Nazmi Öner'in, ''Amsterdam'' şiiri bile bu şehre gitmek için bir nedendir. Kanalları, müzeleri, tarihi güzellikleri, özgürce sunulan yaşamıyla görülesi, sevilesi gereken şehirlerden biri Amsterdam. Gitmek için bir çok neden sayılsa da bizim de elbet bir nedenimiz var; yeni yaş, yeni heyecan. Biz de görelim tanışalım bu şehirle diyerek iki güne sığdırdığımız programla yola çıkıyoruz. Hafta sonunu başka bir mekanda merakımızı güdüleyerek, yeni keşiflere yol almak için saat gece yarısına dönmeden Amserdam'a iniyoruz. Yolculuk süresince günün bitmediğini, uzadığını uçağın o daracık penceresinden, bulutların üstünde aydınlığın birbirine karıştığı turuncu ve mavinin uzun uzun öpüşünü seyrediyoruz. Yaklaşık üç saatlik yolculuğun ardından şehrin en büyük havaalanı Schiphol'e inmiş oluyoruz. Sorunsuz pasaport geçişi, birkaç soru ve cevabın ardından şehre açılan kapıdan çıktığımızda, gelen ve giden yolcuların ulaşımına verilen önemi bir anda hissediyoruz. Her şey sistemli olarak şehirde düzenlenmiş. Konaklayacağınız otele belli saat aralıklarında ulaşım mevcutken, kaçırdığınızda hemen yanında yer alan otobüs durağı, o da olmazsa tren seferine kadar her türlü ulaşım mevcut. Bizim otelin son servisini zaman farklıyla kaçırıp birazda yorgunluk çökünce, hemen yanında yer alan ticari taksilere yöneliyoruz. İki kişilik bir grup için bayağı maliyetli olsa da son model araç ve kibar sürücüyle yaklaşık 60 Euro'luk bir ödeme sonucunda otelimize kavuşuyoruz. Otel biraz merkezden uzak ancak konumu, tasarımı, rahatlığı ve çalışanlarıyla güzel bir hafta sonu geçirmemizi sağlayıcıların başında geliyor. Sabah dinç kalkıp ve güzel kahvaltının ardından özgürlüğün, herkesin gitmeyi düşlediği şehri keşfe çıkıyoruz. Çıkmadan önce otelden aldığımız şehir haritasında her türlü ayrıntı düşünülerek hazırlanmış. Gelmeden önce hazırladığımız program doğrultusunda hemen keşif turlarına başlıyoruz. Merkez istasyondan şehre doğru baktığımızda biraz yoğunluk görüyoruz. Hemen karşımızda Red Light denilen bölge yer alıyor. Buraya gelen turistlerin yoğun ilgi gösterdiği, genelinin dolaşıp hatta konakladığı alan. Açıkçası beni o kadar çekmedi. Yoğunluğu, hareketliliği ve biraz kirliliğiyle ara sokaklarda dolaşarak, tanışıp bir o kadar da uzaklaşıyoruz. Hemen yanında yer alan Dan Meydanı'ndan aşağılara doğru inemeye çalışıyoruz. Şehrin her yerini karış karış dolaşmak çok kolay. Neden mi? Her yere, her yöne tramvay hattı var. Sabah aldığımız metro biletlerimizle yoruldukça uzun mesafeleri tramvayla aşıyoruz. Ara sıra bastıran yağmurdan korunmak için bir anda Rembrandt Meydanı'na sığınıyoruz. Yağmur hafif hafif dokunuyor. Bir ısınma, dinlenme molası, bir kaç çekilen fotoğrafla, heykellere dokunuş ve anı ölümsüzleştirdikten sonra önümüzden geçen 4 numaralı tramvaya atlayarak önce Frederik Splein'de inip, biraz yürüdükten sonra (10 ya da 7 numaralı hangisi gelirse hepsi müzeler bölgesinden geçiyor) gelen tramvaylardan birine biniyoruz. Genelde bayan görevlilerin çalıştığı tramvayda kartlarımızı okutarak üç duraklık yolculuğumuza devam ediyoruz. Daha tam yerleşmeden gayet bakımlı memur; '' müzeler '' diyerek herkese sesleniyor. ''Hadi geldiniz inin ve gezin, sanatı, tarihi tanıyın!'' der gibi. Geniş bir alana yayılan, birbirinden değişik mimarinin birbiriyle yarışırcasına dizilip ziyaretçilerini ağırladığı bölgede günün yarısından fazlasını buraya feda edip; '' hangi müzeye girelim?'' sorusuna hemen yanıt buluyoruz. Bizim gibi kısa süreli gezginler ancak birini tercih edebiliyor ve şansımızı Rijks Müzesi'nden yana kullanıyoruz. İster dışarıdan, ister içerideki gişeden hangisinden alırsanız alın bilet fiyatları aynı 18 Euro. Biz dışarıdaki gişeden alıp, çokta sıra beklemeden, gezmeye başlıyoruz. Hem mimari hem de içerik olarak dolu dolu üç saatimizi buraya feda ediyoruz. Her katı ayrı döneme ait eserlerin sergilendiği müzede, kronolojik sıraya göre yavaş yavaş geziyoruz. İçerisi oldukça kalabalık ve gelenler bir o kadar da ilgili. Aynı coşkun kalabalığı bölgede yer alan diğer müzelerde de rahatlıkla görüyoruz. Dışarıya çıktığımızda hava ara sıra açıyor, yağmurun dingin vakitlerinde kanallar boyu yürüyoruz. Kanallar arasında yürürken, kenarlarına dizili birbirinden güzel evleri seyrede seyrede Rembrandt Meydanı'na varıyoruz. Meydandaki heykellere ilgi çok fazla, aralarına karışıp, '' bir hatıra da bizden olsun.'' deyip fotoğrafla kalıcılığı sağlıyoruz. Özgürlükler şehri kanallarla çevrili, kanalların kıyısına ilişmiş birbirine benzer güzellikte evler ve suyla temas eden ya bir tekne ya da bir yaşam alanına rastlıyoruz. Biraz yukarılara doğru kanalların arasında dolaşarak Dam Meydanı'na varıyoruz. Dam Meydanı herkesin ilgili olduğu, toplandığı, buluştuğu hatta bu şehre adını veren, şehri şehir yapan meydan. Amstel nehrinin etrafına yayılan bir güzellikle, Dam'ın buluşup bugün Amsterdam adını aldığı yerde burası. Etrafta dolaşıp, günü tamamlayınca 51 numaralı tramvaya binerek otelimize geliyoruz. Sabah daha dingin yeni bir güne başladığımızda dünkü ara sıra yağışlı havadan eser kalmadığını görüyoruz. Kahvaltının ardından tekrar yollardayız. Metroyla ana istasyona geliyoruz. Tabi bu sefer valizlerimiz yanımızda. Ana istasyonda yer alan emanet dolaplarına kredi kartıyla ödeme yaparak eşyalarımızı bırakıyoruz. Saat sınırlamasının olmadığı emanet dolap sisteminde bir dolap için 7.5 Euro ödeme yapıyoruz. Valizlerde emin ellerde hemen günü değerlendirerek şehrin sokaklarına akıyoruz. 4 Numaralı tramvay ve ardından 10 numarayla müzeler bölgesini tekrar dolaşıyoruz. Van Gogh Müzesi yine coşkun kalabalığı ağırlarken yanında yer alan geniş parka kurulu pazarı dolaşıp, parkta biraz etrafı seyrediyoruz. Önümüze serili sınırsız yeşillikle sanat birbiri içine geçmiş durumda. Etrafta yer alan kalabalığın arasına karışıp sokak satıcılarından yiyeceklerimizi alıyoruz. Bu yöreye has patatesler, fırından mis gibi kokusu ve sıcaklığıyla çıkıp en güzel lezzeti sunuyor. Aslında Fries'in tadını merak ederken değişik soslarda bir nevi kumpir tadında küçük kaplarda sunulan patatesler de oldukça lezzetli. Etrafa yayılan canlı müziğin tınıları, cıvıldaşan kalabalık ve önümüzde uzanan mimarinin karışımından bir süre sonra sıyrılıp yukarılara doğru ilerliyoruz. Şehirde yapılacak etkinliklerden biri de kanal turu. Kanal turu için hem fiyat hem de rota bakımından en uygun yer Amstredam Music Theatre'nın yanında yer alan City Hall'un önünden kalkan tekneler. 10 Euro'ya bir saatlik güzel bir Amsterdam turu yapma olanağı buluyoruz. Old Town bölgesini çevreleyen turun ardından bindiğimiz yere tekrar dönüyoruz. Biraz daha yukarı çıkarak yeniden Red Lİght Bölgesi'ne geliyoruz. Etrafta eğlenen gençler, bölgeye damgasını vurmuş görüntülerin arasından sıyrılıp ara sokaklarda dolaşarak Dam Meydanı'na iniyoruz. Dam Meydanı'nda yer alan Royal Palace ünlü mağazalarını dolaşıp bir kahve molası veriyoruz. Çok fazla alışveriş düşkünlüğümüz olmasa da içerinin mimari güzelliği etkiliyor. Çıkınca Damstrar'tan, Oude Hoogstraat' doğru giderken ara sokakta uzun bir kuyruğa rastlıyoruz. Vleminckx 1887'den beri hizmet veren yerde Frieslerimizi alıp karşıda yer alan kafede soğuk biraların eşliğinde patateslerimizi hüpletiyoruz. Karşımıza oturan genç Türk çiftle Amsterdam ve gezilerimiz üzerine tatlı bir sohbete dalıyoruz. Tamamen tesadüfi bulduğumuz ve Amsterdam da külahta patatesin doğru adresinde yiyoruz. Tamamen şans demeliyim. Sonra etrafta keyifli dolaşımların ardından gece yarısına doğru başlayacak yolculuğumuz için yeniden merkez istasyonuna gelip valizlerimizi alıyoruz. Yaklaşık kişi başı 15 Euro'ya aldığımız tren biletiyle 14B deki perona geçip trenimizi beklemeye başlıyoruz. Dönüş hüznü üzerimize çökerken sessizce şehirden ayrılıyoruz. Tekrar buluşur muyuz, bilmem ama şehrin etkisi uzun süre üzerimizde olacağı belli.


Burası Abant, Bolu'nun en popüler dinlenme yeri. Popüler diyorum çünkü hemen herkes tarafından biliniyor. Hafta sonu yakın yerlere kaçamak yapanların da listesinin ilk sırasında yer alıyor. Burayı cazip kılan, Abant Gölü. Göl, yeraltında meydana gelen tektonik çöküntüler sonucunda oluşmuş. Deniz seviyesinden yüksekliği 1328m. derinliği 18, yüzey genişliği de 1.25 km2'yi buluyor. Abant Gölü'nü dağlardan gelen kar ve yeraltı suları besliyor. Göl, Abant ve Keremali Dağları üzerinde yer alıyor. Göl ve çevresinin 1196 hektarlık alanı Tabiat Parkı olarak işletiliyor. Gölün çevresinin genelini köknar olmak üzere çam ve kayın ağaçları sarıyor. Ağaç çok olunca bol oksijenli mis gibi havası oluyor. Aracınızla geldiyseniz önce gölün çevresini bir turlayın. Aracınızı park ettikten sonra gerçek anlamda tabiat parkına adım atmış oluyorsunuz. Bir tarafta sayfiyelik yerler, diğer tarafta ise otel ve cafeler yer alıyor. Yaklaşık 7 kilometre uzunluğundaki gölün çevresini turlayın. Yürürken her yeri keşfedip, bol bol da fotoğraf çekeceksiniz. Geliş zamanınıza göre yapacaklarınızda değişiyor. Kışın gelmişseniz eğer, her yerin beyaza bürülü halini çok seveceksiniz. Belli alanlarda yer alan kiralık kızaklarla kaymanın tadını çıkaracaksınız. Kızakla kaymak sadece kışa özgü bir durum onun dışında hangi mevsimde gelirseniz gelin diğer yapacaklarınız değişmeyecektir. Parkın girişinde yer alan faytonlarla göl turu yapabilirsiniz. Etrafta dolaşırken çalgıcıların nağmelerine doğru ilerleyin. Günübirlik farklı yerlerden gelen grupların arasına karışıp, müzik eşliğinde eğlencelerine katılabilirsiniz. Halay mı çekersiniz, Ankara Havası mı olur bilinmez ama keyif alacağınız kesin. Etrafta at turları yapılıyor. Çoluk çocuk gelmişseniz, at turları çocuklar için oldukça ilgi çekici. Eğer günübirlikçilerdenseniz sayfiye yerlerindeki masalardan birine yerleşip, mangalınızı yakabilirsiniz. Açık havada iştahın da açık olduğu yerdesiniz. Mangalınız yoksa üzülmeyin oteller var, kafeler var. Çevre turu da yapabilirsiniz. Yakındaki köylere doğru yürür, köy ürünleri olan yiyeceklerden, el emeği işlemelerden de satın alarak ekonomiyi canlandırırsınız. Ev yapımı ürünler bu yöreye ait; reçeller, peynirler, erişte, bal ve daha birçok çeşit sayabiliriz. Gölün girişinde yer alan Abant Tabiat Müzesi'ni de gezmeden dönmeyin! Her mevsimi bir başka güzel. Sonbaharda renklerin cümbüşünü yaşarken; kışın beyazlar içinde kızak keyfi yapar, soğuktan titreyerek göle karşı sıcacık içecekle ısınmaya çalışırsınız. Ya baharda ? Yeni açmaya başlayan renk renk nilüferleri, gölün yüzeyinde salınırken görürsünüz. Yaz da kamp zamanıdır. Havalar ne kadar sıcak olsa da burada Karadeniz havası dolaşır, durur. Hiç ummadığınız anda Karadeniz yaylalarını da aratmayacak tatta hafif bir sis çöker. Göz gözü görmez. Sonra beş dakika da dağılır gider. Diğer tabiat parklarından faklı olarak burada konaklayacağınız tesisler mevcut. Gölün kıyısındakilerin fiyatları yüksek, girişte yer alan pansiyon ve bungalovlarda daha uyguna kalabilirsiniz. Abant Gölü, konum itibariyle güzel bir yerde, bu nedenle buraya ulaşımda çok kolay. İstanbul ve Ankara'ya eşit mesafede. İstanbul'dan gelecekler için Bolu kent merkezine sapmadan otobandan Abant sapağına dönebilirsiniz. Ankara'dan gelecekler de Bolu'yu geçtikten sonra Abant sapağından dönebilirler. Tabiat parkı olunca giriş ücretli tabi. Her mevsim ilginin yoğun olduğu yerlerin başında geliyor. Genelini günübirlikçiler oluşturuyor. Bu nedenle piknik alanlarında çöpler birikiyor. Doğayı korumayanları uyaralım! Kışın gelecekler giysilerini hava koşullarına uygun olarak seçmeliler. Yoksa donarsınız. Burada hava hemen soğuyor. Kamp yapacaklar için en uygun zaman bahar ve yaz. Ancak ortama uygun donanıma sahip malzemeniz olmalı. Burada kamp yapmak öyle kolay değil. Çevrede fazla umumi tuvalet yok, olanı da ücretli. Gölün kıyısında kahvenizi, çayınızı içeceğiniz birkaç mekan mevcut. Fiyatlar makul. Gelince çok güzel keyifli bir gün geçireceğiniz kesin. Buraya kadar gelmişken yakında yer alan Gölcük'e de uğramadan ayrılmayın. Aşağıda linki bulunan Gölcük gezi rehberi yazımızı da okumadan yola çıkmayın!


