TARİH KOKAN DARACIK SOKAKLARINDA, o tipik Akdeniz insanı hararetiyle hızlı ve ani yükselen ses tonları kulaklarıma bir çok kez çarparken, kendimizden izler bulmaya çalışıyorum. Çabuk, hararetli yapımız, samimi ve sıcak kanlılığımız örtüşüyor. İstanbul'u yaşayan bizde de aynı duyguları hissetmenin gururuyla ilerliyorum. Fark var mı? Üzülerek ''yok!'' diyemiyorum. Bizim yitip giden değerlerimiz, yapılarımız, tarihi ve doğal güzelliklerimizin karşısında daha az ama daha korunaklı bir oluşumla günümüze kadar gelişinin izlerini sürüyorum, biraz içim buruklaşarak!. ŞEHRİN SOKAK ARALIKLARINI SÜSLEYEN taştan yolların duvar diplerine ya da kaldırım kenarlarına yan yana dizili motorlar. Geniş bir model çeşitliliği içerisinde Vespa'dan tutun da farklı markalara doğru görsellik oluştururken; açıkçası beni en çok Vespalar çekiyor. Daha korunaklı alanlarda saklanan sık sık karşılaşacağımız bisikletler de ikinci tercihi oluşturuyor. Hatta İtalyan filmlerine konu olacak kadar günlük hayatta önem arz eden bisikletler ile ilgili izlediğim ''Bisiklet Hırsızları '' filmi de bir anda aklıma düşüyor. Biraz da otantik film sahnelerini hafızamın sayfalarında hızla dolaştırıyorum. Tabi o dönemde ki yaşam koşullarıyla şimdiki arasında oldukça farklılıklar var. Filmin öyküsü biraz içimi acıtsa da hemen zihnimden savuşturup şehrin sokaklarına kendimi bırakıyorum. Tabi otomobil, otobüs, metro da diğer tercih edilen ulaşım araçları. ''Peki şehre gelince bunlara ihtiyaç var mı?'' diyeceksiniz. Benim gibi yürümeyi sevenler için tabi ki yok, belki Vatikan için tercih edilebilir. Ancak diğer yerlere ulaşmak için şehrin sokaklarını adım adım dolaşmayı öneriyorum. Roma için tek tercih "yürümek" olmalı, yoksa ziyan edersiniz! KOLEZYUM, Roma'ya tekrar gelmek için ilk nedenim. Daha önceki gelişimde zaman yetersizliğinden giremeyip, kıyısında yüzüp ara sıra hayran hayran seyretmekle yetindiğim Kolezyum'u şimdi doyasıya geziyorum. Gelmeden önce ön araştırma yaparak tarihi hikayesini de okuyup öyle yola çıkıyorum. Hikaye biraz dokunaklı ve açıldığında binlerce insana eğlenceli anlar yaşatan zengin bir geçmişe de sahip. Ünlü İmparator Neron'u herkes tanır, ''Yakarım Roma'yı da yakarım!'' diye devam eden, ünlü roma yangınına sebep olan kimisine göre en acımasız kimisine göre en güçlü komutan. Neron, tarihe nasıl kazınmışsa, zamanında müsrifçe her türlü kaynağı kullanıp yaptırdığı sarayın izlerini ve aynı zamanda Neron'a olan öfkelerini bir nebze sindirebilmek ve silmek için amfi tiyatroyu yani Kolezyum'u getirip buraya kondurmuşlar. Sarayın yerinde şimdi yeller eserken, tarihe meydan okurcasına her türlü güzelliği sunan, Roma denilince de ilk akla Kolezyum geliyor. KOLEZYUM'a, İlk bakışta büyülendiğimi söylemeliyim! İçeriye girdiğimde ise hayran hayran seyredip bir de üstüne saatlerce hayaller kurduğumda doğru. Farklı açılardan bakıldığında özel, tarihi yerlerden biri. Şöyle gözlerinizi kapatıp, Gladyatörlerin dövüşünü düşleyin! Aynı anda 50.000 kişiyi alabilen arenaya 80 farklı kapıdan girildiğini, en kanlı en canlı gösterilerinde burada yapıldığını, kısacası hepsini düşleyin. Roma mimarisinin en iyi örneklerinden biri olan yapı, aynı zamanda Rönesans mimarisinin de ilham kaynağı olmuş. Girince dışarıya çıkmak istemeyeceğiniz, çıkınca da hayran hayran seyredip ara sıra fotoğraflarınıza yeni kareler ekleyeceğiniz. (Amfi tiyatroya Saat 3 'e kadar giriş yapılırken, en son kapanış saat 5 'de. İçeriye giriş için 15,50 Euro verdik. İndirimli bilet 10.50 Euro (18-25 AB vatandaşı) daha indirimli ise 4.5 Euro (18 yaş altı ve 65 yaş üstü AB vatandaşlarına)). ROMA FORUM ve PALATİNO TEPESİ hemen Kolezyum'un yanında tarihi kalıntıların yer aldığı alan. Roma'ya gelince görülmesi gereken liste başı yerlerden. Hangi mevsimde gelirseniz gelin kalabalığı görünce ilginin fazlalığı sizi şaşırtmasın. Rutin her mevsim ilginin yoğun olduğu bu şehirde açık hava müzesi olan alanda, kalıntıların arasında dolaşmak, ilgili kalabalığa karışmak, uzaktan da Kolezyum'la kesişmek ayrı bir tat. - VİCTOR EMMANUEL MEYDANI, şehrin neresini dolaşırsanız dolaşın her an karşınıza çıkan heybetli ve bir o kadar da etkileyici yapının yer aldığı meydan. Bu heybetli yapıyı 1900 'ların başında 1900-1947 yılları arasında İtalya Kralı II. Vittorio Emmanuel'i onurlandırmak için yapılmış. Aynı zamanda İtalya'nın 1. Dünya Savaşı'na katılmasına katkı sağlayan ve başında komuta eden kişi. Yapının tamamı beyaz mermerden yapıldığı için İtalyanlar tarafından pek sevilmiyor. Anıtın önü geceli gündüzlü oldukça kalabalık ancak en güzel Roma şehir manzarasını da buradan seyredebilirsiniz. Binanın çatısına çıkan asansör için birkaç Euro ödeyerek bu güzel anı yaşayabilirsiniz. Nefis günbatımını seyredip bu anı ölümsüzleştirebilirsiniz. İSPANYOL MERDİVENLERİ, şehrin en lüks caddesi olan bir ucu PİAZZA VENEZİA, diğer ucunda PİAZZA DEL POPOLO'nun yer aldığı, ünlü markaların satıldığı mağazaların yan yana dizildiği o meşhur VİA DEL CORSO CADDESİ'nden ilerleyip ulaştığımızda, nedense aklımızın bir köşesini o vitrinleri süsleyen değişik tasarım ürünleri; kıyafetler, çantalar, ayakkabılar süslerken merdivenlere gelip öylece bakıyoruz. Çünkü restorasyon çalışmasından dolayı kapalı! Evet İspanyol Merdivenleri kapalı göremiyoruz. İki yıl önceki gelişimde, bir gece vakti coşkun kalabalığın arasına karışarak, bağıra bağıra şarkılar söylediğim, sabaha kadar eğlenip hatta günün yorgunluğunu burada attığım o merdivenler kapalıydı. Öylesine bakıp hemen ilerliyorum. FONTANA Dİ TREVİ BİZDEKİ ADIYLA AŞIKLAR ÇEŞMESİ, Uzun süreye yayılan restorasyon çalışması sonucunda ortaya çıkmış bir gelin edasıyla herkesi başına toplamış hayran hayran seyrettirirken, bir o kadar da fotografçıların coşkun kalabalığını seyretmek, cıvıltılarını dinlemek bile burada olmak için yeterli bir neden. Her gelişimde eksiksiz uğradığım bu yerde geleneksel hale gelen dilek seremonimi de ifa ederek ve yine her bulunduğum çeşmede dileğimi evrene, paramı da hiç düşünmeden havuza atıyorum. PANTHEON aslında tüm tanrıların tapınağı anlamına geliyor. Çapı 43 metre olan kubbesiyle Ayasofya yapılana kadar en büyük tek parça kubbeye sahip olmasıyla ünlüymüş. 7. Yüz yıldan beri kilise olarak kullanılan tapınak o dönemde bu şekilde bir kubbeye sahip olan binanın nasıl yapıldığı hayret edici. VATİKAN, Roma'da küçük bir alana yayılan Dünya'nın en küçük ama en önemli ülkesi diyebiliriz. Hala dünyanın merkezi anlayacağınız. Roma'ya gelip de burayı gezmeden dönmek Roma'yı gezmeden dönmekle eşdeğer. Her gelişimizde girecekmişiz gibi bir hava içine girmeyin yanılırsınız. Önceki gelişimde her alana rahatlıkla girmeme rağmen bu sefer maalesef önemli bir tören nedeniyle ziyaretçilere açık değildi. Etrafında dolaşıp sadece uzaktan bakmakla yetinebildik. Burayı gezmek için bir gününüzü ayırmayı planlayın sonra San Pietro Meydanı'nda etkileyici yapıyı uzaktan seyrederek geziye başlayabilirsiniz. Meydan da bizi ilk karşılayan devasa yapı San Pietro Bazalikası. İsa'nın 12 Havarisinden biri olan ve ilk papa ünvanını kazanan San Pietro'nun adı verilmiş Bazalika'ya. Bazalika'nın içi dışından daha da etkileyici. Geniş bir alanı kaplayan Bazalika diğerlerine göre oldukça büyük ve bir o kadar da çekici. Çekiciliğini kılanda içerisindeki heykeller, resimler ve içeriyi zenginleştiren mimari değerler, incelikler. Bazalika'nın hemen yanında yer alan Vatikan girişinde ilginç kıyafetleriyle askerler İsviçreli ve Michelangelo'nun tasarladığı kıyafetlerle nöbet tutuyorlar. Bazalika, Vatikan Müzeleri ve meydanın dışında içeriye giriş yok. Gelmeden önce gezi ile ilgili ön araştırma muhakkak yapın. Burayı gezmek için birçok seçenek var. Birincisi; Vatikan turizm ofisinden belli bir ücret karşılığında tutulan rehberle gezebilirsiniz. İkincisi; Audio booklar alıp gezebilirsiniz, bunun için iyi bir yabancı dile sahip olmak gerekiyor, belki herkes için uygun olmayabilir. Üçüncüsü ise iyi bir araştırma yapıp kendi deneyimlerinize göre gezmek. Bu hepimiz için geçerli bir şık. VATİKAN MÜZELERİ denilince ilk akla SİSTİNE ŞAPELİ geliyor. İlginin fazla olmasından dolayı önünde uzayıp giden sıranın sonuna yerleşince, içeriye ne zaman gireceğinizi bile hayal edemeden kuyruktan çıkıp, hep merak ederek, bir daha gelmek için nedenlerime eklediğim ender yerlerden. Neyi merak ettiğime gelince, Şapeli'nin duvarlarını süsleyen Freskler ve beni en çok çeken Michelangelo'nun meşhur eseri Adem'in yaratılış öyküsünü anlattığı freski. Bunu şapelin tavanın ortasında görebilirsiniz. Ayrıca Michelangelo'nun Kıyamet günü freski de yer alıyor. İçeride fotoğraf çekmek kesinlikle yasak. Sadece hafızalarımızı kazıyacağımız anlar yaşanıyor. Belli mi olur bir gün bana da kısmet olur. KÖPRÜLERİN BİRİNDEN DİĞERİNE doğru süzülürken Tiber Nehrinin kıyısında ara sıra köprü altlarında yaşayan evsizleri de görebiliyoruz. Yer yer ağaçların süslediği bu şehirde Tiber 'in kıyısında gidebildiğimiz kadar gidiyoruz. Keyifli bir o kadar da huzurlu yürüyüş oluyor. İstediğimiz an şehrin karmaşasına karışabiliyoruz. ŞEHRİN MEYDANLARINA süzülün ve etrafında yer alan kafelerde oturup zamanın akan ritmine ayak uydurun, gelen geçene de selam durun. ''NE YEMELİ ?'' DİYENLERE öncelikli olarak PİZA söylemeli, her damak tadına göre zengin seçenekte mevcut. SİPAGETTİ ve diğer İtalyan tatlılarını da araya sıkıştırmalı. Roma denilince de dondurmayı unutmamalı; gelato!


HES kodu almadan yola çıkmayın! Özellikle yurtiçinde uçuşlar artık HES'siz olmuyor. HES Kodu, yurt içi uçuşlarda sağlığınız açısından daha güvenli yolculuk amacıyla T. C. Sağlık Bakanlığı Covid-19 önlemleri kapsamında zorunlu hale getirilen yeni bir uygulama. Yurt içinde tüm uçuşlarda HES Kodu kısaca Covid-19 hastalığına maruz kalmış ya da hastalarla temas etmiş kişilerin toplu ulaşım gerektiren durumlarda uçuşlara katılmasını engellemek amacıyla yapılan yeni uygulama. E-devlet veya Sağlık Bakanlığı Hayat Eve Sığar sistemi üzerinden kendi oluşturduğunuz, bilet satın alırken ve check-in işlemlerinde paylaşacağınız HES Kodunuz, T. C. Sağlık Bakanlığı servisleri üzerinden belirli aralıklarla sorgulanarak uçuşa katılımınızla ilgili bir engel olup olmadığını kontrol edebilen tek sağlık kontrol alanıdır. Kısaca daha sağlıklı ve güvenli yolculuk yapmanız amacıyla uygulanmaktadır. Hayat Eve Sığar Mobil Uygulaması ile, HES Kodunuzun süresi seyahatinizin toplam süresi kadar olmalıdır. Her yolcu için ayrı HES kodu alınmalıdır. 0-2 yaş aralığındaki yolculara HES Kodu zorunluluğu yoktur. Biletleme işlemi ile uçuşunuz arasındaki sürede HES Kodunuz T. C. Sağlık Bakanlığı servisleri üzerinden belirli aralıklarla sorgulanıyor. Yapılan sorgulamalarda Covid-19 açısından seyahatinize engel bir durum belirlenirse uçuşunuz iptal edilir. COVID-19 pozitif olma ya da karantina sürecinde olma durumu, Yeterli süreli HES Koduna sahip olmama durumu, Hatalı T. C. Kimlik Numarası ya da pasaport bilgisi girilmesi durumunda seyahatiniz iptal olur. OKUYUCUYA NOT: Her ne kadar yurt içi uçuşlarda desek de kendi aracınızla veya toplu taşıtlarda yapacağınız uzun yolculuklarda HES Kodu almadan yola çıkmayın!


