzel, fotoğraf çekememek içimizde büyük bir acı yumağı oluşturuyor. Uzun bir süre su damlalarının '' şıp, şıp'' sesleriyle dolaşıyoruz. Anlatamayacağım kadar büyüleyici bir yer. Jeita Grotto; uzunluğu yaklaşık 9 km bulan iki büyük kalker mağarasından oluşuyor; üst ve alt. Üst mağara 1958'de keşfedilmiş. Muhteşem güzellikteki sarkıtlarıyla oldukça dikkat çekici hatta büyüleyici. Mağaradaki bazı galerilerin yüksekliği 120 metreyi buluyor. Mükemmel aydınlatma sayesinde yer altı dünyasını keşfederken aynı zamanda görkemli bir peri masalında dolaşıyormuş gibi bir his de gelişiyor. Burası yüksekliği 8,2 metreyi bulan dünyanın en büyük sarkıtlarına da sahip. Birçok mağara gezdim ama burası bir başka güzellikte, büyüleyici bir havası var. Üst mağaradan çıkınca hemen girişte bekleyen minik trenle alt mağaraya geçiliyor. Burada da maalesef elini kolunu sallayarak gezemiyorsun. Bizi görevli karşılıyor. Mağarayı gezeceğimiz tekneye sırayla biniyoruz. Üst mağaranın tavanından damlayarak tabanda birikmiş sular ve yeraltı nehriyle dolan müthiş berrak gölcüğün üzerinde kısa bir tekne turu yapıyoruz. Burası daha gizemli ve daha büyüleyici. Burada da fotoğraf çekmek yasak! Başımızda görevli olunca kimse de yasağı delemiyor. Alttaki mağara, 19. yüzyıldan daha önce keşfedilmiş. Tarih öncesi çağlara kadar uzanan geçmişe dair yaşam izleri de burada. Mağara gezileri de 1995 yılından beri başlamış.


Bu seferki rotamız beyaz cennet Pamukkale, ardında yükselen Hierapolis ve biraz uzaktan seyreden Afrodisyas. Yolumuz Pamukkale'den çok geçse de bu defa listemize Afrodisyası'da ekliyoruz. Önceliği yine Pamukkale'ye veriyoruz, gezmeye de oradan başlıyoruz. Denizli'ye 18 km uzaklıkta yer alan Pamukkale, meşhur travertenleri ve antik döneme damgasını vurmuş kentleriyle ünlü. Pamukkale olarak bilinen bölgede yer alan travertenler ve Hierapolis'e, üç farklı kapıdan giriliyor. Kuzey, güney ve orta kapı. Güney kapısı şimdilik kapalı. Kuzey kapısı direk Hierapolis'e açılırken, orta kapı bizleri travertenlerle buluşturuyor. Biz tercihimizi kuzey kapısından yaparak direk Hierapolis'e sızıyoruz. Açıkhava müzesi olan antikkente biletle giriliyor. Ücretsiz girişler sadece; müze kartı olanlara, öğretmenlere, öğrencilere ve 65 yaş üstü vatandaşlarımıza uygulanıyor. Bunların dışındakiler belli bir ücret karşılığında girebiliyor. Hierapolis'in kuruluşu hakkında oldukça kısıtlı bilgi olsa da Bergama Krallarından II. Eumenes tarafından MÖ. II. YY. da kurulduğu adını da Bergama'nın efsanevi kurucusu Telephos'un karısı Amazonlar kraliçesi Hiera'dan aldığı biliniyor. Kent, 1988'den beri UNESCO Dünya Kültür Mirası Listesi'nde yer alıyor. Günümüze kadar ulaşan yapıları, antik havuzu ve bölgeden çıkan tarihi eserlerin sergilendiği müzeyle hergün binlerce ziyaretçiyi ağırlıyor. Bu yapıların içinde özellikle M. Ö. 7. yüzyıldaki depremde oluşan göçüğün termal sular ile dolmasıyla oluşan antik havuz, gelen ziyaretçilerin en çok ilgisini çeken yer olarak başı çekiyor. Buraya ayrı isteyenler belli bir ücret karşılığı girebiliyor. Havuzun suyu yaz kış 36 dereceyi bulurken antik kalıntıların arasında şifa bulmak da farklı bir duygu yaşatıyor. Tarihi yolculuğun bittiği yerde travertenlerle buluşuyorsunuz. Buraya çıplak ayakla giriliyor. İlk yapacağınız şey hemen ayakkabılarınızı çıkarmak. Çıplak ayaklarla bembeyaz örtünün üzerinde ilerlerken, muhteşem bir manzarada sizlere eşlik ediyor. Özellikle günbatımı şahane! Geneli yabancı olmak üzere çok turistle aynı anda tarihi ve doğal güzelliği gezmenin heyecanını yaşıyorsunuz. Aşağıya doğru termal havuzları ziyaret ederek, orta kapıya doğru ilerliyorsunuz. Travertenler; çeşitli nedenlere bağlı olarak, kimyasal reaksiyon sonucu çökelme ile oluşan bir kayaç türü. Pamukkale termal kaynağını meydana getiren jeolojik olaylar, geniş bir bölgeyi etkilemiş. Bu bölgede sıcaklıkları 