Tayland turu yapanların nedense bir çoğu Krabi'yi es geçmektedir. Halbuki Krabi'de gezilecek yerler o kadar fazladır ki. Ormanlarıyla, kireçtaşı kayalarıyla, büyüleyici manzaları ve kumsallarıyla sizi kendine davet etmektedir. Tayland'ın güneybatı kıyısında yer alan Krabi için tam bir cennet diyebiliriz. Krabi hangi tür gezgin olduğunuza bakmazsızın farklı farklı deneyimler sunar. Kaya tırmanışı için bir vaha, deniz severler için bir cennet, doğa severler için ise seçenek bolluğu sunar. Lafı çok uzatmadan Krabi seyahati planlayanların işini kolaylaştırmak için rehberimize başlayalım. Krabi aslında düşündüğünüzden büyük bir yerdir. Krabi'nin en popüler bölgesi olan Ao Nang, Krabi havalimanından 28 km uzaklıktadır. Bir diğer popüler bölge ise Railay Beach'tir. Ki buraya kesinlikle karadan ulaşım yolu yoktur. Tek ulaşım yolu Ao Nang'dan kalkan botlar ile 30 dakika deniz yolculuğudur. Krabi seyahatinizi kendiniz planlayacaksanız çevreyi gezebilmek için 3 seçeneğiniz var. -Şöför kiralamak ya da Grab kullanmak -Motosiklet kullanmayı biliyorsanız -ki en mantıklı ve bizim en tercih ettiğimiz yöntem budur- motor kiralamak -Günlük turlara katılmak. Bu seçenek en pahalısıdır. Krabi biraz kafanızda canlansın diye yukarıda size popüler bölgeleri ve birbirine olan mesafeleri verdik. Ayrıca gezilecek yerlerin listesini yaptıktan sonra da yine yukarıda belirttiğimiz 3 seçenekten hangisini kullanacağınız size kalmış. Şimdi sırasıyla Krabi gezilecek yerleri listemeye başlayabiliriz. Ao Nang Krabi'nin cazibe merkezi olduğu için listemizin başına koyduk. Ao Nang kumsalı denize girmek için çok talep gören bir yer olmamakla birlikte pastoral bir tablo gibi günbatımı manzarasıyla günü tamamlamak için en güzel noktadır. Merkezde denize girebilecek daha bir yer arıyorsanız tavsiyemiz Noppharat Thara plajına gitmenizdir. Tüm gezginler Ao Nang'a akın ettiği için kabalıktan uzaklaşmak için Noppharat Thara güzel bir tercih olacaktır. Phra Nang Beach : Krabi'nin en meşhur olmuş kumsalıdır. İnternette genelde Krabi diye aratınca karşınıza ilk çıkan fotoğraf buraya aittir. Tup Island: Tup adasının en güzel tarafı sular çekildiği zaman iki ada arasında ortaya çıkan kum yolunda yürümektir. Poda Island: Genelde öğle yemeği için mola bu adada verilir. Yemekler servis edilene kadar sualtını ve resifleri keşfedebilirsiniz. Chicken Island: Tup adasının hemen yanında tavuğa benzerliğinden dolabı adını almış Chicken adası çok sakin bir plaja sahiptir. Ao Nang'dan günübirlik katılabileceğiniz bir diğer tekne turu da Hong Adası turudur. Than Bok Khorani Ulusal Parkı sınırları içinde yer alan Hong Adası bizim Krabi'de katıldığımız en güzel ve unutamadığımız ada turlarından biri olmuştu. İlk 2009 yılında ziyaret etme şansımız olduğunda adaya az ziyaretçi geldiği için çok sakindi. Tabi yıllar geçtikçe açık bir çok yer gibi Hong Adası da gittikçe popüler olmaya başlayınca kalabalıklaşması normal. En son seyahatimiz 2023 yılında gerçekleşti. Railay beach'ten 3000 THB'e özel longtail bot kiralayarak gittik. Gördük ki Hong Adası girişine iskele yapılmış. Ayrıca bir manzara noktası da yapılmış. Manzara için platform 2020 yılında inşa edilmiş. Adaya ayak bastıktan sonra sağdan dümdüz devam edince manzaraya tırmanacağınız merdivenlere ulaşıyorsunuz. Başlangıçtan tam tepeye kadar yaklaşık 20 dakika tırmanmak gerekiyor. 20 dakika sonunda 360 derecelik açıya sahip enfes bir panaromik bir manzarayla karşılaşıyorsunuz. Milli Park ücreti kişi başı 300 THB'dir. Bu sizden tur ücreti haricinde ekstra istenmektedir. İnsanlar bazen tekne turu olduğu için yanına nakit almayı aklına getirmediği için bu detayı da özellikle belirtmek istedik. Ada turu olarak 3. seçeneğiniz Phi Phi ada turuna katılmaktır. Genelde ada turları 08:30 gibi başlar ve 17:00 gibi biter. Tur botları 25 ila 50 kişiliktir. Bu sayıdan ve sizin gibi turlara katılacak diğer tekneleri de hesaba katarsanız ne kadar kalabalık olacağının hesabını rahatlıkla yapabilirsiniz diye düşünüyoruz. Bizim gezi rehberimizde üzerine düştüğümüz şey size en doğru seyahat planını çıkarmaktan ibarettir. Yani sizlere laf olsun diye gezilecek yerler listesi yapmayız. Eğer öyle olsa Krabi'de yapabileceğiniz ada turlarını listeler hepsini de tavsiye eder geçerdik. Amacımız tamamen sizleri doğru yönlendirmek. Ve bizim yönlendirmelerimize uyup uyguladıktan sonra iyi ki sizi dinlemişim demeniz. Yani dememiz şu ki ister Phuket'te olun ister Krabi'de bize soracak olursanız Phi Phi adasında konaklama imkanınız varsa Phi Phi turlarına buralardan katılmayın! Phi Phi Adası Gezi Rehberi yazımızdan daha fazla bilgi alabilirsiniz. Bize soracak olursanız Tayland planınıza mutlaka 2 gece Phi Phi adasında konaklamayı dahil edin. Bu sayede günlük turların hengamesi içine girmenize de gerek kalmaz. Phi Phi'de konakladığınız esnada sabah 07:00 yola çıkacak şekilde longtail kiralayarak turist kafilesi akın etmeden rahat rahat her yeri gezebilirsiniz. 4 saatlik longtail kiralamanın ücreti tekne başına 3000 THB'dir. Bu fiyat 2023 güncel fiyattır! Yine tur boyunca gezilecek yerler için Phi Phi yazımızdan faydalanabilirsiniz. Koh Lanta adası Krabi'den hızlı botlarla 1 saat uzaklıktadır. Krabi'deki 1 gecenizi feda edip Koh Lanta adasında konaklayabilirsiniz. Biz aynı şekilde 2009 yılında Krabi'den Koh Lanta adasına geçip burada 2 gece konaklamıştık. Adayı gezmek için mutlaka motosiklet kiralamanız gerekiyor. Eğer motosiklet kullanmasını bilmiyorsanız adayı tam anlamıyla gezmeniz mümkün değildir. Bu durumda gitmeseniz daha iyi olur. Tayland'ın popüler olmayan adalarından biridir. Bu da adayı daha sakin yapmaktadır. Adanın halkı Malezya'dan gelmiş olan balıkçı müslümanlardır. Nui koyuna, Long Beach'e, Pra Ae Beach'e, Bamboo Beach'e, Klong Khong plajına ya da Klong Ning plajına gidip gününüzü burada geçirebilirsiniz. Mu Ko Ulusal Parkına gidebilirsiniz. Giriş ücreti 200 THB'dir. Khlong Chak şelalesinde serinleyebilirsiniz Koh Muk'taki Emerald Cave'e gidebilirsiniz. Sadece deniz ulaşım olduğu için tekne kiralamanız gerekiyor. Tiger Cave Wat Tham Sua Krabi'nin en etkileyici manzara sunan yerlerinin başında geliyor. 1237 basamak ile ulaşabileceğiniz bir tapınak kompleksidir aslında. Basamakları saymadık. Zaten basamakların başında emrdivenlerin 1237 basamak olduğuna dair bir tabela vardır. 278 metre yüksekteki tapınağa tırmanmak için 1 saat gerekiyor. Tapınak 1975 yılında inşa edilmiştir. Adını ise burada yaşadığına inanılan kaplandan almıştır. Tapınakta Buda heykeli dışında kaplan heykeli de görürsünüz. Tapınağın en tepesinde devasa bir buda heykeli vardır. Tiger Cave, Krabi Town'dan 20 km uzaklıktadır. Ziyaret edilecek en iyi zaman akşam üzeri gün batımı anıdır. Giriş ücretsizdir. Emerald Pool Sa Morakat dağlardan inen tatlı sularla dolu turkuaz mavisi bir gölettir. Khao Phra Bang Khram tabiatı koruma sınırları içindedir. Alabildiğine yemyeşil bir orman içinde iki tane göl vardır. Biri Emerald diğeri ise Blue Pool'dur. Bozulmamış bir eko sistem içinde patika yollardan yürüyerek havuzlara ulaşmak çok kolaydır. Toplam 1.4 km'lik bir parkuru yürüyerek park içerisindeki tüm gölleri/havuzları görebilirsiniz. İçlerinden blue pool'a girmek hem ana kaynağa yakın olması, hem çok sıcak olması hem de bataklık olması yüzünden yasaktır. Emerald Pool, Ao Nang kumsalından 70 km, Krabi Town'dan 57 km uzaklıktadır. 08:00-17:00 arası açıktır. Giriş ücreti kişi başı yetişkin ücreti 200 THB, çocuk 100 THB'dir. Ziyaret edilecek en iyi dönem hafta içi ve sabah saatleridir. Aksi takdirde günlük turlar ve okuldan çıkan yerli çocukların akınına uğrar. Krabi'nin kuzeyinde Khao Ngon Nak milli parkı sınırları içerisinde 3.7 km parkuru olan güzel bir rotadır. Hatta bize göre Krabi'nin açık ara en güzel manzara sunan yerlerinin başında gelir. Zirveye ulaşmak 1.5 saatinizi alır. Eğer motosiklet kiralayıp kendi başınıza gidecekseniz Ao Nang kumsalından 18 km yolculuk yapmanız gerekiyor. Haritaya varış yeri olarak mutlaka Checkpoint Mu Ko Phi Phi National Park yazın. Vardıktan sonra girişi göreceksiniz. Motorunuzu park ettikten sonra tabelaları takip ederek patika yolu izlemeye başlayabilirsiniz. Giriş ücreti 200 THB'dir. Rota çok zorlu olmasa bile mutlaka ayağınızda yürüyüşe uygun ayakkabı olmasına özen gösterin. Bazı yerler var ki halat yardımı olmadan ilerlemek mümkün değil. Eğer tek başınıza yapamayacağınızı düşünüyorsanız günlük tur satın alarak gitme şansınız vardır. Ayrıca not düşmenin faydası var. Eğer buraya o görmüş olduğunuz kaya üzerine çıkmak için geliyorsanız güvenlik nedeniyle artık kayaya çıkılmasının yasaklandığını da belirtmek isteriz. Ao Nang'ın hemen yanı başında güzel kumsalları ve kaya tırmanışı ile meşhur bir bölgedir. Buraya karadan ulaşım olmadığı için her halukarda botlarla denizden gelmeniz gerekecek. Bizim 2023 yılı Tayland seyahatimizde en sevdiğimiz yerlerden biri oldu. Railay Kumsalı Rehberimizden daha detaylı bilgi alabilirsiniz. Cuma-Pazar günleri saat 16:00-22:00 arası açık olan Night Market ise 70'den fazla tezgahı ile sokak lezzetlerini tatmak için en güzel yerlerin başında gelir. Pazar Ao Nang'dan yaklaşık 16 km uzaklıktadır. Nereden geleceğinize bağlı olarak en hızlı yol uçakla ulaşım sağlamaktır. Örneğin Bangkok, Chiang Mai, Koh Samui'den gelecekseniz en hızlı ve pratik yol uçak kullanmaktır. Chiang Mai Krabi uçuşu 1 saat 55 dakika sürüyor. Direk uçuş sağlayan firmalar Bangkok Airways ve AirAsia'dır. Bangkok Krabi uçuşu 1 saat 30 dakika sürüyor. Direk uçuş sağlayan firmalar AirAsia, The Lion Air, Thai Airways ve VietJet Airways'dir. Koh Samui Krabi uçuşu 55 dakika sürüyor. Direk uçuş sağlayan firma sadece Bangkok Airways'dir. Surat Thani ve Phuket'ten Krabi'ye direk uçuş bulunmamaktadır. Eğer Phuket'ten Krabi'ye gidecekseniz. Arası 120 km'dir. 12Go. Asia sayfasından otobüs biletinizi güvenlikle satın alabilirsiniz. Yaklaşık yolculuk 3.5 saat sürmektedir. Sayfada Phuket'ten Krabi'ye aratıp önünüze gelecek olan listeden otobüslerin saat kaçta olduğunu, yolculuğun ne kadar süreceğini ve fiyat bilgisini görebilirsiniz. Koh Samui'den gelmeyi düşünüyorsanız ve uçağa fazla ödeme yapmak yerine karayolunu tercih edebilirsiniz. Koh Samui'den Surat Thani'ye feribot ile geçip Surat Thani'ye vardıktan sonra buradan otobüsle 3 saatte Krabi'ye varabilirsiniz. Ya da tekne bileti almakla uğraşmadan yine 12Go. Asia sayfasından tekne+otobüs kombine bilet satın alabilirsiniz.


Kuala Lumpur'da İngiliz etkisi hemen göze çarpıyor. Nedeniyse 2. Dünya savaşında Malezya Japonlar tarafından işgal ediliyor ve daha sonra İngiltere'nin kontrolü altına giriyor. Ana dilleri Malayca'dır. Malezya'ya gitmek için en iyi dönem Mayıs ile Eylül arasıdır. 1996 yılından 2003'e kadar dünyanın en yüksek yapısı olan Petronas Tower bugün KL'un en çok turist çeken yerlerinden biridir. Kulenin yüksekliği 527 metredir. 41. ve 42. katları arasındaki çelik köprü ile kuleler birbirine bağlıdır. Kulenin alt katı alışveriş merkezidir. Metro ile KLLC durağında inerek kuleye ulaşım mümkündür. Kulenin bahçesinde oturarak vakit geçirebilirsiniz. Bahçesi hem büyük hem de yeşillikler içinde. İsterseniz kuleye çıkarak KL manzarasını izleme şansına da sahip olabilirsiniz. Merdeka Meydanının özelliği 31 Ağustos 1957 yılında İngiliz kontorolü altında bulunan KL'un ingiliz bayrağını indirerek yerinde kendi bayraklarını astıkları meydandır. Diğer adı özgürlük meydanıdır. Tüm günümüzü orada burada geçirdikten sonra akşam şu meşhur Merdeka meydanına gidipte biraz resim çekilelim istedik. Buradan çıkıp Çin Mahallesinde bulunan Petaling Street Petaling Sokağına gittik. Çok kalabalık bir sokak sağlı sollu tezgahların, dükkanların ve restaurantların bulunduğu çok beğenimizi çekmeyen bir yerdi doğrusu. Sokakta seyyar restaurantlara talep çok fazlaydı, kutuların içinde bulunan kurbağa, kaplumbağa gibi canlıları seçip gözünüzün önünde pişirip afiyetle yemeniz için pişiriyorlar. Denemedim ama bir daha ki sefere kesinlikle denemeyi düşünüyorum. İlk KL' a 2010 da gitmiştim daha sonra 2012 de tekrar gittim. İlk gittiğimde çok garipsemiştim bunları nasıl yiyorlar diye tıplı Tayland'da böcek yiyenleri garipsediğim gibi ama yedikten sonra hiçte iğrenç olmadığına karar verdim. 2012'de KL'dan aktarma yapacağımız için gezmeye fazla vaktimiz olmadı ancak Batu Caves'e vakit ayırabilmiştik akşam yemeğine kalabilseydik ne yapıp edip bulup yiyecektim ama ne yapalım kısmet değilmiş başka sefere.... Kuala Lumpur şehrinin en çok ziyaret çeken noktalarının başında Batu Caves geliyor. Girişte bulunan Buda heykeli Lord Murugan sizi o güzel ihtişamıyla karşılıyor. 42.7 metre uzunluğundaki bu heykelin yapımı tam 3 yıl sürmüş. Heykelin insanları kötülüklerden, şeytanlardan koruduğuna inanılıyor. Heykel gerçek altından yapılmış ancak hırsızlar tarafından bu altınlar çalındığı için artık heykel altın rengine boyanıyor. En tepeye ulaşabilmek için tam 272 merdiven çıktık dinlenerek tabi Bu arada merdivenlerden çıkarken size maymunlar eşlik ediyor. Zaten maymunların resmini çekeyim biraz yemek vereyim falan derken merdivenleri nasıl çıktığınızı anlamıyorsunuz bile. Her yıl binlerce budist bu tapınağa gelerek bir nevi hacı oluyorlar, çocuklarını burada vaftiz ediyorlar. Onca merdiveni çıktıktan sonra mağaranın içine giriyoruz. İçerisi acayip nemli. Her yerde heykeller var. Mağaranın devamında tekrar merdivenlerden çıkıp en tepe noktaya geliyoruz. Burası gerçekten büyüleyiciydi. Ulaşım : Kuala Lumpur 13 km kuzeyinde bulunuyor. Tren ile KL Central Station'dan KTM Komuter Tren ile Batu Caves durağına gidebilirsiniz. Tek yön yetişkin ücreti 2 MYR. Otobüs ile KL Cental istasyonundan Titiwangsa istasyonuna kadar gidip sol taraftaki çıkış kapısından çıkıp buradan U6 otobüse binebilirsiniz. Şoför'e batu caves'de ineceğinizi söylemeyi unutmayın.