Havalar soğumaya yüz tutmuşken, hali hazırda el ayak çekilince içimiz kıpırdamaya başlıyor. Aklımıza düşüyor bir anda Bodrum ve ardından Kos. Hemen gitmeye karar veriyoruz. Uçak biletleri de bu mevsimde uygun olunca hemen cumadan pazara plan yapılıyor. Cuma gecesi gözlerimizi yumup, cumartesi sabahı günün ilk ışıklarıyla feribottayız. Demir alma vakti gelince ''Haydi Kos'a'' nidaları yükseliyor. Kos'a daha önce başka adalara geçmek için ayak bassam da bu sefer altını üstüne getirme niyetindeyiz. Gezmek için en güzel zamanı şimdi. Tabi, niyet deniz keyfi değilse! O yazın sıcağı ve üstüne binen kalabalığından eser yok. Buralar yerele emanet edilerek bir başka bahara terk edilmiş. Bodrum limanından günlük seferler hiç aksamadan devam ediyor. Adadan Bodrum'a yerelin geliş gidişleri eksilmiyor. Bu nedenle ulaşımda kolay. Her ne kadar en soğuk geçişleri yaşasak da hava bize hoş bir sürpriz yapıyor, yazdan çalma birkaç günü bize sunuyor. Yüzümüzde hafif esen yelin dokunuşu ile üzerimizde ışıldayan güneşin sıcaklığıyla birleşince montları bir tarafa savurup, adaya ayak basıyoruz. Pasaport kuyruğu hemen eriyor. Çünkü kalabalık değiliz! Hemen limanın kıyısında iki günlük konaklayacağımız otelimize eşyalarımı atıp sokaklara koşuyoruz. Niyetimiz günün her anını dolu dolu yaşamak. Sokağa çıktığımızda yazın aktif işleyen araç kiralama yerlerinin hemen hemen hepsi kapalı. Biraz modumuz düşse de yan sokakta açık bir tane görünce hemen soluksuz dalıyoruz. Minik beyaz aracımızı seçiyoruz. Ancak araçların hepsi manuel ve beyaz. Otomatikten manuele dönüş de muhteşem oluyor, gezi süresince sıklıkla ''stop'' eden aracımızla adanın altını üstüne getiriyoruz. Birinci gün adanın iç kısımlarını, ikinci günde adanın merkezini keşfe çıkıyoruz. İlk hedefimiz kalabalıktan uzaklaşıp, adanın içlerine doğru sızmak. Yol bizi tepeye gizlenmiş bir eski tapınağa sürüklüyor. Buraya gidebilmek için şirin bir köyden Pyli'den geçiyoruz. Pyli, Bizans Dönemi'nde Kos'un başkentiymiş. Şimdi ise adanın küçük yerleşim yerlerinden biri. En önemli geçim kaynağı da tarım. Burası domates cenneti olarak biliniyor. Yemyeşil zeytin ağaçlarıyla çevrili Pyli, aynı zamanda su kaynaklarıyla da adanın önemli yerlerinden biri olmuş. Adanın suyu buradan temin ediliyor. Ekinleri ve özellikle buğdayı simgeleyen Toprak Tanrıçası "Demeter" ve kızı Persephone'nun Tapınağı Pyli'nin tepelerinde Psoriari Kiparissi bölgesinde bulunuyor. Geçmişi M. Ö. 4. yüzyıla kadar uzanan, eskiye dair buluntular da Kos Müzesi'nde sergileniyormuş. Pyli'nin tepelerine doğru virajlı yolda yavaş yavaş yükseliyoruz. Yolun bittiği yerde bir derenin kıyısında duruyoruz. Bizden başka bir kenara park edilmiş araçtan başka kimse yok. Arabayı park edince önümüzde yukarıya doğru yükselen patikada yavaş yavaş ilerliyoruz. Ah, şu hike tutkusu! Memleketin parkurlarında sekerken bir anda komşu da kendini bulmak bu olsa gerek. Hem ayakkabı, hem de kıyafetler tırmanışa uygun olunca çıkabildiğimiz kadar yükseklere çıkıyoruz. Önümüzde uzanan deniz ve karşı da gülümseyen Bodrumla nefis bir manzara karşılıyor. Yukarıda eski bir tapınağa kadar çıkacak gücümüz kalmayınca aşağıya iniyoruz. Aracımız bıraktığımız yerde, tenha bir ağacın altında bizi bekliyor. Bu sefer yükseklerden, sonsuzluğa uzanan düz ovalara açılan kıyılara, adanın içteki şirin köylerine uzanıyoruz. Yoldan ayrılıp, sahile ilerlerken yakında sazlıkların arasına gizlenmiş gölle karşılaşıyoruz. Etrafı yarı bataklık yarı sazlık, çoğunluğu tarım arazisiyle çevrili gölün hemen kıyısında birkaç göçmenin sığındığı çadırlarda yer alıyor. Önce gölle sonra da kıyıya vuran çılgın dalgalarla ilgilenerek yakındaki sahil köylerine ilerliyoruz. Kos'un en iyi plajları burasıymış. Uçsuz bucaksız uzanan kumsallar her ne kadar şimdi ıssız olsa da etraftaki motel, hotel, taverna tabelalarıyla buranın oldukça rağbet gördüğü anlaşılıyor. Üçü de bir birine yakın olan plajların en ünlüsü Marmari tabi ki. Adanın kuzeyinde, Kalimnos ve Pserimos adalarına bakan tarafta yer alıyor. Kos ile Kalimnos arasında sefer yapan feribotlar Mastichari Köyü'ndeki limana yanaşıyor. Hemen karşısı Kalimnos. Köyde limana karşı bir tavernada masaya ilişiyor, denizden yüzümüze vuran hafif esintiye karşı yerel lezzetlerle karnımızı doyuruyoruz. Etrafta bizim gibi birkaç yabancıyla, sessizlik ancak adanın yerlisiyle bozuluyor. Yol bize hoş bir sürpriz yaparak, Kefalos'a sürüklüyor. Tatlı kıvrımlarla virajlı yolda, günü burada batırma niyetiyle ilerliyoruz. Yazın iğne atsan yere düşmeyen seyir terası her ne kadar kapalı olsa da kıyısından önümüzde uzanan sonsuz güzelliği seyrediyoruz. Manzaraya doyan gözümüzü soğuk kahve şenlendiriyor. Meydanda kafeler bunun için biçilmiş kaftan. Keyif köşemize yayıldıktan sonra ara sokaklarda kaybolup, havanın kararmasıyla merkeze yöneliyoruz. Sabah bütün ilgimizi merkezdeki tarihi ve kültürel zenginlikler çekiyor. Ama önce otelimizin önündeki manzaraya büyüleniyoruz. Hemen gümrükten başlayan ve bütün kıyıyı saran palmiye ağaçlarında ışıldayan güneş, yer yer suya düşmüş teknelerin yansımasıyla hoş manzaralar oluşturuyor. Beyaz düldülümüze atlayıp tarihe yolculuk yapıyoruz. Önce Şövalyeler Kalesi'nin etrafında bir tur atıyoruz. Depremden önce bütün feribotlar buraya yanaşırdı. Adaya, ilk kalenin önünden ayak basılırdı. Depremde liman hasar görünce gümrük de diğer tarafa taşınınca kalenin çevresi eskiye göre daha sakin. Ara sokaklara sapıp, aracımızı olabilecek en güvenli yere park ediyor ve geçmişle buluşuyoruz. Old town dediğimiz bölgede yeniyle eskinin iç içe geçtiği yerlerde sessizliğe bürünmüş. Arkeolojik alanlara sızıyoruz. Yarısı korunaklı, kimisi yerde yıkık, kimisi de ayakta durmaya direnen tarihin sayfalarında adım adım eskinin izini sürüyoruz. Daha sonra ana caddeye çıkıp, karşıya geçiyoruz. Küçük amfi tiyatroya yani Roman Odeon'a yöneliyoruz. Kos, denilince aklımıza gelen ilk isim, kuşkusuz tüm doktorların ve tıp tarihinin babası kabul edilen, Hipokrat. Tıp biliminin kurucusu Hipokrat bu adada 2400 yıl önce doğmuş, yaşamış, tıbbı geliştirmiş, bir çok el yazması eser bırakarak bu dünyadan göçüp gitmiş. Hipokrat ağacı olarak bilinen, ağacın da onun tarafından dikildiği rivayet ediliyor. Yaklaşık çapı 14 metreyi bulan devasa bir gövdeye sahip olan çınar ağacının gölgelediği geniş meydanda Dünya'nın ilk hastanesi de burada kurulmuş. Bu hastanenin bir benzeri de İzmir Bergama'da bulunuyor. Adaya, özellikle turizm açısından en büyük katkıyı da Hipokrat sağlıyor, dersem yanlış olmaz! Adanın hemen her köşesinde Hipokrat'a dair bir şeyler buluyor ve görüyoruz. Osmanlı'dan geriye kalan hala aktif olarak ibadete açık olan Defterdar Cami hemen Hipokrat ağacının yanında yer alıyor. 2017 depreminde minaresi hasar gören caminin etrafı sesizliğe bürünmüş. Camiden çıkınca etrafı binalarla çevrili Elefteria Meydanı'na çıkıyoruz. Meydandaki kafe de sokağa dizilmiş masalardan birine ilişiyoruz. Yöresel soğuk naneli limonata içip biraz serinliyoruz. Meydanı süsleyen bir başka yapıda Belediye pazarı. Ada uzun yıllar İtalyanların egemenliğinde kaldığı için o dönemde yapılan binalardan biri de Pazar yeri. İçeride her türlü baharat, süs eşyası, buraya has zeytin yağlar, kurutulmuş gıdalar, ne ararsan var. Uzun süre kendimizi alamıyoruz. Çıkınca biraz aşağıya açık hava müzesi olarak da bilinen Agoraya yöneliyoruz. Limana doğru indiğimizde ise yazın coşkun kalabalığın dolaştığı, yiyip, içip, eğlendiği sokaklar şimdi bomboş. Açık olan birkaç dükkanı dolaşıyor, hediyelik ne varsa alıyoruz. Yazılarınızı okuyunca gitmiş gibi oluyoruz. Anlatımınız sade ve yol gösterici.


Anadolu, medeniyetlerin doğduğu, geliştiği ve binlerce yıldır yaşadığı bereketli topraklar. İlk üniversite, ilk tarım ilk uygarlığın temelleri burada atılmış. En çok merak ettiğimiz uygarlığı keşfe çıkıyor, 3500 yıl önce kurulan Hitit Uygarlığı'nın izlerini sürmek için yönümüzü Antik Kent Hattuşa'ya çeviriyoruz. Aynı zamanda ''Bin tanrılı medeniyet'' olarak da bilinen Hititler; yönetimlerine kattıkları uygarlıkları, kendilerinden ayrılmasın, bir parçaları olsun diye inançlarıyla kabul etmişler. Her gelen tanrıları ile uygarlığın bir parçası olunca, sayı da çoğalmış. Şimdi sadece görüp dokunacağımız birkaç kalıcı izle çorak ve kayalık arazide konaklayacağımız bölgede tek otele yerleşiyoruz. Bir dönem Anadolu'yu gücüyle inleten tek uygarlık olan Hititlerin yeri ıssızlığa, yalnızlığa terk edilmiş bir durumda. Biraz daha koruyucu olmalıydık ancak etrafının yerleşime açık olmaması da güzel! Yüksek kayaların arasında dolaşıyorken her biri farklı anlamlandırılmış kabartmalar yer yer karşımıza çıkıyor. Bir ara kayalar arasında pencere gibi bir oyuk gözüme çarpıyor. Eskiden etrafı aydınlatmak için kandiller kullanılıyormuş, bu oyuklar onlar için! Tapınaktan ayrılırken, "3500 yıl önce nasıl kabartmaları yapmış bu insanlar? " demeden de edemiyorum. Her bir figür, bir sanat ürünü. Hem sanat, hem de teknik bir arada. Tapınaktan ayrılıp kaleye doğru ilerlediğimizde bizi bekleyen yaklaşık sekiz kilometrelik yol var. Yarı hızlı, yarı yavaş ara sıra molalı yolu tamamlıyoruz. Göstermelik örülmüş kalenin kapısından antik kente giriyoruz. Bu şehre girip, çıkabilmek için altı kapı varmış. İkisinin yeri hiç belli değil. Üç tanesi ayakta sayılır. Bu kapılardan barış zamanı kolay girilirmiş. Ancak savaş zamanı düşmanı içeri sokmayacak şekilde planlamış. Kapıların üzerinde ara sıra düşmanı gözetlemek için dört köşe odalar bulunuyormuş. İşin ilginç yanı bu kulelerden birinin kilden bir örneği bulunmuş, onunla kulelerin nasıl yapıldığı anlaşılmış. İşte "Aslanlı Kapı"ya geldik. Kapının iki tarafında yer alan heykellerden ismini alan Aslanlı kapıdan içeriye girdiğimizde bir tünelle karşılaşıyoruz. Baktığımızda çok uzakta, nokta şeklinde bir ışık görebiliyoruz. İçerisi kapkaranlık... Girişten gelen ve içeriye yayılan loş ışıkta; duvarların, üst üste konulan ince taşlardan örülerek, tepesine biraz sivri kemer şekli verilerek yapıldığı anlaşılıyor. Etrafı yamaç ve düşmanlar rahatça tırmanamasın diye taşla döşenmiş. Bir kapıdan ötekine sırayla ziyaretimizin ardından tapınağa doğru ilerliyoruz. Tapınak, Tanrı evi demekmiş. Nasıl insanların evleri varsa, tanrıların da evi olmalı diye düşünmüşler ve onlar için ''tapınak'' adını verdikleri evleri yapmışlar... Bin tanrı yalnız Hititlerin değil, onlardan önce yaşayan adlarını aldıkları Hattiler'in, bir kısmı da Hititler zamanında Anadolu'nun diğer yerlerinde yaşayan halkların Tanrıları... Hititler, halkları sınırlarına alınca kendilerine baş kaldırmasınlar diye onların Tanrılarına da tapınmışlar. Onları da yazıları, kültürleri ile birlikte almış olmalılar. Buraya Hattiler, Sümerler, Hurriler ve başka uygarlıkların da bir mozaiği diyebiliriz. Hititler de "kaya" kutsal olduğu için kapılara kaya konulmuş. Uzaktan getirilen kayalar, ince işçilikle işlenerek şekillendirilmiş. Törenler, bayramlar, kapılar, tapınaklar kısaca her şey kayalarla yapılmış. Önemli olaylar bile kayanın üzerine nakış gibi işlenmiş. İyi ki işlenmiş biz de günümüzde onlara tanıklık edebiliyoruz. Her tablette ayrı hikaye... İlginç gelen bir durumda kütüphanelerinin olması. Okumaya, edebiyata, sanata önem verdiklerinin göstergesi... Günümüzde kütüphaneyi arar durumdayken, 3500 yıl önce özenle korunuyor olması gerçekten enteresan bir durum. Bizim insanımızın Alacahöyük'e ilgisi Cumhuriyet'ten sonra başlıyor. Türk ve yabancı arkeologlar kazı çalışmalarına başlıyor. Bir de Dil Tarih Coğrafya Fakültesi'nde Sümeroloji bölümü de açılınca ilgi buraya yoğunlaşmış. Hititlerin yazılı kaynaklar bırakması da etkili olmuş. Alacahöyük on beş kez yakılıp yıkılmış ve yeniden metrelerce uzayıp yükselmiş. Oldukça büyük bir yer. Hemen yanında müze de yer alıyor. Sfenskli kapılardan içeri giriyoruz. Yine kayalar ve özenli işçilik dikkatimizi çekiyor. Tapınaklar, yerleşim yerleri ve poternler. Müzede de zengin Hitit eserlerinin izlerini sürünce soluğu Çorum'da alıyoruz. Çorum Müzesi'ni gezip, leblebisini tadınca dönme zamanı geliyor. Bir kaç saat kulesinde fotoğraflık pozlarla günü tamamlayarak evlerimize doğru yol alıyoruz. Geriye, zengin bir tarihi mirasın, her alanda gelişmiş bir medeniyetin izlerini hafızamıza kazıyoruz. Some individuals don't know when you should trust a dealership or when they are being duped. It's quite difficult to tell, along with the salesmen don't just out themselves. You should know what you're doing, and you have to be prepared. Consider the helpful tips you're planning to read to get you must prepared for the very next time. Tend not to have the mistake of centering on just the payment per month amount while you are car shopping. This may make you get a more expensive car than you can really afford. You need to focus on the total price of the vehicle itself and whether that is a good deal. Research the need for your trade-in. Not just must you check out the best price for that new car you would like to purchase, however you should also recognize how much your trade-in will be worth. Research your options and see the retail and wholesale values of your respective trade-in. Aim to obtain the retail value from the dealer. Take a long test drive. Don't take it for any quick spin through the neighborhood on your own. Instead, enlist everyone which will be regularly riding in a vehicle to share their opinions. Ask the dealer for the full afternoon test drive allowing you to have the ability to take it on the freeway to check on such things as the pickup along with the blind spots, and invest some time really feeling the comfort of the interior. It's an awesome thing to be aware what you're doing when you visit purchase a car at the dealership. Now that you find out more of things to search for and do, you may be significantly better prepared next time around. Put everything you've learned together, and make sure you are a step ahead the next occasion. . A powerful share, I just given this onto a colleague who was doing just a little evaluation on this. And he in truth purchased me breakfast as a result of I discovered it for him.. smile. So let me reword that: Thnx for the treat! But yeah Thnkx for spending the time to discuss this, I really feel strongly about it and love studying more on this topic. If doable, as you become experience, would you thoughts updating your blog with more details? It's extremely useful for me. Massive thumb up for this weblog submit!