35-100 C arasında değişen 17 sıcak su alanı bulunuyor. Pamukkale termal kaynağın, bölgesel potansiyel içindeki bir ünitesi sadece. Kaynak, antik dönemlerden beri kullanılıyor. Travertenlerin üst kısmında yer alan Hierapolis Antik Kenti'nin Arkeoloji literatüründe "Holy City" yani ''Kutsal Kent" olarak adlandırılması, kentte bilinen birçok tapınak ve diğer dinsel yapının varlığından kaynaklanıyor. Pamukkale doğal güzellikleri kadar tekstilde de kaliteli ürünler sunuyor. Uygun fiyatlardaki tekstil ürünlerini almadan edemiyorsunuz. Yunanlılarca Afrodit, Romalılara göre Venüs olarak bilinen Tanrıça Afrodit'ten esinlenilerek yapılan şehre Afrodisyas denilmiş. Kentin yakınında yer alan mermer ocakları sayesinde heykeltraşlık bu bölgede oldukça gelişmiş. Kent aslında heykeltraş okulu sayesinde Roma döneminin en bilinen heykeltraşlık merkezi haline gelmiş. Kazılarda çıkarılan birbirinden eşsiz birçok heykel ve kabartmalar, halen dimdik ayakta olan kent yapılarıyla her yıl bizim gibi meraklıları ağırlıyor. Çoğu müzede, geriye kalanı da antik kentin sokaklarında sergilenen heykeller ziyarteçilerin oldukça ilgisini çekiyor. Özellikle Tetrapylon kapısı, Sebasteion tapınağı, stadyum, antik tiyatro, hamam gibi yapılarıyla dikkat çeken kent, zengin heykellerinin sergilendiği müzesiyle de diğer antik kentlerden ayrılıyor. Günümüzde kazıların devam ettiği, halen bir bölümünün gizli kaldığı, bana göre Anadolu'nun en güzel antik kenti de Afrodisyas. Anadolu'nun birçok antikkentini dolaşmamıza rağmen buradaki kadar heykele rastlamadık. Ustadan çırağa geçen özel yetenekle ortaya çıkan birbirinden farklı heykellerle burası sanatın merkezi olmuş. Özellikle müzeyi gezerken eserlere hayran kalacaksınız. Afrodisyas Denizli'ye 101 km, Nazilli'ye 55 km, İzmir'e 230 km mesafede yer alan sanatın merkezi. Bölgeye Gelmek İçin En uygun Zaman, Burayı gezecek en güzel zaman son ve ilkbahar. Kışında fena değilmiş, gelinebilir. Yazın hem sıcak hem de oldukça kalabalık söyleyeyim. Konaklamalı geleceklere yer seçeneği çok. Hem Pamukkale'de hem de Denizli'de konaklama deneyimi yaşadık. Pamukkale işletme açısından çok profesyonel değil ama insanları samimi. Çok lüks arayışı içine de girmeyin. Denizli'de seçenek daha fazla.


Ülkemizin hem tarihi hem de doğal güzelliklerini bir arada barındıran beyaz cennetimizdir, Pamukkale. Dünya'nın değişik ülkelerinden yüzlerce turisti de dört mevsim ağırlıyor. Bu zenginliğe sahipken, kaçımız görebilmiş bilinmez ama göremeyen, görmeyi düşleyenlere fotoğraflarla kısa bir Pamukkale turu yaptıralım. "Pamukkale" denilince hemen akla travertenler geliyor. Travertenler; çeşitli nedenler ve ortamlara bağlı olarak kimyasal reaksiyon sonucu çökelme ile oluşan bir kayaç türü. Pamukkale termal kaynağını meydana getiren jeolojik olaylar, geniş bir bölgeyi de etkilemiş. Bölgede sıcaklıkları 35-100 C arasında değişen 17 sıcak su alanı bulunuyor. Bunlar Pamukkale termal kaynağının, bölgesel potansiyel içindeki sadece bir ünitesi. Kaynak da, antik dönemlerden beri kullanılıyor. Bölgeye Kuzey ve Güney olmak üzere iki farklı kapıdan giriliyor. Güney kapısını tercih ettiğinizde ilk karşınıza travertenler çıkıyor. Bilet gişesini geçtiğiniz anda ayakkabılarınızı çıkarmanız, travertenlerin üzerinde ayaklarınızla o dokuyu hissederek yukarıya doğru tırmanmanız gerekiyor. Çıplak ayakla pamuk gibi beyaz görünümlü travertenlerde yavaş yavaş ilerlerken, muhteşem bir manzara size kısa bir süre yol arkadaşlığı yapıyor. Geneli yabancı olmak üzere çok turist ile tarihi ve doğal mekanı gezmenin mutluluğunu da bir arada yaşıyorsunuz. Travertenlerin hemen üstünde Hierapolis Antik kenti yer alıyor. Antik kentin, Arkeoloji literatüründe "Holy City" yani "Kutsal Kent" olarak adlandırılması da, kentte bilinen birçok tapınak ve diğer dinsel yapının varlığından kaynaklanıyor. Kentin, gelişim ve