ÖNCELİKLE yukarıdaki DOĞU EKSPRESİ MACERASI VİDEOMUZU izleyiniz. Aşağıdaki yazılarda da detayları okuyabilirsiniz. Youtube Kanalımıza abone olmayı unutmayın. Bu videomuz ve yazımızda İstanbul'dan Erzurum'a tren yolculuğumuzun hikayesini anlattık. Trafik, tabi ki, arap saçı. Ama o treni kaçırmak gibi bir opsiyon YOK. Amaç Kars'a varmak değil, yılların Doğu Ekspresi hayalini gerçekleştirmek. O yüzden kaçırsak da Kars'a uçmanın bir anlamı yok. En az 1 hafta boyunca başka kuşetli ya da yataklıda yer şansımız da yok. Sonra gideriz desek planladığımız bomba aktivitelerden bazılarını kaçırmış oluruz. Ah şu bilet olayını gitmeyi ilk düşündüğümüzde alsaydık... Ne yapılıp, edilip, o trene yetişilecek, o kadar. Bip bip, abicim bir müsade, bip bip, güzel abim az ileri al da biz sağdan kaçalım, derken ucu ucuna attık kendimizi trene. Snowboardları sokacak yer arıyoruz hızlı trende. Herkes bizi izliyor. Beş karpuz koysan patlayacak yere sığdırmamız gereken boyumuz kadar eşya var, nasıl bakmasınlar. 🙂 Sonunda geçip oturuyoruz yerimize. Soluklanmamıza fırsat vermeye zar zor sabreden yan masa dayanamayıp soruyor, "Siz de müzisyen misiniz?" Yoo, neden ki? "Herhalde enstruman taşıyorsunuz dedik de". Haa, yok, onlar bizim kayak malzemeleri. Bir kutu su böreğini bize uzatarak, "Ankara'ya mı gidiyorsunuz?" Tam hayal ettiğimiz tren komşuları dayanışması. Elimizi göğsümüze koyarak teşekkür ederken "Yok, Ankara'da aktarıp Doğu Ekspresi'ne bineceğiz. Önce Erzurum'da inip, Uzundere'de Buz Tırmanış Festivali'ne ve Palandöken'de kaymaya gideceğiz. Sonra da tekrar binip önce Sarıkamış'a kaymaya, ardından da Kars'a". "Oo, bizim memleketlere gidiyorsunuz yani. Olmaz, alın bakayım birer tane börek. Biri yer biri bakar olmaz öyle! Oraları çok seveceksiniz! Böyle bir güzellik olmaz, böyle lezzetler olmaz..." Başladılar bize Erzincan ve civardaki kaçırılmayacak lezzet durakları saymaya. Sağolsunlar, hemen kırk yıllık dostmuşuz gibi ev sahipliğine soyundular. "Orada Oğuz Aksaç'ın selamını getirdik diyin, size yardımcı olsun, burada başınız sıkışırsa benim falanca beye hatırım geçer, gidin kapısını çalın... " Vay dedik, daha trende topu topu 1-2 saat yol almışken Anadolu'muzun içtenliği burum buram kokmaya başladı. Meğer o babacan insan çok sevilen bir türkücüymüş. "Siz de müzisyen misiniz?" demesinden birşeyler sezmiştik de, ama bu kadar mütevazi, sıcak ve samimi olunca yüzbinlerin takip ettiği çapta bir sanatçı olmasını beklemiyorduk. İnternete Oğuz Aksaç yazınca anladık ne kadar sevildiğini. Vay dedik, ne kadar mütevazi bir insan. Ellerimizin yetişebildiği hızda ve ikramlarından boşalabildiği kadar aldık notlarımızı. 4 saatlik hızlı tren sayelerinde daha da hızlandı da vardık Ankara'ya. Onlar yoluna, biz diğer perona. Trenimiz sahneye çıkan diva gibi oturan herkesi ayağa kaldırarak ve en bilinen parçası Düütt!!! ü çalarak perona girdi. Senelerdir bu anı bekliyorduk işte. Parmak uçlarımıza kalkmış, kolyeye dizilen boncuklar gibi perona dizilen vagonların içlerini görmeye çalışıyorduk. Işıkları kapalı olduğundan hiç bir şey göremedik. Hani küçükken bütün bir sene doğum günün gelsin diye beklersin, nihayet kucağına hediyen konduğunda paketi açmak için zerre sabrın yoktur da parçalamak istersin ya, biz de o heyecanla hopladık trene. Hani bir tane bant vardır, çekersin çekersin, bir türlü kopmaz, çatlarsın ya, önümüzdeki topu topu 3-5 kişi de bizi öyle çatlattı işte. Kompartımana kaç gündür bir şehrin düşmesini bekleyen askerler gibi girdik. 