Kuala Lumpur Uluslararası Havalimanı kısaca KLIA olarak yazılmaktadır. Uluslararası Havalimanının Main Terminal ve Low Cost Carrier Terminal olmak üzere 2 tane terminali bulunmaktadır. Havalimanından Kuala Lumpur şehir merkezine gitmek için tercih edebileceğiniz pek çok ulaşım aracı bulunduğunu söyledikten sonra her iki havalimanından şehir merkezine nasıl gidileceğini anlatmadan önce bu KLIA ve Low Cost Carrier Terminal arasındaki ulaşım nasıl sağlanır ondan bahsetmek istiyoruz. KLIA havalimanında cam asansöre binip 2. kata çıkın ve buradan yürüyen merdivenler ile otobüs terminaline varın. AirportLiner otobüsleri 04:30 00:00 arası her 20 dakikada bir LCCT'e gitmektedir. Ücreti ise 1.50 RM'dir. Ulaşım için otobüs ve taksi olmak üzere 2 tercihiniz vardır. Taksinin otobüs ücretine nazaran daha pahalı olduğunu söylemeye gerek dahi yok. 20 doların üzerinde taksi ücreti ödemek istemiyorsanız Skybus yada Aerobus ile çok daha uyguna ulaşımınızı sağlayabilirsiniz. Aerobus: İç hatlar varış terminalinin dışında sol tarafta otobüslerin park ettiği yerdedir. Ücret tek yön 8, gidiş-dönüş için 14 RM'dir. Otobüsler sarı renklidir. Skybus : Her 1.5 saatte bir seferi olan otobüs firması ile tek yön 9 RM ödeyerek ulaşabilirsiniz. Otobüsler kırmızı renklidir. KLIA Express: Havalimanı ile şehir merkezi arasında hizmet veren KLIA Express 28 dakika duraklama yapmadan direk Kuala Lumpur merkezine ulaşmaktadır. Her 15 dakika bir tren kalktığı için böylelikle bekleme süresi de oldukça kısa sürmektedir. Express coach : KLIA'dan Kuala Lumpur merkezine 1 saat otobüs yolculuğu ile ulaşılmaktadır. İlk otobüs saati 06:30 son otobüs saati ise 00:30'dur. Kuala Lumpur'dan havalimanına gelmek için ilk ve son sefer saatleri 05:00 00:00'dır. Tek yön 10 RM, gidiş-dönüş 18 RM'dir. Aerobus : LCCT'de olduğu gibi KLIA2 Terminalinden de kalkmakta olan Aerobus otobüsleri ile 10 RM ödeyerek merkeze gidebilirsiniz. Merhaba Gözde KLIA2'de alışveriş bölümleri. KLIA1 ve KLIA2 arası tren kullanabilirsin. Kişi başı 2 RM.


Küba turu için zamanımız yaklaştıkça heyecanımız kat be kat artmaya başladı. Dur durak bilmeden Küba gezilecek yerler listesine eklenen eklenene. Küba kelimesiyle özdeşleşen Başkent Havana, Küba turunun baş listesinde yerini almasına rağmen 10 günlük Küba gezimizde Havana kadar güzel şehirleri gezme fırsatımız oldu. Küba gezi notları detaylarına geçmeden önce dilerseniz size önerdiğimiz makaleleri de okuyabilirsiniz. Küba'nın başkenti Havana, Küba'nın özünü hissettiren ana şehirdir. Küba Devrimi gerçekleştiğinde başkentliği Santiago de Cuba'ya devretmiş olsa da, bu durum sadece 7 gün sürmüş ve sonrasında tekrar Havana başkent ünvanını kazanmıştır. Havana'da ilk akla gelen şey Küba Devrimi, Fidel Castro, Che Guevara ve 1 Mayıs kutlamalarıdır. Amerika'nın yanı başında, Amerika'ya başkaldıran bir ülkeden bahsediyoruz. Baş kahramanları Fidel Castro, Che Guevara ve her ne kadar adını çok fazla duymasak da Camilo Cienfiegos. Hayalini kurduğumuz ülkeye, Küba'ya gidiyorsak, bunu anlamlı kılmak için 1 Mayıs kutlamalarına denk getirdik. Havana iki bölümden oluşur: turistik olan Eski Havana ve turistik işletmelerin olmadığı, halkın yaşamını sürdürdüğü Centro Habana. Eski Havana bölgesi, Havana'nın gezilecek yerleri, barları, kafeleri ve meydanlarından oluşur. Turistik olduğu için, buraları gezdikten sonra halkı daha iyi gözlemlemek ve fotoğraflamak için kesinlikle Centro Habana'yı da ziyaret etmelisiniz. Eğer bir Havana gezisi yapacaksanız, mutlaka Vinales Vadisi'ni ziyaret etmelisiniz. Bu bölge, doğal güzellikleri, tütün tarlaları ve sıcakkanlı insanları ile ünlüdür. Vinales Vadisi turunuzu tamamladıktan sonra, geri kalan zamanınızı Havana'da geçirmek isteyebilirsiniz. Önerimiz, Havana'da 3 tam gün geçirmenizdir. Böylece, her bir günü farklı bir bölgede geçirerek, Havana'nın farklı yüzlerini keşfedebilirsiniz. İlk gününüzü Eski Havana'da geçirerek, tarihi yapıları, dar sokakları ve renkli binaları keşfedebilirsiniz. İkinci gününüzü Centro Habana'da geçirerek, bu bölgenin modern yüzünü keşfedebilirsiniz. Son gününüzü ise, özgürce dolaşarak geçirebilirsiniz. Havana'nın sokaklarında yürüyüş yapabilir, yerel restoranlarda yemek yiyebilir ve Küba kültürünü yakından tanıyabilirsiniz. Pinar del Rio bölgesi, Küba'nın tütün başkenti olarak ün salmıştır. Tütün tarlaları, fabrikaları ve Vinales Vadisi, bu bölgede yer alan birbirinden güzel doğal alanlar arasındadır. Burası, Küba'nın en korunan bölgelerinden biridir ve Unesco tarafından koruma altına alınmıştır. Özellikle Vinales Vadisi, bölgenin en gözde yerlerinden biridir ve 1979 yılında Unesco tarafından koruma altına alınmıştır. Vinales Vadisi, 300 milyon yıl önce meydana gelen bir meteor çarpması sonucu oluştu. Bu meteor çarpması sonrasında, karstik yapıdaki küçük dağlar meydana geldi. Küba'da, sadece Vietnam ve Kamboçya'da bulunan bu tür dağlar, Vinales Vadisi'nde de görülebilir. Bu nedenle, Vinales Vadisi, dünyanın sayılı doğal güzelliklerinden biridir. Bölge, tütün fabrikalarını gezerek puro yapımını izleme, tütünlerin kurutulma sistemini görme, at sırtında vadide gezinme, mağaralarda yüzme veya bot turu yapma gibi pek çok aktiviteye ev sahipliği yapar. Bu aktiviteler, bölgenin doğal güzelliklerine bir yenisini ekler ve ziyaretçilerine unutulmaz bir deneyim sunar. Dolayısıyla, Vinales Vadisi, sadece doğal güzellikleri ile değil, aynı zamanda çeşitli aktiviteleri ile de ziyaretçilerinin beklentilerini karşılar. Bölgeye genellikle günübirlik turlar eşliğinde gelenler olmasına rağmen, bizim önerimiz şu ki; yukarıda bahsettiğimiz otelde konaklamayı tercih edin. Bu otel, vadi manzarasına hakim bir konumda bulunmakta olup, bahsettiğiniz havuzuyla birlikte size unutulmaz bir deneyim sunacaktır. Ayrıca, bölgede bulunan doğal güzellikleri keşfetmek için otelden kalkan rehberli turlara katılabilirsiniz. Unesco tarafından 2005 yılında dünya miras listesine alınan Cienfuegos, Küba'nın güneyinde, Karayip kıyısında bulunan, inanılmaz derecede şirin bir şehirdir. Ancak, sadece şirin olduğu için konaklama yapmak uygun olmayabilir! İspanyol kökenli bir kasaba olan Cienfuegos'a ilk yerleşenler Fransız göçmenlerdi. Fransızlar tarafından 1819 yılında kurulan şehir, Küba'nın en yeni yerleşim alanıdır. Şeker kamışı, tütün ve kahve ticaretinin merkezi haline gelmiş olan şehir, 1860'lara gelindiğinde Küba'nın ekonomik açıdan en önemli üçüncü kenti haline gelmiştir. Renkli bina cepheleri ve çekici Fransız kolonyal mimarisi ile Cienfuegos, güneyin incisi "perla de la sur" unvanını hak etmektedir. Küba'yı gezerken gördüğümüz birçok şehir arasında, en çok beğendiğimiz yer Trinidad oldu. Bu bölgenin ufak yerleşim yerlerinden hoşlananlar için harika bir seçim olduğunu düşünüyoruz. Trinidad, Karayipler bölgesindeki en iyi korunmuş ve en eski şehirlerden biridir. İspanyol mimarisinin en güzel örneklerini yansıtan sokakları, 1988 yılında UNESCO tarafından dünya mirası listesine alınmıştır. Bu şehirde gezintiye çıktığınızda, kolonyal mimarinin en iyi korunmuş örneklerini yürüyerek keşfetmenin keyfine varabilirsiniz. Ayrıca, Trinidad'ın tarihi dokusunu daha iyi hissetmek isteyenler için, bölgedeki müzeler ve diğer tarihi yapılar da ziyaret edilebilir. Geceleri eğlenmek için mağaranın içine yapılan gece kulübü Ayala'ya gidin. Karayipler'de denize girin. Şehirden sadece 10 km uzaklıktaki Karayip denizinin tadını çıkarın. Taksi ücreti 10 CUC'tur. Topes de Collantes Ulusal Parkını gezin. Şelalelere gidin. En güzelleri Salto del Caburni ve El Nicho'dur. Valle de Los Ingenios'a gidip şeker kamışı üretimini görün. Bu renkli ve keyifli şehir için eğer yukarıda listelediğimiz her şeyi yapmayı da planlarsanız 4 gün kalın deriz. Yok ben sadece Trinidad şehrini gezeceğim derseniz o zaman 2 veya 3 gün konaklamak için en ideal süredir. Santa Clara'nın tek gerçeği ve ziyaret edilme sebebi kuşkusuz Che Guevara'nın anıt mezarıdır. Küba devriminde sayıları birkaç yüzü bulan grup ikiye ayrılmıştı. Bir yarısı doğuya diğer yarısı batıya doğru ilerledi. Fidel Castro ve Raul Santiago de Cuba'ya giderken Che Guevara ve Camilo Cienfiegos komutanlığındaki diğer grup da kuzeydeki Havana şehrine doğru ilerlediler. Devrimin en önemli şehirlerinden olan Santa Clara çok önemlidir. Çünkü Batista'nın askerlerini ve mühimmatını taşıyan zırhlı tren Che Guevara sayesinde geliştirilen plan ile ele geçirildi. Anıt mezarının üst kısmında açık havada bulunan Che Guevara heykeli görülmeye değerdir. Özellikle dikkat etmeniz gereken Che'nin sargılı koludur. Santa Clara şehrine varmadan önce bir çatışmadan yaralanmıştır ve heykeli bu şekilde yapılmıştır. Kaide'nin önünde "Zafere kadar Daima" yazmakta, hemen sağ tarafında ise Che'nin Fidel'e yazmış olduğu veda mektubu vardır. Müze'de Che'nin kullandığı eşyalar sergileniyor. Saati, defterleri, diplomaları, şapkaları, kıyafetleri, silahları ve daha fazlası mevcuttur. Bolivya'da öldürülen Che'nin kemikleri yıllar sonra bulunabilmiş ve buraya taşınmıştır. Anıt mezar, hiç sönmeyen bir meşale ile süslenmiştir. Che dışında 38 yoldaşının mezarı da buradadır. Hepsinin fotoğrafı taş üstüne kabartılmıştır. Vaktinizi ayırın ve hepsine tek tek bakın. Küba devriminde kadınların rolü de büyüktür. İşte o kadın gerillalardan biri olan Tamara Bunke, nam-ı diğer Tania'nın mezarı da buradadır. Küba seyahatimizde en çok etkilendiğimiz yer, Che'nin Anıt Mezarı ve eşyalarının sergilendiği müze oldu. Lütfen kim ne derse desin, aldırmayın. Sadece ama sadece Che için buraya gelin. Evet, belki onca yolu yarım saat için yapacaksınız! Sakın yalnızca müze ve anıt mı göreceğim mantığında olmayın. Dünyaya devrimiyle konuşulan ve sistem olarak eşi benzeri olmayan bir ülkedesiniz ve bu devrimin baş kahramanlarından biri var. O da Ernesto Che Guevara. Ve devrimin en önemli mekanlarından biri olan Santa Clara tren istasyonu mutlaka görülmelidir. Bilen bilir her seyahatimizin relax bir şekilde sonlandırırız. Önce bol bol gezer, tozar, haşatımız çıkar kapanışı da kumsalda güneşin altında, bembeyaz denize koşar halde tamamlarız. Küba'nın bizi yoracağını başından tahmin ediyorduk. Havana, Cienfiegos, Trinidad ve Santa Clara'dan sonra Varadero ilaç gibi geldi. Küba'nın güneyi Karayipler denizi kuzeyi ise Atlantik Okyanusudur. Trinidad'da Karayipler deneyiminden sonra Varadero'da Atlantik okyanusunda yüzmek mükemmeldi. Açıkça söylemek gerekirse Varadero beklentimizin çok üstünde çıktı. Amerika'daki içki yasağı olduğu devrim öncesi dönemde Amerika'nın turist sırlarını gizleyen en iyi yer kuşkusuz Kübaydı. Varadero'da bundan nasibini alan en önemli şehirlerden bir tanesi. Kumsal boyunca bol yıldızlı ama kalite anlamında oldukça düşük resortlerin olduğu bir bölge. Genelde her şey dahil sistem var. Önceleri daha çok Kanadalıların tatil amaçlı geldiği Varadero günümüzde her Küba seyahati gerçekleştiren ziyaretçilerin uğrak noktası haline gelmiş. Daha çok Kanada ve Rusların olduğunu belirtmeliyiz. Eğer yalnız veya bir arkadaşınızla gidiyorsanız, 3 gün boyunca tatil yapmak yeterli olabilir. Ancak, bizim gibi bir grupla seyahat ediyorsanız, 3 günün yetersiz kalabileceğini belirtmek gerekir. Çünkü birçok insanla paylaşımda bulunacak ve sohbet edeceksiniz, bu nedenle tatilin bitmesini istemeyeceksiniz. Ayrıca, gece hayatının da oldukça renkli olduğunu belirtmekte fayda var. Gündüzleri deniz, kum ve güneşin tadını çıkarırken, geceleri ise dans etmek için birçok farklı seçenek bulacaksınız. Küba ile ilgili en çok sorulan sorulardan biri olan Küba'ya Ne Zaman Gidilir makalemizi de okumanızı öneriyoruz.