Şehre gelince hemen her yerden ihtişamıyla kendisini gösteren kaleye uğramadan dönülmemeli, diyerek tırmanıyoruz. Bayağı bir yüksekliği aşmak gerekiyor. Bunu da iki şekilde yapabiliyoruz. Ağaçların arasından kıvrılarak yükselen yolda biraz zorlanarak, her solukta dönüp şehre bakacağımız setlerde bir solukluk molalarla ya da giriş için bilet alırken füniküleri de ekleyerek direk yükselişe geçmek, artık hangisini isterseniz. Biz yürüyerek çıkıp, fünikülerle inmeyi tercih edip, şehri aralıklarla seyretmiş olduk. 900 yıldır Salzburg'u kanatları altına alıp koruyan Salzburg Kalesi, her şehirde olduğu gibi şehrin en yüksek tepesine inşa edilmiş. 11. yüzyılda sadece bir gözlem kulesi inşasıyla başlayan sürecin asıl amacı başpiskoposlara ev sahipliği yapmakmış. Sonraki gelişen zamanda etrafına yapılan surlarla gelişip bugünlere gelmiş. Bugünkü görünümüne de 15. Yüzyılda ulaşmış. Sonradan gelen Türk akınlarına karşı 17. Yüzyılda dış burçlar eklemişler. Salzburg Kalesi, Avrupa'da ayakta kalabilen en iyi korunmuş kalelerden birisi. Şehrin en yüksek tepelerinden birinde yer alınca, panoramik olarak izleyebileceğimiz en güzel yerde burası oluyor. Tepede yer aldığı için buraya Yüksek Salzburg Kalesi anlamına gelen Hohensalzburg da deniliyor. Şehre 360 derecelik açıyla bakınca gözümüze yansıyanlar; nehir tarafı Alp Dağları'na bakarken, diğer tarafının da büyüleyici bir manzaraya sahip olduğunu görebiliyoruz. Kale kapısından girince geniş bir avluya adım atmış oluyoruz. Sırayla etrafı saran kapıları birer birer dolaşarak ana binaya giriş yapıyoruz. Ana binaya girmeden Salzburg manzaralı kafede bir kahve molası verilebilir, tabi hava buna uygunsa. Yılın büyük bir bölümü kapalı ve yağışlı havaya sahip şehirde, bizde yağmurdan biraz nasibimizi alarak dolaşıyoruz. Ana binaya girince asıl görülmesi gerekenlerin burada olduğunu anlıyoruz ve en çok zamanı burada harcıyoruz. Kale içinde en etkileyici bölümlerin başında dünyaca ünlü Salzburg Kukla Tiyatrosu'na ait kuklaların sergilendiği Kukla Müzesi geliyor. Açıkçası bizi oldukça çok etkiledi. Büyük bir yer değil ama kukla gösterileri, kuklaların sergilerini gezerken zamanın bir kısmını burada harcamış olduk. Kale içinde Rembrandt, Rubens gibi sanatçıların eserlerinin sergilendiği bir sanat galerisi de yer alıyor. Bu sanat eserlerinin yanı sıra ihtişamlı odaların görkemli bir şekilde döşenmiş olduğunu görüyoruz. Asmalar, üzümler, yaprak ve hayvan figürleriyle kaplı prens odalarından geçerken bir anda askeri üniforma, top, mermi, tüfek gibi savaş malzemelerin sergilendiği bir başka oda da kendimizi buluyoruz. İşleyişlerini düşününce kanımızı donduran işkence aletlerinin sergilendiği odada oldukça etkileyici. Kale büyük ve sürenizi ona göre ayarlayın, hemen girip çıkayım niyetiyle gelirseniz, uzunca bir süre buradasınız haberiniz ola! Nefis bir panoramik manzaraya sahip, kalenin nehre bakan tarafında bolca fotoğraflık alan yer alıyor. Kaleye giriş ücretleri ; kale gişesinden alırsanız 15,20 , internetten online biletler 11,50 . Cevap; Füniküler ile çıkış ve iniş, prens odaları, tiyatro ve kalenin içindeki müzelere girişi kapsıyor. Kısaca kalenin her yerini rahatlıkla gezmiş oluyorsunuz. Salzburg Card varsa bunların hepsini ücret ödemeden yapıyorsunuz. Kaleye giriş saatleri mevsimine göre farklılık gösteriyor. Genel olarak 09:00 09:30 arasında açılırken, 17:00 19:00 saatleri arasında ziyarete kapanıyor. Yılın her ayı ve her günü ziyarete açık kale. Gideceğiniz mevsime, aya göre saatlere dikkat etmeden yola çıkmayın. Sanat dolu bu sarayı bu yazınızla kesin görmemiz gerektiğini anladım. Yine bizleri tarihte gezdiriniz. Teşekkür ederim.


Yine bir İstanbul Bienal'i geldi, geçiyor bile. Yıllar da bir o kadar hızla geçiyor. Ilk ''bieanal'' sözcüğü ve etkinlikleriyle tanışalı daha dün gibi derken, bu sene 16. sına da kavuştuk. Şehrin birçok yerinde sergiler devam ederken bizim ilgimizi en çok '' İçimdeki Çocuk'' çekiyor. Belki içimizdeki çocuğu hala severek yaşattığımız için mi, yoksa serginin medyadaki ilgi çekiciliği mi, bilemedim. Günler öncesiden niyetlendiğimiz Kuzguncuk gezisini, tam planlarken; ''İçimdeki Çocuk '' sergisi de Nakkaştepe'de yani Kuzguncuk'a oldukça yakın olunca ilk önceliği buraya verip, sabah daha kapılar açılmadan önünde sıraya giriyoruz. Evet sergiye ilgi oldukça fazla olunca daha kapıları açılmadan, bir saat öncesinden kuyruk uzayıp gidiyor. Biz bayağı erken gelince ilk sıraya yerleşiyoruz. Sergiye, Osmanlı'nın son dönem önemli yapılarından biri olan Nakkaştepe'deki Abdülmecid Efendi Köşkü ev sahipliği yapıyor. Sergi, pazartesi günü hariç haftanın her günü 11.00- 19.00 saatleri arasında geziliyor. Gitmek için hafta içi daha uygun olsa da bizim gibi çalışanlar hafta sonuna kalırsanız, açılış saatinden önce yerinizi alın. Oldukça ilgi gören sergiye özellikle hafta sonu gidenler, girmek için uzun kuyruklar aşıyor!..


Yunanistan'ın ikinci büyük şehri Selanik. Selanik'in bizim için önemi çok büyük. Yolu Selanik'e düşen her Türk vatandaşının ilk gezeceği yer Türk Konsolosluğu olarak da bilinen bina, Atatürk'ün doğduğu evdir. Her yerinde farklı izler sürdüğümüz evde dolaşmak geziye farklı anlam katıyor. Yunanistan'da nerede dolaşırsanız dolaşın yabancılık çekmezsiniz. Kendimizden bir çok iz bulduğumuz ülkede en yakın şehir Selanik. İlk gittiğimiz anda İzmir'e gelmiş gibi hissediyoruz. İzmir'in ikizi de diyebiliriz. Şehre ilk adım attığımız anda çatılardaki eski antenler dikkatimizi çekiyor. 1975'ler de televizyonlarımızı daha net izleyebilmek için evlerimizin çatılarına ya da balkonlara diktiğimiz o metal antenler çatılarda ayrı bir hava katıyor bu şehre. Çok katlı binalar, uzun geniş balkonlar ve balkonları süsleyen birbirinden güzel bezenmiş çiçekler. Kağıt üzerinde Selanik'i kavramak kolay. Ortadan bir Roma yolu Egnatia geçiyor. Üst tarafı kargacık burgacık sokaklarıyla eski kent. Burada yüzyıllarca Müslümanlar yaşamış. Yahudilerin yaşadığı yer, yolun alt bölümünde, 1917 yangınından cetvelle çizilerek sıfırdan inşa edilmiş. İki mahalle farklı kardeşler gibi. Kenti tanımak için dolaşmaya yukarı Selanik'ten başlamak gerekiyor! Orada Selanik'in belleği var. Örneğin Olympou Sokağı'ndaki Paçacı Diko, paça ve işkembe çorbasının yanı sıra şahane sulu yemekleri, muhteşem müşterileri ve hayattan tat almış personeliyle bir masaya kurulup keyifle yemek yiyeceğimiz güzel bir ortam sunuyor. Şehrin tarihiyle ilgilenmeye başladığımızda ilk uğrayacağımız yer kentin koruyucu Azizi Ayios Dimitrios'un Kilisesi oluyor. Oraya gitmemek İstanbul'a gelip Ayasofya'yı görmemek gibi bir şey. Atatürk'ün doğduğu ev kilisenin biraz üstünde yer alıyor. Evin artık kapalı olan ana girişinin karşısında bölgenin en güzel kahvesi Pringipos var. Onca yokuşu çıkınca, burada soluklanmak iyi geliyor. Çünkü daha kaleye epey yol, girip çıkılacak dolu sokak, görülecek onlarca tarihi eser var. Kaleye çıkıp Termaikos Körfezi ve tüm kente bakmadıysanız, Selanik'in büyüsünü asla kavrayamamışsınız demektir. Dönüş daha tatminkar, çünkü Ege'nin sularına batmakta olan devasa turuncu kütleye karşı yürüyoruz ve yolun ortasında, Tsinari'deki tavernalarıyla dolu meydanda, dev çınarın altında bir masanın bizi beklediğini biliyoruz. Kordon boyu, Selanik'in en popüler yeri. Kentte surların yıkıldığı, gaz lambalarının yanmaya başladığı 19. yüzyılın ikinci yarısından beri böyle. Limanın girişinden Beyaz Kule'ye kadar gözümüzün gördüğü her yer kafe-barla donanmış. Daha da şaşırtıcı olan bunların önüne atılmış masa ve sandalyelerin günün her saatinde dolu olması. Sanki bir kurum onlara gün boyu oturup cafe frappe höpürdetmeleri için para veriyor. Sahil boyunca en sıra dışı mekanı, limanın B rıhtımındaki Kitchen Bar. Deniz kenarında oturup, tüm sahili görebiliyoruz. Hemen arkasında liman antrepolarından devşirilmiş modern sanat galerisi, karşısında Fotoğraf Müzesi yer alıyor. Limanın karşısı Plateia Eleftherias zamanın ruhuna uygun olarak kocaman bir açık hava otoparkına dönüşmüş. Kordon'un başladığı köşedeki beyaz stilize bar ise gerçek bir tehlike arz ediyor. Her saat davetkar, öğleden sabaha dur durak bilmiyor. Müdavimleri elde içki sokakta sallanıp duruyor. Kordon boyunun sonu Beyaz Kule. Girişte ödediğimiz ücretle helezon merdivenleri ara sıra soluklanarak çıkmak gerekiyor. Her katta geçmişe ait izler var. Tepeden bir bakış atarak panoramik olarak şehri süzüyoruz. Orayı tavaf ettikten sonra, bir kafede soluklanıyoruz. Yeterince dinlenince, bir üst caddeden liman istikametine yürüyerek alışverişin keyfini çıkarmak için Mitropoleos ve Tsimiski Caddeleri'ne geliyoruz. Aşağı Selanik'te dolaşmak mütemadiyen bir caddeden batıya gidip diğerinden doğuya dönmeyi gerektiriyor. Batı tarafında acıkınca Karypi Sokağı'nın köşesindeki ters L biçimindeki pasaja gidip Ouzo Melathron'da takılıyoruz. Aşağının en turistik mekanı Aristotelaus Meydanı. Çevresi akşam iyice canlanıyor, ancak mekanların hiçbir özgün yanı yok. Tsimiski Caddesi ile Egnatia arasına sıkışan bölüm aynı bizim Tahtakale, Mısır Çarşısı civarı. Meydanın iki yanında Demir Çarşı var. Sol tarafta meyve sebze bölümü yer alıyor. Çarşının diğer kısmı ise tamamen et ve balık ürünlerine ayrılmış. Buradaki çeşitlilik baş döndürücü. Aristotelaus Meydanı'nda ünlü Terkenlis Pastanesi'nde kalabalık sıranın oluşuna aldırmadan yer alıyoruz. Önce güzelce gözlerimizi sonrada midemizi doyuruyoruz. Tekrar doğu tarafına yaklaştığımızda, eğer alışverişten başımızı alabilirsek, İstanbul'dakinin küçük bir kopyası olan Ayasofya'yı ve eski Roma Sarayı yıkıntılarının yer aldığı bölgeyi turlayabiliriz. Navarinou Meydanı ile İktinou Caddesi civarı bu mevsimde sokağa taşmış masaları ve çoğu üniversite öğrencilerinden oluşan genç nüfusuyla çok renkli. Selanik'te yolunuz sık sık Egnatia Caddesi'nden geçecek. Şehrin sadece aşağısıyla yukarısını değil, doğusuyla batısını da birbirine bağlıyor. 1920'lerden kalma ucuz oteller, orta sınıfa hitap eden büyük mağazalar, kiliseler, şapeller sıralanmış burada. Yürürken Roma, Bizans, Osmanlı ve Helen mimarisinden örnekleri görebiliyoruzz. Batı Kapısı ve Vardar Meydanı'nın aşağısı bir zamanlar batakhane semti Bara'ymış. Eski fabrikalar, demiryolu binaları bugün ciddi bir makyajla kültür sanat merkezine dönüştürülmeye çalışılıyor. Bilka ve Mylos kentin yeni mekanları. Galeriler, atölyeler, caz konserleri, yanı başlarında ise gece kulüpleri var. Vardar Meydanı'ndan yukarı doğru çıkarsanız Selanik'in 1997 yılında Avrupa Kültür Başkenti seçilmesinden sonra hareketlenen Moni Lazariston'a varıyoruz. Haziran'dan Eylül'e kadar süren festival burada gerçekleşiyor. Akşam olduğunda tıpış tıpış kentin batısına yöneliyoruz. Ladadika'ya varmak için sırtımızı gümrük binasına verip baharat kokusunu izlememiz yeterli. Burası Aşağı Selanik'in büyük yangından kurtulan tek yeri. Eski, yıpranmış binalar yıllar sonra birden değerlenmiş, kentin en lüks restoranları ve gece kulüpleri burada açılmış. Mutlaka uğramamız gereken mekan Zythos. Yemek yememiz şart değil, bir İspanyol kalyonunu andıran barında oturup Saganaki'yle şarap içmemiz bile yeterli. Restoranların çoğunda gece yarısından sonra topluluklar Yunan müziği çalıyor. Yunanlıların en erken 23.00'te akşam yemeğine oturdukları düşünülürse bunda şaşıracak bir şey yok. Sebzecilerin bulunduğu bölümün hemen dibindeki sokaklar taverna kaynıyor. Gündüz yemek yediğimiz yerler akşam müzik eşliğinde tavernaya dönüşüyor.


