Roma'dan sonra Pisa'ya geliyoruz. En meşhur meydanı Piazza dei Miracolide'de yoğun bir kalabalık var. Piazza dei Miracolide - diğer adıyla Mucizeler Meydanı, her şeyin; Katedral, kule, vaftizhane, anıt mezarın olduğu yer. İtalya turunun Pisa gezisi ayağında görülecek her şey burada. Bizde sadece bu meydan da dolaşıyoruz. Alana gelir gelmez karşımızda bembeyaz yapılar ve eğik Pisa Kulesi çıkıyor. İlk durağımız Pisa Kulesi tabii ki!!! Binalara biraz hayran hayran baktıktan sonra, biletlerimizi alıyoruz. İsteğe bağlı olarak iki farklı bilet satışı yapılıyor. İsterseniz sadece görmek istediğiniz binalara ya da hepsine birden girişi sağlayan kombine biletten de alabiliyoruz. Tercihimize göre biletlerimizi alıp, bir kaç saatliğine kiraladığımız eşya dolabına çantalarımızı bırakarak kuledeki sıranın en sonuna yerleşiyoruz. Kuleye her hangi bir eşya sokmakta yasak! Sıra bayağı uzun, beklemek zorundayız. Kuleye belli sayıda, aralıklarla insan çıkarabiliyorlar. Kule eğik olduğu için risk almak istemiyorlar. İsterseniz önceden de rezervasyon yaptırabiliyorsunuz. Biz buraya gelince öğrendiğimiz için maalesef sıraya mahkum olduk.... Sıra bize gelince hemen merdivenleri tırmanıyoruz. Dön, tırman, soluklan, ara sıra aralıklardan etrafa bir bakış atarak yükseliyoruz. Kuleden aşağıya inince, herkes gibi bizde "eğik binayı tutuyormuş" fotoğrafı çektiriyoruz. Pisa gezisinin olmazsa olmazı!!! Özellikle bu durum etraftaki çocukların tek eğlencesi diyebilirim. Fotoğrafı çekmek için insanların daha çok nerede durduklarına bakıyoruz. Bizde aynı pozları yakalıyoruz. Biraz kuleyi düzelttim mi ne ? Belli açılardan bu ilizyon hilelerini yakalayabilmek çok eğlenceli... Geriye dönüp fotoğraflara baktıkça hala eğleniyoruz. Kuleden sonra Duoma'ya gidiyoruz. 1063 yılında yapımına başlanmış özellikle dış cephede kullanılan beyaz mermer ile ilgi çekici bir katedral. İçeri girdiğimizde beyaz mermer kolonlar ile altın tavan bizi oldukça etkiliyor. İster bireysel, ister turla İtalya'ya gittiyseniz muhtemelen Pisa'yı da görmek istersiniz. En iyi yol tartışmasız tren. Tur şirketlerinin ekstra tur adı altında 60-80 Euro para talep ettiği bu turu 10 Euro'ya mal edebiliyorsunuz. Hem de tüm gün değil, hak ettiği kadar zaman ayırarak. Roma'dan ya da Venedik'ten, Floransa üzerinden çok sayıda ve sıklıkla kalkan tren var. Yaklaşık bir saatten fazla süren bu yolcuklukta dikkat edeceğiniz nokta trenin türü olmalı. Hızlı trenler biraz pahalı, gezici trenler ise aynı yolu yaklaşık 4 saatte alıyor. İstasyondan binmeden önce alacağınız ve binmeden önce onaylatacağınız biletlerle 4 Euro civarı fiyatla tek yön gidebilirsiniz. Çeşitlerine göre bu biletler 60 Euro'ya kadar çıkabiliyor. Tren garından kullanımı çok kolay bilet makinelerinden bilet seçerken, tüm saat alternatiflerine bakarak süre ve fiyat kıyaslaması da muhakkak yapmalısınız. Pisa içinde pek bir toplu ulaşım aracı gözümüze çarpmadı. City Sightseeing tur otobüsleri hariç.! Onlar da nereyi gezdiriyor, nerede hop on-hop off yapıyor anlamak imkansız ama oldukça pahalı!!! Toscana'da bulunan bu küçük şehirde, görmeniz gereken tek yer Duomo'nun Baptist, anıt mezarlığının ve eğik kulenin bulunduğu, Ortaçağ'dan kalma şehir surlarıyla çevrili Mucizeler Alanı. Bu alan Campo dei Miracoli veya Piazza del Duomo olarak da biliniyor. Buraya ulaşmak için tren istasyonundan 20 dakikada yürüyebilir veya otobüse binebilirsiniz. Biz Pisa'ya otobüsümüzle gelmiştik. Çevre köylerden yerleşim yerlerinden, yemyeşil alanlardan geçmekte ayrıca keyifliydi. Otobüs meydana giremediğinden, otobüsten inince biraz yürümüştük. Bir daha gitsem kesinlikle bireysel ve treni tercih ederim. Hem yürürken şehir daha iyi tanınıyor, hem de zaman kısıtlamasına takılmam.


Tarih MS 79'un 24 Ağustos'unu gösterdiğinde Vezüv'ün eteklerine kurulu iki şehir Herculanium ve Pompei'de zaman tamamen duruyor. Biten yaşamın üzerini lav ve kül bulutları örtüyor. 1900'lere gelinene kadar da burası bilinmiyor. Bir gün tarlasını sürmeye çalışan bir köylünün bulduğu birkaç kalıntı ve genç Piliniusun tarihçi Tacitus'a yazdığı mektuplardan yola çıkarak karanlığa gömülen şehrin hikayesi de yeniden gün yüzüne çıkmayı başarıyor. İtalya bir de Napoli denilince hemen aklımıza Pompei geliyor. Hani Napoli'ye kadar gelmişken Pompei de görmeden geçmeyelim, istiyoruz. Hemen yakınında yer alan Herculanium Antik kentinden daha popüler olan Pompei'ye öncelik veriyoruz. Pompei, yaklaşık olarak MÖ. 6. yüzyılda Vezüv'den püsküren eski bir lav akıntısının üzerine kuruluyor. Çoğunlukla zengin Romalılar'ın yaşadığı bir liman şehri aynı zamanda. Şehirde evler, tapınaklar, spor alanları, arenalar, alış veriş dükkanları ve genelevler yer alıyor. Pompei, zengin Romalılar'ın yazlık yeri olarak bilinse de liman şehri olduğundan ticaretinde kalbi burada atıyor. Gelen giden gemilerin ve gemicilerin de uğrak yeri. Tahmini olarak şehirde 20.000 kişinin yaşadığı düşünülüyor. Gelen ve gidenlerle her gün bu sayı artıyor. Şehirde halkın eğleneceği arenalar, çeşitli yarışlar ve gladyatör dövüşleri de yapılıyor. Halkın zenginliğine göre yaşadığı evler, mekanlar, sokaklar ona göre düzenlenmiş. Zenginler havuzlu bahçeli villalarda yaşarken geliri daha düşük olanların evleri biraz daha küçük olduğunu rahatlıkla görüyoruz. Evlerin altı ya dükkan, ya da çamaşırhane olarak kullanılıyor. Geldiğinizde bir gününüzü buraya ayırmalısınız. Her sokak, her alan, her mekan ayrı bir hikaye farklı dokunuş. ''Aktif olan bir yanardağın eteklerine neden kurulmuş?'' diye sormadan geçemiyoruz. Çünkü etrafı verimli tarım alanlarıyla çevrili. Şehrin hatta etrafındaki yerleşimlerin meyve ve sebze ihtiyacı buradan sağlanıyordu. Ara sıra Vezüv'ün hareketlenmesiyle meydana gelen ufak çaptaki depremler de halkı çok fazla etkilemiyordu. Hatta MS 62'deki depremin ardından şehirde meydana gelen hasar giderilerek, şehir biraz daha büyüyerek yaşam kaldığı yerden devam ediyor. Pompei'ye gelmek için Napoli Tren İstasyonu'nun alt katında yer alan Garibaldi İstasyonu'na inmeniz gerekiyor. İndiğinizde Circumvesuviana tabelasını takip ediniz. Makinelerden aldığınız biletle trene biniyorsunuz. Bu hat Amalfi Kıyılarının güzel tatil beldelerinden Sorento'ya kadar gidiyor. Biz Pompei İstasyonunda iniyoruz. Eğer vaktiniz varsa gezinizi tamamladıktan sonra Soranto'ya da geçebilirsiniz. Napoli Pompei bileti 3,20 Euro, her yarım saatte bir tren var. Yolculuk yaklaşık 30-35 dakika arası sürüyor. Napoli'nin banliyölerine de gittiği için tren genelde kalabalık oluyor. Bu hattaki trenler bayağı eski, konfor aramayın sadece yolculuğunuzu rahat geçirebilmek için boş koltuk aramayı unutmayın! Tren hemen antik kentin yanında duruyor. İki adım attıktan sonra zaten inenlerin çoğu bilet gişelerine yönelecektir. Girişte iki katlı binanın üst katında hem Pompei'ye bireysel ve hem de tur biletleri satılırken, isteyen ziyaretçilere de Vezüv'e çıkmak için otobüs bileti satılıyor. Ancak otobüste de bilet satışı yapılıyor. Bu nedenle önceden almanıza gere yok. Ayrıca antik kentin girişindeki gişelerden de biletinizi alabilirsiniz. Giriş için 15 Euro ödedik. Biletin yanında bir de şehrin haritasını veriyorlar. Gelmeden önce biraz araştırma yapıp ve özellikle ''Pompeii'' filmini izlemelisiniz. Pompei ile ilgili bir çok hikaye ve efsane olsa da yabancı Türkçe dublajlı belgeselleri de izlemenizi öneriyorum. Dailymation'daki belgeseli şiddetle öneriyorum. Geriye kalan sizin hikayeniz ve hayalleriniz olacaktır. Pompei'den çıkan eserlerin çoğu Napoli Arkeoloji Müzesi'nde sergileniyor. Burayı da gezmeden Napoli'den ayrılmayın.


Bence "Zorba" Anhony Quinn'in oynadığı en güzel filmlerinden birisi... Özellikle final sahnesinde Anthony Quinn ve Allan Bates'in dansı hafızalarımızın en güzel köşesine yerleşik bekler. Anthony Quinn, Zorba'yı çekmek için adaya gelir ve Rodos'un koylarına vurulur. Onu içlerinden birisi cazibesiyle etkileyerek, beğeniden çıkıp, satın almaya kadar ulaşır. Evet adada Anthony Quinn ismiyle anılan koy herkes tarafından da bilinir. Kaleyle başlayan ada serüvenimiz, Eski Şehir'den biraz uzaklaşarak etraftaki güzellikleri keşfe çıkma vaktimizin gelişinin de sinyalini veriyor. Kiraladığımız aracımızla adanın sakin koylarına doğru yolculuğumuzu da başlatıyoruz. Aylaklıktan sonra yavaş yavaş Lindos'u keşfetmeye başlıyoruz. İsteyen eşekle de dolaşabiliyor. Biz adımlamayı tercih eden gruptan olduğumuz için yavaş yavaş tırmanışa geçiyoruz. Soldan keşfe başlıyoruz. Dik bir meyille yukarı doğru uzanan sıra sıra dizili bembeyaz evler, dar sokaklar, muhteşem incelikte kapılar yazın başlangıcında derin sessizliğiyle hüküm sürüyorlar. Kalabalıktan uzaklaşıp yükseldikçe, manzaranın büyüsüne doğru ilerliyoruz. Bir kıvrımdan dönünce karşımıza güzel bir mekan çıkıyor. Güzelliği daha giriş kapısından belli, içine doğru çekiciliği kat kat daha da artıyor. Bir seyir terası gibi bütün Lindos'u ayaklar altına seriyor. Manzara büyüleyici, bir serinleme molası da burada veriyoruz. Uzunca bir süre aylaklık yaparak, serilme hissi ile yanıp tutuşurken, yukarıda antik kent sabırsızlıkla bizi bekliyor. Geçmişin izlerini sürmeye devam etmek için mekanı terk ediyoruz. Keşke zaman olsa uzunca burada soluklansak. Ama nerede? İşler güçler olunca kısa süreli gezi programında minik molalarla idare ediyoruz. Antik kent kalıntılarına gelince, bilet alarak ( girişte yaklaşık 6 euro ödeyerek) içeriye giriyoruz. Biraz kalıntı ve aşağıda bir uçurumun derinliklerini inceledikten sonra yaklaşık 30 basamaklı merdiveni tırmanarak kemerli kapıdan geçip, geçmiş zamanın tam ortasına konuyoruz. Antik Lindos kenti, bugünkü Lindos'un bulunduğu yer ile Akropolis ve Krana Burnunun kapsadığı alanda kurulmuş. 116 metrelik bir kayanın tepesinde asılı gibi duran Akropolisi ile, antik Lindos adanın en önemli arkeolojik alanlarindan da birisi. Buradaki buluntular şehrin diyakronik güç ve zenginliğine tanıklık ediyor. Mitolojik rivayetlere göre kenti, Danaides'in Mısır'dan gelen 50 kızı kurmuş ve tanrıça Athena Tapınağı ile süslemişler. Tarihçi Diogenes Laertius'a göre bu tapınak M. Ö. 6. yüzyılda, 7 Yunan filozofundan biri olan Tiran Cleobulus'un hakimiyeti zamanında yapılmış. Kimin yaptığı net değil ancak bir gerçek var ki geçmişte burada bir tapınağın olduğu, geriye kalan kalıntıları da dimdik ayakta duruyor. Uzun süre kalarak, içselliğe doğru yolculuk yapılacak yerlerden biri olan Lindos'a, gün batımına doğru veda ediyor, Rodos Eski şehir'e dönüyoruz.