Küba'ya gitmeye kararınızı verdiniz, dur şu Küba değişmeden bir göreyim diyenlerdensiniz belli ki... Ve aklınıza takılan sorular olduğu için şu an bu sayfa önünüzde açık. Merak ettiğiniz o kadar çok şey var ki nereden başlayacağınızı, ne okuyacağınızı bilmiyor bilemiyorsunuz. Küba ile ilgili merakınızı gidermek için emin olun şu an bulunduğunuz en iyi konumdasınız. O zaman merak edilenleri tek tek cevaplamaya başlayalım. Aslında Batı yarım kürede suç oranının en düşük olduğu ülke olduğunu belirtmeliyiz. Küba'nün hangi şehrinde olursanız olun mutlaka gezinen ve etrafı kolaçan eden polisler görmeniz olasıdır. Bunlar tamamen düzeni sağlamak ve turistleri korumak amaçlıdır. Evet internet erişimi mevcut tabi ki. Otellerin pek çoğu yabancıların internet erişimini sağlayabilmesi için en az 1 2 bilgisayarı kullanıma açık tutmaktadır. Turistik bölgelerde de ise internet cafeler bulunmaktadır. Wi-fi yine otellerde mevcuttur. Ancak bazı oteller saatlik olarak wi-fi hizmetini satmaktadırlar. Ki bu da oldukça pahalıdır. Etecsa inter kartını satın alıp internete girebilirsiniz. Havana ve Trinidad'da kartlar 3 CUC'a satılırken Varadero'da 1,5 CUC'tur. Kartlar saatlik olup örneğin 20 dakika kullandıktan sonra çıkış yapmanız halinde bir daha erişim sağlayamama sıkıntısı olabiliyor! İnternetin çok yavaş olduğu, fotoğraf dahi paylaşılamadığını gidenlerden öğrenmiştik. Ama internet hızında sıkıntı olmadığını, görüntülü aramaya dahi yapabileceğinizi söylemek isteriz. Mart Nisan ve Ekim-Kasım ayları Küba'yı ziyaret etmek için en iyi dönemlerdir. En yüksek sezon diyebileceğimiz dönem ise Aralık-Ocak ve Şubat aylarıdır. Kasırgaların yaşandığı ve ziyaret edilmemesi gereken dönem Haziran başından Kasım sonuna kadardır. Evet! Küba Türk vatandaşlarından vize istemektedir. 6 ay geçerliliği olan pasaport aslıyla birlikte konsolosluğa giderek aynı gün içinde hatta birkaç saat içinde vizenizi 55 Euro karşılığında başka evrak'a gerek kalmadan kolaylıkla alabilirsiniz. Kağıt parçası olarak aldığınız Küba vizesini Küba havalimanında pasaport kontrolünde polise veriyorsunuz. 2 bölümden oluşan vizenin ilk parçasına mühür basıldıktan sonra vize size geri iade ediliyor. Ülkeden çıkış yaparken yine bu kağıdı polise veriyorsunuz ve artık onda kalıyor vize kağıdınız. Olur da vize kağıdınızı kaybederseniz sıkıntı yapacak bir şey yok. Yanımızda bir kişi bu kağıdı kaybetti. Ve pasaport kontolündeki polise durumu izah edince sıkıntısız geçirdik. Küba'ya giriş damgasının pasaportunuza vurulmasını istemiyor olabilirsiniz. Bunun için bir talebiniz olmadığı sürece zaten polisler damgayı vize kağıdına vuruyor. Bunun için endişelenmenize gerek yok. Vermiş olduğumuz bu linke girerek Küba'nın hangi tür prizlere sahip olduğunu ve ne tür adaptör almanız gerektiğini göreceksiniz. Genel olarak prizler bizimkilere uyumlu olduğu için biz Küba'da gezdiğimiz şehirlerde hiçbir sıkıntı yaşamadık. O yüzden yanınıza dönüştürücü almasanız da olur. Küba'da ATM kullanmanızı önermiyoruz. Kullanan turistlerin başından geçen kötü hikayeleri de göz önüne alırsak kart kullanmak yarardan çok zarar oluşturabilir. Bunun yerine yanınıza nakit para götürmeniz en doğru tercih olacaktır. Cuban Convertible Peso / Küba'nın yerel para birimidir. Aslında iki tür para birimi vardır. Biri turistlerin kullanabildiği CUC, diğeri ise halkın kullandığı, alışveriş yapabildiği CUP. Hesap yapmak için bu siteden tüm dövizlere bakabilirsiniz. Küba'ya giderken yanınıza götürmenizi tavsiye ettiğimiz para birimi Euro'dur. Dolar götürmeniz halinde para bozdururken %11 kur farkı + %3 cezaya katlanmayı sakın unutmayın. Küba ekonomisini korumak için böyle bir uygulama geliştirmiş. Küba'ya gittiğinizde lütfen sokaklarda insanlara yardım ediyorum düşüncesiyle para vermeyin. Bunu yapmanız halinde insanları dilenciliğe sevk edebileceğini sakın unutmayın. Bunun yerine onların ulaşmakta zorluk çektiği ürünler çok daha faydalı ve işe yarar olacaktır. Çocuklar için oyuncak, ucuz parfümler, sabunlar, şampuanlar, diş macunu, İspanyolca çocuk kitapları, şekerleme ve kıyafet götürmek onları çok mutlu edecektir. Eğer Küba'ya gidip tüm adayı gezmek gibi bir niyetiniz varsa adanın 1200 km uzunluğa sahip olduğunu unutmadan muhakkak offline map indirmelisiniz. Bu aşamadan sonra tercih size kalıyor. İster otobüs, ister araç kiralama, ister tren isterseniz de iç hat uçuşlarıyla istediğiniz yere ulaşabilirsiniz. Araç Kiralama : Küba'da araç kiralamanın ucuz olduğunu söylemek mantıksız olur. Gideceğiniz dönem eğer yüksek sezonsa mutlaka öncesinden rezervasyonunuzu yapın. Araç kiralayabileceğiniz firmalar Cuba Car Rental ve Havana Autos'tur. Otobüs : Ülke içinde tercih edilecek otobüs firmaları Viazul ve Astro'dur. Astro Viazul firmasına göre biraz daha ucuzdur. Tren : Küba'da tren saatleri hiç güvenilir ve zamanında değildir. Zaman sınırlamanız yoksa lokal insanlar birlikte seyahat etmek hiç de fena fikir sayılmaz. Taksi : Küba'nın en meşhur ulaşım araçları tabi ki Küba deyince akla gelen klasik Amerikanlardır. Fakat bu taksilere binerken mutlaka baştan fiyat konusunda anlaşmanızı ve netleşmenizi sağlayın. Ayrıca sertifikalı yani resmi taksilere binin. Kaçak taksiye biniş yapar ve yakalanırsanız cezası olduğunu aklınızdan çıkarmayın.


Küba, büyüleyici gür ormanları, masmavi okyanusu ve huzur veren tropikal iklimiyle turistlerin gözdesi olmuştur. İlk olarak 1924 yılında tatilcilerin dikkatini çeken Küba, ucuz fiyatları ve bol içkisiyle özellikle Birleşik Devletler'den gelen turistleri kendine çekti. 1930'larda turizm sektöründeki bu olağanüstü artış, Küba'nın doğal güzelliklerinin yanı sıra kültürel zenginliklerinin de keşfedilmesiyle gerçekleşti. Küba'nın tarihi 500 yıllık yoksulluk ve baskınlıkla doludur. Ancak Kübalılar, özgürlük hayallerinden hiçbir zaman vazgeçmemişlerdir. 1934'ten beri bir dizi kukla hükümet tarafından kontrol altında tutulan Küba, 1959'da diktatör bir askeri darbeyle yönetimi ele geçiren Fulgencio Batista tarafından yönetildi. Komşu ülke Amerika'nın desteğiyle politikalar geliştiren Batista, kadınlara oy hakkı tanıyan, günlük çalışma saatlerini sınırlayan ve toprak reformuna izin veren bir anayasa kabul ettirdi. Ayrıca, Batista, Kübalıların çoğunu filaması altında birleştirdi ve turizmi teşvik etti. Bu turizm hareketi, Küba'yı turistler için bir cennet haline getirdi ve rom üretimi de dünya çapında bir başarı haline geldi. Batista, yönetimi sırasında Küba'yı perde arkasından yönetti. Seçilmiş başkanlar onun kuklalarıydı ve Küba'nın İspanyol kökenli beyaz subaylarını görevden aldı. Küba ilk kez yerli kökenden gelen biri tarafından yönetildi. Küba'nın yeni anayasası, toprak reformuna izin veriyor, kadınlara oy hakkı tanıyor ve günlük çalışma saatini 8 saat olarak sınırlıyordu. Batista muhafazakar ve solcu grupları bir araya getirdi ve bu da Kübalıların çoğunu filaması altında birleşmesini sağladı. Küba, 1919 ile 1933 yılları arasında Amerika'da içki yasağı döneminde Amerika'nın turist sırlarını gizleyen en iyi yer konumuna geldi. Hayat burada ucuzdu ve alkol serbest ve yasaldı. Küba, turizm hareketiyle birlikte tekrar turistlerin gözdesi haline geldi ve birçok Amerikalı Küba'nın karşı kıyısındaki bir tatil durağı keşfetti. Küba, rom üretiminde de dünya çapında bir başarı sağladı. Küba romu, temel hammadde el altındaydı ve üretimi ucuzdu. Karayip romu özgürlük ve macera vaad ediyordu ve bir dönem denizcilerin ve korsanların tercih ettiği bir içkiyken artık turistler tarafından da keşfedilmişti. Küba romu, dünya çapındaki birçok barın temel içkisi haline geldi ve Cubalibre adlı ünlü kokteylin de temel malzemesiydi. Birçok turist, Kuba'da kumarhanelerde hile yapıldığı için şikayetçiydi. Kumar oynama işi, Batista hükümeti altında hızla büyüdü ve kumar oynama işletmeleri, Batista'nın yakın dostları tarafından kontrol edildi. Ancak, Batista'nın kumar patronlarını kontrol etmeyi başaramadığına dair yaygın bir inanış vardı ve turistlerin şikayetleri de bu inancı doğrular nitelikteydi. Bunun üzerine, Batista, kumarhanelerde hile yapılmasını önlemek için çözüm arayışına girdi ve kötü şöhretli bir mafya figürü olan Meyer Lansky'yi kiraladı. Lansky, kumarhanelerdeki hileleri önlemek için çeşitli önlemler aldı ve kumarhane işletmelerinin yönetiminde önemli bir rol oynadı. Bu sayede, turistlerin güveni yeniden kazanıldı ve Kuba'nın kumar sektörü yeniden canlandı. Meyer Lansky, Küba'daki kumarhaneleri ve otelleri temizleyerek Amerika'daki iş yatırımları seviyesine getirdi ve katı kumar kuralları dayattı. Böylece, Başkan Batista'nın lütufları altında Küba, 1940'larda mafya için altın şehir haline geldi. 1940 yılında Fidel Kastro, geleceğin devrimci lideri, 14 yaşındaydı ve zengin bir Kübalı toprak sahibinin gayrimeşru çocuklarından biriydi. Fidel ve Raul, Santiago'da kilisenin çalıştırdığı yatılı bir okula gitmek için babaları tarafından gönderildi. Cizvit okulunda okuyan Fidel ve Raul, dünyayı anlama ve kendilerini dünyaya uyarlama yolu olarak cizvit olmanın ne olduğunu öğrendiler. 1944'te Batista, başkan olarak 4 yıllık görev süresi sona erdiği için politikadan çekildi ve Latin Amerika'yı gezmeye başladı. Meyer Lansky, mafyayı yeniden yapılandırmak için 1946'da Küba'da bir toplantı düzenledi. Bu toplantıda, mafya liderleri Küba'nın altın şehri el dorado'da parsayı nasıl bölüşeceklerine dair anlaşmazlıklarını kan dökmeden çözmeye çalıştılar. Toplantı 1 hafta kadar sürdü ve müsrif eğlenceler de buna eşlik etti. Yüksek rutbeli askerden oluşan küçük bir elit ve bilhassa Amerikan şirketi yöneticileri ve ortakları savaş sonrası Kübasının büyük kazananlarıdır. Geri kalan insanlar için koşullar acımasızdı. Gelir dağılımı eşitsizliği aniden arttı ve Küba'nın yoksulları daha da yoksullaştılar. O sıralar 7 milyon Kübalıdan 600 bini işsizdi. Utanç vericiydi. Fidel Kastro, 1927 yılında Küba'nın Bıran kentinde doğdu. Üniversite öğrenimini sürdürdüğü Havana'da, politik bir aktivist olarak da faaliyet gösterdi. 1940'ların sonlarında, Fidel Kastro Havana Üniversitesi'nde hukuk öğrenimi görmeye başladı. Fakat o dönemde hukuk, oldukça yaygın bir meslekti ve Küba'da tıp okuyan öğrencilerle birlikte, özellikle siyasi muhalefete karşı çıkan grupların toplanma yerleriydi. Üniversiteler, Küba yönetimi ve yolsuzluklarına karşı çıkan muhalefetin bir araya geldiği platformlar haline gelmişti ve çeşitli siyasi düşüncelere bağlı öğrenci grupları oluşmaya başlamıştı. Bu gruplar arasında sosyalizme ya da komünizme bağlılıklarını ifade edenler de vardı. Fidel Kastro da, çeşitli silahlı gruplara katılmıştı. 1947 yılında, Küba'nın komşu adası Dominik Cumhuriyeti'nde bir ayaklanma hazırlığı vardı. Ancak Dominik Cumhuriyeti, acımasız bir diktatör tarafından yönetildiği için, ayaklanmayı organize edenler Havana Üniversitesi'ndeki devrimci öğrencilerden destek istediler. Böylece, Fidel Kastro ve bir grup öğrenci, Küba'nın kıyısında bulunan Cayo Confites adındaki küçük bir adacığa gitti. Ancak ne yazık ki, Fidel ve etrafındaki öğrenciler askerler tarafından durduruldu ve Dominik Cumhuriyeti'ne asla ulaşamadılar. 1948 yılında ise Dominik Cumhuriyeti olayından kısa bir süre sonra, Fidel Kastro ilk kez Küba'dan ayrılarak, Kolombiya'nın Bogota şehrine ziyarette bulundu. Ancak Fidel hakkındaki şüpheler artan Küba yetkililerinden bir süreliğine uzaklaşmak da bu ziyaretin nedenlerinden biriydi. Mezun olduktan sonra, mahkemelerde fakirleri savunacak bir hukuk anlayışı benimsedi. Ancak, bir kez daha çabaları boşa gitti ve avukat olarak başarısız oldu. Müşterilerine fatura çıkarmama konusundaki tutumu, onu özel hayatında büyük planlar yapmaktan alı koymadı. Örneğin, evlenmek istedi ve 1948 yılında Mirta Dias Balat ile evlendi. 1952 yılında ise eski devlet başkanı Batista, Küba'ya dönmeye karar verdi ve yeniden başkanlık için yarışmak istedi. Bu, Fidel Kastro'nun politik kariyerini belirleyen bir dönüm noktası oldu. Ancak, savaş sonrası dönemde zavallı Kübalıların nasıl yaşadıkları, Soy Cuba filminde görülebilir. Batista ve yakın çevresinin yaşam tarzı, o dönemde Küba halkının yaşam koşullarıyla oldukça zıttı. Mayfa lideri Meyer Lansky, Batista'nın seçim kampanyası için azımsanmayacak miktarda para verdi. FBI, Meyer Lansky'yi Amerika'nın en etkili gangsterlerinden biri olarak kabul ediyordu ve kendisi de her zaman dürüst bir kumarhane sahibi olduğunu öne sürmüştür. Batista'nın dönüşü, beklenenden çok daha karmaşık çıktı. Seçim tahminleri belirsizdi ve Batista'nın kaybetmenin eşiğinde olduğu görüldü. Ancak, Batista'nın Küba ordusu ve etkili Kübalılarla olan bağlantıları hala iyiydi ve bu kişiler tarafından parasal yardım aldı. Ancak, sadece yeni bir darbe girişiminin iktidara gelişini garantileyeceği görüldü. Başkanlık seçimlerine 3 ay kala, Batista neredeyse kansız bir askeri darbe ile yönetime el koydu ve ordudaki bağlantıları sayesinde yeniden Küba'nın devlet başkanı oldu. Ancak, Küba'nın özgürlükçü anayasası, ki birkaç yıl önce Fidel Kastro tarafından tanıtılmıştı, rafa kaldırıldı. İktidarı ele geçirme planı, önceden geniş kitleler tarafından bilinmiyordu ve birçok Kübalı darbeyi hoş karşıladı. Hiç kimse parmağını bile kımıldatmadı. Önceki yıllarda skandallar ve yolsuzluklar yaşandı. Batista, Küba demokrasisini disipline etmek istediğini öne sürerek demokratik süreçleri göz ardı ederek başlıca şenlikler organize etti ve polis kuvvetlerinin büyüklüğü çarpıcı bir şekilde arttırıldı. Batista diktatörlüğü başladı ve muhalefet şiddetle bastırıldı. Küba, polis devleti haline geldi; tutuklamalar keyfiydi ve işkence ile suikastlar sıklıkla gerçekleşti. Halk dehşete düştü ve en az 2 bin insan polis şiddeti nedeniyle öldürüldü. Fidel Kastro, Batista rejimine son verebilmek için sadece silahlı bir ayaklanmanın yolunu gördü ve Santiago'daki Moncada kışlasına saldırdı. Saldırı planı iddialıydı; kışlaya ve içindeki silahlara el koymak istiyorlardı. Ancak saldırı başarısız oldu. Bugün Moncada kışlası bir müze olarak hizmet vermektedir. Santiago'da karnaval sırasında Fidel Kastro ve adamları, 150 kişilik bir güçle kışlaya saldırdı. Ancak kışla nöbetçileri hızlıca karşılık verdi ve Fidel Kastro ve adamları yenildi. 19 asker ve 6 isyancı öldürüldü. Tutuklanan 55 isyancı hemen öldürüldü ve Fidel Kastro dahil çoğu mahkemeye çıkarıldı. Devrimi ortadan kaldırıldı ve Küba'nın bağımsızlığı için daha uzun bir mücadele başladı.