Havası, doğası, tarihi ve yemekleriyle kendimizi buraya ait hissedeceğimiz ender şehirlerden biri de, Atina. Şehir tıpkı İstanbul gibi tepeler üzerine kurulu. Hangisinden bakarsanız bakın farklı bir şehirle karşılaşacağınız ve bir o kadar samimi bulacağınız bu şehrin beni en çok çeken tepesinin üzerinde tarihi kalıntılarıyla büyüleyen AKROPOLİS yer alıyor. Evet en çok şehrin güzelliğine buradan bakmayı sevdim. KENDİME SEÇTİĞİM EN GÜZEL MANZARAYA SAHİP Akropolis'ten şöyle bir martı gibi süzüldüğüm bu şehri; alçak, geneli beyaza boyalı iki ya da üç katı geçmeyen evlerin etrafını sardığını, biraz uzaklaştıkça binaların hem yükselip hem de tarihi kalıntıdan uzaklaştığını rahatlıkla görebiliyorum. Akropolis'in etrafını gerdanlık gibi saran evler, antik kentten aşağı süzülen beyaz saf gelini de andıran bir havada. Genelinde beyazın hakim olduğu yapıların arasından sivrilen tepeler de göze çarpıyor. İstanbul'dan gelen birisi için bildik, tanıdık bir manzara, yedi tepeli şehirlerin görüntüsü. Belki yükselen yapılar bizde çoğunluğu oluştursa da yabancılık çekmiyorum. Akropolis, şehrin tarih hazinesi ve Atina'nın hangi noktasında olursanız olun her an yüz yüze bakacağınız kadar da gösterişli bir yapıya sahip heybetiyle adeta gelenleri selamlıyor. AKROPOLİS, aslında yüksek şehir demekmiş. Akro, yüksek; polis de şehir anlamına geliyor. Akropolis'in etrafındaki yol olimpiyatlar döneminde trafiğe kapatılarak, yeniden döşenmiş ve yayaların hizmetine sunulmuş. Böylece Akropolis'te hava kirliliği büyük oranda azalmış. Fotoğraflarda, kartpostallarda ön plana çıkan yapı aslında PARTHENON Tapınağı. Eski Yunan kentlerindeki tepelere Akropolis deniyor. Bu tepelerden en ünlüleri Atina Akropolisi. Antik dönemde tapınakların olduğu bu bölgeye halk bir hafta süren "Atina Bayramı"nda çıkabilirmiş. Tapınakların merdivenlerine de tanrılara adak olarak kurbanlar konulurmuş. Bugün bu tapınaklardan sadece geriye gördüğümüz kalıntıları kalmış. En meşhuru ise Atina'ya adanan Parthenon Tapınağı. Bu tapınaklar farklı istilalar sonucu biçim değiştirmiş. Parthenon; Roma döneminde kilise, Osmanlı döneminde cami olarak da kullanılmış. Yunanlılar, Akropolis'in çevresine o dönemde ağırlıklı olarak zeytin ağaçları dikmişler. Akropolis'i gezdikten sonra tepenin eteklerinde yer alan Makryianni semtinde 2003-2009 yılları arasında yapılan Akropolis Müzesi'ni de görmeden geçmiyoruz. AKROPOLİS MÜZESİ, Yunan dönemi için günümüzde önemli sayılan müzelerden de biri. Akropolis'teki kazılarda çıkarılan eserler burada sergileniyor. Müzenin mimarisi hayli etkileyici, alışılmış müzeler gibi değil. Binanın altındaki tarihi kalıntılar girer girmez hemen gözümüze çarpıyor. Hala arkeologların çalışmalarını sürdürdüğü alanın üzerin de ise müze binası yer alıyor. Müzenin enteresan yapısını içeriye girince daha iyi anlıyoruz. Girişte eşyalarımızı emanet dolaplarına bırakarak gezmeye başlıyoruz. İçeride çantayla dolaşmak ve belli alanların dışında fotoğraf çekmek yasak, buna dikkat etmek gerekiyor çünkü etrafta görevliler her an sizi uyaracak şekilde dolaşıyor. DEKONSTRÜKTİVİZM akımının önde gelen mimarlarından Bernard Tschumi ile ekibinin tasarımıyla oluşan müze, Akropolis'in eteklerinde yer alıyor. Müzede yer alan pencerelerden dışarıya baktığımızda Parthenon tapınağı her yerden büyük ihtişamıyla görünüyor. YUNANİSTAN; tarih, kültür, doğa ve tabi ki yemek demek bu nedenle hepsini yaşayacağımız en güzel köşelerden biri de PLAKA; Atina'da gezilecek yerler listesinde ilk sıralarda yer alıyor. Akşam olunca Plaka'ya gidiyoruz. Çoğu zaman şehrin kalbinin attığı bu yer çok eski çağlardan günümüze kadar yerleşim alanı olarak kullanılmış. Günümüzde ise daha çok turist çeken bir bölge olarak görülüyor. Küçük tavernaları, hediyelik eşya dükkanları ile Plaka aradığımız her şeyi rahatlıkla bulabileceğimiz renkli, canlı kalabalığıyla gelenleri etkileyen bir çekicilikte. Bölge arkeolojik önemi nedeniyle "Tanrıların mekanı" olarak da biliniyor. Akşam olunca tavernalardan etrafa yayılan Yunan müzikleri eşliğinde tatlı sohbetler gezimize de ayrı bir lezzet katıyor. Bir de bu güzelliklerin yanına eklenen birbirinden lezzetli yemekler ve özellikle deniz ürünleri gecemizi farklı yaşamamızı sağlıyor. ZEUS TAPINAĞI önemli tarihi mekanlardan bir diğeri. Zeus Tapınağı'nın tamamlanmış hali Antik Yunan'da Parthenon'dan bile büyükmüş. İki sıralı, 8 sütun genişliğinde ve 21 sütun uzunluğundaki tapınağı Cossutius, orijinal tasarımını büyük ölçüde değiştirmiş. Yeni eklemeler yaparak sütunları 3 sıra sekizer sütun şeklinde tasarlamış. Hadrian da daha çok bu son dizaynı takip etmiş. Tapınağa, ön bölümde yer alan MÖ 132'de İmparator Hadrian'a yapılmış kapıdan geçerek ulaşabiliyoruz. Şehrin yönetimini Hadrian ele geçirince, Atina'ya ziyaretinin ardından yarım kalan tapınaktaki çalışmalara bir kez daha başlanmış. Tapınak, Hadrianopolis adı verilen yeni bir yerleşim yerinin de merkezi olmuş. PANATHİNAİKO STADYUMU, 1896 yılında Atina'daki ilk modern Olimpiyat Oyunları'na ev sahipliği yapmış ve tarihi bir Yunan stadyumunun kalıntıları üstüne inşa edilmiş. Panathinaiko Stadyumu dünyanın en eski stadyumlarından birisi aynı zamanda. Tamamen beyaz mermerden inşa edilen yapı, 2004 yılında yenilenerek, Olimpiyat Oyunları sırasında okçuluk müsabakalarına da ev sahipliği yapmış. PARLAMENTO BİNASI, şehrin merkezinde yer alan önemli yapılardan diğeri. Aslında saray olarak inşa edilen sonradan parlamento binasına dönüştürülen yapı, 1836 1842 yılları arasında inşa edilmiş. 1909 yılında bir yangında zarar gören bina yönetim değişikliği sırasında saray olmaktan çıkıp parlamento binası işlevini kazanmış. Binanın önünde adı bilinmeyen bir askerin mezarı bulunuyor. Eğer yolunuz düşerse önünde nöbet tutan askerlerin görev değişim törenini izlemeden ayrılmayın. Buraya özgün, farklı askeri kıyafetler ilginç gelebilir. Bizim için değişik bir görsel şölendi. KONAKLAMA açısından zengin bir şehirdesiniz. Rahat dolaşabilmek ve tarihi güzelliklere birkaç adımda ulaşabilmek için Akropolis'e yakın otel seçimi gezinizi de kolaylaştıracaktır. İki güne sığdırdığımız gezi programımızda her yere yürüyerek ulaştık.


Dünya bloggerları İstanbul'da buluştu. 30 yabancı, 80 yerli blogger ve turizm dünyasından birçok katılımcının yer aldığı forumda turizmin geleceği sorgulandı. 1840'larda başlayan ilk grup turundan bugüne kadar değişen turizm anlayışıyla paralel seyreden gezginlik, sanal dünyada hızla, farklı bir boyuta taşınıyor. Gruptan bireyselliğe dönüşerek acente kavramından sıyrılıp, günümüzde tamamen bireysel anlayışlar doğrultsunda ilerlerken, zengin seçeneklerle deneyimlerin bir arada katlanarak çoğaldığı şu günlerde dünyayı adımlamak çok daha kolay oluyor. World Tourism Office düzenlediği ve Gezimanya'nın davetiyle katıldığımız blogger etkinliğinde, bir kez daha gezginlerin dünyasında, günümüzdeki turizm anlayışındaki değişimin en güzel örneklerini veren grupların bir adım önde ilerlemesinin ayrıcalığını yaşıyoruz. Nedir, ne yapar blogger? Bir çok takipçisini gezdiği yollarda ardına sıralayarak sürükleyen, deneyimlediklerini anında sanal ortamda paylaşan ve tamamen takipçilerine karşılıksız sımsıcak duygularla rehberlik eden, samimi bir ortamda her türlü soruna çözüm üretendir. Bazen yol arkadaşınız olacak kadar da samimiyetle yaklaşandır. Bu gelişime katkı sağlayan tek unsur da sanırım bilişim teknolojilerinin hızlı ve avantaj sağlayan gelişimidir. "Turizmin kalbi İstanbul'da attı", desek sanırım yanılmış olmayız! Türkiye'nin ve Dünya'nın lider turizm ve devlet kurumlarının bir araya geldiği, panellerle de zenginleştiği ortamda, konuşmacıların tek ortak paydası; gelişen ve sınırsız seçeneklerin sunulduğu, turizmin gelecekteki biçimidir. Yeni keşiflerin gelişimi için yapılması gerekenlerin birebir gözden geçirildiği toplantılarda, dünyanın önde gelen bloggerlarının da katılımıyla gelişen ve hızla değişen dünyada '' turizm nereye doğru yol almakta? '' sorusunun da cevabı bulunmaya çalışıldı.


Evden çıktığımız andan itibaren yiyeceğimiz böreğin hayaliyle uzunca bir süre yol gittik. Evimizle Sarıyer arası yaklaşık iki saatlik yolculuk demekti. Geldiğimizde esnaf çoktan kepenkleri açmış, çalışmaya başlamıştı bile. Sarıyer'de bilinen iki börekçi var. Birisi hemen ana caddenin kıyısında Hünkar Börekçisi, diğeri ise Tarihi Sarıyer Börekçisi olarak biliniyor. Her ikisinde daha önce böreğin tadına baksam da bu sefer Tarihi Sarıyer Börekçisi'ni seçiyorum çünkü orada meşhur tatlısı sulu muhallebi de var. Gelir gelmez börek, sulu muhallebi çay üçlüsünü buluşturuyoruz. Böreklerden favorim kıymalı olanı, bildiğimiz böreklerden çok farklı. Bugüne kadar Sarıyer'in dışında yediklerimiz börek değilmiş, söylemeden geçmeyeyim. Muhallebinin de sulusunu isteyin yoksa bu güzel tadı bulamazsınız. Börek, çay, muhallebi derken Sarıyer merkezle olan ilgimizi bitiriyoruz. Hemen Büyükdere Mahallesi'nde yer alan iki müzeye yöneliyoruz. Türkiye'nin ilk özel müzesi olan Sadberk Hanım Müzesi ve Vehbi Koç Evi. 14 Ekim 1980 tarihinde Azanyan Yalısı adıyla bilinen konakta Türkiye'nin ilk özel müzesi olarak açılıyor. Vehbi Koç'un sevgili eşi Sadberk Hanım'ın isteği üzerine ölümünün ardından kolları sıvayan çocuklarının girişimiyle bugünkü halini alıyor. Müzeye dair ayrıntılı bilgiye Sadberk Hanım Müzesi yazımızdan ulaşabilirsiniz. Zengin koleksiyona sahip müzeyi gezdikten sonra hemen 50 metre ötede yer alan Vehbi Koç Evi'ne de uğramadan geçmiyoruz. Zengin Anadolu kilim koleksiyonun sergilendiği müze aynı zamanda bir dönem bizleri ekrana kilitleyen Halit Ziya Uşaklıgil'in ünlü romanından derlenen Aşk-ı Memnu dizisinin çekildiği köşk olarak da biliniyor. Eskiden Kumköy olarak bilinen Kilyos, İstanbul'un Karadeniz'e açılan penceresi ve aynı zamanda en güzel plajına sahip sayfiye köyü. Eskiden buraya Kumköy deniliyormuş. Bu güzel kumundan ismini aldığı söyleniyor. Yaz ve kış oldukça ilgi gören köye ilginin yoğunluğu plajına sonra da balık lokantalarına göre dağılıyor. Balıkçılarda zaman geçirenler, plajda keyif yapanlar, piknikçiler, kampçılar, günübirlikçiler, yazlıkçılar ve yerleşik herkesin gözdesi Kilyos'a ilgi oldukça fazla olunca çevreye duyarlıkta bir o kadar azalıyor. Ah, bir de çöplerimizi bırakmasak, çevreyi, doğayı korusak! Plajın güzelliği yanında bir de kalesi gezilmeye değer. Tarihi 4. ve 5. yüzyıllara kadar uzanan Kilyos Kalesi, Doğu Roma İmparatorluğu zamanında Bizanslılar tarafından savunma maksatlı olarak yaptırılmış. Bizanslıların etkisi azaldığı dönemde, Cenevizliler kaleyi ele geçirerek uzun süre burada yaşamışlar. Şimdilik ayakta ama zamana ne kadar direnir bilinmez. Rumeli Feneri, İstanbul Boğazı'nın Karadeniz'le buluştuğu yerde yükseliyor. Fener resmi kaynaklarda Türkeli Feneri olarak geçiyor. 1856 yılı Kırım Savaşı'nda İngiliz ve Fransız gemilerinin boğazın girişini görebilmeleri için Fransızlar tarafından yaptırılmış. 1933 yılında işletmesi bize geçen fenerin boyu 30 metre. Fenerin etrafına kurulu Rumeli Feneri Köyü, 3. Köprü manzaralı küçük bir balıkçı köyü tadında. Özellikle hafta sonu İstanbulluların kahvaltı için tercih ettiği yerlerden birisi haline dönüşse de limanda sıra sıra dizili balıkçı tekneleriyle öncelik balıkçılığın olduğu gayet net anlaşılıyor. Limanın ucunda öyle bir yer keşfediyoruz ki, keyfimize diyecek yok. Köprü manzarasına karşı bir çayda biz içiyoruz, keyifle... Köyün biraz ilerisinde yapımı çok eskilere dayanan kaleyi şimdilik uzaktan seyrediyoruz. Sabah yediğimiz böreklerin etkisi hafif hafif üzerimizden kalkarken, açlık çanları çalmaya başlıyor. Köyün girişinde etrafa yayılan mısır ekmeğinin kokusuna doğru sürükleniyoruz. Yeni fırından çıkmış sıcacık. Sıcak bir tebessümle her birimize uzatılıyor, bir tadımlık dilim. Açlığın mı, etkisi bilmiyorum ama tek kelimeyle nefis! Birkaç dilim daha yiyoruz. Teyze de tek ekmek yok tabi; keçi peynirin tadına doyamasam da başka peynir çeşitleri, reçeller, bal, turşu vb. ne ararsan var. Köyün geneli Trabzon Sürmene'den göçmüş. Teyze de oralı olunca mısır ekmeği de satışa hemen hazır. Sahile doğru yürüdüğümüzde ufacık kıyıyı balıkçı lokantaları sarmış bile. Hemen yanında kale yükseliyor. Önümüzde yükselen merdivenlerden tırmanıyoruz. Kaleye çıktığımızda buradaki köprü manzarası daha mı güzel! Garipçe'de köprünün ayağında küçük bir köy. Tarihi Cenevizlilere kadar uzanan bu balıkçı köyünde yaklaşık 110 hane yaşıyor. Bu bölgede özünü koruyan köyün havasına, manzarasına bitiyoruz. Özellikle kaleden manzara şahane!.. Ünlülerin uğrak yeri burasıymış. Garipçe, köprünün solundaysa Rumeli Kavağı sağında yer alıyor. Köprü, iki birbirinden ayırmış. Garipçe'den farkı burada balıkçı lokantaları oldukça fazla ve her keseye göre değişiyor. Önce Karadeniz'den göçle başlayan hareket 1941'de balıkçı lokantalarının kurulmasına sebep olmuş. Köyün en önemli gelir kaynağı da zaten balıkçılık. Burası ayrıca midyeciliğin anavatanı olarak da biliniyor. Buraya ulaşımda oldukça kolay. Günün her saati otobüsler vızır vızır çalışırken, Sarıyer, Rumeli Kavağı, Anadolu Kavağı arasında çalışan motorlarda belli aralıklarla uğruyor. Kısaca buradan karşıya geçişte oldukça kolay. Rumeli Kavağı'ndan sonra günün finalini burada yapıyoruz. Burayı her ne kadar sonraki gezimize saklasak da dayanamayıp motora atlayarak karşıya geçiyoruz. Boğazın en güzel yerine geldiğimizi motor kıyıya yanaşınca anlıyoruz. Köy her zamanki gibi oldukça kalabalık. Hafta sonu olunca sayı iki üç kat daha artıyor. Bununla beraber trafikte oldukça fazla. Köyün içinde birden fazla park yeriyle sorunu çözmeye çalışsalar da işleri zor. Her yarım saatte bir uğrayan otobüste gelenlerin işini oldukça kolaylaştırıyor. Gelelim köye, özellikle turistik eşya dükkanları ve balıkçı lokantalarıyla oldukça popüler hale gelmiş. Balıkçı lokantalarının bitiminde kıyıda dizili yapılar, yağlı boya tablo tadında. Hele motor kıyıya yanaşırken bakmaya doyamıyorum. İskeleye ayak bastığın anda lokantalar başlıyor. Kıyı boyunca yürüdüğünde müşteri avına çıkmış birçok işletme çalışanı kendi lokantasına çekebilmek için türlü türlü vaatte bulunuyor. Çayından, helvana, kahvene hatta falına kadar türlü türlü vaatler sıralanıyor. Bizi küçük bir mekan çekiyor.