Bazı anlar vardır, yollar sizi çağırır... Hatta havalanıp bir anda yolculuğun içindesiniz... Sizi bilmem ama bana çok defa oldu. İşte böyle bir zamanda yaklaşık otuz kişilik bir gezgin grubunun içinde kendimi buldum... On üç günde sekiz ülkeye yolculuğumuz başladı. Gezimize gelince ilk durağımız olan Yunanistan'ın kıyı şehri İgoumenitsa'dan Bari'ye gidecek olan feribota bir akşam üstü kalabalık grup; çoluk, çocuk, büyük araçlar, küçük araçlar ne varsa beraber doluyoruz... Gece başlayan Adriyatik yolculuğumuz sabahın ilk ışıklarıyla sona eriyor. Feribotu dolduran bütün yolcular boşalıyor Bari'ye. Aracımızla artık İtalya'da ikinci durağımız Bari'deyiz. Çok fazla zaman kaybetmeden, Roma'ya ulaşma derdindeyiz. Günü yitirmeden uzun ve dolambaçlı yolların geçtiği, köyleri aşarak öğle vakti Roma'ya kavuşuyoruz. İlk Roma'ya gelişim. Daha önce tarihin derinliklerinde hikayelerle dolaşmama rağmen büyülü bir kuyuya düşmüş gibiyim. Tarih, şehir iç içe kopmamış bizi selamlıyor. Kalacağımız süre az, fazla zaman kaybetmeden Roma'nın göbeğindeki ilk antik kalıntıları gezmeye başlıyoruz. Aracımızı da hemen yakına park ediyoruz. Bizi ilk görkemiyle Kolezyum ya da Flavian amfi tiyatrosu karşılıyor. Uzun bir kuyruk var... Biletimizi alarak kuyruğun sonunda yer alıyoruz. Roma Forum'un hemen doğusunda inşa edilen Kolezyum, 55.000 izleyicinin giriş yapabileceği 80 arklık girişlere sahip. Tiyatro amacı ile kullanıldığı zamanlarda bu izleyiciler yerlerine, sınıf farklarına göre oturuyorlarmış. 188 metre uzunluğu, 156 metre genişliği ile devasa bir yapıda diyebiliriz. Sadece tiyatro oyunları için değil, hayvan dövüşleri, idamlar ve gladyatör mücadeleleri için de kullanılmış. Gladyatör mücadeleleri o günlerde çok popüler olan bir aktivite. Genellikle kölelerden, mahkumlardan ve suçlulardan oluşan gladyatörler arasında oynanan bir kanlı oyun. Gladyatörlerin arasında kadınlar da var!!! Zengin fakir herkesin izlediği bu mücadeleler kimi zaman imparator tarafından da takip ediliyormuş. İçeride o günkü oyunları düşününce hiç bana göre değil. Tarihi heybetli yapıdan uzaklaşarak foruma doğru ilerliyoruz. Çıkışta bizi bir "Gladyatör" sokak sanatçısı karşılıyor. Turistlerle para karşılığında fotoğraf çektirmekte. Boş vaktinde ise elinde cep telefonuyla ilgileniyor... İki farklı zamanı çağrıştırması açısından komik bir durum. Geçmiş ve şimdi ki zaman ne hoş! Kolezyum'dan sonra yönümüzü Roma Forumu'na çeviriyoruz. Bu bölge Antik Roma'da şehir merkeziymiş.. MÖ 5. yüzyıldan MS 5. yüzyıla kadar en önemli anıtlar buraya inşa edilmiş. Palatine ve Capitoline Tepeleri arasında bulunuyor. Bugün Roma Forumu, Mussolini tarafından inşa edilen ve arkeolojik alanı ikiye ayıran Via dei Fori Imperiali adı verilen bir yolla ayrılıyor. Roma Forumu'nun sahip olduğu bütün alan içerisindeki tapınaklar, binalar ve anıtlar ile dünyadaki en büyük arkeolojik alanlardan birisi. Dikdörtgen şeklindeki Roma Forumu, Roma şehir merkezinde etrafında eski idari binaların kalıntılarının bulunduğu bir yer. Ayrıca çok uzun bir süre Roma toplum hayatının merkezi olmuş. Antik Roma sakinleri buraları "Forum Magnum" ya da sadece "Forum" olarak adlandırıyormuş. Forum içerisinde Settimio Severo Takı, Saturno Tapınağı, Vestali Evi, Mamertine Hapishanesi, Antonio ve Faustina Tapınağı ve Tito Takı gibi eserleri de görebiliyoruz. Hayatımızda edinebileceğimiz en iyi tecrübelerden birisi de burayı gezmek sanırım. Bölgede gezerken kendimi zaman tünelinde gibi hissediyorum. Antik Roma'nın genişlediği noktada bulunan Roma Forumu, o günlerde ticaret, iş ve adaletin yer aldığı bir yer. Şehrin kalbinin attığı bu noktada dini aktiviteler de yapılıyor. Mimar Vitruvius tarafından inşa edilen forum çok uzun yıllar en önemli toplum olayları için kullanılmış. Zamanla Roma İmparatorluğu'nun güzel anıtlar ve mimari eserleri ile doldurulduğu bir yer olmuş. Yolculuk üstüne bir de tarihi mekan gezileri bayağı yoruyor. Karnımızda acıktı, hemen en ünlü caddesine doğru ilerliyoruz. Via Veneto ya da Via Vittorio Veneto, Roma'daki ünlü sokaklardan birisi. Sadece ünlü olmasıyla değil bir de pahalılığı ile de biliniyor. İsmini Vittorio Veneto Savaşı'ndan alıyor. I. Dünya Savaşı'ndan sonra bu mücadeleyi hatırlamak için bu isim verilmiş. 19. yüzyılın sonlarında cadde yeniden tasarlanmış. Bu, sokağın 1960 1970'lerde daha ünlü olmasını ve cadde boyunca yer alan kafeler ve dükkanlar ile bir merkez haline gelmesini sağlamış. 1980'lerde bir durgunluk yaşayan Via Veneto günümüzde tekrar eski canlılığını yakalamış. Caddede yürürken ünlü mağazalarda alışveriş yapmamak için kendimi zor tutuyorum. Ancak kaliteli ve keyifli anlar yaşamak için öncelik verilecek yerlerden birisi. En ünlü Roma restoranları, şehirdeki en şık gece kulüpleri burada. Ve Roma'nın en güzel otellerinden bazıları da burada. Via Veneto, ünlü Cafe de Paris ve Harry's Bar'a ev sahipliği yapıyor. Ayrıca sokağın bu kadar ünlü ve ölümsüz olmasını sağlayan Federico Fellini'nin "La Dolce Vita" filmiymiş. 1960 yapımı klasik film olaylar dizisi cadde çevresinde geçiyor. Trevi Çeşmesi üstündeki temel figür deniz tanrısı Neptün'dür. Neptün'ün iki yanında iki tane Triton var. Birisi bir deniz atına diğeri daha sakin bir hayvana liderlik ederken görülüyor. Bu ise denizin değişen halini sembolize ediyor. Çeşmenin ilk katlarından birinde bulunan kız figürü ise su kemerine adını veren bakireyi temsil ediyor. Kayalık bir kısmı da olan deniz kenarı Trevi Çeşmesi'nde canlandırılmaya çalışılmış. Figürler arasında Poseidon'un bir arabayı sürerken ki hali de var. Dört sütununda farklı alegorik heykeller var. Soldan sağa doğru; "Meyve Bolluğu", "Tarlaların Verimliliği", "Sonbaharın Zenginliği" ve "Bahçelerin Zenginliği" yer alıyor. Bir sonra ki mekanımız İspanyol Merdivenleri... İspanyol Merdivenleri, 1725 yılında açılan ve Trinita dei Monti Kilisesine çıkan merdivenler. 1723 1726 yılında Roma'da yapılan merdivenler Francesco de Sanctis tarafından tasarlanmış. Fransız kilisesi Trinita dei Monti ile ünlü Spagna Meydanı'nı birbirine bağlıyor. Kelebek şeklindeki dizaynı ile İspanya Meydanı, dünyadaki en ünlü şekillerden de birisi. Roma barok stilini yansıtan bu meydan, Rönesans döneminde daha çok popüler bir yermiş. Eski yazarların ve sanatçıların buluşma noktası olan meydanda ayrıca çok şık oteller de bulunuyor. 17. yüzyılda Trinita dei Monti Kilisesi'nin adı meydana verilse de sonrasında İspanya elçisinin burada yaşamasıyla yine "İspanya Meydanı" adını almış. Merdivenlerin boş bir basamağına arkadaşımla ilişiyoruz. Hava kararmış, elimizde içeceklerimiz özgürce bir türkü tutturmuş, tarihin, şehrin büyülü atmosferinde dolaşıyoruz. Bizden farklı dilde nağmelerde dolaşıyor. Özgürce rahatsızlık vermeden anın tadını çıkarıyoruz. Gece güzel kızlar, ara sıra bir biriyle şakalaşarak, etrafı topluyor. Yaptıkları işin zorluğunu hiçe sayarak keyifli atmosfere sesleriyle karışıyorlar. Şehir canlı ışıl ışıl burada geçen saatlerin önemi yok, gece yarısına doğru sürükleniyoruz. Nefis bir yemek sonrası ruhumuzu beslerken gecenin sabaha döngüsünde yavaşça kayboluyoruz. Sabahın ilk ışıklarıyla yollardayız. "Neresi mi?" tabii ki Vatikan... Biraz uzun bir kuyruktan sonra içeri girebiliyoruz. Girince hayretlere düşecek bir ihtişamda bizi karşılıyor. Vatikan Müzesi, dünyanın en büyük Roma müze kompleksi. Yüzyıllar boyunca farklı papalar tarafından toplanan değerli resim, heykel, harita gibi sanat eserlerini bünyesinde barındırıyor. Müzenin ana kısmı 1503 -1513 yılları arasında Julius II tarafından oluşturulmuş. Vatikan Müzesi 'nde yer alan eserler orijinal olarak Rönesans dönemi Papaları Julius II, Innocent VII ve Sixtus IV için yapılmışlar. Diğer çalışmaların çoğu 18. yüzyılda yapılarak sergilenmeye başlanmış. Kompleks içerisinde ziyaret edilecek birçok yer var. Fakat en çok dikkat çeken noktalar şunlardır: Sistine Şapeli, Raphael'in Odaları ve Etrüsk Müzesi.


Almanya'nın Hessen eyaletinin başkenti Wiesbaden, Frankfurt'un hemen yanında ondan küçük ve düzenli bir şehir. Ayrıca etrafı, üzüm bağları ve şaraplarıyla ünlü kasabalarla çevrili. Bunlardan biri de Rüdesheim, Wiesban'e de trenle bir saat uzaklıkta. Buraya gelmek çok kolay. İster Wiesbaden'den, isterseniz Frankfurt'tan her ikisinden de trenle rahatlıkla ulaşabiliyorsunuz. Wisbeden'in merkez tren istasyonundan her 15 dakika da bir kalkan trenle, bize uygun saatlerde gidiş -dönüş bileti alıp, trene yerleşiyoruz. Biletimiz 12 Euro tutuyor, yolculuğumuz da yaklaşık bir saat sürüyor. Hem geliş, hem gidiş de bilet kontrolü yapılıyor, sakın biletsiz binmeyin yüklü ceza ödersiniz. Gelince önce Ren kıyısında durup biraz etrafı seyrediyoruz. Gezeceğimiz yerleri planlayıp, dolaşmaya başlıyoruz. Buraya hayat veren, Ren Nehrin de tekne turları yapılıyor, tekneler de sırayla önümüzden geçiyor. Ayrıca uzun, bir haftaya yayılan bir programla nehir boyunca değişik kasabalara yolculuk da yapabilirsiniz. Kıyı boyunca kasabaları, köyleri gezerek zaman geçirebilir, değişik bir gezi deneyimi yaşamış olursunuz. Bizim gezimiz bir güne sığdığı için ancak Rüdesheim'ı keşfediyoruz. Hava güzel, epeyce kalabalık var, biz de aralarına karışıyoruz. Mimari güzellikleri iç açıcı ve hoş. Masal dünyasında dolaşıyormuş tatta ve çekici. Dar sokakları ve binalarının şirinliği etkiliyor. İlk durağımız Şarap Müzesi oluyor. Geçmişten günümüze şarapların yapımında kullanılan araçlarla kısa bir yolculuğa çıkıyoruz. Müzenin içinden çok dışı bizi çekiyor. Bina şato gibi, bahçesinde ise 1700'lerden günümüze kadar kullanılan araçlar yan yana kronolojik olarak sıralanmış ve koruma altına alınmış. Müzenin girişi ücretli, bahçesinde dolaşmak serbest. Bizde serbestçe bahçesinde dolaşıyoruz. Kısa bir süreye yayılı müze gezimizi tamamlayarak, kıyı bucak keşif yolculuğuna başlıyoruz. Sokaklarda dolaşırken, ara sıra şarap ikramlarını da kaçırmıyoruz. Çilek likörüne kadar her seçenek var. Hatta 1 Euro ile değişik tatlarla buluşup ilerliyoruz. Bazı mekanlardan kulağımıza hoş müzik sesleri geliyor. Bir şarap evine girip, yol yorgunluğunu atmaya çalışırken, bize tabi ki bir kadeh şarap eşlik ediyor. Buraya kadar gelmişken, içmeden dönmeyelim değil mi? Hoş bir lezzet alınca, biraz kendimi şımartmak istiyorum ve ikinci kadehimi ısmarlıyorum. Unutmadan kadehler büyük, ağzına kadar dolu ve şaraplar ise oldukça hafif. Şaraplı muhabbetimiz bitince sokaklarla tekrar buluşuyoruz. Yemyeşil, milimlik şaşmadan cetvelle çizilmiş gibi üzüm bağları etrafımızı sarıyor. Bağların üzerinde kısa bir yolculuk yapmak için teleferiğe biniyoruz. Teleferik için bilet almak gerekiyor, teleferik çıkış yeri biraz kalabalık, sıraya girip biletimizi alıyoruz. İki seçeneğimiz var; ya tek bilet alıp, tepeye kadar yolculuğu tamamladıktan sonra dönüşte üzüm bağlarının arasından, patikadan aşağıya süzülmek ya da gidiş-dönüş bileti alarak turu teleferikle tamamlamak. Biz gidiş dönüş bileti alıp, turu tamamlıyoruz. Geriye kalan zamanı başka yerleri gezmeye ayırıyoruz. Teleferiğe tek bilet 5 Euro, gidiş-dönüş 7 Euro. Teleferikle, tepede yükselen Niederwalddenkmal Anıtına varıyoruz. Önümüzde harika bir manzara var. Nehir turu yapan tekneler ve sınırsızca uzanan üzüm bağlarının karşısına geçip, muhteşem bir manzaraya karşı çimlere yayılıyoruz. Uzunca bir süre manzarayı seyrediyoruz. Her ne kadar birbirimizi anlamasak da aynı ortamda havayı soluyup, manzarayı seyrettiğimiz ziyaretçilerden yükselen farklı diller, yanımızdaki içeceklerle keyfimize keyif katıyor. Acıkınca yemek yiyeceğimiz bir yer arıyoruz. Biraz etrafta dolaşınca bayağı mekan gözümüze ilişiyor. Biz biraz aşağılara inip ana caddedeki mekanları tercih ediyoruz. Gözümüze Türk lokantası ilişiyor, hemen girip, oturuyoruz ve memleket hasreti gidermek için birer porsiyon döner söylüyoruz. Mekan bizimkilerle dolu, ekmek arasında lezzetli döner ve yanında kola iyi gidiyor. Karın da doyunca sokaklarla yeniden buluşuyoruz. Hemen köşede minik trenle şehir turu var. Keyifli gibi gözüküyor ancak vaktimizin azaldığını anlayınca vazgeçiyoruz. Değişik dükkanları gezerek, biraz da alışverişle Rüdesheim gezimizi tamamlıyoruz.