🙂 Hurra! Efsane karşımızda duruyordu işte! Doğu Ekspresi, bitter çikolata yemek gibi, ruhunu koyana güzel. Tadına varmak için heveslenmen, kendinden birşey katman lazım. Yanına pekiştirici bir şarap ya da kahve koyacaksın, ağzında eriterek yiyeceksin... Bir kare çikolata nasıl insanı mest edebiliyorsa, Doğu Ekspresi de öyle. Biz de onun bizi mest etmesine izin vermek için kadife bir playlist, bir de sıcak fırınımızdan çıkanlarla bir piknik çantası hazırladık. Eşyalarımızı yerleştirir yerleştirmez, play'e bastık. Trenin kalkış düdüğü ile böylece yol değil, saklanacak bir anı başladı. Ankara'dan çıkarken Vega "Ah Yağmur dönerken kara/ Şarkılar var falımda/ Hepsi bu gece Ankara" ile şehir ışıklarının yerlerdeki gölcüklerde yansımasını, Kayseri'ye varırken Coldplay'le "Was a long and dark December/From the rooftops I remember/ There was snow/ White snow" dinleyerek yağmurun kara dönüşünü dinledik. Uzun bir tren yolculuğuna çıkılır da yemekli vagonda yemek yenmez mi... Böyle bir tren yolculuğu klasiği atlanır mı hiç! Ne tepemizdeki florasanların, ne mutfaktan taşıp vagona çöken dumanların keyfimizden çalmasına izin verdik. Ooo, bir de baktık, içki servisi var. O zaman keyfimize layık bir rakı sofrası yapıyoruz. İki de bardağı masaya vurup, yanımızda olmayan dostlara kaldırdık. Tek eksiğimiz karanlığa gömülen manzara. Bari bu vesile ile Ergüder Abi ile muhabbet etme şansımız oluyor. Nasıl candan, nasıl iyi bir insan. Onunla konuşurken insanın içine ılık birşeyler akıyor. Kompartmanımızın bitişiğindeki odasında bir güzel çay demlemiş elektirik ocağında. İnce belli iki bardakla geldi kapımıza. Gözümüzden mi anladı bizim termostaki çayın bittiğini? Biz de hemen çıkarıp ikram ettik kekimizden. Nasıl da güzelmiş çayı! Hoş kokulu, aromatik. Kendisi gibi, çayı da lıkır lıkır. Hop bitiverdi bizim bardaklar. Gönlü engin abimiz, kendine bir bardak koyup, tüm demliği bize verdi. Kuşetlere serilmiş mis kokulu çarşafların içinde, tren raylarda giderken, beşikte sallanır gibi uyuduk. Ne trenden, ne dışarıdan bir ses, bir ışık. Deliksiz bir uyku. Bilgehan saatini erkene kurdu, erken kalıp manzaraları yakalamak için. Gözümüzü aysız bir gecede zifir karanlığa yummuşken, bembeyaz tepelere uyandık. Trenin kenarından kıvrıldığı göller, göz alabildiğine uzanan beyaz dağlar, karın tamamen örttüğü esir evlerin özgür bacaları, ardı ardına girilen tünellerde tekrar tekrar kapkara ve bembeyaz arasında sekmek. Haliyle uzun bir kahvaltı yaptık. Hakkını vere vere, her lokmayı manzara ile katmerleye katmerleye yedik. Boş bardaklarımızı alıp, Ergüder Abi'nin yanına gittik, çaya değil, muhabbetine doyamadığımızdan. Bize çay ikram etse de iki kelam etsek. Bütün hayatı bu raylarda geçmiş. Bonkörlüğünü, beyefendiliğini, kibarlığını görseniz