24 Temmuz 1831 'de başlayan on beş saat süren, 104 kişinin ölümüne sebep olan büyük Pera yangınından sonra çoğu ahşap olan binalar kül olur. 1870'de ikinci büyük yangınla geride birçok ölü bırakarak Pera silinip yok olur. Küllerinden yeniden doğmaya çalışan Pera, çıkarılan yasayla eklektik binaların yapımıyla bugünkü haline dönüşmeye başlar. Geçmişe 1580'lere, 1750'lere ve hepsinden daha fazla 1870'lerle 1930'lar, en sonunda 1950'ler ve 1960'lara özlem duyunca soluğu ilk aldığımız İstanbul'un öteki tarafı Pera, şimdilerde sadece Beyoğlu olarak bildiğimiz yer.... TÜNEL'in öyküsü biraz eskilere 1867'lere kadar uzanıyor. İstanbul'da yaşayan bir Fransız mimarın aklına bir anda düşüyor. Her gün yüzbinlerce kişi ''Ofluya pufluya'' bu yokuşu aşarak yükselir, Pera'ya. Durumu dönemin padişahına II. Abdülhamit'e zorla da olsa kabul ettiriyor. Her şey hazır da, ya finans! Başlar yurtdışında finans arayışlarına. Bulduğu yabancı sermayeyle 1871'de başlayan inşaat 1874'de bitiyor. Tünel, 1863 'te Londra'da, 1868'de New York'ta yapılan metrolardan sonra dünyanın 3. Tüneli olma ayrıcalığını taşısa da onlardan farklı olarak iki istasyon arasındaki uzunluğu 573 metre olan bir füniküler sistemi aslında. 1939'dan beri İETT tarafından işletilen tünelden çıkınca üstte iki tarafı saran fotoğraflardan zamanla değişimi seyrederek, Pera'ya ayak basıyoruz. Önce etrafı seyrediyoruz, binaları ve havayı içimize çekiyoruz. Önümüzde uzanan Cadde-i Kebir'de, yavaş yavaş yürümeye başlıyoruz. Bu arada Taksim ile Tünel arası 1400 metreymiş. Biraz ilerledikten sonra Mevlevihane'ye yöneliyoruz. İstanbul'un ilk büyük mevlevihanesi olan Galata Mevlevihanesi, Fatih ve II. Beyazıt dönemlerinde yapılmış. Eski bir manastırın kalıntıları üzerine yapılan Mevlevihane tasavvuf adası ve kapılarını her daim gayrimüslimlere de açan bir sufi yuvası. Galip Dede Caddesi adıyla anılan Yüksek kaldırım üzerindeki Mevlevihane, döneminde çok önemli tasavvuf ve kültür merkezine dönüşmüş. 1975 yılında Kültür ve Turizm Bakanlığı'na bağlanan Mevlevihane Divan Edebiyat'ı Müzesi olarak bir dönem daha devam etse de 2000'li yıllarda büyük bir restorasyon geçirerek kapılarını yeniden açmış. Şimdilerde müze olarak gezdiğimiz Mevlevihane'de döneme ait eşyalar sergilenirken, akşam beşten sonra da sema gösterisi yapılıyor. Her adım tarih kokan İstiklal'e tekrar yöneliyoruz. Hepsini bir günde keşfetmek mümkün değil. Kendimize göre yaptığımız listeyle ilerliyor, Doğan Apartmanı'nın önünde duruyoruz. 1892-1894 yılları arasında, Belçikalı tüccar-banker olan Albert Helbig tarafından dönemin mimarlarından Raymondo d'Aranco'ya yaptırılan Serdar-i Ekrem Sokak'taki Helbig Apartmanı olarak bilinen bina 20. Yüzyılın modern anlamdaki birbirinden bağımsız dairelerden oluşan ilk apartman örneklerinden bir tanesiymiş. Birçok defa el değiştiren bina 1942 yılında Yapı Kredi Bankası ve Doğan Sigorta'nın kurucusu Kazım Taşkent almış. Apartmana, Kazım Bey'in İsviçre Alplerinde çığ altında kalarak vefat eden oğlu Doğan'ın adı verilmiş. Böylece Doğan Apartmanı olarak anılmaya başlamış. Yıllar sonra daireler şeklinde birer birer satılarak birçok ünlünün yaşadığı meşhur Doğan Apartmanı ismini en çok ''Muhsin Bey'' filmiyle duyurmaya başlamış. İçeriye giremesek de kapısının önünde bir hatıra fotoğraflık duruyor, bütün dairelerin baktığı içteki avluya göz ucuyla bakıp çıkıyoruz. Alman Lisesi'ne yöneliyoruz. 19. Yüzyılın sonlarında artan Alman nüfusundan dolayı 1896 yılında, Deutche Bank ve Osmanlı Bankası'nın maddi destekleriyle neoklasik tarzda bugün gördüğümüz bina yapılmış. Yapıldıktan sonra İstanbul'a gelen birçok Alman Başbakanı, okulu ziyaret etmeden dönmemiş. En son ziyaretçi de Angela Merkel'miş. Önemli yapılara doğru yol alırken kısa süre önce tekrar gündeme gelen Narmanlı Han'a da uğramadan geçmiyoruz. Asmalımescit'e yandan bakıyoruz. Daha sonra uzunca bir zaman burada aylaklık yapmaya söz veriyor, yola devam ediyoruz. Rus Sarayı'nı, Suriye Pasajını, Santa Maria Draperis Kilisesi, Fransız Elçiliği, İtalyan Lisesi, Venedik Sarayı, Hollanda Sarayı, ünlü Sümer apartmanını, Nur-u Ziya Sokağı, Elhamra Sinemasını, Saint Antonie Kilisesi'ne geliyoruz. Önünden gelip geçtikçe kendi has mimari güzelliğiyle ilgimizi çeken kiliseden daha çok katedrali andıran yapısıyla Türkiye'de faaliyette olan en büyük iki üç kilisesinden biriymiş. İstanbul'daki Latin Katolik cemaati tarafından 23 Ağustos 1906 yılında yapılmaya başlanan kilise 15 Şubat 1912 yılında tamamlanmış. Saint Antoine Kilisesi'nin mimarı İtalyan mimar Guilio Mongeri'ymiş. Beyoğlu'nun ilk betonarme binaları arasında yer alan kilisenin, dış duvarları Marsilya'dan getirilen tuğlalarla kaplanmış. İçerisi sivri kemerli, büyük pencereler vitraylarla süslü kilise, Türkiye'nin içi en çok gün ışığı alan kilise olarak da biliniyor. Kiliseden çıkınca ünlü Mısır Apartmanının önünden geçiyoruz. Birçok bina, pasajı sağlı sollu geride bırakarak Galatasaray meydanına varıyoruz. Galatasaray Lisesi ve Müzesi'ni de geçiyoruz. Beyoğlu Postane binası, Avrupa Pasajı, Üç Yıldız Şekerlemesi, geçince Nevizade Sokağı'na geliyoruz. Geçmişten günümüze ulaşan Asmalımescit, Çiçek Pasajı gibi ünlü meyhanelerin olduğu sokak burası. 1970'lerden sonra Krepen Pasajı'ndan taşınan İmroz, Neşe gibi ünlü meyhanelerle anason kokusunun malt kokusuna, barbunya kokusunun çiroz kokusuna karıştığı lezzet sokağı... Masalarda olmazsa olmaz kavun ve beyaz peynir eşliğinde kadehlerin tokuşturulup, fasıllar söylendiği yer de burası. Bir gün fasıllarda kaybolmak niyetiyle yolumuza devam ediyoruz. Balık Pazarı'nı geçip Çiçek Pasajına geliyoruz. Bizim sadece bir ucundan girip, diğer ucundan çıktığımız pasajdan eskilerin izini sürmeye devam ediyoruz. Tokatlıyan Oteli, Baylan Pastanesi, Atlas Sineması, Halep Pasajı, İnci Pastanesi, Emek Sineması, Alkazar Sineması'nı geçip, kimisi hala kaldığı yerden devam ederken, kimisi yakın zamanda ya da çok önceden silinip gitmiş bile... Hüzünlü yola devam. Hüseyin Ağa Camii'nin önüne geliyoruz. Taksim'den Tünel'e uzanan Cadde-i Kebir'deki tek cami. Cami, saray hareminden emekli Galatasaray-ı Enderun'unda da çalışmış Şeyh-ül Harem Hüseyin Ağa tarafından 1594 yılında yaptırılmış. Zamanla depremdi, yangındı derken caminin eski görünümünden eser kalmamış. Caminin üzerindeki kitabeden de edindiğimiz bilgiye göre 1834 yılında II. Mahmut döneminde çok kapsamlı bir onarım görmüş. II. Abdülhamid döneminde de onarım geçiren cami, son haline 1934 yılında sil baştan elden geçirilip restore edilerek gelmiş. Rumeli Pasajını, Mabeyinci Ragıp Paşa Apartmanını, Yeşilçam Sokağı'nı da geride bırakarak, Dingo'nun Ahırı'na geliyoruz. Taksim'den Cadde-i Kebir'e girdiğimizde hemen sağda Taksim- Tünel arasında gidip gelen tramvayın bakım hangarı yer alıyor. 20. Yüzyılın başlarında İstanbul'da atlı tramvayların çalıştığı dönemde, tramvayları çeken katana atların barındığı ahırlardan biri de burası. Ahırdan sorumlu Rum asıllı Dingo'dan adını alan ve günümüzde de dilimize dolaşan ; '' Burası Dingo'nun ahırı mı? '' deyimi buradan geliyor... O döneme ait hiçbir ize rastlamasak da ahırın nerede olduğunu biliyoruz. Taksim'den girişte sağda yükselen sekizgen bir yapı yükseliyor. Hemen önünde bitiveriyoruz. Osmanlı döneminde Boğaziçi sırtlarından getirilen suların şehre taksim edildiği yer de burası. Adını Arapça'da su dağıtım şebekesi anlamına gelen Maksem'den alan yapı zamanla Taksim'e dönüşerek günümüze gelmiş. Taksim ismi de buradan geliyor. Biz de yeni öğrenmiş olduk. Taksimle, Beyoğlu arasında sürekli gidip gelen, önünde arkasında sağında solunda fotoğraf çektirmekten yorulmadığımız tramvaya atlayıp, eskiye dair her şeyi içimize atıp, tünele doğru gidiyoruz. Daha vakit ayrılış için erken. Tünel'in solundan aşağıya doğru ilerliyoruz. Şarap evlerinin de yer aldığı ara sokaklardan Pera'ya, eskinin ünlü oteline gelip şöyle aşağıdan yukarıya doğru süzüp daha da öteye ilerliyoruz. Büyük Londra Oteli'ne varıyoruz. Pera'nın en gözde otellerden biri olan 1892 yılında önce konut olarak inşa edilen kısa bir süre sonra da otele çevrilen Londra Oteli, yani Grand Hotel De Londres.


Uzun Avrupa gezi programımızda sadece üç güne sığdırdığımız Dolomitler, gidene kadar bilmediğim yeni bir rotaydı. Programı yapan arkadaşım ilk söylediğinde, ''Bu da neresi?'' dediğim anda hemen internette dolaşmaya başladım. Meğerse ne kadar ünlü ve bir o kadar da görülmesi gereken yerlerin başında geliyormuş. Sıkıştırılmış yoğun programımızın içinde üç güne sığdırdığımız bölgeye Venedik'ten ulaştık. Çok fazla seçenekte olmadığı için Venedik sonrası İtalya'nın kuzeyine doğru daracık virajlı yollarda oldukça dikkatli ilerledik. Her ne kadar Venedik'ten gideceğimiz köye Canazei'ye doğru navigasyon 206 km gösterse de dar ve virajlı yol, zamanı ikiye katladı. Köydeki kamp alanlarında geceyi geçirmek için yer bulamayınca yol üstü bir otele hemen yerleştik. Geceyi şansa bırakmamış olduk. Yol hikayemizde bizi neyin bekleyeceğini bilmiyor ve çok fazla da seçeneğimiz yoktu. Tek hatamız önceden rezervasyon yapmamış olmamız. Programımızda yarım günlük kayıpla, bu da bize ders oldu. Sabah erkenden yola çıktık. Yol üzerinde ara sıra şirinlikleriyle etkileyen köylerden geçerek öğleye doğru Canazie'ye vardık. Köyde, konaklayacak birkaç hotel ve iki kamp alanı yer alıyordu. Hoteller gezi bütçemizi biraz zorlayabilir düşüncesiyle kamp alanlarına yöneldik. İki çadırlık yer sabah boşalınca güne şanlı olarak başladık ve hemen çadırımızı kurduk. Burada her şey mevcuttu. Birbirine yabancı, gezmeyi, doğayı seven, farklı dünyaların insanlarıyla bir arada iki günlük kamp maceramızda başlamış oldu. Geriye kalan yarım günümüzü çevre gezisine ayırdık. Köyü kıyı bucak dolaşmaya başladık. Canazei, Trentino'ya 110 km uzaklıkta, kuzey İtalya'da Trentino-Alto adige/Südtirol bölgesinde küçük bir yerleşim yeri. Kışın kayakçıların, yaz ve bahar aylarında bizim gibi doğa tutkunlarının vazgeçilmez yerlerden biri. Burada yapılacak birçok alternatif doğa sporları var. En başta kayak olmak üzere, trekking, tırmanış parkurları yer alıyor. Çoluk çocuk yakın bölgelerden gelen yabancıların ilk tercihi de burası. Her tarafın çiçeklerle donatıldığı bu şirin köyde akşam yemeği için girdiğimiz pizzacıda bizden birini görmek hem onun için hem de bizim için oldukça güzel bir sürpriz oldu. Kendisi yıllardır burada yaşıyor ve çalışıyormuş. Her ne kadar uzun zamandır burada yaşasa da memleketinden, Anadolu'dan gelenleri görünce gözündeki ışıltı anlatılmaz. Kaldığımız diğer günlerde de yeme içme mekanımız burası oldu. O, memleket hasreti giderken, bizde bölgeye ait önemli notlar alarak gezilecek yerlerde ufak değişikliler yaptık. İtalya'nın kuzeyindeki The Dolomites olarak adlandırılan sıradağlar, bir nevi volkanik bir kaya olan dolomit taşından adını alıyor. Bölgede sadece dağlar değil, gölleriyle de oldukça ilgi çekiyor. Dolomit, ayrıca doğal güzellikleriyle Unesco listesinde yer alıyor. Bölge oldukça geniş, buraya üç değil bir ay ayırsak ancak bitiririz. Önceliği birkaç yere vererek, çıktığımız yolculukta Mehmet'le tanışana kadar hazırlamış olduğumuz program tamamen değişti. Listemizi bir sonraki gelişe saklayarak programımızı yeniden yaptık ve önceliği Marmolada'ya, Sella Pass ve Lado di Carazie verdik. Marmolada, kuzey İtalya'da bir dağ ve Dolomitlerin en yüksek dağıymış. Trentino ve Veneto sınırları arasında yer alıyor. Etrafında birkaç tesisin yer aldığı Marmolada'ya sadece iki istasyonlu tek teleferik sistemiyle çıkılıyor. Yüksekliği 3265 m.'yi bulan dağın zirvesinde etrafı kuşbakışı süzülebileceğimiz 360 derecelik bir seyir terası yer alıyor. Asansörle veya merdivenle inilen ara istasyonda da etrafı seyrettikten sonra yaklaşık 20-30 kişilik teleferikle iniş ve çıkış yapılıyor. Dağlarda dolaşmayı seviyorsanız burası görülecek yerlerin başında gelmeli, vurucu bir güzellik. Teleferikle yavaş yavaş yükselerek başlayan serüven, zirvede sonsuzluk hissi veren ve önümüzde uzayıp giden manzarayla son buluyor. Carazie'ye yakın gidilecek ya da çıkılacak bir başka yer de Sella Pass. Hemen eteğinde yer alan tesis ve birkaç yöne doğru çalışan teleferik istasyonları, hem zirveye hem de farklı güzellikleri keşfe taşıyor... Burası bir dağ geçidi aslında. Yukarıya farklı noktalarda yer alan teleferikle çıkılıyor. Biz tesise en yakın teleferikle çıktık. Eski tarz ancak iki kişinin sığabildiği şirin mi şirin bir teleferikti. Binerken ve inerken görevliler yardımcı oluyorlar. Oldukça hızlı binişin ardından farklı bir dünyaya yolculuk başladı. Yukarıda sıcak bir şeyler içip yiyeceğimiz otantik bir tesis yer alırken etrafta kaya tırmanışı yapanlardan, trekking yapanlara, bizim gibi keşfe çıkanlara ne ararsanız vardı. Yürüyüş ve tırmanış rotaları levhalarla bize yol gösterirken, yediden yetmişe herkes dolaşıyordu. Kışın karlı manzarası eminim çok güzeldir ama baharda bir başka güzeldi. Kısaca burası her mevsim farklı güzellikte. Bölgenin en güzel renklerini sunan Lago di Carazie'ya uğramasak olmazdı. Yukarıda bahsettiğim gibi Dolomit'te tek dağlar yok aralarına gizlenmiş muhteşem güzellikte göllerde yer alıyor. Onlardan biri de Lago di Carazie. Yakınında yer alan küçük otoparka aracımızı park edince soluğu gölün kıyısında aldık. Kıyısı dediğime bakmayın etrafı çitlerle çevrili suya yaklaşamıyorsunuz bile. Kısa yürüyüş yolu, seyir terası, birkaç bankın dışında sadece gölün güzelliği ve arkasında yükselen dağlar, ağaçlar yer alıyor. Uzun süreli kalamadık, bu güzelliğe doyamadan ayrıldık. Carazie'de dostumuz Mehmet'in önerisiyle yolumuzun üzerinde yer alan Türk köyüne yani Moena'ya uğramadan Dolomitlerden ayrılmadık. La Turchia adıyla da anılan Moena, her ne kadar Türk köyü olarak bilinse de Türklerin yaşamadığı ama halkının Türklere hayran olduğunu en baştan söylemeliyim. Türklere hayranlıklarıyla bilenen köy, 2. Viyana kuşatmasında ölmek üzere olan yaralı bir Osmanlı askerinin İtalya'nın bu şirin köyüne sığınmasıyla hikaye başlıyor. Köylüler tarafından tedavi edilen asker iyileşince köyün kızlarından biriyle evlenmiş. Köy halkının ''El Turco''diye seslendiği askerin asıl adı da Hasan'mış. Fakat isminden çok Balaban lakabıyla tanınırmış. Köy halkı Hasan'ı, Hasan da köy halkını çok sevmiş. O dönemde dükalığın haksızlıklarına karşı köylüleri korumasıyla bu sevgi kat ve kat artmış. Kendini ve Türk geleneklerini yöre halkına öyle sevdirmiş ki, ölümünden sonra günümüzde bile hala o gelenekler sürdürülüyormuş. Bu nedenle her yıl ağustos ayında ''Türkiye Festival''i yapılıyormuş. Üç güne sığdırdığımız Dolomit gezimizde gezdiklerimizi yukarıda anlattım. Gezemediklerimiz de; Passo Rolle, La Cinque Tori, Seceda, Val di Funes, Tre Cime di Lavarado, en çok gitmeyi düşlediğim Lago di Braies'i de başka bahara sakladık.