Sarıyer'e kadar gitmişken, Türkiye'nin ilk özel müzesi olarak bilinen Sadberk Hanım Müzesi'ni ve hemen 50 metre ötesinde yer alan Vehbi Koç Evi'ni bizde gezenlerdeniz. 19. Yüzyıl sonlarında inşa edilen Azaryan Yalısı'nı, 1950'lerde satın alan Koç Ailesi, yalıyı uzunca bir süre (1978 yılına kadar ) yazlık olarak kullandıktan sonra 1978-1980 yılları arasında Sedat Hakkı ELDEM'in hazırladığı restorasyon projesiyle müzeye dönüştürülmüş. 14 Ekim 1980'de Sadberk KOÇ'un kişisel koleksiyonunu sergilemek üzere Türkiye'nin ilk özel müzesi olarak açılmış. Müze, arkeoloji ve Türk İslam eserlerinin sergilendiği iki bölümden oluşuyor. Birinci katın vitrinlerinde; Prehistorik ve Protohistorik dönemlere ait eserler sergilenirken, Neolitik dönemden başlayan kronolojik sergilemeyle Frigler'e ait eserlerle son buluyor. İkinci katın vitrinlerinde; Miken, Geometrik, Arkaik, Klasik ve Hellenistik dönem eserleri yer alırken, Birinci katında; Erken İslam, Selçuklu, Eyyubi, Memluk, Timur ve Safevi Dönemleri'ne ait eserler kronolojik olarak sergilendiği odalarla başlıyor. Ayrıca müzede sergilenen İznik seramik koleksiyonu, dünyanın sayılı koleksiyonlarından biriymiş. Sergide, 15. yüzyılın sonundan 17. yüzyılın ortalarına kadar İznik seramik sanatının gelişimi rahatlıkla görülebiliyor. Osmanlı seramik sanatının 18. yüzyıl ile 20. yüzyıl arasındaki gelişimi ise Kütahya ve Çanakkale seramiklerinin sergilendiği vitrinlerde yer alıyor. Müze koleksiyonunun bir diğer ayrıcalıklı grubunu ise Osmanlı dönemi tuğralı gümüş ve tombak eserleri oluşturuyor. Bu eserleri, Türk-İslam Bölümü'nün birinci katında görülebiliyoruz. Sadberk Hanım Müzesi'nin Çin porselenleri koleksiyonu ise mütevazı bir koleksiyon olmakla birlikte, içinde özgün eserlerin yer almasıyla Osmanlı döneminde kullanılan Çin porselenlerini incelemek isteyenler için önemli bir hazine niteliği taşıyor. Türk-İslam bölümünün ikinci katında ise, Osmanlı dokuma ve işlemelerinin yer aldığı seçkin örneklerin yanında Osmanlı dönemi geleneksel kadın kıyafetlerinden zengin bir koleksiyon sergileniyor. Daha önce başka müzelerde göremeyeceğimiz zengin bir koleksiyonda burada yer alıyor. Dönemin ünlü hattatlarının elinden çıkmış olan hat eserler de Türk-İslam Bölümü'nün ikinci kat vitrinlerinde sergileniyor. Ayrıca, Osmanlı gelenek ve göreneklerinden kahve ikramı, kına gecesi, lohusa, hamam ve sünnet töreni konuları vitrin mankenleri kullanılarak mizansenlerle ziyaretçilere tanıtılmaya çalışılmış. Böyle zengin eserlerin yer aldığı müzeden çıkınca Sarıyer yönünde 50 metre ilerlediğimizde Vehbi Koç Evi'ne ulaşıyoruz. Vehbi Koç Evi; bir dönem hepimizi ekranlara kitleyen Halit Ziya UŞAKLIGİL'in ünlü eseri Aşk-ı Memnu dizinin çekildiği yalı aynı zamanda. Üzerinde çok fazla konuşulan bu yalı kimilerine göre Aşk-ı Memnu dizisinin müzesi haline dönüştürülmesini isteyen çoğunluğa karşı şimdilerde Anadolu'dan derlenen kilimlerin sergilendiği Müzeye dönüştürülmüş bile. 1920'li yıllardan itibaren yazları Ankara'dan İstanbul'a gelerek Büyükdere İkbal Otel'de tatil yapan Vehbi Koç, Büyükdere Evi'ni arkasındaki koruyla birlikte 1938 yılında Frenkyan Ailesi'nden satın almış. Büyük bir bahçesi olan evi 1996 yılındaki vefatına kadar ailesiyle birlikte yazlık olarak kullanmış. Müzede, Anadolu'nun ilk gezginleri arasında gösterilen ABD'li fotoğraf sanatçısı ve koleksiyoncu Josephine Powell'ın 2007 yılında Vehbi Koç Vakfı'na bağışladığı kilim koleksiyonundan bir seçki sergileniyor. Cumhuriyet'in kuruluşundan sonra Türkiye'nin dört bir yanını dolaşmasına izin verilen ilk yabancı gezgin olan Josephine Powell'ın, Anadolu'ya pek çok kez seyahat ettiği, göçebe kamplarına katıldığı, halı ve kilim satıcılarının dükkanlarını ziyaret ederek çok sayıda fotoğraf çektiği de biliniyor. Vehbi Koç Büyükdere Evi'nde süresiz olarak sergilenen Josephine Powell koleksiyonunda, Osmanlı döneminin 18. yüzyıl ile 20. yüzyıl arasında dokunmuş olan ve günümüze kadar ulaşabilen seçkin örneklerden oluşan 36 kilimin yanı sıra 6 çuval, 1 dokuma tezgahı ve 73 dokuma aleti yer alıyor. Vehbi Koç Büyükdere Evi, çarşamba hariç haftanın her günü 10:00-17:00 saatleri arasında ücretsiz olarak ziyaret edilebiliyor. Sadberk Hanım Müzesi, çarşamba hariç haftanın her günü 10:00-17:00 saatleri arasında ücretli olarak geziliyor.


Yıllarca doğunun Paris'i diye kulaklarımıza fısıldandı. Görme isteğimizde her geçen gün katlanarak arttı. Vize yok sadece pasaport yeterliydi. Bir de İsrail damgası yoksa işler oldukça kolay tek bilet yeterli! Tam bilet aldık, sevinirken bir anda ülkede eylemler başladı. Gitsek mi, gitmesek mi, kara kara düşünmeye başladığımız anda imdadımıza, yolu buralara sıkça düşen ve Beyrut hayranı olan gezgin arkadaşım yetişti. Gidin, hiçbir sıkıntı olmaz, dedi. Hatta arkadaşlarının telefonunu bile verdi. Onlarla irtibata geçtik ve gittik. Gezi süresince bize en büyük desteği Joseph verdi. Kendisi gezgin arkadaşımın dostuydu. Bütün gezi boyunca aracıyla rehberlik etti. Joseph ne İngilizce ne de Türkçe biliyordu, bizde Arapça bilmiyorduk buna rağmen aramızda güzel bir iletişim kurduk. Söylemek istediğimizi İngilizce yazıyoruz, ya arkadaşına ya da kızına çevirterek her türlü ihtiyacımıza destek oluyordu. Beyrut havaalanından bizi gecenin bir yarısında aldı. Zaten erken saatte İstanbul'dan uçuş bulamıyoruz. Gecenin bir vakti yarı uykulu bir halde inince uçakta elimize tutuşturulan bilgi formuyla pasaport polisinin karşısına dikildik. Birkaç ahiret sorusundan sonra sayfamıza yeni bir keşif damgasıyla ülkeye girmiş olduk. Joseph bizi alıp hiç Beyrut'a sapmadan doğruca daha önceden kendisinin ayarladğı Harissa'daki otele götürdü. Otel oldukça konforlu ve Beyrutla, Bayblos arasında Harissa bölgesinde yer alıyordu. İki gün boyunca keyifle Beyrut ve çevresini dolaştık. Beyrut'un asıl tarihi bölgesi eylemlerden dolayı polis tarafından kapatılınca meydanda, Mohammed al Amin Camii'nin etrafında dolaştık. Akşam üzeri toplanan eylemciler geceyi burada geçiriyorlardı. Eylemden çok panayır havasında geçiyordu her şey, tabi şimdilik. Mohammed al Amin Camii, Beyrut'ta gezilecek yerlerin başında geliyor. Beyrut'un merkezinde Martyrs'in Meydanı'nda bulunan mavi kubbeli cami, Osmanlı ve Doğu mimarisiyle harmanlanmış. 65 metre yüksekliğinde dört minaresiyle birazcık Sultanahmet Cami'sini de andırıyor. 2005 yılında suikast sonucu öldürülen eski Başbakan Rafik Hariri'nin anısına yaptırılan anıt mezarda burada caminin yakınında yer alıyor. Beyrut, bir tarafta modern yapılar gökdelenleriyle, bir tarafta tarihi ve kültürel değerleriyle zıtlıklar şehri. Tabi gece hayatını ve eğlenceleri de unutmayalım! Buranın eğlenceleri de oldukça ünlü... Eylemlerden dolayı çok şehre ait olamadık ama başka bahara diyerek şimdilik hayallere gömdük. Şehirde dolaşan birbirinden lüks araçları da söylemeden geçmeyelim. Zaitunay Bay diye bilinen yer şehrin marinası. Kıyıya paralel lüks otellerin, kafelerin olduğu bir bölge. Buraya geldiğimizde şehrin silüeti oldukça değişiyor. İki sokak arkasına geçseniz manzaranın değiştiği şehirde bu bölge kesinlikle gitmeye değer. Korniş ise şehrin 5 km'ye kadar uzanan kordon boyu tıpkı İzmir'e benziyor. Sabahtan akşama kadar hareketlilikte burada. Sabah sporuyla başlayan aksiyon akşam çoluk çocuğunu, eşini, sevgilisini, arkadaşlarını alan gezen tozanla dolu. Kimisi nargilesini tüttürürken, kimisi açtığı hareketli müziğin ritmine kapılıp hayal kuruyor. En güzel tarafı ne biliyor musunuz, kimse kimseden rahatsız olmuyor. Sabahtan itibaren spor yapanlar, yürüyenler, bisiklete binenler, paten kayanlar, akşam çoluk çocukla yürüyenlerle günün her anında en kalabalık yerde burası.


Kış bitti, bitecek baharın ışıltısını özlemle beklerken, haftanın son günü de gelince şehirden kaçma vakti diyerek soluğu Safranbolu'da alıyoruz. Yaklaşık dört saatlik eğlenceli yolculuğun ardından şehir merkezinde yer alan Cinci Han'ı konaklamak için seçiyoruz. Cinci Han 1645 yılında Kazasker Hüseyin Efendi tarafından yaptırılan kervansaraydan oluşuyor. Harap haldeyken restore edilerek yenilenen bina aynı zamanda otel olarak da hizmet veriyor. Şehrin panoramik manzarasında heybetli bir görünüme sahip binanın, ana kapısından içeriye girdiğimizde geniş bir avlu bizi karşılıyor. İki kattan oluşan binanın üst katı tamamen odalara ayrılırken; alt katta yönetim, danışma ve restaurant olarak hizmet veriliyor. Tarihi bir yapıda kalmayı sevenlerin tercih edeceği yerlerden birisi. İç oda dekorları da binanın tarihi geçmişine uyumlu olsaydı, zamanının büyülü havasını biraz daha iyi yansıtırdı. Dekorasyonunda biraz hayal kırıklığı yaşadığımı itiraf etsem de şehir merkezinde oluşu, hizmet ve yemek kalitesi bakımından tercih edilecek yerlerden... Geçmiş dönem mimarisi, cezbedici etkisiyle bol bol fotoğraf için pozlar yakaladığımız mekanlardan da birisi. Şehre varınca daha hava kararmamış, otele yerleşim de tamamlanınca kendimizi Safranbolu Sokakları'na atıyoruz. Eski taştan dar sokaklarında, kısa mesafeli keşif yürüyüşleri yapıyoruz. Birbirinden güzel mimari şölen sunan, Anadolu'nun kendisini korumuş nadir bölgelerinden birisi Safranbolu. Yolculuğun yorgunluğu üzerimizde biraz dinlenelim diyerek kendimizi Safranbolu meydanındaki Boncuk Arasta Kahvesi'ne atıyoruz. Boncuk Arasta Kahvesi 1661'de, sımsıcak ortamda soluklanma molası veriyoruz. İçeride üç dört kişiden oluşan müzik grubu, sazın eşliğinde Anadolu türküleri mırıldanırken bizde kaşıklarla ritme eşlik ediyoruz. Közde pişen kahvemiz, yanında sunulan Osmanlı şerbeti ve damla sakızıyla ağzımızda kısa süreli değişik lezzetin etkisi, bir de dostlarla hararetli sohbetle günü bitiriyoruz. Işıl ışıl yeni bir güne ayınca, meydanda arkadaşlarımızla buluşuyoruz... Rotamız Bulak Mencilis Mağarası. Safranbolu'ya gelince kendimizi sadece mimari güzelliklere değil, doğal güzelliklerin kucağına da bırakıyoruz. Bulak Mencilis Mağarası, Türkiye'de hatta Dünya'da sayılı mağaralardan birisi. Bir santimetresi dahi binlerce yılda oluşan sarkıtları ve yaklaşık 6 kilometrelik uzunluğuyla Safranbolu'nun sayılı doğal güzellikleri içerisinde yer alıyor. Rehber eşliğinde yaklaşık 400 metrelik mesafesi gezilebiliyor. Bu kadar kısa mesafe bile hayranlık uyandıracak güzellikte! Nemli ortamda, damlayan su sesleri eşliğinde, sarkık ve dikitlerin oluşturduğu güzellikleri bolca kadrajlayarak, güvenli yürüyüş alanında mağara gezimizi tamamlıyor, dışarı çıkıyoruz. Çıkınca, önümüze serili manzaranın karşısına kurularak, doğal kaynak sulardan yapılmış demli çayın keyfiyle doğanın kucağına oturuyoruz. Karanlıkta keşfedilen doğal güzellikler, içilen mis gibi çay derken soluğu Kristal Teras'ta alıyoruz. Yükseklik korkunuz var mı, bilinmez ama Safranbolu'ya gelip, burayı görmeden dönmek kendinize yapılacak en büyük ihanet! Terasın ucundan etrafın seyrine dalmak, burada yapılacak en güzel etkinlik. Aynı zamanda " yaklaşık 3 kilometrelik kanyonda yürür, börtü böcekle selamlaşırım." diyenlerin yeri de burası... Cam terasta yüksekliğe aldırmadan etrafı süzüyor, ara sırada terasın esnekliğinden dolayı sallanmalarından ürkmeden bol bol fotoğraflarımızı da çekmeyi ihmal etmiyoruz. Doğanın sunduğu güzelliği derinliklerimize çekip, yürüyüşe başlıyoruz. Yürüyüş rotamızda neler yok ki! Şırıl şırıl akan suyun, kuşların, böceklerin, atların ve hatta eşeklerin eşliğinde adım adım ilerliyoruz. Doğa sporlarına ilginiz varsa en iyi trekking rotalarında biri de burası.... Hava mis gibi. Biraz ilerlediğimizde at çiftliği ile karşılaşıyoruz. Sadece trekking tutkunluklarının değil ailesini toplayıp temiz hava almaya istekli yerel halkında uğrak yeri olan bölge de belli alanlarda büyütülen atlarla de tur yapabiliyorsunuz. Bir günü bıkmadan, usanmadan geçirebileceğimiz yerlerden biri. Bizim süremiz kısıtlı, gezi programımızda yoğun olunca bu ödülü daha sonraki gelişimize saklayarak, yolumuza devam ediyoruz. Biraz ilerleyince sarmaşıkların süslediği eski bir köprüyle karşılaşıyoruz. İşte fotoğraf makinelerine saldırdığımız an! Tek tek hafızamıza kazınmıyor, anın kalıcılığı da sağlanıyor... Keklik gibi sekerek, mis gibi havanın sunduğu güzelliklerle yürüyüşümüzü tamamlıyoruz. Karnımız mı acıktı? Evet içlerden zil sesleri yükseliyor!!! Sesleri bastırmak için yerel tatları tadabileceğimiz, yemeğimizi yiyeceğimiz Sakem'e geçiyoruz. Şehrin her yerini dolaşıyoruz sanki buraya aitmiş gibi. Ya bir kanyonun kenarında fotoğraf molası ya da bir konağın önünde... Ara sıra da yeni açan çiçeğin heyecanına kapılarak peşinde sürüklenerek, dolaşıyoruz... O sokak, bu sokak derken kırk dakikalık şehir turumuzu bitiriyoruz. Buraya kısa süreli gelinmemeli! Uzun süreli gelinip; tarih, kültür, miras, değerler, gelenekler her şeyiyle kucaklanmalı. Yok böyle bir yer, böyle güzel, böyle korunaklı!!! Şehrin derinliklerinde ara sokaklarında dolaşmak, kanyonların arasına kurulu coğrafi zenginliğin güzellik havuzuna düşmek, bu olsa gerek! Büyüsüne kapıldığım bu şehre yarın nasıl "veda" edeceğimi bilmiyorum. Ruhumdan parçalar bırakıp döneceğim, bir yandan da tekrarını yaşamanın planlarını kuracağım. Bir güne daha veda etmeden önce akşam yemeği için bir başka lezzet durağı Kazan Ocağı'nda Nebile Hanım'ın yerine gidiyoruz. Birbirinden lezzetli yemeklerin doğru adresindeyiz. Her şey çok lezzetli ama cevizli baklavanın muhteşem tadı hala damağıma yapışmış dolaşıyorum. Ağzıma attığım anda dağılan, güzel bir tat bırakan baklavayı bu güne kadar başka bir yerde yemedim. Hatta sadece baklava için bile yol yapılır. Yemekten sonra eğlence, müzik, kahve derken günü bitirip bir başka güne hazırlanıyoruz. Kahvaltı bu sefer Kristal Teras'ta. Haftasonu için ailece kahvaltı yapılıp, doğayla iç içe geçirilecek alanlardan birisi de burası. Şehrin en yüksek noktası olan Hıdırlık Tepesi'nden "son bir bakış" atıp, yönümüzü 11 km uzaklıktaki Yörük Köyü'ne çeviriyoruz. Yörük Köyü, aynı mimari özellikteki evlerin bozulmadan, yıkılmadan günümüze kadar gelebilen ender köylerden biri. Yöre halkının büyük şehirlere göçü ile terk edilmişliğini gizleyerek, gelen misafirlerine sıcak ilgiyle karşılıyor. Girince Leyla Gencer'in hatırasına rastlıyoruz. Kısa süreli bir şaşkınlık yaşayınca gerçek hikayeyi de öğrenmiş oluyoruz. Leyla Gencer Yörük Köyü'nde yeşeren değerli bir sanatçımız. Biraz ilerlediğimizde bir sokağın ismi gözümüze ilişiyor, Cemil İpekçi Sokağı. Annesi bu köyün çocuğu, Leyla Gencer'de akrabasıymış. 250 yıl çadırlı göçer hayat yaşayan halk, Osmanlı Devleti'nin zorlamasıyla yerleşik düzene geçerek köyü kuruyorlar. 750 yıl önce kurulan köyde en eski ev 450 yıllık geçmişe sahip. Müze olarak da kullanılan köyün en ihtişamlı evine giriyoruz. Sıcak, samimi ilgiyle karşılayan ev sahibi, aile hikayesini anlatarak evi dolaştırıyor. Atalarından kalan bu evde aile geçmişini gururlanarak anlatıyor. İncelikle dekore edilmiş tarihi binanın her yerinde bir anı, tarihi miras yatıyor. Diğer evlere göre biraz daha korunmuş ve bakımlı olan binanın giriş katı ise yöreye ait çeşitli süs eşyalarının satıldığı mekan olarak değerlendirilmiş. Üç katlı köşkü, tarihi geçmişiyle dolaştıktan sonra köyün sokaklarına dalıyoruz. Yakındaki çamaşırhanede geçmişe ait yaşamın hikayelerine tanıklık ettikten sonra soluğu köyün sayılı oturma alanlarından olan Yörük Sofrası'nda alıyoruz. Otlu, peynirli gözleme ve yanında yayık ayranla birlikte midemiz de bayram ediyor. Üstüne yenilen lezzetli baklavayla Safranbolu gezimizi tamamlıyoruz.


