Aşkların, tutkunun, tarihin ve kültürün hamuruyla yoğurulup, ortaya çıkmış Dünya'da sayılı şehirlerden biri, Barselona... Gezi anılarıma başlamadan, daha önce de izlediğim '' Barselona Barselona'' filminin tekrarını yaşamaya karar veriyorum. Tıpkı Barselona'yla ikinci buluşmamda olduğu gibi... Film aşk, ihanet, tutku üzerine kurgulu... Şehre varınca da aşkı tutkuyu bir arada görüyoruz. Sabah uçuşuyla başlayan yolculuğumuz öğleye tamamlayıp, Barselona'ya kavuşunca konaklayacağımız yere yakın kafelerde karnımızı doyuruyor ve şehrin havasını içimize çekerek kendimizi şehrin ritmine bırakıyoruz. Sahile doğru yürüdüğümüzde Marina del Port Vell ile karşılaşıyoruz. Birbirinden güzel teknelerin buluştuğu yerden geçtiğimizde dev akvaryum, alışveriş merkezi ve coşkun kalabalıkla buluşup ilerliyoruz. Marina boyunca ilerlediğimizde Torre de St. Sebastia dan 9.00-17.00 arası teleferik karşıdaki tepeye doğru ilerliyor. Biraz geç kaldığımız için binemiyor, üzülerek ayrılıyoruz. Yol boyunca sokak müzisyenlerin latin esintilerinden süzülen nağmeleriyle çılgınca dans eden şehir sakinlerinin arasına karışıyoruz. Hava kararınca La Rambla Caddesi'nin ara sokağında büyük meydana çıkıyoruz. Bir kafede oturup, sokak sanatçılarının eşliğinde yöresel içecek 'Sangria'' nın tadına bakıyoruz. İçine meyve ve buzlar katılarak değişik bir lezzette sunuluyor. Az gidiyor, uz gidiyor ara sıra karşımıza çıkan bina, sokak, çeşme, heykel demeden güzellikleri kalıcı anlara dönüştürürken, bir de bakıyoruz varmışız. '' Bir kahve molası verelim.'', diyerek; eskiden arena şimdi ise bir alış veriş merkezi olan Arena'nın kıyısında yer alan kafelerden birine yerleşip kendimize kahve ısmarlıyoruz. Kafede garsonlar çok sempatik, sunum da hoş ve birer tanede maske hediye edilince sokaktan gelen geçene bakarak şehir üzerine sohbetimize devam ediyoruz... Müzeden dönüşte, hemen yanında yer alan ''Tapa Tapa '' da buraya özel ''Tapas''ların tadına bakmak için plan yapıyoruz. Daha önce planladığımız Arena'nn yanında yer alan Tapa Tapa'ya gelip, dışarıdaki masalardan birine yerleşiyor, zengin 'Tapas'' çeşitlerinden seçiyoruz... Uzun süren yemek molası sonrası tekrar yollardayız. Bu sefer Gran Via de les Caddesi'nde ilerliyoruz. Geniş sokaklar, etrafını süsleyen etkileyici yapıların arasından ilerlerken değişik kostümlü çocuklu grubun bando eşliğinde yürüyüşlerine tanıklık ediyoruz. Ne güzel aileler, analı babalı değişik kostümlerle çocuklarıyla yürüyorlar... Yürüyen kalabalığın bitiminde karşımıza Passeig de Gracia Caddesi çıkıyor. Ünlü mağazaların sağlı sollu dizildiği ve Gaudi'nin en ünlü eserlerinin de bulunduğu cadde burası. Ortada, yolu iki tarafa ayıran yeşil alanda kahveni iç, bir mola ver, her anı gelen geçenle dolu dolu yaşa... Biraz caddedeki kalabalığa karışıyor ara sıra da beğendiğimiz, ilgimizi çeken ürünlere dokunmak için mağazalara da giriyoruz. Sunuşuyla, hizmet kalitesiyle belli eden mekanlar da her şey '' onu alma, beni al! '' dercesine etkileyici... Cadde üzerinde yediğimiz yöresel tatlarla bugünü de bitiriyoruz. Barselona'da üçüncü günümüzü Gaudi'nin eserlerine saklayıp, sabah kahvaltının ardından rotamız Passeig Caddesi oluyor. Kaldığımız yere çok yakın olan cadde de tekrar etkileyici mağazaların önünden geçiyoruz. Burada sağda ve solda, birbirine çok yakın iki eseri bulunuyor. Biri Casa Batllo, diğeri La Pedrera. İkisinin de önünde içeriye girmek isteyen yoğun bir kalabalığın oluşturduğu sıra var! Akşama kadar ancak biter.. Biraz bekledikten sonra kalabalığın azalmadığını görüyor ve Sagrada Familia'ya doğru ilerliyoruz. Yakın mesafe de yer alan kilisenin bitimine ünlü mimarın ömrü yetmemiş. 1926 yılında ani ölümüyle yarım kalan kilise de 2026 'ya yetiştirmek için hummalı bir çalışma var. Sagrada Familia'ya geldiğimiz de burada her yerden daha çok sıra var!. Pes etmeden milim milim ilerleyen sıraya giriyoruz. Nihayet biletlerimizi alınca binadan çok bir sanat eseri, bir masalın canlı iz düşümü diyebileceğimiz tatta, içerisindeki renk cümbüşü, mimari zenginlikle yoğurulmuş yapıdan saatlerce ayrılamıyoruz... Çıkınca zamanın azaldığını görüp hemen bir taksiye atlayıp, doğru soluğu Park Guell'de alıyoruz. ''Burası da mı, kalabalık?'' diyen içimizdeki sese aldırmayıp giriyoruz. Fotoğraf çekeceğim, herkes önümde, üzülsem mi, sevinsem mi? Neyse bir boşluk bulup önümdeki güzelliklerin bir bir tadına bakıyorum. Uçsuz bucaksız zenginlik sunan Barselona'nın panoraması, masal ev tadındaki binalar, Gaudi'nin yaşadığı ev ve daha nice mimari zenginliklerle bugünü de tamamlamış oluyoruz.


Şehri yaşamanın en güzel tarafı caddelerini adımlamak. En güzel caddelerinin başında tabi ki Passeig de Gracia geliyor. Ortadan, yeşilliğin ikiye ayırdığı cadde de sağlı sollu dizili lüks mağazalardan kendinizi alamıyorsunuz. Ayrıca doğa hayranı ünlü mimarın yapmış olduğu ünlü iki binada bu cadde üzerinde La Pedrera ve Casa Batllo. Orta bölümde yer alan kafeler de oturup keyifli anlar yaşayabilir, binaların güzelliklerinden sarhoş olabilirsiniz. Diğer ünlü caddesi ise La Rambla. Bizim de konakladığımız, her yere yakın oluşu bakımında rahat ettiğimiz dairemiz burada. Cadde bitişe doğru Colon Meydanı ve sahille sizleri buluşturuyor. Şehrin büyük caddeleri, cetvelle çizilmiş gibi düzenli ve etrafta göze çarpacak aykırılığa da rastlanmıyor. Şehre renk katan, ilgiyi üzerine çeken ve bence cazip hale getiren Gaudi'nin eserleri. Var mı, farklı düşünen? Eserlerinin başında tabi ki Sagrada Familia Bazalikası geliyor. Gaudi'nin başlayıp, tamamlamak için ömrünün yetmediği muhteşem üstü eseri, hummalı çalışma sonucunda 2026 senesine yetişmesini umuyoruz. 1926 senesinde geçirdiği trafik kazası sonucunda hayatını kaybeden Gaudi'ye hitafen tamamlanması için senelerdir çalışılıyor. Ön ve arka cephesi birbirinden farklı zenginliklerle bezenmiş yapının içine girmek bayağı mücadele istiyor. Yoğun ilgi, uzayan sıra ve yüklenilen sabrın sonucunda arka taraftan aldığınız biletle dışarı çıkıp, dolanarak binanın ön kapısından ancak içeri süzülebiliyorsunuz. Bir ''oh!'' sesinin ardından saatlerce içeride her anı yaşıyorsunuz. Mimari zenginlik, akustik, renklerle ışığın dansı, yoksa hepsinden önemlisi huzurun adresi mi hangisini derseniz deyin, kesinlikle doğru yerdersiniz... İçeri de o kadar çok vakit geçirince diğer eserlerine fazla zaman kalmıyor. İçeriden çıkınca hemen aşağıda bizi bekleyen başka bir sürpriz var! Gaudi'nin Sagrada Familia'yı düşlerken yaptığı, çalışmalara ait notlar, maketler ve aşama aşama binadaki gelişimin fotografik izlerinden oluşan minik bir müzeyi de kaçırmayın derim. Sagrada Familia'dan çıkıp, birazda binanın büyüsüyle vaktin azlığına yenik düşerek en kolay ulaşım aracı taksiyle yaklaşık 10 dakikalık mesafede yer alan parka ulaşıyoruz. Şehre hakim bir nokta dayer alan ve gün batımını en güzel izleyeceğimiz bir alana kurulu park, Gaudi'nin en büyük destekçisi ve aynı zamanda sponsoru olan zengin iş adamı Güell'in isteği üzerine 25 konutluk site olarak planlanmış. Maalesef rağbet görmeyince iki üç evle tamamlanıp, daha sonra da Barselona Belediyesi tarafından satın alınıp parka dönüştürülmüş. Alanda Gaudi'nin yaşadığı ev de yer alıyor. Parka girişi ücretli, 18.00'den sonra ücret ödemeden rahatlıkla gezilebiliyor. La Pedrera'da, sadece bir daireyi gezip, bütün özelliğinin farklı çatısıyla dikkat çektiğini rahatlıkla görebiliyoruz. Casa Batllo ise değişik iç tasarımıyla hoş alanları gözlerebiliyoruz. Şehir, tarih ve denizle buluşunca da cazibesi bir o kadar artıyor. Uçsuz bucaksız plajlarıyla her an her yerden denize girme fırsatı bulabiliyoruz. Yazın çarşaf gibi olan deniz, mevsim geçişlerinde yer yer dalgaları da kucaklıyor. Yürüyüş alanları, yer yer parkları, dev akvaryumu, alışveriş merkezi, sirkleri, lüks otelleri, Vell Port'ta yer alan marinasıyla renkli bir şehir manzarası oluşturuyor. Museu Nacional d'Art de Catalunya'dan çıkınca hemen solunda yer alan yoldan aşağı indiğimizde kolaylıkla İspanyol Köyü'ne ulaşabiliyoruz. Barselona'da gezilecek yerlerden biri olan Montjuic Tepesi'nde yer alan köy bir açık hava müzesi aynı zamanda. 1929 Evrensel Sergisi'nde İspanya'nın mimari zenginliğini yansıtmak amacıyla yapılmış Poble Espanyol, ülkedeki ünlü binaların ve caddelerin küçük ölçekli replikalarından oluşturulmuş. Özellikle fotoğraf çekimi için oldukça güzel bir yer. La Rambla Caddesi'nin sonunda şehrin en ünlü limanı Port Vell, yer alıyor. Denizcilik Müzesi, Barselona Akvaryumu, Katalonya Tarih Müzesi ve IMAX sineması da dahil olmak üzere birçok önemli turistik yer bu limanda yer almakta. Patenle kayanlar, şehirle buluşanlar, gezenler, dans edenler kısaca herkes burada, Ara sıra eşlik eden martılar ve limanda yer alan teknelerde hoş bir görüntü sunuyor. Şehrin en güzel, en işlek caddelerinden biri olan La Rambla'da yer alan, haftanın yedi günü açık ve en taze yiyeceklerin satıldığı pazar yeri, aynı zamanda her gelen turistinde ilgi odağı. ''Neler var?'' derseniz; dağda yetişen taze meyveler, etten, balığa, her çeşit peynirden, salamına değişen şekilde yiyecek bolluğunun arasında, birde ilgi fazla olunca bayağı kalabalık bir ortamda dolaşmaya çalışıyoruz. Dağdan taze taze toplanmış meyveler dilimlenip, minik kaplarında, gelen müşterilerine sunuluyor. 1 euro'dan başlayan fiyat aralıklarında damak tadımıza göre her çeşit yiyeceği de rahatlıkla bulabiliyoruz. Barselona denilince akla futbol geliyor değil mi? Dünya'nın en ünlü futbol kulübü olan F. C Barcelona'nın maçlarının da oynandığı bu stadyumda maç izleyebilir ya da kulübün ünlü müzesini ve stadyumun birçok noktasını dolaşabiliyoruz. Barselona'nın en güzel ve turistik parkı olan Parc de la Ciutadella'nın içerisinde kayıkla dolaşılabilen bir göl, Hayvanat Bahçesi, Doğa Tarihi Müzesi, gezinti yerleri, çayırlar ve gösterişli fıskiye olan Font Monumental yer alıyor. Biraz kafayı dinlemek için çok güzel bir yer. Birbirinden lezzetli tatların yer aldığı yöresel yemek Tapas. Tapas, tamamen bir çeşit diyemeyiz. Balık ürünleri, zeytinyağlılar ve daha değişik tatların yer aldığı iki yüzden fazla çeşidi var. Her yerde de rahatlıkla bulabiliyorsun. Museu Nacional d'Art de Catalunya'dan önünde renkli güvercinlerle değişik pozlarla anı ölümsüzleştir. Şehrin sahilinden havalanan sizi Montjuic Tepesi'ne konduran teleferiğe muhakkak binin. Denizin üzerinde değişik anlar yaşayın... Aman 17'yi geçirmeyin!.. Kapanıyor. Passeig de Gracia Caddesi'nin uzun uzun yürüyün, kendinizi şehrin bir parçasıymış gibi hissedin.


Üç yıldır "hadi biraz komşuya gidelim" diyor, yola çıkıp, bize yakın adaları sırasıyla dolaşıyoruz. Malum Ege'de ada çok. Bazen bir çıkışta iki üç tanesini de ziyaret ettiğimiz oluyor. Yıllarca süren Kaş tutkumuzdan sonra iyi geliyor. Bu bayram da öyle yapalım dedik. ''Bodrum'dan Kos'a geçelim, sonra başka adalara doğru yol alırız.'' diyerek yola çıktık. En hızlı feribottan aldığımız biletle yolculuğumuza biraz gecikmeli başlıyoruz. 45 dakika gecikmeyle kalkan feribotumuz söylenildiği gibi 20 dakikada adaya varıyor. Meğerse asıl macera burada başlıyormuş. Aynı anda kalkan dört feribotun peş peşe adaya varışı dakika farkıyla da olsa aynı zamana denk gelince, önümüzde uzayıp giden ve bir türlü hareketlenmeyen bir sıraya dönüşüyor. Tek bir pasaport görevlisi, yüzlerce bekleyen yolcu. Manzarayı siz düşünün yani. Neyse birinci grubu halledip, ikinci grubu alına kadar yaklaşık bir saat geçiyor. Biraz denizi, biraz geleni gideni seyrederek görevliye yaklaşıyoruz. Bu yakınlaşma bir buçuk saatlik bir süreye yayıldığını pasaportumuzu görevliye uzattığımızda anlıyoruz. Hava sıcak millet gergin. Bizim memleketin insanlarından bazı uyanıklar onarlı, beşerli aradan sıvışıp bir şekilde öne yerleşiyor. Milim hareket ederken onları bir anda kontrolde görünce, etrafta gergin bir hava esiyor. Olmaz böyle bişey! Uyanıklığında bu kadarı diyerek haykıracakken, İtalyan iki aile isyan bayrağını çekip, doğru polise dertlerini anlatmaya çalışıyorlar. Çözüm yok tabi. Geçen geçiyor ama bundan sonra kaynama da olmuyor. Olan da yine en sonda yani bizlere oluyor. Bekle babam bekle geçersin. Hava sıcaklığı yükselince bekleyenlerinde öfkesi daha da yükseliyor. Tahamülün bittiği zaman. Bir başka görevli gelince pasaport kontrolü iki kişiye çıkıyor. Buna da şükür diyoruz. Gıdım gıdım da ilerliyoruz. Yaklaştıkça arkamızda bir başka feribotun içinde yolcusuyla bekletildiğini görünce kendimizi şanslı mı sayalım, şansız mı bilemeden iki buçuk saatin ardından adaya ayak basıyoruz. Oh, şükür! Sonra biraz Patmos'a uzanıp, rahatlıyoruz. Tabi ki beş altı günlük rahatlığın ardından tekrar Kos'tan çıkış yapmamız gerekiyor. Aynı süreci tekrar yaşamak biraz yorucu oluyor. Hazır tatilini yapmış, rahatlamış biraz da olsa dinlenmiş bir halin üzerine; ''bu da olmaz ki kardeşim.'' diyesim var. Ama bal gibi de oluyor. Oldu da! Elimizdeki dönüş biletlerini gösterip, birde üstüne 3Euro vererek yeni bilet çıktısı alıyoruz. Çünkü geçişimize izin verilmiyor. İlk darbeyi daha burada yiyoruz. Sonra o uzun sıraya girip, milim milim ilerlemek de biraz yoruyor. Neyse gelişe göre dönüş biraz daha kısa sürüyor. Yine saatlere uzanan serüven ama öncekine göre biraz daha kısa sürede tamamlanıyor. Şöyle geriye bakıp düşünüyorum da daha önce de bayramda geldik. Bu kadar yoğun ve kalabalık değildi. Olsa da hızlı ilerlemiştik. Değişen neydi? Biraz düşününce sanırım sorunu buluyorum. Yakın dönemde peş peşe gerçekleşen depremler iskeleye zarar vermiş. Mecburen başka iskelede konteynerlerde çözüm üretmeye çalışıyorlar. Aynı anda bir çok feribot yanaşınca birde eleman azlığı, yetişemiyorlar tabi! İnsanların öfkesinden hımır hımır söylenmeleri, çalışma sistemlerinden dem vurup, ekonomilerini küçümsemelerine kadar yol uzanıyor.