Küba, tarihsel süreci boyunca birçok kahramanın yükselişine ve düşüşüne tanıklık etti. Bu süreçte Küba halkı, çeşitli zorluklarla karşılaştı ve bu zorluklara karşı mücadele etmek zorunda kaldı. 1952 yılında Fulgencio Batista, Küba'nın eski silahlı kuvvetleri başkanı olarak bir darbe ile yönetimi ele geçirdi ve Küba'yı 7 yıl boyunca yönetti. Ancak bu dönemde hükümetin uyguladığı baskı ve zulüm, halkın yaşam kalitesini düşürdü. Ancak 1959 yılbaşı gününün sabahı, Fidel Castro liderliğindeki yeni devrim, adada sesini duyurdu ve Batista Küba'dan kaçmak zorunda kaldı. Küçük bir gerilla grubu, devrim yapmak için mücadele etti ve sonunda başarılı oldu. Küba'nın ABD ile olan yakın ilişkisi, devrim öncesinde oldukça iyi durumdaydı. Ancak Batista yönetimi, halka karşı uyguladığı baskı ve zulüm nedeniyle, ABD ile olan ilişkileri zayıflattı. Fidel Castro, toprak sahibi zengin babanın oğlu olarak dünyaya geldi. Ancak, halkın özgürlük ve refah içinde yaşama hayalleri kurabileceği bir devrimin vektörü olmak için Batista'ya karşı başkaldırdı ve isyan etti. Castro'nun liderliğindeki devrim, Küba halkının yaşam koşullarını iyileştirmek için çalıştı. Fidel Castro, komünist bir lider olarak anılırken, aslında halkına özgürlük ve refah sağlamak için mücadele etti. Castro, Batista'nın diktatörlüğüne karşı başkaldırdı ve halkın yaşam koşullarını iyileştirmek için mücadele etti. ABD, Batista'ya destek verdiği için Castro'yla arası açıldı. Sonuç olarak, Küba'nın tarihsel süreci, birçok zorluğa rağmen halkın mücadelesiyle doludur ve Fidel Castro'nun liderliği altında gerçekleşen devrim, halkın yaşam koşullarını iyileştirmek için önemli bir adımdır. Fidel Kastro ve küçük bir grup isyancısı, devrimlerini Sierra Maestra dağlarında, sadece 100 adamla başlattılar. Ancak umutsuz bir savaşa göndermek yerine, Kastro coşkulu bir propaganda kampanyası yürüttü ve Kübalıları devrimin mantıklı bir seçim olduğuna ikna etti. Aralık 1958'de, Kastro ve isyancıların yarısı Santiago'ya, diğer yarısı da Havana'ya doğru yürüdü. Liderleri olan Ernesto Che Guevara ve isyancı ordu komutanı Camilo Cienfiegos, Havana'ya doğru giderek grubun liderliğini üstlendiler. Camilo Cienfiegos, 1932 yılında Havana, Küba'da doğdu ve kendisi Havana'nın kurtarıcısı olarak kabul ediliyor. Günümüzde, Camilo Cienfiegos'un kelimeleri Havana'daki Plaza de la Recoluciton'da yazılıdır. Ancak, isyancıları 2 Ocak 1959'da Havana'ya vardığında, Batista ve yakın çevresi bile Küba'dan kaçmıştı. Başkent Havana'daki askerler, direnmeden teslim oldular ve bu süre içinde Fidel Kastro ve birlikleri de Santiago'ya girdiler. Kastro'nun, Santiago çıkartmasındaki baş kumandanı Huber Matos'du ve kendisi, gerilla savaşçılarına silah temin ederek Fidel'in devriminin önemli bir parçası olmuştu. Fidel, yeni başkenti olarak Santiago'yu ilan etti. Artık Küba'nın başkenti olmayan Havana, Kastro'nun ordu komutanı Camilo Cienfiegos'un kontrolü altındaydı. Fidel Kastro adanın diğer ucundan 3 Ocak 1959'da Havana'ya doğru yola çıktı ve 8 Ocak'ta Havana'ya vararak şehri yeniden Küba'nın başkenti ilan etti. Havana'ya vardığı gün Kastro, 400.000 kişinin önünde bir zafer konuşması gerçekleştirdi. Fidel Kastro'nun başkanlığı sırasında Batista'nın muhalifi olan herkesi birleştirmeyi başardığı bilinmektedir. Fidel, Küba'yı ele geçirdiğinde resmi bir makama sahip değildi ve kendisini devlet başkanı ilan etmek yerine saygın Kübalı entelektüellerden ve filozoflardan oluşan bir hükümet kurdu. Ancak, sonrasında her bakanı yavaş yavaş görevinden alarak kendi adamlarını atadı ve bunların arasında en önemli iki kişi kardeşi Raul ve Enesto Che Guevara'dı. Bu arada, Camilo Cienfiegos da dahil çoğu devrimci, Küba'nın komünist olmasını istemiyordu. Ancak, 7 Ocak 1959'da ABD, Kastro'nun devrimci koalisyonunu Küba'nın resmi hükümeti olarak tanıdı ve Fidel'in Havana'ya varmasıyla kaçmayan Kübalı zenginler sınıfı bile Fidel'i ve hükümetini destekliyorlardı. Bunlardan biri de Bacardi ailesidir. Sonuç olarak, Fidel Kastro ve isyancıları, Sierra Maestra dağlarında başlattıkları devrimle, sadece 100 adamla başladılar. Ancak, Kübalıları umutsuz bir savaşa göndermek yerine coşkulu bir propaganda kampanyası yürüttü. Sonuç olarak, Kastro ve isyancılarının yarısı Santiago'ya yürürken diğer yarısı da Havana'ya doğru ilerledi. Camilo Cienfiegos, Havana'nın kurtarıcısı olarak kabul edildi. Kastro, Santiago'yı yeni başkent ilan etti ve Havana, Cienfiegos'un kontrolü altına girdi. Fidel, Havana'ya girdiğinde, 400.000 kişinin önünde zafer konuşması yaptı. Kastro, Küba'nın başkanı olarak, Batista'nın muhalifi olan herkesi birleştirdi. ABD, Fidel'in hükümetini tanıdı ve birçok Kübalı zengin Fidel'i ve hükümetini destekledi, aralarında Bacardi ailesi de vardı. Küba'nın iyileştirilmesi kolay olmayacaktı. Batista yönetimi sırasında birçok anlaşmazlık çözülememişti. Fidel, devrimci mahkemeleri tutuklama ve yargılama için hazırladı. Bu mahkemelerde pek çok kişi idam edildi. Daha sonra, devrimci duruşmalar kamuoyu önüne çıkarıldı ve Havana'nın en büyük stadyumunda yapılmaya başlandı. Bu duruşmalar sadece Batista yanlılarına yönelik değildi, ihbar edilen herkes yargılanıyordu. Kastro'ya yakın olanlar bile korkar olmuştu. 16 Şubat 1959'da Fidel Kastro kendisini Küba'nın başbakanı ilan etti. Devrim sırasında Küba'nın geleceği için düşüncelerini açıkça belirtmemişti. Ancak, yönetimi tamamen ele geçirdiğinde Kastro geniş bir reform programı başlattı. İlk olarak, Küba'daki çoğu Amerikan şirketi kamulaştırıldı. Kamulaştırılan mülklerin çoğu Kübalı çiftçiler arasında dağıtıldı. Amerikan şirketleri, tek bir günde yaklaşık 500.000 dönümlük toprağı kaybetti. Diğer bir reformu, Küba'nın kentsel fakirlerine yardımcı olmak için kira fiyatlarını düşürmekti. Getirilen bu reformlar yeni bir anlaşmazlığın belirtisiydi. ABD hükümeti kamulaştırmayı protesto etti ve ABD, yaptırımlar uygulamakla tehdit etti. Ancak, Kastro'nun reformları, bazı insanlar için gelir kaybına neden oldu. Kamulaştırmalar sonucu birçok insan gelirlerini kaybetmişti. Kastro başa geçtikten sonra sadece birkaç yüz Kübalı adadan kaçarken, reformlar sonrasında yüz binlerce insan adayı terk etti. ABD ile olan gerginliği yatıştırmak için Fidel Kastro, Nisan 1959'da Washington DC'yi ziyaret etti. Kastro'nun hedefi meşruiyetti. ABD'nin onu Küba'nın hükümet başkanı olarak tanımasını istiyordu. Ancak, ABD Başkanı Dwight Eisenhower, Fidel'e güvenmiyordu. Küba'nın komünizmle ilişkileri sadece ABD hükümetini endişelendirmiyordu. Devrim sırasında, Fidel Kastro bilerek belirsiz kalmıştı, yönetimi sırasında Batista diktatörlüğü muhaliflerini birleştirmek için. Ancak, Fidel Kastro'nun kardeşi Raul ve ekonomi bakanı Ernesto Che Guevara'nın sunduğu reformlar, birçok Kübalıyı soğuttu. Devrim ordusunun komutanı Camilo Cienfuegos, Savunma Bakanı Raul Kastro'nun emri altındaydı. Ancak, yine de şiddetle Raul'a ve Küba hükümetinin sola kayışına karşı çıkıyordu. Aslında, Camilo halkın gözünde Fidel'den daha önemliydi. Halk, Havana'nın kurtarıcısı olarak tanıdığı Camilo ve Fidel'in Santiago'yu ele geçirmesine yardım eden dostu Huber Matos, Fidel'in politikasını sevmediklerini dile getirmişlerdi. Huber Matos, Fidel'e istifasını bile sunmuştu. Fidel, radikal bir kararla Huber Matos'u tutuklama kararı aldı ve o, 20 yıl hapis cezası aldı. Tutuklama görevi için Huber Matos'un yakın dostu olan Camilo'yu görevlendirdi. Böylece, Fidel de Camilo'nun sadakatini sınayacaktı. Camilo görevini yerine getirdi. Tutuklama görevinden sonra, 28 Ekim 1959'da Camilo Havana'ya geri uçtu ve Fidel ile buluşacaktı. Ancak, uçuş esnasında Camilo'nun uçağı hiçbir imdat çağrısı yapmadan ortadan kayboldu. Uçak ve Camilo'nun cesedi asla bulunamadı. Sebebi ve kimin yaptığını artık siz tahmin edin! Çoğu Kübalı, politik eğilimlerin ötesinde büyük sorunlarla karşı karşıyaydı. Nüfusun çoğu aşırı yoksulluk içinde yaşıyordu ve bu sorunun temel sebebi, ABD'nin Küba ile ticaretini kesmesiydi. Bu durum, ülkenin ekonomisinde büyük bir çöküşe neden oldu ve halkın yaşam koşulları ciddi şekilde etkilendi. Bunun üzerine Küba, ABD'nin baş düşmanı Sovyetler Birliği ile anlaşmalar yapmak için birlikte hareket etmeye karar verdi. 8 Şubat 1960'ta Sovyetler Birliği bakanı Anastas Mikoyan, Küba'ya geldi ve yeni bir ittifak kuruldu. ABD Başkan Yardımcısı Nixon ise, Küba'nın Sovyetler Birliği'nin kontrolünde bir üs haline gelmesinden endişe ederek gizlice Amerika'nın müdahalesini önerdi. Ancak Başkan Eisenhower, savaş riskini göze almak istemedi. Küba'nın bir diğer sorunu ise silah sıkıntısıydı. ABD, Batista döneminde bir silah ambargosu uygulamıştı ve bu ambargo hala devam ediyordu. Küba, bu sorunu çözmek için silahlarını Rusya ve Çekoslovakya gibi ülkelerden tedarik etmeye çalıştı. 4 Mart 1960'ta ise Fransız yük gemisi La Coubre, 76 tonluk Belçika cephanesiyle Havana Limanı'na demir attı. Liman işçileri, gemiyi boşaltırken ani bir patlama meydana geldi ve 75 kişi hayatını kaybetti, yüzlerce kişi yaralandı. Che Guevara'nın ünlü fotoğrafı da bu olayın ardından çekilmiştir. Kısacası, Küba'nın tarihi, politik eğilimler ve dış ülkelerle olan ilişkileri kadar, halkın yaşam koşulları, ekonomik krizler ve silah sıkıntıları gibi iç sorunları da önemli bir yer tutar. Patlamanın ardından Fidel Kastro, ABD'nin bunun kasıtlı bir saldırı olduğunu iddia etti. Bu olay, ABD hükümeti için bir kırılma noktasıydı ve Eisenhower yönetimi, Küba'yı işgal etmek için CIA operasyonuyla Kübalı sürgünleri örgütleyerek onlara tüm desteği ve eğitimi sağlamaya başladı. Bu operasyona 1300'den fazla Kübalı sürgün gönüllü olarak katıldı. CIA, Fidel'e karşı bir halk ayaklanması çıkacağını umarak bir istila planı hazırladı. Ağır silahlarla donatılmış 2506 Tugayı, Küba'dan Guatemala'dan saldıracaktı. Hedefleri, Escambray Dağları'nın yakınındaki Trinidad kasabasıydı. Ayaklanmacılar burada birleşecek ve uluslararası bir yardım çağrısı yapacaktı. Bu plan doğrultusunda ABD, çağrıyı bahane ederek Küba'yı resmen istila edebilecekti. CIA, Küba'nın istilasına hazırlanırken ABD'de bir genel seçim kampanyası devam ediyordu. Eylül 1960'ta seçimlerden kısa bir süre önce, Fidel Castro ve dünyanın dört bir yanından gelen devlet başkanları Birleşmiş Milletler'de konuşmak üzere New York'a gelmişlerdi. Küba, Birleşmiş Milletler'in bir üyesi olduğundan, Castro ABD'yi rahatça ziyaret edebilir ve BM Genel Kurulu'nda konuşabilir. Başlangıçta kısa bir konuşma yapmak amacıyla çıktığı kürsüden 4,5 saat boyunca konuşan Castro, tarihe geçti ve halen bu rekoru kıran biri çıkmadı! 8 Kasım 1960'ta Amerika Birleşik Devletleri'nin yeni başkanı John F. Kennedy oldu. Küba'yı işgal planları, Kennedy seçimleri kazandıktan sonra ortaya çıktı. 4 Nisan 1961'de Kennedy, bazı şartlar altında operasyonu kabul etti. Bunlardan biri, hedefin Trinidad kasabası yerine ücra bir sahil olan Domuzlar Koyu olmasıydı. Ve bunun üzerine Domuzlar Körfezi çıkartması gerçekleştirildi. CIA'in eğittiği 1334 Kübalı sürgün vatandaşı, geri almak için hazırdı. Ancak Domuzlar Körfezi çıkartması başarısızlıkla sonuçlandı. Toplam 114 Kübalı sürgün öldürüldü ve 1200'den fazla kişi yaralandı. Başarısız Amerika saldırısı, Kübalıları liderlerine yakınlaştırdı ve Latin Amerika'nın gözünde bir kahraman haline geldi. Bu olay, Küba'nın bağımsızlığı için verdiği mücadeleyi daha da güçlendirdi ve Fidel Castro'nun liderliğindeki hükümetin, Küba'nın geleceği için atacağı adımları da etkiledi. Kastro, iktidarda kalmak için zaferlerden daha fazlasına ihtiyaç duyduğunu anlamıştı. Bu sebeple, sıkı bir uluslararası müttefik arayışına girdi. Sadece iktidarda kalmak için değil, ülkesine gerçek anlamda fayda sağlayacak bir ortaklık arayışındaydı. Nihayetinde, Domuzlar Koyu'nda kazandığı zaferden sadece iki hafta sonra, Kastro halka açık bir tören düzenledi ve Küba'yı sosyalist olarak ilan etti. Ancak bu ilanın ardından, ABD Başkanı John F. Kennedy, istilanın başarısızlığını kabul etmek zorunda kaldı ve yeni bir istila planı emretti. Fidel ise ülkesini diğer olası Amerikan saldırılarına karşı korumak için Sovyetler Birliği'ni sağlam bir müttefik olarak gördü. Bu sayede, Sovyet askerleri ve nükleer füzeleri sayesinde, adanın bağımsızlığı daha da güvence altına alınacaktı. Böylece Küba, Amerika'nın en çok korktuğu şey haline geldi: tam 90 mil açığında bir Sovyet Sosyalizm merkezi olarak varlığını sürdürüyordu. Kısacası, Kastro'nun Küba'yı sosyalist ilan etmesi, sadece iktidarda kalması için değil, ülkesinin geleceği için kritik bir karar olmuştu.