Hasan Boğuldu Şelalesi'nden sonraki durağımız Şahindere Kanyonu. Kanyona gidebilmek için Altınoluk'a doğru ilerliyoruz. Şahindere Kanyonu ve Piknik Alanı Kazdağları Milli Parkı içerisinde Altınoluk'a 2 km uzaklıkta bulunuyor. Yol boyunca zeytin ağaçlarının arasında ilerledikten sonra Şahinderesi'ne gelince aracımızı park ediyoruz. Kanyona giriş ücretimizi ödedikten sonra sırt çantamızı alıp, seslerin geldiği yöne doğru ilerliyoruz. Bizde buz gibi suda serinledikten sonra kıyıda bir kayanın üzerinde oturarak etrafın güzelliğinin keyfini çıkarıyoruz. Kanyonun girişine doğru tırmanmak cesaret istese de asıl doğal güzellikler orada! Bu arada kanyon, içerisinde 800 çeşit bitkiyi de barındırıyor. Kanyon içerisinde doğa yürüyüşünden tutunda bitki keşfine, piknikten serinlemek için dereye girmeye kadar birçok şey yapılıyor. Her ne kadar bölgenin yerlisi kıyısında keyif yapmayı tercih etse de bizim gibi maceraperestler için kanyon yürüyüşleri zorlu da olsa yapılıyor. Sakinliği sevenler, dinlenmeyi tercih edenlerin de önceliği piknik oluyor. Buz gibi sularında serinlemek isteyenlerinde doğru adresi burası. Şelaleye kadar olan bölüme gitmeniz için rehber gerekmiyor. Bu bölüm kanyonun girişinden itibaren yaklaşık 1 km'lik bir doğal parkur ancak burdan ötesi profesyonelliğe girdiği için rehbersiz olmuyor. Şelalenin göletinde bahar ve yaz aylarında tertemiz, kireçsiz suda yüzen insanlarla karşılaşabilirsiniz. Suyun oldukça soğuk olduğunu belirtmeliyim. Yanınıza mayo, deniz ayakkabısı, havlu almayı unutmayın! Hatta içinize mayonuzu giyip yürümeye başlayın. Dere içerisinde yürürken bazı yerler kaygan oluyor bu nedenle ayağınızda deniz ayakkabısı olsun. Kaygan yerler olduğu için plaj terliği veya kaygan tabana sahip ayakkabıyla yürümek oldukça zor. Kanyon içerisinde belirlenen alanlarda mangal, semaverde çay yapmak için ateş yakmaya izin veriliyor ancak ateşi yerde değil mangal düzeneğinde yakmanız gerekiyor. Masalar için ekstra ücret gerekmiyor. Düz zeminde, ağaç altlarında, dere içerisinde 6 kişi için yeterli genişlikte piknik masaları mevcut. Kanyona giriş için kişi başı belli bir ücret ödeniyor. Aracınızı park edebileceğiniz bir otopark bulunuyor. Yaz aylarında hafta sonu yoğun olduğundan park sıkıntısı yaşamamak için sabah erken saatlerinde gelmek daha iyi. Şahindere Kanyonu, Balıkesir'in Edremit ilçesi Altınoluk beldesinin kuzeyinde yer alıyor. Balıkesir'in merkezine yaklaşık 110 km mesafede bulunuyor. Altınoluk merkezine girdikten sonra yazlık evlerin ve sokakların arasından Kazdağları'na doğru kuzeye dönmeniz yeterli. İşte tam burada navigasyonu açmak gerekiyor. Kısa bir süre zeytin ağaçlarının arasındaki yoldan ilerledikten sonra karşınıza çıkan tabelayla geldiğinizi anlıyorsunuz.


Hikayem, arkadaşımın yayınladığı fotoğrafı görmemle başladı. Kanoyla, kanyonda dolaşıyordu. Fotoğrafa vurulmuştum. Bir anda şimşekler çaktı, oraya gitmeliydim! Hemen araştırmaya başladım... Gidilecek şehir Samsun, Vezirköprü ilçesine yakın bir kanyon. Muhteşem güzellik, şimdilik bakir. Bir tesis, birkaç tekne hizmet veriyor. İnşallah böyle de kalır. Şahinkaya'ya gelmek için öncelikle Vezirköprü'ye gelmek gerekiyor. Bize oldukça uzak mesafe... İki seçeneğim vardı. Ya uçakla ya da otobüsle! Otobüs oldukça zahmetli ve yorucu. Arada maddi anlamda ulaşım farkı da olmayınca uçağı tercih ettim. Cuma gidiş, pazar son uçakla dönüş şeklinde planlayarak Sabiha Gökçen'den, Samsun'a ekonomik uçuşa göre programımı yaptım. Vezirköprü'ye 17 km uzaklıkta, Kızılırmak üzerinde en dar geçit. Akarsuyun aşındırması sonucu oluşan kanyon, 2,5 km uzunluğunda. Altınkaya Baraj Göleti'nin en derin yerinde yer alıyor. Baraj Gölet'i yapılırken birçok köy ve geçmişi Hititlere kadar uzanan kalıntı da sular altında kalmış. Konaklamak için Samsun'u seçtim. Sabah aracımızla yola çıktık, yolculuğumuz yaklaşık 2 saat sürdü. Aracımızla diyorum çünkü Samsunlu arkadaşım beni hem misafir etti, hem de gezdirdi. Şanslıydım yani! Teknelerin kalktığı iskelenin hemen yanında yer alan derme çatma tesiste sabah kahvaltısını yapmaya karar verdik. Burası aile işletmesi, kahvaltısı da çok güzel. Tekneleri de buradakiler işletiyormuş. Keyifli keyifli kahvaltımızı yaptık. Havaların soğumaya yüz tuttuğu şu günlerde, hava da şansımıza çok güzeldi. Yazın buralar çok kalabalık olsa da sonbaharın son demlerinde tesiste bir biz, bir de hemen iskeleye çadırını kuran bir misafir daha vardı. Geleceğiniz ay ve zaman çok önemli! Bahar ve yaz ayları, doğaseverlerin ve günübirlikçilerin yeri. Çoğu yabancı konukların geneli doğa sporları için geliyor. Kano, tekne turları listenin başında geliyor. Buna ek olarak trekking de bir diğer aktivite. Yereli genelde tırmanıp elinde semaveriyle keyifli manzara seyrederken, yabancı karış karış dolaşmayı tercih ediyor. Bu zamanın dışında gelinir mi? Tabi ki gelinir. Ancak kano ve diğer su sporları olmasa da duruma göre tekne turları yapılıyor. Kıyıdaki tesiste bulunmayacak bir nimet, ortam keyifli. Şimdilik bakir olan bölge umarım aynı güzelliğini korur. Samsun Belediyesi el atmış. Çevrede çalışmalara başlamış. Umarım çok değişiklik olmaz, bölgenin doğallığı korunur.


Aylardan ekim, "sonbahara merhaba" dediğimiz bir zamanda karşılıyoruz birbirimizi... Sanırım en güzel zamanında gelmişiz, hava da yormuyor. Meraklı turistlerin tatlı bakışları etrafı şenlendirirken, Halfeti'nin hüznü, duygu karmaşasına sürüklüyor hepimizi... Hüznünü paylaşarak, sessizce seyrettiğimiz bu görüntü, gözümüzü de okşuyor. Bölgenin tarihi öyküsü M. Ö. 855'te Asurlularla başlıyor. Yunanlılar, Süryaniler, Araplar, Persler, Mısırlılar, Sasaniler, Emeviler, Abbasiler ve 1146'da Romalılar ve Osmanlılar sırasıyla uğruyor ve her biri ayrı bir iz bırakıyor.... Bu uzun tarih sayfasından günümüze kadar direnerek gelen medeniyetin izleri bugün sular altında kalıyor. Nedenine gelince; Fırat Nehri'nin sularına yapılan Birecik Barajı'nın su seviyesinin kademe kademe yükseltilmesi sonucunda şehrin yarısı suyun altında kalıyor. Tekne yavaş yavaş kıyıdan uzaklaşıyor. Suyun üstünde kalan iki üç kattan oluşan Fırat'a hakim yamaç üzerinde kurulu evlerin ön cephesi nehre bakıyor ve birbirinin önünü kesmeyecek şekilde dizili. Kıyıdan mağaraların olduğu yamaca doğru ilerlediğimizde Fırat'ın bereketi her yere bulaşmış... Yemyeşil sularda motor ve hafif rüzgarın sesiyle ilerliyoruz. Rehberimiz yaklaştığımız yeri göstererek burası; "Kız mağarası" diye sesleniyor. Mağaranın efsanesine gelince; "Kral'ın kızı çobana aşık olmuş. Kral'da buna izin vermeyip kızı mağaraya hapsetmiş. Kız orada uzun süre yaşamış.''. Kız Mağarası'ndan uzaklaşırken, " Rumkale" karşılıyor... Sarp kayalıkların üzerinde yükseliyor, Rumkale. Fırat Nehri ile Merzimen Çayı'nın birleştiği noktada kurulu kale. İsteyenler merdivenlerden çıkıp tırmanabiliyor, Rumkale'ye. Zümrüt yeşili sularla renklenmiş bir göle doğru uzanan, su damlasına benzer bir yarımada düşünün, yarımadanın karayla bağlantı kısmında da büyük bir uçurum açılmış. 1838'de Rumkale'yi ziyaret eden Moltke; "Kayalığın nerede bittiğini, insan eserinin nerede başladığını söyleyebilmek çok zor!" demiş... Kale doğal kayalığın dik olarak yontulmasıyla, doğal sur meydana getirilerek oluşturulmuş. Sonra bu doğal surların üstüne duvar yapılmış. Uçtaki surlarda burçlar ve mazgal pencereler dikkat çekiyor. Asıl ilginç olanı ise Kale'nin yükseldiği yerde savunma kolay olsun diye 12. yüzyılda 30m. derinliğinde ve 20m. genişliğinde oyularak hendek açılmış olması. Kuyu dışında Kale harabeleri, Aziz Nerses Kilisesi harabeleri ve Barşavma Manastırı harabeleri varmış. Hıristiyanlığın ilk ortaya çıktığı zamanlarda Hz. İsa'nın havarilerinden Johannes o dönemin önemli merkezlerinden Fırat Nehri ile Merziman Çayı'nın kesiştiği bu noktadaki Rumkale'yi kendine üst seçmiş ve rivayete göre Yuhanna, İncil'i burada yazarak çoğaltmış. Johannes'in İncil'i biraz önce bahsettiğim kuyunun yanındaki bir oda da muhafaza etmiş. Aziz olarak tanınan, son patrik Aziz Nerses'in Rumkale'de adına yapılmış bir kilisesi ve mezarı varmış. gayet akıcı bir yazı olmuş tebrik ederim.