Sakarya'nın Karadeniz'e açılan penceresinde, Karasu ile Kaynarca ilçeleri arasında Türkiye'nin en büyük longoz ormanı, burada yer alıyor... Acarlar Longozu... Longoz, su basar demek. Yurdumuzda nadir su basar ormanlarından biri olan Acarlar Longozu, su basar orman ekosistemiyle 1. derece sit alanı olarak koruma altına alınmış. 250 ile 1250 metre genişliği, 7,5 kilometreye yakın uzunluğuyla, oluşumu açısından tipik bir set gölü. Sakarya nehrinin batısında yer alıp, fazla suları Okçu Deresi'yle Sakarya Nehri'ne döküyor. Gölde bir kısmı endemik olan birçok bitki ve hayvan türü yaşıyor. Aynı zamanda göçmen kuşların üreme ve kışı geçirdikleri özel alanlardan da biri... Buraya geldiğimizde birbirinden farklı kuşların cıvıltısıyla karşılanıyoruz. Doğal karşılama ekibi aynı zamanda... Tek o mu; göle yayılan nilüferler coşkuyla açma gününü beklerken, biz sudaki yansımalarını seyrederek huşuyla ahşap köprüde dolaşıyoruz. Orman alanına doğru süzüldüğümüzde dişbudak, kızılağaç, kayın, karaağaç türlerine rastlıyoruz. Çocuk felci tedavisinde kullanılan "Göl Soğanı'da" burada yetişiyormuş. Longozun, Karasu kısmında yaklaşık 500 metrelik ahşap yürüme alanında, yürüyüş yaparak güzellikleri keşfedebiliyor; kuşların cıvıltıları eşliğinde nilüferle dans ediyoruz. Ara sıra çıkan ördekler sudan karaya doğru süzülüyor... Girişinde yer alan restaurantın yerel halktan olan sahibinden yöresel lezzetleri tadabilmenin yanında buranın hikayesini, atalarından miras kalan güzellikleri dinliyoruz. Suyun kıyısına ilişip bir masada saatlerce doğanın sesini dinleyerek çayımızı, kahvemizi yudumluyoruz.


Anadolu yakasında adalara gitmek için birçok seçenek var, biz Kartal iskelesini tercih ediyoruz. Sıradaki feribotta, açık alana kuruluyoruz. Biraz deniz manzarası, rüzgarın sesi, martının sesi derken adalardan Heybeli'yi seçiyor ve iniyoruz. Adaya gelince gezilecek, görülecek yerler de bir o kadar çok. Önce yol yorgunluğunu atalım, biraz da serinleyelim derseniz hemen soluğu Tadım Dondurmacısı'nda alınız!.. Adanın en meşhur dondurmacısı Tadım'da damla sakızlı dondurmanın muhteşem tadının üstüne bir de ikram edilen çayın keyfiyle ada sokaklarını adımlamaya başlayın. İlk istikamet Ruhban Okulu olsun. Adaya hakim bir tepeye kurulu okula gitmeden önce ayrıntılı ada haritasını da edinmek gerekiyor. Bizde haritamızı, Denizcilik Lisesi'nin yanında yer alan Deniz Kafe'den alıyoruz. Haritayı alınca meydandaki gazetecinin önünden yukarı doğru kıvrılarak, camiye doğru ilerliyoruz. Günlerden çarşamba ve adanın meşhur pazarı kurulu. Yolda pazar çantalı ada sakinlerinin meraklı bakışlarıyla karşılaşıp, tatlı bir selamlaşmayla caminin yanından sağa doğru kıvrılan ağaçlı yoldan okula doğru ilerliyoruz. Ara sıra geçen faytonlar, yoldaki yabancılar yol arkadaşı oluyor. ''Tıslıya tıslıya'' kızgın güneşin dayanılmaz sıcaklığında, hafif de ağaçların esintisiyle biraz serinlerken, eski terk edilmişliğe mahkum okula varıyoruz. Geniş bir arazının üstüne kurulu okul, yüksek camlı, kasvetli bir görünüme sahip. Her gün 9.00-17.00 saatleri arasında ziyaretçilere açık olan okulun içi, dışarıdan tamamen farklı, hoş bir serinlik veriyor. Gezilecek alanlar sadece giriş katıyla sınırlı olup, bina da iki kattan oluşuyor. Sağ tarafta büyük kapıdan girdiğimiz anda sağlı sollu yerleşik olan sınıflardan birine dalıyoruz. Bildiğiniz eski ahşap yüksek sıralar, kitaplık ve öğretmen kürsüsü içeride yer alıyor. Koridordaki diğer kapıların minicik pencerelerden, tek tek diğer sınıfların içini göz gezdirip soldaki büyük kapıya yöneliyoruz. Açılan kapının ardında, koridora kurulmuş yağlı boya tablosunu keyifli dokunuşlarla renklendiren ressamın dinlendirici müzik eşliğinde sergilediği sanatsal performansından sıyrılarak kapalı alandan bahçeye çıkıyoruz. Okulun yerleştiği tepenin hemen karşısındaki tepeye kurulu ülkemizin 2. Cumhurbaşkanı İsmet İnönü'nün evini ziyaret ediyoruz. Bakımlı pembe köşk üç kattan oluşuyor. Her katında aileye ait eşyaların sergilendiği bölümler yer alırken, çoğunluğu da İsmet İnönü'nün eşyaları oluşturuyor. İsmet İnönü Müzesi'nden çıkınca hemen arka sokakta tepenin üst kısmına konmuş zengin bir ada manzarasına sahip eski, bakımsız köşk ise ünlü yazarımız Hüseyin Rahmi Gürpınar'a ait. Müze ve kitaplık olarak kullanılmak üzere yazara ait eşya ve kitaplıklarla birlikte 1964 yılında mirasçılarından satın alınarak İstanbul İl Özel İdaresi Müdürlüğü'ne devredilmiş. Bürokrasi çarkının dişlilerine takılarak onarımı geciken bu ulusal miras bir dönem harap durumdaymış. 2000 yılında Kültür Bakanlığı, Adalar Vakfı, kamu ve sivil toplum örgütleri sayesinde onarılarak yeniden düzenlenen ev müze olarak ziyaretçilerini ağırlıyor. Bulunduğu tepede yalnızlığa terk edilen konaktan çıkınca, adanın güneyine doğru ıssız ormanlık yolda ilerliyoruz. Bu sefer görülecek yer Eski Sanatoryum. Çam ağaçlarının arasında yürümeyi sevenler için inanılmaz keyifli. Tepeden iniş, çıkarken yaşanan zorlukları keyfe dönüşüyor. Sahile yaklaşınca minicik koyda konuşlanan plaj ve serinlemeyi tercih edenlerin sesine, müziğin sesi de karışıyor. Birkaç tekne güzel bir görünüm oluşturuyor. Sanatoryum terk edilmiş. Hüzünlü bir halde denize paralel ana yolda, adanın merkezine doğru ilerliyoruz. Biraz acıkmışız. Yemeklerimizi de yiyince ilk gelen vapurla diğer ada Burgaz'a doğru yola ilerliyoruz. Adanın evleri güzel, canlı bir yaşam var. Atlara yapılan işkencelerden dolayı asla faytona binmedik, tabana kuvvet yani. Adım adım adayı turlayınca ayaklarda biraz su topladı, olsun keyifliydi. Deniz kafede tanıştığımız rehberden edindiğimiz harita sayesinde adayı bir güzel karış karış dolaştık. Ruhban okulu bakımlı ve bir tepenin üzerine muhteşem bir edayla kurulmuş. Tadım Dondurmacısı'nda yediğimiz damla sakızlı dondurmanın tadı hala damağımda. Bisiklet kiralamak güzel yalnız ada da bir kaç tepe ve üzerine kurulu bir yaşam olduğu için bisiklet sürmek zor gibi.. Hüseyin Rahmi'nin evi biraz bakımsız ve girişte 5 lira ücret alıyorlar. Bahçede gelişi güzel eşyalar atılmış. Üzücüydü!.. İsmet İnönü'nün evi bakımlı ve düzenli olduğu gibi ücretsiz geziliyordu.


İstanbul'un adaları, belki de Türkiye'nin fazlaca olmayan adalarının en güzellerinden birindeyiz, küçük ve naif Burgazada. Vapurdan iner inmez soluğu kıyıda yer alan çay bahçelerinde alıyoruz. Denize karşı içilen çayın ardından, adanın dar sokaklarında yavaş yavaş ilerliyoruz. Yanımızdan belli aralıklarla faytonlar geçse de ihtiyacımız yok. Adayı tanımanın en güzel yolu adım adım dolaşmak. Eski köşklerin yanından geçip, yol kıvrımına doğru yükseldiğimizde Burgazada Öğretmenevi'yle karşılaşıyoruz. Üç katlı tarihi yapının merdivenlerinden çıkıp, nefis manzaraya karşı bir şeyler yiyip, içiyoruz. Kısa süreli açlığımızı kırıyoruz. Fiyatlar makul, ancak hafta sonu oldukça kalabalık. Tekrar yola devam ettiğimizde faytoncuların küçük at barınaklarına geliyoruz. Buradan daha fazla ilerlemeye gerek yok. Geriye doğru keşfetmediğimiz ara sokaklara dalıyoruz. Sokakların birinde Sait Faik Abasıyanık'ın evini görüyoruz. Şu anda müze olarak kullanılan binada yazara ait özel eşyalar, anılara dair mektuplar sergileniyor. Genç yaşta hayata veda eden yazarın 19 öyküsünden, 16 tanesi Burgazada'da geçiyor. Köşk bakımlı ve oldukça güzel bir yerde. Belli günler de açık olan müzeyi şanslıysanız bizim gibi gezme fırsatı da yakalarsınız. Zamanınız varsa ve yürümeyi seviyorsanız adanın sokaklarında dolaşın. Yorulup ve karnınız acıkınca da sahilde yer alan lokantalardan birine yerleşin. Eski İstanbul Rum toplumundan bize miras kültürün en güzel örneklerinden olan balıkçı lokantalarında her türlü meze ve deniz ürünlerini bulacaksınız. Biraz pahalı ama lezzetli, o kültürü yaşamak için değer. Kulağımıza dokunan Rum müzikleri eşliğinde, arkadaşlarımızla keyifli bir gün geçiriyoruz. Ada küçük olunca gezimizde yarım güne sığıyor. Sonra sıradaki adaya doğru ilk gelen vapurla ilerliyoruz. Diğer adalara göre küçük ama sevimli. Kendimizi buraya aitmiş gibi hissediyoruz. Adım adım sokaklarını dolaşıyor, çiçeklerle sarıp sarmalanmış evlere bayılıyoruz. Burada da faytona binmiyoruz. Tabana kuvvet yani. Sahildeki lokantaları çok sevdim, Yunan adalarını aratmayacak kadar hatta daha güzel. Mezeler birbirinden zengin çeşitte ve bir o kadar lezzetli. Ama fiyatlar bayağı tuzlu! Öğretmenevi, hem bina hem de konum olarak güzel. Bir şey yemeseniz de bir çay için. Sahildeki satıcıların tezgahlarını sırasıyla dolaşın, eminim seveceğiniz bir şeyler bulacaksınız. Mesela değişik takılara rastlayabilirsiniz. Özellikle yaz aylarında sahili oldukça kalabalık. Denize girilecek plajlar var ama biz bütün zamanımızı aylaklığa ayırdık. '' Geldik mi, kalalım'' gibi düşünceniz varsa, konaklayacak yerler de mevcut. Sahildeki dondurmacılardan dondurma almayı da unutmayın, sıcak havada serinlik veriyor.


Prens adalarının en büyüğü Büyükada'yız, belki ilk durak ya da son durak. Her ne kadar diğerlerinden büyük ve bir o kadar kalabalık da olsa benim favori adam burası oluyor. Adaya adım atar atmaz yoğun bir kalabalığın kucağını düşüyoruz. Ne zaman gelirseniz gelin durum aynı, ne bir eksik ne bir fazla! Ada diğerlerine göre oldukça büyük kendime güvenirim derseniz, ya bisikletle ya da yaya olarak dolaşabilirsiniz. Ancak yokuşu bol, yorucu olabilir. Adayı sağdan başlayarak dolaşıyoruz. İnadımızı kırıp ''Aşıklar Tepesi'' denilen ve güzel manzaraya sahip çay bahçesine doğru gidebilmek için faytona biniyoruz. Karşılıklı faytoncuların şovları ve birbirini geçme yarışları zavallı atları yorsa da buradan sonra bir daha faytona binmiyoruz. İlk molamızı Aşıklar Tepesi'nde veriyoruz. Hava mis gibi bir de hafta içi olunca ada bayağı tenha. Yaklaşık bir saat keyifle geçireceğimiz ve yeni demlenmiş çayımızı yudumladığımız yer de burası oluyor. Birazdan uzun ve bir o kadar dik yokuş bizi bekliyor. Yavaş yavaş oraya doğru yürüyoruz. Yanımızdan ara sıra faytonlar geçiyor. Kimisi uzun, kimisi kısa ada turu yapıyor. Faytonlardaki müşterilerin geneli ziyaretçi. Yerlileri evlerinde keyif yaparken, ziyaretçiler neşeli bir o kadar sesli geziyorlar. Bir süre sonra faytoncuların ikinci durağına varıyoruz. Önümüzde yükselen oldukça dik yokuşlu yol bizi Aya Yorgi Kilisesi'ne götürüyor. Buraya sadece yaya çıkılıyor, tabana kuvvet! Dinlene dinlene çıkıyoruz. Bitmiş bir halde zirveye, yani kiliseye varıyoruz. Önümüzdeki manzaraya kapılıp, deminki yorgun bedenler bizimki değilmiş gibi hepsi uçup gidiyor. Uzun bir süre buradayız. Önce kiliseyi geziyor sonra da yanındaki tesiste manzaraya karşı yemeklerimizi yiyip dinleniyoruz. Dönüş oldukça kolay, yokuştan aşağı hızla, uçar gibi iniyoruz. Burası adanın en yüksek tepesi her taraf oldukça net ve güzel görünüyor. Adanın diğer tarafına doğru ilerliyor biranda kalabalığın kucağına düşüyoruz. Yine seslerin, faytonların gezinenlerin koşanların, bisikletlilerin arasına karışıyoruz. Önümüzde sağlı sollu evler yer alıyor. Meydandaki dondurmacıdan da alınan bir külah dondurmayla, yemeği serin bir tatla tamamlıyoruz. Ve finali iskeleye karşı sahildeki çay bahçelerinde içilen ada çayıyla yapıp, son vapurla adaya veda ediyoruz. Sayamayacağınız kadar faytoncu var. Büyük ve küçük olmak üzere olmak üzere iki farklı ada turu yapılıyor. Ancak uzun bir zamanınız varsa yürüyerek ya da bisikletle adayı bir baştan bir başa dolaşabilirsiniz. Faytona çok ihtiyaç yok, atlara da yazık! Aşıklar Tepesi'nin manzarası harika, soluklanma molası verilecek ve keyifle çay içilecek ilk yer de burası olmalı. Aya Yorgi Kilisesi'ne muhakkak çıkın. Manzarasına bayılacaksınız, bütün yorgunluğunuza değecek. Sahilde oturup yemek yiyin, adalılarla kaynaşın. Gelmişken dolu dolu yaşayalım derseniz, mevcut oteller var. Biraz tuzlu, az tuzlu, orta şeker fiyatlarda... Benim gibi şanslıysanız ve bir adalı akrabanız varsa daha kolay muhakkak kalın sabah burada uyanmanın güzelliğini siz de yaşayın. Hafta içi gelin, hafta sonu çok kalabalık ve gürültülü. Adaya kadar gelip bir ada çayı içmeden dönmeyelim.