günümüze kadar gelişinin uzun bir hikayesi var. Ona burada değinmeyi pek istemiyorum. Bilmemiz gereken sağlık ve güzellik amacıyla kurulan şehirden geriye kalan kalıntılar ve doğa harikası olarak nitelendirdiğimiz travertenlerle bütünlüğü. Antik kentin içinde bir de müze yer alıyor. Yaklaşık bir saatinizi ayıracağınız müze gezinizde kazılarda çıkan şehrin değişik dönemine ait kalıntılar, eşyalar sergileniyor. Hemen yanında yer alan antik havuzda da günün belli saatlerinde ziyaretçilerin kalıntıların arasında serinlerken eğlencelerine de tanıklık edebilirsiniz. İsteyen belli bir ücret karşılığında havuzu da kullanabilir. Öncelikle antik kalıntılar arasında serin serin dolaşmak pek cazip geldi. Sonra hijyen bakımında endişelerim olunca bir anda vazgeçtim. Aklım da kaldı. Bir sonraki gidişimde deneyebilirim. Şehre yaklaşık bir saatlik uzaklıkta yer alan Pamukkale, Denizli'den farklı bir coğrafya adeta. Etrafına kurulu yerleşim yerleri, yerel halkın turizmle içe içe doğal yaşamı, aynı zaman da termal kaynaklarında şifa dağıttığı birçok otelde etrafında yer alıyor. Merkezde kalıyorsanız çok fazla araca ihtiyaç duymuyorsunuz. Travertenlerin hemen bitiminden itibaren oteller, pansiyonlar başlıyor. Ama çok yıldızlı termal otelleri tercih ederseniz biraz bölgenin dışına doğru uzanmanız gerekiyor. Merkezdeki pansiyonlar oldukça ucuz ve rahat bir ortam sunuyor. Her otelde termal hamamlarda keyif yapabilirsiniz. Bölge gezisi için en fazla iki günlük program yeterli oluyor. Pamukkale doğal güzellikleri kadar tekstilde de kaliteli ürünler sunuyor. Buraya kadar gelmişken, uygun fiyatlardaki tekstil ürünlerini almadan dönmüyorsunuz. Hem kaliteli hem de ucuz. Merkez ise Buldan. Pamukkale'ye gelirken muhakkak yanınızda rahat hareket edeceğiniz spor kıyafetler tercih etmelisiniz. Temiz hava, muhteşem manzara ve tarihin içinde kaybolmamanız mümkün değil. Hava sıcaklığı sizi çok rahatsız etmiyor. Yöre halkına göre yazın çok sıcak, bahar ve kış ayalarında ılıman bir hava size eşlik ediyor. Mayo, bikini, havluyu unutmayalım. Yer yer traverten havuzlarında da serinleyebilirsiniz. Denizli'ye ulaşımda oldukça kolay. Ankara'ya 477 km, İstanbul'a 649 km ve İzmir'e de 224 km uzaklıkta yer alıyor. Bizim gibi İstanbul'dan gelecekler için en kolay ulaşım hava yolu. Uygun promosyon biletleri takip ederek ulaşımı da oldukça ucuza sağlayabilirsiniz. Denizli Havaalanı şehir merkezine oldukça uzak. Havaalanından önce Denizli'ye sonra da Pamukkale'ye geliyorsunuz. Geliş biraz zahmetli olsa da dönüşte ise oteller havaalanına transfer desteği veriyorlar. Böylece ulaşımı daha kolay sağlamış oluyorsunuz. ''Hierapolis'' kalıntıları arasında kaybolmak, aralıklarla fotoğraf molaları vermek, taşlara dokunmak, eski medeniyetin izlerini takip etmek, güzel duyguların gelişimini sağlıyor. Gün batımı da ayrı bir güzel. Travertenlerin üstünden güne "elveda" diyerek, anlık görüntülerle güzellikleri yakalamaya çalışıyorsunuz. Traverten havuzlarında vereceğiniz kısa dinlenme molaları arınmanızı sağlıyor. Hierapolis Antik Kenti içindeki müzeyi de ziyaret etmeden sakın ayrılmayın!


Doğanın kucağına atlamayı ne çok özlemişiz. Niyetimiz her ne kadar dere kıyısında kamp olsa da vazgeçip, bir günü doğaya adamaya karar vererek yola çıkıyoruz. Kamp planı başka zamana kalsa da, birçok faaliyeti bir arada yapma planıyla sabahın ayazında köy yollarında ilerliyoruz. Yol bizi birçok köyden, yemyeşil ıssız yollardan geçirerek Hacılı Köyü'ne kadar sürüklüyor. Hacılı'ya daha önce de gelmiştik. Kamp yapmanın keyfini yaşarken, derenin suyunda serinleyip, ateşin etrafında güzel zamanlar geçirmiştik. Şimdilik anılarda yaşatırken, bu sefer patikadan şelaleye doğru ilerliyoruz. Ara sıra daralan yolda kah bir çalının altından kah derenin içinden geçerek ilerliyoruz. Etrafı sarıp sarmalayan çalılardan çizilmeden, suda yüzeyi yosun tutmuş