Günümüz Küba'sını anlamak için mutlaka bu ülkenin çalkantılı ve sancılı geçmişine gitmemiz gerekiyor. Çünkü Karayipler'in en büyük adası Küba asırlar boyunca kargaşanın kaynağı olmuştur. Küba her zaman dünya güçleri tarafından göz dikilen değerli bir ülke olmuştur. Bu güçler arasında İngiltere, Fransa ve İspanya İmparatorluğu yer alır. Sonunda ülkeyi fetheden İspanya oldu. İspanya İmparatorluğu için Küba, Amerika kıtasının keşfi için belirleyici bir rol oynadı. Küba, tropik iklime sahip olduğu için her zaman sıcaktır. Toprakları verimlidir ve ada etrafını çevreleyen okyanus balık çeşidiyle doludur. Dolayısıyla, ada asırlar boyu göçmen ve istilacıların tercih ettiği bir yer oldu. Küba'daki insan hayatının izleri 4.000 yıl öncesine dayanır. Bu, Mısır piramitlerinden bile önceye tekabül eder. Küba'nın yerlileri palmiye yapraklarından yapılmış kulübelerde veya mağaralarda yaşarlardı. Yer elması, yucca, fıstık, balık ve av hayvanlarıyla geçinirlerdi. Ayrıca tütün yetiştirip içen ilk ulus onlar oldu. 28 Ekim 1492'de, Küba'nın ufkunda 3 karavel belirdi. Adalılar, tanımadıkları beyaz tenli adamların çelik kılıçları ve miğferleri olan gemiden karaya çıktığını gördüler. Bu adamlar İspanyollardı ve liderleri Kristof Kolomb'du. Kristof Kolomb, Hindistan ve Çin'in batı yolunu ararken Küba'yı buldu. İspanyollar adaları Kolomb sayesinde 1492 yılında keşfettiler. O zamanlar, bugünkü Amerika gibi görkemli bir şeye dönüşeceğini bilmiyorlardı. Kolomb'un bu yolculuğunda ona finansör olan Kastilya Kraliçesi Isabella ve Kral Ferdinand'dı. Bu yolculuk sonunda Kolomb, altın veya gümüş yerine Kızılderili adını verdiği Kübalı yerlilerle Barselona'ya geri döndü. İspanya İmparatorluğu, Küba ve çevresindeki adaların fethedilmesi için Kolomb'u tekrar geri gönderdi. Göndermeden önce, yeni dünyada kölelik olmayacağını ilan etseler de bu çok çabuk görmezden gelindi. Kolomb'un adaya geri dönmesiyle, yerliler onu çok sıcak karşıladılar. Ancak husumetler başladığında, askeri üstünlükleri olmadığı için hiç şansları yoktu. Ayrıca, İspanyolların getirdiği kızamık, çiçek hastalığı ve İspanyol kılıçları, birkaç yıl içinde adadaki yerlilerin %90'ını yok etmişti. İspanya'nın Yeni Dünya'daki zaferi, tartışmasız tarihte hiç görülmemişti. Hristiyanlık adına ölüm ve kölelik saçmışlardı. Küba, Karayipler'in anahtar bölgesiydi ve stratejik konumu nedeniyle önemli bir yer tutuyordu. Yani İspanya için Latin Amerika'nın anahtarı olduğunu söylemek en doğrusu olur. Yeni Dünya'nın ürünleri Havana Limanı'ndan geliyordu. Ve İspanyollar, bu ürünlere bir yenisini daha eklediler: Tütün. Tütün, 16. yüzyıl boyunca Küba'nın en büyük ihracatıydı. Bu bitkiyi yetiştirip içen ilk kişiler Küba'nın yerlileriydi. İspanyol denizciler ve tüccarlar, tütünü dünyaya tanıttılar. Bu yüzden Küba, tütün adası olarak tanınmaya başladı. Kolomb'dan yüzyıl sonra, Karayip yerlilerinin çoğu öldürülmüştü. Yeni alanlarının istismarına devam edebilmek için İspanya, yeni bir iş gücü getirmeliydi. Vicdanı olmayan duygusuz tüccarlar, bunun çözümünü Afrika'nın köle pazarlarında buldular. 12,5 milyon Afrikalı köle, gemilere tıkıştırılıp Yeni Dünya'ya gönderildi. Yaklaşık 1,5 milyonu yolculuk esnasında öldü. Küba'da köleliğin İspanyol sömürgeciliği döneminde hemen başladığı açıktır. Ancak, büyük bir kurum olarak gelişmesi tam olarak Haiti'deki şeker değirmenlerinin yok olduğu yani 1804-1805 gibi oldu. Haiti, 1660'tan bu yana Fransız bir kolonisiydi ve Küba'nın komşu adalarından biriydi. Küba, temel olarak tütün tarımına dayanırken, Haiti'nin temel ürünü şeker kamışıydı. Bu, yeterli iş gücü ile kazançlı bir ticaretti. 1789'da Haiti'deki beyaz göçmenlerin sayısı 32.000 iken, Afrikalı kölelerin sayısı 432.000 idi. 17 Ağustos 1791'de Haiti'deki köleler isyan ederek efendilerini öldürdüler ve özgürlükleri için kanlı bir savaşa giriştiler. Bu sonucunda, Haiti'nin şeker endüstrisi yok oldu. Böylece, dünyanın ana şeker üretimi birkaç yıl içinde bitmiş oldu. Kübalılar, Fransız kolonisini devralmak için bu fırsatı kullandılar. Haiti'den İspanyol kolonisine göç eden birçok kişi olduğunu belirtmek gerekir. Yanlarında servetlerini ve uzmanlıklarını getirdiler. Kübalılar, Haiti'den gelen mülteci çiftlik sahiplerini sıcak karşıladı. Onların yardımıyla, Küba, Karayipler'in yeni şeker merkezi olmayı amaçlıyordu. Ancak bunun için daha fazla Afrikalı köle gerekiyordu. Ancak Haiti devrimi kölelik uygulamasının temelini çürütmüştü. Kölelerin özgürlüğü için yapılan çağrılar artıyordu. 1 Ağustos 1834'te İngilizler, imparatorluklarındaki her kölenin artık özgür olduğunu ilan etti. Ancak İspanya, Küba'daki şeker sektörünün köle iş gücüne bağlı olduğu için aynısını yapmayı reddetti. Dünyanın en büyük şeker ihracatçısı olan Küba, 1850-1860'lı yıllarda da aynı şekilde devam etti. Bu yüzden hiç kimse Küba'ya Afrikalı kölelerin getirilmesine engel olmadı. Kölelik, Küba tarihini tanımlayan bir öğe oldu. Birçok kez yapılan nüfus sayımlarında Afrikalı kölelerin İspanyol göçmenlerden daha fazla olduğu belirtildi. Günümüzde bile, Kübalıların %60'ı kölelerden gelen nesillere sahip. Küba'nın şeker çiftlikleri, İspanya'nın devamlı arttırdığı gümrük vergilerine rağmen genişlemeye devam ediyordu. Havana'daki beyaz göçmenler zenginleşirken, kırsal bölgeler sefaletten yıkılıyordu. Küba'nın en büyük şeker müşterisi, kuzeydeki komşusu Amerika Birleşik Devletleri'ydi. 1860'ta köleliğe karşı olan Abraham Lincoln ABD başkanı seçildi. Güney eyaletleri hemen birlikten ayrıldılar. Başkan Lincoln orduyu seferber edince, uzun ve kanlı bir mücadele başladı. Savaşın başlarında, Lincoln ABD'deki tüm köleleri özgür bıraktı. 4 yıl sonra kuzey güneyi yendi ve kölelik feshedildi. 1. yüzyılın başlarında Küba, doğu ve batı olarak ikiye ayrıldı. Başkent Havana, adanın batı kısmındaydı. Burada İspanya kökenli tüccarlar ve adanın en önde gelen devlet memurları kalıyordu. Bu, şeker ticareti ile ilgili insanlar demek daha doğru olur. Küba'daki çiftlik sahipleri her zaman köle isyanlarından korkmuştur. Ancak tarihte, köle ayaklanması yerine aksine savaşın başlatıcısı Carlos Manuel de Cespedes oldu. Carlos Manuel de Cespedes, Küba'nın bağımsızlık savaşıyla bağdaşan bir isimdir. 1868'de İspanya'nın uyguladığı yüksek vergilerin sebep olduğu şeker kamışı çiftliği sorununu çözmek için Kübalıları ayaklanmaya çağırdı. Adanın bağımsız bir ülke ilan edilmesiyle birlikte köleleri özgür bıraktı. Küba'nın bağımsızlık mücadelesinde İspanya'ya karşı 12.000 kişilik bir orduya karşı savaştılar. 1878'de barış anlaşması imzalandı, ancak 100.000'den fazla insan hayatını kaybetti. Savaşı kaybettiler, ancak ülkelerinde ciddi reformlar gerçekleştirildi. İfade özgürlüğü ve politik partilerin kurulabilmesi gibi en önemli reformlar yapıldı, ancak Küba hala İspanyol sömürgesi olarak kaldı. Anlaşmadan sonra bile kölelik devam ediyordu. Sadece dışarıdan köle getirilmeyi bırakmışlardı. Kölelerden yalnızca savaşa katıldığını kanıtlayabilenleri serbest bırakıyorlardı, geri kalanları ise yine aynı şekilde çalıştırıyorlardı. Köleliğin feshedilme süreci yavaş yavaş ilerledi ve nihayet 1886'da tamamen sona erdi. Çoğu İspanyol reformlarını yetersiz bulduğu için, binlerce İspanyol sürgüne yollandı. Bu sürgünlere genç bir gazeteci ve şair olan Jose Marti de katıldı. Savaş sırasında İspanyolların tutsağı olmuş ve ağır iş cezasına çarptırılmıştı. Jose Marti, 1853 yılında Havana, Küba'da doğdu. Havana'da doğup büyüyen Jose Marti, Küba'nın bağımsızlığına olan inancıyla tanınan bir yazar ve politikacıydı. Marti, Küba'nın bağımsızlığı için mücadele edenler arasında yer aldı ve özgürlük hareketlerini destekleyen birçok yazı yazdı. Marti'nin fikirleri, Küba'daki insanların özgürlük ve adalet taleplerini yansıtıyordu ve bu nedenle halk tarafından seviliyordu. Jose Marti'nin hayatı, Küba tarihinin önemli bir bölümünü oluşturmaktadır ve Küba'nın bağımsızlık mücadelesindeki rolü unutulmazdır. Politik şartlar nedeniyle Küba'yı terk etmek ve ABD'ye yerleşmek zorunda kalan Jose Marti, birçok Kübalı sürgünün vatanlarını kurtarmak için yeni bir savaştan bahsettiklerinin farkındaydı. Orta sınıf bir aileden gelen Jose Marti, İspanyolların Küba'da olmaması gerektiğine inanıyordu. Afro-Kübalı birçok sürgüne okuma yazmayı öğreten Jose, aslında 19. yüzyılın en önemli İspanyol yazarlarından ve tanınmış şairlerinden biriydi. Bugün, Jose Marti'nin şiirleri dünya çapında ünlüdür. 1929'da Kübalı radyo şarkıcısı Jose Fernandez Diaz, Jose Marti'nin şiirinin bir parçası ile Guantanamera adlı şarkıyı besteledi. Şiirlerinin çoğu Küba'nın özgürlük savaşıyla ilgilidir. Kendisi İspanyolların tutsağı iken vahşeti bizzat yaşamıştı. Savaş sırasında Jose Marti, İspanyolların tutsağı oldu ve ağır iş cezasına çarptırıldı. Küba'nın özgürlüğü hayali uğruna sürgündeki Kübalıları birleştirmeye karar veren Marti, Maceo, Maximo Gomez gibi grupları birleştirerek bir ittifak kurmayı başardı. Amaçları, Küba'yı İspanya'nın işgalinden ne pahasına olursa olsun kurtarmaktı. Bu amaca ulaşmak için Miami'deki Kübalı sürgünlerden para topladılar, silah satın aldılar ve bunları gizlice adaya yolladılar. 11 Nisan 1895'te Jose Marti ve diğer komutanlar Doğu Küba'ya vardılar ve Küba'nın İspanya ile olan savaşındaki kıdemli askerlerle buluştular. Ancak şair Jose Marti'nin bu askeri gruba ait olmadığı kısa sürede belli oldu. 19 Mayıs 1895'te savaşın ilk muharebesinde Jose Marti, Küba ve İspanya sınırları arasında taarruza geçti. Göğsüne bir İspanyol kurşunu saplandı ve özgürlük ve hayallerinin gerçekleşmesini göremeden öldü. Bir politikacı, bir gazeteci ve bir yazar olarak en büyük başarısı, Küba'nın özgürlük hasretini kalıcı bir şekilde etkilemiş olmasıdır. Başlatılan ayaklanmaların Kübalılar tarafından da desteklenmesiyle İspanyol ordusu tekrar tekrar bozguna uğrayıp topraklarından çıkmak zorunda kaldı. Bu yenilgiler sonucu İspanyol hükümeti, Küba'ya yeni bir lider gerektiğini fark etti ve savaşı kazanmak için en gaddar generalini oraya yolladı. Valeriano Weyler adını taşıyordu. Weyler, kök kazıma yöntemlerini kullanan biriydi ve Toplama İlkesi adlı yasayı yaratmıştır. Bu yasa, kırsal kesimde yaşayan halkın istekleri olmadan zorla kasabalara taşınmasını gerektirmekteydi ve devrimcilerin kırsal kesimden sağladığı desteğin önüne geçmek amacını taşımaktaydı. Küba'nın geniş alanları boşaltıldı ve insanlar kırsaldan şehirlere göç etmeye başladılar. Yerlerini terk etmeyenler ise derhal idam edildi. Terk edilmiş kırsal bölgelerdeki her şey, muz ağaçları dahil, yerle bir edildi. Kırsal kesimin şehirlere gitmesiyle büyük şehirler fazla mülteci alamayacak duruma geldi. Böylece, Weyler toplama kamplarının inşa edilmesini emretti. On binlerce sivil kalan kasabalara ve köylere yerleştirildi ve ilgiye muhtaç bırakıldılar. Bu korkunç bir insani faciaydı. 