Napoli gezimizin ikinci gününde önceden planladığımız gibi geçmişin izlerini sürme hevesiyle tarihi sokaklarda dolaşmaya başlıyoruz. Burnumuzu Castel Nuovo'ya çeviriyoruz. Burası kaldığımız yere çok yakın. Castel Nuovo, kralların ve Napoli valilerinin ikamet ettiği bir kale. Tarih boyunca çeşitli uygarlıkların yöneticilerine de ev sahipliği yapmış. Her gelen zamana uyacak şekilde eklemeler yaparak günümüzdeki mimariyi oluşturmuş. Belli saatler arasında açık olan kalenin bazı bölümleri geziliyor. İçeriye girmek için bilet almak gerekiyor. Kalede, Armory Salonu, güney avlu, Charles Salonu ve Sala della Locası ziyaretçilere açık olan bölümler. UNESCO Dünya Mirası Listesi'ne dahil edilen tarihi bölge Historic Centre of Naples olarak biliniyor. Bizde gezimize kaleden sonra buradan yani tarihi bölgeyi gezerek devam ediyoruz. Burası bir manastır, günümüzde ise müze olarak işlevini sürdürüyor. Manastırın avlusunda kısa bir yürüyüşün ardından müzeyi geziyoruz. Müzede kilisenin orijinal kalıntıları, dini eserlerin yanında 1. ve 4. yüzyıla ait birçok arkeolojik kalıntıyı da inceleme fırsatını yakalıyoruz. Şehrin en turistik bölgesi daha önce de bahsettiğim gibi Historic Centre of Naples olarak da bilinen tarihi bölgenin sokaklarını adımlamaya başlıyoruz. Labirent sokaklarında haritayı okumak, gideceğin yere ulaşmak biraz zor olsa da hedefimize birer birer ulaşıyoruz. Tarihi bölge küçük bir alana yayılmış gibi görünse de her adım başı müze, kilise, şapel, yüzyıllık binalar, meydanlar, heykeller, binalar arasındaki iplere dizili çamaşırlar birer birer başımızı döndürüyor. Dar sokaklarında dolaşırken etrafta biriken çöpler hemen dikkatimizi çekiyor. Belediye ile mafya arasında süren çatışmanın sonucu bu görüntü kirliliğini oluşturuyor. Napoli diğer İtalya şehirlerinden biraz farklı. Burada mafyanın etkisi oldukça fazla. Güvenlik açısından da zayıf bir şehir. Hatta gelmeden önce şehre dair "aman dikkat edin!" yazılarını çokça okuduk. Her büyük şehirde nasıl dolaşıyorsak burada da öyle dolaşıyoruz. Tabi tedbiri elden bırakmıyoruz. Genelde Garibaldi İstasyonu'nun çevresi biraz riskli. Akşam, geç saatlerde oldukça tehlikeliymiş. Neyse biz herhangi bir sorun yaşamıyoruz, şehrimizde nasıl dolaşıyorsak aynı rahatlıkta geziyoruz. Görmeyi düşlediğimiz Castel S. Elmo'ya gitmek için önce metroya biniyor, Montesanto'da iniyoruz. İnenlerin çoğu fünikülere yöneliyor. Biz de peşlerine takılıyoruz. Kaleye fünikülerle çıkıyoruz. Gün daha bitmemiş saat 4 'e gelirken bilet gişesindeki beyefendi kapandığını söylüyor. Oysa beşe kadar açık olduğunu biliyorduk. Biraz hüsranla önümüze serili Napoli'yi bir tepeden seyredebilmenin heyecanıyla seyir terasına doğru ilerliyoruz. Uzun bir süre şehri seyredip, dar sokaklarında yürüyoruz. Piazza del Plebiscito, günümüzde açık hava konser alanı olarak kullanılan meydanda biraz dinleniyoruz. Burada Elton John, Maroon 5 ve Muse gibi isimler konser vermiş. Napoli'nin en büyük meydanı olan Piazza del Plebiscito adeta küçük bir Vatikan tadında. Meydanda bulunan San Francesco di Paola kilisesi buranın en belirgin simgesi. Şehrin en önemli yapılarından Royal Palace'da bu meydanda bulunuyor. Bir kahve molasının ardından günümüzü tamamlıyoruz. Buradakiler çok fazla İngilizce bilmiyor ama size yardımcı olmak için ellerinden geleni yapıyorlar. Tıpkı bizim gibi yardımseverler. Sonrası tamamen sizin keyfinize kalıyor... Şehrinizde nasıl dolaşıyorsanız burada da öyle dolaşıyorsunuz. ''Güvenli değil'' laflarına kulaklarınızı tıkayın! Şehirde oldukça yoğun bir trafik var. Şehri adım adım dolaşmanın keyfini de yaşarken uzak mesafelerde ise metroyu tercih ediyoruz. Yeme içme çok ucuz. Özellikle sokak satıcılarının sattığı yiyecekler oldukça çekici ve lezzetli. Aynı zamanda pizzanın ana vatanı burası. En güzel pizzayı da burada yiyorsunuz. Bir yerden bir yere ya metroyla ya da yürüyerek gidebiliyorsunuz. Bana göre şehrin en güzel caddesi Via Toledo. Albenisi yüksek mağazalarla çevrili. Etrafta dolaşmak bir kafede oturup kahve içmek oldukça keyifli. Bizim nazar boncuğumuz nasıl meşhursa burada da acı biberler pek bir meşhur. Hemen alıyoruz. Hem bereket hem bolluk getiriyormuş. Gezilecek yerler çok, vaktimizin yetmediği ama aklımızın kaldığı yerler de oldu. Özellikle yeraltı şehirlerini görmek isterdim. Bir dahaki gelişe artık. Vaktiniz olursa gezi listenize ; San Carlo Tiyatrosu, Botanik Parkı, Orto Botanica, Via Toledo, Capri Adası, Caserta Sarayı, Centro Storico, Galleria Umberto I, Liman, Piazza del Mercato, Posillipo Archaeological Park, San Domenico Maggiore ve San Gregorio Armeno Caddesi'ni de ekleyin. Napoli'ye yazın dışında her mevsimde gelinir. Yazın oldukça sıcak ve çok kalabalık oluyormuş. Şehre ulaşımda çok kolay. Thy'nın direk uçuş seferleri olurken, Roma'ya uçup buraya tren veya otobüsle de gelebillirsiniz. Aklınıza takılan ulaşıma dair her şey burada, okumadan, tıklamadan geçmeyin.


Yolum bu şehirle birçok kez kesişti, sayı da pek önemli değil aslında. Her gelişimde şehir aynı güzelliği sunarken bu sefer bir başkaydı sanki. Daha çok gelişmiş, büyümüş, kalabalıklaşmış. Saydığım nedenler olumsuz etkenler olsa da gözüme de çok batmadı açıkçası. Şehre indiğimiz anda kendimizi sokaklara atıyor adım adım kıyısını, bucağını birçok kez geçtiğim sokağı, esnafı, çayları, kahveleri, kebapları, fırınlardan günün her saati mis gibi buram buram kokan simitleri, çörekleri her şeyi içimize çekerek dolaşıyoruz. YÖRESEL KAHVALTI ZAHTER'DE YAPILIR. Sabahın köründe yolda olunca hemen soluğu şehrin meşhur kahvaltıcısı Zahter'de alıyoruz. İçeride birkaç kişi kahvaltıya bizden önce başlamış bile. İlginin üzerimizde olmasıyla kenar da bir masaya ilişip, önümüze birer birer dizilen yiyeceklere bakarak bir nebze doyuyoruz. Sonra salçalı yumurta geldiği an dünyamız değişip bütün ilgimiz ona kayıyor. Ya közlenmiş biber, patlıcan, domates! Hepsi sıraya girip midemize doğru yolculuğa çıkıyor. Demli ithal çaylar büyük bardakta eşlik ederken, kaymak, bal acı sonrası tatlandırıcı görevi görüyor. Karnımız doyunca gözümüz yolda kalıyor. HARRAN'A DOĞRU GİDİYORUZ. Elbette gezi listemizin ilk sırasını alıyor Harran. Urfa'ya yaklaşık 45 kilometre uzaklıkta. Yol boyunca sağlı sollu pamuk, fıstık, mısır, isot tarlaları arasından ilerleyerek Harran'a varıyoruz. Hemen Harran Üniversitesi ve yerleşim alanının izlerini sürüyoruz. Tellerle çevrili alanda hummalı çalışma devam ederken, biz sadece uzaktan geçmişe tanıklık edip, yakında Harran evlerinin bulunduğu ve gelen ziyaretçilerin de uğrak yeri olan Ali Baba'nın evine geliyoruz. Avluya girdiğimizde bir köşede oturup geleni tebessümle karşılayan Ali Baba ile kısa sohbetin ardından içeriyi dolaşıp yerel kıyafetleri giyerek anı ölümsüzleştirmek adına bol bol fotoğraf çektiriyoruz. Harran mimarisi yöre de farklılığı ile belirginleşiyor. Kubbeli yapıya sahip evler, kerpiçten yapılmış. Kubbelerin sivriliği de yazları serin, kışları da sıcak tutmak amacıyla. Ayakta kalan birkaç evden biri olan Ali Baba'nın yeri ziyaretçilere açık olarak bir işletmeye dönüşmüş. BALIKLI GÖL BİZİ BEKLİYOR. Şehri şehir yapan diğer bir değer de Balıklı Göl. Geçmişe uzanıp Kral Nemrut' a kadar dilden dile dolanan bir hikayenin içine doğru ilerliyoruz. Zamanın birinde İbrahim Peygamber, Nemrut Kralına karşı gelir ve cezalandırılır. Kalede bulunan iki sütun arasına kurulan mancınıkla şimdiki Balıklı Göl'ün bulunduğu yere atılır. Küllerden su, odunlardan balık olur. Suda dolaşan balıklar kutsal sayılır ve hiçbir şekilde ellenmez. Halül Rahman Camisi'nin de yer aldığı alanda değişik mimarisiyle gölle bütünleşmiş. Etrafındaki yeşilliklere yayılan çoluklu çocuklu ailelerin arasından sıyrılarak sayısız basamaklı merdiveni de tırmanarak kaleye doğru çıkıyoruz. URFA KALESİ'NDEN ŞEHİR FARKLI GÜZEL. Bir hayli yorucu merdiveni çıktıktan sonra nihayet zirvedeyiz. Bütün Urfa, tepeleri ve yer yer de düzlüğüyle önümüze seriliyor. Tarihi önemi olan kale bir dönem Kral Nemrut'un şehri yönettiği, bu coğrafyadaki krallığının da izlerini taşıyor. Şehrin neresinde olursanız olun kale ve tepede yükselen iki sütun uzaktan da olsa mutlaka görünüyor. URFA KEBABI VE CİĞERİ YEMEDEN DÖNMEMELİ! Şehrin sokaklarında dolaşırken Üç dükkandan biri kebapçı ya da ciğerci. Ciğer Kebabı burada oldukça meşhur. Hatta dışarı atılmış masaların etrafına konulan taburelerden birine ilişip hemen kendimize ciğer söylüyoruz. Bunun için en meşhur yer Ciğerci Ali Baba'yı seçiyoruz. Yanında yer alan Hacı Baba da yarışırcasına tatlı bir rekabet içinde olsa da biz Ali'yi seçtik. Ciğerler nefis, yanında sunulanlar daha da nefis! Her zaman her yerde masanızda yer alacak ilk şeyler közlenmiş, biber, patlıcan, domates, yanında soğan bir de lezzetli pide; '' oh, mis gibi her şey'' dedirtircesine! Karın doyunca yeniden sokaklardayız. KALEYE KARŞI MENENGİÇ KAHVESİ YUDUMLAMAK BİR BAŞKA GÜZEL. Balıklı Göl'ün hemen yanında yer alan sıralı kafelerden birine yerleşip, hemen bir kahve söylüyoruz. Benim tercihim menengiç oluyor. Gidip gelip hep içiyorum. ŞEHRİ BİR DE SIRA GECESİYLE TANIMALI! Gelmeden bir hafta önce rezervasyonumuzu yapıyoruz, Herkesin pek bir methettiği CEVAHİR KONUKEVİ'ni seçiyoruz. İçeriye girdiğimizde duvarları süsleyen resimlerden de zaten anlaşılıyor, pek çok ünlünün yolu burada kesişmiş, tabi bir de bizimki! İçerisi oldukça kalabalık, çoluklu çocuklu aileler de Yöresel Türkülerden oluşan geceyi yaşamaya gelmiş. Yemeklerde oldukça zengin. Bir de yanına çiğköfte eklenince nefis demek daha anlamlı oluyor. Bulgurun ağzımda kıtır kıtır sesler çıkarmasına biraz şaşırıyorum. Yarı Urfalı olarak ilk defa böyle çiğköfte yedim. Bizde bulgur sert olmaz! Meğerse gerçek çiğköfte böyleymiş, beni hep kandırmışlar. Buzla yaklaşık yarım saatte yoğurulan çiğköfte herkese sunuluyor. Ardından ''MIRRALAR'' da gelince bir Urfa gecesi tamamlanıyor. Ya müzikler hem hüzünlü hem coşkulu, yerimizde duramıyor hemen ortaya atlıyor ne kadar kurtlar varsa itinayla dökülüyor. ŞEHRİN YENİ SEMBOLÜ URFA ŞEHİR VE MOZAİK MÜZESİ. Her ikisi de yan yana ve yeni inşa edilmiş, etrafı uçsuz bucaksız park. Hem mimari hem de içeride sergilenen eserler bakımından muhteşem. Kimlerin emeği geçmişse ellerine sağlık diyorum. Zengin bir tarihi mirasa sahip bölgede Göbeklitepe başta olmak üzere, Harran ve Nevali Çori'den çıkarılan eserler burada sergileniyor. SOKAKLARDA GEZİNEN ÇOLUKLU ÇOCUKLU KADINLARIN ZENGİNLİĞİNİ BAŞKA ŞEHİRLERDE BULAMAZSINIZ. Gece yarısına kadar, sokaklar cıvıl cıvıl. Anadolu'nun birçok şehrini gezdim ama bu şehirdeki kadar kadınlarımızın gezdiğini görmedim. Gezen kadın güzelleşir diye düşünüyorum bir kez daha bu şehre ve insanlarına hayran oluyorum. NESLİ TÜKENEN KELAYNAKLARI GÖRMEK ÜZERE BİRECİK'E GİDİYORUZ. Daha önce de gelmiştim, doğal hayatın içinde yaklaşık seksen tane kadardı kelaynaklar, uzaktan uzağa, kendi yaşam döngüsünde yaşamaya çalışıyorlardı, o kadar sevimliydiler. Bu sefer sayıları artmasına rağmen bulundukları yeri görünce bir anda şok yaşadım. Evet yanında tozun toprağın içinde yükselen inşaata mı üzülmeliyim yoksa bir alana sıkıştırılan kuşlara mı? En hüzünlendiğim an bu olsa gerek. Neyse inşaat bitince her şey düzelir. BURAYA KADAR GELİP HALFETİ'YE GİTMEDEN OLMAZ DEĞİL Mİ? ''Batık Şehir'' mi, yoksa her yerde göreceğimiz gibi ''Sessiz Şehir'' mi demeliyim? Urfa merkeze yaklaşık 124 kilometre uzaklıkta bulunuyor. Merkezden çıkınca otobana girip uçsuz bucaksız yolda bir saatten fazla gidiyoruz. Uzun yolculuğun sonunda suyun bolluk, bereket ve güzellik sunduğu Halfeti'ye geliyoruz. Biraz keşif turunun ardından hemen tekneye binip, tarihi ve doğal güzellikleri keşfe çıkıyoruz. 45 dakikalık turun ardından iskeledeki lokantalardan birine yerleşip, bu suların bereketi olan Şabut Balığından yiyoruz. Değişik bir lezzet damaklarımızda dolaşırken günün ve gezinin finalini yapıp evlerimize dönüyoruz. KONAKLAMAK İÇİN ZENGİN SEÇENEK SUNULUYOR. Şehrin kıyısında yükselen yıldızlarıyla yarışan modern binaların yanında eski dokunun hakim olduğu oteller de mevcut. Biz tercihimizi EL RUHA OTEL'den yana kullandık. Hem merkezi hem de her yere yakın oluşu rahat etmemizi sağladı. Yeri de kendi de şahane.