trenin sahibi gibi. Eşine çok müteşekkir, o yollardayken iki tane aslan gibi evlat yetiştirdiği için. O trende kilometreler kat ederken, çocukları santim santim boy kat etmişler, kocaman olmuşlar. Şartlara rağmen, evlatlarının artık ona gurur veren iki insan olmasının getirdiği ferahlıkla pozitif bakıyor. "Bizim işin şartları böyle. Yine de çok seviyorum işimi. Yollarda huzur buluyorum. Hele Doğu Ekspresi'nde." Hani konuşurken bir yere bakarsın ama görmezsin ya, Ergüder Abi'nin söylediklerinden bir kelime birşeyler tetikliyor beynimizde ve birden uzaktaki karlı tepelere gözlerimiz odaklanıyor. Trenin ritmik ilerleyişinde, trendeki birbirini tanımayan yüzlerce kişinin bu 24 saatlik yolda kader yoldaşı olmasında, sıcak koltuklarımızdan dışarıdaki çetin kışı yararak geçişimizde, manzaraların dokunulmamışlığında ve bu basit ve yıpranmış kompartmanın nasıl bir anda insanın evciği haline gelmesinde müthiş bir huzur var. İnsan bu yollarda gide gele hayatı çözer. Anlıyoruz Ergüder Abi nasıl ermiş. Erzurum'a vardığımıza sevinsek mi üzülsek mi bilemiyoruz. Bi 24 saatimiz daha olsa Doğu Ekpresi'nde olurdu. Ergüder Abi'yi, trendeki diğer görevlileri kucaklayıp iniyoruz. "Kars'a geldik, şimdi ne yapıyoruz?" diyenler için de 10 tane benzersiz Kars deneyimi derledik. Sayenizde hiç bilmediğimiz bir şehirde çok rahat ettik. Muhteşem bir tur. Eşsiz çıldır ve ani harabeleri turu çok güzeldi. İkinci bir tur bilet aldım fakat sınav takvimi ile çakıştı ilgilenenler iletişime geçebilir. Tarih 28.01.2020 Yön Ankara-Kars 4 kişilik kuşetli vagon. Çift olarak 4 kişilik kuşetli kompartmanı ile seyahat ettiniz.2 tam 2 çocuk bileti aldınız. Bilet kontrol esnasında herhangi bir sıkıntı yaşadınız mı?Çocuklar nerede diye bir soru geldi mi?Bizde çift olarak kusetlı kapatıp gitmek istiyoruz ama cocuk bileti alıp sıkıntı yaşar mıyız diye çekiniyoruz açıkcası. Biz beş kişi öğrenci olarak bu yıl Doğu Ekspresi'ne gitmek istiyoruz. Daha hesaplı olması için bir pulman, dört kişi de kuşetli olarak bilet alıp yolculuğu kuşetlide geçirmek istiyoruz. Pulmanlar ve kuşetli arası geçiş yapılıp yapılamadığını öğrenmek istedik. Teşekkürler! Merhabalar biz iki kadın arkadaş Karstan Ankaraya gelmek istiyoruz ancak sadece pulman(2+1) de yer görünyor ayrıca 31 aralıkta bincez trene bu durumda treni bize pulmanı önerir misiniz ?ayrıca yemekli vagon için herhangi bir biletleme işlemine gerek var mı?teşekkürler sevgiler.. tren vaktinde gitti, vaktinde geldi. ankaradan otobüsün hareket etmesi ile karsa varma süremiz yaklaşık 25saat, dönüşte bu kadar sürdü. giderken bulunduğum kompartımanın prizi bozuktu, dönüşteki kompartımanın ise lambası bozuktu. trende su sıkıntısı var, alafranga bölümden hiç akmıyor, alaturka tuvalet bölümünde gıdım gıdım akıyor. giderken çok konforlu idi neredeyse hiç sarsıntı yoktu, dönüşte ise çok sarsıntılı bir yolculuk oldu benim için. Biz de ailecek nisan başında gidiyoruz ve Kars-Ankara arasını Doğu Ekspresi ile yapacağız. Bizle beraber 2 yaşında oğlumuz da olacak, bu konuda çok fazla bilgi olmadığı için çok heyecanlıyız. Bu kararda önemli bir motivasyon kaynağı oldunuz, teşekkürler..