taşlarda düşmeden yol alıyoruz. Şelaleye yaklaşırken, bize sadece akan suyun sesi eşlik ediyor. Karşımıza ilkin birinci gölet çıkıyor. Burada biraz suyla dans ediyor, sıcak havada hararetlenen bedenimizde önceliği ayaklarımıza veriyoruz. Suyun serinliğinde bir süre dinlendiriyoruz. Etrafta hoş bir ambiyans var, tam fotoğraflık bu nedenle verilen molayı uzattıkça uzatıyoruz. Patika burada bitiyor. Şelaleye gidebilmek için biraz tırmanmak gerekiyor. Kayalıktan çıkabilmek için kondisyon, sağlam ayakkabı ve rahat kıyafet gerekiyor. Şanslıyız, bu duruma hazırlıklıyız! Değişik yürüyüş gruplarıyla bu taraflara sık sık doğa yürüyüşleri düzenlendiğinden önceden parkur hazırlanmış, kayalardan rahatça tırmanabilmek için gerekli ip konulmuş bile... İple birlikte kayaların yarıklarına tutunarak yukarıya, şelaleye doğru tırmanıyoruz. Çıkınca hoş bir sürprizle karşılaşıyoruz. Şelalenin yerinde yeller esiyor. Başka bahara dönmek üzere tatile çıkmış. Bu sefer şelale tarafındaki diğer gölette dinleniyoruz. Yukarıda bir yerde mağaranın olduğu söyleniyor. Bayağı maceralı bir tırmanış gerekiyor. Bu kadar fazla adrenaline henüz hazır değiliz. Şimdilik keyif derdindeyiz. Anın tadını çıkarıyoruz. Buraya kampçılar, doğada yürüyüş grupları bir de fotoğrafçılar geliyor. Etrafta fotoğraflık çok hoş manzaralar var. Her ne kadar keyif derdinde olsak da boşta durmuyoruz. Anıları ölümsüzleştirerek geldiğimiz yoldan geriye dönüyoruz. Bölgede yürüyüş parkurları oldukça fazla bu nedenle yürüyüş gruplarının da en çok tercih ettiği yerlerden biri. Kamp işletmesi olmadığından ücretsiz kamp alanı listesinde yer alıyor. Bu nedenle kampçılar tarafından oldukça fazla tercih ediliyor. Hiç kamp tecrübesi olmayanların bile rahatlıkla kamp yapabileceği en güvenilir alanlardan biri. Yazın sıcağından bunalanların serinleyerek dinleneceği ender yerlerden, Dere kenarı kamp yapmaya oldukça elverişli, Girişte yer alan sonradan kondurulmuş küçük tesiste köy kahvaltısıyla beraber elde açmalı gözlemenin tadına da doyum olmuyor. Özel işletme olmadığı için tesis ve tuvalet yok. Yiyecek, içecek neye ihtiyacınız varsa gelmeden önce halletmeniz gerekiyor. Kaynak su çok uzakta, ihtiyacınız olan suyu yanınıza almayı unutmayın! En çok tercih edilen kamp alanlarından olduğundan, hafta sonları oldukça kalabalık oluyor. Kamp yapanların çevreye duyarlılığı çok önemli maalesef herkes aynı hassasiyeti göstermediğinden geriye bırakılan çöpler doğaya verilen en büyük zarar.


Önümüzde uzun bir yol var. Erkenden yola çıkıyoruz. Geceden kar yağmış her yer beyaza bürünmüş. Beyazlı bir günde Zagreb'den, Split'e doğru ilerliyoruz. Yaklaşık 2,5 saat yol gidiyoruz. Hava soğuk bir de kar yağınca trafiği siz düşünün. Buradakiler biraz daha dikkatli ve trafikte yoğun olmayınca rahatça ilerliyoruz. Köylerden geçsek de yolun geneli alabildiğine sessiz ve sakin. Ara sıra yoldan çıkmış, araçlar görüyoruz. Toplasan hepsi bir elin beş parmağını geçmeyecek kadar. Güzel tarafı herkes birbirine karşı duyarlı, durup yardıma ihtiyaç var mı, diye bakmadan geçmiyor. Yolun iki tarafını saran ağaçların sıklığı artınca milli parka geldiğimizi anlıyoruz. Parkın girişinde otoparka aracımızı bırakıp, ana yoldan karşıya geçiyoruz. Yeni yerler keşfetmeyeli, doğayla böylesine kucaklaşmayalı kaç zaman olmuş. Sanki üzerinden asırlar geçmiş gibi bir his içimi kaplıyor. Heyecanlıyım! Burası Hırvatistan'ın en büyük milli parkı ve ülkenin sembollerinden birisiymiş. Plitvicka Jezera, İngilizce adı "Plitvice Lakes National Park" olarak bilinen Milli Park, Split'in 240 km kuzeyinde, Zagreb'in 130 km güneyinde yer alıyor. Bu göller ve şelaleler bölgesi 1949 yılında milli park statüsü kazanarak, 1979 yılında UNESCO Dünya Mirası Listesi'ne girmiş. Parka, mevsime göre ücret tarifesi değişen biletlerle giriliyor. İsteyen internetten alırken, alamayan da gelince gişeye