Yurdumuzun en uzun yürüyüş rotasındayız. Fethiye'den başlayıp, Antalya'ya kadar; tarihteki Likya Uygarlığı'nın yerleşik alanında uzayıp giden ve dünyanın en uzun 10 yürüyüş parkurundan biri bu rota. 2015 yılına kadar uzunluğu 509 km iken, Çitdibi ve Geyikbayır etapları da eklenerek 535 km.'ye kadar uzamış. İşte biz bu yolu tüm güzellikleriyle kat ediyoruz. Antik Likya döneminin gizemini yaşayarak, keyifli bir şekilde el değmemiş koylardan, dağ, bayır, ova köylerinden geçerek hem Akdeniz'in doğasını tanıyıp, hem de harika manzaralara tanık olarak uzun soluklu yürüyoruz. Yürüyüş yolu üzerindeki bazı antik kentler ise; Sdyma, Pyndai, Phellos, Apelia, Theimussa, Letoon, Xanthos, Patara, Antiphellos, Apollonia, İdyros, Simena, Myra, Limyra, Gagae, Olympos, Sura, Belos, Phaselis ile birlikte bir çok antik ve yeni yerleşim alanı görmeniz de mümkün. Kısaca Likya'yı tanıttıktan sonra üç günlük trekking deneyimimizi sizlerle paylaşmaya başlayalım. Öncelikle her trekking sevdalısının hayalini süsleyen Likya Yolu; bir defa da olsa, yaşanacak en güzel deneyim. Yürüyüş için en uygun mevsim bahar ayları. Yazdan sıyrılmış, sonbaharın renkleriyle kucaklamışken, sahillerden de yoğun kalabalık, el ayak çekilmişken ''hadi yürüyelim!'' deyip, kendimizi patikalarda bulduğumuz en anlamlı faaliyetimiz oluyor. Buraya gelmek için en uygun zaman ya sonbahar ya da ilkbahar. Arası yok! İlk parkurumuzu sonbaharda deneyimleyip, ikincisini de ilkbahara saklıyoruz. Yürüyüş rotamız Fethiye'ye yakın olduğu için Dalaman Havaalanı'na uçak biletlerimizi alıyoruz. Konaklamak için de Kalkan'da bir oteli tercih ediyoruz. Üç gün boyunca parkur başlangıcına kadar bize eşlik eden aracımızda hazır bizi bekliyor. Sabah daha hava ışıldamamış, kuşluk vakti uzun soluklu yürüyüş için yollardayız. İner inmez kısa süreli kahvaltı molasının ardından hemen ilk parkurumuzun açılışını yapıyoruz. - Gün Pydnee Kınık Ksantos ( 14 km) Yürüyüşe Patara Plajı'nın en batı ucundaki Pydnee'den başlıyoruz. Plajın hemen arkasındaki doğal alan içinden geçen toprak yolu takip ederek uzun bir süre yürüyoruz. Başlangıç noktası işaretlerle belirlenmiş. Düzenli olarak belli aralıklarla gönüllü ekip tarafından işaretler belirginleştiriliyor. Dikkatli yürümek, işaretleri takip etmek çok önemli. İlk deneyimimizi kalabalık 26 kişiden oluşan bir grupla yaşıyoruz, rotadan sapmak mümkün değil. Şanslıyız yani! Kısa süre dar patikada ilerledikten sonra yola çıkarak rahat bir yürüyüş yapıyoruz. Patara'ya yaklaşınca aramızdan akıp giden dereyi, biraz korku biraz heyecanla ahşap köprüyü aşarak geçiyoruz. Önümüzde uzayıp giden pırıl pırıl plaja kendimizi atıyoruz. Kısa da olsa günün başlangıcını burada yapmak ilaç gibi geliyor. Ayakkabı ve çorapları atarak serin sularla ayaklarımızı buluşturuyoruz. Buz gibi su ferahlık veriyor. Ekip liderimiz vakit tamam dediğinde ayrılık vaktiyle hüzün çöküyor. Kıyıdan uzaklaşarak içlere doğru süzülüyoruz. Uzunca bir süre mola vermeden, ara sıra el değmemiş böğürtlenleri mideye indirerek yürüyor yine yürüyoruz. Letoon Antik Kenti'ne ulaşıyoruz. Daha öncede dediğim gibi yolumuzun üzerinde bir çok antik kent var. Hem keyif, hem keşif ikisi bir arada. Müze kartlarımızla içeriye girip, yaklaşık bir saatimizi burada harcıyoruz. Birkaç yıl önce geldiğim antik kent aynı bıraktığım gibi duruyor. Anfitiyatroda biraz yıkıklar görünce ister istemez hüzünleniyorum. Öğle yemeği için Kınık'ta mola veriyoruz. Buradan sonra yolumuz Ksantos'ta sonlanacak. Yolda nar, portakal toplayarak ilerliyoruz. Nar suyu yazısını görünce hemen içeriye dalıyor, serin serin suları içiyoruz. Kısa da olsa mola iyi geliyor. Gün batımına doğru Ksantos'a varıyoruz. Birazda burada dolaşıp, güneşi de yolculadıktan sonra otelimize Kalkan'a geliyoruz. - Gün Kınık /Ksantos- Akbel ( 20 km) Sabahın ilk saatlerinde kahvaltımızı yapıp, otelden ayrılıyoruz. Aracımızla Ksantos'a geliyoruz ve yürüyüşe buradan başlıyoruz. Bir önceki güne göre daha zor ve daha uzun bir parkur bizi bekliyor. Çavdır'da kısa süreli mola vererek, ihtiyaçlarımızı gideriyoruz. Dar patikalar, eski su kanalları, dere yatakları, bol iniş çıkışlı parkurdan sonra öğleye doğru İnsuyu'na varıyoruz. Yemek sonrası yola kaldığımız yerden devam ediyor, yolumuzun üzerindeki Üzümlü köy kahvesinde kısa süreli çay molası veriyoruz. Gün bitiminde yorgun beden ve su toplamış ayaklarla otelimize gelip, akşam yemeğine hazırlanıyoruz. - Gün Akbel- Patara (15 km) İki günde enerjimiz azalmış halde yeni güne başlıyoruz. Erken yapılan kahvaltının ardından yine yollardayız. Bu sefer başlangıç noktamız Akbel. Kısa bir süre asfalt yolda ilerleyip, ana yoldan karşıya geçerek, çoğu Patara'ya su taşımak amacıyla yüzlerce yıl önce yapılan su yolunu takip ederek dar patikalarda, dikenli otların arasında çizile çizile ilerliyoruz. Yürüyüşün bu bölümünde ayaklarınızda koruyucular olmazsa fazla çizikli olarak eve dönersiniz. Kıyafet seçiminiz çok önemli. Kısa süreli yemek molasının ardından Parkurun bitimine Patara'ya doğru uzanıyoruz. Ara sıra yanımızdan yabancılarda geçiyor. yolu tek yürümüyoruz. Bazen birbirimize de yetişiyoruz. Bugünkü parkur daha kalabalık ve renkli oluyor. Gün Patara da bitiyor. Antik Kenti dolaştıktan sonra soluğu doğru plajda alıyoruz. Kumsal kalabalık, deniz bugün dalgalı. Denize girme hayalimiz bir anda suya düşüyor. Bizde bu güzelliği yaşayabilmek için kıyıda dolaşıp, şişmiş ayaklarımızı serin sularda rahatlatıyoruz. Dolu dolu üç günün ardından bir günü de Kaş, Kalkan'a ayırarak Likya serüvenimizi bitiriyoruz.


Yeme-içme, lezzet, çeşit konusunda Türkiye'de birinciliği kimseye kaptırmayan bir yerdeyiz, Antep'teyiz. Şehre gelen ziyaretçilerin çoğunluğunu gastronomi tutkunları oluşturuyor. Şehir kebap ve tatlı cenneti olarak ünlenirken zengin tarihini merak edenler de var değil mi? İşte o kısmı biz dolduruyoruz. Hem tarih, hem kültürel zenginliğinin yanında lezzetli yemekleriyle bu şehirde dolu dolu iki gün yaşıyoruz. Geceden gelip, sabah bol fıstıklı katmerli tatlıyla güne başlayıp, tarihi yolculuğa çıkıyoruz. Yolculuğumuzun ilk durağı şehrin kültürel zenginliklerinin yer aldığı müzeler. - Gaziantep Arkeoloji Müzesi Gaziantep Arkeoloji Müzesi, Düllük ve Zeugma Antik Kentleri'nden çıkan değerli eserlerin sergilendiği diğer Anadolu şehirlerindeki müzelerden biri. Hemen yakınında yer alan hem mimarisi hem de içindeki eserleriyle burayı fazla sollayan Zeugma Mozaik Müzesi yer alıyor. İkinci durağımız oluyor. - Zeugma Mozaik Müzesi Zeugma Mozaik Müzesi, 2011 yılında açılmış. 1700 metrekare alanıyla Dünya'nın en büyük mozaik müzesi olma özelliğini de taşıyan müzede şehre damgasını vuran Zeugma Antik Kenti'nden çıkarılan eserler sergileniyor. Eserlerin hepsi çıkarılmış mı? Tabi ki hayır! Bir kısmı çılgın Fırat'ın suları altında yatıyor. Ama içeri de ambiyans müthiş. Müzenin girişinde kısa bir film izledikten sonra gezmeye başlıyorsunuz. Zeugma'nın bir yansıması haline gelen müzeye giriş ücretli, müze kartı olanlar ücretsiz girebiliyor. Burayı gezmeden Antep'i gezmiş sayılmıyorsunuz. Son dönemler de birer birer açılan yeni müzeler oldukça etkileyici, onlardan biri de tabi ki burası. İçeride asıl ilgimizi çeken ''Çingene Kızı'' olarak da bilinen mozaik. Kimisine göre Çingene Kızı, kimisine göre İskender'in ta kendisi. Üzerine birçok rivayet söylense de bizi bir şekilde etkiliyor. Küçük bir odada oldukça korunaklı bir şekilde sergileniyor. Müzeden çıkınca soluğu kalede alıyoruz. Gezilecek yerler birbirine oldukça yakın ve rahatlıkla dolaşıyoruz. - Gaziantep Kalesi ve Kahramanlık Panaroması Müzesi Gaziantep Kalesi, ''Sana bir tepeden baktıp Antep.'' dediğimiz yerde. Girişinde yer alan Kahramanlık Panaroması Müzesi'ni de gezme fırsatı buluyoruz. Kale gezimiz kısa sürüyor. Kalenin etrafında zamanında eski şehir kurulmuş. Korunup kollanarak günümüze kadar gelen dar taşlı sokakları, dükkanları ve hanlarıyla etrafını sarıp sarmalamış. Kalenin yanında yer alan dar taşlı sokaktan içeriye doğru süzülüyoruz. - Kebaplar ve Tatlılar Karnımız acıkınca gözümüz yiyecek arıyor. Buranın en meşhur lokantası İmam Çağdaş'ı görüp içeriye giriyoruz. Herkesin yolu muhakkak burayla kesişiyor. Oldukça büyük bir yer ve çok kalabalık. Bizde uğramadık demiyor, kebaplarımızı söylüyoruz. Üstüne de nefis fıstıklı baklavayla açlığımızı kırıyoruz. Kebap denilince akla gelen bir başka yerde Halil Usta. Buraya da uğrayın, birbirinden lezzetli kebapları yemeden dönmeyin. - Tahmis Kahvesi ''Yemeğin üstüne kahve iyi gider.'' diyerek yönümüzü tarihi mekana Tahmis Kahvesi'ne çeviriyoruz. 500 yıllık oldukça eski bir geçmişi var. Tarihi bir yer olunca da içerisi oldukça kalabalık. Duyan gelmiş. Müşterilerin genelini yerel halk oluşturuyor. Biz göçebelerin de sayısı az değil. Sazlı sözlü müziğin eşliğinde ilk menengiç kahvesiyle imtihanımı da burada veriyorum. Nefis, nefis, nefis! Eve de alıp, götürüyorum ama buradaki kıvamı bir türlü tutturamıyorum. Tadı hala damağımda, sırf kahve için bile gelinir. - Tütün Han Eskiden tütün tüccarlarının konaklayıp, alış veriş yaptıkları yermiş. Şimdi ise çay, kahvenizi yudumlayacağınız, dostlarınızla sohbet edip dinleneceğiniz güzel bir mekana dönüşmüş, tabi dokusunu da koruyarak. Halk arasında Karabatak Bedesteni olarak bilinen Zincirli Bedesten 17. yüzyılda yapılmış. Tarihi çarşının içinde 73 dükkandan oluşuyor. Bedestene üç farklı kapıdan giriliyor. Bakırdan tutun baharata, yemeniye kadar zengin seçenekte ürünler üretilip, satılıyor. Özellikle yemeni yapımı ve satımı çok fazlaymış. Bildiğiniz başa bağlanan yemeni değil, buradaki ayağa giyilen türden. Film setlerinden tutun, sahne sanatlarında kullanılan yemeniler de üretiliyor. Truva Filmi'nde giyilen yemeniler burada üretilmiş. Yemenileri pek bi ünlüymüş yani! Hem hala el zanaatlarının yaygın oluşu, hem de dünya çapında tanınmış oluşu gurur verici. Çeşitli hanlar, bedestenlerde yer alan dükkanların dışında tarihi sokağı dolaşırken yan yana dizili baharatçılar, sabuncular da dikkatimizi çekiyor. Her hangi bir dükkana girdiğinizde alt katta mağara gibi bir bölümünde olduğunu görüyorsunuz. Zamanında yaşayan Ermenilerin yapmış olduğu binaların altında soğutma ve ürünü depolama amacıyla bir bölüm yapılmış. Tarihi taş sokaklarda ve iki katlı evlerin arasında keyifle dolaşacağınız yer. Bazı evler restore edilerek butik otele dönüştürülürken, bazıları hala yaşayanların anılarını süslüyor. Müze Beyaz Han'da bulunuyor. Geçmişten günümüze Antep'in kültürel zenginlikleri yansıtılıyor. Gaziantep'e bir saat, Şanlıurfa'ya bir buçuk saat uzaklıkta Halfeti yer alıyor. İster Antep'e, isterseniz Urfa'ya geldiğinizde gezilecek yerler listesinde ilk sıraya burayı yazmalısınız. Tekne turuna katılarak suların altında yarı yarıya kalan eski Halfeti'yi şöyle bir görmüş, önünüzdeki güzelliği seyrettikten sonra Fırat nehri ile Merzimen Çayı'nın birleştiği yerde yükselen Rum Kaleye'de uğramadan geçmeyin. Halfeti'nin kıyısında dubaların üzerindeki lokantalarda da balık yemeden sakın dönmeyin! Mis gibi sabun ve baharat kokuları, Dar taşlı sokaklarında yükselen iki katlı konakları, Tekrarını yaşamayı dilediğimiz Gaziantep'i tekrar görmeyi düşleyerek ayrılıyoruz.


Gölün turkuaz renkli sularının içinde bir gelin endamıyla süzülüyor Akdamar. Adaya yaklaştıkça bir yapı beliriyor önümüzde KİLİSE. Bir zamanlar küçük kent, saray ve kiliseden oluşan adada şimdi sadece kilise ayakta kalmış. Adanın çevresindeki köylerde çobanlık yapan bir genç, adada yaşayan Ermeni Baş Keşişi'nin kızı Tamara'ya aşık olmuş. Aşk bu, gönül ferman dinler mi? Genç adam, yaz kış demeden, her gece Tamara'yı görmek için adaya yüzerek gidermiş. Tamara'da onu elinde fenerle beklermiş. Bu durumdan haberdar olan kızın babası, fırtınalı bir gecede, elinde fenerle adanın kıyısına iner ve sürekli yerini değiştirerek, gencin yorulup, gücünü yitirmesine neden olur. Yüzmekten yorulan genç çoban, boğulur ve boğulmadan önce son nefesiyle "Ah Tamara!" diye haykırır. Bunu duyan Tamara'da kendini gölün sularına bırakır. O günden sonra ada Ahtamar ismi ile anılır. Akdamar Kilisesi, M. Ö. 915-922 yılları arasında Vaspuran Kralı 1. Gagik tarafından bir saray kilisesi olarak yaptırılmış. Kilisenin mimarı Manuel adlı bir keşiş. Kral Gagik de kentin ve kilisenin yapılmasına katkıda bulunmuş. Kilise, Hz. İsa'nın gerildiği 'Kutsal Haç 'a ithaf edilmiş. Kilisenin taşları, günün her saati ışığa bağlı olarak mevsimden mevsime göre değişerek, kırmızı, sarı ve gri renkler saçıyor. Yapının cephelerini oluşturan süslemeler de, ışık-gölge oyunlarıyla bu renkli kütleyi daha etkileyici kılıyor. Yapı bilinmeyen bir zamanda, manastır kilisesine dönüştürülmüş. Kilisenin içinde de, dış cephede olduğu gibi önemli freskler yer alıyor. Duvarların iç yüzünü kaplayan sıvanın üzerine boyalarla yapılmış resimlerden bir kısmı dökülmüş, tahrip olmuş, bir kısmı da siyah boya veya isle örtülmüş. Hıristiyan sanatı içinde önemli bir yere sahip olan bu yapının duvarlarında inanılmaz öyküler, kabartma ve heykellerle anlatılıyor. Kilisenin güney cephesinde kutsal kitaplar Tevrat ve İncil'den sahneler yer alıyor. Batı cephesinde, Vaspurakan Kralı Gagik'in kilise maketini İsa'ya sunma efsanesi canlandırılıyor. Doğu cephesi ise kilisenin kutsal yüzü de sayılan bu bölümde, "Ateşte üç İbrani Genci" ve "Aslan ininde Daniel" efsaneleri canlandırılıyor. Kuzey cephesinde, Adem ve Hava'nın yasak meyveyi yemesi, cennetten kovulmaları, Samson'un düşmanını öldürmesi sahnelerine yer veriliyor. Bu mimari ve doğal güzelliği görmek isteyenler, yoğun turist akınına uğramadan rahat dolaşabilmek için adaya ilk kalkan motor ile gitmeli. Tenhalığın vermiş olduğu keyifle adayı ve kiliseyi daha rahatça geziyorsunuz.