İlk defa bir İskandinav ülkesindeyim. Aylardan Haziran ve tam ortasında bir zamana denk gelişiyle beyaz geceleri de yaşayacağımız günlerdeyiz. Beyaz, uzun bir türlü bitmeyen gün aynı zaman da. Saat gece yarısında ancak hafif kararırken bizim alışkın olmadığımız durum halleri. Şehre Ulaşım; çok kolay Thy veya Pegasus'un yapmış olduğu kampanyaları takip edip, birde sıcak aylara denk getirdiğinizde mükemmel bir gezi yaşıyorsunuz. Kuzeyde kalmasından dolayı genellikle soğuk bir iklime sahip, bizim gibi şanslıysanız sıcak hava da dolaşır, şehrin tadını çıkarırsınız. İstanbul'dan yaklaşık 3 buçuk saat süren uçuşla şehrin göbeğine, Kopenhag Havaalanına inersiniz. Şehir özgürlükler şehri... Refah seviyesi yüksek olduğu gibi yemeden içmeye, giyimden gezmeye her şey ama her şey çok yüksek. Bunlara da hazırım diyorsanız o zaman başlıyoruz gezmeye. Konaklama; için şehirde çok seçenek var ancak fiyatlar el, biraz da yürek yakıyor. ''Ne yapmalı gitmeyelim, görmeyelim mi?'' demeyin hiç! Her zaman bir seçenek var. Bu sefer şehrin merkezinde ve bizimde ilk tecrübemiz olan hostel kültürüyle tanışıyoruz. Uzun araştırmalar sonucunda diğer hostellere göre fiyatı biraz yüksek olsa da otellerden oldukça ucuz ve cıvıl cıvıl, dünyanın her köşesinden gelip aynı amaç için bir arada olduğumuz gençlerle konaklama mekanımızda buluşuyoruz. Dört kişi olunca özel oda ayarlıyoruz. Kaç kişilik isterseniz her keseye göre fiyatlandırmayla konaklama mevcut. Kahvaltı isterseniz eğer her sabah konaklama ücretinin dışında ücret ödeyerek mekandan hizmet alıyorsunuz. Konaklama için merkezi yer seçilmiş olunca yoruldukça hemen ulaşıp soluklanma molaları verebilir, kısa süreli dinlenebilirsiniz. Bizim açımızdan kolay ve her yere yakın oluşu rahat etmemizi sağladı. Şehir içi ulaşım; aracı olarak genellikle Amsterdam'daki gibi bisiklet ön planda yer alırken, otomobil, taksi ve metro diğer seçenekler arasında. Gezilecek yerleri önceden belirleyip ve konaklayacağınız yeri buna göre seçerseniz eğer bizim gibi her yere araç ihtiyacı duymadan, yürüyerek de ulaşırsınız. Kopenhag, diğer Avrupa şehirlerinden ister mimari olsun, ister yaşam tarzı bakımından en çok Amsterdam'ın benzeri gibi. İkizi kadar benzemese de ortak benzerlikleri çok. Şehirde gezilecek yerlerin başında müzeler geliyor. Her şehirde en az bir müze gezimizi burada da devam ediyoruz. Kısıtlı üç günlük gezi programımıza bir müze yerleştirip Kopenhag Ulusal Müzesi'nde karar kılıyoruz. Kaldığımız yere oldukça yakın olan müze, zengin bir koleksiyonuna sahip, üç kattan oluşuyor. Neolitik dönemden başlayıp, insanlığın evrimleştiği ve medeniyetin doğuşuyla başlayan teknolojik süreçlerin izlerini adım adım burada sürüyorsunuz. En az üç saatinizi buraya ayırmanız gerekiyor. Şehri daha yakından tanımanın bir başka yolu kanallarında dolaşmak. Bunun için Nyhavn'e gitmeniz gerekiyor. Nyhavn, kanalın kıyısına dizili birbirinden güzel ve farklı evlerin süslediği, şehirde en fazla insan cıvıltısının yükseldiği en güzel köşesi. Kanal turu, için teknelerde buradan kalkıyor. Eski şehrin etrafını çevreleyen kanalların arasında dolaşırken aynı zamanda yerel rehberde iki farklı dilde şehri size anlatıyor. Hava da müsaitse gezinin tadına doyum olmuyor. Yaklaşık bir saat süren turda kişi başı 80 kron ile gezebiliyorsunuz. Küçük Deniz Kızı demişken, Kopenhag'a gelip de sahilde yer alan deniz kızı heykelini görmeden dönmeyin. Küçük Deniz Kızı Heykeli'nin ilginç de bir hikayesi var. 23 Ağustos 1913 yılında açılışı yapılan heykel, bira üreticisi Carl Jacobsen'in Kopenhag şehrine hediyesi. Bronz ve granitten yapılmış ve günün her saati yoğun ilginin olduğu heykel, Hans Christian Andersen'in "Küçük Deniz Kızı" masalından esinlenmiş. Carl Jacobsen Kopenhag Kraliyet Danimarka Tiyatrosu'nda masaldan esinlenen baleyi seyredince karaktere aşık olmuş ve heykeltıraş Edvard Eriksen'den denizkızı heykelini yapmasını istemiş. Heykele balede deniz kızını canlandıran balerin değil, Eriksen'in karısı modellik yapmış. Küçük deniz kızı heykeli birkaç kere şiddet kurbanı olmuş. İki kere başını kaybetmiş, bir kere kolunu kesmişler ve üstüne boya dökülmüş. Her defasında Kopenhag Limanı'na gelen gezginlere elveda demesi için kurtarılmış ve yeniden yapılmış. The Round Tower, dümdüz alana kurulu ''şehre birde ben yüksekten bakayım.'' diyenlerin doğru adresi. Yüksek kuleye tırmanmakta oldukça kolay. Hemen anlatayım; alışılmış çık çık bitmeyen merdivenler kulenin hemen hemen en son katında yer alıyorken, diğer katlara çıkış için geniş, hafifçe eğimli kıvrıla kıvrıla tırmanarak ara sıra karşınıza çıkan ara katlardaki sergileri dolaşırak, verilen tırmanış molaları da gezinize ayrı bir tat katıyor. Çıkınca şöyle yükseğe bakarak, '' demin ben burayı mı çıktım? '' bakışı da atıyorsunuz. Kobmager Gade boyunca aşağıya doğru yürüdüğünüzde tasarım mağazalarına da göz atmanızı tavsiye ederim. Bir bakışınızla etkileneceğiniz çok hoş mağazalar yer alırken, ara sıra lüks giyim mağazalarıyla da karşılaşıyorsunuz. Şehirde dinlenme molası verilecek ve yeşilin arasında huzuru bulacağınız yerlerden birisi de King Garden. King Garden aslında Rosenburg Kalesi'nin bahçesi. Geniş bir alana yayılan ve halkın dinlenmek, piknik, yürüyüş her türlü aktiviteyi yaptığı alanda ister bahçesinde ister, kaleyi dolaşarak zamanınızı geçirebilirsiniz. Rönesans tarzında kraliyet ailesi için yazlık ev olarak tasarlanan yapı Kral Christian IV tarafından 1606 yılında inşa ettirilmiş, günümüzde kraliyet eşyalarının ve mücevherlerinin sergilendiği bir müze olarak da kullanılıyor. Amalienborg Saray Kompleksi 1700'lerde inşa edilmiş ve Danimarka Rokoko tarzının en iyi eserlerinden biri olarak kabul ediliyor. Genel olarak "Amalienborg" olarak adlandırılan kompleks de, saray meydanının dört cephesine konuşlandırılmış, dört ayrı saray var, bunlar; misafir evi olarak kullanılan Moltke Sarayı, Levetzau Sarayı, veliaht prensin oturduğu Brockdorff Sarayı ve kraliçe ile eşinin oturduğu Schack Sarayı yer alıyor. Meydanın ortasında Kral Frederick V Heykeli, meydanın az ilerisinde de görkemli yeşil kubbesiyle gözden kaçması imkansız olan ve "Mermer Kilise" olarak anılan Frederik Kilisesi bulunuyor. Saray meydanında kocaman siyah tüylü şapkasıyla saray muhafızlarının nöbet değişimini seyredebilirsiniz. Saray muhafızları her gün Rosenborg Kalesi'ndeki kışlalarından çıkıp, Kopenhag sokaklarında yürüyerek Amelienborg Sarayı'na varıyor ve öğlen 12'de nöbet değişimi yapıyorlar. Tivoli Bahçeleri'ne Disneyland tarzı tema parklarının atası da diyebiliriz. 15 Ağustos 1843'te açılmış ve dünyadaki en eski ikinci eğlence parkı olarak da geçiyor. Georg Carstensen tarafından kurulan Tivoli'ye, görkemli bir kapıdan giriliyor. İçinde çeşit çeşit ağaç ve çiçek, göl, kafe ve restoranlar, açık hava tiyatroları ve lunapark yer alıyor. Geceleri havai fişek gösterileri, yaz aylarında konserler, bale resitalleri ve pandomim gösterileri yapılıyor. Kopenhag'ın göbeğindeki komün yaşam Christiania ; öncelikle şunu söylemeliyim burayı gezmek için en az yarım gününüzü ayırmalısınız. Geniş bir alana yayılmış ve hala yaşamın devam ettiği bölge diğer yerlere göre oldukça farklı. Kopenhag'ın tam ortasında 1970'li yıllarda bir grup hippinin eski Amerikan üssüne yerleşerek, komün yaşamı başlattıkları ve hala devam eden yaşam alanı özerk bölge olarak kendi bayrağı olan bağımsız tek semtte de diyebiliriz. İki kanalın arasına kurulu bir tarafında huzuru bulabileceğiniz kanal boyunca aralıklarla dizili tek ya da iki katlı evlerin belli aralıklarla yer aldığını gözlemlerken, biraz içeriye doğru sızdığınızda yoğun kalabalığın arasına bir anda karışabiliyorsunuz. Düz yol boyunca yan yana devam eden evler, atıl durumda kullanımı bekleyen eşyalar, marketinden tutun şehirdekilerden farklı daha basit daha küçük değişik tasarım dükkanları, burada da hayat var dedirten kapı önü muhabbetleri, kenarda oynayan çocuklar, minik bahçesiyle uğraşan yerel halk, ilgiyle gezen meraklı ziyaretçiler, terk edilmişliği yaşayan yer yer yapılar yer alıyor. Rahatlıkla dolaşıp gönlünüzce fotoğraf çektikten sonra küçük bir alana yayılan, sınırlarından girdiğiniz anda farklılığı hissettiğiniz alanda asla çekim yapamıyorsunuz. Evet özgürce uyuşturucu satışının yapıldığı ve kullanıldığı bölge de burası. Özerk bölgenin kendine ait bayrağı da belli yerlerde hemen karşımıza çıkıyor. Çok fazla ilgili olmadığımız alandan uzaklaşarak coşkulu kalabalığın yer aldığı meydanda canlı müzik dinletisinin etrafına dizilmiş insanların arasına karışarak biraz müzik, biraz muhabbet ve serin içeceklerimizle meraklarımızı güdüleyip ayrılıyoruz, hem buradan hem şehirden.


Dediler, dediler, dediler! Halbuki, Kars'a gelmek için bir çok sebep var! Ayrıca gelinecek en güzel zaman! Mevsimlerden kış, aylardan da ocak olunca beyazla bezenmiş bir şehirle karşılaşıyoruz. Sanki her yerde düğün havası, şehirde beyaz tüller içinde. Havayoluyla gelince, bembeyaz bir örtünün tam ortasına iniyoruz. Uluslararası havaalanına iner inmez, yüzümüze buz gibi hava çarpıyor. Sıcaklık ''-17 derece ama olsun, -25 olmadığı sürece sıkıntı yok.'' bilgisini alıyoruz, ellerimize ve yüzümüze koruma takviyesi yapıyoruz. Karasal iklimin özelliği, nem az olunca çok fazla üşümüyoruz. İlk şoka hemen alışınca kıyı, bucak keşfedilmedik yer bırakmadan gezmeye başlıyoruz. İki günlük gezimizin birinci gününü Kars'ın merkezinde yer alan tarihi ve kültürel zenginliklerine, ikinci gününü ise Ani Harabeleri ve Çıldır Gölü'ne ayırıyoruz. Zaman kalırsa İsviçre Alpler'inde bir de Sarıkamış'ta olan ''Kristal kara'' yani Sarıkamış'a gitmeyi planlıyor ve ilk serüvenimize Kars Kalesi'yle başlıyoruz. Şehrin en yüksek tepesinde yükselen kaleye, dar ara sokaklardan geçip, biraz da önünüzde kıvrılarak yükselen, yokuşu tırmanıp, ara sıra da soluklanarak ulaşıyorsunuz. Kalenin içine girince şöyle bir şehre bakalım derseniz, en yüksek ve en uç noktaya yavaş yavaş yanaşıp, beyazlara bürülü dümdüz ovaya kurulmuş şehri, gelinlikler içinde seyredersiniz. Sonra kar ve buzla kaplı çıktığın merdivenden nasıl ineceğini düşünürken, inmeyle verdiğin mücadelenin ödülünü kalenin köşesinde yer alan kafede oturup, hem biraz ısınır, hem de yeni demlenmiş çaydan yudumlayarak alırsınız. Cetvelle çizilmiş gibi, bir baştan başa, baktığında milimlik hatanın olmadığı yan yana dizili kimisi eski, kimisi de yeni binaların yer aldığı caddelerde yürümek pek bir hoş. Gece ise ışıl ışıl aydınlanırken, Avrupa'nın bir şehrindeymiş gibi düzene de sakın şaşırmayın! Tarihi yapılar, üç caddenin üzerinde yer alıyor. Buralarda bir aşağı bir yukarı yürüyüp, Ruslar'dan kalan yapıların önünden de bolca geçin. Şehrin sokaklarında dolaşıp, binaların güzelliğine hayran olup, samimi ve misafirperver halkının arasında da dolaşın. Kars'a kadar gelip, meşhur kaz dolmasını yemeden dönerseniz, gelmiş sayılmıyorsunuz. Kar düşmeden gitmemeli, kazların poposu kara bir güzel değmeli! Unutmayalım kazlar, soğukta kurutularak saklanıyor sonra afiyetle yeniyor. Suyundan da yanına bulgur pilavı yapılınca, kazla pilav muhteşem lezzet ikilisini oluşturuyor. Yanına artık ne isterseniz, sipariş edip, afiyetle yersiniz. Bizimde bir anda karşımıza Kars Kaz Evi çıkınca hemen içeriye giriyoruz. İyi ki girmişiz. Yemek için en güzel mekan, işletmecisi Nuran Hanım'la da güzel bir sohbet eşliğinde kaz etinin yanında sunulan tatlara da bakıp, üstüne nefis Kars helvasından da yiyince bir daha gitmeyi hemen düşlemeye başlıyoruz. Helva nefis, kaldığımız her gün fırsat buldukça, uğrayıp, afiyetle yedik. Kaz Evi'nde tek kaz dolması yok; yöresel tatlar, çeşit çeşit çorbalar ve yemekler varken, bizim önceliğimiz kaz eti oluyor, ardından helva tabi. Bir soluklanma molası verebileceğiniz, dışarıdan küçükmüş gibi görünse de, genişliği, işletmecisinin güler yüzü, samimiyetiyle en güzel mekan. Aslında hediyelik eşya dükkanı burası. İçeriye girince satış bölümünden geçip, arkadaki bölümde masalardan birine ilişip ya da soba başında oturup, demlenmiş ıhlamuru, çayını içeceğin, keyifli sohbet edip, zamanın çoğunu geçireceğin sıcak ve samimi bir ortam. Buraya kadar gelmişken, Aşık Atışmasına muhakkak katılın. Biz Kazim Karabekir Kültür Merkezi'nde sımsıcak bir ortamda dinledik. ''Atışma'' halk edebiyatında aşıkların karşılıklı şiir söylemesiymiş. En az iki aşık oluyor. Dinleyicilerin karşısında belli kurallar çerçevesinde sazlarından dökülen ezgiler, eşlik eden sözlerle ustalıklarını konuşturuyorlar. Mahlas Alma, Dudak Değmesi gibi çeşitlerin sunulduğu gece de usta ve çırak aşıkların birbirine olan saygıları, ezgilerden örneklemeleri muhteşemdi. Kars Müzesi'nde geçmişten günümüze bölgede yaşayan uygarlıkların izini sürüyorsunuz. Zengin koleksiyonun sergilendiği müze de şehrin merkezinde yer alıyor. Kalenin çevresinde başlıyor en görkemli yapılar ve çoğu da burada konuşlanmış. Sonra dere kıyısında ilerlediğinizde sırasıyla karşınıza çıkıyor. Kaleden inerken solda, biraz harap durumda olan Beylerbeyi Sarayı'na uğramadan geçmeyin! Kalenin hemen eteğinde yer alan Osmanlı Evleri'nin önünden geçin. Hatta karşıya geçip, seyredin. Derenin üzerine konmuş, taştan motif motif işlenen Taş Köprü'den karşı tarafa süzülün. Sonra sırasıyla Kümbet Cami ( 12 Havariler), Harakani Cami, Tarihi Kars Evleri, Yusufpaşa Cami genelinin Atatürk ve Ordu Caddesi arasında yer alan yapıları muhakkak görün. Şehrin çıkışına doğru Fethiye Cami'sine de uğramayı sakın unutmayın! Değişik mimarisiyle sizi etkileyecek yapılardan biri de burası. Şehre en güzel ulaşım trenle. Ankara'dan kalkan Doğu Ekspresine atlayıp, yüreğiniz varsa otuz saate yayılan, değişik bir yol tecrübesiyle keyifli bir yolculuk yapabilirsiniz. Diğer ulaşım araçlarına göre ekonomik. Bizim gibi hafta sonu macerası yaşamak isteyenlerdenseniz, en ideali uçakla gelmek. Havaalanı şehir merkezine 4 km uzaklıkta yer alıyor. Büyük ve uluslararası havaalanına sahip. Geneli gündüz vakti gerçekleşen yurtiçi ve yurtdışı uçak seferleri de buradan yapılıyor. Çok yıldızlı olmasa da aile ortamını yaşayacağınız oteller de mevcut. Bizim tercihimiz Kent Ani Otel oldu. Müdürü Erdal Bey oldukça yardımsever. Gezilerimiz de araç ve rehber teminini de sağladı. Programımızın zenginleşmesinde de oldukça katkısı oldu.