400,000 kişinin zorla tahliye edildiğini düşünün, ölü sayısı 155,000 ile 170,000 arasındaydı. Bu duruma yalnızca Küba'nın güçlü komşusu müdahale edebilirdi. ABD, Küba'daki İspanyol teröründen sonra asilerin son şansıydı. Müdahale etmelerini sağlamak için yeni bir ittifak kurdular. Amerika magazin basını, Küba vahşetinin fotoğraflarını ve raporlarını ABD'ye kaçırdı ve basın baronları Joseph Pulitzer ile Willam Randolph Hearst'in sahip olduğu gazetelere verdiler. Bu, ilk modern bilgi savaşlarından biri olarak kabul edilebilir. ABD'deki birçok gazete, İspanya'nın Küba'yı kontrol etmesine karşıydı. ABD Başkanı William McKinley, basının baskısı altındaydı ve çoğu Amerikalı, Küba'ya müdahale edilmesini istiyordu. Ancak McKinley, ülkesini savaşa sürüklemek istemiyordu. Bunun yerine, İspanya'ya bir ültimatom sundu: Küba'yı özgür bırakın yoksa ABD, asilere modern silah satmaya başlayacaktır. Bir güç gösterisi olarak McKinley, ABD donanması'nın en modern gemilerinden birini, Ocak 1898'de Havana'ya gönderdi. USS Maine, sadece 3 yıllık bir gemiydi ve ürkütücü 25 santimlik silahlarının 18,000 metrelik menzilleri vardı. Maine'in resmi görevi, Küba'daki Amerikan mülklerini korumaktı. İspanya hükümeti, Başkan McKinley'in taleplerini kabul etmeye hazırdı. Ancak, USS Maine'in sefere yollanması İspanya basınında bir saldırganlık göstergesi olarak kınandı. -Castro'nun teorisine göre, ABD müdahaleye gerekçe göstermek için kendi kendine patlatmıştı. -Başkalarına göre, İspanya'ya karşı savaşan Kübalılar, müdahale edilmesi için gemiyi patlatmışlardı. Müdahale edilmesi için ABD'e bir bahane lazımdı ve Maine'i bahane olarak kullandılar. -ABD'nin ilk tepkisi, bunu İspanyolların yaptığını düşünmek oldu. ABD'yi adadan kovmaya çalışıyorlardı ve bu yüzden ABD'nin karşılık vermesi gerekiyordu. Başkan McKinley artık kamu baskısına daha fazla dayanamayıp orduyu seferber ederek 21 Nisan 1898'de İspanya'ya savaş açtı. Resmi amaç, Küba'ya bağımsızlığını sunmaktı. Ayrıca meclis, Küba'nın Amerika Birleşik Devletleri'ne katılmayacağına karar verdi. İspanya için bu savaş ilanı bir felaketti. Küba'daki İspanyol ordusu, Avrupa desteği olmadan fazla dayanamayacaktı. Bu zayıf noktadan faydalanmak için ABD donanması hemen Küba'nın etrafına bir deniz kuşatması yerleştirdi. İspanya donanması da ordusu gibi tuzağa düşmüştü. Gemiler, Santiago Limanı'nda, adanın doğusundaki en büyük şehirde demirlenmişti. Kuşatmanın ardından ABD birlikleri hiçbir direnişle karşılaşmadan güneydoğu Küba'ya vardılar. 1898'de normal Amerikan ordusunda sadece 28.000 asker vardı. Küba'yı işgal etmeye yeterli değildi. Sayılarını arttırmak için gönüllü asker birimleri seçildi. Bunlardan en ünlüsünün adı Rough Riders'dı. Gönüllü süvari birliği Rough Riders'ı başlattı. Komutanları, donanma müsteşarı Theodore Roosevelt'ti. Küba'nın kurtuluş savaşı için o da gönüllü olmuştu. Haziran 1898'de Rough Riders, öncü filmci Thomas Edison'ın ilk filmlerinden birinin konusu olmuştu. Rough Riders, Küba'ya 23 Haziran 1898'de vardılar. İlk görevleri Santiago'daki İspanyol kalesini ele geçirmekti. İspanyol ordusu şehrin dışında güçlü konumlara ulaşmıştı. Savaşın en yoğun anında Rough Riders'ın komutanı Theodore Roosevelt adamlarına Santiago'nun dışındaki tepelere hücum etmelerini emretti. Her iki tarafın da ağır kayıpları oldu. Ama sonunda Amerikalılar kazandı. Savaş sonrası Roosevelt ve Rough Riders meşhur oldular. Ancak zafere olan katkılarını şiddetle inkar edenler de var. Zaferin ardından Amerikalı birlikler ve Kübalı asi güçler, Santiago'nun tamamını kuşatmıştı. Bu hem İspanya ordusunu hem de son zafer şanslarını tehlikeye atmıştı. İspanya savaş filosu hala Santiago Limanı'nda demirliydi. Filonun limanı kuşatması, ABD donanması kadar ağır silahları yoktu. Ancak kruvazörlerden ve muhriplerden oluşan İspanya gemileri daha moderndi. Açık denizlere kaçmak onların tek şansıydı. 3 Temmuz 1898'de İspanya filosu kaçmak için limandan uzaklaşmaya başladı. 2 saatlik bir savaşla bütün İspanyol filosu yok edilmişti. 323 İspanyol denizcisi öldürülmüş, 1729'u da esir alınmıştı. Karşı tarafta bir Amerikalı denizci ölmüş, bir diğeri yaralanmıştı. Filosunu yitiren İspanya için savaş sona ermişti. İspanya teslim olduğunda Küba zafer coşkusu içindeydi. Havana'daki İspanya bayrağı 13 Ağustos 1898'de son kez indirildi. Ancak Küba'nın özgürlük hayalleri yine gerçekleşmedi. İspanya bayrağı indirildiğinde ABD bayrağı dalgalanmaya başladı. İspanya zaferi, Theodore Roosevelt'e Beyaz Saray'ın kapılarını açtı. Roosevelt, 1901'de devlet başkanı oldu. Savaştan önce söz verildiği gibi, Küba, onun başkanlığında bağımsız bir devlet olacaktı. Aynı zamana kadar Amerikalı şirketler, Küba'nın ekonomisinin büyük bir kısmını ele geçirmişti. Birliklerini geri çekmek için ABD hükümeti ciddi güvenceler talep etti. 1901 yılında Kübalılar toplanıp Küba'nın anayasasını yazmaya başladılar. O esnada birkaç meclis üyesi, Orville Platt adlı bir senatörün liderliğinde Küba'nın bağımsızlığı ilan edilip ABD'nin geri çekilmesi için Amerika mülklerinin korunacağına dair güvenceler olması gerektiğini ya da ABD'nin müdahale etme hakkı olduğuna karar verdiler. Bunu öğrenen Kübalılar, derhal bu fikri reddettiler. Platt yasasına göre, Küba özgür bir ülke olamayacaktı. Ancak biliyorlardı ki Washington'a taviz vermezlerse, birlikler geri çekilmeyecekti. Platt yasasına göre, ABD'nin Küba'da askeri üs kurma yetkisi olacaktı. Amerikalıların seçtiği yerler arasında, adanın en güneydoğu köşesinde Guantanamo Koyu vardı. Koyun doğal ve derin limanı, büyük savaş gemilerini barındırmak için idealdi. ABD donanması, ABD dışındaki en büyük deniz üssünü Guantanamo'da kurdu. Bu sırada, Atlantik ve Pasifik Okyanusunu birleştirmek için Panama Kanalı'nın inşaatına başladılar. Amerika Donanması, Guantanamo'dan Karayiplerdeki tüm nakliyatı kontrol edebilecekti. ABD, Guantanamo Koyu'nu 1903'ten beri yıllık 4.085 dolara ebediyen Küba'dan kiralıyor. Burası, devasa bir üs ve ABD denizcileri için bir sürü tesis sağlanıyor. Küba'daki tek McDonald's lokantası gibi. Ancak uluslararası açıdan, Guantanamo, ABD ile Küba arasında gerilim yaratan bir sorun. 1901'de Başkan Theodore Roosevelt, Küba'daki seçimlere izin verdi. 31 Aralık 1901'de Kübalılar ilk kez oy kullanarak ilk cumhurbaşkanlarını seçtiler. Ancak ABD'yi protesto etmek için en umut verici aday, bağımsızlık savaşlarındaki bir general adaylığını geri çekti. Geriye kalan tek aday, Tomas Estrada Palma'ydı. ABD'de sürgünde yaşayan bir Kübalıydı. Rakipsiz olduğu için Estrada Palma'nın zaferi kaçınılmazdı. Kübalıların yarısından çoğu, ona oy verdi. ABD başkanı Tomas Estrada Palma'yı seçmedi, o demokratik bir şekilde seçilmişti. Ancak, en belirgin gerçek, Platt Yasası altında başkan seçilmiş olmasıydı. Tomas Estrada Palma ve sonraki hükümetler Küba'yı genellikle Amerika'nın etkisi altında tuttu. USS Maine'de ölen şehitlerin anısına Havana'nın merkezine bir anıt dikildi: Küba'yı koruyacak bir Amerikan kartalı. 1901'de Küba, özgürlüğe doğru ilk adımlarını attı. 400 yıllık İspanyol sömürge yönetimi sona ermişti. Ancak, Küba'nın geleceği o zamanlar da belirsizdi, günümüzde olduğu gibi. ABD'nin adaya getirdiği demokrasi kavramı, Kübalılar için çok yeni bir kavramdı ve uygulaması tahmin edemeyeceğimiz kadar zordu. Küba feragat ederse, ABD askerleri adayı yeniden ele geçirmek için hazırda bekliyordu. Bu nedenle, Pulitzer ve Hearst zamanından USS Maine faciasından İspanya-Amerika Savaşı'na kadar, Küba ile ABD arasındaki ilişkiler her zaman gergin kaldı.


Küba'nın tarihi, 500 yıldan fazla bir süre boyunca sefalet ve zulümle dolu oldu. Ancak Kübalılar, özgürlük hayallerinden hiç vazgeçmediler. 1953 yılında, Küba'nın genelkurmay başkanı Batista, bir askeri darbe ile iktidara geldi. Batista'nın hükümetine karşı çıkan herkes acımasızca susturulduğu için, ülkede politik kargaşa yaşandı. Bu sırada, Küba Karayip'teki en büyük adalardan biriydi ve Bolivya, Arjantin, Kolombiya ve Güney Amerika'nın diğer bölgelerinde olduğu gibi, burada da ciddi bir politik çalkantı yaşanıyordu. 16 Ekim 1953'te, Fidel Castro yargılandı ve kendi savunmasını yaptı, çünkü bir avukattı. Fidel, tarihin kendisini bağışlayacağını iddia etti ve özgürlük mücadelesinin yolunu açacak bir konuşma yaptı. Mahkeme, Fidel Castro'yu 15 yıl hapis cezasına çarptırdı. Kardeşi Raul Castro ve diğer isyancılara da 10 ila 13 yıl arasında hapis cezası verildi. Fidel Castro'nun kayınpederi Rafael Josee Diaz-Balart, Batista'nın hükümetinde bir bakandı ve düşmanları ve rakipleri, Fidel'in sadece bu yüzden idam cezasından kurtulduğunu ileri sürdüler. Küba Devrimi'nin tarihi, Küba halkının uzun süredir yaşadığı zulüm ve sefaletin ardından gerçekleşti ve Fidel Castro liderliğindeki devrimci hareket, ülkenin kaderini değiştirdi. Devrim, Küba'nın bağımsızlığını ve sosyalist bir toplum inşasını savunuyordu. Bu hareket, Latin Amerika'da ve dünya genelinde büyük bir etki yarattı ve hala tarihin en önemli olaylarından biri olarak kabul ediliyor. Küba'da Batista'nın adamları isyanları bastırmaya devam ederken, hapis Kastro kardeşler ve isyancılar için nispeten daha iyi bir alternatif olarak kalmaya devam ediyordu. Ancak, 18 ay sonra başkan Batista'nın, Moncada kışlasına saldıran kadın ve erkeklere genel af çıkardığını açıkladığı haberi geldi. Bu, Fidel ve kardeşi Raul'un yeniden özgür olmaları anlamına geliyordu, ancak birkaç askeri öldürmüş olmalarına rağmen. Fidel, serbest bırakılmasını büyük bir zafer olarak kutladı ve kardeşi ve yoldaşlarıyla birlikte Meksika'ya giderek oradan yeni bir devrim başlatmayı planladığını açıkladı. 26 Temmuz Harekatı olarak adlandırılan isyan gruplarının yeni adı, Moncada saldırılarının ikinci yıldönümünde verildi. Kastro kardeşler, hapisten çıktıktan sonra, beyan ettikleri gibi, gruplarının diğer üyeleriyle birlikte Küba'yı terk edip Meksika'ya gittiler ve orada devrimin öncüleri olma planlarını yaptılar. Meksika, 40 yıl önce bir devrim sonucu özgürlüğüne kavuşmuştu ve Kübalılar da bu başarıyı yakalamak istiyorlardı. Fidel'in 26 Temmuz harekatına katılmak için sürgüne gönderilen birkaç Kübalı da vardı. Onlar da Batista'yı zorba bir diktatör olarak görüyorlardı ve Meksika'da Kastro kardeşler, Ernesto "Che" Guevara adlı bir Arjantinli doktorla tanıştılar. Che, daha sonra devrimci solun ikonlarından biri olacaktı. Grup, 1955 yazında Meksika'da örgütlendi ve liderliği Fidel yaptı. Che henüz ön planda değildi, ancak diğer Kübalılar tarafından kabul edilmek biraz zaman aldı. 27 yaşındaki Che, tıp fakültesini yeni bitirmiş ve Güney Amerika'yı motosikletiyle dolaşmıştı. Şimdi, ezilmiş ve sosyal imkanlardan mahrum tarım işçilerinin hakları için savaşmak istiyordu ve grupun teorisyeni oldu. Bu yeni harekatın, Küba'nın tarihi için önemli bir dönüm noktası olduğu açıktır. Fidel, Küba'da gerçekleşecek devrim için tüm asi grupların birleşeceğine dair kararlıydı. Ancak Che ve Raul'un aksine, komünist bir devrimin başarılı olacağına inanmıyordu. Bu nedenle, Küba'nın sosyalist devrimi için bir arayış içine girdi. Ancak, Meksika'da silahlı aktivistlerin varlığı kabul edilemezdi ve yetkililer derhal onları tutukladılar. Kastro kardeşler ve Che de tutuklandı. Bu onların bir kez daha hapishaneye girmelerine yol açtı. Fidel, Küba için yaptığı planları ve devrimin yönünü yeniden düşünmek zorunda kaldı. Belki de daha önce hiç düşünmediği yeni bir yaklaşım gerekiyordu. Adamları Meksika'nın iç bölgelerinde talim alırken, Fidel, Kübalı sürgünlerden para bağışı toplamak için ABD'ye yolculuk yaptı. Bu yolculuk, onun devrimci hareketi için önemli bir finansal kaynak sağladı ve hareketin sürdürülebilirliği için gereken kaynakları temin etti. Fidel, 1956'da Küba'ya dönmek için kullanacağı tekneyi satın almak için topladığı parayı kullandı. Sempatizan bir silah tüccarından 18 metrelik bir yolcu teknesi olan Granma'yı satın aldı. Kübalı isyancılar, bu tekneyi Granma olarak tanımladılar ve günümüzde bu tekne, devrimin en meşhur anıtlarından biri olarak bir müzede sergileniyor. 1955'te Batista'nın yaklaşık 35 bin kişilik bir silahlı kuvveti vardı. Ordusu ve hava kuvvetleri, Küba'nın yakın müttefiki ABD sayesinde gereken ikmal ve cephane kaynaklarına sahipti. Küba ile ABD arasındaki ilişki daha da güçleniyordu. Ancak, bu avantajlar, Fidel'in motivasyonunu azaltmadı. 