Amsterdam denlince özgürlük, tarih, doğa, lale, binalar, kanallar, tekneler, bisikletliler, uyuşturucu, seks vb. gibi sayılacak birçok şey akla geliyor. Aynı zamanda Amsterdam için Hollanda'nın turisti çeken en güzel şehri de diyebiliriz. Ulaşım için Türkiye'den THY İstanbul, İzmir, Ankara, Adana ve Antalya'dan direk uçarken; Pegasus ve KLM Havayollarının İstanbul'dan direk uçuşları bulunmaktadır. Bizde ulaşımı daha uygun maliyetle yapabilmek için önceden havayolu şirketlerinin promosyon bilet uygulamasını takip ederek birçok seçeneğin sunulduğu uçak bileti sitelerinden uygun fiyata biletimizi alıyoruz. Uygun bilet fiyatlarını buradan bulabilirsiniz. Günde birkaç sefer uçuşun düzenlendiği şehirde, en büyük havaalanı Schiphol'dir. Havaalanına geldiğinizde her şey rahatınız için düzenli olarak ilerliyor. Havaalanı'ndan şehir merkezine ulaşım içinde birçok seçenek bulunuyor. En kolay trenle ulaşım. Yaklaşık 15 Euro'luk bir ücretle şehrin göbeğinde yer alan merkez istasyona ulaşabiliyorsunuz. Havaalanı'ndan çıkınca birçok otelin belli saat aralıklarında kalkan ücretli servis araçları varken, otobüs, ticari taksi de diğer seçenekler arasında yer alıyor. Konaklama açısından Old Town bölgesinde çok fazla turisti barındıracak otel seçeneği bulunmadığı için önceden rezervasyon yapmakta fayda var. Biz şehir merkezine biraz uzakta yer alan Mercure Hotel'i tercih ettik. Merkezde bulduğumuz oteller daha yüksek fiyatta ve donanım bakımından daha düşüktü. Birazda rezervasyon için geç kalmıştık. Otelimiz kaldığımız sürece oldukça rahat ettiğimiz yerlerden biriydi. Metro istasyonuna yakın oluşu da bizim için avantajdı. Önceden rezervasyon yaparsanız Old Town bölgesinde daha uygun ve ekonomik oteller de bulabilirsiniz. Dediğim gibi biz bu konuda işlerin yoğunluğundan biraz geç kalmıştık. Şehir içi ulaşım araçları genelde tramvay ya da bisiklet. Evet her adım başı park edilmiş bisikletleri göreceksiniz. Şehirde yayalardan çok bisikletlilere daha önem verilmiş gibi. Kaldırımlar dar ancak bisiklet yolları daha geniş tutulmuş. Bisikleti tercih etmeyenler için ise tramvaylar devrede. Tramvaylar için günlük veya daha uzun süreli tercihinize göre alınan biletle günün her vakti her yöne indi bindi yapabiliyorsunuz. Geneli bayanların çalıştığı tramvaylar bizim de tercihimizdi. Kısa süreli de olsa çiseleyen yağmurdan kaçış, çevreyi keyifle seyrederek yolculuk yapma sebebimiz oldu. Müzeler şehirde gezilecek yerler listesinde en baştaki sırayı alıyor. Şehirde önemli birçok müze var. En önemlileri arasında Rijk Müzesi, Van Gogh, Stedelijk Müzesi, Anne Frank Müzesi geliyor. Şehri kültürel anlamda yaşamaya gelenler hepsini gezme fırsatı buluyor. Bizim gibi iki güne sığdırılmış programla birini tercih edebiliyorsunuz. Tercihimizi Rijk Müzesi'nden yana kullandık. Yeterli zamanımız olsaydı Van Gogh Müzesi'ni de gezerdik. Aklımızda kalmadı değil. Hava koşullarına aldırmadan uzun kuyrukta yer alan ziyaretçileri görünce biraz buruklaşıp, zamanın yetersizliğine hayıflanarak önünden geçtik. Emeklilikte uzun zamanı birçok şehre ayıracağız, diyerek kısa süreli de olsa gönlümüzü hoş tutuyoruz. Rijk Müzesi diğer müzeler gibi aynı alanda Museumplein denilen yerde yer alıyor. Üç kattan oluşan müze günün her saati oldukça kalabalık. Girişte kesinlikle küçük kol çantasının dışında hiçbir şeyi müzeye sokamıyorsunuz. Müzenin girişinde yer alan emanet bölümündeki görevliye teslim edip numara alıyorsunuz. Ücretsiz sunulan hizmetle rahat rahat müzeyi dolaşıyorsunuz. Giriş katından itibaren üç kattan oluşan müze de eserler yapıldığı döneme göre kronolojik sıra ile sergileniyor. Zamanın çoğunu burada geçirip, sergilenen eserler karşısında hayran kalarak dolaşıyoruz. En üst kat oldukça etkileyici, çoğunluğu yakın zamana ait yağlı boya tabloların sergilendiği kısımda rehberli grup turlarını da rastlarken bazen yere oturmuş eğitmen eşliğinde miniklerin tablo eğitimine de tanıklık yapıyoruz. Bizdeki müze eğitim atölyeleri burada da mevcut. Bazen aralara serpiştirilmiş Van Gogh'un eserlerine de rastlayabiliyorsunuz, müzeye gidemeyen bizler için kısa süreli mutluluk nedeni oluyor. Müze giriş ücreti ise 18 Euro. Van Gogh Müzesi'nde sanatçının yaklaşık 200 eseri yer alırken, giriş ücreti 15 Euro. Anne Frank Müzesi'nde 2. Dünya Savaşı sırasında saklandığı evde tuttuğu günlüğüyle döneme tanıklık eden Anne Frank'ın günlüğünden alıntılar, tarihi belgeler, fotoğraflar ve film kareleri yer alıyor. Müzede ayrıca yaşadığı evde saklanan ve onlara yardım eden insanlara ait eşyalarda sergileniyor. Heineken Experience şehre ve Hollanda'ya damgasını vurmuş biranın üretildiği yer. Museumplein'den doğuya doğru ilerlediğinizde Leidseplein Meydanı'na yakın cadde üstünde karşınıza çıkıyor. Hem üretimin yapıldığı hem de ziyaretçilere açık olan binaya giriş 20 Euro. Maddame Tussauds, Londra'dan sonra ikinci büyük balmumu müzesi. Balmumu heykel görmek isteyenler için etkileyici olsa da benim favorim Eskişehir Balmumu Müzesi. Kanal Turu ise şehirde yapılacak etkinliklerden ikincisi. Kanal turu için hem fiyat hem de rota bakımından en uygun yer Amstredam Music Theatre'nın yanında yer alan City Hall'un önünden kalkan tekneler. 10 Euro'ya bir saatlik güzel bir Amsterdam turu yapma olanağı buluyorsunuz. Yaklaşık bir saati aşan turda Old Town Bölgesini dolaşarak göremediğiniz, şehrin gizemli köşelerini de keşfetmiş oluyorsunuz. Royal Palace alış veriş tutkunları için ünlü mağazaların yer aldığı, yorulunca bir kahve molası verilecek yerlerden. Ancak onlar kadar büyük değil. Bizim gibi çok fazla alışveriş düşkünlüğünüz yoksa içerinin mimari güzelliğini seyredebilirsiniz. Vleminckx, 1887'den beri hizmet veren Friesk patatesin merkezi de diyeceğimiz yeri Dam Meydanı'nda gezerken tamamen tesadüfi bulduk. Üç farklı boy küllahta sunulan patateslerin Small'u bile oldukça doyurucu. 1.35 Euro ile 3 Euro arasında fiyatları değişiyor. Yanında bira da olsun derseniz karşısındaki kafeye girin ve kendinize bir bira söyleyip, patateslerinizi de afiyetle yiyin. Dam Meydanı'ndan, Damstrar'tan, Oude Hoogstraat' doğru giderken ara sokakta yer alıyor. Uzun kuyruğu görünce hemen geldiğinizi anlayacaksınız. Dam Meydanı herkesin ilgili olduğu, toplandığı, buluştuğu hatta bu şehre adını veren, şehri şehir yapan meydan. Amstel nehrinin etrafına yayılan bir güzellikle, Dam'ın buluşup bugün Amsterdam adını aldığı yerde burası. Rembrandt Meydanı, ortada heykeli yükselen ünlü ressam Rembrandt'ın adını alan meydan günün her saati oldukça kalabalık. Rembrant'ın heykelinin etrafında yer alan askerlerin arasına karışıp fotoğraf çektirmekte oldukça eğlenceli. Yanında yer alan el yapımı ürünlerin sergilendiği panayırı dolaşabilir ya da üzerinize sinen yorgunluğu atmak için hemen yanına dizili kafelere çöküp gençlerin arasında müzik ve cıvıltılarla günü tamamlayabilirsiniz. Red Light, Amsterdam'ın en çok turist çeken bölgesi desem umarım sizi şaşırtmamış olurum. Hollanda uyuşturucu ve keyif verici maddelerin legal olduğu ya da başka deyişle göz yumulduğu bir ülke aynı zamanda. Turistik açıdan bakıldığında en fazla kullanılan yerde Amsterdam. Resmi olarak yasal olmasa da en rahat belli ölçüde kullanılan yerde Red light bölgesi. Bu nedenle; ''milyonlarca turisti çeken bölgede'' diyebiliriz. Şehre ziyaretçilerin çoğu sırf bu amaçla geliyor. Bizim çok ilgimizi çekmese de uyuşturucunun dışında seks turizminin de açıktan yapıldığı yer. Ara sokaklarda dolaşırken günün her saatinde vitrinde bu iş için yer alan kişileri gözlemliyorsunuz. En çok karanlığın çöküşüyle birden bire sayılarının çoğalması da sizi şaşırtmasın. Sokaklarda renkli tüllerle dolaşan genç kız ve erkeklerinde bu sokak aralarında dolaşarak, '' bekarlığa veda'' eğlenceleri de yine burada yapılıyor. Kısaca her türlü turisti mıknatıs gibi içine çeken, şehrin karanlık, gizemli ve bana göre kirli köşesi burası diyebilirim. Şehrin dinginliğinden çıkıp bir anda kaosun içinde girebiliyorsunuz. Unutmadan söyleyeyim bu bölgede fotoğraf çekmek yasak! Aman dikkat edin! Çiçek Pazarı, şehrin en önemli yerlerinden olmasa da en ünlü noktalarından diyebiliriz. Amsterdam'a kadar gelip de ünlü çiçek pazarını gezmeden olmaz. Yan yana dizili bin bir çeşit lale ve farklı çiçeklerin satıldığı pazarda her keseye göre renk renk lale soğanı bulabiliyorsunuz. Hazır buraya kadar gelmişken almadan dönmek olmaz tabi. Peynir'leriyle ünlü şehrin sokaklarında dolaşırken yer yer burnunuza mis gibi kokuları ulaşacaktır. Dükkanların önünde gelen geçene tadımlık sunulan birbirinden farklı renk ve lezzette peynirleri tadarak bile nefsinizi köreltiyorsunuz. 10 Euro'dan başlayan fiyatta, çeşitli renk ve lezzette sunulan peynirleri almadan dönmeyin. Kanallar, şehri şehir yapan unsurlar. Kenarına dizili mimarı zenginliklerde kanalların güzelliğine güzellik katan ayrıntılar. İster tekne, bisiklet, olmadı yaya olarak aralarında dolaştığınızda bir defa değil birçok kere büyüleneceksiniz. Bazen öne çıkmış, hafif yana yatmış binaları görünce de sakın şaşırmayın. E şehir dediğimiz gibi kanallarla çevrili. Binalarda onun süsleri. Birbirinden ayrı güzellikte dizili binalarda gözü yoracak hiçbir aykırılığa rastlayamadık. Sadece binada yaşamayan halk, kanallara da sızarak tekneden evlerde de yaşıyor. Yer yer yaşam alanı olarak karşımıza çıkarken bazen de iş amaçlı da kullanılıyor. En büyüleyici olanı kanallar arasında dolaşmak. Açıkçası ben büyülendim. Sadece bu şehre kanallarında dolaşmak için bile gelinir.


Ve göreceksin ki binlerce yıl öteden, Mardin çağırdı yine, düştük yollara... Bir değil, çoğunluktuk. Aynı yerlerden geçtik, dostları gördük. Aynı mekanlarda dolaştık. Yedik, içtik, her zamanki gibi eğlendik de! Her şey bıraktığımız gibi olsa da bu sefer tek farkı Dara'da hissettik. Farklılık ne taşta, ne hikaye de ne de havasındaydı, yalnızca enerjisinde! Önce minikler yolumuzu kesti, Ahmet Arif'ten bir şiirle karşıladılar. Çok da şirinlerdi. Sonrada sevgili rehberimiz Sinan aramıza karıştı. Dara'nın geçmişten günümüze dek uzanan hikayesini anlatırken, ruhen bizleri mitolojik hikayelerin içine sürükledi. Sırtını Anadolu dağlarına dayamış, yüzünü uçsuz bucaksız Mezopotamya Ovasına dönmüş bir sınır kenti olan Dara, diğer ismiyle Anastasiuspolis, Mardin'in 30 kilometre güneydoğusunda bulunan Oğuz Köyü'nde yer alıyor. Bu saha Tur Abdin Platosu olarak da biliniyor. Mezopotamya'nın Efes'i olarak kabul edilen Dara Antik Kenti, son yıllarda en çok ziyaret edilen, antik kentlerin başında geliyor. Dara, Mezopotamya için çok önemli bir kent hatta Mezopotamya'dan çok öte dünya açısından da önemli bir kent. Kentin görünen tarihi geçmişine baktığımızda M. Ö. 336 yıllarında Persler tarafından kurulmuş olduğunu görüyoruz. Toprağın altında gizemini koruyan yüzde doksan beşlik bölümünden ne çıkar bilinmese de şimdilik bilinen gerçeklik bu. Perslerin kurduğu şehir, Romalılarla Perslerin yapmış olduğu güç savaşında Darius'un burada ölmesiyle ismini pers kralı Darius'tan alan şehir Dara, İmparator Anastasius'un girişimiyle 505 yılında, Doğu Roma İmparatorluğu'nun doğu sınırını Sasaniler'e karşı koruyan bir askeri garnizona dönüşüyor. Böylece 1. Yy'da Persler'den Roma İmparatorluğu'nun hakimiyetine geçiyor. Gelen ziyaretçilerin ilk gezdiği yer kaya mezarları, 2008 yılına kadar çocuk ve gençlerin futbol oynadığı dümdüz bir alan olarak biliniyor. 2008 yılından sonra Mardin Müze Müdürlüğü'nün başta olmak üzere 3 yıl süren kazı çalışmaları sonucunda; lahit mezarları, kaya mezarları, sanduka mezarları olmak üzere üç çeşit mezarlık bulunuyor. Bu dönemde ölüler Pagan ve Mitra kültünde kayadan doğduğuna inanılan Tanrı Mitra'ya ithafen, yeniden doğuş inancıyla kayadan oyulan mezarlara gömülüyormuş. Çoklu gömünün olduğu mezar odalarına daha sonra halkın Hıristiyanlık'a geçmesine rağmen pagan gelenekleri bir süre daha devam ediyor. Romalılar için bu mezarlar ruhların öteki dünyadaki mekanları olarak biliniyormuş. Nekropol alanda başka dikkat çeken alan ise galeri mezarlıklar. Büyük galeriye, üzerinde kabartmaların olduğu kapıdan giriliyor. Kabartmanın üzerinde ölülerin yeniden diriliş sahnesi işlenmiş. Yapılan cam platformlarla ziyaretçilere açılan galeri mezarlıkta birçok uygarlığa ait kemik izlerine de rastlanıyor. Bölgenin jeolojik yapısında kireç taşı formasyonu hakim olunca da taştan bir antik kent olarak karşımıza çıkan, kaya içine oyulmuş yapılardan oluşan ve girişten itibaren bütün alanı çevreleyen 4 kilometrelik bir surla korunmuş. Etrafa baktığımızda sadece kayadan oluşan alandan blog blog kayaların buradan kesilerek, biraz ötede kurulan şehrin yapısını oluşturduğunu biliniyoruz. Daha sonra geriye kalan kayalık alanı da oda oda oyarak aile mezarlığı olarak kullanmışlar. Dara'ya geldiğimizde kapıları görünce yaşam alanı olarak algılansa da gerçekte burası mezarlık. Mezarlıklarda yapılan kazılarda Romalıların sembolü olan gözyaşı şişeleri, kandiller ve paralar oldukça fazla sayıda bulunmuş. Ayrıca bulunan özel ziynet eşyalarıyla beraber birçok kazıda çıkan geçmişe ait eşyalar Mardin Müzesi'nde sergileniyor. Bugün yüzde beşini görebildiğimiz şehrin yüzde doksan beşlik bölümü hala gizemini koruyan Dara, Romalılardan sonra Arapların, Beyliklerin derken 16. Yüzyılda Osmanlı'nın eline geçmiş. Harabe ve kalıntıların arasında bulunan şehre şöyle bir baktığımızda oldukça zengin bir dönem yaşadığını söyleyebiliriz. Tarzıyla dünya üzerinde tek olduğu söylenen Dara'nın büyüleyici yerlerinden biri de zindanlar, görkemli mimarisiyle kentin en uğrak yerlerinden birisi. Şehrin kurucusu Darsius tarafından yaptırılan ve soğuk hava deposu olarak kullanıldığı bilinen yeraltı şehri bugünde ziyaretçilerini bütün heybetiyle ayakta karşılıyor. Yapının belli dönemlerde kilise, zindan, sarnıç görevi gördüğü de biliniyor. Ahmet Arif'ten bir şiirle veda ediyoruz, Umut ile, sevda ile, düş ile. Bir daha ne zaman geliriz bilinmez ama gönülden söz veriyoruz.