Kadıköy iskelesinde başlayan turumuz, Yeldeğirmeni'nin keşfedilmeyi bekleyen sokaklarında, tarihi geçmişi, geriye kalan mimari güzelliği, bir de üstüne yeni fırından çıkmış simit de eklenince tadına doyum olmuyor. Romanlarını okumaktan büyük keyif aldığım yazar Mario Levi ile bir türlü karşılaşamazsak da uzun süre yaşadığı evi, sokağı, mahalleyi doyasıya dolaşıyoruz. Güzel başlayan güne yağmurda eklenince Moda'nın sokaklarında turu tamamlıyoruz. Güne Kadıköy İskelesinden başlıyoruz. Semtin tarihi bakır çağına kadar uzanıyor. Semti, Megaralı göçmenler Khalkedon adıyla (MÖ. 8yy) kurmuşlar. Orhan Gazi, Khalkedon'un bir kısmını Osmanlı topraklarına kattıktan sonra Fatih Sultan Mehmet'in kenti fethiyle bakımsız bir köy görünümündeki semti düzeltmesi için İstanbul Kadısı Hızır Bey'in buraya yerleşmesini istemiş. Bundan sonra semt Kadıköy olarak anılmaya başlamış. Karşımıza Kadıköy Şehremabeti yani Eski Başkanlık Binasını alıyoruz. Eski Başkanlık Binası tüm zarafetiyle bizi çağırıyor. Kadıköy Belediyesi'nin kuruluşu 1869 yılına kadar uzanıyor. Kemerli pervazlarıyla dikkat çeken yapı Türkiye tarihinde modern tıbbın kurucusu Cemil Topuzlu'nun belediye başkanlığı döneminde yaptırılmış. Selçuklu ve Osmanlı mimarisiyle bezenmiş Neo klasik tarzdaki bina, mimarlığını Yervant Terziyan yapmış. Yapıldığı dönemde kumluk denilen alanda denizin doldurulması sayesinde dikilmiş. Eskiden denizin hemen kıyısında yer alırken şimdi dolgularla biraz uzaklaşmış. Bizde tam bir zamanlar denizden koparılan yerde, dolguların üzerindeyiz. En önemli olaylar, buluşmalar burada yaşanırmış. Sivri kemerleri, cephede yer alan çini kaplamaları, ağırlık kulesi şeklindeki sütunları ve saçaklarıyla dikkat çeken yapı 1995 yılında Kadıköy Belediyesi'nin Söğütlüçeşme'ye taşınmasıyla ''Kadıköy Tarih, Edebiyat ve Sanat Kütüphanesi" adıyla yeniden hayat bulmuş. Günümüzde kütüphane olarak da kullanılıyor. Hemen karşısında Haldun Taner Sahnesi yükseliyor. 1927 yılında İtalyan mimar Ferari tarafından yapılan bina farklı amaçlar için kullanılmış. 1940-1960 'lı yıllarda hal binası olarak kullanılırken daha sonra yıkılması gündeme gelmiş. Başarılı bir restorasyonla yeniden hayat bularak konservatuar olarak da kullanılmaya başlanmış. Yol üzerindeki son yapı olan Haydarpaşa Garı, şimdi hummalı şekilde devam eden restorasyon çalışmalarından dolayı kapalı. Hatta Haydarpaşa Garı'nın altında arkeolojik kalıntılar bulunduğu söyleniyor. Bunların dışında Kadıköy'de fazla görülecek eser yok. Aslında Kadıköy, Osmanlı eserleri bakımından fakir bir bölgeymiş. Bu nedenle hala eski dokusunu koruyan Yeldeğirmeni'ne doğru ilerliyoruz. Yeldeğirmeni'ne gelince İzzettin Sokaktan içeriye giriyoruz. Hemdat İsrael Sinagogu yolunda duruyoruz. Sinagog, 1890 yılında bağdadi denilen doğu üslubu tarzında inşa edilmiş. Uzun süre Yeldeğirmeni'nde cami yokmuş, 1940'lara kadar cuma namazı sinagogun bahçesinde kılınırmış. Sinagogun kapısının yanında sonradan örülen duvarın arka tarafında eskiden bir eczane varmış. Şimdi sadece duvarını görebildiğimiz eczane zamanında bölgenin tek eski eczanesiymiş. Varlık vergisinden dolayı zamana direnemeyerek yok olup gitmiş. Artık Semtte yaşayan Yahudi toplumu olmadığı için sinagog ibadetten çok kültürel etkinlerde kullanılıyor. Sinagogun ara yolundan Uzun Hafız Sokağına geçiyoruz. Burada çok özel bir bina, 1909 yılında yapılan Kehribar Apartmanı yer alıyor. Kehribar Apartmanı, ünlü Yazar Mario Levi'nin uzunca bir süre oturduğu ve o güzel romanlarını başta '' İstanbul Bir Masalmış''ı yazdığı yer. Şimdi aynı mahallede farklı bir apartmanda otursa da Yeldeğirmeni Mario Levi ile anılırken, yazarlar kafilesine Azra Kohen'de eklenir. ''Gör Beni'' buradan beslenerek yazılmış bir romandır. Sokaklarda dolaşırken belki Mario Levi'yle rastlaşırız hevesiyle dolaşmaya devam ederken hemen yakındaki Osmangazi İlkokulu'nun önüne geliyoruz. Osmangazi İlkokulu olarak bilinin yerde azınlıkların açtığı ilk özel okul olduğunu buraya gelince öğreniyoruz. Hemen biraz ilerisinde de eski azınlıkların okulundan dönüşen Yeldeğirmeni Sanat Merkezi ve Kemal Atatürk Anadolu Lisesi yer alıyor. Bundan sonrası sadece sokaklarında dolaşıp, yeni fırından çıkmış meşhur Yeldeğirmeni simidini tatmak. Bir zamanların meşhur Ayrılıkçeşme Sokağı'na yürüyoruz. Ayrılıkçeşmesi, o dönemde genelev sokağı olarak biliniyormuş. 1950'lerde dönemin başbakanı Menderes'in kararıyla genelevler kapatılıp, günümüzde ailelerin oturduğu mahalleye dönüşmüş. Yeldeğirmeni ismine gelince, semt ismini tahıl üretiminden dolayı etraftaki değirmenlerden aldığı söyleniyor. Sokak aralarında yüksek binaların duvarlarında yağlıboya resimlere de oldukça fazla rastlıyoruz. Bu sanata Mural sanatı deniliyor. Bu sanatın en fazla icra edildiği yerde Kadıköy bölgesi. Karnımız acıkınca öğle yemeğini meşhur bir yerde Yanyalı Köfte'de yiyoruz. Köftecinin ortaklarından Yanyalı, bir göçmenmiş. Yanya'dan göçüp İstanbul'a gelince saray mutfağından ayrılan Fehmi Bey'le yolları kesişir. Birlikte bugün keyifle oturup birbirinden lezzetli köfteleri, yemekleri yediğimiz Yanyalı Köfteyi açarlar. Karnımız doyunca bu sefer Moda'ya doğru ilerliyoruz. Bahariye'nin meşhur boğa heykelinin önünde durup coşkun kalabalığı seyrettikten sonra Ali Suavi Sokağa sapıp Nazım Hikmet Kültür Merkezi'ne kadar geliyoruz. Eski bir Ermeni Mektebi'nden dönüşen kültür merkezi günümüzde her zaman dolup taşan bir mekana dönüşmüş. Ali Suavi Sokaktan çıkınca hemen solda Süreyya Operasını görüyoruz. Özel izinle günümüzde hala aktif olarak ibadet edilen iki kiliseyi rehberli dolaşıyoruz. Bunlardan birisi Notre- Dame De L'Assomption Fransız Katolik Kilisesi, diğeri de hemen yakınında yer alan Aya Triada Rum Ortodoks Kilisesi. Sonra sokak aralarında dolaşıp, gece ve gündüz hareketli olan barlar sokağını geçip Moda sahile doğru ilerliyoruz. Moda her ne kadar küçük bir sayfiye semti olsa da, tarihi oldukça ilginç. Günümüzde çok azı ayakta kalmış olmasına rağmen Moda bir zamanlar köşklerle doluymuş. Osmanlı döneminde, 19. yüzyılın sonlarında, İngiliz aileler, dönemin önemli bürokratları, sanatçılar ve bilim insanları yaşamak için bu minik sahil semtini tercih etmeye başlamışlar. Hatta rivayete göre, bu ani ilgi ve akımdan dolayı burada yaşamak neredeyse yeni bir moda başlattığından semte "Moda" ismi verilmiş. Semtte, 60'lı yıllara kadar köşkler, konaklar, kiliseler ve en fazla 2-3 katlı bahçeli evler varmış. Günümüzde ise maalesef bu mimari yapıların çoğu korunamadığından yitirilmiş ve Moda'nın şimdiki görünümünü oluşturan bitişik nizam apartmanlar yapılmaya başlanmış. Moda'nın ve birçoğumuzun çocukluk simgesi olan Barış Manço'nun, Yusuf Kamil Paşa Sokak'ta yer alan müzeye dönüştürülen evini her ne kadar pandemiden dolayı kapalı olsa da görmeden geçmiyoruz. Manço'nun evinin karşısında yer alan All Saints Moda Kilisesi'ne uzaktan bakmakla yetiniyoruz. Kilise, ara sıra birçok güzel konsere de ev sahipliği yaptığını öğreniyoruz. Gezi süresinde bize eşlik eden güzel hava bir anda bozuyor ve yerini hafif yağmura bırakıyor. Isınmak ve yağmurdan korunmak için bölgede yer alan mekanlardan birinde kahve keyfiyle gezimizi sonlandırıyoruz.