yöneliyor. Girişte önümüzde beliren 4 farklı parkura göre gezimiz şekilleniyor. En kısadan en uzuna doğru değişen parkurlardan biz ikincisini yürümeye karar veriyoruz. Sonra yol ve ara sıra karşımıza çıkan levhalar beyazlara bürünmüş güzelliğe sürüklüyor. Burası upper lakes ve lower lakes olmak üzere ikiye ayrılmış. Adından da anlaşılabileceği gibi bazı göller deniz seviyesinden daha yüksek. Yukarıdaki göller aşağıya akıyor ve burada yeni göller oluşturuyor. Toplamda 16 adet göl, bu göllere akan onlarca irili ufaklı şelale var. Şelalelerin en büyükleri Veliki Slap 78 metre yükseklikten, Galovacki buk 25 metre yükseklikten akıyor. Yukarıdan başlayıp, aşağıya doğru değişik açılardan fotoğraflar çekerek en son finali önünde yaptığımız, Veliki Slap şelalesi bizi ilk karşılayan. Zaten Plitvice ile ilgili gördüğünüz çoğu güzel fotoğrafta burada çekilmiş. Veliki Slap'ten uzaklaştıktan sonra uzunca bir süre yürüyoruz. Büyüklü küçüklü göller, minik minik akan şelalelerin yakınından geçerek, tekneyle karşıya geçilen, bizle beraber birçok ziyaretçinin kısa bir mola verdiği alana geliyoruz. Etrafa yayılan kahve kokusuna doğru ilerliyoruz. Her ne kadar hava koşullarına göre uygun giyinsek de yine de üşümüş, hatta donmuşuz! Kahveyle kısa sürede kendimize geliyoruz. Keyifli kısa molanın ardından teknede gün devam ediyor. Tekneden inince donmuş bedenlerimizi girişe kadar taşıyacak otobüsler bizi bekliyor, binince hemen hareket ediyor, milli parka ve bu güzel güne veda ediyoruz. Yılın her mevsimi yoğun ilgi gören Plitvice, kayın, ladin, köknar ağaçlarıyla birlikte 75 farklı endemik türü barındırıyor. Ayrıca Avrupa kahverengi ayısı, kurt, kartal, baykuş, vaşak, vahşi kedi gibi türler de halen burada yaşamını sürdüren canlı türleri arasında yer alıyor. Özellikle ayılar Plitvice'nin logoların da yer alacak kadar buranın sembolü olmuş bile. Buranın ev sahiplerini sayınca sakın ürkmeyin! Onlar siz rahatsız olmayın diye etrafta dolaşmıyorlar. Kimine göre 1-2 saat ya da birkaç gün olsa da biz bir günümüzü ayırıyoruz. Bu güzelliği dolu dolu yaşamak isteyenlere de konaklayacak yerler olduğunu söylemeden geçmeyelim. Plitvice Milli Parkı, Hırvatistan'ın en önemli şehirlerinden ikisinin arasında yer alıyor. Split'e 240 km, başkent Zagreb'e de 130 km uzaklıkta bulunuyor. Bu nedenle milli parka iki şehirden de ulaşım sağlanıyor. Split'ten Plitvice'ye otobüsle yolculuk yaklaşık 5-6 saat, Zagreb'ten ise 2,5 saat sürüyor. Bilet fiyatları da mesafeye göre değişiyor. Biletleri getbybus. com veya autotrans. hr sitelerinden online olarak satın alabilirsiniz. Plitvice Milli Parkı'na Entrance 1 (Giriş 1) ve Entrance 2 (Giriş 2) olmak üzere iki giriş var. Eğer konaklamayı düşünmüyorsanız hangisinden girdiğiniz önemli değil ama konaklamayı düşünüyorsanız giriş yapacağınız kapı önemli! 1. Girişte 3 otel bulunuyor. Eğer konaklamayı otelde yapacaksanız giriş kapınız ve başlangıç noktanız burası yani Entrance 1 oluyor. Girişin 1,5 km kuzeyinde yer alan Rastovaca Köyü'nde de konaklayacak birçok yer var. Köy dediğime bakmayın burası bir otel köy. Ayrıca köyün girişinde kamp yapacak çok güzel yerler de var. Yılın her mevsimi farklı güzellikte olan milli parka gelirken mevsimine ve doğaya uygun kıyafetler tercih etmeliyiz. Gün boyu açık alanda dolaşacağınız için ayağınızda mevsimine göre yürüyüş ayakkabısı, koruyucu kıyafetler, kışın kar pantolonu tercih ederken, diğer mevsimlerde termal kıyafetler ve yağmurluğu yanımızda hazır edelim. İhtiyacımız olan su ve yiyecekleri girişte yer alan marketten temin edebilir, minik bir sırt çantasıyla dolaşabiliriz. Havalar ısındıkça gelen ziyaretçi sayısı da oldukça fazla olduğundan sabah erkenden gelmekte fayda var. Bilet ofisi 8:00 16:00 arası açık. Bileti önceden internetten de alabilirsiniz. Fazla eşyalarınızı bırakabileceğiniz ücretsiz olarak luggage room mevcut.