Uzun çorak yolda giderken bir anda cennetle kucaklaşmak gibi bereketli, huzur verici bir dinlenme yeri, Beyazsu. Midyat ilçesine yaklaşık 20 km ve Nusaybin'e 20-25 km yakınlıkta, iki ilçeyi birbirine bağlayan kara yolunun üzerinde yer alıyor. Midyat'ın güneyindeki plato ve tepelerin eteğinden kaynağını alan Beyazsu deresi bir vadi içerisinde Nusaybin'e doğru akıyor. Kurak, çorak ve ağaçsız coğrafyada serin ve berrak suyu, yöreye özgü ağaçları ve yeşilliği ile vaha gibi bir yer. Dört mevsim boyunca Mardin'in su gereksinimini karşılayan Beyazsu, yaz aylarında dinlenme ve yeme-içme tesisleri olarak da hizmet veriyor. Şırıl şırıl akan suyun etrafında yer alan tesislerde yöreye özgü tahtlarda, mis gibi sularla demlenmiş çayı içerek ya da yemeğinizi yiyerek hoşça vakit geçireceğiniz keyifli bir ortam. Mardin'den çıkınca Nusaybin'e doğru ilerlerken Suriye sınırına paralel gidiyorsunuz. Bir tarafınız Suriye bir tarafınız yemyeşil verimli topraklar. Uzun, yemyeşil, verimli arazileri ve tabii ki sınırları aşarak Beyazsu'ya geliyorsunuz. Yörenin sakinleri yazın Beyazsu piknik alanına akın ediyormuş. Tek Mardin yerlisi değil, Şanlıurfa, Şırnak ve Diyarbakır başta olmak üzere birçok yerleşim yerinden buraya akın akın insanlar geliyormuş. Anlaşılan yazın oldukça kalabalık! Yazı beklemeden hemen gidelim, doğayla içiçe kısa anlar yaşayalım keyifle.


Önünüzde uzun bir yaz tatili var. ''Ne yapalım ?'' diye kara kara düşünürken birisi gelir kulağınıza fısıldar; ''Haydi Kampa!''. Ne hoş gelir kulağınıza ve valiz hazırlanır, maceraya doğru yol alınır. ''Haydi Kampa'' aslında ekstrem sporların yapıldığı ve alternatif tatil arayanların doğru adresi. Yurdumuzda yaklaşık 14 yılı aşan bir sürede, genç, dinamik, bir o kadar işinde uzman eğitimci grubuyla ziyaretçilerine bol aktiviteli tatil hizmetleri sunuyorlar. Genelde de Fethiye ve Dalyan'da hizmet veriyor. Biz, Haydi Kampa 'nın, ''Doğa Kampı '' grubunda yer alıyoruz. Maceramız uzun süren otobüs yolculuğuyla başlayıp, sabahın kuşluk vakti Fethiye'de sonlanıyor. Kamp yetkilisiyle kurulan iletişim sonucunda toplanma yerimiz olan otelde buluşuyoruz. Ortak katılımcılarla beraber genç ekip liderimiz Alper'le ilk günkü aktivite de yer alan su sporlarını yapmaya Günlüklü Koyu'na gidiyoruz. Burası aynı zamanda tabiat parkı ve Küçük Kargı Ömer Şen Tabiat Parkı olarak da geçiyor. Bir taraf halka açık plaj, diğer tarafta ise su sporlarının yapıldığı bölüm yer alıyor. Yeşille mavinin buluştuğu bakir koylar diyebiliriz. Günün ilk aktiviteleri; Slacker, kaydırak, flyboard, jetpack, sonar diye ardı ardına sıralanıyor. Çeşitli fiyat aralıklarında verilen hizmetlerde biz paket olarak aldığımız için dahil olan aktiviteleri yapıp, bolca suda yüzerek günü tamamlıyoruz. Akşam üzeri aracımıza bindiğimiz an asıl maceranın yeni başladığını anlıyoruz. Konaklayacağımız kamp alanı oldukça uzakta. Dalaman Çayı'na çok yakın Narlı Köyü'nde. Günlüklü Koyu'ndan çıktığımız anda bir süre asfalt yolda ilerledikten sonra dar toprak yolda sallana sallana abartısız iki saat gidiyoruz. Köye yaklaşınca bakkaldan ihtiyaçlarımızı alıp, bir tepeye kurulu 11 tane karavan tarzı bungalovdan oluşan, doğanın kucağında tesisimize geliyoruz. Birkaç köy evi, tavuk, köpek, kuşlar, börtü böceğin sesi ve uzaktan gülümseyen sıra dağlar bize eşlik ediyor. Grubumuz 12 kişiden oluşuyor. Samimi, dinamik ve genç bir grup. Sanırım içlerinde en olgunlaşmış genç de benim. 😉 Gece tanışma toplantısından sonra sadece lakaplarımız aklımızda kalıyor, uzun süreden beri birbirimizi tanıyormuş gibi birbirimize de ısınıyoruz. Lakaplarımız önder, kurnaz, zeki, alımlı, poliçe, neon, aktif, masum, cece, eses, masum, yahşi, seyyah, saftirik... diye uzayıp gidiyor. Kaldığımız geceler yıldızların altında gitar eşliğinde birbirinden güzel şarkılarla doğada sessizliği bozuyoruz. Her sabah önümüzde şahane manzaraya karşı, cıvıltılar eşliğinde uyanıyoruz. Her şey doğal, arka bahçede yetişip soframıza geliyor. Çok çeşit yok ama temiz hava, doğal yiyecekler bizi dinç kılıyor. Saat 9 gibi tesis bir anda aşağıdan gelen diğer katılımcılarla dolup taşıyor. İkinci günümüzde sırada rafting var. Rehberlerimiz sırasıyla kendilerini tanıtıyor ve dikkat edilmesi gereken kuralları uygulamalı olarak anlatıyor. Rafting belli yaş aralığında sağlıklı kişilerin yapacağı bir etkinlik. Yüzme bilmek ve 55 yaşını aşmamış olmak şart. Sonra mı, coşkun sulara kendini teslim edip, kol ve ayak kaslarına kuvvet diyerek 4 km lik parkuru hoplaya zıplaya, bata, çıka tamamlıyorsun. Ertesi sabah güne aynı güzellikte uyanıp, yeni aktivitelere hazır hissediyoruz. Sabah ilk faaliyetimizi kamp alanındaki parkurda yapıyoruz. Sırasıyla Zipline ve High Rope bizi bekliyor. Her ikisi de ipte cambazlık yapmakla özdeş. High Rope biraz zorluyor olsa da Zipline'dan daha çok keyif alıyorum. ''Hadi, bir daha yapmak ister misin ?'' deseler hemen ''Zipline'' derim. Öğleden sonra tekrar Dalaman Çayı'na gidiyoruz. Sırada Extreme Kayaking var. Bu sefer küçük botlarda, üç kişilik gruplarla nehre karşı kürek çekiyoruz. Yer yer batıyor, devriliyor, kayaya tosluyorsak da müthiş keyif alıyoruz. Birkaç çizik ve sıyrıkla tesise geri dönüyoruz. Sırada Paintball var. Bayağı yorgun olunca paintballdan vazgeçiyor ve bir aktiviteden de feragat etmiş oluyorum. Aklımda kalsa da! Serap hocam çok güzel yazmış. Tatil anlayışınızı değiştirmek istiyorsanız bu tarz bir tatil tam aradığınız tatildir. Dolu dolu biraz yorucu ama çok eğlenceli, yeni dostlukların kurulabileceği sonunda da seneye de bu tarz bir tatile gelmeliyim diyeceğiniz bir tatil. Fiyat açısından da oldukça uygun. Bir değişiklik yapın ve haydi kampa!


Sabahın ilk saatleri daha gün ağarmamış, birkaç fotoğraf sevdalısıyla yola çıkıyoruz. Bu sefer kültürel geziden çok fotoğraf çekme tutkusu. Gideceğimiz yer çok uzak değil, iki üç saatlik mesafede biraz yükseklerde. En kolay ve en kısa yoldan nasıl gideriz düşüncesiyle, Eskihisar'dan bindiğimiz feribotla Körfezi dolaşmadan, aşmaya çalışıyoruz. Öğle olmadan Bilecek'e bağlı Çukurören'e varma niyetindeyiz. Yanımızda getirdiğimiz kahvaltılıklarımızı feribotta aldığımız yeni demlenmiş çayla birlikte yiyoruz. Karnımız doyunca üzerimizdeki sabah mahmurluğu hemen uçuyor. Altınova'dan güneye yönelerek Valideköprü'ye yaklaşırken etrafı saran sabah sisi ve arkasından bize cömertliğiyle gün ışığı muhteşem bir fotoğraflık manzara oluşturuyor. Makinesini kapan hemen bu anı ölümsüzleştirirken ben araçta kalıp biraz tembellik yapıyorum. Nice sonra inip bu manzaranın güzelliğine doğru ilerlerken geç kaldığımın farkına arabaya binince anlıyorum. Günün ilk saatlerinde nefis kareler çoktan çekilmiş bile. Valideköprü'ye varınca ikinci fotoğraf molamızı veriyoruz. Osmanlı döneminden kalma tarihi köprü her ne kadar dönemine has restore edilmese de günümüzde yeni yüzüyle dimdik ayakta, çekeceğimiz karelerin bir parçası oluyor. Molanın finalini köprü üzerinde vereceğimiz birkaç fotoğraflık pozla tamamlayıp, asıl fotoğraf heyecanımızı Çukurören'e saklayarak yola devam ediyoruz. Yukarıya yükselirken ana yol üzerinde hasat zamanı ürünü toplamaya çalışanlar üçüncü molamızın sebebi oluyor. Bu seferki konumuz çalışanların portreleri, izin alınca makinesini kapan aralarına sızıyor. Amaç en güzel kareyi yakalamak. Biraz işlerini aksattığımızı düşünerek bir kovalık fasulye de biz topluyoruz. Yarım saatlik molanın ardından yönümüzü Çukurören'e doğru çevirip ilerliyoruz. Biraz yanılıyor, biraz yanlış yollara sapıyor, sonunda Çukurören'e varıyoruz. Eski mimarisini korumayı başarmış, küçük şirin bir köy burası. Köyün mimarisinin yanında en çok ilgiyi 150 yıldır sürdürülen biber üretimiyle çekiyor. Dededen toruna süren üretim, her ne kadar gençlerin şehre kaçışlarıyla biraz azalmış olsa da, geriye kalan orta yaşlılarla sürdürülüyor. Evlerin ön cepheleri, duvarları, iplere dizilmiş kurumaya bırakılmış biberlerle süslüyken, kapı önlerinde dizmeye çalışanların oluşturduğu fotoğraflık kareler fotoğraf tutkunlarını kendine çekiyor. Köyün sokaklarında kapı aralıklarında sürdürülen hummalı çalışmada köylülerden izin alarak çekilen karelerle mutlu dolaşan tek fotoğraf sevdalıları da biz olmuyoruz. Başka şehirlerden gelenler de oldukça fazla. Zaten köylüde bu duruma alışmış. Kimisi hemen havaya bürünürken, kimisi kıyafetim müsait değil diyerek hemen çekilmeyi reddediyor. Kasımın ortalarına kadar süren çalışmalarla yurdumuzun 60 ilinin biber ihtiyacını buradan sağlandığını duyunca şok oluyoruz. Köyün ara sokaklarında dolaşıp, köylülerle sohbetin ardından meydandaki köy kahvesinde içilen yeni demlenmiş çayın ardından dört saatin nasıl geçtiğini anlamadan ayrılıyoruz.