Ruz-ı Hızır olarak adlandırılan Hıdrellez günü, Hızır ve İlyas Peygamber'in yeryüzünde buluştukları gün olması nedeniyle kutlanıyor. Hızır ve İlyas sözcükleri birleşerek halk ağzında hıdrellez şeklini almış. Yaygın bir inanca göre Hızır Peygamber hayat suyunu içerek ölümsüzlüğe ulaşmış, özellikle baharda insanlar arasında dolaşarak, zor durumda olanlara yardım eden, bolluk-bereket ve sağlık dağıtan, Allah katında ermiş, ulu birisi. Hızır'ın hüviyeti, yaşadığı yer ve zaman belli olmasa da aynı zamanda baharda vücut bulan taze hayatın da sembolü. Hıdrellez kutlamaları genellikle yeşillik, ağaçlık alanlarda, su kenarlarında, bir türbe ya da yatırın yanında yapılıyor. Yine bu törende, baharda yeşeren bitkileri, taze kuzu eti ya da kuzu ciğeri yeme adeti de varmış. Baharın ilk kuzusu yenildiği zaman sağlık ve şifa bulunacağına inanılıyorken; kırlardan çiçek veya ot toplayıp onları kaynattıktan sonra suyu içilirse bütün hastalıklara iyi geleceğine, su ile kırk gün yıkanılırsa gençleşip güzelleşileceğine de inanılıyor. Hıdrellez gecesi, Hızır'ın uğradığı yerlere ve dokunduğu şeylere feyiz ve bereket vereceği inancıyla çeşitli uygulamalar da yapılıyor. Yiyecek kaplarının, ambarların ve para keselerinin ağızları açık bırakılıyor. Ev, bağ-bahçe, araba isteyen kimseler; Hıdrellez gecesi herhangi bir yere, isteklerinin-dileklerinin küçük bir modelini yaparlarsa Hızır'ın kendilerine yardım edeceği de yaygın olan inançlar arasında. Her yıl baharı karşılamak için yapılan eğlencelerden biri de Kakava Hıdrellez Şenlikleri, Mayıs ayının 5. ve 6. gününde Edirne'de kutlanıyor. 5 Mayıs günü akşamüzeri yakılan ateşle başlayan şenlik, 6 Mayıs gününe kadar devam ediyor. Kakava, aslında Romanlar'ın baharın gelişini kutladıkları bir bayram. ''Vur patlasın, çal oynasın'' diyerek, coşmak demek.... Nereden çıktı, bilinmez ama bence en güzel şenlik de burada. Artık her yıl baharı nerede karşılayacağımız belli oluyor; bizi ararsanız, buradayız! Ateşin yakılışına ve etrafında yapılan ritüellere yetişemesek de gün daha aymadan biz de eğlenceye çoktan ortak oluyoruz. ''Madem yolumuz uzun'' diyerek, önceden dileklerimizi hazırlayıp, gül ağacının altına da iki çiziktirince yolculuğumuza başlıyoruz. Gecenin ortasında Edirne'ye, Sarayiçi'ne varıyoruz. Her yer ışıl ışıl ve bir o kadar kalabalık. Yurdun her köşesinden duyan, duymayan, baharı kucaklamaya, iki dilek tutup, müziğin ritmine kapılıp, kalabalığa karışarak eğlenmeye gelenlerle dolu. Bizde bu coşkun kalabalığın arasına karışıyoruz. ''Hojgeldiniz'' kapısından geçince, önceden hazırladığımız dileklerin kabul olması dileğiyle, birer birer Tunca'yla buluşturuyoruz. Sonra davulun, zurnanın melodisine kapılıp, oynaya oynaya coşkun kalabalığın arasında ilerlemeye çalışıyoruz. Güne renk katan, aslında Romanlar. Renk renk allı pullu kıyafetleriyle, bir o kadar da makyajla gün ışımadan etrafı aydınlatıyor. İki tıngırtıda hemen kıvrak danslarıyla eğlenirken, bir de fotoğraf çekmeye yeltenirseniz vay halinize! Hemen avuçlar açılıyor, ''ver bi beşlik be ya'' sözleriyle başlayıp, vermediğinde de bir o kadar sağnak yağan kelime yağmuruyla öbür dünyada buluşmaya kadar uzayıp gidiyor. Genci, yaşlısıyla eğlenceyi seven insanlar. Araya karışan, içlerindeki coşkuyu dışarıya çıkaran, uzaktan gelenleri de bir o kadar eğlendiriyorlar. Kısaca tam bir karnaval havası. Eğlencenin tadına doyamıyoruz. Sıkışıp, adım adım ilerlesek de bize bu coşkun kalabalıktan yansıyan enerjiyle neşemizden hiçbir şey kaybetmiyoruz. Mayısın 5'i akşamı ateşin yakılması ve içlerinden birinin Çeribaşı olarak seçilmesiyle başlayan etkinlik, 6'sının sabahında sona eriyor. Günün diğer saatlerinde şehrin farklı yerlerinde eğlence devam etse de biz eğlencenin tadına doyamadan törenin bitişiyle yavaş yavaş meydandan ayrılıyoruz. Nasılsa gelecek yıl yine burada olacağız.


''Gider miyim, gidemez miyim ?'' düşüncesi, Hırvatistan'ın başkenti ve en büyük şehri Zagreb. Orta Avrupa'nın da en eski şehirleri arasında yer alıyor. Şehir, Medvednica Dağı ile Sava Nehri arasına yayılmış. 19. yüzyılda şehre binalar, meydanlar ve çeşmelerin yapılmasında bir artış yaşanırken, bugün güzellikler katan parkların eklenmesiyle Avrupa'nın en yeşil şehirlerinden birine dönüşmüş. Zagreb sokaklarında, çok sayıda kafe, restoran ve ışıltılı mağazalar gelenleri fazlasıyla çekiyor. Deniz turizminin oldukça fazla olduğu ülkede gelen geçenlerin uğrak yeri olan Zagreb'i hadi gezmeye başlayalım! Güzel yurdumuzdan Thy ile uçuluyor. Air Serbia'da var ama aktarmalı gidiyor. Önceliği Thy verdim. Ara sıra yaptığı indirimlere denk gelip bileti önceden alınca, pandemiyle ardından gelen her iki taraftaki kısıtlamalardan dolayı öteleyerek bugünlere gelebildim. Gelmeden önce Thy sitesinden Hırvatistan'ın kabul koşullarına göre hazırlandım. Hırvatistan bölümünde yer alan belgeyi doldurup, 48 saat öncesi covid-19 testini yaptırdım. Unutmadan söyleyeyim, konaklama belgesi de istiyorlar. Bu bir otel rezervasyonu ya da misafir olarak kalacaksınız ev sahibinin davetiyesi de olabiliyor. Kesinlikle konaklayacağınız yeri belgelemek zorundasınız. Girişte, pasaportta bunları sunarken araya covid-19 testinizi de katıyorsunuz. Sonrasında güzel şehre giriş yapmış oluyorsunuz. Söylemeden geçmeyeyim, vize şart ancak şu dönemde vize verilmiyor. Vizesi olanlar veya hususi pasaportu olanlar gelebiliyor. Bu güzel şehrin her yerine ulaştıracak olan araçlar buradan, Crnomerec'ten kalkıyor. Kısaca bütün otobüs, tramvayların ilk ve son durağı burası. Kaldığım evde buraya oldukça yakın olunca şehrin her yerine rahatça ulaşıyoruz. Şehrin merkezinde bulunan Ban Jelalic Meydanı, Zagreb'in önemli ticaret merkezinin tam kalbinde yer alıyor. Bizde Taksim neyse, Zagreb'de de Ban Jelacic o! Meydan, 1827 yılında yapılmış. Çevresine 19. yy mimarisi eklenince günün her saati hareketli bir alana dönüşmüş. Genellikle buluşma yeri olarak bilinse de birçok festival, konser, miting, kutlama gibi aktivitelerde burada gerçekleşiyor. Sadece ticaret merkezi olarak değil, aynı zamanda şehrin sosyalleşmesinde de büyük önem taşıyor. Ban Jelacic Meydanı'na yakın fünikülerle biraz yükselerek şehre bir tepeden bakmış oluyoruz. Hele bir de gün batımına denk geldiyseniz, nefis manzaraya hazır olun! Güzel bir seyirlik alan olduğu gibi etrafında gezilecek tarihi yerleri müzeleri de gezmeyi unutmayın! Parkın bitiminde yer alan merdivenlerden şehrin güzelliğini seyrederek inmek gezinize farklı bir güzellik katıyor. Museum of Broken Relationships kısaca Kırık Kalpler Müzesi, Hazır fünikülerle yükselmişken hemen yakınında yer alan bu ilginç ve dünyada ender müzelerden biri olan Museum of Broken Relationship'i gezmek bizim için değişik bir tecrübe oldu. Burası, sonu hüzünlü biten ilişkilere, aşklara dair kişisel eşyaların, nesnelerin kısa hikayeleri ile sergilendiği bir müze. Her eşya geriye kalan hüzünlü hikayesinde yer alıyor. Haliyle her ilişkiden geriye kalan hikayeler bizleri oldukça etkiliyor. Önce bağışlanan eşyalarla gezici bir koleksiyon olarak başlayıp, Zagreb'de bu yerde kalıcı bir müzeye dönüşmüş. 2011 yılında Avrupa'nın en yenilikçi müzesi olan '' Kenneth Hudson Ödülünü''de almış. 2017'de 100.000'den fazla ziyaretçiyle Hırvatistan'ın en çok ziyaret edilen 11. Müzesi olmuş. Jelacic Meydanı'ndaki merdivenlerden yukarıya çıkarsanız Dolac Market'e geliyorsunuz. Burası köylü pazarı olarak biliniyor. Girişinde çiçekçilerin yer aldığı pazardan yukarıya çıktığınızda köylü pazarına geçmiş oluyorsunuz. Taze meyve sebzeler, çiçekler ve değişik yiyeceklerin yanında hamur işleri de satılıyor. Şehirde dolaştığınızda da birçok yerde börekçiye rastlayacaksınız. Tıpkı diğer Balkan ülkelerinde olduğu gibi buranın da börekçileri pek meşhur. Burada börek ''bürek'' olarak biliniyor. Dolac Market'ten biraz ilerleyince karşınıza Zagreb Katedrali çıkıyor. Şehrin her yerinden rahatlıkla kendini gösteren katedral Klasik neo-gotik mimarisiyle yapılmış. Maalesef pandemiden dolayı kapalı olduğundan ancak dışarıdan bakabiliyoruz. 1954 yılında kurulan müze 1963 yılında Savska Caddesi'nde faaliyetine devam etmiş. Geniş bir alana yayılan müze, zengin teknik nesnelerle ziyaretçilerine oldukça değişik bir tecrübe yaşatıyor. İki kattan oluşan müzenin alt katında geçmişten günümüze ulaşım araçları ve ekipmanların tarihi gelişimini gözlerken motordan, buharlı makinelere, uçaklara kadar uzanan teknik zenginlik sunuluyor. Üst katta ise uzayın derinliklerine girilse de aşağıdaki zenginliği yukarıdan seyretme fırsatını yakalıyorsunuz. Diğer müzelerde olduğu gibi giriş ücretli. Hafta içi 9.00-17.00 saatleri arasında gezerken, hafta sonu bu aralık biraz daha kısa tutularak 9.00-13.00'e çekilmiş. Hafta sonu gezecekler saate dikkat edelim! Hırvatistan'da en çok ziyaret edilen müzeler arasında 7. Sıraya yerleşmiş. En güzel Noel Marketler burada Zagreb'te, Kasımın son haftasında başlayıp, Aralık ayının son haftasına kadar süren şehrin ışıltılı Noel zamanını görebiliyorsunuz. Önceki seneler bu anı Viyana ve Budapeşte'de yaşamıştım, seneye inşallah burada yaşarız. Noel Maketlerin kurulduğu sokaklarda yürümek, kapalı kafelerin arasından geçmek, açık olanlarda bir sıcak şarabı kartonda olsa bardakta alıp, havanın soğuna aldırmadan dışarıdaki kalabalığa karışmak yine de güzel bir tecrübeydi. Şehrin mimarisi yanında nefes alacağınız, dinlenip keyif yapacağınız geniş parklara, zengin yeşilliklere de sahip şehir. Nikola Tesla Müzesi'nden çıkınca bir kahve keyfi yapıp merkezde yan yana olan üç parktan birine Zrinjevac'a oturuyoruz. Gelmeden öncede kahve makinelerinden sıcak kahvelerimizi alıyoruz. Yol üstünde keyif yapılacak kafelerin bolluğu görünse de hepsi pandemiden dolayı kapalı ancak makinelerle kahve işini hallediyoruz. Şansımıza hava da güzel olunca herkes gibi parkta bir banka bizde yerleşiyoruz. Zagreb düzenli ve güzel bir şehir. Kendine has mimarisi, oturmuş trafik kültürüyle rahatça dolaşılacak güvenli şehirden birisi. Güvenli diyorum çünkü burada suç oranı oldukça düşük. Gideceğiniz yere yürüyerek, otobüsle ya da tramvayla ulaşıyorsunuz. Bunların hiçbirini yapamazsanız internetten indirdiğiniz aplikasyonla daha uzun mesafelere taksiyle ulaşıyorsunuz. Teknoloji sağ olsun! Trafik kuralları oturmuş, diyorum çünkü burada herkes kurala uyuyor. Canım istedi her yerden karşıya geçerim algısını silmeniz gerekiyor. Karşıya ya yaya geçidinden ya da trafik ışıklarının olduğu yerden geçmeniz gerekiyor. Kurallara uymadığınızda ceza ödemeye de hazır olun! Tramvay veya otobüse bastığınız anda yarım saatlik geçerliliği olan biletlerle binebiliyorsunuz. Yarım saat içinde istediğiniz kadar toplu taşıma kullanabiliyorsunuz. Yarım saatlik süre bittiğinde yeni bilet almak şart oluyor çünkü sık sık bilet kontrolleri yapılıyor, aman dikkat! Sava Nehri'nin Kıyısında Park Jarun dolaşmak, Yazın Park Jarun cıvıl cıvılmış. Kışın spor yapanları, ata binenleri, bisiklet sürenleri görsek de buraya yazın gelineceğini anlamış olduk. Yapay göletin etrafında zengin güzelliklerle sıcak havalarda tam keyif yapılacak bir yer. Biz şimdilik ısınmak için yanımızda getirdiğimiz kahvemizi yudumlayarak güzellikleri seyre dalıp, sessizliği yaşıyoruz. Zagreb'in içinde olduğu kadar etrafında da gezilecek görülecek birçok yer var. Yürüyüş yapacağınız trekking parkurları yer alırken, şehre 2,5 saat uzaklıkta Split'e yakın ''Plitvicka Jezera''yı da muhakkak gezi listenize alın. Bu güzelliği başka yazıda anlatacağım şimdilik kısa bilgiyle yetinelim. Bu füniküler sizi Zagreb'in en büyük caddelerinden birisi olan, aynı zamanda alışveriş caddesi olan Ilica Caddesi'ne çıkartıyor. Ilica oldukça uzun ve kalabalık bir cadde. Sağlı sollu sokaklarında tatlı ve kahveciler yer alıyor. Zamanınız olursa Ilica Caddesi'nin başındaki 'Swanky Monkey Garden'da mutlaka mola verin! Avrupa'da ilk defa Museum of Illusions 2015 yılında Zagreb'de açılmış. O günden bu yana ziyaretçilerinin yoğun ilgisiyle hızlı bir büyüme yakalamış. Böylece dünyanın dört bir yayılarak Dört yılda Berlin, Dubai, New York ve Viyana gibi dünyanın 15 farklı şehrinde, alışılageldik müze deneyiminden çok daha fazlasını ziyaretçilerine sunarken 16. lokasyon olarak da İstanbul'da açılmış. Genelde çocuklara yönelik olsa da bizim gibi içindeki çocuğu büyütemeyenlere de eğlenceli bir yer. Değişik ilizyon aktiviteleriyle kısa ama güzel vakit geçiriyorsunuz. Müze iki katlı, içeriye pandemiden dolayı belli sayıda sırayla alıyorlar. Bir de giriş ücreti var tabi! Uzayıp giden sokakları, mimarik güzelliği, yeşil alanlarıyla oldukça etkileyiciydi. Tramvaylar sokaklara farklı bir renk katarken, birbirinden çekici mağazaları, zengin park kültürü, sokak sanatçıları, sanatsal etkinlikleri, kafeler, barlarıyla bu güzel kültür şehrini çok sevdik. Tekrar eski canlılığını kazanınca sıklıkla geleceğimizi biliyoruz. Özellikle 2,5 saatlik uzaklıktaki milli park bizi büyüledi. Tek cevap her zaman. Her mevsim başka güzellikler yaşayacağınız için her zaman diyoruz. Yazın sıcağına, kışında soğuna dikkat edin yeter!