Neyse lafı fazla uzatmadan konumuza döneyim; tren yolculuğumu nasıl gerçekleştireceğimi düşünürken, hayalimi birkaç arkadaşımla paylaştım. Meğerse onlar benden önce hazırmış. Beyaz yakalı çalışanlar olunca dört gözle tatilleri bekler olduk. İlk fırsatta önümüze konulan üç günlük tatili de değerlendirip, uzun bir zamanı tren yolculuğuna ayırarak, İstanbul'dan Erzurum'a gitmeye karar verdik. Bilindiği gibi Doğu Ekspresine sadece Ankara Garı'ndan biniliyor. Son dönemlerde yapılan yol çalışmalarından, Kırıkkale İstasyonu'ndan binilir oldu. Biz de kendimizi buna hazırlamışken, gelen mailde, Ankara- Kayseri arasında kısa süreli yol bakım çalışması varmış, bundan dolayı biniş Kayseri'ye alınmış. Bütün planımız değişti. Önce İstanbul'dan 4 saatlik hızlı tren yolculuğu yapıp, Ankara'ya geliyoruz. Devlet Demir Yolları Müdürlüğü bizim için her şeyi düşünmüş; yolcuları, Ankara'dan Kayseri'ye özel otobüslerle taşıyacaklar. Otobüse yerleşince bu sefer Ankara'dan Kayseri'ye 5 saatlik yolculuğumuz başlıyor. İndi -bindilere devam yani. Akşam saat 22.00 gibi Kayseri'deyiz. Trenin kalkış saatini öğrenince şöyle bir silkeleniyoruz. Tam iki saatimiz var. ''Ne yapalım?'' diyemeden, hemen aklıma Hacıbaba İşkembe Salonu geliyor, Kayseri'nin en işlek caddesinde 24 saat açık olan mekana bir taksiye atlayıp varıyoruz. Bol sarımsaklı, işkembeler mideye inerken, üstüne de çay ödülü oluyor. Tekrar gara döndüğümüzde ışıltılı trenimizin hazır olduğunu görüp, yerimizi alıyoruz. Doğu Ekspresi 7 vagondan oluşuyor. İçinde dört ve iki kişilik kompartmanlar yer alırken, bir de koltuklu bölüm olan pulman da mevcut. Yolculuğumuz uzun olacağı için biz dört kişilik kompartmanı tercih ediyoruz. Hemen görevli tertemiz çarşaf takımlarımızı getiriyor. Yerlerimize serip, yorgun bedenlerimizi dinlendiriyoruz. Bundan sonrasını uykuda geçiriyoruz. Günün ilk ışıklarıyla etrafın güzelliğini görünce hemen uyanıyoruz. Yolculuğumuzun sonuna kadar sadece seyrediyor, zaman zaman da video ve fotoğraflarla anı ölümsüzleştiriyoruz. Kompartmanlar rahat, kapılarda içeriden kilitleniyor. Ara sıra aynı vagonda yolculuk yaptığımız gençlerin gürültüleri de olmasa bayağı keyifli olacak. En arka vagonun camına yapışarak bol bol yol video çekip, yanına da fotoğrafları ekleyince biraz dinlenip, sohbet etmek için yemekli vagona geçiyoruz. Trende görevlilerin yan masada açtıkları Anadolu türküleriyle kahvemiz, çayımız, bolca muhabbetimiz, önümüzde akıp giden manzaraya doyamıyoruz. Ara istasyonlarda beş dakikalık molaları değerlendirerek anlık fotoğraflarla bayağı eğleniyoruz. Bizimle beraber içimizdeki çocuk da keyif alarak eşlik ediyor.


Asi Nehri'nin kıyısında eski binasını dolaştığım yıllarda büyüklük bakımından Tunus'tan sonra Dünya'nın ikinci mozaik müzesiydi. Şimdi Habibi Neccar Dağı'nın kıyısında yeni binasıyla ilk sıraya oturmuş bile. Gurur verici!.. Burada yaşam, M. Ö. 43.000 ile M. Ö.17.000 yılları arasında Üçağızlı Mağarası'nda başlıyor. Müzenin sergi salonuna da Samandağ İlçesi, Meydan Köyünde bulunan Üçağızlı mağarasının canlandırılması ile giriliyor. Gelen ziyaretçileri, Geç Hitit Döneminin Kralı II. Şuppiluliuma karşılıyor. Ellerinden birinde savaşı temsil eden mızrağı, diğerinde ise bereketi temsil eden başağı tutuyor. Hatay'ın Reyhanlı ilçesinde Tell Tayinat Höyüğünde bulunmuş. O iri gözleri, şaşkın bakışlarıyla tam tamına 3000 yıl öncesinden geliyor. Orjinali 1,5 metre yüksekliğinde 1,5 ton ağırlığında. En çok ilgiyi de Kral Şuppiluliuma çekiyor. Müzede ayrıca Amik ovasında yer alan Tell Kurdu, Tell Tayinat ve Tell Aççana höyük mimarilerinin esintilerine de rastlanıyor. O dönemin yapıları tasvir edilirken, buradan çıkarılan buluntular da mekan içerisinde çeşitli vitrinlerde teşhir ediliyor. Hatay, birçok medeniyete, uygarlığa ev sahipliği yapmış bir şehir. Döneminde Dünya'daki en ünlü şehirlerden biriymiş. İskenderiye, Roma'dan sonra Antakya... Bu uygarlıklardan biri de Büyük İskender ve Komutanlarının kurduğu şehir devletleri. Özellikle komutanlarının kurduğu devletlere ait eserlerde sergilenmeye devam ediyor. Ayrıca Sasani, Helenistik ve Selevkos dönemine ait küçük eserlerde bulunuyor. Mozaik koleksiyonu açısından dünya birincisi olan Hatay Müzesinde M. S. 2. ve 5. yüzyıllar arasına ait mozaikler mimari mekan canlandırmalarıyla birlikte sergileniyor. 120 yer mozaiği sergilenirken, 70'e yakını depoda korunuyor. Eserlerin çoğu Harbiye ve Samandağ'dan. Roma Dönemine ait hamamda burada. 2018 Nisan ayında teşhiri tamamlanarak ziyaretçisiyle buluşan "Lahitler Salonu''n da antik çağda ölü gömme gelenekleri ve kültler ile lahitler, urneler, ostotekler ve mezar stelleri yer alıyor. Ünlü "Antakya Lahdi " de burada. Müze Ortaçağ ve İslami Eserler Bölümüyle son buluyor. Müzenin içinde 8 sergi salonu, 5 depo, 984 metrekare alanda bütün eserler, 10 tane canlandırma alanı, 86 heykel, 6 sütun ve sütun başlığı, 1340 metrekare mozaik, yazıtlar, steller, mil taşları, lahitler, 6 maket ve 58 vitrin içerisinde, binlerce metal, seramik ve cam eser sergileniyor. Bütün salonları gezip, kısa süreli de olsa tarihe yolculuğun ardından çıkışa doğru ilerlediğinizde karşınıza Hitit Kralı II. Şuppiluliuma tekrar çıkıyor, bu sefer capcanlı, kostümlü. Ziyaretçileri, Helenistik ve Roma dönemine ait minik hediyelerle uğurluyor.