25 Kasım 1956'da, adamlarıyla birlikte Küba'ya yelken açtı. Gemideki 82 adam, ayrıca erzak ve cephaneyle Granma'yı tehlikeli bir şekilde aşırı yükledi. Bu, deniz seferini daha da zorlaştırdı ve tutkulu bir mücadele ortamı yarattı. Fidel Castro ve adamları, Küba devrimi için mücadelelerine başladıklarında, zorlu bir yolculukla karşı karşıya kaldılar. Ancak, onların kararlılık ve cesareti, onları başarıya götüren şey oldu. Bu yolculuk, Küba tarihinde bir dönüm noktası olarak kabul edilir ve Fidel Castro'nun devrimci hareketi için temel bir adım olarak görülür. Onun öncülüğünde, Küba'da bir devrim gerçekleşti ve ülke, tarihindeki en önemli ve dönüştürücü olaylardan birine sahne oldu. Yolculuk 2 gün gecikti ve tekne aşırı yüklendiği için hasar gördü. Fırtına 4 gün boyunca devam etti. 7 günlük yolculuktan sonra Granma, 2 Aralık 1959'da Las Colaradas sahilindeki bir koya vardı. Granma ekibi, Batista'nın ordusuyla karşı karşıya geldi. Ancak sahile yakın olmaları ve siper azlığı nedeniyle, Batista'nın hava kuvvetleri asileri kolayca avlayabildi. Granma'nın Las Coloradas'a varışından sonra, çoğu savaşta öldürüldü. Hayatta kalanlar, Küba'nın en yüksek tepesi olan Pico Turquino'ya kaçtı. Granma'nın 82 yolcusundan 50'den fazlası öldürüldü. Fidel'in Küba'yı ele geçirme planları başarısız oldu. 24 Şubat 1957 tarihli bir New York Times makalesi, Fidel Castro'nun kurtulduğunu açıkladı. Herbert Matthews, Havana'daki bağlantılarıyla gizlice Fidel'e ulaşmayı başardı. The New York Times makaleleri, Matthews tarafından 26 Temmuz harekatına destek verildi ve Fidel bir efsanevi karakter olarak tasvir edildi. Fidel, milli kahraman Jose Marti'yi örnek alarak kendisini Küba'nın kurtarıcısı olarak göstermeye devam etti. Batista desteklenirken, Küba'da dağlarda saklanan bir grup isyancı hiç kimseyi endişelendirmiyordu. Sovyetler Birliği Latin Amerika ve anti-Amerikan propagandaları yapmaya başladı. Fidel'in en büyük başarıları savaş meydanında değil, propagandalarında gerçekleşti. Camilo Cienfuegos, Fidel'in harekatı sayısını ve gücünü geliştirirken orduyla sık sık çatışıyordu. Bitmeyen gerilla savaşları ve kaybedilen duygusu Batista'nın gücünü tüketti. Batista'nın 35.000'den fazla askeri olmasına rağmen, Fidel'in Pico Turquino karargahına saldırmadılar. Fidel'in grubunun üstünlüğü kanıtlandı. Askerler gazetelerde gururlu pozlar verirken, isyancılar nihai zaferlerinden eminlerdi. Batista'nın ordusu Fidel'in isyancı grubunu yok etmeye bile başaramadı. Che Guevara adaya yaralıları iyileştirmek için geldi ve ön cephede savaştı. Ayrıca Radio Rebelde adlı korsan bir radyo kanalı açtı ve devrimin esas sesi haline geldi. Che'nin Radio Rebelde'si sayesinde daha çok Kübalı Fidel ve harekatının başarıları hakkında bilgi sahibi oldu. Yüzlerce kişi gruba katıldı ve 1958 yazında Fidel hücuma geçme gücüne sahip olduğunu hissetti. ABD'yi de hedef alan basın kampanyaları düzenlendi. Kübalı Robin Hood'a yardım etmek herkesin dikkatini çekti. Fidel, çoğu birkaç yüz kişiden oluşan grubu doğuya ve batıya ayırdı. Fidel ve Raul, Pico Turquino'dan iki birimle ayrılarak Santiago'ya gittiler. Che ve Camilo Cienfuegos komutasındaki iki diğer grup kuzeydeki Havana'ya doğru ilerledi. Küba ordusu, Fidel'in radyoda ilan ettiği saldırıya karşı koyabilmek için tüm güçlerini seferber etti. Temmuz 1958'de 8 gün boyunca silahlı bir çatışma yaşandı. Fidel'in adamları, bir kez daha yenilmek üzereydi ve geri çekilmek zorunda kaldılar. Ancak radyoda kazandıkları zafer duyuruldu. Fidel'in isyancıları Batista'nın ordusundan kaçtı. Radyo kanalları, muhteşem bir zafer kazandıklarını söylüyordu. Bu haber Radio Rebelde'de defalarca tekrarlandı. Ordunun Fidel'i öldürüp durduramaması, Küba halkının ona inanmasına neden oldu. Fidel'in ordusunun diğer yarısı daha başarılı oldu. Che'nin liderliğindeki isyancılar, Santa Clara'ya silah taşıyan zırhlı bir treni ele geçirdiler. İsyancıların en büyük askeri zaferi buydu ve bozguna uğramışların çoğu Che'nin birliğine katıldı. Bu sırada, doğu Küba'da Fidel ve Raul, kalan askerleri Santiago'ya ilerlettiler. ABD, Küba politikasına müdahale ederek Batista'nın kontrolü ele geçirememesi nedeniyle büyükelçisinin istifasını istedi ve Batista kaçarak diktatörlüğü sona erdi. Fidel ve isyancıları 1 Ocak 1959'da Santiago'yu ele geçirdi ve Che ve Camilo'nun birimleri Havana'ya doğru ilerliyordu. Havana'da hala 15.000 asker ve yüksek sayıda polis kuvvetleri vardı, ancak ne ordu ne de polis isyancılara karşı direnmedi. Fidel, harekatıyla hükümeti ele geçirdi ve kendisini Küba'nın kurtarıcısı ilan etti. Fidel Havana'ya ulaştığında uluslararası basınla karşılaştı. Adamlarının uyguladığı idamlar ve infazlar hakkındaki soruları cevapladı. Havana, "Savaşta neler olduğunu bilmek istiyorsanız, dünya tarihinde bizim kadar düşmanına saygılı davranmış bir ordu bulamazsınız" dedi. Küba'da bir devrim gerçekleşmişti ve bu devrim, Ocak 1959'da gerçekleşti. Hala Küba tarihinde en bilinen devrimlerden biridir.


İspanya, Amerika'yı sömürgeleştirmek için 400 yıl boyunca Küba'yı kullanmıştı. İspanya'nın diğer kolonileri bağımsızlığını kazanırken bile, Küba İspanya'ya bağlı kalmıştı. 1868'de, uzun bir bağımsızlık savaşı başladı ve İspanya, adayı ellerinde tutmak için yüz binlerce asker gönderdi. Ancak 1898'de ABD, İspanya'ya karşı savaşa girdi ve İspanya savaşı kaybetti. Amerika, Küba'yı kendi eyaletlerine dönüştürmeyi amaçladı ve İspanyol vergilerinin kalkması ve Amerikan yatırımlarının etkisiyle adanın ekonomisi canlandı. Savaşın ardından, ABD Küba'yı işgal etti. Ancak, Küba'nın bağımsızlığı gerçekleşmesi için 3 yıl geçmesi gerekiyordu. Sonunda, Küba hükümeti 20 Mayıs 1902'de göreve başladı. Bu dönemde, Platt Yasası yapıldı. Yasaya göre, ABD Küba'ya müdahale etme hakkına sahipti ve aynı zamanda Küba'da askeri üsler kurma hakkına da sahipti. Bu üslerden biri, Amerika Birleşik Devletleri tarafından 1903 yılında Guantanamo Körfezi'nde kuruldu. Guantanamo, Karayipler'in kontrolü için hayati bir öneme sahip olan, ABD dışındaki en büyük Amerikan donanma üssüdür. Ancak, Küba'ya müdahale hakkıyla birleştirildiğinde, bağımsızlığını yeni kazanmış adanın bağımsızlığına tam anlamıyla saygı gösterilmediği anlamına geliyordu. Bağımsızlıktan sonra, Küba'nın en büyük hazinesi şeker kamışı oldu. Küba'nın iklimi ve toprağı, şeker kamışı üretimi için mükemmel bir ortam sağlıyordu. Köylülerden şeker baronlarına kadar pek çok kişi, geçimini şeker kamışından sağlıyordu. Şeker, Küba'nın ihracatının %80'ini oluşturuyor ve üretimin çoğu ABD'ye gidiyordu. Ayrıca, Küba'nın diğer ürünleri arasında kahve, tütün ve meyveler de bulunmaktaydı. Ancak, şeker kamışı üretimi, Küba'nın ekonomik çıkarlarının en büyük kaynağıydı ve ülkede iş imkanı sağlayan büyük şirketlerin çoğu, şeker kamışı endüstrisi ile ilgiliydi. Küba-ABD anlaşması, ABD'nin tüm şeker ihtiyacını Küba'dan karşılamasını ve bu amaçla bir kota belirlemesini içeriyordu. Bu sayede Küba, ABD'ye ihtiyaç duyduğu şeker sağlamaya başladı. Ancak yıllık şeker üretimi, ABD'nin ihtiyacını karşılayamamaya başladı. ABD'nin kimya ve ecza sanayileri için büyük miktarda şeker gerekiyordu. İspanya'ya karşı verilen bağımsızlık savaşı, ciddi bir işgücü açığına neden oldu ve Küba, kamış hasatlarında çalışacak yüz binlerce işçiye ihtiyaç duyuyordu. Böylece, Küba göçmenlerin Mekke'si haline geldi ve 120,000 Çinli işçi ile birlikte binlerce İspanyol ve hazine avcısı da ülkeye geldi. İspanya'nın Lancara kentinde doğan Angel Castro, hayatının büyük bir kısmını Küba'da geçirdi. Küba'ya İspanya adına savaşmaya gelmişti ve savaş sonrası nişanlısının başkasına aşık olduğunu öğrenince burada kalmaya karar verdi. Ülkesine karşı görevi yükümlülüğü olsa da hayatını burada kurmaya karar verdi. Küba'nın doğusuna yerleşti ve işçi olarak hayatını kazanmaya başladı. Şeker kamışı tarlalarında ve madenlerde çalıştı ve biriktirdiği paralarla hayali bir ev satın alabilmekti. Ancak onun için ve Küba halkı için özgürlük Amerika'nın iyi niyetine kalmıştı. 6 Ekim 1906'da binlerce Amerikan askeri, hiçbir uyarı olmaksızın Küba'yı işgal etti. Adanın ordusu yoktu ve savaşmadan teslim oldu. Küba'nın seçilmiş hükümeti görevden alındı ve ABD'nin bu yaptığı tamamen yasaldı. Platt Yasası gereği, ABD müdahale hakkını kullanmıştı. Ancak Kübalılar için bu, ülkelerinin gerçek özgürlüğüne ulaşmalarını engelledi. Amerika'nın müdahalesi sonrası, Küba'da iç çatışmalar ve ayaklanmalar baş gösterdi. İnsanlar seçimlerde yolsuzluklar olduğunu söylüyordu ve Küba Başkanı Estrada Palma baskı altındaydı. Ancak ordu olmadığı için halkı kontrol altına alamıyordu. Küba'nın işgali başladıktan sonra Estrada Palma çekilmeye zorlandı ve ABD, bir vali atayarak Küba'yı yeniden kontrol altına aldı. Ancak vali seçim sözü verdi ve Küba halkı, yeniden özgür olma umudunu korudu. Amerikan ordusunun oluşmasıyla birlikte birçok Amerikalı yatırımcı da Küba'ya gelerek adanın ekonomik patlamasından paylarını almak istedi. Amerikan askeri valisi de onları destekledi ve tren yolları, bazı limanlar ve şeker sanayinin büyük bir bölümü Amerikan kontrolüne girdi. Amerikalılar, Küba'nın çoğu İspanyol kökenli doktor ve subaylardan oluşan elit kesimini kontrol ediyordu. Bu kesim, adayı yönetmek için Amerikalılara güveniyorlardı. Ancak çoğu yoksul Kübalı bağımsızlık savaşından ne kazandıklarını sorguluyordu. İspanyol göçmeni Angel Castro da Amerikan şirketlerinin en büyüğü olan United Fruit şirketinde çalıştı ve işlerini büyüterek yoksul göçmenlerden saygın bir iş adamına dönüştü. Bağlantıları sayesinde şirket yöneticisinin kızıyla tanışarak onunla evlendi. I. Dünya Savaşı'nın çıkmasıyla birlikte dünya pazar lideri olan Rusya ve Almanya'nın şekeri şeker pancarından elde etmesi, rakiplerinin elenmesi anlamına geldi ve bu durum Küba'nın dünya pazar lideri olması için avantajlı bir konuma sahip olmasını sağladı. Ancak yine de Küba'nın gerçek özgürlüğü Amerika'nın iyi niyetine bağlı kalmaya devam ediyordu. Savaşın etkisi, ekonomik olarak, tüm adada hissedilmişti. Şeker fiyatlarındaki artış, Amerikan yatırımcılardan İspanyol çiftlik yöneticilerine ve hatta yoksul Kübalı köylülere kadar herkesin yüzünü güldürmüştü. Ancak bu başarı, ormanlık alanların ve kahve çiftliklerinin şeker kamışı üretimi için feda edilmesiyle ortaya çıkmıştı. Böylece, Küba tek ürünlü bir ülke haline geldi. Bu dönem, Şişman İnekler Zamanı olarak adlandırıldı. Fahiş şeker fiyatları, dünya genelinde rekabeti artırdı. Java, Filipinler, Hindistan, Porto Riko, Brezilya hep pay kapma derdindeydi. Ancak 1918'de Birinci Dünya Savaşı sona erdiğinde, durum daha da zorlaştı. Eskiden kapalı olan ticaret yolları açıldı ve dünya pazarı şekerle dolup taştı. Fiyatlar düştü ve Küba, satabileceğinden çok daha fazla şekerle karşı karşıya kaldı. Bu durum Cılız İnek dönemine girildi. Krizin başlıca kurbanları, şeker kamışı kesicileriydi. On binlercesi Afrikalı kölelerin soyundan geliyordu ve işsiz kalmışlardı. Hükümetten yardım alma ümitleri yoktu. Çoğu işsiz Kübalı adanın ordusuna katıldı. Onlar için mevcut tek iş oydu. Ancak, yaşam koşulları iyileşmedi ve neredeyse hepsi beyaz ve İspanyol kökenli subayların yönetimi altında acı çekmeye devam ettiler. Ekonomik olarak, Amerikan şirketleri Küba ekonomisinde hakimiyet kurmuştu ve kriz sırasında bile, Kübalıların rahat hayatlarına devam etmelerini sağlayacak kadar para akıtıyorlardı. Bu sayede, Amerikalı iş adamları ile İspanyol kökenli Kübalı ortaklar, adanın ve ekonominin kontrolünü ellerinde tutmaya devam edebildiler. 1920'lerin başlarında, Küba hala ABD'ye bağımlıydı. Ancak, bu durum artık geçerli değildi. Birinci Dünya Savaşı bittikten sonra, Amerika şekerini başka yerlerden tedarik edebiliyordu. Amerika'nın en büyük korkusu artık, yükselen komünizm tehlikesiydi. İşsizlik oranı, özellikle Angel Castro'nun yaşadığı Küba'nın doğusunda arttı. İşgalci askerden mülteciye ve nihayet toprak ağasına dönüşen Angel Castro, ailesiyle birlikte zorlu bir hayat sürdürdü. Angel Castro'nun ilk eşi Mari'den beş çocuğu oldu. Ancak 1920'lerde çift ayrıldı. 1922'den beri Angel'in aşçısı Lina ile ilişkisi vardı ve 1923'te bir kızı oldu. Onu üç oğlu takip etti: Ramon, Fidel ve Raul. Henüz aile soyadını taşımıyorlardı ve aile evine gitmeleri yasaktı. Bunun yerine babalarının yoksul işçilerin çocuklarıyla birlikte büyüdüler. O dönemde, evli olup gayrimeşru çocuk sahibi olmak büyük bir sorundu ve boşanmaya iyi gözle bakılmıyordu. Yasal olarak da zordu. Bu nedenle Angel, karısı ve ailesiyle birlikte kaldı. Ancak, malikanesinin birkaç yüz metre ötesindeki kulübede yaşayan oğlu Fidel'i de yetiştirdi. Fidel, yıllarca babasını sadece yaşadığı toprakların ona ayıracak zamanı olmayan sahibi olarak tanıdı. Yıllarca babası tarafından tanınmadı ve Fidel çok uzun süre gayriresmi kaldı. Küba'daki şeker krizi, 1. Dünya Savaşı'nın 1918'de sona ermesiyle başladı ve yıllarca devam etti. Kübalılar, savaş öncesinde astronomik fiyatların artık geride kaldığını anladılar ve Küba'nın şekere bağımlı olmayan bir geleceğe doğru yol alması gerektiğini fark ettiler. 