Van Gölü'nün kıyısında geçmişten günümüze tarihi, kültürel zenginlikleri, iklimi ve kendine has yemekleriyle bu sefer Van'ı keşfe çıkıyoruz. ''Kaleler Şehri'' olarak da isimlendiren Van, Türkiye'nin en büyük gölünün kıyısına kurulmuş. Aynı zamanda tarihi bir öneme de sahip olan şehir, geçmişte birçok medeniyete ev sahipliği yapmış. Bunun en güzel izleri etrafta ve müzede rahatlıkla görülüyor. En büyük zenginliği tabi ki Urartular. Şehrin göbeğinde yükselen kalede o dönemden kalma. Etrafında yer alan yapılarda sonradan eklenerek günümüze kadar zenginliğini korumuş. Şehre gelir gelmez, ilk soluğu gölde alıyoruz. Zaten konaklayacağımız otel de hemen kıyısında. Sabah uyandığımızda göl manzarasına karşı yöresel kahvaltımızla güne başlamak bizim için ayrı bir güzellik. Hele havalar da sıcaksa otelin havuzunun kenarında yapılan düğünlere davetsiz misafir olarak katılmamak elde değil. Yöresel kıyafetler, ard arda atılan zılgıtlar, bir de müziğin ritmiyle çekilen halaylar yeni evlilerin mutluluğuna mutluluk katıyor. Gündüz ise göl manzarası tam bir doğa harikası. Turkuaz rengin sunduğu güzellik ara sıra otelin önünden uzaklaşan motorlar, etrafta dolaşan kuşlar, bir de ballı kaymaklı, otlu peynirli kahvaltı tam bir lezzet demeti. Eee, günün bütün vaktini burada harcamıyoruz tabi şöyle bir şehri dolaşmaya da çıkıyoruz. Şehir bildiğiniz Anadolu şehri; bilindik çok katlı yapılar, etrafta lüks oteller, peynirciler, balcılar çarşısı, zanaatçılar, küçük dükkanlar, yaşamın döngüsüne kapılıp günlük işlerine koşturan yerel halk. Hala tadı damağımda kalan baldan, birkaç kilo da otlu peynirden alıp, üstüme bir güzel yük yapıp doğru soluğu kalede alıyoruz. Urartu Kralı I. Sardur tarafından M. Ö. 840-830 yılları arasında yapılan kale, Urartu başkenti Tuşpa'yı seyredeceğiniz bir manzaraya sahip. Şehrin yerinde yeller esse de uzaktan parlayan göl de hoş bir manzara sunuyor. Etrafında sıcak havayı kaçırmayan hafta sonu piknikçileriyle dolu. Çoluk çocuk herkes burada etrafındaki yeşil alana yayılmış, çayını demleyip gününü burada geçiriyor. Çocuklar cıvıltılarıyla etrafta koşup oynarken bizde en güzel günbatımını seyretme umuduyla kaleye doğru tırmanıyoruz. Bayağı zahmetli olsa da seyredilen manzara şahane. Tabi bir de inişi var! O kadar yorulmuşuz ki hemen etrafta taksi aramaya başlıyoruz. Bayağı bir mücadele sonucunda bulduğumuz taksiyle göle doğru otelimize koşuyoruz. Gelmek için sabahın kuşluk vaktini seçince bedenler de ister istemez dinlenmeyi arzuluyor. Ertesi gün zıpkın gibi kalkıp nefis kahvaltıyla güne başlıyoruz. Hava da nefis, hemen programımızı yapıp, yollara düşüyoruz. Bu sefer şehirden biraz uzaklaşıp, etrafındaki zenginliği keşfe çıkıyoruz. İlk soluğu Gevaş'ta alıyoruz. Günün ilk rotası belli Akdamar Adası. Belli aralıklarla kalkan ilk tekneye yerleşmeden önce bir güzel yöreye has demli çaylarımızı içiyoruz. Sonra yavaş yavaş adaya doğru ilerliyoruz. Adaya yaklaştıkça kilise uzaktan daha belirgin olarak görülmeye başlıyor. Adaya adım atar atmaz havanın sıcaklığı yüzümüze çarpıyor. Fotoğraf için uygun bir zaman olmasa da bol ışıldayan fotoğrafların ardından içeriye doğru ilerliyoruz. O dönemden kalan freskler hala belirgin duruyor. İçerideki kasvetli yapı dışarıdan oldukça farklı. Hıristiyan sanatı içinde önemli bir yere sahip olan bu yapının duvarlarında inanılmaz öyküler, kabartmalarla anlatılıyor. Kilisenin güney cephesinde kutsal kitaplar Tevrat ve İncil'den sahneler yer alırken; batı cephesinde, Vaspurakan Kralı Gagik'in kilise maketini İsa'ya sunma efsanesi canlandırılıyor. Doğu cephesinde ise kilisenin kutsal yüzü de sayılan bu bölümde, "Ateşte üç İbrani Genci" ve "Aslan ininde Daniel" efsaneleri canlandırılıyor. Kuzey cephesinde, Adem ve Hava'nın yasak meyveyi yemesi, cennetten kovulmaları, Samson'un düşmanını öldürmesi sahneleriyle dört bir yanı farklı hikayeye dokunuyor. İçini dışını dolaşıp, adanın havasını da bolca içimize çekip yeni gelen kalabalıktan sıyrılıp, uzaklaşıyoruz. Gelişi gibi gidişi de bir güzel bu adadan. Adadaki kilisenin detaylı hikayesini merak edenler ise ''Akdamar Adası'' yazımızı okumadan geçmeyin. Günün yarısını burada geçirince geriye kalan zamanı biraz uzaklara açılarak tamamlamaya karar veriyoruz. Rotamız Ağrı, Doğubeyazıt. Malum yol uzun, şoförümüz de yerli olunca kalan vaktimizi iyi değerlendirmek için güzel bir program yapıyor. Zaman kaybetmemek için yol kenarında yer alan köfteciye siparişle yaptırdığımız ekmek arası köftelerimizi paketleriyle kapıp yolda bir yandan da karnımızı doyuruyoruz. Önümüzde uzayıp giden ovalar, ara sıra otlayan hayvanlar, birkaç evden oluşan köyleri ardı ardına bırakarak bayağı yol gidiyoruz. Doğubeyazıt'a girdiğimiz anda İshak Paşa Sarayı, uzaktan da olsa göz kırpıyor. Hala aynı güzellikte hala aynı heybetiyle tepeden bütün alana hakim bir noktadan öyle rahatlıkla görünüyor ki görmemek için kör olmak gerekiyor. Kendine aşık edecek güzellik de yani! Hemen yanına koşuyoruz. Duyan bugün gelmiş gibi bir o kadar kalabalık hem içi hem dışı. En çok anı burada kalıcı kılıyorum. Çekebildiğim kadar fotoğraf çekiyorum. Doymuyorum! Taş işlemeciliğin konuşturulduğu el emeği göz nurunun belirgin olduğu göğe yükselen kapısından girdiğimiz anda büyüleniyoruz. Biraz restorasyon hataları olsa da ben buraya hayran oluyorum! Oldum da zaten! Uzun bir süre dolaşıyor, bakıyor, bir köşede duruyor, seyrettikçe çıkamıyorum. Ancak gün buna izin vermiyor. Vakit azalınca hava da yavaş yavaş kararınca hemen yanındaki Urartu Kalesi'ni ve camiyi de dolaşıp geldiğimiz yöne doğru ilerliyoruz. Uzun yolculuğun ardından biraz soluklanmak için Muradiye Şelaleri'ne uğruyoruz. Buraya kadar gelmişken, uğramayan pişman olur. Bir tepeden coşkun akan suların etrafında yer alan terasın kıyısında küçük bir işletme konuşlanmış. Şelaleye karşı yerleştiğimiz masamızda hem çayımızı içiyor hem de coşkun akan suyun dinlendirici etkisiyle gevşiyoruz. Van'a gelince gezmelere de doyamıyoruz. Gezilecek o kadar yer var ki. Etrafındaki kaleleri görmeden, kiremitte balık yemeden, zengin çeşitleriyle kaymaklı, ballı kahvaltısını tatmadan, eski sokaklarında dolaşmadan, kaleden gün batımını seyretmeden, Akdamar'a, Doğubeyazıt'a uğramadan, Muradiye'de coşkun akan suyun ritmiyle demli çayı yudumlamadan, gölün kıyısında oturmadan dönülmez dimi? Ben bunları yaptım diyorsanız, daha tam anlamıyla gezememişsiniz, daha neler var, neler? Bizden şimdilik bu kadar.


İçimi yeni bir yaş, yeni bir heyecan sarmış... Bakalım buradan sonra yaşam yolculuğu nereye doğru seyredecek diye kafamda kelebekler uçuyorken, günbatımında Venedik'te oluyoruz. Etrafımızdaki kanallarda harika yansımalar gözüme çarpıyor. Tam fotoğraflık kareler! Öyle yorgunuz ki bunlardan sıyrılarak doğru otelin yolunu tutuyoruz. Biraz motorla biraz yürüyerek, labirentli dar yollardan, birbirine benzeyen binaların önünden geçip ve önümüzde uzanan dar sokağın bitiminde harika bir mimarinin karşısında gelmenin mutluluğuyla yüzümüze bir tebessüm yayılıyor. Hemen odamıza yerleşiyoruz. Evet Venedik'te kanallar şehrindeyiz, hava daha kararmamış ama sokaklarda dolaşacak dermanımız da kalmamış. Rüyamızda CİAO, hoş geldiniz dese de duyacak, kıpırdayacak hal kalmamış. Yarına sakla kendini Venezia! Akşam pelte gibi yatıp, sabah bir o kadar dinç kalkıyoruz. Yeni bir yaş, yeni heyecan, bir de yeni güne en güzelinden '' merhaba'' Ciao Ciao Ciao diye bağırarak şehrin sokaklarını keşfe çıkıyoruz. Çok güzel dinlenmiş bir o kadar da heyecanlıyız. BU ŞEHRİN SOKAKLARINDA DOLAŞMAK AYRI BİR GÜZEL. Her biri birbirinin benzeri tıpkı labirent gibi bir o kadar etkileyici ve güzellikteki sokaklarda dolaşırken, ara sıra dar dönemeçlerden dönüp, bir anda daha kalabalık ve daha geniş sokaklara çıkınca şehrin şakalarına gülmeden edemiyoruz. Haritadan biraz saptığımızda kaybolmayı göze almak demek. Burada yaşayanlar nasıl evlerini şaşırmadan bulabiliyor? ''Birbirinin benzeri sokaklardan kaç defa geçtik yoksa aynı yerde dönüp durduk mu acaba?'' diye yanılsamalarla mücadele ettiğimiz anlar da oldu. Şaşırmadan yola devam ediyoruz. BİRBİRİNİN AYNI, ETKİLEYİCİ DÜKKANLARIN yanından geçerken, içeriye alıcı gözle baktığımızda bunların çoğunluğu ya maske ya da cam eşyaları satıyor. Geriye kalanı da günlük, süs, turistik eşyalar satıyor. Maske bu şehirle bütünleşmiş. Ortaçağdan gelen gelenekler günümüze kadar uzanıp turizm aracı olmuş bile. Her gelen turistin olmazsa olmalarından biri de maske almak. Venedik'e gelince maske almadan dönmek olmaz, biz de bu kervana karışıp, birer tane maske sahibi oluyoruz. Dükkanların çoğunluğunda plastik ürünler satılırken asıl orijinal maskeleri yapan birkaç ustayı da bulmak lazım ki onlardan biri Rialto Köprüsü üzerinde. En fazla satılan diğer ürün ise cam eşyalar. Venedik'in kuzeyinde yer alan Murano ya da diğer adıyla Burano adasında üretilen işlenmiş cam ürünler; fincanlar, tabaklar, biblolar, kolyeler ve daha sayamadığımı bir çok çeşit yer alıyor. Cam işlemeciliği merkezi de olan bu adaya Venedik'e gelip de uğramadan dönerseniz Venedik'i gezmemiş sayılıyorsunuz. Biz de zamanın yetersizliğinden uğrayamadık. Gezmemiş mi oluyoruz? Tekrar gelmek için artık bir nedenimiz var! KARNIMIZ ACIKINCA, meydanda yer alan geleni geçeni seyredeceğimiz yapıların ortasında lezzetli PİZZALARIN tadına bakarken yanında şarabımızı yudumlayacağımız cafe restaurantlar da oturup zamanın akışına kendimizi bırakıyoruz. Sonra dinlenmiş olarak kalkıp kalabalık sokaklarda elimizde harita, sırtımızda çanta tekrar kayboluyoruz. DAR SOKAKLARDA, küçük şarap dükkanlarından 1 eurodan başlayan fiyatlarla litrelik şarabımızı alıp, içeceğimiz uygun bir kanalın kenarına ilişip gelene geçene ''CİAO'' diye seslenerek eğleniyoruz. Kendimizi şehrin bir parçasıymış gibi hissedip, bir de dilimize aşk şarkısı doluyoruz. KANALLAR ARASINDA GONDOL TURU için tek fiyat 80 Euro. Hangi gondolu görürseniz tarife aynı. İster bir kişi ister 6 kişi sayı değişse de fiyat değişmiyor. Biz bu konuda şanslı günümüzdeydik. Üç kişilik Hintli aile binmek isterken anlaşıp, sayıyı altıya yükseltip gondol turunu uyguna getiriyoruz. Yarım saate sığdırdığımız turda gondolcu geleneksel kıyafetiyle arkamızda ara sıra etraftaki gondolculara gelişimizi müjdeleyen seslenişiyle, kanalların arasında yavaş yavaş ilerliyoruz. Bazı kanallarda aynı anda dört gondol karşılaşsa da hepsi bir yolunu bulup kendi rotasında ilerliyor. Şehre gelip de gondol turu yapmadan dönmek hiç gezmemiş gibi hissetmekle aynı değerde. ŞEHRİ DOLAŞIRKEN EN GÜZEL EN ALIMLI ELBİSEMİ GİYDİM ÇÜNKÜ BUGÜN BENİM DOĞUM GÜNÜM. Yaş günüme denk gelince en havalı elbisemi seçip sokaklarında dolaşıyor ara sıra fotoğraf çektirerek anılarıma yenilerini ekliyorum. SANMAYIN ŞEHİR SADECE KANALDAN VE BİNADAN İBARET. Aniden karşınıza bir müze çıkabilir. Gondol turumuzu tamamlayınca yapısal olarak küçük binada ünlü tasarımcı ZAHA HADİD'in eserleri sergilenmekteydi. Mimarlıkla yakından ilginiz ya da tasarım merakınız varsa karşınıza çıkan en güzel müze diyebilirim. Ayıracağınız birkaç saat hayatınızda olumlu anlamda etki yaratacaktır. HER İTALYAN ŞEHRİ GİBİ SANAT; TARİHLE İLİNTİLİ BİR ÇOK GEZİLECEK YER VAR. Peki şehre ayırdığımız bu süre yeterli mi? Her gelen ziyaretçi gibi bir günlük kanallar arasında dolaşıp, şehrin dış çerçevesinden gözlemlemekle birkaç güne yayıp ayrıntılı gezmek mi daha anlamlı? Ama genelimiz daha sıkışmış programla soluğu kanallarda alıp, başka şehirlere doğru yol alıyor. Etrafında görülecek, soluklanarak gezilecek, şehri birebir yaşayacak alan çok. Bunlar için de zaman lazım. MOTOR TAKSİCİLER ÇOK KARİZMA! İster genç ister yaş almış olsun hepsinin havası bin beş yüz diyelim. Gözlerde aynalı gözlükler, fit bir bedenle keyifle önünüzden taksi motorlar geçiyor. Hele bizim gibi kanalın kenarına oturmuş keyif yapıp dinleniyorsanız, eğlenceye hoş geldiniz o zaman. Her gelen geçen taksici etrafı süzüp, muhakkak uzaktan selamını veriyor. Yanımızda yer alan durağa yanaşıp müşterilerini indirip, yenilerini alıyor. Motorlarda bizim konforlu markalı araçlarımız gibi deri koltuklusundan aynalı, cilalı çeşidine göre değişik tasarımda. En çok bu yönü ilgimizi çekti ve çok eğlendik. SAN MARCO MEYDANI, en kalabalık ve ilginin en fazla olduğu meydan. Gelenlerin en çok ilgisini de meydan da yer alan San Marco Bazilikası, Dükler Sarayı, Aziz Mark'ın Çan Kulesi çekiyor. Meydanın yakınında yer alan Ahlar Köprüsü'de bu bölgede önemli yapılardan. Gezilmesi gereken tarihi yapılar çok ancak bizim gibi zaman kısıtlıysa şehrin kanallarında iz sürmek keyifli anlar yaşamak da önemli. ŞEHRE ULAŞIM DA ÇOK KOLAY. Türkiye'den THY'nın şehrin en büyük havaalanı Marco Polo Havaalanına doğrudan uçuşları var. Tabi başka havayolu şirketi de var; Türkiye'den uçarken İtalyan Havayollarını da deneyebilirsiniz. Peki biz nasl geldik? Floransa'dan yaklaşık üç saatlik otobüs yolculuğuyla şehre ulaştık. Ara istasyon olarak başka şehirleri kullanmak daha avantajlı ve ekonomik. Hem fazla şehir gezme fırsatımız oldu, hem de daha ekonomik seyahat ettik. Dönüşte RYAN AİR havayoluna ait uçakla doğrudan Frankfurt'a uçtuk. Bilet fiyatımız çok ama çok uygun. Ara sıra çıkardığı ekonomik biletlerle iki faklı ülke farklı şehirleri de gezmiş olursunuz. Bizde bu sefer ekonomik gezerek aynı anda bir haftaya sığdırdığımız dört şehir iki ülkelik gezi programımızı tamamlamış olduk.