En çok görmek istediğim yerdeyim, Baalbek'te. Sami ırkından Akdenizli bir kavim olan Fenikelilerin sonra da Yunanlıların, Romalıların inanç ve kültürlerin birleştiği yer, Baalbek. Aynı zamanda Dünya'nın en görkemli tapınak şehri olarak da biliniyor. 5 bin yıllık geçmişiyle dimdik ayakta duran antik şehir birçok medeniyete de ev sahipliği yapmış. Önce Fenikelilerle başlayan serüven, Yunanlılara sonra da Romalılara geçerek kutsal bir mekan olarak kabul edilmiş ve önemini her zaman korumuş. Romalılardan sonra Bizanslılar, Selçuklular, Eyyubiler, Haçlılar, Moğollar, Memlüklüler ve Osmanlıların hakimiyetine girmiş. Her medeniyet şehre bir şeyler katmış. Beyrut'a 180 km uzaklıkta, Humus Şam demiryolu üzerinde, ıssız antik şehre, Lübnan'da kaldığımız sürece bize aracıyla eşlik eden Joseph'le gittik. Yaklaşık yolculuğumuz 2 saat sürdü. Dolmuşla gelseydik yolculuğumuz daha uzun süreceğini biliyorduk. Bizim gibi hafta içi yoğun çalışıp, hafta sonu nereyi keşfedersem kar mantığıyla en kolay yolu seçtik. Ülkenin yüz ölçümü de küçük olunca her yeri gezmeye zamanımız yetti. Tabi bunda en büyük etken Joseph'ti. Sabah başlayan yolculuğumuzda önce önümüzde yükselen Lübnan'ın ünlü kayak merkezi olan ve kendi adıyla anılan Faralya antik kentini aşmamız gerekiyordu. Buraya kadar gelmişken, gezmeden geçmeyelim diyerek, kısa süreliğine mola verdik. Faralya'dan önce başlayan ve Bekaa Vadisi'ne kadar uzanan yol boyunca beş farklı nokta da polis kontrolünde ilerledik. Her seferinde Joseph arabayı yavaşlatıyor, eliyle verdiği selamın ardından yüzlerde oluşan tebessümle hiç duraksamadan yolumuza devam ettik. Düzlüğe indiğimizde Bekaa Vadisi'ne geldiğimizi hem coğrafi değişim, hem de etraftaki yazılar ve fotoğraflardan anladık. Bir dönem çatışmaların en yoğun olduğu bölgedeydik. O dönemde her gün gazete ve televizyondan sıkça duyduğumuz ''Bekaa Vadisi'' burasıydı. Yıllarca çatışma bölgesinde kalan ve Lübnanlı bakanın ''Baalbek''i kurtarın çağrılarına cevap veren Unesco tarafından 1984 yılında koruma altına alınmış. Bir tarafımızda Suriye'ye paralel dümdüz yolda bir süre ilerledik. Evlerin ve insanların kalabalığından antik tapınağa Baalbek'e geldiğimizi anladık. Hemen kıyısında yer alan kafede biraz durup, soluklandıktan sonra girişe doğru ilerledik. İçeriye girmek için gişeden aldığımız biletimizle tapınağa doğru yükselen merdivenleri aştık. Kapıda bizi karşılayan rehberlerle kısa bir sohbetin ardından bir türlü aynı dillerde buluşamayınca kendi başımıza gezmeyi tercih edip, gülümseyerek yolumuza devam ettik. Rehberli gezmek isteyenlere göre İngilizce veya Arapça rehberlik yapıyorlar. Fenikelilerin en güçlü tanrısı olan "Baal" adına şehre Baalbek ismi verilmiş. Daha sonra Yunanlılar tarafından Heliopolis yani Güneş Şehri olarak ismi değiştirilmiş. Yıllar sonra yeniden Baalbek adını alan şehir, farklı tanrılara adanmış tapınaklarıyla pek çok farklı inanışa göre bir dini merkez olmuş. Baalbek, 1500'lü yıllarda Osmanlı hakimiyetine girmiş. O tarihteki kayıtlara göre şehrin en büyük tapınağı olan Jüpiter başta olmak üzere bir çok eser yıkık durumdaymış. Osmanlı idaresi 1900'lü yıllarda Almanlara verdiği araştırma izninden sonra şehrin toprak altındaki büyük bölümü yeniden ortaya çıkarılmış. I. Dünya Savaşı'nın sonrasında ise bölge Fransızların eline geçmiş ve Fransız araştırmacılar bölgedeki kazı çalışmalarına devam etmiş. Şehir bugünkü halini almış. Antik şehirde üç büyük tapınak bulunuyor; Jüpiter, Baccus, Venüs Tapınak'ı başta olmak üzere hepsini sırayla gezmeye başladık. Farklı dönemlerde yapılan tapınakların bazıları dimdik ayakta dururken, bazıları zamana yenik düşse de etkisini hala kaybetmemişti. En büyük tapınak olarak biliniyor. Jüpiter tapınağı, 22 metre yüksekliğinde 84 devasa uzunlukta sütunlardan oluşuyor. Günümüzde sadece 6'sı ayakta kalabilmiş. Bu devasa sütunlar halen dünyanın en uzun sütunları olarak kabul ediliyormuş. Her biri yaklaşık 300 ton olan bu sütunlar o dönemde Mısır'dan getirilmiş. Jüpiter Tapınağının temelinde bulunan dev anıt taşlarının tapınağa nasıl taşındığı ve nasıl işlendiği ise hala bilinmiyor.