Antik Yunan şairi Homer'in dediği gibi, '' Ortaçağ Köylerinin ve doğal sakız ağacının adası.'' Olarak bilinen Sakız, bir hafta tatil yapılabilecek yakın Ege adalarından da biri. Son yıllarda yeni rotamız Alaçatı. Kıştan tutun yazına kadar ayrı dönemlerde Çeşme Alaçatı yolculuğumuzda bir anda uzun bir bayram tatili planını, Çeşme'nin karşısında sıcak bir gülümsemeyle bekleyen Sakız adasına yapıyoruz. Dört kişilik tatil programımızda adanın en güney ucunda yer alan, genelde teknelerin sığındığı korunaklı bir koyun etrafına yayılan Emporios Köyü'nü konaklamak için tercih ediyoruz. Çeşme'den her gün 8'de kalkan feribotumuz yaklaşık 45 dakika sonra adada oluyor. Gümrük kontrolünden geçtikten sonra Chios'ta bir kahve molası veriyor, kiralık araçlarımıza geçiyoruz. Köyümüz buraya oldukça uzak, aracımızla ana yolda ilerlerken bazen sahile bazen de iç kesimlere sapmak suretiyle virajlı yolları tırmanarak adanın güney ucunda yer alan Emporios Köyü'ne varıyoruz. Küçük bir koyda yer alan köyümüz, geneli ada halkından oluşan işletmecilerin birbirini tanıdığı, kendimizi yabancı hissetmeyeceğimiz ender yerleşimlerden de biri. Köyde bir kaç taverna ve otel, geneli yaşam alanı yapılardan oluşuyor. Köyden yaklaşık 500 metre ileride, rahat bir yürüyüşle ulaşacağımız Mavra Volia Plajı yer alıyor. Tamamında volkanik siyah taşların yer aldığı sahilde, plaj havlumuzu yere serip kendimizi serin sulara atıyoruz. Sabah başlayan yolculuğumuzun yorgunluğunu serin sularda bırakıyoruz. Birkaç saat süren deniz maceramızın ardından evde yiyecek ihtiyacımızı gidermek için market arıyoruz. Maalesef her şeyi bulabileceğimiz bir market Emporios'ta yok. Köyün içinde yer alan dükkanda birkaç çeşit peynir, içecek ve ekmek satılıyor. Köydeki marketten aldığımız yiyeceklerle idare ederken, bulunduğumuz yere en yakın Pirgi'ye doğru gidiyoruz. Pirgi'nin girişinde yer alan ve geriye kalan günlerimizde de her gün ihtiyaçlarımızı karşıladığımız marketimizi buluyoruz. Ada da ikinci güne sahile vuran dalgaların; ''hışır hışır'' sesiyle uyanıp, güzel bir kahvaltının ardından adamızda yeni keşif turlarına başlıyoruz. Yolumuzun üzerinde yer alan Pirgi Köyü'ne uğrayıp köyün taş kaldırımlarında dolaşıyor, biraz keşif yapıyoruz. Adalılar, güler yüzlü. Yöreye has olan damla sakızlı likörlerden ikram ediyorlar. Güne likörle başlamak da çok güzel. Yol boyunca yer alan sakız ağaçları damla damla süzülürken, mis gibi kokusu etrafa yayılıyor. Ardından Yunan kahvesiyle, damla sakızlı reçel de ikramı ediliyor. Pirgi'de çok fazla oyalanmadan plaj arayışına çıkıyoruz. Yolumuzun üzerinde yer alan Ortaçağ'dan kalma köylerden biri olan Olimpi Köyü'nü geçip Mesta'ya doğru ilerlerken solda minik bir tabelayı takip ederek Apothika Plajına ulaşıyoruz. Ada da yaptığımız en güzel keşif de burası oluyor. Müsait yere aracımızı park edip, aşağıda gizlenmiş bizi bekleyen cennete ulaşmak için yaklaşık yüz merdiven iniyoruz. Suyu muhteşem, tenha ve bakir oluşu tarifsiz. Ara sıra acıktığımızda ya da susadığımızda biraz yorucu tırmanışın ardında; yukarıdaki manzara büyü etkisi yapıyor. Belli zamanlar aralıklarında farklı grupların katılımıyla kalabalıklaşan sahilin geneli tenha. Doğal plaj severlerin vaz geçilmezleri arasına girecek koyumuz; aynı zamanda dalış meraklılarının da favori alanı. En güzel sahil keşfimizi yapınca diğer günlerimizin zamanlarını da buraya hediye ediyoruz. Günbatımına kadar zamanımızı geçirdiğimiz plajımızdan; sıcak saatlerde adanın ortaçağdan kalma köylerine doğru süzülüyoruz. Ada da üçüncü günle başlayan yeni serüvenimiz yine Pirgi Köyü. Bu sefer uzun uzun sokaklarında dolaşıp köyün meydanında yer alan kahvesinde oturup, yöreye has içecekleri yudumluyoruz. Dantel gibi motif motif işlenmiş binalar, değişik havası, sakız likörü ve güler yüzlü insanıyla keyifli şirin köylerden biri. Ara sıra merakla girdiğimiz dar ve serin sokaklarında orta yaşı çoktan devirmiş teyzelerin damla sakızı ayıklamaları, birbiriyle yüksek sesle sohbetlerine sadece bir selam, yanında hafif gülümsemeyle eşlik ediyoruz. Pirgi'den çıkınca Mesta'ya doğru ilerlerken Olimpia Köyü karşımıza çıkıyor. Minik Mesta olsa da onun kadar pek meşhur değil. Olimpia daha sakin. Eski taş sokaklar, dar ve yüksek taş duvarların etrafını saran asmalarla tipik Mesta'nın yavrusu diyebiliriz. Köyde çok zaman kaybetmeden yönümüzü Mesta'ya çeviriyoruz. Mesta, Kale'nin içinde saklı bir cennet. Köye her hangi bir taş duvarın aralığından açılan kemerden girdiğimizde; taştan dar, duvar üstlerini, kemer aralarını süsleyen asmalarla mistik sokaklarda yavaş yavaş ilerliyoruz. Meydana çıktığımızda bir anda yoğun kalabalıkla karşılaşıyoruz. Yaklaşık üç saat her yerini adımladıktan sonra meydanda verilen kahve molasıyla keyfimizi tamamlıyoruz. Gün bitmeden plajımız olarak ilan ettiğimiz Apothika'nın serin sularına kendimizi atıyoruz. Gün batımıyla günü tamamlayıp köyümüzün yolunu tutuyoruz. Ertesi gün yakındaki plajları keşfe çıkıyoruz. Köyümüze en yakın Komi Plajı'na geliyoruz. Burası bizim köye göre daha kalabalık; geneli pansiyon ve yazlık sitelerin yer aldığı; uzun kumsalın kıyısına dizili taverna ve barlardan oluşuyor. Hava soğuk olduğu için sahilde az insan varken deniz de kudurmuşçasına rüzgarlı ve dalgalı. Bir sıcak içeceğin ardından hemen yakın köylere kendimizi atıyor; yeniden Mesta'ya doğru ilerliyoruz. Tekrar sokakları dolaşıyor, bir daha ki gelişimizde konaklayacağımız köyümüzü de şimdiden seçmiş oluyoruz. Hava biraz yumuşadığında dalgasız taşlık kumsalımıza yani Apothika kavuşuyoruz. Yeni bir gün, yeni bir macera yolculuğumuzla başlıyor. Biraz daha uzaklara doğru süzülüp bu sefer Pirgi'ye uğramadan seramikleriyle ünlü Armolia Köyü'ne geliyoruz. Yolun üzerine dizili seramik dükkanlarına girdiğimizde seramik havuzunda yüzer gibi yüzlerce çeşitle karşılaşıyoruz. Biraz da indirimle birkaç tane hatıra seramik tabak alıyoruz. Her gün yeni keşiflerle geçen tatilimizin son gününde; akşama kadar olan vaktimizi biraz uzaklara doğru yol alarak değerlendiriyoruz. Ada da kaldığımız diğer günlerde bir türlü gidemediğimiz Lithi Plajı'na geliyoruz. Lithi'ye gelmeden önce yolumuzun üzerinde Mesta'nın ikizi diyebileceğim belki onun kadar popüler olmasa da güzelliği ve sakinliği ile çekici olan Vessa'dan geçiyoruz. Lithi Plajı'na vardığımızda küçük bir kumsal, ışıl ışıl deniz bizi karşılıyor. Ancak çoğunluğu bizim yerlilerin istila ettiği koyda, iğne atsan yere düşmeyecek kadar kalabalık olduğunu görüyor; yarım saatlik dinlenmeyle uzaklaşıyoruz. Denize girme hayallerimiz bir anda bu güzel denizde suya düşüyor. Tekrar Vessa'ya gelip son kez Yunan yerel tatlarını deniyoruz. Kendime en güzelinden musakka söylüyorum. Yanında cacıkla nefis... Dev bir çınar altında, önümüzde musakka ve cacık, bir de mis gibi hava; etrafa yayılan çiçek kokusu... Hepsi karnımızı, ruhumuzu tıka pasa doyuruyor. Vessa Köyü'nün dar gizemli sokaklarında biraz turladıktan sonra dönüş yolculuğumuz başlıyor. Ada da saatlerimiz yavaş yavaş biterken geldiğimiz köyümüze, vatanımıza doğru yaklaşıyoruz. Son içilen kahveyle adaya veda edip; aracımızı da teslim ederek eve dönüyoruz. Chios'a ise veda etmiyoruz. Pirgi, Mesta, Lithi, Vessa, Olimpia artık bizim yeni evlerimiz, tekrar tekrar gideceğiz. Bir kere yetmez!..


Sabah kalktığımızda tertemiz havayı solumak; samimi ve güler yüzlü ada halkıyla selamlaşmak ; sakin ve huzur verici bir ortamda kahvemizi yudumlamak; turkuaz renkli serin sularda yüzmek için nereye gitmek gerek ? Tabii ki Samos'a!.. Samos diğer adıyla Sisam, Ege'de bize en yakın on iki Yunan adasından biri... Kuşadası'nın hemen karşısında yer alan adaya, altı günlük tatil programımızı yaparak yola çıkıyoruz. Sabah ışıldayan günle beraber labirent gibi Kuşadası gümrüğünden geçip feribotumuza biniyoruz. Yaklaşık bir buçuk saat süren yolculuğun ardından saat 11'de Samos'un başkenti Samos Town, eski ismiyle Vathy'deki limana yanaşıyoruz. Yaklaşık yarım saatlik gümrük geçiş töreninin ardından, kendimizi Vathy'de bir kafeye atıyoruz. Vathy ' de kahvemizi yudumlayıp yol yorgunluğunu keyifli hale dönüştürünce hemen Samos Oteli'n önünden taksiye biniyoruz. 15 dakika süren yolculuğun ardından altı gün boyunca konaklayacağımız adanın en popüler köyü olan Kokkari'ye geliyoruz. Taksi şoförü otelin yerini tam olarak bilmiyordu ancak çok şanslıydık yolda otel sahibiyle karşılaşıyoruz, bizi hemen sahiplenip otele kadar götürüyor. Otelimiz; ara sokakta, sessizliğin kıyısında, bahçeli ev gibi huzurlu, muhteşem altı günlük bir tatil yaşatıyor. Kokkari, adanın şımarık çocuğu. Belli bir açıyla kıvrılarak bir tarafı Vathy'e diğer tarafı Karlovassi'ye doğru yayılan bir balıkçı kasabası görünümünde tatil cenneti. Sahilde kafe ve tavernaların konuşlandığı yerde konaklamak daha keyifli. Dar sokaklarda sabahın erken saatlerinde başlayan çocuk cıvıltıları, derinliklerimize çektiğimiz mis gibi havası, her an tebessümle karşılaştığımız halkı, güler yüzlü kafe ve diğer işletmecileri ile yıllarca adanın sakini havasına bürünüp günlerimizi geçiriyoruz. Aynı zamanda turizm bakımından ilginin fazla olduğu yer. Denize sıfır taverna ve kafelerin hemen önünde yer alan, gündüz plaj olarak şezlonglarda uzanıyor, akşam ise denize karşı yemeğimizi yiyebiliyoruz. Gündüz adanın plajlarına doğru yaptığımız keşif gezilerin sonucunda akşam Kokkari'nin sokakların da dolaşmanın keyfi de başka oluyor. Ara sokaklarda tertemiz, bakımlı evler, pansiyon, küçük yerel oteller, tavernalar ve hediyelik eşya dükkanları yer alıyor. Gündüz bir tarafta çılgın dalgalarla, diğer tarafta daha sakin kucaklayan denizinde saatlerce serinleyip, tatilinin keyfini çıkarıyoruz. Biz daha çok çevrede, kalabalıktan uzakta plajları tercih ediyoruz. Ara sıra sahile çıkan misafir fok balığı, adanın maskotu "Argiro" da adanın sembolü haline gelmiş. Adanın bir sakini gibi adalılar tarafından da korunan misafir, plajda gününü gün ediyor. Adanın güneydoğu kısmında yer alan Pithagorio; adanın en canlı, en turistik, tarihi ve bilimin merkezi. İsmini de antik dönemde adada yaşayan ünlü matematikçi Pythagoras 'dan alıyor. Antik dönemde ilk başkent, yani antik Samos, burada kurulmuş. Samoslular'ın, Ege'de önemli bir deniz gücü oldukları dönemde yani MÖ.7'nci yüzyılda, ada önemli bir güç merkezi durumundaymış. MÖ.538 yılında ise, acımasız bir lider olan Polykrates başa geçince, ticaret ve korsanlık yaparak, büyük bir servet biriktirmiş. Kapsamlı bir yenilenme programı ile hikayeci Aisopos ve matematikçi Pythagoras gibi alimleri, kendisine çeken bir saray yaptırmış. Samos adası Polykrates döneminde, altın çağını yaşamış. 19'ncu yüzyılda, tütün ticareti ve denizcilik sayesinde, büyük bir zenginlik ortaya çıkmış. Polykrates döneminden kalan tek kanıt, antik yapılar arasında hala ayakta duran günümüzde güçlendirilmiş olan dev mendirek. Batısında yer alan "Hera Tapınağı", havaalanının ilerisinde yer alıyor. Zamanında dünyanın en büyük tapınağı olması planlanan bu yer, hiçbir zaman tamamlanmamış. Eğer Selçuk'taki Efes Artemis Tapınağı yapılmamış olsaydı, ana tanrıça Hera için yapılmış olan bu tapınak dev boyutuyla, dünyanın yedi harikasından biri olacakmış. Ancak, Efesliler kendi tapınaklarının ölçüsünü biraz daha zorlayarak, boyut ve gösteriş olarak komşuları Samoslular'ın bu görkemli tapınaklarını geçmişler. Ne var ki, bugün her iki tapınağın durumu da birbirinden pek farklı değil. Ziyaretçilerin, ayağa kaldırılmış tek sütun, çevredeki tanrıça heykelleri ve zemin kalıntılarından tapınağın bir zamanlar nasıl etkileyici olduğunu hayal etmeleri gerekiyor. Çevrede bir roma hamamı, başka tapınaklar ve antik yerleşimden kalan diğer kalıntılar da görülüyor. Samos'un baş şehri Samos Town, eski ismiyle Vathy. Adanın diğer yerleşim yerlerine göre daha büyük. Bildiğimiz bir şehir havası görünümüne sahip. Şehir, limanın bulunduğu koyun çevresinde, amfitiyatro şeklinde inşa edilmiş. Kuşadası'ndan gelen feribotlar, buraya yanaşıyorlar. Ege Bölgesi'ne has renkleriyle yapılmış evleri, kıyıda son derece güzel kumsalları, ziyaretçilere, hoş izlenimler bırakıyor. Koyun gerisinde ise tepelerde; dar pencereli, ahşap balkonlarıyla karakteristik eski evler, geçmiş dönemi canlandırıyor. Şehirde, 4 metre boyunda dev bir antik Yunan "Kouros" heykelinin sergilendiği güzel bir "Arkeoloji Müzesi" var!.. Vathy ile Pythagorio kasabası arasındaki bölgede yer alan Mytlini köyünde ise, Paleontoloji Müzesi bulunuyor. Müzede 10 milyon yıl öncesinden kalan hayvan fosilleri görülmeye değer. Kokkari'ye yaklaşık yarım saatlik mesafede yer alan Karlovassi adada yer alan kasabalardan. Ağırlıklı olarak adaya özgü mimarilerin yer almasına rağmen biraz ilgiden uzak kalmış, bakımsız yapılara sahip. Her zamanki gibi meydan da yer alan kahvede bir mola vermek için güzel bir yer. Etrafta dar sokaklar iki ya da üç katlı binalar, turistik eşya dükkanlarıyla değişik bir yer. Buraya kadar gelince daha çok etrafında yer alan plajlar daha ilgi çekici. Kokkari'den Karlovassi'ye giderken yolumuzun üzerinde yer alan, mimarisi ve doğal güzelliğiyle görülmesi gereken iki köyden biri Manolates, diğeri Vourliotes. Manolates Köyü, dağın tepesinde muhteşem bir manzaraya sahip bir yerleşim yeri. Köye çıkış yolu ormanlık, dar, virajlı ve muhteşem bir manzara sunarak tırmandırıyor. Yol virajlı olmasına rağmen asfalt düzgün. Köyde çok sevimli evler, takı tasarımı ve hediyelik eşya dükkanları yer alıyor. Köyün girişinde zengin manzaraya sahip restoranlar var. Lukas'ın yeri sanal camiada çok popülermiş. Dağın tepesinde oluşu, havanın kararması ve çıkmak biraz güç olunca gidemedik. Adanın her yerinde güzel plajlar mevcut, tatilimiz süresince deneyimleyip, beğendiğimiz plajları önereceğim. Kokkari'nin batısındaki 3 plajdan biri olan Lemonakia, anayolun aşağısında kalıyor. Bizde kiraladığımız aracımızı yolun kenarına park edip, aşağı yürüyerek iniyoruz. Burada şezlonglar paralı ve iki şezlong bir şemsiye 6 Euro. Adanın popüler içeceği "Frape" keyfi yapalım dersek 2.5 Euro ödüyoruz. . Adanın bu tarafının genelinde görülen deniz dalgalı, serin ve kumsal taşlı. Suyun rengi muhteşem, adaya hakim renk genelde turkuaz. Adada en çok merak ettiğimiz ve görünce kendine hayran bırakan plaj ise Livadaki. Plaja Kokkari'den Vathy'e doğru gidiliyor. Vathy'e gelince sahilden virajlı yolları takip ederek, aşağıdaki çılgın denizin dalgaları, renklerin güzelliği, dar, virajlı yoldaki müstakil evlerin güzelliğinden sıyrılarak bir anda sadece doğayla baş başa kalıyoruz. Türkiye'ye doğru uzayan burna yaklaşınca küçük Livadaki tabelası ile karşılaşıyoruz. Bundan sonra yol taşlık, hoplaya zıplaya plaja kadar uzanıyoruz. Plaja yaklaştığımızda bizi karşılayan manzara büyüleyici. Anlatıldığı gibi gerçekten Maldivleri aratmayacak güzellikte! Adada tek beyaz kumlu, ışıl ışıl, berrak suların serinliğinde küçük bir koyla karşılaşıyoruz. Şezlong ve şemsiyeler ücretsiz. Tek bir işletmenin yer aldığı tesiste yerlerimizi seçerek serin sulara atıyoruz. Ancak zalim rüzgar bu buluşmaya izin vermiyor. Gerçekten rahatsız edici boyutta, kumları havaya kaldıp, gözümüze gözümüze sokuyor. Aklımız plajda, biraz hüzünlü olarak bu güzellikten ayrılıyoruz. "O kadar yol gelinir mi?" derseniz, cevabım " evet" olacaktır. Livadaki Plajı'ndaki hüzünlü ayrılıştan sonra yakındaki Galazio Plajı'na kendimizi atıyoruz. Küçük, biraz sakin, küçük çakıllı bir plaj. Aklımız Livadaki'de kalmasına rağmen günü burada geçiriyoruz. Livadaki Plajı'nın güzelliği hiç bir yerde yok!.. Üstte yer alan taverna da, yöreye ait zengin mutfağa sahip. Sarmalar, kabak çiçeği dolması, deniz ürünleri hepsi mevcut, fiyatlar ise uygun. Samos'ta denize girmek için tercih edebileceğiniz çok sayıda plaj var. Kokkari ile Vathy arasında yer alan Kedros Beach, beğendiğimiz plajlardan birisi. Küçük, sakin ve değişik tasarımla oluşan bir kafenin işlettiği şirin bir plaj. Burada şezlong ve şemsiye ücretli 5 euro. Plaj taşlı, berrak, çok sayıda konforlu şezlongu olan güzel bir plaj. Livadaki'den sonra en çok beğendiğimiz plaj. Adanın en çok beğenilen plajlarından birisi de Potami. Karlovassi'den sonra batıya doğru gidildiğinde hemen yolun kenarında karşınıza çıkıyor. Aracımızı park edince hop kalabalık plajda yerimizi alıyoruz. Çok kalabalık olunca şezlong bulmakta oldukça zorlanıyoruz. Deniz dalgalı, küçük çakıl ve biraz bulanık. Çok fazla beğenmedik. Ülkemize en yakın nokta yer alan Psili Ammos'ta adanın diğer popüler plajlarındna biri. Vathy ile Pithagorio arasında yer alıyor. Dilek Yarım Adası Milli Parkı ile karşı karşıya bulunuyor. Burada deniz muhteşem! Psili Ammos, hem güzel, hem de çok kalabalık. Sofia's adlı kafenin, soyunma kabini, duş, plajda şezlongları mevcut. Şezlong-şemsiye günlük ücreti 5 Euro. Adanın genelinde olduğu gibi burası da çakıl. Buraya özgü alınabilecek en önemli hatıralık "Pisagor bardağı", yani "Pythogoras' cup". Ünlü matematikçi Pythogoras 'ın tasarladığı "Adalet kadehi " ..."O da ne?" dediğinizi duyar gibiyim. Hemen açıklayalım; hakkından fazlasına sahip olmak istediğinde hepsini kaybediyorsun. İnce bir matematiksel hesapla tasarlanmış kadehte belli bir çizgiye kadar içeceği koyabilirsin, çizgiyi aştın mi, hepsini kaybediyorsun... Alttaki mevcut delikten akıp gidiyor... Pisagor bu bardağı herkes eşit miktarda şarap içsin, kimse çoğa tamah etmesin diye tasarlamış. Şarap demişken, Samos'un tatlı şarapları dünyaca ünlüymüş. Grand Cru markası dünyaya en çok ihraç edilen, Vın Doux ise neredeyse en ünlü olanıymış. Araç kiralayacaksanız eğer; Vathy'de fiyatlar daha uygun, başka yerden kiralayacaksınız muhakkak pazarlık yapın! Adaya günü birlik değil, uzun süreli tatil için gelin!.. Adaya Kuşadası'ndan kalkan feribotlarla gidiliyor. Biletinizi önceden alabiliyorsunuz. Bunun için tercih ettiğimiz firma buradan ulaşabilirsiniz.