Binlerce Yıldızlı Tatilin Doğru Adresi Katrancı Koyu'ndayız. Tatilin en lüksü, en eğlencelisi ve tabii ki en rahatı makbul değil mi? Saatlerce otellerin konumlarına bakar, yetinmeyerek odaların içini dışını, inciğini boncuğunu araştırırken, bir anda tatilin ortasında buluruz. Tatil başladığı an, sanki saatler de hızla döner ve o koskoca günler göz açıp kapayıncaya kadar biter, gider... Heyecanla tekrar yeni bir tatilin hayalini kurmaya başlarız. Bizim çıktığımız biraz farklı bir yolculuk, yıldızlarla sayılmayan. Kilometrelerce süren bir yolculuğun sonunda kamp alanımıza yani Katrancı Koyu'na varıyoruz. Burası Fethiye'nin doğal güzelliğini koruyan, betonlaşmaya meyil vermeyen güzel koylarından biri. Katrancı Koyu, Fethiye'ye 16 km uzaklıkta, doğal sit alanı. Karayolundan Katrancı tabelasını görünce sapıp, yaklaşık olarak 1 km içeriye doğru ilerliyorsunuz. Koy; bir orman içi dinlenme alanı olup, iki bölümden oluşuyor. Bir tarafta daha modern hizmetlerin sunulduğu, tatilcilerin daha çok tercih ettiği kamping alanı, diğer taraf ise çamların gölgesinde doğanın kucağında macera niteliğinde yaşanacak kamp alanından oluşuyor. Bizim gibi gezginlerin yeri de burası... Her iki alanda işletme wc, duş, hizmeti veriyor. Yoğunluk koya giriş tarafında! Burada ihtiyacımız olan her şey var. Karavan, kabin, market, kafe; konaklamak için kiralık çadırlar, ya da çadırınız için boş alanlar; senelik, aylık devre mülk niteliğinde çadır veya çardaklar yer alıyor. Kamp alanından her yarım saatte bir Fethiye'ye de servis kalkıyor. Koyda sezon Haziran'da başlayıp, Ekim'de sona eriyor. Burada konaklayanlar genelde yemeklerini kendileri yapıyor. Bu nedenle gerekli olan ihtiyaçlarınızı marketten karşılayabiliyorsunuz. Ayrıca işletme, kiralık buzdolabı da veriyor. Uzun ve ekonomik tatil düşünenlerin doğru adresi de burası oluyor. Genel olarak çadır kampı yapılıyor ama günübirlikçiler yüklü giriş ücreti vererek koya girebiliyor. Koya gelince iki kamp alanının arasındaki bağlantıyı sağlayan patikadan diğer tarafa geçiyoruz. Börtü böceğin sesi, kuşların cıvıltısı, çamların serinliği derken bir bakıyoruz diğer taraftayız. Keşiften sonra denize doğru uzanıyoruz. Deniz sığ, derinlerde yüzmek isteyenler bayağı kulaç atacak. İnce kum, ışıl ışıl deniz, doğanın kucağı keyfimiz pek bir yerinde. Her gün çadır ve deniz arasında süren tatil maceramıza bir günlük tekne turunu da ekliyoruz. Bunun için Fethiye merkeze gitmemiz gerekiyor. Teknemiz Fethiye Limanı'ndan bizi alıyor; yola çıkıyor, çevredeki koyları ziyaret ediyoruz. Üç koyda yüzme molası veriliyor. Sırasıyla, Zeytin Adası, Kızılada, Akvaryum Koyu, Tersane Adası, Samanlık Koyu gezilip ara sıra verilen yüzme molasıyla bir günü bitiriyoruz. Bazı sabahlar inik yataktan kalkmanın telaşı; bir ağacın gölgesinde sohbetin tadı, yıldızlar altında söylenen şarkılarla dolu dolu bir haftayı böylece tamamlıyoruz.


Yaklaşık son beş yıldır senede iki veya üç defa buluşuruz. Birbirimizden bıkmadan usamandan... Daha yola çıktığımız anda başlar heyacan. Uzun süren yolculuğumuzun keyfini çıkarırcasına, yeni keşiflere yol alırız. İstanbul'dan çıkmışsak yola en kolay Burdur Elmalı'dan inmek gerekir aşağıya. Hele de gün batımına yetişmişsek, Kalkan'ın sırtlarında müthiş güzel bir manzara '' Hoş Geldin'' le karşılar. Sonra ya merkezde ya da Çukurbağ yarımadasında ayarladığımız hotel veya aparta yerleşiriz. Her iki konaklama da keyiflidir. Hem yakın hem biraz uzak olmak. Sabahleyin kalkınca nefis deniz havasını içimize çeker soluğu Kaş'ın merkezindeki çay bahçesinde alırız. Günün yarısını burada aylaklık yaparak geçiririz. Tıpkı kaldığımız diğer günlerdeki gibi. Kaş'tan biri, tıpkı Kaşlı gibi. Hele ki meydandaki çeşmeden suda içmişsek tekrar tekrar döner dolaşır yine Kaş'a geliriz. Günün diğer yarısını da çevredeki güzelliklere adarız. Bir günümüzü PATARA'ya adar yola çıkarız. Yol bizi Fethiye'ye doğru sürükler. Patara levhasını görünce hemen sapar, yolun kıyısındaki gözlemeciden birine ilişiriz. Biraz keyif, biraz dinlenme ve en önemlisi karın doyurmaktır niyetimiz. Sonra hem açık hava müzesi hem de caretta carettaların evine, bu cennet sahilde günün diğer zamanını tüketiriz, keyifle... Vakit akşama dönmeden gün batımına doğru adres bellidir, KAPUTAŞ. Her gün bıkmadan gün batımından önce son kulaçlarımızı burada atar, suyun rüzgarla dansını seyreder, yuvamıza döneriz. Her ne kadar son dönemlerde yalnızlığını, sessizliğini ver her şeyden önemlisi bakirliğini yitirse de Kaputaş her zaman bizim için değerlidir. Geriye kalan diğer günleri Büyük Çakıl, Küçük Çakıl ve Hidayet'in Koyuna adarız. Çok sıklıkla olmasa da ara sıra Kaş'ın merkezinde serinlemek de lazım. Canımız tekneyle dolaşmak istediğinde Kekova'ya uzanırız. Önce Demre'de biraz dolaşırız. Demre'ye yapılan kısa yolculuğun ardından hem doğal hem de tarihin içine doğru kıyıdan kalkan küçük teknelerle yola çıkarız. Kaya mezarları, kıyıdaki gözlemeciler, suyun serinliği derken gün biter. Bazen canımız karşımızdaki Meis'i çekerse bir bilet, pasaport ve hepsinden önemlisi vize yeter. Kendisi büyük, yerleşimi küçük bir o kadar da renkli, keyifli adaya bir günlüğüne sızarız. Geriye bize ait gecelerde Kaş sokaklarnda o mekan senin bu mekan benim demeden dolaşırız. Bazen bir kaldırımda oturur, elimizde içeceklerimizle etrafa yayılan müziğe eşlik ederiz. Bazen de meydanda dondurmayla serinleriz. Gece yarısına kadar açık dükkanlarda dolaşır, buraya özel bir şeyler ararız. Bulunca da bizden mesut olmaz. Günler geçer ve tatil biter. Tarihte bilinen adıyla Antiphellos'tan bir başka zamanda buluşmak niyetiyle ayrılırız.


Yavaş yavaş normal hayata dönerken yakındaki yerleri keşfetme isteği de içimizde kabarmaya başladı. Geçen yıldan beri ne kadar çok niyetlenip de bir türlü gidemediğimiz Avşa Adası'na sonunda kavuştuk. Bu şirin adanın altını üstüne getirip, girilmedik koy, gezilmedik yer bırakmadık. Avşa'ya dair deneyimlediğimiz her şeyi anlatmaya başlayalım. Marmara Denizi'nin güneybatısında yer alan adalardan biri Avşa Adası. Tıpkı Ayvalık ve Cunda gibi Balıkesir'e bağlı. Tertemiz havası ve denizi ile yakın yerden gelen yerli turistlerin en çok rağbet ettiği tatil yerlerinden de birisi. Yaz aylarında çevre illerdeki tatilcilerin gözde yerlerinden biri olan Avşa'ya gitmek için tek araç feribot. Balıkesir'in Erdek ilçesine gelip, Erdek limanından araçlı veya araçsız şekilde işleyen feribotlarla Avşa Adası'na rahatlıkla geliniyor. Yolculuk yaklaşık 3 saat sürüyor. Ada, ışıl ışıl denizi, upuzun kumsalı, yan yana dizili kafe, restoranlarıyla merkez Avşa bölgesi ve her türlü hareketlilikten uzak daha sakin balıkçı köyünü andıran Yiğitler Köyü'nden oluşuyor. Eski ismi Türkeli olan Avşa Adası'nın dört bir yanı deniz çevrili olduğundan buraya gelmek için ilk nedeniniz deniz keyfi olmalı. Adanın merkezinde 3 km uzunluğundaki sahilde denize girmek oldukça keyifli. Her ne kadar temmuz ve ağustos aylarında deniz soğuk olsa da yine de ışıl ışıl suyuyla, temiz havası ve çevredeki kafelerin şezlong, şemsiye ve yiyecek içecek ihtiyacına varana kadar Bodrum sahillerini aratmayacak kadar güzel ve hareketli oluşu cezbedici. Buraya gelince tek yapılacak şey günü sahilde geçirmek değil tabi. Ada merkezde uygun fiyatlara kiralanan teknelerle koylar da keşfedilebilir. Yiğitler Köyü'ne yakın güzel koylardan biri olan Altınkum'un methini çok duyunca tatilimizin bir günü buraya ayırdık. Altınkum'da üç tane beach club tarzı cafeler hizmet veriyor. Şezlong şemsiye ve rahatınız için her şey var. Denizi her ne kadar güzel olsa da Avşa merkezdeki plajlar kadar bizi çekemedi. Hemen koyun yanındaki tepede yer alan yörede Şahin Tepesi olarak da bilinen mekanın midyelerinin ününü duyunca bizde tatmadan dönmeyelim dedik. Şahin Tepesin'in ev yapımı köftesi, kalamarı ve midye tavası pek meşhurmuş. Yemeden dönmeyin! Ulaşımda oldukça kolay. Adanın merkezinden kalkan dolmuşlar, plaja kadar ulaşımı sağlıyor. Gelmişken hala aktif olan şarap fabrikalarını gezmeden ve birbirinden zengin şarapları tatmadan dönmeyin. Yiğitler Köyü'nde yer alan iki fabrika da hala aktif olarak şarap üretiliyor. Biriyle yetinerek Büyülübağ'a uğradık. Merkezden bindiğimiz dolmuş Yiğitler Köyü'ne varmadan, fabrikaya çıkan yolun ayrımında bizi indirdi. Yaklaşık 150 metre tırmanışın ardından üzüm bağlarının yanında yer alan Büyülübağ Şarap Fabrikasına ulaştık. Bir tepede yer alan fabrikanın etrafından adanın iki tarafına bakan manzarası büyüleyiciydi. Pandemi nedeniyle fabrikadaki üretimi göremesek de farklı tatta şarapları tatmayı ihmal etmedik. İster fabrikadan, isterseniz ada merkezdeki satış dükkanından şarapları alabiliyorsunuz. Köyde yer alan diğer fabrikaya uğramadık. Eminim orada da üretilen şaraplar oldukça lezzetlidir. Bortaçina'yı bir başka sefere sakladık. Adada geçmişten gelen sadece şarapçılık değil, Rumlardan kalan yok olmaya yüz tutmuş birkaç yapıda yer alıyor. Tarihe meraklılar için notu buraya bırakıyoruz. Gündüz plajda denize girip dinlenirken, gece bar, gece kulüpleri ve beach barlar oldukça hareketli. Kesinlikle sıkılmadan canlı ve hareketli bir tatil yeri desem yanlış söylememiş olurum. Herkese hitap eden, her çeşit konaklama anlayışına göre yerler mevcut. Pansiyondan aparta, ev ve otele kadar her keseye göre konaklama yeri mevcut. Konaklama yerlerinin çoğunluğu da adanın merkezinde Avşa'da yer alıyor.


'Bu festivalse, bugüne kadar gittiklerimiz neydi?' dedirten SZİGET Festivali'ne katılmak bize de nasip oldu. Öncelikle ''Sziget Festival'i nedir, nerede yapılıyor?'' ile başlayalım. Her yıl festival ağustos ayında Budapeşte'de Tuna Nehri'nin üzerinde yer alan Obudai-sziget adasında yapılıyor. Sziget festivalinin "Island of Freedom" mottosu festivalin yapıldığı bölgeden kaynaklanıyor. Festival, Bu sebepten dolayı Macarca da "ada" anlamına gelen "Sziget" ismini almış. Bir haftaya yayılan festival, 1993'te bir öğrenci etkinliğiyle başlayıp, Avrupa'nın önde gelen Rock festivallerinden birine dönüşmüş. Ziyaretçilerin çoğunluğu Macaristan'ın dışından, özellikle Batı Avrupa'dan geliyor. Namı Avrupa'nın dört bir yanına yayılan Festival, 2011 ve 2014 yıllarında ''En İyi Büyük Avrupa Festivali'' kategorisinde iki defa ''Avrupa Festivalleri Ödülünü'' kazanmış. Tıpkı diğer festivallerde olduğu gibi sadece bilet almak gerekiyor. İster internetteki sitesinden, isterseniz gidince gişelerden, dışarıdaki karaborsa satıcılarından bile bilet bulabiliyorsunuz. Ancak önceden bilet almak mı, yoksa gidince mi, almak daha iyi bilemiyorum. Bir yıl önce gittiğimizde bütün biletlerin tükendiğini öğrenince giremediğimiz festivale, bir yıl sonra tedbirli gitmek için iki ay öncesinden birkaç günlük bilet almıştık. Ancak gidince kapıdaki karaborsaya bizim aldığımız fiyatın çok altında düştüğünü görünce de bayağı üzülmüştük. Bunun dışında birde Facebook gruplarında satış yapanlarda karşınıza çıkabiliyor. Özellikle biletin seri numarasını kontrol etmeyi unutmayın! Her türlü durumla karşılaşmamak için yine de tedbiri elden bırakmamakta fayda var. Bir haftaya yayılan festivalde ister 1 günlük, isterseniz 2, 3, 4... günlük için değişik bilet seçenekleri mevcut. Festival internet sitesine buradan ulaşabilirsiniz. Şehrin dışındaki festivallerde daha çok yol ve zaman kaybını önlemek amacıyla ortamın içinde bulunmak daha mantıklı olsa da Sziget'e gideceklerin durumu biraz farklı. Ada hemen hemen şehrin içinde ve her yere kolayca ulaşılacağından ister festival alanında, isterseniz uygun otel, hostelde konaklayabilirsiniz. Peşte tarafında, nehre yakın bir yerde kalırsanız festivale tekneyle, Tuna kıyılarını izleye izleye gidip gelebilirsiniz. Bizde gündüz şehrin sokaklarında dolaşıp, güzellikleri keşfederken, gece konser vaktinden önce festival alanına geliyorduk. Alanda konaklamanın da farklı avantajları var tabi. Gündüz müzik ziyafeti verilmese de etraftaki birçok etkinliğe katılma fırsatını yakalıyorsunuz. Konserlerin bitiminden sabaha kadar süren sosyal etkinlik alanlarındaki hareketliliği de kaçırmış oluyorsunuz. Sziget'te, herkese göre yemek var. Standart burger-pizza-sosisli üçgeninin dışında bir dünya mutfağı alanı dahi bulunuyor. Alkollü/alkolsüz içki çeşitleri de bol. Ayrıca şehirdeki birçok barın alanda stantları var. Hatta rakı bile var. Festival kalabalık grupları barındırdığı için yeme ve içme yerlerinde uzunca kuyruklar olabiliyor. Bir de söylemeden geçmeyelim; alandaki harcamalarınızı, sadece içine para yüklediğiniz festival kartınızla yapıyorsunuz. Sziget her ne kadar özgürlük temalı bir festival olsa da kendi içinde bazı sınırlandırmalara sahip. Festival alanında alkol satışı yapıldığı için içeriye alkol sokmak yasak. Alkol dışında diğer içecekleri 2.5 litreyle sınırlı olmak üzere festivale sokabiliyorsunuz. Yiyecek konusunda bir sınırlamaları yok ancak satış amaçlı koli halinde getirmediğiniz sürece sıkıntı yaşamıyorsunuz. Macaristan'da illegal olan uyuşturucu maddelerin de festivale sokulması yasak!..