Mani mi, destan mı yoksa duymak istediğimiz bir efsane mi? Tarihin her diliminde şehir olmasını bilene söylenecek bir kaç söz, yazılacak bir kaç hikayesi olan şehirlere atfediliyor hepsi... Amasya'da şehir olmasını bilen minicik yüreğiyle güzel Anadolu'mun bir köşesinden sesleniyor. Nasıl kolay oluyor ulaşmak bu şehre. Samsun'a konuyoruz bir akşam vakti... Her zaman rahatlıkla araç bulabileceğimiz komşu şehre bir saatlik yolculukla ulaşıyoruz. Yeşilırmak ikiye ayırıyor şehri. Bir tarafı Yalıboyu, tarihten günümüze nakşeden yalılarla süslenirken, arkasından yükseliyor, Harşena Dağı. Dağ ama sırf heybetiyle değil, tarihin sayfalarından yolu geçen her uygarlığa beşiklik ediyor. Üzerindeki izleri de kaybetmeyerek... Irmağın diğer tarafında da gizli tarih saklı ancak keşfedilmeyi bekliyor. IRMAĞIN GERDANI YALIBOYU EVLERİ, tarihi ve coğrafik konumuyla da etkileyici. Bulunduğu coğrafyada dokusunu ve dokunuşunu kaybetmeden yaşıyor. Günlerden bir gün bizi de içine çekerek ağırlıyor. Bir tarafta tarihi evler ve ardında yükselen tepe, diğer yanda yeni yüzü. Ortadan geçen Yeşilırmak iki farklı yaşamı ayırıyor. Tarihi tarafı daha davetkar. YEŞİLIRMAK VADİSİNİN ÜZERİNDE YÜKSELEN HARŞENA DAĞI eteklerine kurulan Amasya, 8 bin yıllık tarihinde birçok krallığın da başkentliğini yapmış. Bilim adamları, sanatkarlar, şairler yetiştirmiş, şehzadelerin eğitim gördüğü bir belde olmuş. Hititler dönemiyle başlayan tarihi sürecinde sırasıyla; Frigyalılar, Kimmerler, İskitler, Persler, Makedonyalı Büyük İskender'in de izleri ve etkileri görülüyor. Aynı zamanda Osmanlı döneminde Şehzadelerin tahta çıkmadan önce bir dönem yaşadığı şehir... Tek Osmanlı döneminde kalmayıp Milli Mücadele dönemine de tanıklık ediyor. Kurtuluş Savaşı'nın başlangıç temelleri de burada atılıyor. GEZİYE ÖNCE YALIBOYU EVLERİNDEN BAŞLAMALI. Amasya, tarihi ve kültürel zenginliklerinin yanı sıra, özellikle Yeşilırmak kıyısına yapılmış Yalıboyu evleri ile dikkat çekiyor. Hepsi birbirinin benzeri olan evler, mimari güzelliklerini bozmadan bir bütün içinde Yeşilırmak'ın kenarına diziliyor. Bir de sabah yalının penceresinden parlayan güneş ve sabah selamını çakan ırmak etkiliyor bu gezgini... Yalıboyu evleri, İstanbul boğaz içindeki yalıların manzarasını andırıyor. Ama yalı yerine, sıra sıra konaklar geliyor gözümün önüne. Özellikle, Yeşilırmak üzerinde yansımaları, muhteşem. Karşıda yeni şehir ve tatlı telaş, birbirine karışmadan bizi, güne sürüklüyor. Yeşilırmak'ın üzerindeki bir çok köprüyle eski ve yeni birbirine bağlanıyor. ŞEHİR KÜÇÜK ANCAK GEZİLECEK YER ÇOK. Yalıboyu'ndan başlayarak, Harşena Dağı'nın eteklerine doğru tırmanıyoruz. Binlerce yıllık tarihi dokular birbirini yok etmemiş. Şehre gelen herkes izlerini rahatça sürebiliyor. Yeşilırmak'ın kuzeyinde, Harşena Dağı üzerinde dik kayaların üzerine inşa edilmiş, 300 m. yüksekteki Enderun Kalesi'ne doğru çıkıyoruz. Kalenin içi kesme taş, surları ise moloz taştan, önemli tepe noktaları ise, kesme taşlardan yapılmış. Sur duvarlarının çoğu, dimdik ayakta! Selçuklu döneminde Amasya merkez olmuş. Bu dönemde İç kaleye; cami, medrese, hamam yapılmış. Kale ile Yeşilırmak arasında kalan bölümde, 8 tane savunma kademesi var. Kale, birçok kez el değiştirmiş ve tahrip olmuş. Persler, Romalılar, Pontus ve Bizans egemenlikleri dönemlerinde saldırıya uğrayan kale, yüzyıllar içinde yakılmış, yıkılmış ve her seferinde yeniden inşa edilmiş. Günümüze kadar yorgun ama yılmadan, yıkılmadan gelebilmiş. AMASYA KALESİ eteklerinde ise kalker kayalara oyulmuş üç mezar var. Helenistik dönemlerde, Harşema Dağı'nın güney eteklerine yapılmış. Yamaçlarda, yerden 20-25 m. yükseklikte, düz bir duvar halindeki kalker kayalara oyulmuşlar. Ancak birbirine çok yakın oyulmuşlar. Yapıları ve mevkileri itibarıyla, hemen dikkati çekiyor. Strabon'a göre kaya mezarları, Pontus krallarına ait. Buraya çıkıp kıvrım kıvrım akan Yeşilırmak ve Amasya'yı izlemek gerçekten çok keyfli. Peki buraya nasıl çıkılıyor? Hatuniye Mahallesi'nin dar sokaklarından ve tren yolunu geçerek çıkılıyor. Kayaya oyulmuş yoldan ve onlarca basamaktan yükselerek çıkmak da oldukça keyifli. YALIBOYU EVLERİNDE en ilgi çekeni de sanırım Hazerenler Konağı. Burası, onarılmış ve 1983 yılında müze haline getirilmiş. Konak çok büyük. İç mekanlar geniş ve ferah. Yapıldığı dönemde geniş ailelerin nasıl yaşadıklarını betimleyen bir de yapısı var. İki ebeveyn odası, oturma odası, haremlik, selamlık, mutfak, kiler, tuvaletlerden oluşuyor. Oturma odaları ise duvar ve cam boyunca uzanan sedirle döşeniyor. Dolaplar, genellikle yer kazanmak için duvar içinde, gömme dolap olarak yapılmış. Isınma için kocaman mangallar kurulmuş. Konakta yaşanılan zamanı betimlemek için; gündelik hayata ait yerel kıyafetler giydirilmiş mankenler, evin bölümlerine yerleştirilmiş. Elbiseleri, kadife üzerine sırma işlemeli. Takılar, ağır ve inanılmaz emek sarfedilmiş. Küçük bir avlunun içinden yükselen dar ve dik ahşap merdivenle üst kata çıkıyorsunuz. Konağa mutlaka gidin ve gezin. AMASYA'DA GEZİLECEK YER ÇOK ancak beni etkileyen yerlerden birisi de Sabuncuoğlu Tıp ve Cerrahi Tarih Müzesi. Geniş bir alanı kaplayan müzede o dönemdeki şifa yöntemleri canlandırılarak anlatılıyor. Tıbbi yöntemler ise; ameliyat, şifahane, ruh ve beden sağlığı... Odalardan yayılan musikinin de tedavideki önemini hissediyoruz. Burçlara ve hastalıklara göre yöntemlerin farklılığını tek tek okuyorum. Günümüz teknolojisinden yüzlerce yıl önce sağlık yöntemlerinin ilk izlerine rastlıyoruz. Meydanda yükselen camiler çok ancak II. Bayezid Külliyesi en heybetli ve etkileyici olanı... Birbirinden farklı camilerin, ince mimari sanatla farklı cephelerden şehre silüetleri ayrı güzellik katıyor. KONAKLAMA için Yalıboyu evlerini seçmenizi öneririm. Tarihin içinde zamanın dokusuna göre yapılmış evlerde konak yaşamının bir parçası olmak, sabah uyanınca camdan Yeşilırmak'ı seyretmek de geziye ayrı bir ayrıcalık katıyor. Farklı sokaklar da, geçmişin izlerine derinden dalarak ve önümüze serili güzelliklerine doyamadan bu şehre geldiğimiz gibi bir gece vakti veda ediyoruz. Dünyanın en güzel Misket elması, kirazı, şeftalisi ve bamyasının üretildiği, tarih ve doğanın birlikte bulunduğu ilginç bir antik kent görmek istiyorsanız, sıcakkanlı ve misafirperver Amasya sizi bekliyor.


Şeb-i Arus; ''Düğün gecesi'' olarak da anılan, Mevlevilikte Mevlana Celaleddin Rumi'nin öldüğü gece. Mevlana, bu geceyi Rabb'ine, yani sevgiliye kavuşma gecesi olarak düşlediği için ''Düğün Gecesi'' olarak da adlandırılıyor. Rumi'nin ölüm yıl dönümü 17 Aralık tarihine denk gelen haftada Vuslat Yıldönümü Uluslararası Anma Törenleri, halk arasında ''Şeb-i Arus '' olarak adlandırılan törenlerle anılıyor. Her yıl düzenlenen törenlere ilgi de çok fazla oluyor. İki ay öncesinden başlayan ve Büyükşehir Belediyesi'nin organizasyonunda Mevlana Kültür Merkezi'nde her akşam halka ücretsiz ''Sema Gösterisi'' düzenleniyor. Aralık ayı bu şehir için oldukça kalabalık ve ilginin en fazla olduğu ay olarak geçiyor. Yaklaşık bir saat süren sema gösterisini muhakkak izleyin, o büyülü atmosferin etkisini yaşayın. Genelde gezilecek yerlerin birbirine yakın oluşu şehrin de keyfini rahatlıkla çıkarmamızı sağlıyor. Hele konaklayacağınız otel şehrin tam da kalbindeyse, her yere birkaç adımda ulaşıyorsunuz. Gezmeye önce Mevlana Müzesi'nden başlıyoruz. Daha adımımızı attığımız anda kalabalığın kucağına düşüyoruz. İlginin en fazla olduğu yer de burası. Geniş bir alanda yükselen türbede, Mesnevilik öğretileri sırasıyla işleniyor. Heybetiyle büyülendiğimiz Mevlana Türbesi'nin içine sessizce süzülüyoruz. Bundan sonra kalabalığın ahengine uyup, adım adım ilerliyoruz. Dergaha kabul edilişle başlayan serüven, yapılan çalışmalar, yaşam, ayrıntısıyla anlatılıyor. Yaklaşık bir saatimiz burada geçiyor. Mevlana Müzesi'nden çıkınca soluğu Aleaddin Tepesi'nde alıyoruz. Mevlana Caddesi'nin bir ucunda Mevlana Müzesi diğer ucunda Aleaddin Tepesi yer alıyor. Aleaddin Tepesi'ne ilerlerken şehrin az buçuk havasını da içimize çekiyoruz. Şehrin işlek caddelerinin tam ortasında kocaman bir adacığı oluşturan tepe, Selçuklular döneminden kalan tarihi kalıntıların da yer aldığı geniş bir alanı kaplıyor. Etrafında oturma yerleri, çay bahçeleri, yeşilliğin bol olduğu parklar, yürüyüş yollarının yanı sıra bölgede asıl Sultan Kılıçaslan Sarayı yer alıyor. Şimdi sadece bir bölümünün ayakta olduğu köşkte yoğun bir şekilde restorasyon çalışmaları sürüyor. Adacığın yanında yer alan İnce Minare Müzesi'ni de kısa sürede gezme şansını yakalıyoruz. Selçuklu'nun izlerini sürerken ara sıra antik döneme de rastlıyoruz. Tavandan tutun da mimariye kadar etkileneceğiniz şekilde yapılarla karşılaşıyorsunuz. Karatay Müzesi, Selçuklu Köşkü'nün hemen karşısında yer alıyor. Varışımız kapanış saatine denk gelince, şehirde gezemediğimiz ancak etrafında dolaşma sansını yakalayabildiğimiz tek yer olarak hafızamıza işleniyor. Mevlana'nın kadim dostu sırdaşı, arkadaşı Şemsi Tebriz-i Türbesi ise Mevlana Caddesine bakan Şerafettin Caddesi'nde yer alıyor. Geniş bir alanın ortasında yer alan türbe sadeliği simgeliyor. Mevlana Caddesi'nin üzerinde yer alan Konya Valiliği'nin tarihi binasının arka sokaklarına doğru ilerlediğimizde eski Konya yapılarıyla karşılaşıyoruz. Çoğunluğunda kuyumcuların yer aldığı binalar onarılarak günümüze kazandırılmış. Buraya kadar gelip de müze gezilmeden dönülmez her halde. Şehrin kendisi açık hava müzesini oluştururken, antik döneme ait birçok uygarlığın da izlerini burada sürebiliyoruz. En önemli iki müze yan yana yer alıyor. Etnoğrafya ve Arkeoloji Müzesi. Yakında Sırçalı Müzesi de yer alırken biz tercihimizi Arkeolojiden yana kullanıp, Helenistik dönemin izlerini sürüyoruz. ''Konya'da eğlence var mı ?'' diyenlere cevabımız kocaman ''Evetttt!''. Bunun için Novotel'i seçiyoruz. En üst katında yer alan nezih ortamda, sanatçının güzel sesi eşliğinde bir müzik demetiyle oradan oraya savrulup, ertesi gün kendimize gelebilmek için uzun mücadele veriyoruz. Nefis bir gece, nefis bir ortamda yaşanır! Kalmak için tercih edilecek yerlerin ilk sıralarına Novotel'i de yazabilirsiniz. Öğle yemeği için tercihimiz sanayinin ortasında Kuzucu Ali Usta oluyor. Nefis tandır kebabının yanında bol köpüklü ayran ve etrafını süsleyen salata ve diğer tatlarla yol yorgunluğumuzu alıp götürüyor. Bulmak için oldukça mücadele verdiğimiz ve yemekten sonra lezzet havuzuna düşmüş gibi hissettiğimiz tek yer de burası. Konya denilince akla etli ekmek geliyor. İlk tercihimiz Karagöz oluyor. Maalesef Pazar günleri açık değilmiş, bunu da kapısına kadar gidip, kapalı oluşunun şokuyla deneyimliyoruz. Hemen burnumuzu Cemo'ya çeviriyoruz. Birçok çeşit pide seçeneğinden birisini seçip yumuluyoruz. Grup gidince diğer arkadaşların pidelerinin tadına sırayla bakarak, pide seçeneklerini zenginleştirmiş oluyoruz. Konaklamak için şehir merkezinde Dergah Otel'i seçiyoruz. Hizmet mükemmel, çalışanların sıcak ve samimi davranışlarıyla evimizdeymişiz gibi hissediyoruz. İkinci günümüzün büyük bölümünü merkeze yaklaşık yarım saat uzaklıkta yer alan Sille Köyü'nde geçiriyoruz. Sille'yle ilgili gerekli bilgilere buradan ulaşabilirsiniz. Şehre gelmek de çok kolay. Ya uçak ya da tren en rahat ulaşım aracı. Biz treni tercih edip sabahın köründe ilk seferle yolculuğa başlayıp, öğle daha olmadan kahvaltıya gelir gibi şehrin kucağına düşüyoruz. Uçak da tercih edilebilir. Ekonomik açıdan tren daha uygun, ulaşım süresi ise hemen hemen ikisinin de aynı diyebilirim. Tercih sizin! Hazır Şeb-i Arus da yaklaşıyorken, Konya sizi bekliyor. Şimdi gezmenin tam zamanı!