Adaya gelişle hikayeye başlarsak eğer; öncelikle şunu söylemeliyim, '' her yol buraya çıkar!'' misali seçenek çok. Seçeneklere birincisi, Kos'tan geliş. Kos'tan belli gün ve saatlerde kalkan feribotla ulaşabilmek için yaklaşık 7-8 saatinizi ayırmanız gerekiyor. Bir başka alternatif ise önce İstanbul'dan, Atina'ya uçup, oradan da Pire'ye geçerek, limandan kalkan feribotlarla yaklaşık dört saat süren yolculukla adaya varmak. Bizim de bu yoğun dönemde tercihimiz uçakla Atina'ya, oradan da Pire'ye geçip sabahın erken saatlerinde daha gün aymadan kalkan feribotla, yaklaşık dört saatlik yolculukla ulaşmaktı. Türkiye tarafından geliş daha kolay olmasına rağmen her gün feribot yok! Belli günler ve saatlerde kalktığı için bazen yoğun iş temposunun arasına sığdırılan tatillerde saatler ve günler önemli olunca bundan vazgeçip diğer yolu deniyoruz. Bir başka alternatif de var, direk Santorini'ye uçmak. Belki biraz daha maliyetli ama en kısa ulaşım yolu bu sanırım. Tercih sizin hangisi olursa yeter ki hedefe ulaşın. Ulaşımı gerçekleştirip adaya ayak basınca; '' ne yaparız, nereyi gezeriz ?'' kısmına geliyorsunuz. Daha feribot adaya yaklaşırken yukarıya doğru yükselen kayaların yanından ilerlediğinizde; '' nereye geldim ?'' sorusu zihninizin her yerinde anlık dolaşıyor. Limana yanaşınca burada bir şeyin olmadığını görüp, kısa süren şaşkınlığın ardından o tablo gibi güzelliklerin nerede olduğunu sorguluyorsunuz. Durun acele etmeyin! Evet feribot limana yanaşıyor etrafınızda yükseltilerden başka bir şey göremiyorsunuz. Limanda ufacık bir alana rahatınız için sığdırılan kafeden tutun, araba kiralama, turizm ofisi, rehberli tur firmaları, otobüsler, taksiler her şey karşınızda dizili. Ayak basar basmaz turizm ofisinden bir ücretsiz harita alıp, sonra nereye gideceğinize karar veriyorsunuz. Daha çok zamanı yukarıda yükseltilerin üzerine yayılı güzellikleri keşfe ayırayım diyorsanız hemen bir taksiye atlamanızı tavsiye ederim. Fira ilk görülecek yer ve tarife 25 Euro. Ama yok araba kiralayıp gezerim derseniz; 30 euro'dan başlayıp, modele göre değişen fiyatlarda araç mevcutken, biraz çılgınlık olsun, Atv kiralayayım derseniz günlük 25 Euro'dan başlayan fiyatlarda mevcut. Yok daha ekonomik olsun derseniz 1.80 Euro'ya otobüs biletiyle direk Fira'ya gidersiniz. Konaklamak için gelenleri de bazı otellerin servis servis araçları karşılıyor. Ada'nın oluşum hikayesinde önce ismiyle başlarsak ; Santorini adası Yunanca Thira, Türkçe'de zaman zaman Santoron olarak adlandırılıyor. Ege Denizi'nin güneyinde yer alan kiklades ada grubundan da biri. Yaklaşık 70 km2'lik bir yüz ölçümüne sahip adanın etrafındaki adacıkların günümüzdeki jeolojik yapısı bundan yaklaşık 3600 yıl önce meydana gelen volkanik aktiviteler neticesinde oluşmuş. 3600 yıl önce Santorini volkanında meydana gelen ve tarihçiler tarafından Minoan patlaması olarak da adlandırılan patlama sonucu oluşmuş. Bu nedenle ada da dolaşırken sık sık volkanik taşlardan yapılmış süs eşyalarına rastlarsanız sakın şaşırmayın, hemen bir tane alın. Adada gezilecek yerler de ilk durağımız Fira. Yine zihninizde kalan Santorini fotoğraflarını arar gibi buluyorsunuz kendinizi. Durun acele etmeyin! Buranın bir tadını çıkarın. Uçurumun en üstünden aşağıya doğru süzülen beyaz, krem bazen de araya karışmış renk renk başka güzelliklerle bütünleşin. Bol bol fotoğraf makinenizin deklanşör sesini duyun. Dönünce bolca anınız ve bakacağınız fotoğraf kareleriniz olacak. Aralara sıkışmış dar sokaklarda yürürken aşağıya süzülen güzellikleri de hayran hayran izleyerek ilerliyorsunuz. Biraz yorgunlukta binmişse üzerinize ve bizim gibi sabahın köründe feribotlarda geçen zamanın ardından açık alan ve manzara sarhoşluğunda bir yere çöküp, en güzelinden söyleyin bir Greek kahvesi. Yanına da seçin canınız ne isterse. Kahvenin üstüne buz gibi içeceğinizin ardından manzaranın keyfini çıkarın çıkara bildiğiniz kadar. Köşeden, sağdan, soldan aşağıdan, en çokta yukarıdan süzün güzellikleri kadrajlayın. Gün batımını da unutmayın! Tek kelimeyle nefis!. Söylemedi demeyin, söylüyorum. Ada'nın en merkezi yeri de yine burası. Her yol buraya çıkıyor. Ana otobüs durağı da burada. Adanın her yerine otobüsler buradan kalkıyor. Ve 1.40 Euro'dan, 2.40 Euro'ya kadar değişen fiyatla uygun yolculuk yapabiliyorsunuz. Gece yarısına kadar otobüs var. Sokaklarında dolaşırken sık sık karşınıza bijuteri dükkanları çıkacak. Kıyafetten tutun, özgün tasarım ürünlerinin satıldığı dükkanlara da rastlayacaksınız. Keyifli zamanları geçirip, biraz da alış veriş tutkunuzu tatmin edince diğer güzelliklere doğru yelken açmak için biraz daha uçlara doğru hareket edin. Fira'dan çıkıp, ada'da ikinci ve en güzel manzaraya sahip olan Ioa gidin. Gelir gelmez güzelliğine vurulacaksınız. Daha az esnaf daha çok yerleşim ve konaklamaya ayrılan yerde dolaşırken güzelliği karşısında hayran kalacaksınız. Aşağı doğru süzülen otel veya bir evin havuzunda kendinizi düşleyip sonsuz güzelliklere doru uzun soluklu bir yolculuk yaparken ya da bir kafe de içeceğinizi yudumlarken kendinizi bulacaksınız. Aşağıda minik teknelerin yanaştığı limanda görürken bayağı bir yol katetmeniz gerektiğini de anlayacaksınız. Lüks içinde yaşamak ve her türlü güzelliği kucaklamak buna denir. Birbirinden değişik mimarilerin arasına renk renk çiçekler, değişik kıvrımlarda merdivenler zenginliğe zenginlik katarken ara sıra özel alanlarda panoramik seyir teraslarını da göreceksiniz. Ada da kalacaksanız ilk tercih edilecek yerlerin başında burası gelmeli. Oia'nin Kıyısında yer alan küçük marinadan kalkan teknelerle Santorini'nin karşısında yer alan Thirasia adasına da gidebilirsiniz. Sizin için değişik bir destinasyon olabilir. Denemedim ancak bir sonraki gelişimde gitmeyi şimdiden planlıyorum. Oia'dan çıkınca adanın bir tarafının inanılmaz yükselikte yer alırken diğer yarısının dümdüz denize sıfır oluşuna biraz şaşıracaksınız. Fira'dan Oia'ya yolculuk ederken solunuzda kalan bölmün aşağısı düzlük, sağınızda ise dağın kenarında kıvrım kıvrım dönemeçli yolda ilerlerken, dar iki şeritli yolda virajlarda araçların özellikle uzun araçların birbirini beklediğini göreceksiniz. Sıcaktan bunalınca biraz serinlemek için plajlara doğru ilerlemelisiniz. Deniz olsun biraz serinleyelim diyenlere Kamari doğru adres. Adanın düzlük alanına yayılı tamamen sahil kasabasını andıran bir görünümde, sahildeki kumların kenarına dizili şezlonglar ve yolun ayırdığı kafelerle bütünleşirken, derinliğine doğru yer yer tatilcilerin konaklama mekanları ve adalıların evleri yer alıyor. Deniz dalgalı, esinti süper ara sıra üzerinizden alçalıp inişe geçen uçaklarla bütünleşik bir halde tatile devam ediyorsunuz. Adaya gelip deniz tatili yapacakların ilk tercihi de burası oluyor. Deniz güzel, dalgayı sevenlerin yeri. Fiyatlar uygun keyifli tatil geçirilecek yerlerden. Adayı dolaşıp farklı plajlarda serinlemek isteyenlere de çok seçenek var. Plaja yakın yerlerde konaklayıp, güzel bir tatil yapılabilir. Kamari'yi başa yazdıktan sonra biraz güneye inip volkanın etkisinden dolayı siyah kumsallara sahip ve adalıların en güzel plajlar burada diye işaretlediği yerler ise Mesa Pigadia, White Beach, Kabia, Red Bach. Kumsal istersen biraz daha aşağıya inerek; Almira, Theros Beach, Vlichada geliyor. Adanın güneydoğu ucundaki dalgalı plajlar isterseniz; Agios Georgios, Perivolos Perissa tercih edebilirsiniz.