Bir gün aklıma düştü, Balat. ''Tek mi, yoksa grupla gezmek mi, daha faydalı? '' diyemeden, bir pazar günü arkamda otuz kişi ile gezi grubuna takılıyorum. Kalabalık geziler de oldukça keyifli. Nev-i Cafe'nin yanından dar sokağa girerek yani Doktor Sadık Ahmet Caddesi'nden, Balat'ın derinliklerine doğru yolculuğa başlıyoruz. Gezimizin ilk durağı Fener Rum Patrikhanesi. Kapıdan girince geniş bir avlu bizi karşılıyor. Binanın içerisi de oldukça kalabalık. Günlerden Pazar ve içeride ayin var. Kalabalık nedeniyle sessizce etrafı kolaçan ediyor, hemen çıkıyoruz. Patrikhaneden çıkınca dar sokaklarda ilerliyoruz. Hani şu Balat'ı gezenlerin boy boy fotoğraf çektiği renkli kapılarla karşılaşıyoruz. Yollar dar ve alabildiğine yokuş. Dizlerde bu tırmanışa dayanacak şimdilik derman var! Hani şu iki yolun başında hafif bombeli binayı görünce ''hah!'' diyor, anı ölümsüzleştiriyoruz. An ölümsüzleşiyor ancak binanın önü bir türlü kalabalıktan arınmıyor. Kalabalık gelince herkes fotoğraf çekme derdinde, birde zaman denen mevhum olmasa saatlerce otur seyret seyredebildiğin kadar! Grup rehberinin de programı yetiştirme telaşı araya karışınca güzel yapılara doyamadan uzaklaşıyoruz. Yukarıda Rum Erkek Lisesi görkemli binasıyla karşılıyor. Tarihinde en güzel ve en süslü mimariye sahip lisenin yanında kız lisesi yavrusu gibi kalıyor. Köçekler kapı önünde, renkli kıyafetleriyle bir şölen sunarken, bizde coşkulu kalabalığın arasına karışıyoruz... Eğlenceye doyamadan, hayat yolculuğunda, çifte bir de bizden '' mutluluklar'' dileğiyle ayrılıyor, çarşıda ilerliyoruz. İki katlı cumbalı evlerin altında hizmet veren, birbirinden değişik dükkanlar; antikacı, kitapçı, balıkçı, biraz da unutmaya yüz tuttuğumuz bakkallar yer alıyor. Günlük satış trafiğinden sıyrılıp, daha sakin sokaklara girdiğimizde eski Türk Filmlerini süsleyen ve şarkılara nağme olan Agora Meyhanesi'yle hiç ummadığımız bir anda karşılaşıyoruz.. Eski bir kapıdan içeri girdiğimizde, değişik bir atmosferde, bir kültürü yansıtan mekanda yemek yemekte hoş olurmuş. Dostlar masasında '' iki lafın belini kırıp'' saatlerin akışına kapılarak sohbetin ritminde ilerliyor, biraz da ayaklarımızı dinlendiriyoruz. Bir başka buluşmada konuşlanacağımız yer burası kesinlikle! Şimdilik sadece bir demli çayla geçiştirerek yola devam ediyoruz. Sağlı sollu dizili iki katlı binalar ve altında yer alan dükkanlara ve yavaş yavaş Balat'a veda ederek, yönümüzü Kariye Müzesi'ne çeviriyoruz. İstanbul surlarına yaklaşıyoruz. Zamana yenik düşse de surların hemen yanında yer alan restorasyonla yeniden doğmuş olan Tekfur Sarayı heybetiyle yükseliyor. İçeri giriş yok! Uzaktan sadece hayran hayran bakıp ilerliyoruz. Fatih'te yer alan ve 14. Yüzyılın en iyi mozaik ve fresko örneklerinin barındığı Kariye Müzesi'ne ulaşıyoruz. Müzeden önce biraz acıkmışız, hemen yanında yer alan köftecide bir güzel karnımızı doyuruyoruz. Müzenin girişinde biletlerimizi ve kulaklıklarımızı alarak, tarihi yolculuğa dalıyoruz. Tam 10 yıl önce gelmiştim. Seneler nasıl akıp gidiyor. Şu anda restorasyon yapıldığı için çok fazla yer gezemiyoruz. İlk giriş renkli mozaiklerle bezenmiş, zengin bir tarihi içeriyor. Yaklaşık bir saat tek tek mozak süslemelerle anlatılan hikayeyi dinliyoruz. İçeride mozaiklerle beraber 14. yüzyıla ait en güzel fresko örnekleri de yer alıyor.


" Aynı ırmağa girenlerin üstüne hep başka sular akar. ". Tur otobüslerinden inenler gruplar halinde dizilirler. Uzun bir kuyruğu aştıktan sonra antik kente yolculuk başlar. Çevrede her dilden etrafa savrulan kelimelerin arasında, kulaklarda tatlı tınıyla, saatler iki bin yıl geriye alınıyor gibi dalıyoruz bu kente. Zaman tünelinde geçmişe doğru sürükleniyoruz. Şehir Helenistik dönemde bu bölgeye taşınmış, bugünkü planı da M. S. üç yüz yıl içinde şekillenmiş. O dönemlerde Anadolu'nun en önemli şehirlerden de birisiymiş. Kentin karakterini iki önemli unsur şekillendirmiş, kozmopolit zenginliği ve ana tanrıça kültü. Tarih boyunca iki şeye emek ve sermaye harcanmış. Birincisi koruyucusu Ana Tanrıça Artemis, ikincisi bereketli ve tehlikeli Menderes olmuş. Kentte harika tapınaklar ve en güzel kiliseler Ana Tanrıça'ya adanmış. Yurdumuzda hafızalara kazınmış en meşhur kalıntı Celsus'tur. Gezimize buradan başlıyoruz. Dünyanın en güzel kütüphanesi de burası! Binlerce yıl bu topraklarda kurulan kent devletleri konumlarını Ephesos'a göre şekillendirmiş. Bugün nereyi gezersek gezelim Ephesos'tan izler bulacağımıza inanıyorum. Binlerce yıl önce kanalizasyon sistemini oluşturmaları ve düzenli kent algısını geliştirmeleri de biraz daha önemini artıyor. Hadrianus Tapınağı'nın kabartmalarına bakarken yüz ifadeleri, yamaç evlere ulaşırken kat edilen yolu, Odeion'un dehlizlerine girip çıkmak veya tiyatronun basamaklarını birer birer adımlamak hepsi ama hepsi bir düzen içinde yerini koruyor. Kent yaydığı enerjiyle ziyaretçilerini farklı bir boyuta taşıyor. Sanırım özgürlük burada herkese bahşedilmiş. Saatlerce bir heykelin karşısında kalmak, hayaller aleminde dolaşmak... "Bunların hepsini başka antik kente de yapmak mümkün!" diyenlerin seslerini duyar gibiyim. Size tek cevabım var, "Yanılıyorsunuz!".


Hiç hesapta yokken bir anda yolumuz Wiesbaden'le kesişince, buralara kadar gelmişken, zamanımız kısıtlı da olsa hemen en yakın şehir Frankfurt'a uğramadan dönmüyoruz. Frankfurt, Almanya'nın en önemli şehri olduğu gibi Hessen eyaletinin de beş şehrinden biri. Frankfurt am Main, Ren Nehri'nin bir kolu olan Main nehrinin kıyısına yayılmış. Hepimiz Frankfurt olarak bilsek de, resmi adı Frankfurt am Main olarak geçiyor. Çünkü Almanya'da Frankfurt olarak bir şehir daha var. İkisini birbirinden ayırmak için buraya Frankfurt am Main, yani Main üzerindeki Frankfurt demişler. Martın başında gelince hava da biraz puslu ve soğuk. İklim olarak tipik iç Anadolu. Hava açık olsa da ayazından içimiz ürperiyor. Biraz daha yaza kaydığımızda da sıcaktan durulmuyor; özellikle haziran ayı yaşayanların deyimiyle, sıcakların en yüksek olduğu dönemmiş. Şöyle gözlerimi kapayınca, parklarda serili gençlerle, birbirinden değişik müzik festivallerini birlikte hayal edebiliyorum. Zaten belli aralıklarda festivaller var, denk gelmek lazım. Bu sefer rastlayamadık ama bir sonraki sefer kaçırmamalı! Main nehrinin iki kıyısında şehrin en ünlü müzeleri yer alıyor. Süremiz kısıtlı olunca müzeleri bir başka buluşmaya saklıyoruz. Giersch Müzesi, Museum of Applied Art, Museum of World Cultures, Museum of Communication ve Liebieghaus bu müzelerden bazıları. Frankfurt'un tüm turistik yerleri tarihi bölgesinde yer alıyor. Main nehri kenarında yer alan bu yapılar şehre ve şehri nehirle buluşturan alana da farklı bir renk katıyor. Frankfurt; sanayi, fuar, ticaret, konferans, seminer, sergi ve sayısız organizasyonlara ev sahipliği yapan Almanya'nın gelişmiş şehirlerinin başında yer alırken, dünyaca ünlü fuar merkezi Messe'de burada. Ticari hareketliliğin yanında, kültürel anlamda da ünlü tiyatro ve opera oyunlarının sergilendiği bir şehir. Bunun yanı sıra gece hayatı da oldukça renkli ve hareketli. Hafta sonu, hele bir de hava güzelse şehirde herkes sokakta desem yanlış olmaz. Şehrin en işlek caddelerinin birinde, kaldırımın ortasına kurulu piyanodan yükselen müzik, yoldan geleni geçeni büyülediği gibi, müzisyen de ilgi odağı oluyor. Müzikten fazla uzaklaşmadan köşede yer alan pastaneye girip, kendimize buranın ünlü pastalarından ziyafet çekiyoruz. Almanya denilince akla hemen pastalar, turtalar geliyor... Her milletten çalışanın yer aldığı pastanede Türk'e rastlayınca kendimizi evimizdeymiş gibi hissediyoruz. Sokakta rastladığınız her yüz kişiden biri mutlaka Türk çıkıyor. Türklerin yoğun yaşadığı şehirlerden biri de Frankfurt. Pastaneden çıkınca etrafımızda yükselen gökdelenlerin arasında dolaşıyoruz. Kaiserstrasse'den Neue Mainzer Strasse'ye yürürken, yolda kocaman Euro heykelini görüyoruz. Önünde bizim gibi başka yerlerden gelen meraklılar, durup bol bol anı fotoğrafı çekiyor. Şehrin simgesi haline gelmiş olan Euro heykeli yemyeşil alanın ortasında yer alıyor. Bu meydanın adı Willy-Brandt-Platz. Burası aynı zamanda Bankenviertel denen, şehrin finansal merkezi olarak da biliniyor. Dev Euro'nun arkasında Avrupa Merkez Bankası'nın bulunduğu 40 katlı Euro Tower da yükseliyor. Euro'yu da buraya boşuna dikmemişler. Avrupa'nın finans dünyası burada şekilleniyor. Eski yapıların yer aldığı Römeberg Meydanı'na geldiğimizde 850 yılında Domplatz'da yapılan Katedral karşımızda bir anda yükseliyor. Şehri yüksekten seyredebileceğimiz kulelerden birisi de burası. 3 Euro'luk biletlerimizle, yaklaşık 200 merdiveni dizlere güvenerek çıkmayı göze alıyoruz. Şehrin gökdelenler bölgesinde daha kolay yükselebileceğimiz kuleleri olmasına rağmen bizi çeken mimari etkisiyle burayı tercih ediyoruz. Bizim Galata Kulesini çağrıştıran havasıyla Frankfurt'u önümüze seriyor. 360 derece dolanarak her yerinin ayrı güzelliğini kuşbakışı keşfedip, ardından o daracık, iki kişinin bile zor geçebildiği merdivenleri ''tıkır tıkır'' tekrar iniyoruz. Şehirde bunun dışında üç kule daha var. Biri Main diğerleri Messeturm ve Silver Kulesi. Römerberg aynı zamanda şehrin tarihi merkezi. Binaları ilk görüşte orijinal sanıyoruz, aslında binaların çoğu II. Dünya Savaşı'nda bombalandığı için yıkılmış. Aynı mimariyi koruyarak yeniden 1981-1984 yılları arasında, inşa edilmiş.


Bir günde nasıl gidip geldin, diyenler oldu. Şaşıranlar da! Cumartesi sabah ilk uçakla gidip, son uçakla döndük. Güne ciğerle başlayıp, araya tatlıları da karıştırıp, kebabı sona saklayıp, üstüne de şırdanı mideye indirip, günü atomla tamamlayarak eve uçarak döndük. Sevgi Adası derken, soluğu Varda Köprüsü'nde aldık. Yaşar Kemal'e, Orhan Kemal'e, filmlerinden yola çıktığımız Yılmaz Güney'e bir selam çaktık. Cumartesi sabahı ilk uçakla gidip, akşam son uçakla döndük. Adana'ya iner inmez soluğu Ciğerci Memet'te aldık. Burada sabahları ciğerle güne başlanıyor. Her yerde ciğerci mevcut. Ciğerci de sadece ciğer olmuyor tabi kebapta yapıyorlar. Eski Adana sokaklarında birçok ciğerci sabah mesaisine başlamış bile, sokaklara mis gibi önce kokuları ardından dumanları yayılıyor. Biz ara sokakların birinden diğerine geçip bizim Ciğerci Memet'i arıyoruz. Bulunca da hemen boş masaya çöküyoruz, açlığımıza daha fazla direnemeyerek hızlıca önümüze gelen ciğerleri, pideleri, masada ne varsa silip süpürüyoruz. Yanında şalgamı da mideye indirince gelsin artık çaylar diyerek, gezmeye devam ediyoruz. Eski Adana'nın sokaklarını turlayıp, saat kulesinin önünde bilindik gezi fotomuzu çekip Taş Köprü'ye yöneliyoruz. İlerlerken ilk molamızda nerede çay, kahve keyfi yaparız diye etrafa bakınıyoruz. Gezilecek yerler birbirine oldukça yakın olunca her yere yürüyerek ulaşıyoruz. Dillere destan Taş Köprü'nün kıyısına geliyoruz. Hava güzel, manzara daha güzel. Gelenin, geçenin, en güzel gün batımı fotolarının ve düğün fotoğraflarının çekildiği doğal platform da burası. Hemen kıyısında yer alan şehrin simgesi "Adana" yazısının yanında konuşlanıyor şehre ait ilk hatıra pozumuzu veriyoruz sonra köprüyü baştan sona arşınlamak niyetindeyiz. Köprünün bir ucunda Sabancı Cami, diğer tarafında iki ünlü otel yükseliyor. Üstünden de ara sıra geçen motorların arasından kalabalığa karışıyor bir ucundan diğerine arşınlıyor tekrar geriye dönüyoruz. Taş Köprü, 319 metre uzunluğunda ve 13 metre yüksekliğinde olup, günümüzde 21 kemerinden sadece 14'ü ayakta kalmış. Ortadaki büyük kemerde iki aslan kabartması görülürken, Dünya'nın halen kullanılan en eski köprülerden biri olma özelliğini koruyor. Burası sinemayla özdeşleşmiş bir şehir. Her yıl gelenek haline gelen Altın Koza ödülleri bu şehre, şehrin filme, sanatçıya verdiği önemi arz ediyor. Sinema denilince de akla Yılmaz Güney geliyor. Kimi sever, kimi sevmez orasına karışamam ama biz sevenleri olarak onun filmlerini izleyerek Adana'yı, kültürünü, doğal güzelliklerini görme arzusuyla buralara kadar sürüklendik. Büyük bir yetenek olan Güney'in, Sinema Müzesi'nde her köşede bir izine rastlıyoruz. Eski bir konakta hizmet veren müzeye ücretsiz giriliyor. İki kattan oluşan yapıda bu şehirde yeşeren sanatçılara başta Yaşar Kemal'e ve diğer Adanalı sanatçılara da yer verilmiş. Müzede film afişleriyle, Adana'nın sanatla yoğurulmuş çocukları da yer alıyor. Müzeden çıkınca hemen yanında yer alan Atatürk Evi'ne de uğruyoruz. İki kattan oluşan müzenin alt katında Çalışma Odaları, Kütüphane, Sofa, Yatak Odası, Basın Odası ve mücahitler Odası yer alırken, üst katında ise Hatay Odası, Silah Odası, Yaver Odası ve Kuvay-i Milliye Odası bulunuyor. Müze, Kurtuluş Savaşı ve Cumhuriyetin ilk yıllarına dair çeşitli belgeler ve fotoğraflarla o dönemi yansıtıyor. Atatürk'ün Adana'ya geliş tarihi olan 15 Mart'ta her yıl bu binada resmi törenle kutlanıyormuş. Sabahın ayazından beri yollarda olunca bir kahvelik mola vakti geliyor. Daha önce gözümüze kestirdiğimiz yere saat kulesinin etrafındaki kafelerden birine çöküyoruz. Etrafta güzel parklar, yöresel kıyafetleriyle çimlere uzanmış keyif yapan amcalar yer alıyor. Bizim keyfimiz sadece bir kahvelik sonrası keşif dolu saatlere ayrılmış. Kahve keyfi bitince buraya özel taş kadayıfı tadalım diyerek şehrin işlek caddesinde ilerliyoruz. Meşhur tatlıcılar ve kadın işletmeci şalgamcı da burada Çakmak Sokak'ta. Önce şalgamcıya uğruyoruz. Buraya has el yapımı şalgamı kadın işletmecinin yerinden hemen karşısındaki simitçiden de simiti alıp ikisini mide de buluşturuyoruz. Bu güzel simit ve şalgamın üstüne ne gider, taş kadayıf tabi ki! Hemen biraz ilerisinde yer alan tatlıcıda soluğu alıyoruz. Hiç sorgulamadan yiyebildiğiniz kadar yiyin sonra ödersiniz diyorlar. Bizde yeter, diyene kadar tıka basa tatlıyla doluyoruz. Hepsinden tadıp en çok taş kadayıfı severek ayrılıyoruz. Hemen yakında yer alan Bebekli Kilise'ye uğruyoruz. Bebekli Kilise olarak da bilinen Aziz Pavlus Kilisesi, Tepebağ'da 1880'li yıllarda St. Paul adına yaptırılmış bir İtalyan Katolik kilisesiymiş. Kilisenin tepesinde 2.5 metre boyunda tunçtan yapılmış Meryem Ana heykelinin bebeğe benzemesi nedeniyle yapıya Bebekli Kilise adı verilmiş. Ara mahalle de yer alan kilise belli saat aralıklarında gezilebiliyor. Sabancı Camisi'ne uğrayıp, mimarisine hayran kalarak ilerliyoruz. Yol bizi önce Sallanan Köprü'ye, Sevgi Adası'na, Eski ve Yeni Baraja götürüyor. Köprüye gitmek için biraz Adana merkezden uzaklaşıyor, Karaisalı'ya doğru ilerliyoruz. Buraya yaklaşık iki buçuk saati ayırıyoruz. Uzun bir yol ve orada geçireceğimiz zamana ancak yetiyor. Varda Köprüsü, Adana-Ankara istikametinde Karaisalı İlçesi Hacıkırı Köyü'ne yaklaşık bir kilometre uzaklıkta yer alıyor. Halk arasında Koca Köprü veya Alman Köprüsü diye anılan Varda Köprüsü, Osmanlı Hükümdarı 2. Abdülhamit ile Alman İmparatoru Kaiser Wilhem arasında imzalanan anlaşma ile İstanbul-Bağdat-Hicaz demiryolu hattını tamamlamak amacıyla 1907-1912 yıllarında inşa edilmiş. Bağdat- Hicaz demir yolunun bir parçasını oluşturmak için yapılan Köprü 99 metre yüksekliğinde ve 172 metre uzunluğunda olup, derin bir vadiyi birbirine bağlıyor. Varda Köprüsü'nün bir diğer önemli ve ilginç özelliği ise düz bir köprü olmayıp virajlı olmasıymış. Yöre halkı tarafından, "Alman Köprüsü" ve "Koca Köprü" olarak bilinen Varda Köprüsü'nün ismini nereden aldığıyla ilgili çok ilginç bir hikayesi varmış. Köprü inşa edilirken yukarıdaki işçiler mesafe ölçümü için aşağıya taş atarken aşağıdaki işçiler ise "Var daha-Var daha'' diye bağırırlarmış. Zamanla bu deyiş kısalarak Varda ismini almış. Köprünün ismi Alman şirketinin kayıtlarında ise "Gavurdere Viyadüct" olarak geçse de Varda Köprüsü olarak kalmış. Mondros Mütarekesi'nin hemen sonrasında Adana'yı işgal eden Fransızlar'ın İç Anadolu'ya malzeme ve asker sevkiyatını engellemek için Varda Köprüsü Karaisalı Milis Güçleri komutanlığınca dinamitle havaya uçurulmak istenmiş, ancak İşgal sırasında anlaşma üzerine burada görev yapan N. Mavrogordaton'un yardımcısı Mühendis Mösyö Deduval, böyle bir sanat eserinin yıkılmasını önlemek için saatlerce Emin Polat Ağa'ya yalvarmış, Varda Köprüsü yerine daha güneyde bulunan Yaramış Köprüsü dinamitlenerek Fransızların ikmali engellenmiş. Bu şekilde korunarak köprü günümüze kadar dimdik ayakta kalabilmiş. Şimdi köprü manzarasına karşı yürüyüş yapılıp, belli kıyılarda yer alan kafelerde yiyerek içerek keyif yapılan bir alana dönüşmüş. Adana'ya yolunuz düşerse muhakkak buralara gelin, meşhur köprüyü görmeden dönmeyin! Yurdun her köşesinde yedimiz Adana Kebabı asıl yerinde memleketinde yemenin haklı gururunu yaşıyoruz... Yanındaki salatalar, mezeler, farklı tatlar, ister ayran ister şalgam olsun bugün midemizde bir bayram havası essin, dursun... Nefis, nefis, nefis! Kebaptan sonra şırdan gelirmiş. Tadımlık olsun diyerek giriyoruz, tadına doyamadan çıkıyoruz. Nefis yahu! Beğenmeyenler neler kaçırıyorsunuz bir bilseniz!