Zaten uçurtmalar çoktan kurulmuş, başlangıç çizgisinde dizilmiş atletler gibi sıralı bekliyordur. Bayraklar dalgalanamayıp artık rüzgardan bir billboard gibi açıldığında, sanki bir anda başla tabancası ateşlenmiş gibi bütün kitesurf yapanlar aynı anda denize dökülürler.


Kapadokya'da yapılacak en unutulmaz şey hiç şüphesiz gün doğumunda balon ile peri bacalarının üzerinden uçmak. Hatta bir tek Kapadokya'nın değil, tüm Türkiye'nin en özel deneyimlerinden. Bu yazımızda balon turu nedir, nasıl yapılır, kimlere uygundur, ne zaman ve hangi firma ile yapılmalı gibi konulardan bahsedeceğiz. Balonun en güvenli hava aracı olduğu söylenir. İstatistikler, balon kazalarının çok çok ender gerçekleşen vakalar olduğunu gösteriyor. Bir kere bunu bir kenara koyalım. Pilotaj konusuna kafanız takılırsa, balon pilotlarının Sivil Havacılık tarafından verilen profesyonel eğitimlere tabi tutulan kimseler olduğunu ve özel sertifikasyonlara sahip olmak zorunda olduklarını bilmenin içinize su serpeceğiniz umuyorum. Malzeme kalitesine gelecek olursak da, tüm balon firmalarının malzemelerinin sıkı ve düzenli denetimden geçiyor ve hiçbir firmanın lisanssız uçuş gerçekleştiremiyor. Fakat eğer aşırı derecede yükseklik korkunuz ya da panik atağınız varsa, yakın bir zamanda ameliyat geçirmişseniz veya hamileyseniz, uzmanların balon turunu önermiyor. Hem yazın, hem de kışın ayrı bir güzel Kapadokya. Havanın ve rüzgarın durumuna göre her mevsim yapılabiliyor. Çünkü balonların havalanıp havalanmaması durumu, hava koşullarına değil daha çok rüzgara bağlı bir durum. Örneğin yağmurlu günlerde de balonların havalanması mümkün, asıl önemli kriter rüzgar şartlarının değişken olmaması. Aynı şekilde, havanın açık ve güneşli olması balonun kesin havalanacağı anlamına da gelmez. Önemli olan rüzgardır. Elbette sağanak yağmur yağacağı önceden belliyse, uçuşlar iptal edilir. Fakat genellikle hava tahminleri, rüzgar tahminlerine oranla daha önceden belli olduğundan, sizin ayarlamalarınız hava durumuna göre yapmanız mümkün. Fakat rüzgarın son dakika azizliklerine çare yok. Yazın en önemli avantajı, hava durumunun azizliğine uğrama ihtimalinizin düşük olması. Bizce yukarıdaki tüm konular dışında, asıl endişe etmeniz gereken tek konu rüzgar. Zaten tüm uçuşların yapılıp yapılamayacağı da ona bağlı. Kaza oranını en aza indirmek ve güvenliği sağlamak için yeşil, sarı, kırmızı bayrak uygulaması var. Balonların havalanıp havalanamayacağına Sivil Havacılık karar veriyor ve her yarım saatte bir uygunluk durumunu websitelerinde bildiriyorlar. Eğer yeşil bayrak varsa bu havanın uçuş için uygun olduğunu gösteriyor. Sarı bayrak varsa tüm balonlar beklemek durumunda. Kırmızı bayrak varsa o gün için tüm uçuşlar iptal demek oluyor. Tüm firmalar, bu