Daha uçakta inişe geçerken güzelliklerini keşfediyoruz. Yeşilliğin coşkuyla kapladığı bu coğrafyada tepelerin arasındaki düzlüğe serilmiş, ona hayat veren Miljacka Nehri'nin de etrafını sararak yerleşmiş. Bununla da yetinmeyerek üstüne ara sıra dizdiği güzel köprüleriyle de süslemiş. Şehir sade bir yapıya sahip. Osmanlı'dan kalan eserlerin yanı sıra Avrupa mimari özelliklerini de katarak ortaya sımsıcak, yeşilin sunduğu güzellikleriyle Saraybosna çıkmış. Yer yer sokaklarında dolaşırken binalardaki savaşın izlerini görünce biraz hüzünleniyoruz. Ancak savaşın kanlı yüzünü videolarda izleyince; " kısa sürede iyi toparlamış!" diyoruz. Şimdi ilgi odağı haline gelen şehirde turizm patlamış durumda. Yaklaşık 1080 dükkandan oluşan Başçarşı'da, bölgeye ait her şeyi bulabiliyoruz. 15. yüzyılda yapılmış, özellikle bakır ve alüminyum işlemeciliği ile tanınıyormuş. İlk başlarda ihtiyaçlar doğrultusunda çeşitlendirilen ürünler zaman içerisinde daha çok estetik beklentiler ile şekillendirilmiş. İsmini bu zanaat dallarından alan ve günümüzde hala metal işlemeciliğinin yapıldığı Bakırcılar Çarşısı da hem gezip görülecek hem de alışveriş yapılacak bir yer. Dükkanlar ve metal işlemeciliği babadan oğula geçerek aile mesleği haline gelmiş. Bakırcılar Çarşısı'ndan alabileceğimiz en özgün şeylerin başında boşnak çay ve kahve setleri geliyor. En güzel boşnak böreğini de burada yiyoruz. Günün her vakti yoğun ilgi gören çarşının üst girişinin tam ortasında ise Sebil karşımıza çıkıyor. Başçarşı'da yer alan Sebil, taş ve ahşaptan yapılma Osmanlı eseri bir çeşme. Saraybosna'da gezilecek yerler listemizdeki simge yapıların başında geliyor. Yolcu ve ziyaretçilerin temiz su ihtiyacını karşılamak için 1753 yılında Mehmet Paşa tarafından yaptırılan çeşmenin yeri 1891 yılında değiştirilmiş. Savaş sırasında zarar gören Sebil günümüzdeki halini 2006 yılında yapılan yenileme çalışmaları ile kazanmış. Başçarşı'nın sokaklarında dolaşırken karşımıza Gazi Hüsrev Bey Medresesi çıkıyor. Medrese, 16. yüzyılda Saraybosna'da inşa edilmiş. Osmanlı döneminde okul olarak kullanılan medresenin içinde bir avlu, geçiş yolu ve bir havuz var. Girişten sonra öğrencilerin derslikleri görülebiliyor. Miljacka Nehri'ne doğru indiğimizde solda rengarenk değişik mimari yapısıyla eski Belediye Binası ile karşılaşıyoruz. Saraybosna'nın sembollerinden birisi olan yapının, savaşta çoğu tahrip olmuş, yeniden yapılan bina, günümüzde Milli Kütüphane olarak kullanılıyor. Nehir kıyısında en gösterişli yapı aynı zamanda. Belediye binasının önündeki köprüden karşıya geçtiğimizde hemen sol tarafımızda yükselen yokuşun başında yeşil ve beyaz renkleriyle İnat Kuca Restorant bizi karşılıyor. Klasik Bosna tarzı dekorasyon eşliğinde yerel tatların lezzet durağı!.. Nehrin sağ tarafına döndüğümüzde birbirinden değişik köprülerle karşılaşıyoruz. İçlerinde en etkileyici olanı tabii ki Latin Köprüsü. Dört kemerli taş köprü olarak da anılıyor. 16. yüzyılda inşa edilen köprü hepimizin tarih derslerinden hatırladığı ünlü Saraybosna suikasti ile ün yapmış. 1914 yılında yaşanan bir olay bütün ülkelerin, milletlerin tarihi sayfadaki kaderini değiştiren 1. Dünya Savaşı'nın başlamasına da sebep olmuş. Avusturya Macaristan Arşidükü Franz Ferdinand ile karısı Sophia'nın, Gavrilo Princip tarafından vurularak öldürülmesi tam olarak bu köprüde gerçekleşiyor. Biraz ilerlediğimizde nehrin sol tarafında Hünkar Camii karşımıza çıkıyor. Saraybosna'da bulunan ünlü camilerden birisi olan Hünkar Camii, 15. yüzyılda inşa edilmiş. Cami tarihi boyunca birkaç kez zarar görse de yenilenme çalışmaları ile günümüze kadar gelmiş. İkinci Dünya Savaşı ve Saraybosna savaş günlerinin en çok etkilediği yapılardan biri olsa da halen ayakta. Fatih Sultan Mehmet'e hediye olarak inşa edilmesi nedeniyle "Fatih Camii" adıyla da biliniyor. Caminin yanı sıra kabristan kısmı da görülmeye değer. Hünkar Camii'ni diğerlerinden ayıran en temel özellik Osmanlı'nın Bosna fethinden sonra Saraybosna'da yapılan ilk camii olmasıymış. Osmanlı bayrağı minberde hala görülebiliyor. Evliya Çelebi'nin ünlü eseri "Seyahatname"de Hünkar Camii'nin mimarisinden ve ziyaretçi sayısının çok olmasından da bahsediliyor. Latin Köprüsü'nün sağında ise Bosna Hersek Ulusal Müzesi yer alıyor. 1888 yılında Bosna Hersek'te kurulan müze Saraybosna'da en eski müze olması nedeniyle de dikkat çekiyor. Bosna Hersek Ulusal Müzesi'nin içinde arkeoloji, etnoloji, doğal bilimler ve kütüphane bulunuyor. Şehrin en popüler yerlerinden olan Bosna Hersek Ulusal Müzesi, savaş sırasında zarar gören yerlerden. Avusturya Macaristan döneminde inşa edilen dört binada kurulu olan müzede kalıcı eserlerin yanı sıra geçici sergiler de görülmeye değer. Müzenin giriş katında heykel parçaları, mücevher, silah, mozaik, eski yazı örneklerinden oluşan arkeoloji kısmı bulunuyor. Müzenin birde botanik bahçesi var. Müzenin etnografik kısmı da görülmeye değer derecede zengin eserleri barındırıyor. Miljaka Nehri'nin kıyısında modern bir köprü başında Bosna Güzel Sanatlar Akademisi binası var ki beğenmemek mümkün değil!.. Vaktimiz olmadığı için zaman ayırıp gezemedik ancak binanın mimarisi büyülenmemize yetti!.. İçeriye doğru sızdığımızda ara sokaklarda yeşilliğin bol olduğu, bulvarlarla ayrıldığını gözlüyoruz. Sokaklardan etrafa mis gibi ıhlamur kokuları yayılıyor!.. Dediğim gibi etraf ağaçlarla donanmış. Ara boşluklara yerleşen kafeler, önümüze sık sık çıkan kitabevleri şehrin kültürel zevklerini de sunmuş oluyor. Şehrin en işlek caddesi Marsala Tita. Marsala Tita'dan biraz ilerlediğimizde Ferhadija caddesiyle birleşiyor. Marsala Tita Caddesi, Ferhadija caddesi ve Molla Mustafa Başeskije Caddesi bir çok kültürün etkisinde ve istilasında kalmış. Bosna Hersek'te Osmanlı Dönemi, Avusturya- Macaristan Dönemi, Tito 'nun Yugoslavya Dönemine ait eserler etrafı zenginleştiriyor. Binaların aralıklarından içeri doğru girdiğimizde, barlar, kafeler, gece hayatının izlerine rastlıyoruz. Tıpkı Beyoğlu'nun ara sokakları gibi... Ferhadiye caddesinden ilerlediğimizde Başçarşıya ulaşıyoruz. Oslobodenja, yani Kurtuluş Meydanı'ndaki "Çok kültürlü adam dünyayı inşa edecek" heykeli, İtalyan sanatçı Francesco Perilli tarafından yapılmış. Parkın içinde satranç oynayan beyleri görürseniz de şaşırmayın!.. Ebedi Ateş, Mareşal Tito Caddesi ile Ferhadija Caddesi'nin köşesinde bulunuyor. 6 Nisan 1946 yılında, 2. Dünya savaşında Saraybosna'da hayatını kaybetmiş asker ve sivillerin anısını yaşatmak amacıyla yapılmış. Sadece 2 Ocak 2011'de bir grup akşamcı tarafından söndürülen ateş çevrede olanları gören bir turistin 20 saniye içinde tekrar ateşlemesiyle yanmaya devam etmiş. Alışveriş ve eğlence merkezi olan Ferhadija Caddesi'nden Başçarşı'ya doğru yürürken sol tarafımızda görkemli ve heybetli bir katedralle karşı karşıya geldiğimizde önünde yanan bir ateş dikkatimizi çekiyor. Saraybosna Katedrali olarak da bilinen ve 1889 yılında neogotik mimariyle inşa edilmiş olan katedral aynı zamanda Vrhbosna Başpiskoposluğu'na da evsahipliği yapıyor. Saraybosna'nın adı, Osmanlı Devleti tarafından alınmadan önce Vrhbosna'ymış. Osmanlı Devleti'nde Bosna-Saray denmesinin yanı sıra "Saray Ovası" olarak da adlandırılırmış. Bu yüzden günümüzde pek çok dilde bu ifadenin kısa hali olarak Sarajevo adı kullanılıyor. Yerli halkta şehirlerine Sarajevo diyorlar, "vadiye dik bakan saraydan görülen ova" manzarasından esinlenerek Saray-Ova dendiği rivayet ediliyor. Tünel, havaalanın hemen yanında yer alıyor. Şehir merkezinden tünele gidebilmek için 3 numaralı tramvaya binerek Ilıca'ya gelmek gerekiyor. Ilıca'dan ya taksiyle ya da yürüyerek yaklaşık 15 dakika sonra ulaşabilirsiniz. Başka bir alternatif olarak şehirden kiraladığınız aracınızla Ilıca bölgesine doğru gelip ortadaki göbekten havaalanı yönüne doğru dönüp tabelaları takip ederek tünele ulaşabilirsiniz. Her türlü turiste hitap eden otel mevcut. Her yere yakın olması nedeniyle kalınacak en uygun yer Başçarşı çevresi... Genellikle Başçarşı etrafında hosteller yoğunlukta, isteğe göre değişen apartlar ve oteller de mevcut. Şehrin merkezinden biraz uzaklaştığımızda ise yıldızı bol otellere de rastlıyoruz. Miljaka Nehri etrafında uzun uzun yürüyün. Günün farklı saatlerinde nehri süsleyen köprülerin fotoğraflarını çekin. Kolobara Han'da dondurma yiyin. bakırcılar çarşısından kendinize kahve fincan seti alın. Sebil yanındaki satıcılardan gezinin hatırası bir fular kendinize hediye edin. Bosna kahvesini keyifle yudumlayın. Başçarşı'da Asdi'den boşnak böreği yemeden dönmeyin!..


Mis gibi fotoğraflar çekmek, temiz havayla kucaklaşmak, doğayla bütünleşmek için kafayı bozuyorum. Kilometrelerce yol yaptığım, birlikte gezmekten bıkmadığım, yol arkadaşımı da kandırarak ani bir kararla Düzce'ye yola çıkıyoruz. Hemen doğal güzellikleri keşfedeceğimiz güzel bir program hazırlıyorum. Ona da söylemiyorum! Tamamen sürpriz olsun istiyorum. İkimizde heyecanlı bir o kadar da meraklıyız. Ben gezi deneyimlerimizi yazarken, kendisi de dağı taşı ovayı kısacası her şeyi pinhole tekniğiyle çekiyor. Onun içinde güzel bir hediye oluyor... Şimdiden gönül gözüyle çektiklerini merakla bekliyorum. Dijitaller gibi değil tabi; banyosu, taranması, ıvırı, zıvırı çok ama sonuç mükemmel. Neyse lafı uzatmayayım gezimizi anlatayım. Rotamız çok kolay İstanbul'dan otobana girip, Hendek'ten çıkıyoruz. Sonra Gölyaka'yı bulup, tabelaları takip ederek Güzeldere Şelalesi'ne geliyoruz. Gölyaka'ya yaklaşık 16 km uzaklıkta ve yüksekte, bu nedenle biraz tırmanıyoruz. Rakım yüksek, manzara şahane, hava da mis! Burası mesire yeri ve aynı zamanda tabiat parkı. Giriş ücretli. Hafta sonu olunca da çok kalabalık. Arabamızı park ettikten sonra şöyle bir etrafı dolaşıyoruz. Ziyaretçiler için her şey mevcut. Ağaçların arasına serpiştirilen masalar, ortada geniş alan; çoluk çocuk koşup oynayacakları şekilde ayarlanmış. Kimse kimseyi rahatsız etmiyor. ''Yok ben piknik yapmam sadece dolaşır, bir yerde otururum.'' derseniz; yemeğinizi yiyip, çayınızı yudumlayacağınız yer de varken, konaklamak isteyenlere de hemen üstte bungalovlar da yapılmış. Biz şelaleyi dolaşıp, keyif yapanlar grubundanız. Bir iki çayın ardından solda yer alan tabelayı takip ederek, önümüzde aşağıya doğru dizilen ve tek tek inmemizi bekleyen merdivenleri sırayla aşıyoruz. En uca gelerek şelaleyle buluşuyoruz. Dediğim gibi burası da bayağı kalabalık. Fotoğraf tutkunları için çekim biraz zor, herkes kendini çekme derdin de! Keyifli bir durum yani. Güzeldere Şelalesi; Güzeldere Köyü'nden geçen Bıçkı Deresi üzerinde yaklaşık 130 metre yükseklikten dökülen suyun coşkunun, yemyeşil farklı çeşitte ağaçların buluştuğu bir doğa harikası. Her ne kadar 130 metre deseler de pek inandırıcı gelmiyor. Daha alçak ama nefis bir manzara... Burada bayağı bir zaman harcıyoruz. Zaten programımızı da iki güne yaydık, kasmaya gerek yok. Şelaleden sonra hafifte gün ışığı yumuşamışken, yakında yer alan Efteni Gölü'ne gidiyoruz. Efteni Gölü; Düzce Ovası'na ait akarsu ağının birleştiği ve Büyük Melen kanalıyla Karadeniz'e döküldüğü ekolojik bir ağın dönüm noktasında yer alıyor. TEM 'e 10 km mesafede. Gölün çevresi, sahip olduğu zengin bitki örtüsü ve su kaynakları nedeniyle doğal yaşam içinde uygun bir ortam oluşturuyor. Göl, 30'u kalıcı olmak üzere 150 tür kuşa da ev sahipliği yapıyor. Aynı zamanda kuşların göç yolu üzerinde yer alırken; farklı ekolojik nitelikteki habitatlar, başta su kuşları olmak üzere değişik türden canlılara çok zengin bir doğal yaşam alanı sunuyor. Gün bitince konaklayacağımız Tekir Köy Evine doğru ilerliyoruz. Tekir Köy Evi; Kaynaşlı tarafında Saz Köy'de yer alıyor. Hava biraz kararınca yaşasın internet diyerek, haritayla yolu bulmaya çalışıyoruz. Yol ayrımından sonra tabelalar bizi rahatlıkla konaklama alanımıza götürüyor. Hava kararsa da günü bitirmeden varıyoruz. Burası yemyeşil, doğanın içinde etrafında birkaç evin yer aldığı, çitlerle çevrili bir mekan. Tesis; bir köy evi, iki adet müstakil konaklama alanı, yemek yenilip içilecek, zamanın büyük bir bölümünü ateş başında geçireceğimiz bölümden ve minnacık göletin yer aldığı sazlıktan oluşuyor. Karnımız bayağı acıkmış, hemen masamıza yerleşiyoruz. Sırayla yemeklerimiz geliyor. Öncelikle şunu söylemeliyim; burada her istediğinizi bulamazsınız. Abhaz kültürüne uygun yemek seçenekleri sunuyorken, yöneticisi de masanıza gelerek, kültürel yemeklerini gururlanarak sırayla tanıtıyor. Bol kişnişli, özel baharatlarla pişirilen yemekler nefis ve hafif. Yanında kara erik suyu da yemeğimize eşlik ediyor. Özel pasta dedikleri ekmeklerini de masaya koyuyorlar. Maalesef şöyle ekmek bandırıp yiyelim diyeceğiniz türden değil, mısır unuyla yapılan kek kıvamında bir hamur ancak lezzetli. Biz beğendik, belki herkesin damak tadına uygun olmayabilir, hem yemekler hem de ekmekler. Zaten burayı da özel kılan kültürel bir ortam olması. Kebap arayanlar, illaki et olsun diyenlerin yolu buradan geçmiyor. Ortam keyifli. Bunların dışında içecek bulamıyorsunuz çünkü satmıyorlar. Yanınızda getirdiğiniz, içeceğinizi de size servis ediyorlar. Ortada yanan mangalın başında içeceğinizi yudumlarken, güzel bir müzik de eşlik ediyor. Diğer konuklarda neşeli ve samimiyse evinizdesiniz o zaman. Yol arkadaşımın doğum günü aynı zamanda; pastasını kesip, keyifli bir akşamı da geçirince, günü burada tamamlıyoruz. Sabah güzel, bol çeşitli yine yöresel tatlarında araya serpiştirildiği nefis bir kahvaltıyla güne başlıyoruz. İlerleyen saatlerde etraf bayağı kalabalıklaşıyor. Buraya sadece konaklamak için değil kahvaltıya gelenler de oluyor. Çoluk çocuk keyifli vakit geçireceğiniz bir yer. Günü bitirmeden kahvaltının ardından tesisten ayrılıyoruz. Hemen yakında yer alan Samandere Şelalesi'ne doğru ilerliyoruz. Samandere Şelalesi, kaldığımız köye çok yakın. Biraz yükseklere tırmanmamız gerekiyor. Levhaları takip ettiğimizde çok kolay ulaşıyoruz. Nefis manzaraları seyrederek virajları aşıyoruz. Bir o kadar da güzel köylerden geçiyoruz. Burası da tabiat parkı giriş ücretli. Kişi başı 4 lira ödüyoruz. Öğrencilere biraz daha indirimli. Sonra yolu takip ederek aşağıya doğru süzülüyoruz. Burası Samandere Köyü sınırları içinde olduğundan ismini de köyden almış. Tabiat Anıtı olarak da tescillenmiş. Şelaleyi gezmeye başladığınız andan itibaren bir kanyonun içinde değişik geçişlerle suyun coşkun aktığı bir filmin karesindeniz. Gerisi sadece sizin yaşayacağınız hisler. Gelenler geçenler, suyun coşkusu, her anı kaydetme dürtüsü kısaca her şey heyecanlandırıyor. Ağzınız açık seyrederek ilerliyorsunuz. Önünüzde uzayan bir kanyon, köprüler, merdivenlerle belirlenen yürüyüş rotasında bir süre yol alıyorsunuz. Bitişe geldiğinizde, bu güzelliğin tadı sadece hafızanıza kayıtlı olarak kalıyor. Bir süre zihninizde dolaşıp duruyor. Günümüze üçüncü şelaleyi de sıkıştırıp, dönüş yolumuzun üzerinde yer alan Harmankaya Şelalesi'ne doğru ilerliyoruz. İstanbul yönünde ilerken, Çaybükü'nü geçip, sağa doğru sapıp, Harmankaya Köyü'ne ilerliyoruz. Bir süre sonra yol bizi Melen Çayı'nın kıyısına sürüklüyor. Etrafta sesler, çayda rafting yapmaya hazırlanan grupların heyecanı bizi de sarıyor. Yol boyunca ara sıra seslerini bazen de kendilerini, suyla beraber coşkularını görebiliyoruz. Rafting için konaklama yeri Nehirevi'nin tabelasıyla beraber şelalenin tabelası da görünüyor. Giriş için bir uyarı ya da bilgi yok. Hemen tabelaların karşısında yer alan boşluğa arabamızı park ederek, kanyondan içeriye doğru giriyoruz.