Sarmış ufuklarını senin gene inatçı bir duman, ağırlığının altında her şey silinmiş gibi, layık bu örtünüş sana, ey zulümler sahası! Önce ''Lüsyen'i okuduk. Sonra merak sardı içimizi, düştük yollara. Bir dönemin ünlü edebiyatçısı ve yeni öğrendiğimiz ressam kimliğiyle Tevfik Fikret'in hayatına dair izlerin peşi sıra sürüklendik. Biz her ne kadar edebi kimliğiyle tanısak da şairi o, aynı zamanda bir ressam. Evinin duvarlarını süsleyen tabloların çoğu onun imzasını taşıyor. Resimlerde renkleri, şiirlerde duyguları buluşturan Fikret, şimdilerde müze olan evinin de mimarı aynı zamanda. ''Sana dün bir tepeden baktım, aziz İstanbul '' dercesine, dik yokuşu tırmanıyoruz. Şahane bir manzaraya karşı 1900'lerden kalma yaşam alanına giriş yapıyoruz. Girişte hemen görevli karşılıyor, gezerken uyulması gereken kuralları hızlıca anlatıyor. Müze ücretsiz geziliyor. İçeri girince bir zamanlar Fikret'in dizilerine düşen sis, girişte duvarda tablo olarak karşılıyor. İstanbul'un sisli bir günü belli ki ilham olmuş şaire, dizelere sığmayarak akmış, sisli tabloya bürünüvermiş. Hemen yanında şairin balmumu heykeli karşılıyor, gelenleri. Balmumu heykeli, Fikret'in sıkı dostu olan Mihri Müşfik Hanımın, Fikret'in ölümünün gerçekleştiği anda aldığı yüz maskından esinlenerek yapılmış. Yavaş yavaş evde dolaşmaya başlıyoruz. Bir zamanlar Fikret'in yakın dostu olan Abdülhak Hamit'e dair eşyalar karşımıza çıkıyor. Bir anda Lüsyen'in sayfalarında dolaşıyor, zihinlerimiz... Bizi buraya kadar sürükleyen de Lüsyen'in hayatı. Okudukça merakımız artmıştı. Evde Abdülhak Hamit'in dışında bir de ünlü kadın şair Nigar Hanım'a ait eşyalar yer alıyor. Her ne kadar bir odayla sınırlı olsa da içimizde bir merak da Nigar Hanıma gelişiyor. İlgisi olana Nazan Bekiroğlu'nun kaleminden ''Şair Nigar Hanım''ı buraya dip not olarak bırakıp, müzede dolaşmaya devam ediyoruz. Üst kata çıkıyoruz. En çok da Fikret'in yatak odasını merak ediyoruz. Merakımız odadakilere değil, pencereyi açtığımızda göreceğimiz güzelliğe, içimize çekeceğimiz havaya! Dillere destan güzellikte İstanbul manzarasını belleğimize kaydederek pencereyi kapatıyoruz. Evin alt katını mutfak kısmını dolaşıyoruz. Her köşesini ayrı incelikte tasarlayan şair, evinin hemen dibinde uyuyor. 1940'larda eşinin izniyle önce belediyeye satılan, birçok şairin, yazarın anılarıyla bezenen ev, bugün keyifle dolaştığımız müzeye dönüşüyor.


Daha dün gibi hatırlıyorum, ilk yolumun kesiştiği günü sene 2000. Ne kadar uzun zaman olmuş. Sonra iki defa daha geldim. İlk gelişimdeki heyecan yoktu, yüreğimde. Aşkların, aşıkların şehri burası, Paris yahu! Benim de ilk gelişimde ''pıt pıt'' attı, yüreğim. O heyecanıma göre umduğumu buldum mu, bilinmez? Gizli bir çekiciliği var nedense, seviyorum diğer şehirler gibi burasını da! Seine Nehri etrafına kurulmuş, eski şehir diyorlar buraya. Yüzlerce yıllık yapılar da burada. Gözü gibi bakıyorlar; evlere, sokaklara. Uzaktan bakıldığında ucu bucağı belli olmayan koskoca bir şehir aslında. Turistik açıdan baktığımızda eski şehir ilgimizi çekiyor. Diğer Avrupa şehirleri kadar temiz olmasa da herkesin kalbini fethetmiş nasıl olsa! Her şeyden önce düzenini, sokaklarını, tarihe meydan okuyuşunu seviyorum... Burada atılmış her türlü düşüncenin tohumu, ilk isyan da burada! Gezerken caddelerinde, 1700'ler deki devrimi gözümün önüne getiriyorum. Şöyle bir ürperiyorum... Modanın, lüksün Dünya başkenti ayrıca. Olmasa da öyle nitelendiriliyor. Paris, "Işık Şehir" diye de anılıyor. En ünlü caddesinde dolaşıyorum. Şanzelize yani Avenue des Champs-Elysees, ''Melekler Tarlası ''diye fısıldıyor, rehberimiz. Bir ucu Concorde Meydanı ve dikilitaş, diğer ucu ise Arc de Triomphe yani Zafer Takı. Zafer Takı'nın, Napolyon için yapıldığı söyleniyor. Şehre bu kapıdan girmiş. Şimdi caddenin sonunda bir adacığı oluşturuyor. Görkemli de aynı zamanda. Bir gece vakti karşısındaki direğe dayanmış, yorgun, biraz da ıslak bedenimle bir pozum bile var. Hareketli bir cadde. Ünlü mağazalar olduğu gibi kabareler de burada. Buraya kadar gelmişken Kabare izlemeden de dönülmez her halde. Concorde Meydanı'da diğer ucunda yer alıyor. Meydanın hemen gerisinde Jardin des Tuileries Parkı var. Parkın bir ucunda Concorde Meydanı diğer ucunda Louvre Müzesi. Buraya kadar gelmişken müzeyi muhakkak gezmeli. Müze 1793'te açılmış. Fransa'nın ilk devlet müzesi aynı zamanda. Louvre Müzesi'nde dünyaca ünlü Mona Lisa tablosu da sergileniyor. Müze çok büyük, günün uzun bir zamanını burada geçirmelisiniz. İçeri de birçok önemli eser yer alıyor. Benim gibi bir kaç defa gelip, bir türlü gezemeyenlerdenseniz, o zaman da çok ama çok üzülmelisiniz! Sırf bu müze için tekrar Paris'e gelmeyi isteyenlerdenim. Filmlere konu olacak kadar ünlü, mimari açıdan baktığında da etkileyici. Sanatsal... Meryem Ana'ya adanarak yapılmış olan gotik yapının içinden çok dışı gelenleri etkiliyor. 19. Yüzyılın başlarında yıkılma kararı alınmış, o dönemde Victor Hugo '' Notre Dame'ın Kamburu'' adlı romanı yazdıktan sonra halkında desteğini alarak, katedralin yıkılmasını önlemiş. Romanın birçok kez filmi çekildi, tiyatro ve opera oyunları da sahneleniyor. Eyfel Kulesi önünde birçok değişik pozda fotoğraf çekin, isterseniz kulenin üst katına çıkıp Paris'i seyredin. Bence buraya kadar gelmişken hepsini yapın. Kule aynı zamanda Paris'in sembolü. Parisliler; '' gerekli mi, gereksiz mi?'' tartışa dursun. Gelen turistlerin uğrak yerlerinden biri de Montmartre Tepesi. Sokakları kalabalık cıvıl cıvıl... Daracık sokaklar, minik dükkanlar, değişik tasarım mağazaları ve meydandaki ressamlar. Montmartre Tepesi'ne ayrıca Ressamlar Tepesi'de deniyor. Güzel havalarda meydan rengarenk. Resim yapanlar, yaptıranlar, karikatür çizenler, çizdirenlerle dolup taşıyor. Bazı sanatçılar fotoğraf çekilmesini istemiyor, fena tepki gösteriyor. Aman dikkat edin, fırçayı yersiniz! Şehre hayat veren Seine, kıyısı boyunca romantik yürüyüşler yapabilirsiniz. İsterseniz de tekne turuna katılabilir, Paris'i bir de Seine üzerinden seyredersiniz. Değişik kareleri yakalayacağınız ve sık sık denklanşöre basacağınız anlar da burada olacak! Turlar yaklaşık 13 , yemekli isterseniz 25-30 arası değişiyor. Notre Dame Katedrali'ne yakın yerden başlıyor. Çocukken Disney'in büyülü dünyasından ne çok etkilenmiştik. Televizyonun camına yapışırcasına merakla, keyifle izlerdik. Şimdi o hayallerin havuzunda gerçeği yaşamak farklı olur her halde... Buraya kadar gelmişken ve vaktinizde varsa, bir günü buraya ayıralım, lütfen! Yeniden geçmişe dönüp, içimizdeki çocuğu sevindirelim, mutlu edelim. Disneyland'la ilgili diğer ayrıntılar ise ''Disneyland Paris'' yazısında olacak, çok yakın da! Alış veriş yapın. Mesela kendinize parfüm, sevdiğiniz, ihtiyacınız olan kozmetik ürünlerini alın. Bunun için marketler var. Şanzelize bu açıdan zengin. Galeries Lafayette'te de girin ve çıkmayın. Katları tek tek dolaşın, fiyatları görünce yüksek bulduklarınızı bırakın. Ama mağazadan çok bir opera binasını andıran yapıyı gezin, alış veriş tutkunlarının arasında dolaşın. En üst katında kafede oturup, manzaraya karşı kahvenizi yudumlayın. Ara sıra da kendinizi şımartın. Bir şey almadan da dönmeyin! Değişik kafe ve restoranlara rastlayacağınız, zengin menüler, birbirinden lezzetli tatlar burada, Paris'te. ''Şurada şunu yiyin, burada bunu'' demeyeceğim. Ancak midyenin her türlüsünü, soğan çorbasını, bir de milföy tatlısını muhakkak ama muhakkak tadın, eminim sizde çok seveceksiniz. Paris ulaşım açısından Zone denilen bölgelere ayrılmış. Gezilecek yerler 1. Zone'da bulunuyor. Ulaşım araçlarını kullanmak için bilet şart. Normal bilet yani ticket t+'ün tanesi 1.9 , 10'luk olarak alırsak 14.45 ödüyorsunuz. Böylece daha ucuza gezmiş oluyorsunuz. Eğer bizim gibi Şanzelize'de konaklarsanız, bilete ihtiyaç duymadan her yere yürüyerek de ulaşıyorsunuz. Gelmişken Şanzelize'de kalın derim. Olmadı, Opera bölgesini de tercih edebilirsiniz. Hemen not alınız lütfen! Eski binalarda, şık döşenmiş odalarda konaklayın. Zevkli ve keyifli bir tatil yaşayın. Yok, daha ekonomik olsun, metroyla her yere ulaşırım derseniz o zaman eski şehirden biraz uzaklaşın, yeni modern dünyaya karışın. Daha uygun ve daha ucuza oteller, hosteller bulabilirsiniz. Dönünce bir kere mutluluktan birkaç gün uçuyorsunuz. Etkisi öyle ''tak'' diye geçmiyor. Dolaşırken çantanıza, önemli eşyalarınıza sahip olun ne olur, ne olmaz! Özellikle kafelerde, dışarıda otururken çantanız ya da önemli eşyanız bir anda buhar olup uçabilir. Bana olmadı ama yandaki masada oturan kızın çantası yok oldu. Bazıları çok ciddi, bazıları da çok sevimli. İngilizce sorarsın, Fransızca cevap alırsın. Anla anlayabilirsen. Taksilerin ön koltukları sürücüye ait, kitabını, gazetesini oraya koyuyor. En çok okuyan sürücüler de bu şehirde. Sakın şaşırmayın! Çok sportifler ayrıca. Öğle tatilinde bile her yaştan birilerini koşarken, kayarken görebilirsiniz. Hafif ve sağlıklı besleniyorlar. Yemekler de çok lezzetli zaten. Ara sokaklarda dolaşırken çitlerle çevrili alanlarda asmaları görünce şaşırmayalım. Şaraplarıyla ünlü bir yerdesiniz. Bir avuç toprak bile bereketli. Şarap severseniz eğer gelmişken denemelisiniz! Gece yarısından sonra farklı bir şehirle karşılaşıyorsunuz. Diğer büyük şehirlerdeki gibi perde kalkıyor. Gece capcanlı. Genelde gençler sokaklarda. Yabancılara dikkat edelim, her an çevrenizi sarıp size adres sorma bahanesiyle özel eşyalarınızı isteyebiliyorlar. Grupla dolaşıyorlar. Her şehirde olağan şeyler bunlar. Şehrin güzelliğini yaşayın, keyfini çıkarın, bir değil bir çok kere gidin, gezin ve her seferinde yeni yerler keşfedin....


Sabah kuşluk vakti uyandık. Yol önümüzde uzayıp gidiyor. Verilen kısa molanın ardından birkaç bulutun ardına gizlenen güneş gün yüzünü göstermeye başladı. Olayı daha detaylandıracak olursak Pavli Fotoğraf Atölyesine gidiyorduk. Kırklareli'nin Pehlivanköy ilçesinde Kuştepe Köyü'nde yaşayan kadın girişimci ve kurgusal fotoğrafçı Gülşen Gürses, fotoğrafçıları köyüne çekmek için ara sıra böyle atölye çalışmaları düzenliyormuş. Bizde bu yıl üçüncüsü düzenlenen Kuştepe Ayçiçek ve Korkuluk Festivali'ne gidiyorduk. Bu oluşum, Türkiye'nin en az nüfuslu ilçelerinden biri olan Pehlivanköy'e bağlı 370 kişinin yaşadığı Kuştepe köyündeki Pavli Kurgusal Fotoğraf Atölyesi'nin kurulmasıyla başlamış ve gün geçtikçe daha tanınır hale gelmiş. Festival kapsamında kimi zaman lavanta, kanola, kimi zamanda bağ bozumu konseptleriyle Pavli Atölyede; model, müzik ve senaryo eşliğinde hem ziyaretçilere hem de fotoğraf sanatçılarına doğa ile kurguyu birleştirme imkanı sunuluyor. Kadın girişimci Gülşen Gürses'in 4 yıl önce kurduğu atölye kapsamında hazırladığı projelerle çevredeki civar yerleşimlerin yanı sıra İstanbul, Ankara, İzmir gibi büyükşehirlerden de pek çok fotoğrafçı ve turisti bu etkinliklere çekmeyi başarmış ve gelecekte ilginin daha fazla artacağı görünüyor. Gülşen Gürses, gazetecilerle yaptığı sohbette; hazırladığı tüm kurgusal fotoğrafçılık konseptlerinin ilhamını doğadan aldığını, ayçiçeklerinin her zaman neşe saçan bitkiler olması nedeniyle hazırladığı korkulukları da güleç yaptığını belirtmiş. Ayçiçeklerinin bölgenin sembolü olduğu kadar Trakya insanının da karakter ve ruhunu yansıttığı da söyleniyor. Bayram sonrası yapılan festivalde; en iyi arazi ve en iyi açmış ayçiçekler arasında onlarca korkuluk, dekorlar, kurgular, müzik ve Trakya insanın neşesini de katarak tam bir festival ve şölen havası estirdiler. Bizde Gebze Fotograf Atölyesi olarak yakın çevreden gelen diğer fotoğraf gönüllerinin arasına karıştık. Gün boyu ya yakaladığımız anı ya da anlarda ölümsüzleştik. Köy kahvelerini sırayla dolaşıp, çaylı, kahveli keyifli sohbetlerde buluşurken ustamız Coşkun Aral'la da bir fotoğraflık selamlaşmayla günü tamamladık.