Her şey Murathan Mungan'ın, Paranın Cinleri'ni ardından ''Harita Metod Defteri''ni okumakla başladı. Kendimizi bir anda Mardin'de bulduk. Yazarın çocukluğuna dair izleri sürerken, Mardin'in tarihi evlerinin, sokaklarının arasında kaybolduk. Eski Mardin gezilecek tek yer. Havaalanından şehre doğru yol alırken, uzaktan görünüyor. Biliyoruz, orada kucak açmış bizi bekliyor. Varınca bir soluklanma molasının ardından sokaklara akıyoruz. Yönümüzü Sabancı Müzesi'ne çeviriyoruz. Yazarın yaşadığı evin önünden geçiyoruz. Ara sıra da kitaptan birkaç bölümü paylaşıp, hemen müzeye dalıyoruz. Önce Süvari Kışlası, ardından Askerlik Şubesi sonrasında Vergi Dairesi olarak kullanılan tarihi yapı, Mardin'in kentsel oluşumu ve yaşam biçimini, toplulukların aralarındaki bağları ve bunların töre, dil ve kültür niteliklerini gösteren eserlerin sergilendiği yer, "Sakıp Sabancı Mardin Kent Müzesi"ne dönüşmüş. Müzeden sonra soluğu Hatuniye Medresesi'nde alıyoruz. Medresenin diğer adı Sitti Radviyye Medresesi. Mimarisi bakımından hem erken ve olgun bir örnek hem de eyvanlı medreselerin öncüsü olan Sitti Radviyye Medresesi, 1176/7-1184/5 yılları arasında yapılmış olup, Kutbettin İlgazi'nin annesi Sitti Raziye'nin Hatuniye adıyla da anılıyor. Kapıda birkaç çocuk bizi karşılıyor. ''Tarihini anlatmamızı ister misiniz?''diye sorunca hemen kabul ediyoruz. Bizi ibadet yapılan bölüme sokup, binanın muhteşem yapısından ve akustiğinden bahsediyorlar. Birde Hz. Muhammeddin ayak izini gösterip hikayesini anlattıktan sonra bizi uğurluyorlar. Yolumuz bu sefer PTT binasına düşüyor. Tıpkı kitapta anlatıldığı gibi heybetli yapının güzelliğinden etkilenerek hemen içeriye dalıyoruz. Terasında nefis Mezopotamya manzarasına karşı içilen kahvelerle biraz olsun yol yorgunluğumuzu atıyoruz. Karşımızda Şehidiye Camisi ve hemen önünde yola yakın çay bahçesi. Ve yine dar taşlı sokaklardayız. Abbaralardan geçiyor, bu şehrin emektarları belediyenin kadrolu eşekleriyle karşılaşıyoruz. O kadar sevimliler ki! Şehrin tarihi çok eskilere dayanınca dar sokakların arasına araç giremediğinden temizlik ve diğer hizmetler için eşekler kullanılıyor. Görev süreleri dolanlar da birer birer emekli oluyor. Şehrin tarihi izlerini bir başka yerde Mardin Arkeoloji Müzesi'nde sürüyoruz. 1895 yılında Antakya Patriği Behnam Bani tarafından Süryani Katolik Patrikhanesi olarak yaptırılan bina, restore edilerek 1995 yılında müze olarak hizmete açılmış. Uzun süre dini amaçlı hizmet veren yapı, askeri garnizon, çeşitli siyasi parti merkezi, kooperatif binası, sağlık ocağı ve polis karakolu olarak da kullanılmış. Binayı Süryani Katolik Vakfı'ndan satın alan Kültür Bakanlığı, Mardin Müzesini Zinciriye Medresesi'nden bu binaya taşımış. Üç kattan oluşan müzede, Girnevaz Höyük kazılarında elde edilen tablet, silindir mühür, seramik, figürin ve takılar, Kuzey Mezopotamya ve Güneydoğu Anadolu kültürlerinin Eski Tunç, Asur, Urartu, Grek, Pers, Helenistik, Roma, Bizans, Selçuklu, Artuklu ve Osmanlı dönemlerine ait seramik, mühür, kandil, sikke ve cam şişe örnekleri sergileniyor. Müzenin yanından dar sokakta ilerliyor sanat sokağına çıkıyoruz. Burada kiliseler, değişik mekanlar, atölyeler ve yaşam alanları yer alıyor. Dinlenmek için bu sokakta yer alan Mardin'e gelince ilk soluğu aldığım, keyif mekanım İzla Art Cafe'ye uğruyoruz. Uzun bir molanın ardından çarşının esnafını dolaşıp, telkarilerden, çeşitli kahvelerden ve bademli şekerlerinden ihtiyacımız kadar alıp şehrin alt tarafına süzülüyoruz. Asıl güzellik bu tarafta yani caddenin alt tarafında. Aşağıya doğru yürüyoruz. Minaresiyle büyüleyen Ulu Cami'nin avlusuna varıyoruz. Tarihi yapıyı dolaşınca, ara sokakları canlandıran esnafını dolaşarak ilerliyoruz. Şehrin zanaatkarlarının çoğu burada yer alıyor. Ara sokaklarda ilerliyoruz, abbaralardan geçiyoruz. Tıpkı romandaki gibi her bir ara sokak, her bir geçit bizde farklı etki yaratıyor. Biz de kendi hikayemizi yazıyor, yazarın anılarıyla dolaşıyoruz. Gece olunca Murat Cerciş Konağı'ndaki eğlenceye katılıyoruz. Biliyoruz, yörenin en lezzetli yemekleri burada, biliyoruz en güzel eğlence de. Mekan hınca hınç dolu. Önceden rezervasyon yaptırıyoruz yoksa yer bulmak mümkün değil. Ertesi gün soluğu Kasımiye Medresesi'nde alıyoruz. Etrafında çoluklu çocuklu kadınlar yaptıkları takılarını tezgahlarına dizme derdindeler. Medresenin kapısı kapılı heyecanlı bekleyiş içerisindeyken bir anda birisi beliriyor ve anahtarı bana uzatıyor. O sevinçle kapıyı açıyor ve medreseye adımı atıyoruz. Roman içinde roman gibi hiç kimse yok, tek biz. Yaşam döngüsü burada da var. Burada da yaşanan bir tarihi geçmiş var. Demirli pencerelerinden Mezopotamya'ya doğru uzanan nefis manzaraya karşı bolca fotoğraf, medresenin tarihi hikayelerinin ardından önümüzde gidilecek uzun yola doğru yol alıyoruz. Mardin'i masal tadında yaşayarak şehirde birinci günümüzü tamamlıyor, gezimizin ikinci bölümüne de başlıyoruz.


Günlerden bir gün safari yapalım, dedik. Safari denilince nedense akla, Afrika gelse de hemen yakınımızda, birkaç saatlik uzaklıkta yapıldığını duyunca hemen atladık. Altı kadın yola çıktık, üçü de sonradan eklenince olduk mu, dokuz. Şunu öncelikle söylemeliyim; hemen yapalım dediğiniz an olmuyormuş. Önceden rezervasyon yapmak gerekiyormuş, bizde öyle yaptık tabi! Gözler daha güne açılmamışken, sabahın kuşluk vakti düştük yollara. Turumuzun başlangıç noktası Kuzuluk'a vardık. Erken gelince, açık olan bir pastahaneye iliştik. Karında aç olunca çıtır çıtır simitler, peynirler, yanında mis gibi çayla kendimize birazda olsa geliyoruz. Maceranın başlama vakti gelince aracımızın her köşesine yerleşiyoruz. Dokuz çılgın kadın vee macera başlıyor! Yaklaşık 20 km'lik asfalt yolda gittikten sonra ana yoldan ayrılıp, toprak yolla buluşuyoruz. Asıl macera bundan sonra başlıyormuş, onu anlıyoruz. Yavaş yavaş yükseliyoruz. Birinci sıraya koyduğumuz ilk yaylamıza varıyoruz. Burası Düzlek Yaylası. Yaylalar arasında en küçüğü diyebiliriz. Eskiden insanlar burada toplanır, şenliklerle diğer yaylalara yerleşirlermiş. Mola vermeden yolumuza devam ediyoruz. Ikinci yaylamız Sultanpınar Yaylası. Sakarya'nın 3. büyük yaylası olarak söyleniyor. Buraya Adapazarı Akyazı'dan ulaşılıyor. Yayla 1200 metre yükseklikte yer alıyor. Alt sınırı karışık orman, üst sınırı ise köknar ağaçlarıyla çevrili Sultanpınar Yaylası geniş ve düzlük bir alana kurulmuş, oldukça yeşil ve huzur verici bir ortam sunuyor. Hemen dibinde yer alan Sultanpınar Gölü'de ilk gölümüz oluyor. Burası kampçıların mekanıymış. Zaten etrafındaki çadırlardan da anlaşılıyor. Hani canınız biraz kamp, biraz da keyif çekerse doğru yerde burası bence. Bu sefer bizi ikinci gölümüz karşılıyor. Hacılar Gölü, Sultanpınar Yaylası'na oldukça yakın. Hem rakıma alışmak hem de manzarayı seyretmek gayesiyle bir kaç fotoğraflık ve yeni demlenmiş çaylı keyif molasını da burada veriyoruz. Yola devam ederken verdiğimiz kısa süreli molada böğürlenler bitmeden son kalanları da topluyoruz. Ardından Özdemirler Yaylası, Karapınar Yaylası, Uzunmezar Yaylası, Çiçek Yaylası'nı da seyirlik olarak geçmeden uzak da olsa birkaç fotoğrafla anılara taşırken Çubuk Gölü'ne kadar devam ediyoruz. Üçüncü gölümüz Çubuk Gölü. Burada Yaklaşık bir saatlik mola veriyoruz. Etrafı dolaşıyor, bakımsızlıkla yüz yüze bırakılmış değirmenleri çok seviyoruz. Her ne kadar korumaya alınmış gibi görünse de görünüşleri bizi üzüyor. Yitip gidiyorlar, birer birer... Gölün kıyısında yer alan tesiste kahve keyfinin ardından gezimizin ikinci bölümüne başlıyoruz. Asıl macerada bundan sonra başlıyor. Buraya kadar bir şey yaşamamışız, onu anlıyoruz., Uzakta olsalar, etrafta nefis manzaralarıyla Çubuk yaylası, Örencik Yaylası, Karabey Yaylası, Davlumbaz Yaylası'nı geçince en yüksek noktadan Sülüklü Gölü'n seyrine dalıyoruz. Birazdan en macerali, bolca adrenalinli inişi gerçekleştireceğiz. Hazır mıyız, tabi ki EVET! ''Rehberimiz haydi ayağa kalkın!'' diyor, kalkıyoruz. Daracık toprak yolda etrafımızı sarmış ağaçların arasında aşağıda bizi bekleyen cennete Sülüklü Göle doğru hoplaya, zıplaya, ara sıra da etrafa yayılan çığlıklarımızla ilerliyoruz. Aman dikkat dallara! Her an dal çarpabilir! Bunun için öyle hamleler geliştiriyoruz ki, kendimizle eğleniyoruz. Sülüklü Göl, her zamanki gibi kampçıların ilgi odağı. Etrafında çadırlar çoktan kurulmuş bile. Suyun, manzaranın güzelliğine diyecek söz bulamıyorum. Şahane! Öğle yemeği, közde kahve molamızda burada veriyoruz. Uzun bir süre burada dinleniyor, yiyor, içiyor, fotoğraf çekip, dolaşıyoruz. Kahvelerimizi de içince yola devam ediyor, son gölümüzle Kavaklar Gölü'yle buluşuyoruz. Kavaklar ve Sülüklü Göl tektonik çöküntüler sonucunda oluşmuş göllerimizden. Sülüklü Göl popülerliğinden vazgeçilmezken, Kavaklar bugünlerde koruma altına alınmış. Elini kolunu sallayarak giremediğin gibi kampta yapamıyorsun. Olması gereken doğru karar da bu!