1924'te Küba, başkanlık seçimlerine hazırlanıyordu ve bir adam Küba'nın kurtarıcısı olarak öne çıktı. Bu seçimler, ülkede önemli değişikliklerin yaşanacağı bir dönemin başlangıcını işaret ediyordu. Machado, bağımsızlık mücadelesi veren bir savaş kahramanıydı. 3 yaşındayken İspanyolların savaş esiri olmuştu. Kübalılar arasında en genç general rütbesine yükselen kişiydi. Machado, Küba'yı şeker ve ABD'nin kontrolünden kurtaracağına söz verdi. 1924 seçimlerinde kazanan Machado'nun ilk ve en hızlı projelerinden biri, ABD şirketlerinin sahip olduğu tren yollarına alternatif bir yol oluşturarak, Küba'yı baştan başa otoyollara kavuşturmak ve uzak şehirleri başkent Havana'ya bağlamaktı. Yolların ardından parlamento binasını yaptırdı ve diğer ünlü yapılar takip etti. Ancak bu paraların hepsi ABD bankalarından geliyordu. Machado'nun liderliği altında, Küba'nın ekonomisi toparlandı ve ada Karayipler'deki diğer ülkelere örnek oldu. Amerika kıtasındaki en modern telefon ağı Küba'da yapıldı ve her şehre düşen radyo istasyonu sayısı diğer ülkelerden daha fazlaydı. Ancak Machado'nun başarısı, Küba'yı bekleyen yeni bir krizin doruk noktasındaydı. 24 Ekim 1929'da Amerikan borsası çöktü ve bu büyük bunalımın başlangıcı oldu. 1932 yılında, Büyük Bunalım'ın başlangıcından tam 3 yıl sonra, tarihin en kötü kasırgası Küba'yı vurdu. Başkan Machado, yeniden inşa etme çabalarını bizzat denetledi, ciddi hasar gören yerlere yardım gönderdi ve bir kez daha kendini Küba'nın kurtarıcısı olarak resmetti. Ancak insanların başkanlarına olan güveni azalmıştı. 1920'lerde finanse eden Amerikan bankaları, Machado'nun inşaat patlamasını finanse eden Amerikan bankaları, şimdi paralarını geri istiyorlardı. Machado borçları ödemek için bütçe kesintileri yaptı, binlerce memuru işten çıkardı ve onlar da protesto etmek için sokaklara döküldüler. İşlerini kaybetmekten korkan binlerce Kübalı da protestolara katıldı. Küba'da yine başka bir isyanın başlangıcıydı. Ancak 1906 Estrada Palma döneminin aksine, Machado'nun elinde ordu ve güçlü polis kuvvetleri vardı. Machado'nun polis kuvvetleri gösteriler sırasında bir öğrenci liderini öldürdü ve bu ölüm bir fitili ateşledi. Havanadaki üniversite öğrencilerinin ardından, Küba'nın seçkinleri de Machado'yu diktatörlük yapmakla suçladı ve rejime "tropikal faşizm" dedi. Tam da bu dönemde, 1933'te, Angel Castro asi oğlu Fidel Castro'yu bir öğretmenle yaşaması için doğu Küba'nın en büyük şehri olan Santiago'ya gönderdi. Yaşlı Castro, bunun henüz 6 yaşındaki oğlu için iyi bir eğitimi garanti edeceğini umuyordu. 1933 yazında, Havana sokaklarında Machado karşıtı gösteriler devam ediyordu ve Miami'deki sürgündeki Kübalılar da isyanları destekliyorlardı. Onlardan biri de Profesör Grau'ydu. Rejim karşıtlarını bastırmak için Başkan Machado sıkıyönetim ilan etti ve rejim karşıtları tutuklandı ve askeri mahkemelerde yargılandı. Davaların tutanakları çavuş Fulgencio Batista tarafından tutuldu. 1901 yılında Küba'nın Banes kentinde doğan bir çavuş ve mahkeme zabıt katibi, Machado, ABD'nin himayesinde sığındı, ancak ABD ona destek vermeyi reddetti ve ülkeden ayrılması gerektiğini söyledi. 1933'te Batista, insanları ayaklanmaya çağırdı. Batista, kendini silahlı kuvvetlerin başkanı ilan etti ve Küba'daki yeni güç dengesi içinde önemli bir konuma geldi. Ayrıca sürgündeki Grau'yu Miami'deki sürgünden geri çağırdı ve onu başkan olarak atadı. Tüm subaylar teslim olmayı reddetti. 400 tanesi Havana'daki Hotel Nacional'e sığındı. Batista'nın askerleri ateş açtığında, Amerikalı televizyoncular oradaydı. Çatışma 2 gün sürdü. Oteldeki subayların cephanesi tükendiğinde, zafer Batista tarafından kazanıldı ve tüm muhalifleri bir hamleyle yok etti. Başkan Grau, Küba'yı parlak bir geleceğe taşımak istediğinden, büyük bir reform programı başlattı. Küba'yı dünyadaki en modern demokrasi haline getirmek istiyorlardı. 100 günde büyük reformlar gerçekleştirildi. Kadınlara oy hakkı, işçi hakları, iş gününün 8 saate düşürülmesi ve daha büyük haklar tanınması gibi reformların kalbinde işçiler vardı. Bu durum Amerikan şirketleri için büyük bir endişeye neden oldu, çünkü Küba ekonomisine hakimlerdi. ABD hükümeti için de bir sorundu, çünkü komünizm tehdidi altındaydı. Batista, askerlerine Hotel Nacional'e ateş açmalarını emrettiğinde, Amerika müdahale etmedi. Ancak Başkan Grau yeni çalışma yasaları çıkardığında, büyükelçilikleri Batista'ya ültimatom yolladı. Batista, devrimci yoldaşı Grau'yu feda etti, istifaya zorladı ve çoğu reformu iptal etti. Sonra bir başkasını ve bir başkasını atadı. Havana'da da Washington'da olduğu gibi, gösterinin kimin yönettiğine dair hiç kimse şüpheli değildi. Batista'nın ordusu, Küba'da düzeni sağlamaya devam etti ve ABD'nin Küba'daki komünizm korkusu yatıştı. Çoğu Kübalı için Batista rejimi öncesindeki devrim karmaşasından daha iyiydi. ABD hükümeti Batista'ya güven duyuyordu, ancak o Küba halkına söz verdiği reformları yapmaya devam etti. Batista, sonraki yıllarda birçok reformu geri getirdi, örneğin işçi hakları, kadınlara oy hakkı ve sekiz saatlik iş günü. Ancak Batista'nın en büyük başarısı, 1934 Mayıs'ında geldi. Ada'nın en güçlü adamı sadece yedi aydır Batista, ABD ile yeni bir anlaşma imzaladı ve Küba'ya müdahale hakkını anayasadan kaldırdı. Küba tarihinde ilk kez özgür ve bağımsız bir ülke olduğu için Batista dönemi başlamış oldu.


Küba tatilinde rom ve puro ile haşır neşir olduğumuz doğrudur. Gitmeden önce puro hakkında fazla bilgimiz yoktu. Ama dönüşte puro gerçeklerini ve tüm detaylarını öğrenerek döndük. Küba'da sokakta sürekli yanınıza puro satmak için yanaşacaklardır. Sorduğunuzda fabrikada çalışan bir tanıdıkları olduğu, onun bu puroları çaldığı ya da ikramiye olarak aldığını söyleyecektir. Bunların hepsi yalan. Ne kadar inandırıcı konuşursa konuşsun Küba gibi merkezi otoritenin çok güçlü olduğu ve fabrikaların polis tarafından denetlendiği bir ülkede bu imkansıza yakın bir olasılık. Çok ısrarcı olabileceklerinden böyle kişiler yanaştığında sigara/puro içmediğinizi söylemek en akıllıcası. Küba'da puroyu almak için en doğru adres "la casa del habanos" denilen devlet mağazalarıdır. Varadero gibi çok turistik yerler dışında fiyatlar sabittir. Cohiba ülkenin en ünlü markasıdır. Fidel'in kullandığı marka olması ve yüksek kalitesinden dolayı fiyatları baya yüksektir. Siglo II yeni başlayanlar için ideal bir seçimdir, orta sertlikte aromatik bir içimi vardır. Adet fiyatı Mayıs 17 itibariyle 9,75 CUC'tur. Montecristo bir diğer ünlü puro markasıdır. Montecristo No #2 ucu sivri şekliyle markanın en ünlü purosudur. Orta-Yoğun sertlikte, son derece aromatiktir. Fiyatı 9,65 CUC'tur. Ancak uyarmakta fayda var, bu puro çok ünlü olduğu için Varadero gibi fazla turistik yerlerde 15 CUC'a kadar çıkabilir. Upmann ve Partagas da meşhur markalardır ancak puro deneyimi çok olmayanlar için biraz ağır olabilir. Hoyo de Monterrey markası yumuşak içimli purolarıyla tanınır. En ünlüsü epicure no 2 dir. Adet fiyatı 7 CUC'tur. Romeo y Julieta bir diğer dünya çapında ünlü markadır. En ünlüsü 3,90 CUC'luk fiyatıyla Romeo no 2 dir. Yukarıda bahsettiğim purolara kıyasla daha ince olduğu için içimi daha kısa sürer. Şahsi favorim Ramon Allones markasıdır. Biraz zor bulunmasına karşılık fiyat kalite konusunda en iyi Küba markası denebilir. Uzun içim sevenler için "Specially Selected (6.05 CUC)" daha kısa içim arayanlar için "Smal Club Coronas( 3.65 CUC)" tavsiye edilir. İçimi rahat, aromaları zengindir. Tek uzak durulması gereken marka en ucuzu olan Guantanamera'dır. O kadar yoldan sonra Küba'ya gitmişken daha iyisini hak ediyorsunuz. Ayrıca hediye olarak götürmeniz durumunda sevdikleriniz hayal kırıklığına uğrayabilir. Unutmadan puro işiyle ilgili olarak bir iki uyarımı daha dile getirmekte fayda var. Puro makasınızı yanınızda götürün, orta kalite makaslar Türkiye'de 60-70 TL'e bulunuyor. Puroyu asla sigarayı yaktığınız çakmakla ya da zippoyla yakmayın, aroması bozulur, sadece benzin tadı gelir. Puronun külünü sigara gibi biriktikçe hemen dökmeyin, biraz vakit geçince nazikçe dökün, aksi takdirde yapısı bozulur. Bu yazıyı okuduktan sonra bu kadar çok şey nasıl aklımızda kalacak, bu biraz abartı diye düşünebilirsiniz ancak Küba her zaman gidilen bir yer değil, gitmişken keyfini tam çıkarmak lazım. Puro da bunun önemli bir parçası. Ayrıca döndüğünüzde puro bilginizle hava atabilirsiniz. Küba'da yapacağınız puro alışverişinizde fazla paralar harcamayın diye güncel puro fiyat listesini pdf olarak aşağıdaki linkten indirebilirsiniz edinebilirsiniz. Küba turumuzda misafirlerimiz arasında olup bizi Puro konusunda aydınlatan, tüm detaylarını tek tek anlatan ve bu makaleyi yazan sevgili Suay Meriç arkadaşımıza çok teşekkür ederiz.


Seyahat öncesinde, Küba hakkında merak edilen pek çok soru var. Örneğin, Küba'ya ne zaman gidilir? Hangi ay en uygun? En iyi sezon hangi döneme denk geliyor? Bu soruların cevabı, her gezginin aklında yer alır. Küba, subtropikal iklime sahip bir ülkedir ve bu sebeple yılın her döneminde ziyaret edilebilir. Ancak, bazı aylar diğerlerine göre daha elverişli olabilir. Aralık ve Şubat ayları arasında seyahat edecek olanlar için denize girmek zor olabilir. Bu dönemde ülke yeterince sıcak olmadığından, yanınızda sweatshirt ve uzun kollu giysiler bulundurmanız önerilir. Kasırga dönemi, Küba'nın olmazsa olmazlarından biridir. Bu döneme dikkat etmek gerekir. Kasırga dönemi 1 Haziran'da başlayıp 31 Kasım'da sona erer. Elbette, bu dönemde ziyaret etmek tatilinizin berbat geçeceği anlamına gelmez. Ancak, bu dönemi mümkünse atlayarak gezinizi daha keyifli hale getirebilirsiniz. Özellikle Küba'nın benzersiz kültürüne yakından tanık olmak isteyenler, kasırga dönemi dışında ziyaret etmeyi tercih edebilirler. Ayrıca, Küba'nın tarihindeki pek çok önemli olay ve yer, ziyaretçilerin ilgisini çeker. Bu nedenle, gezinize daha fazla anlam katabilmeniz için biraz araştırma yapmanız önerilir. Eğer Küba'ya ilgi duyuyorsanız, ülkenin şehirlerindeki tarihi yapıları, müzeleri, festivalleri ve yerel pazarları ziyaret ederek daha keyifli bir tatil geçirebilirsiniz. Bu geziler, Küba'nın kültürüne daha yakından tanık olabilmeniz için de harika bir fırsat sunar. Yüksek sezon Kasım Mart ve Temmuz Ağustos arası, Geçiş sezonu Nisan Ekim ayları arası, ? Düşük sezon Mayıs ve Haziran Eylül arasıdır. Küba'nın fiyatları, yüksek sezonlarda %30 artmaktadır, bu yüzden ziyaretinizi planlarken fiyat artışlarını göz önünde bulundurmanız önemlidir. Bununla birlikte, yüksek sezonda otellerin doluluk oranları da oldukça yüksek olmaktadır, bu nedenle erken rezervasyon yapmanız gerekmektedir. Düşük sezonda, otellerin bir kısmının kapalı olabileceği veya onarım süreçlerine girdiğini göz önünde bulundurmanız gerekmektedir. Yine de, düşük sezonda gitmenin avantajlarından biri, daha az turist ve daha az kalabalık olmasıdır. Aslında, Kasım'dan Şubat ayına kadar, hava deniz severler için pek uygun değil gibi görünse de, Küba'yı ziyaret etmek için güzel bir dönemdir. Eğer illa ki deniz sezonunda gitmek istiyorsanız, Şubat ve Mayıs ayları arasındaki sezonu size öneririz. Haziran Ağustos arası, Küba'nın en sıcak dönemleridir ve Kübalıların bile bazen katlanamadığı sıcak hava koşulları oluşmaktadır. Bu nedenle, bu aylar arasında Küba'yı ziyaret etmekten kaçınmanızı öneririz. Ekim, kasırga riskinin en yüksek olduğu aydır. Mayıs ayı itibariyle, ülke yağışlı mevsime girer ve Mayıs sonuna kadar yağışlı hava koşulları devam eder. Bu bilgiler ışığında, Küba'yı ziyaret etmek için en uygun zamanlar hakkında daha fazla fikir sahibi olabilirsiniz. Artık ziyaretinizi planlamak ve bu harika ülkeyi keşfetmek için hazırsınız! Gitmeden önce hava tahminini kontrol etmek için AccuWeather sayfasına bir göz atmanız en doğrusu.