Aylardan eylül, tam da bağ bozumu zamanı yine buradayım! Festival varmış. Dört günlük festivalin ancak son iki gününe yetişiyorum. Festival Göreme'de. Gündüz farklı yerlerde çeşitli faaliyetler yapılırken akşamki eğlence merkezi Göreme'nin kalbi meydan da. Meydana kurulan sahnede festival süresince akşamları ünlü sanatçılar sahne alırken, seyirci köşesinde bizler, yerli ve yabancı katılımcılarla coşkulu bir havada geçiyor. Bin yıldızlı konaklamayı tercih ediyor, Ürgüp'te kamp alanına çadırımla yerleşiyorum. Benim gibi konaklamayı düşleyenler de çoğunlukta. Şanslıyım, yalnız değilim! Gündüz herkes keyfine göre çeşitli ekinliklere kayarken, geceki adres belli, meydan. Gündüz ne yapılır diye kara kara düşünmeyin. Burada yapılacak o kadar çok şey var ki! Kapadokya'yı kıyı bucak çok kez dolaşmama rağmen her gelişimde muhakkak kendimi yeni keşiflerin peşinde dolaşırken buluyorum. Bu sefer ilk defa trekking yapıyorum. Yarım güne sığdırdığımız etkinliğimizde Kılıçlar Vadisi'ni seçiyoruz. Rotamız kamp alanımıza da oldukça yakın. Bölgede birçok rota var. Bunlardan sadece biri Kılıçlar Vadisi. Yerli ve yabancı doğa severleri, Kapadokya'nın trekking rotalarında aydınlatmak amacıyla küçük tabelalarla bilgilendirmişler. Tek gelende var, grup dolaşan da. Nereden başlayıp, nerede biteceğini, kaç km yürüyeceğini her şeyi bilerek yapıyorsun. Biz kalabalığız. Yaklaşık 20-25 kişilik grupla yürüyoruz. Içimizde çocuklu da var, yalnız takılan da! Yürüyüşe sabahın erken saatlerinde başlıyoruz. Öğle olmadan dönüyoruz. Karasal iklime sahip olan bölgede öğle sıcağı oldukça yakıcı. Peri bacalarının arasında inişli çıkışlı 6 km lik parkuru uzunca bir süre adımlıyoruz. Peri bacalarının aralarına gizlenmiş asmalardan da ara sıra nasipleniyoruz. Kimisi sahipli kimisi de kendince hayat bulmaya çalışıyor. Zaman bağ bozumu! Burada birkaç çeşit üzüm var. Hepsinin ismi de tadı da oldukça farklı. Toplanan üzümlerin çoğu şarap olurken, bazıları da pekmeze dönüşecek. Şunu da belirtmeden geçmeyeyim, Kapadokya'nın şaraplarının yanında pekmezleri de oldukça ünlü, unutmayın! Yürüyüşten dönünce günün diğer yarısını aylaklıkla geçiriyorum. Kamp alanında havuz var. Kimisi orada serinlerken, ben yol yorgunluğunu üzerimden atmaya çalışıyorum. Bu geceki adres belli meydan, geceye özel sanatçı da Orhan HAKALMAZ. Türküler geçidinde ara sıra sözlere, ara sırada müziğin ritmine eşlik ediyoruz. Ertesi gün sabahın ilk ışığıyla kampın dışında tatlı bir telaş başlıyor. Balonların kalkış noktasına çok yakınız, hemen dibindeyiz. Çok kez bindim, bu sefer pek tercih etmiyor, sadece seyrediyorum. En keyifli kısmı bence balon turu ama bugünlerde kendi gibi fiyatı da uçmuş. Söylemem, sormayın! Günün diğer yarısını at turuna ayırıyorum. Atımın adı Nazlı. Adı gibi sakin ve nazlı. Bindiğimde dokunmamı, iletişim kurmamı söylüyorlar, dokunuyorum. Belli kuralları da anlattıktan sonra bir saatlik turum başlıyor. Rehberimizin arkasından Aşk Vadisi'ne doğru ilerliyoruz. Rehber, atı, ben ve Nazlı... Nazlı sakin bir at. Uzun bir süre patikada ilerliyoruz. Yol inişli çıkışlı bizi vadiye kadar sürüklüyor. Bu tarafta daha çok üzüm bağı var. Bağ bozumu çoktan başlamış. Kasa kasa üzümler üst üste dizilmiş. Yolda tek değiliz ailesiyle trekking yapanlar, bireysel dolaşanlar da var. Kalabalık da değiliz. Günün ilk yarısını Nazlı'yla ikinci yarısını da Zelve Açık Hava Müzesi'nde geçiyorum. Müzenin girişinde yer alan gözlemeci teyzelerin mekanında bir masaya ilişiyoruz. El açması nefis gözlemelerin hazırlanışını ilgiyle izliyoruz. Çıtır çıtır, nefis! Yıllarca kapalı olan ve en çok görmek istediğim yer, Zelve'ydi. Oh, şükür artık açık! Zelve Vadisi, Kapadokya bölgesinde en uzun süre kullanılmış yerleşim yeri olarak biliniyor. Ayrıca bölgenin en eski yerleşim yeri de burası. Bölgede Hristiyanlık ilk olarak burada yayılmaya başlamış. Burada birçok manastır, kilise ve yerleşim yeri bulunuyor. Zelve Vadisi 1950'li yıllara kadar köy olarak kullanılmış. Daha sonra köylüler vadiye 2 km uzaklıkta yer alan Zelve Köyü'ne taşınmışlar. Günümüzde açıkhava müzesi olarak gezdiğimiz bölge bir dönem meydana gelen çöküntülerden dolayı kapalıydı. Hala da kapalı yerler var. Emniyet şeridiyle çevrili yerlere giremesek de Zelve, yerleşime açıldığı ilk günden beri tarihin izlerini taşıyor. Bize sadece okumak, hissetmek kalıyor. Kültür Bakanlığına bağlı müzeye biletle giriliyor. Buraya kadar gelmişken hemen yakınında yer alan Paşabağı Açıkhava Müzesi'ne de uğramadan geçmiyoruz. Önceden rahatlıkla dolaştığımız bölgeye artık elimizi kolumuzu sallayarak giremeyeceğiz. Çünkü müze olarak çevrilmiş yakında bilet alarak gireceğiz. Kapadokya'da Gezilecek Görülecek Yerler'i merak ediyorsanız daha önce yazdığımız yazımızı da muhakkak okuyunuz. Sonra sizde bizim gibi Kapadokya sevdalısı olunuz!


Doha aktarmalı 9 saatlik uçuşun ardından bir öğle vakti Bangkok'ta Suvarnabhumi Uluslararası Havalimanı'na iniş yaptık. Tayland programımızda bizim önceliğimiz Pattaya sonra Bangkok'tu bu nedenle iki gün Pattaya'da dolaştıktan sonra Bangkok'a geri döndük. Yollarda zaman kaybetmeyelim diye Pattaya'dan Bangkok'a getiren taksiciyle anlaşarak şehirde konakladığımız sürede bize eşlik etti. Her ne kadar biraz masraflı olsa da zamandan bayağı kazanmış olduk. Yerelde bilmediğimiz köşelerde dolaşırken Thai yerel lezzetlerini de tatmış olduk. Bangkok, tarihi yerleri ve ışıltılı levhaları çıkardığımızda bildiğimiz metropol. Tıpkı diğer başkentler gibi betonarme kalabalık bir şehir. Diğer metropollerden farkı etrafa yayılan körili yemek kokuları ve yüzlerinde tatlı tebessümlü insanları. Gelir düzeyleri çok fazla olmasa da burada hep gülümseyen insanlar yaşıyor. Buraya hatta "Gülen insanların ülkesi" de diyebiliriz. - Grand Palace Aniden program değişikliğiyle kendimizi önünde bulduk. Önünde uzayan sıranın arasına karıştık. Sıralar genelde bilet için olur bizimki tamamen kıyafet üzerineydi. Tapınaklara ve müzelere her kıyafetle girilmiyor. Buranın da böyle hassas kuralları var. Haklılar, bizde kurallara uymalıyız! Günü başka yerde geçireceğimizi düşleyerek rahat ve biraz kısa kıyafetler seçmiştim. Hemen girişte Tayland'ın simgesel tişörtlerinden birini edinirken, boynumdaki fularımı da peştamal gibi belime dolayınca durumu kurtarmış olarak içeriye girmeye hak kazanmış oldum. Bangkok'a gelince görülmesi gereken yerlerin başında burası geliyor. Gezi listesinin olmazsa olmazı diyebiliriz. Büyük Saray, 1782 tarihinde yapılan saray kompleksi, yaklaşık 150 yıl Tayland Kraliyet Ailesine, kraliyet mahkemesine ve hükümetine ev sahipliği yapmış. Saray, hala içindeki savaş bakanlığı ve devlet daireleriyle Tayland Krallığı'nın sembolü olmaya devam ediyor. Büyük Saray'ın mimarisi ve özellikle de ince işçilikteki detayları gelenleri büyülüyor. Gerçekten de Tayland halkının yaratıcılığı ve süsleme sanatındaki ustalığı görülmeye değer. En az yarım günü buraya ayırmanız gerekiyor. Gezilecek yerin çokluğu, buranın güzelliği ve ilginin fazla oluşu en büyük etkenler arasında yer alıyor. Bugüne kadar Buda'yı hep otururken hatırlasak da buraya gelince hem burada hem de gezimiz süresince birkaç yerde karşılaşıyoruz. Ülkenin ilk üniversitesi olarak adlandırılan Wat Pho Tapınağı'nın oluşu, içerisinde verilen meditasyonla birlikte geleneksel masaj eğitimleri, antik dönemde gerçekleştirilen bilimsel çalışmalar ve en önemlisi sahip olduğu dev boyutlardaki Yatan Buda Heykeli nedeniyle yıl boyunca yoğun ilgi görüyor. Tapınak 16. yüzyılda kurulmuş. İçerisine 1800'lü yıllarda yerleştirilen altınla kaplı heykel, 46 metre uzunluğunda ve 15 metre yüksekliğinde. Yatan Buda'da, uzunluğu 5, yüksekliği 3 metre olan ayak tabanları ilgiyi artıran detayların başında geliyor. Eserin bu kısmına sedef taşlarla olumlu kabul edilen 108 eylem ve sembol işlenmiş. Tarih, bilim ve edebiyat alanlarında bilgiler içeren 1.360 mermer levhanın bulunduğu tapınağın girişinde yer alan 108 bronz kaseye ziyaretçiler şans getirsin diye para atıyor. Şans getirdiğine inanılan bu hareketler sonucunda kaselerde toplanan para tapınağın ve heykelin bakımına harcanıyormuş. Bilindik ritüellerden biri. Ne yapalım derken, birine karar verdik. Bu pazarlar içinde en popüler ve en turistik olanı Damnoen Saduak Floating Market'e uğradık. Gönül isterdi ki hepsine uğrayalım hatta aklım banliyö tren hatlarının üzerine kurulmuş olan Samut Songkhram'daki pazar yerinde kalsa da bu sefer uğrayamadık. Gelelim Damnoen Saduak Floating Market'e; kanallar arasında dolaşarak satıcıların ya minik kayıklarda tropikal meyve, sebze, taze hindistan cevizi suyu, teknede pişirdikleri yerel yiyecekleri ya da kıyıdaki derme çatma ahşap binalarda yöresel süs eşyalarını sattıkları hareketli pazarlardan oluşuyor. Yüzen pazarlara dair deneyimimize ise buradan ulaşabilirsiniz. Gelince Çin Mahallesi'nde Khao San Road dolaşın deniliyordu, biz de dolaşalım dedik. Çin Mahallesi olarak bilinen yer Khao San Road olarak geçiyor. Burası yakın zamana kadar pirinç pazarıymış. Yaklaşık 20 yıla yakın sürede, önce kaldırımları kaplayan ucuz yeme-içme ve konaklama mekanları sayesinde ilk sırt çantalı gezginlerin dikkatini çekerken daha sonra da kentin en önemli noktası haline gelmiş. Büyük Saray ve Yatan Buda Heykeli'ne uğradıktan sonra geriye kalan zamanı burada geçirebilirsiniz. Özellikle akşam saatleri Thai mutfağının en eşsiz lezzetlerini oldukça ucuza tadabiliyorsunuz. Unutmadan geçmeyeyim, burası nisan ayının ortasında renkli bir festival alanına dönüşüyormuş. Biz ocak ayında gittiğimiz için festivali göremedik. Bangkok şehir merkezine yaklaşık 1,5 saat uzaklıkta Tayland tarihinin eski başkenti Ayutthaya, geçmişten günümüze kutsal emanet kuleleri ve devasa manastırları ile dönemindeki ihtişamını hala gözler önüne sermeye devam ediyor. UNESCO Dünya Mirası Listesi'ne 1991 yılında girmeyi başaran Ayutthaya, Bangkok'a kadar gelmişken görülecek yerlerin ilk sırasında yer alıyor. Biraz meşakkatli bir yol önümüzde görülse de biz yine anlaşmalı taksicimizle ulaşım işini halletmiş olduk. Çıkışta antik kentin hemen kıyısında yer alan yerel mekanlarda Thai yemekleriyle de günü güzel tamamlamış olduk. Ayutthaya dair tüm ayrıntılara buradan ulaşabilirsiniz. Tayland denilince ilk akla masaj geliyor. Bu şehrin bu ülkenin olmazsa olmazı masaj da masaj. Bangkok'u keşfetmek için geçirdiğimiz her günün sonunda, yorgunluğu hem kasta ve hem da ruhta atmanın en kolay yolu masajda bulduk. Zaten siz istemeseniz de yol sizi oraya sürüklüyor. Muhakkak karşınıza çıkan, elinde tarifelerle gülümseyen kadınları reddetmek mümkün değil. Kimisi merdiven altı, kimisi oldukça iyi mekanlarda, sokaklarda kısacası her yerde her keseye göre masaj yapılıyor. İlk başlarda biraz uzak dursak da Thai yemekleri ve lezzetleri sonra tadını alınca vazgeçemeyeceğimiz bir tutku haline dönüştü. Bangkok'ta her köşe başında, özellikle akşam saatleri rengarenk ışıklarıyla dikkat çeken yemek ve içki kamyonetleri görmeye başlıyorsunuz. Bu kamyonetlerde harika kokteyller ve atıştırmalıklar bulabilirsiniz. Hem sadece Thai yemekleri de değil, pizzadan hamburgere, deniz mahsullerinden Meksika yemeklerine kadar birçok alternatif sunuluyor. Bu lezzetleri tadabileceğiniz en popüler sokaklar ise; Sukhumvit, Khao San, Chatuchak, Ari sokakları. Bizim deneyimlediklerimiz bu kadarken daha çok gezip görmek isteyenlere Bangkok'ta gezip görülmesi gereken yerler listesini sunup yazımızı tamamlıyoruz.