Ani kararla gece planlayıp, sabah gözümü açtığım şehirde Viyana'dayız. ''Kış gelince nereye gidelim?'' düşüncesi zihnimizi kemirip durur. Hele benim gibi ayağınız yere değmesin, bir yerde de uzun süre kalamıyorsanız vay halinize! İşte bu durumda gitmek için sıcak zamanlara sakladığınız yerleri şöyle bir eşeleyin. Belli mi olur, bizim gibi değişik bir macera yaşarsınız. Bu gezi de tam öyle oldu. Bahara saklamıştık, Ocak'ta ''pat'' diye aklımıza düştü. Hiç düşünmeden geceden karar verdik, sabah yoldaydık. Önümüzde ne gezi planı, ne de kalacak yer vardı. Hepsini yolculuğumuza sakladık. Kısacası tam bir macera oldu. Buraya Orta Avrupa'nın başkenti de diyebiliriz. Adeta sanatta, tarihte, kültürde birçok imparatorluğun merkezi olmuş. Bu nedenle şehir oldukça büyük. Genelde bu taraflara yapılan turlar Budapeşte, Viyana, Prag üçlüsünü kapsasa da biz daha önce buraları doyasıya gezdiğimiz için bu sefer sadece Viyana'yı dolaşıyoruz. Ani kararla yola çıkınca uygun bilet arayışına düşüyoruz. Budapeşte'den Viyana'ya geçiş maliyet olarak daha ekonomik görününce Budapeşte'ye uçup, oradan Flex Bus'larla geçiyoruz. Yolculuk yaklaşık üç saat sürüyor. Gezi planımızı da bu esnada yapıyoruz. Her şeyi planladıktan sonra otelimize eşyalarımızı bırakıp, soğuk Viyana sokaklarıyla buluşuyoruz. İlk gün ara sıra yağmur dokunsa da bedenlerimize, hava korktuğumuz kadar soğuk değil. Zaten tedbirliyiz, kıyafetlerimiz de hava koşullarına uygun olunca rahatça dolaşıyoruz. Bir kafede oturup sıcak kahvelerimizi yudumlarken bir yandan da gezeceğimiz yerlerin listesine eklemeler yapıyoruz. Museum Hunderwasser Avusturyalı ressam Friedensreich Hundertwasser'nin (1928-2000) felsefesi ve sanatsal ilkeleri temelinde kurulmuş. Ressam Friedensreich Hundertwasser, sadece Viyana mimarisine dokunmamış, yeni akımları da teşvik etmiş bir sanatçıymış. Burası Hundertwasser'ın eserlerinin sergilendiği, çağdaş sanatlara, sanatçılara da öncülük eden bir merkeze dönüşmüş. Viyana'nın merkezinde şehrin simgesi haline gelen Aziz Stephan Katedrali, 1147 yılında inşa edilmiş. Her gelenin mutlaka uğramadan edemediği, önünde, içinde boy boy fotoğraf çektirdiği ünlü katedral de burası. Ayrıca Osmanlı İmparatorluğu tarafından da iki kere kuşatılmış. Kuşatmadan geriye kalan top, tüfek, kılıç gibi demir malzemeler kullanılarak yapılan ve "Türk Çanı" olarak da bilinen 20 bin tonluk büyük bir çana sahipmiş. Çan, 2. Dünya Savaşında yere düşüp parçalanmış. Yeniden yapılmış ama şu an Türk Çanı'nın bulunduğu kulede başka bir çan olduğu söyleniyor. Kilisenin kulesine 343 basamağı aşarak çıkılıyor. Bu zorlu bir yolculuk belli bir ücret karşılığı yapılıyor. Eminim sonunda nefis bir şehir manzarası karşılıyordur. Bizim zamanız yoktu, panoramik şehir manzarasını kaçırmış olabiliriz. Viyana denilince akla tek saraylar, opera, sanat gelmiyor tabi, Şinitzeli'de unutmayalım! Yediklerimizden biraz farklı incecik, çıtır çıtır bir lezzet adeta, senelerce bizi kandırmışlar desek şaka yapmış olmayız. Ve şinitzelin doğru adresi de Figlmüller. Tabi sıra beklemeyi sevenlere. Lezzet arayanların ikinci durağı Demel olmalı. Tarihi yüzyıllar öncesine dayanan pastane 1786 yılında kurulmuş. Avusturya-Macaristan İmparatorluğu döneminde ününe ün katmış. Konum olarak Hofburg Sarayı'na çok yakın olan pastane saray mutfağının demirbaşı olarak ilk sırayı alıyormuş. Bu nedenle kraliyet pastanesi olarak da biliniyor. Lezzet düşkünlerinin adeta istilasına uğrayan pastane de oturacak kafe bölümü de yer alıyor. İçerisi her saat tıklım tıklım, lezzet deryası ve her birinin albenisi oldukça yüksek ancak öneriler üzerine Apfelstrudel dan alıp açılışı yapıyoruz. ''Nasıl ?'' derseniz tek cevap, NEFİSSSS. Viyana denilince akla hemen opera geliyor. Şehre gelen sanat severlerinde ilk durağı burası oluyor. Önceden planlayıp gelmek en doğrusu. Bizim gibi kapısına kadar gider, üzgün ayrılırsınız. Artık bu şehre tekrar gelmek için bir nedenimiz var! ''Hangi mevsimde gidilir?'' sorusuna cevap, her mevsim olmalı! Her mevsimde farklı etkinlikleri yakalıyorsunuz. Avrupa'nın yeni Pazar alanları da bu etkinliklerle oluşmaya başladı. Birçok ülke ve şehirde son yıllarda birbiriyle yarışırcasına Christmas Market dedikleri Noel Pazarlar'ı kurulmaya başladı. Şansımıza bu etkinlerin içinde bizde yer aldık. İçinde süslemelerden, yiyecek-içeceklere çeşitli eşyaların satıldığı tezgahlar yer alıyor. Işıltılı şehrin değişik noktalarında ünlü noel pazarları da yer alıyor. İçinde başta Viyana'ya özgü yemeklerden, Uzakdoğu mutfağına kadar uzanan geniş yelpazede lezzetlerin tadılacağı, alışverişten zamanın keyifle geçirileceği bir yer, Naschmarkt. Öyle küçük bir yer olarak düşlemeyin sakın. Burası oldukça büyük, 1,5 km uzanan bir alanda kurulu. Özellikle deniz ürünleri severler buraya! Şehrin Belediye Binası Rathaus, 1883 yılında yapılmış eski ve güzel bir yapı. Bu güzelliğinin yanında çeşitli etkinliklere de ev sahipliği yapıyor. Önünde yer alan geniş alanda yaz-kış festivaller düzenlenirken, noel pazarları da kuruluyor. Buz pateni severlerin buluştuğu yer de burası. Buzda kayanları seyretmek bile güzel... Gece ışıl ışıl bir o kadar da cıvıltılı. Çünkü herkes burada! Bizim gibi sanat severseniz ve müze gezmeyi seviyorsunuz soluğu BELVEDERE'de almalısınız. Gustav Klimt'in ünlü eserleri de burada sergileniyor. Şehrin gidemediğimiz ama bir o kadar da merak ettiğimiz yerlerine şöyle bir uğramak için doğru seçim Hop On-Hop OFF oluyor. 1. Bölgede merkezi yerlerde durakları var. Biz, içinde Maria Theresia'nın heykelininde yer aldığı meydanın önünden bindik. İki saat süren gezimizde şehrin ulaşamadığımız yerlerini de keşfetmiş olduk. Araçta verilen kulaklıklarla gezi süresinde Türkçe rehberlik hizmetiyle şehrin tarihi yerlerini dinleme fırsatı yakalamış olduk. 1. ve 2. tur olarak adlandırılan iki farklı rotada dolaşıyorsunuz.


Biz Samsun'a gittik. Bir değil üç kere! Bir Ramazan Bayramı'ydı, belli yerlerini gezebildik. Çok kalabalıktı. Şunu anladık bayramda buralara gelinmezmiş. İkincisi Amasya'ya giderken şöyle bir uğradık. Tam gezmelik zaman üçüncüsüne denk geldi. Mevsim döngüsü yaşadığımız bir günde, havalarda soğumaya başlamışken, ''hadi, gidelim'' dedik! Bizi çeken Şahinkaya Kanyonu'ydu. Orayı doyasıya gezdikten sonra geriye kalan zamanımızı bu güzel şehre Samsun'umuza ayırdık. Burası ilk sırayı alıyor. Şehri gezmeye Milli Mücadele'nin başladığı yerden başladık. Bayramda geldiğimizde oldukça kalabalık olan müzeyi havaların soğumasıyla rahatça gezebildik. 19 Mayıs 1919'da Mustafa Kemal Atatürk ve silah arkadaşlarını taşıyan Bandırma Gemisi, 1878 yılında Glasgov'da "Trocadero" ismiyle inşa edilmiş. Daha sonra Kymi adıyla uzun yıllar yük taşımış. 12 Aralık 1891 yılında batan gemi çıkarılarak onarılmış ve aynı yıl içinde yeniden yüzdürülmüş. 1894 yılında İdare-i Mahsusa'ya nakledilen gemi "Panderma" adıyla Osmanlı denizlerinde yük ve yolcu taşımaya başlamış. 28 Ekim 1910 tarihinde Osmanlı Denizcilik İşletmesi tarafından geminin adı "Bandırma" olarak değiştirilmiş ve posta vapuru haline getirilmiş. Mustafa Kemal ve arkadaşlarını taşıyan Bandırma gemisi 1925 yılında İlhami Söke'ye satılan gemi aynı şahıs tarafından 4 ay içinde Haliç'te sökülmüş. Bugün müze olarak gezilen gemi birebir orjinaline uygun olarak yapılmış ve Samsun Belediyesi tarafından 19 Mayıs 2006 tarihinde müze olarak ziyarete açılmış. O günü o anları yaşatabilmek adına Mustafa Kemal ve dört silah arkadaşının balmumu heykelleri yer alıyor. Gemide döneme ait eşyalar, teknik malzemeler yer alırken, 35.000 metre kare alana kurulmuş olan Milli Mücadele Parkı ve Açık Hava Müzesi'nin bünyesinde; milli mücadeleyi simgeleyen seramik rölyefler bulunuyor. En kolay teleferikle çıkılıyor. Bayramda gelişimde binebilmiştik. Takır tukur sesler geliyordu. Ne oluyor, diyemeden bir baktık tepedeydik. Oldukça cüzi bir ücret karşılığı biniliyor. Tam anlamıyla gezmek için geldiğimizde teleferik kapalıydı, bakıma almışlar, iyi de yapmışlar. Tepeye çıkınca çok şey beklerken sadece belediyenin işletmesi olan bir kafeyle karşılaştık. Tepeden Samsun'u seyretmenin dışında bir demli çayla yetindik. Çünkü merak ettiğimiz kalıntılar kapalıydı, girilmiyordu. Biraz dolaşmak yetti. Gelelim Amisos Tepesi'ni özel kılan konuya; Baruthane Tümülüsleri olarak da bilinen Tümülüsler, Mitridates Sülalesi'nin hüküm sürdüğü dönemde yapıldığı anlaşılıyor. Samsun Müzesi ve İstanbul Üniversitesi iş birliği ile 2004 yılında başlayan kazı çalışmaları sonucunda iki farklı mezara ulaşılmış. Başak yerlerde de bu döneme ait mezar kalıntılarına rastlanmış. Mezarlardan çıkarılan buluntular Samsun Etnografya Müzesi'nde sergileniyor. Bizim yeterli zamanımız olmadığı için müzeye gidemedik. Bir sonraki gelişimize kaldı. Amisos Tepesi'ndeki Tümülüsler ve mezarlar çökme tehlikesi nedeniyle ziyarete kapalıydı. Tahmini M. Ö. 3 bin ile 2 bin yılları arasında, kentler-devletler kurup anaerkil bir şekilde hayatlarını sürdüren ünlü Amazon kadınları, bir dönem Terme'de yaşamışlar. Yıllar sonra Samsun sahilinde Amazonların anısına, İlkadım Batıpark'ında bir Amazon Köyü oluşturulmuş ve bu yürekli, mert, savaşçı kadınların günlük yaşamını yansıtan balmumu heykellerle o döneme ait yaşam şekilleri canlandırılıyor. Amazon Köyü küçük bir alana kurulmuş, giriş ücretli. Hemen üst tarafında günün hangi zamanı gelirseniz gelin her zaman kalabalık olan büyük bir park ve seyir tepesi yer alıyor. Seyir tepesinde hem uçurtma uçuranlar, hem de paraşüt eğitimi alanlar da burada. Park büyük olunca yazın sıcaktan bunalanlar, akşam çoluğunu çocuğunu toplayıp çimlere yayılarak eğlenenler de burada. Hemen parkın üstünden teleferik geçiyor. Teleferiğe biniş yeri de burası. Teleferikle de yolun karşısında yükselen Amisos Tepesi'ne çıkılıyor. Son zamanlarda şehrin kalbi burada atmaya başlamış. Şehrin kalabalığından ve sıcağından bunalanlar yavaş yavaş buraya gelmeye başlamış. İnsanların yeni gözdesi olunca yapılaşma da bu tarafa kaymaya başlamış. Şehrin lüks mekanları ve konutları etrafı sararken gündüz plajda gece de bir mekanda eğlenerek günü tamamlayacağımız yer de burası, Atakum! Şehirde gezilecek müze ve tarihi yerlerin bazılarına maalesef zamanımız yetmedi. Bizim önceliğimiz Şahinkaya Kanyonu'ydu. Bir günümüzü buraya ayırdık. Şahinkaya Kanyonu'na dair her şey buradan linkten okuyabilirsiniz. Hem doğa hem de tarihi güzelliğiyle güzel bir şehir Samsun. Vaktiniz varken, yolunuz düşerse, buradan geçerseniz mutlaka uğrayın.


1465'de Osmanlıların eline geçtikten sonra muhteşem bir doğaya sahip bölgede kurulan tekke Bosna'nın yerel halkı olan Boşnakların hızla müslümanlığı seçmesinde çok önemli bir rol oynamış. Bugünlerde Nakşibendi tekkesi olan Blagay, ilk bektaşi tekkesi olarak kurulmuş. Osmanlılar özellikle Balkanlara yolladıkları bektaşi dervişleri ve babaları sayesinde çok kısa sürede yüz binlerce kişinin müslümanlığı seçmesini sağlamış. Bektaşi dervişlerinin hoşgörülü ve özellikle hakkaniyetli tavırları, tarih boyunca hep karmaşa ve savaş içinde yaşamış, bölge halkının müslümanlığa büyük sempati duymasını da sağlamış. Sarı Saltuk, bu geniş bir coğrafyanın halk kahramanı. Bu yüzden birçok yerde türbesine rastlamak mümkün. En ünlülerinden birisi de Blagay Tekkesi. Güçlü, korkusuz ama bir o kadar da bağışlayıcı ve hakkaniyetli bir kahraman olan Sarı Saltuk, bu özellikleriyle birçok coğrafyada halkın sevgilisi olmuş. Hatta sadece müslümanlar için değil hıristiyanlar için de önemli bir kahraman. Bu yüzden Blagay Tekkesi'ni her dinden yüzbinlerce kişi ziyaret ediyormuş. 12 türbesi olduğu söylenen Sarı Saltuk'un bu kadar çok türbesinin olmasının sebebi, İslamiyet'in yayılmasını sağlamak amacıyla birden fazla yerde türbelerinin olmasını istediği rivayet ediliyor.


Blagay, Mostar'ın içinden geçen ve Bosna-Hersek'in en büyük nehirlerinden ''Neretva''nın önemli kollarından biri olan ''Buna Nehri''nin doğduğu yer. Mostar'dan sonra beş dakikalık uzaklıkta bulunan Blagay'a gitmek için Dubrovnik yönüne doğru ilerliyoruz. Yaklaşık 5 kilometrelik mesafeden sonra sola sapmamızı belirten minik kahverengi levhaya göre sapıyoruz. Ana yoldan uzaklaşıp bilindik yarı tozlu, yarı asfalt yolda ilerlediğimizde Blagay Köyü'nü de geçerek Alperenler Tekkesi'ne geliyoruz. Ücretli park alanlarından birine aracımızı park ediyoruz ( park ücreti 3 KM ). Kenarda sıralı küçük barakalardan oluşan turistik eşya satıcılarının arasından sıyrılıp, Buna Nehri'nin güzelliğiyle karşılaşıyoruz. Yer yer ahşap köprülerin süslediği bu alanın her tarafını restaurantların kapladığını görünce biraz içimiz buruklaşsa da tekkeye doğru ilerliyoruz. Tekkeye doğru ilerlediğimizde restaurantların, tekkenin dibine kadar istilasını görünce, "yok artık bu kadarı da fazla!" diyecek kadar iç içe girilmiş olduğuna esefle bakıyoruz. Fotoğraf çekecek alan bile bırakmamışlar!.. Sade güzelliğiyle büyüleyen tekkeyi, her taraftan çekmeye çalışıyoruz. Tekke girişi ücretli (kişi başı 2,5 KM), mimari olarak bir kayanın dibine kurulu eski Osmanlı tarzında yapılmış binanın hemen sol köşesinde bir mağara dikkatimizi çekiyor. Suyun zümrüt rengi, beyaz boyalı mimariyle de hoş bir görünüm oluşturuyor.