Güzelliği sebebiyle Hitler'in bile bombalamaya kıyamadığı bu masalsı şehri gezip, görüp, Nazım gibi, Kafka gibi, bizim gibi siz de aşık olun. Şiirsel güzellikteki şehre adım attığınız anda cazibesine kapılmamak mümkün değil. Prag, birbiriyle bağlantılı on farklı bölgeden oluşuyor. Gezilecek yerlerin tamamı 1. Bölgede bulunuyor. Kale Bölgesi, bir kasabayı andırıyor. Saray, katedral ve çeşitli meskenlerle çevrili bu bölgeye üç farklı girişten giriliyor. Nereden girerseniz, girin, Hradancy Meydanı'na ulaşırsınız. Dünyanın en eski antik kalesi olarak adlandırılan yapı, 570 metre cephesi ile 7,5 dönümlük bir alanın üzerine kurulmuş. Kale dendiğine bakmayın, şato gibi. Kalenin içinde 'Lesser Town ' olarak adlandırılan yerde Hükümet binası ve bakanlıklarda bulunuyor. Prag'da bu mahalleden, güzel binaların arasından ülkeyi yönetmek, zevkli olsa gerek. Kalenin önünde ise iki asker nöbet tutuyor. Prag'da gezilecek yerlerin başında yer alan yapılardan biri de St. Vitus Kadetrali. Dış cephesinde binlerce süsleme ve figür bulunan bu katedralin yapımına 1344 yılında 4. Charrles döneminde başlanmış. Günün her saati insanların uğrak yeri olan "Old Town' ' türkçesi "Eski Kent Meydanı" yer alıyor. Hele meşhur saat kulesinde saat başı gösteriye denk geldiğinizde, durum biraz değişiyor. Ne göreceğini bilmeden, meydanda meraklı bakışlar toplanıyor. "Gong" sesiyle beraber birden saatin önünde pencereler açılıyor. Figürler işlemeye başlıyor. Ölüm, saatine baktı ve zil çalan ipi çekti, hemen yukarıda İsa ve Havarileri ortaya çıkıyor. Bu gösterinin uzayacağını beklerken tüm figürler bir anda yok oluyor. Biraz hayal kırıklığı, bir anda yükselen kahkahalar arasında dağılıp, herkes gideceği yöne doğru ilerliyor. Fotoğraf çekebilen şanslı, çekemeyen de tekrarını yaşamaya mecbur! Saat Kulesi'nin yakınında National Museum bulunuyor. Gerçekten görülmesi gereken yerlerden birisi. 1818 yılında kurulan, doğal, bilimsel ve tarihi koleksiyonların sunulduğu müzenin kurucusu Kaspar Maria Sternberg'miş. Müzenin kurulumuna tarihçi Frantisek Palacky de katkıda bulunmuş. Günümüzde National Museum'da tarih, sanat, müzik ve kütüphanecilik ile ilgili yaklaşık 14 milyon tane nesne çeşitli bölümlerde sergileniyor. Müze, Wenceslas Square'de neo Rönesans tarzında inşa edilmiş. 1885 1890 yılları arasında yerel Mimar Josef Schultz tarafından yapılmış. Aynı mimar National Theatre'yı da yapmış. Müze 1818 yılında kurulmuş. Sadece müze için inşa edilmemiş. Ulusal kimliğin sembolü olarak da kabul edilen yapı, Prag'daki en güzel binalardan birisi. Binayı güzelleştiren bir başka durum ise Kepler'in gökyüzü çalışmaları. Çatı katına kurulu teleskopla o dönemde gökyüzündeki değişimleri inceliyormuş. Old Town'dan, Karel Köprüsü'ne doğru süzüldüğünüzde bir ara sokağa gizlenmiş olarak bulursunuz. Küçük bir grup ve rehberle alt kattan başlayarak dolaşılıyor. Alt kat Şapel, aynı zamanda saat sekizden sonra konserlere ev sahipliği yapıyor. Şehrin sokaklarında gündüz farklı işlevselleştirilmiş mekanlar, gece klasik müzik konserleri oluyor. Üst kata çıktığınızda kütüphaneyle karşılaşıyorsunuz. Yüz yıllık kitapları ya da yaşanan tarihin izlerini fotoğraf çekmeden dolaşıyorsunuz. Kesinlikle fotoğraf çekmek yasak! İngilizce anlatımlardan derleyerek sadece tarihteki izlerine tanıklık ederken, üst katta Kepler'in çalışma alanı yer alıyor. Prag'a gelince görülmesi gereken yerlerden birisi de "Yahudi Meydanı". Eski Kente yakın olması açısından ulaşımı kolay bir yerde. Giriş fiyatları yüksek ve ilginin fazla olmasından dolayı çok kalabalık ama etkileyici!