websitesindeki açıklamalara tabi. Yani hiçbir firma kafasına göre hareket edemiyor. Balona binmeye karar verdiğinizde, hangi firmayı seçerseniz seçin, bineceğiniz günden önce rezervasyon yaptırmanız gerekiyor. Böylece hem yerinizi garantilemiş oluyor, hem de erken rezervasyon fırsatlarını da yakalamış oluyorsunuz. Şirketlerin servisleri sizi, 04.50 05.30 arasında hava daha karanlıkken servis ile kaldığınız otelden alarak ofislerine götürüyorlar, burada kahvaltınızı yapıyorsunuz. Ardıdnan Sivil Havacılık'tan uçuş onayı verildikten sonra balonların kalkacağı alana araçlarla gidiyorsunuz. Uçuş öncesi brifing yapıldıktan sonra balonlar hazırlanıyor ve sepetlere biniyorsunuz, kemerleriniz bağlanıyor sonra uçuşa geçiyorsunuz. İndiğiniz zaman da şampanya ve atıştırmalık bir şeyler ikram ediliyor, fotoğraflar çekiliyor. Alkol kullanmıyorsanız alkolsüz şampanya da açıyorlar. Katılım sertifikanızı verdikten sonra sizi araçlarla otelinize bırakıyorlar. Tüm bu süreci, otelinizden alınma, hazırlık, 1 saat uçuş ve kapanış ve otelinize geri bırakılış şeklinde düşünürseniz, balona ortalama bir 3 saatinizi ayırmanız gerekiyor. Balon şirketlerinin giderlerinin yüksek olmasından dolayı fiyatlar da dudak uçurtuyor ama sezon sonu fiyatlar neredeyse yarı yarıya oluyor. Mevsim durumu, özel günler, lüks ihtiyacı, kişi ve yabancı turist sayısına göre fiyatlar değişebiliyor. Sezon sonu sezonda olduğu kadar balon göremeseniz de en önemli avantajı bindiğiniz sepetin tam dolu olmaması oluyor. Bu size daha rahat hareket etme özgürlüğünü veriyor. Fiyatlarını yüksek bulabilirsiniz ama kullandıkları balonların maliyeti çok yüksek ve belli bir saate kadar uçuş yapabiliyor. Saatini doldurduktan sonra balonu yeniliyorlar. Fiyatlar kış sezonunda kişi başı 140 160 Euro, Mayıs ayından sonra gelen yaz sezonunda ise 160 180 Euro arasında değişiyor ve uçuş süresi ortalama bir saat sürüyor. Kapadokya'da balon turu yaptıran yaklaşık 25 ayrı firma var ama deneyimli bir şirketle uçuş yapmayı isterseniz ilk balon firmasını kuran Kapadokya Balloons veya bizim de tercihimiz Butterfly Baloons'a bakabilirsiniz. İlk aşamada, sabahın ilk saatlerinde aynı anda 100 balonun uçuşuna izin veriliyor. Fakat günün ilerleyen saatlerinde talep olursa, hava koşulları da uygunsa 50 balon daha havalanabiliyor. Elbette hava muhalefeti belirleyici oluyor. Kapadokya'ya gitmeden hava durumuna bakın, hatta balon operatörünüzü arayıp bir sıkıntı öngörüyorlar mı sormanızı öneririz. Genelde şirketler balon hazırlıkları bittikten sonra misafirlerini balona götürüyorlar ama bizce hazırlıkları izlemek de keyifliydi. Şapkaydı, gözlüktü gibi aksesuarlarınıza sahip çıkın. Sabahın ilk saatleri yazın bile serin oluyor, unutmayın. Uçuş minimum 1 saat sürüyor.