Burası Bolu Gölcük; Aladağlar'ın eteğinde, yeşille mavinin buluştuğu yer. İstanbul ve Ankara'ya da yakın olunca kaçışın merkezine ilk sıradan oturuyor. Birbirinden farklı, yeşilin değişik tonlarının ortasında yer alan, güzelliğine güzellik katan Gölcük Gölü, sonradan oluşmuş yapay bir göl aslında. Zamanla genişleyerek şimdiki şeklini almış. Günübirlik piknikçiler ve trekking gruplarının da hafta sonu bir nefeslik mola yeri aynı zamanda. Buraya kamp veya konaklamak amacıyla gelmeyi düşlüyorsanız hemen bu düşüncenizi silmenizi öneririm. Çünkü burası bir tabiat parkı, bu nedenle ne kamp, ne de konaklama yapılıyor. Bu güzelliği ancak günübirlik yaşıyorsunuz. Her mevsimi farklı güzellikte olan Gölcük'e, hangi mevsimde gelirseniz gelin farklı bir doğayla buluşursunuz. Kışın her yer beyaza bürülüyken, baharda nilüferler renk renk açmaya başlıyor. Yazı farklı tatlarla yaşarken, sonbaharının renklerine de aşık oluyorsunuz. Gölün her mevsim güzelliğinin yanında ya kıyıdaki o ev! Bazen kartpostallarda, bazen de masa üstü fotoğraflarımızdaki o ev gerçek olup, hayran hayran baktırır. Evet beğeninin en yüksek olduğu manzarayı sunan sadece uzaktan görebildiğimiz, yanından öylesine geçtiğimiz, iki katlı bina ve gelen herkesin bir gece kalmayı düşlediği yer. Burası ne bir otel ne de bir ev aslında. Orman Bakanlığı'nın misafirhanesi sadece. Önce gölün çevresini adım adım dolaşın. Sizin için yürüme yolları var. Her yerde farklı manzarayla karşılaşacaksınız. Etrafını saran göknar ağaçları da her mevsim farklı güzellik sunuyor. İçinize bol bol oksijeni çekin. Başka yerde bu kadar bol oksijenle, böyle güzel manzara seyredemezsiniz. Sonbaharda yeşilden çok turuncunun bin bir tonuyla tanışırken, kışın beyazlar içindeki manzaranın büyüsüne kapılıp, içiniz titrercesine soğuktan ürpererek zamana meydan okursunuz. Bahar gelince her yer canlanır; kuşlar cıvıl cıvıl öter, börtü böcek etrafınızda dolaşır durur. Renk renk nilüferler bahara '' merhaba'' der, gölün sakinleri de etrafta kendini göstermeye başlar. İçeriye doğru patikaları takip ederek ilerlediğinizde, etrafın güzelliklerini keşfedebilirsiniz. İlerleyen zamanda karnınız da acıkınca bir mangalın başında hem ısınır, hem de birazdan ekmek arasında yer alacak etinizin pişmesini beklerken sohbetin de dibine vurursunuz. Günün farklı zamanlarında değişik ışık açılarıyla manzara fotoğrafları da çekersiniz. Fotoğraf gruplarının da ilk tercihleri arasında yer alıyor. En güzel düğün fotoğrafları da burada çekiliyor! Yeni moda, doğa temalı gelin fotoğrafları; dağda, bayırda, bir gölün ya da bir şelalenin yanında gelinle-damat görürseniz şaşırmayın! Buraya grupla gelip, uzun soluklu yürüyüş ya da ailenizle gelip piknik de yapabilirsiniz. Etrafta gün ve gün artan masalardan birine yerleşir, keyifle oturup burayı yaşarsınız. Etrafta pek tesis yok, zaten olmasını da istemeyelim! Ne kadar ziyaretçi o kadar çevre kirliliği demektir! Çok kolay! Bolu merkeze oldukça yakın, 13 kilometre uzaklıkta. Aynı zamanda Bolu- Seben- Kıbrısçık yolu üzerinde. Gelmişken Abant'a da uğrayın, çok yakın. Orada konaklama imkanı da var. İnanın farklı güzelliği yaşayacaksınız. Abant gezi rehberimizi de okumadan yola çıkmayın!


Çanakkale'nin çevresini gezmeye doyamıyoruz. Gökçeada'dan sonra yönümüzü Bozcaada'ya çeviriyoruz. Çanakkale'den Ezine'ye geliyoruz. Ezine'den ilk dolmuşla Geyikli iskelesinden 7.30 'da kalkan feribota yetişiyoruz. Yaklaşık bir saat süren yolculuğun ardından 8.30'da adadayız. Kahvaltımızı ada meydanında yapıyoruz. Bu yöreye ait birbirinden güzel ev yapımı reçeller, peynir ve diğerleri masamızı şenlendiriyor. Bir de yanına menemen eklenince kahvaltının tadından geçilmiyor. Saatlerce masada kalabilirim. Kahvaltıdan sonra sahilde denize karşı kahvelerimizi yudumluyoruz. Kahvenin ardından Bozcaada Kalesi'ne ilerliyoruz. Hava sıcak, kaleyi yarım saatte dolaşıyoruz. Güzel manzaraya karşı çekilen birkaç kare fotoğrafın ardından ayrılıyoruz. Bozcaada'da iki farklı mahalle yer alıyor. Rum ve Türk mahallelerinin arasında dolaşıyoruz. Keyifli sokak araları, çiçeklerle sarıp sarmalanmış eski yapılar ilk dikkatimizi çeken ayrıntılar oluyor. Gökçeada'ya göre biraz daha küçük ancak çok kalabalık. Bozcaada tatilcilerin gözdesi olduğu için daha fazla kalabalıkla karşılaşıyoruz. Geriye kalan zamanımızı denizde geçirmeye karar verip, meydandan bindiğimiz dolmuşla Ayazma Plajı'na geliyoruz. Özellikle yaz ayları ve hafta sonunda her beş dakikada bir minibüs kalkıyor. Dolmuş kalabalık ve biz ayakta gidiyoruz. Sahilde plajın hemen karşısında birkaç tane mekan yer alıyor. Plaj bayağı kalabalık yer bulamayınca hemen mekanlardan birinde açlığımızı kırıyoruz. Plaj yavaş yavaş boşalıyor, boş bulduğumuz şezlonga yerleşiyoruz. Buraya ya sabahtan geliniyor ya da akşamüzeri, arada geldiğinizde yer bulmak mümkün değil. Denize adımımı atar atmaz titriyorum, su çok soğuk. Titreye titreye açılıyoruz. Keyfimiz yerinde, hava da güzel olunca akşama kadar burada takılıyoruz. Akşam olunca tekrar dolmuşla merkeze geliyoruz. Akşam yemeği için daha önceden rezervasyon yaptırdığımız Asmalı'da, bize ayrılan masaya oturuyoruz. Buraya hafta sonu ya da yazın gelirseniz muhakkak gün içinde rezervasyon yaptırın yoksa yer bulamazsınız. Hava güzel, mekan kalabalık ve keyfimiz yerinde, birbirinden lezzetli yemeklerle ilk günü tamamlıyoruz. İkinci gün otelimizin bahçesinde kahvaltımızı yapıyor, yeni güne enerji topluyoruz. Kahvaltı bitince sahildeki şezlonglara kendimizi atıyoruz. Kahvenin lezzetine, denizin ahenkli sesi de eklenince güne keyifli başlıyoruz. Uzunca bir zamanı burada aylaklıkla geçiriyoruz. Sonra çevreyi keşfe çıkıyoruz. Günün ilk soluğunu Bozcaada Müzesi'nde alıyoruz. Müze, 2006 yılında Hakan Gürüney'e tahsis edilen 130 yıllık binada, 45 ayrı konu başlığında 6000'den fazla fotoğraf belge ve obje sergileniyor. Bozcaada, konumu, sokakları, mimarisi, insanları, panoraması, mabetleri, tarihi, çevre tabiatı, denizi ve eşsiz özellikleriyle kısacası her şeyi ile özel bir ada. Sokaklarda fotoğraf molaları, aralarda keşif turlarından sonra tekrar soluğu Ayazma'da alıyoruz. Ayazma Plajı, adanın en güzel koylarından biri. Hafta sonu çok kalabalık. "İğne düşse, yere değmez!'' tabiri burası için kullanılmış sanırım, o kadar kalabalık. Neyse bir şekilde iki şezlong bularak yerleşiyoruz. Deniz, keyif, sohbet derken gün bitiyor. Akşam yemeği için bu sefer Battı Balık'ı ayarlıyoruz. Sohbet, lezzetli yemekler derken bir gün daha bitiyor.


Ne güzel söylemiş Nazım "Havalandık Pırağ'dan, indik Budapeşte'ye. Kuş olmak güzel şey hatta bulut olmak ama memnunum ben insan olmaktan.". Tıpkı bizde Nazım gibi indik Budapeşte'ye, bir yaz sabahı. Şehrin en güzel yerinde, Peşte bölgesinde bir apart daireye yerleştik. Evimizin konforunda, sıcak ve samimi bir ortamda dört gün konaklamak için herşey mevcuttu. Yol yorgunluğunu atar atmaz, evimizin altında, mevcut lokantada birbirinden lezzetli yemeklerle açlığımızı bastırdık. Lokantayı ''Ortadoğulular" işletmekteydi. Yemeklerin lezzetli olması bizim için avantajdı. Geriye kalan yarım günlük zamanda, şehri ön keşfe çıktık. Bir sonraki gün yapacağımız gezi rotasını belirlemek için. Budapeşte; Buda, Peşte ve Obuda şehirlerinin isimlerinin bir araya gelmesiyle oluşan ve Tuna Nehri boyunca, tüm güzelliğiyle uzanan bir harikalar diyarı. Şehirdeki tarihi yapıları, hareketli gece hayatı ve geceleri renklenen köprüleriyle Orta Avrupa'da görebileceğimiz ender şehirlerden biri. Sokaklarda boş boş salınırken düzenli ve dingin havası etkileyiciydi. İnsanların olmasına rağmen etrafa huzur yayılmaktaydı. Düzenli ve temiz sokak aralıklarında mevcut kafeler de ara sıra verilen molalarla birinci günü tamamlamıştık. Yol yorgunluğunu atmak, yeni bir güne dinç kalkmak için gecenin hareketliliğinden yavaş yavaş sıyrılarak evimize geldik. Sabah güne güzel bir şekilde aymanın ardından, kahvaltı sonrası ikinci gezi rotamız Margarita Adasına doğru yola çıktık. Evimiz Tuna'ya yakındı. Tuna boyunca yürüdük. Şehir bir çok uygarlığa ev sahipliği yaptığı gibi istilalar, rejim değişiklilikleri, savaşlarla da senelerce mücadele etmiş. Buna rağmen dimdik ayakta, vakur durmaktaydı. Adını Kral IV. Bela'nın burada rahibe olarak yaşayan kızından alan ada, 1900 yılında Marget Köprüsü 'nden bir yolla karaya bağlanmış. Margaret Adası 'na köprüden ulaşabileceğimiz ve güneşli bir öğleden sonra büyük meşe ağaçları altında serinleyip, dinlenebileceğimiz şehrin en büyük parklarından bir tanesi diyebilirim. Roma Dönemi'nde de "Yaşam yeri" olan adada, Fransisken ve Dominik Kiliseleri'nin kalıntıları, manastır, St. Michael kilisesi, küçük hayvanat bahçesi de gezilecek yerler arasındaydı. Tuna Nehri üzerinde bulunan ve bot turlarının da uğrak noktası olan bu adada bisiklet ya da araba kiralayıp gezebilir, spor yapabilir ya da muhteşem manzaralı kafelerinde oturup kahvemizi yudumlayabilirdik. Çok seçenek içinden araba kiralamayı tercih ettik, daha eğlenceliydi. Budapeşte'nin yeşil kalbi olan bu adanın etrafında yaklaşık iki saatlik turdan sonra öğleden sonra Buda kısmına geçtik. Ulaşım açısından zengin seçenekler sunulunurken, biz her zamanki gibi yürümeyi, şehri içimize sindirmeyi tercih ettik. Tuna boyunca bizi bekleyen kilise ve tarihi bir kaç mekanda kısa soluklu molanın ardından, asıl gideceğimiz yere Kale'ye ulaştık. Yukarı çıkmak için tercihimiz teleferik. Yukarı doğru yavaş yavaş çıkarken, Peşte ve Tuna aşağıda gelin gibi süzülmekteydi. Kale, tüm Budapeşte'yi, yukarıdan izlememize olanak sağlayan ve şehirdeki harika fotoğraflar çekebileceğimiz en popüler destinasyonlardan biri, manzara da büyüleyiciydi. Tepede aynı zamanda elinde bir defne yaprağı tutan ve özgürlüğü simgeleyen bir kadın heykeli; ve bir de kilise bulunuyordu. Kraliyet Sarayı'da yine bu bölgede yer alıyordu. Macarların ulusal sembollerinden biri olan bu Saray, yüzyıllardır büyük savaşlara ve işgallere tanıklık etmiş. Birkaç kez büyük zararlar görmüş ancak yine o dönemlerin mimari tarzıyla yeniden yapılmış. Kraliyet Sarayı; tıpkı Peşte kısmındaki Parlemento Binası gibi, Buda Kısmı'nın sembolü olarak görülebilir. Yaklaşık iki saatlik dolaşımda zengin karelerle kaleden ayrılarak, Balıkçılar Burcu'na doğru ilerledik. Balıkçılar Burcu, bu bölgede görülmesi gereken bir diğer nokta. 1800'lerin sonunda ortaçağdan kalma bir balık pazarına yapıldığı için bu adı alan; Tuna'ya ve Peşte'ye tepeden bakan yedi burca ve harika manzaralara tanıklık eden teraslara sahipti. Burada yer alan kafelerde akşamları canlı müzik eşliğinde romantik bir yemek yenilebilir. Kale kısmında gerek mimarisi ve gerek içerisindeki yaşamla başlı başına romantik bir hava taşıyor. Meydan da bulunan Mattihas Kilisesi, halk arasında Meryem Ana Kilisesi olarak da adlandırılmakta. Gotik tarzda yapılmış olan kilise şehrin simgelerinden sayılıyormuş. 1541'de Osmanlılar şehri almasıyla camiye çevrilmiş. Hatta şehrin işgalinden sonra Kanuni'nin burada namaz kıldığı söylenmekte.19. yüzyılın ikinci yarısında Neogotik tarzda yenilenen kilise muhteşem akustiği sayesinde çeşitli konserlere de ev sahipliği yapmakta. İkinci günü de tamamlamak için Peşte tarafında bir kaç sokak ve barda takılıyoruz. Üçüncü gün ilk durağımız Parlemento Binası ve Yahudi Anıtı. Parlemento Binası ve Zincirli Köprü arasında sahilde "Yahudi Anıtı" yer almaktaydı. 1944 yılında, İkinci Dünya Savaşı'nın sonlarına doğru, Budapeşte'de bulunan 250.000 Yahudi'nin % 40 'nın Nazi soykırımı yoluyla öldürülmesi sonucunda onların anısına yapılmış. Parlemento Binası ise Budapeşte'de gece-gündüz farklı bir güzellik sunmaktaydı. Peşte kısmının Parlemento Binası ve Margaret Adası'ndan başka bir diğer önemli noktası ise Andrassy Caddesi. Şehrin en görkemli ve turistik bölgelerinden biri olan bu caddenin bir ucunda büyük bestekarların heykellerinin olduğu Opera Binası, diğer ucunda ise Türklere ve diğer ırklara karşı savaşmış bütün Macar krallarının heykellerine ev sahiplik yapan, Kahramanlar Meydanı bulunuyordu. Buraya gelebilmek için yollar, dükkanlar, kafeler, insanlardan uzaklaşmadan uzun bir süre yürüdük. Paris'teki bulvarları andıran Andrassy Caddesi'nin sonunda yer alan Kahramanlar Meydanı'nda ve arkasındaki parkta hallice zaman geçirdikten sonra yemek yemek için yine Peşte kısmında yer alan ve gezginlerin öve öve bitiremediği Hungarikum Bisztro'ya uğradık. Güzel bir akşam yemeği yedikten sonra bir günü daha güzel anılarla tüketmiştik.