Bir şehir düşleyin; Rönesans'ın doğduğu ve Avrupa'ya yayıldığı yer olsun... Nereye bakarsanız bakın göreceğiniz; sanat, sanat, sanat kısaca Rönesans'ın izleri olsun... Bir de şehri şehir yapan heybetli binalar, caddeler ve dar sokaklar, sokakları bağlayan kemerli geçişler, müzeler, sanat merkezleri olsun... Hepsi olunca da haliyle bir o kadar da kalabalık olsun... Hangi şehri mi düşlüyoruz, tabi ki Floransa'yı! Gündüz yoğun ve bir o kadar hareketli... Her adım başı sanatla iç içe geçen zaman. Gece ise bambaşka bir coşkunun içindeyiz. Tarihin sayfalarında biraz orada biraz burada her anı yaşayarak, eğlenerek geçiriyoruz. Hani şöyle ara sokaklarında dolaşalım dediğimizde hemen yeni düşünceler düşüyor aklımıza; sizden önce kimler gelmiş, geçmiş buradan? Michelengelo'dan, Dante, Da Vinci'ye... İmgeler, semboller, düşünceler, tarihin akışına bırakılan kalıcı eserler ve izler birer birer geçiyor... Nereye bakarsak bakalım biri muhakkak karşımıza çıkıyor!.. Neyse lafı uzatmayalım; '' Siz daha Floransa'ya gitmediniz mi?'' sorusunu soralım. KISACA FLORANSA TARİHİNDEN BAHSEDERSEK; geçmişi, kültürü ve mimarisiyle dünyanın en çok turist çeken şehirlerinden biri olan Floransa, aynı zamanda Kuzey İtalya'daki Toskana bölgesinin de başkenti. Rönesans'ın doğum yeri olarak da bilinen şehirde Leonardo da Vinci ve Michelangelo gibi dünyaca ünlü sanatçılar yaşamış, yetişmiş ve üretmiş. Her yerinde İtalyan Mimarisiyle şekillenen şehirde Rönesans bir ''GÜNEŞ'' gibi doğarak tüm Avrupa'yı etkisi altına alıp, aydınlatmış.. Sanırım bunda en etkili aile de Mediciler olmuş. Üç yüz yıl süren yönetimde sanata, sanatçıya verdikleri destekle, şehrin zamanını başka boyuta taşımışlar. Aile üç papa, çok sayıda Floransa hükümdarı ve daha sonra Fransa Kraliyet mensupları yetiştirmiş, ayrıca İtalyan Rönesans'ını da etkilemiş. FLORANSA'YA NE ZAMAN GELMEK GEREKİR? İtalya bu, her mevsimi ayrı güzel ancak yaz ayları ilginin ve sıcaklığın en fazla olduğu dönem, her ikisiyle de baş ederim derseniz her mevsim diyelim. Bizde gafil avlanıp, yaş günümü de biraz uzaklarda kutlama sevdasıyla Ağustos'un sıcağında düştük yollara. Ancak bu mevsimde hem ilgi hem sıcaklığın fazla olduğunu hesaplayamadık. Sakinlik ve huzur, hafifte ılıman hava tercihinizse o zaman ilkbahar ve sonbaharı gezi takviminizde işaretleyin. NASIL GELİNİR? Türkiye'den direkt uçuş yok ancak gelmek için seçenek çok. Geliş için Roma, Milano, Pisa'yı ara istasyon olarak kullanabilir, otobüsle yolunuza devam edebilirsiniz, biz ikisinde de öyle yaptık. Roma'dan yaklaşık 2 saat, Pisa'dan ise 1saat süren yolculukla ulaştık. Otobüs fiyatları çok uygun ama alternatif olarak tren de tercih edilebilir. Tahmini aynı sürelerde trenle de ulaşabilirsiniz. Otobüs ve tren şehrin merkezinde bunu göze alarak rahat ve konforlu yolculuk yapacağınızı şimdiden hesaplayınız. ŞEHİR İÇİNDE ULAŞIM NASIL? Şehir içinde dolaşırken, konaklamak için merkezi bir yerde seçim yaptığıysanız araca ihtiyacınız yok. Bir şehri tanımanın en kolay yolu adımlamaktır. Şehir bu konuda çok düzenli. Her yere rahatlıkla ulaşabiliyorsunuz. Yerel halk genelde motor, bisiklet ve otobüsü kullanıyor. Ara sokaklarda yan yana dizili motorları görünce şaşırmayın genel İtalyan sokaklarının halleri. Ara sokaklar dar ama yürüyüşte oldukça keyifli. NE GİYİLİR? Mevsimsel koşullar İstanbul'a benzediği için yazın çok ama çok sıcak, akşamları da ılık. Üzerinize bir şeyler almaya ihtiyacınız yok. Şehrin her yerini adımlayacağınız için rahat ayakkabılar seçmelisiniz. En rahat ayakkabımı seçmeme rağmen ilk defa bir şehirde ayaklarım su topladı, durum çok ciddi, düşünün derim! Şehrin büyüsüne kapılıp her yerini dolaşıyor, hatta hızınızı alamayıp aynı sokaktan birkaç defa geçiyorsunuz. KONAKLAMA İÇİN bu sefer genç işi yapıp hostel de kaldık. Hem uygun hem konforlu hem de merkezde, her yere bir adımda ulaştık. Resepsiyondaki görevliler sizin rahatınız için ellerinden geleni yapıyor. Türkçe bilen bile vardı. Bunun için Plus Florance Hostel'i önerebilirim. Uygun fiyata kaldığımız odalarla duş ve lavabo da odanın içinde yer alıyor. İsterseniz 7 Euro ödeyerek kahvaltınızı da burada yapabilirsiniz. Açık büfe kahvaltıda seçenek çok günü rahat geçirecek nitelikte ve lezzette. NE YENİR? Sizi bilmem ama bizim tercihimiz PİZZA oldu. Ara sıra farklı tatlara kaysak da birinci sırayı hep o aldı. Yanında muhakkak şarapta seçin. Ara sokaklarda hoş ve uygun mekanlar da var. Lezzetli tatların yanında uygun fiyata kaliteli şaraplar içiliyor. Ana meydanı oluşturan Duomo Meydanı, akşam yemeği için harika mekanları barındırıyor. Kaliteli, nezih bir akşam yemeğinin doğru adresi. Dikkat edin bazı garsonlar Türkçe biliyor. Her an sizi şaşırta bilir! Orjinal adıyla Galleria Degli Uffizi, kapısında uzun kuyruğu görünce ürkmeyin ve müzenin ne kadar ünlü olduğunu hemen anlayın. Saate dayanan uzun kuyrukta yavaş ilerlerken önümüzde iki seçenek var; ya uzun kuyruğun arkasına geçip, adım adım ilerlemek ya da birkaç Euro fazla verip rezervasyonlu bilet almak. Biz ikinci seçeneği değerlendirip, rezervasyonlu bilet alıp saatimiz gelince hemen içeri girdik. Girişte müze ile ilgili hazırlanan broşürden alarak, öncelik verdiğimiz eserlerin rahatlıkla izini sürdük. Müze oldukça büyük ancak yarım gün ayırmamıza rağmen daha uzun süre gezilebilecek zenginlikte. İçeride de dışarıdaki kadar yoğun kalabalıkla adım adım ilerlerken durumdan hiç rahatsızlık duymadık. İki kata yayılan zengin koleksiyonlara ise hayran kaldık. Burada Leonardo, Michelengelo, Raffaello, Caravaggio, Goya, Botticelli ve daha aklımıza gelen birçok ünlü sanatçının eserlerini görebilirsiniz. Müzeye giriş ücretli ve bilet fiyatı 9,5 Euro. Firenze Card'ı olanlar için ücretsiz. Pazartesileri kapalı. Diğer günler 8:15-18:50 arası açık. Galleria del' Accademia, İkinci durağımız. Bir güne iki müze sığdırmak biraz yorucu ama bir o kadar da zevkliydi. Müzede en önemli eser yaşadığı döneme damgasını vuran ünlü heykeltıraş Michelengelo'nun ''Davut '' heykeli yer alıyor. Müzeye girdiğiniz an adım adım Davut'un heybetiyle alanı dolduran heykeline doğru büyülenmiş olarak ilerliyorsunuz. Sadece ''Davut'' heykeli için bile gidilir. Geneli yağlı boya tabloların yer aldığı müze Uffizi Müzesi'ne göre daha küçük ve kısa sürede gezilebiliyor. İki bölümden oluşan alanda yer yer ünlü tablolar için seyir alanları da oluşturulmuş. Müze pazartesi hariç her gün 08:00-18:00 arası açık. Firenze Card'ı olanlara ücretsiz ve yaz aylarında uzun kuyrukla mücadele etmemek için rezervasyonlu bilet alabilirsiniz. Zamandan çalmadan daha zengin bir gezi programı yapmış olursunuz. -Giriş: 8 Euro Santa Maria del Fiore Katedrali, Floransa'nın bir diğer simgesi, "Duomo" olarak da biliniyor. Ancak duomo İtalyanca'da katedral demekmiş. Katedralin hemen yanında çan kulesi bulunuyor. Katedrale giriş ücretsiz ve hızlı bir şekilde önünde oluşan sıra ilerliyor. İçerisi ise tek kelimeyle muhteşem. Yalnız girişte kıyafetlerinize dikkat etmeniz gerekiyor. Uygun giyinmediğinizde içeri girişiniz zor. Yanında yükselen çan kulesine de çıkıp önünüze serili Floransa'yı seyredebilirsiniz. Katedral oldukça heybetli bir yapıya sahip; şehrin yükselen noktalarından rahatlıkla görülüyor. Ponte Vecchio, Floransa'nın en ünlü köprüsü. Üzerinde ev tarzında yapılan çoğunluğu kuyumcu ve hediyelik eşya dükkanı olan yapılar yer alıyor. Asıl güzellik dışında, keyifle günün farklı saatlerinde değişik köprü manzaralarına şahit olacaksınız. Piazza del Duomo Floransa'nın en önemli simgelerinden olan Santa Maria del Fiore Katedral Meydanı ve Floransa'yı ziyaret eden her turistin uğradığı önemli meydan. Meydan da yer alan resturantlarda yemek yemek de ayrı keyif. Önünüzde yükselen şahane mimari ve yenen güzel bir akşam yemeği geziye farklı bir anlam katıyor. Fiyatlar da uygun çok yüksek değil. Piazza Michelengelo, Ponte Vecchio'dan geçip nehrin diğer tarafında yükselen tepede yer alırken, buraya biraz efor sarf ederek varıyoruz. Ara sıra verilen soluklanma molalarında sokak sanatçılarının müziği eşliğinde yorgunluğumuz üzerimizden uçup gidiyor. Tepeye vardığımızda karşımızda Michelengelo'nun ''Davut '' heykelinin taklidi yükseliyor. Müzeye gidemeyenler için farklı bir seçenek. Etrafında keyifli anlar yaşayan, manzara fotoğrafları çeken yoğun kalabalığın arasından bir süre sonra sıyrılınca soluğu seyir terasında alıyoruz, tabi elimizde içecekler ve yanında yiyeceklerimiz. Kulağımıza tatlı tatlı dokunan sokak sanatçılarının müzikleri ve önümüze serili Floransa panoraması keyfimize keyif katıyor.


Yolumuz Saklı Göl, Ağva'dan da geçti. Sonu ise Şile'deydi! Hava ne soğuk ne sıcak tam kıvamındaydı, derken biraz yağmur eklendi. Yine bir roman, yine yollardayız. Bu sefer çok uzakta değil, hemen yakınımızda Şile'deyiz. Birbirimize yaklaşık bir saatlik uzaklıktayız. Bu sefer hikayemizi bir günlük yazıyoruz. Saklı Göl, Şile'nin Kamandere Köyü sınırları içinde nefis bir doğa harikası. Yapay bir baraj gölü aslında. Gölün hemen girişinde büyük bir işletme karşılıyor. Kahvaltı içinde burayı seçiyoruz. Kamandere Saklıgöl Restaurant'ta, manzaraya karşı nefis kahvaltımızı yapıyoruz. Sonra etrafı keşfe çıkıyoruz. İlerledikçe trekking tutkunları için güzel parkurlar keşfediyoruz. Şimdilik kısa yürüyüş yeterli. Duyduğuma göre havaların ısınmasıyla etrafını mangalcılar sarıyormuş. Dumansız, sakinliği cezbederken etraftan dumanların yükselişi bir anda hafızamdan geçiveriyor. Hemen siliyor, düşünmek bile istemiyorum. Kahve keyfi, çay keyfi, anlık fotoğraflarla yolumuza kaldığımız yerden devam ediyoruz. Yaklaşık bir saat daha gidiyoruz. Bu seferki molayı Ağva'da Göksu Deresi'nin kıyısında veriyoruz. Buraya gelince zamanınızı ya Göksu Deresi'nde gezintiye, ya da kıyısındaki otellerden birinde keyfe ayıracaksınız. Bunların hiçbirini yapamazsanız, Ağva merkezde dolaşırsınız. Biz önceliği Ağva'nın sahiline veriyor, deniz fenerine doğru ilerliyoruz. Çılgın Karadeniz, hoyratça esen rüzgarı ve dalgalı deniziyle karşılıyor. Birkaç fotoğrafın ardından kahve molası veriyoruz. Üşümüş bedenlerimize sıcacık dokunuyor. Manzara güzel, oldukça cezbedici. Kimisinin geçmişi bayağı derin, kimisi daha yepyeni. Yeni açılacaklarda da hummalı çalışma devam ediyor. Sezona yetiştirme derdi, çoktan sarmış işletmecileri. Burada birkaç gün konaklamak eminim çok keyifli olur. Ama mevsim dışı tercihim, kalabalıktan uzak sadece burayı sessizliği yaşamalıyız. Şimdilik bir hayal olarak kenara koyuyoruz. Gün bitmeden Şile'ye uğruyoruz. Şile'ye gelince hafif bir yağmur karşılıyor bizi. Yönümüzü deniz fenerine çeviriyoruz. En güzel manzaraya karşı kitabımızın son seremonisini yapıyoruz.