Yukarıdaki RÜZGAR SÖRFÜ VİDEOMUZU izledini mi? Önce oradan başlamak lazım çünkü. Youtube Kanalımıza abone olmaya da bekleriz. Bilindiği üzere aslında yolculuk planlarımız ilk olarak Alaçatı'da windsurf öğrenmek üzerineydi ama rüzgarın düşük olduğunu görünce bir son dakkika değişikliği yaparak rotayı hop Selçuk'a çevirmiştik. Biz ne kadar rüzgarın huyuna gidip "Madem öyle siz müsait olunca uğrarız desek de, bi türlü rüzgar ile arayı yapamadık. Az kalsın planları bir kere daha revize edip Yunan adalarına vizesiz bir tura çıkıp sirtaki öğrenmek zorunda kalacakken, çözüyoruz dönüş yapmayı. Şansımız o ki, rüzgar sörfü kolay öğrenilen bir spor. İlerletmesinin zor olduğunu söylüyorlar, ama bizim daha oraya çoook yolumuz var. Bir günden ötekine, önce yaprak kıpırdatmayan şizofren rüzgar, ertesi gün ağaçta yaprak bırakmayan bir hal aldı. Dışarıda kulaklarımızdaki uğultudan oturamayacağımız kadar sert esen rüzgar, bizi karavanımıza tıkarken, 2 gündür şezlonglarına mıhlanan ileri seviye sörfçüleri heyecanlandırdı. O sırada biraz Türkiye, biraz Amerika'da yaşayan PWA'de cengaverler gibi yarışan Enes'in denize çıkacağını duyduk. Kös kös oturacak değiliz ya... Takıldık botla peşine. Biz dönüş öğrenirken bu kadar ıslanmamıştık arkadaş... Sezonun en sert rüzgarı bize denk gelmiş. 28 knot rüzgarda Enes uçuyor, üzerimize şimşek gibi geliyor, tam kendimizi denize atmaya hazırlanırken keskin bir jibe atıp yön değiştiyor. İçimizde bir an önce rüzgar sörfü öğrenme arzusu körüklenerek izliyoruz. Geliyor geliyor, o 50 metre taşımak için iki kere mola verdiğimiz kocaman rüzgar sörfü ile havalanıyor, foşur foşur konuyor yanımıza. 20 saniye de sırılsıklamız. Beşinci günümüzde gönlümüzü alacak kadar bir rüzgar çıkıyor ve biz de başlangıç dersimizi tamamlıyoruz. Hocamız artık sörf üzerinde seyri gösteriyor. Bir önceki derste, seyir işin kolay kısmı, zor olan dönmek dediğinde inanmamıştık ama haklıymış. Bir bakıyoruz, koyun öbür tarafına gidip gelmeye başlıyoruz hemen. Üstelik öyle düşmek, debelenmek de yok. Tabi acemi olduğumuz yine belli ama bir kere kaptıktan sonra zamanla biz onu pasta-cilalarız ki zaten. Not: Alaçatı size uzaksa hiç dert etmeyin! Türkiye'de bir sürü windsurf okulu var! Aslında Alaçatı'da mayodan başka bir şey gerekmiyor ama okullar konforunuz için wetsuit ve deniz ayakkabısı temin ediyorlar. Çok düşmeden ve savrulmadan öğrenilen bir spor olduğundan güneş gözlüğü takmaya müsait ancak yüzer gözlük ipi almakta büyük fayda var. İnternetten rüzgar durumuna bakmayı biliyorsanız gitmeden rüzgarın 7-18 arasında bir yerde olduğundan emin olun. Bilmiyorsanız, okulu arayıp danışın.


ÖNCELİKLE SERBEST DALIŞ VİDEOMUZU izleyiniz. Aşağıdaki yazılarda da detayları okuyabilirsiniz. YouTube Kanalımıza abone olmayı unutmayın. Bunca yıl düşünmeden sayısız nefes alıp verdik. Aslında her nefeste bir pinçik yıldız tozu yuttuğumuzu ancak serbest dalış için nefesimizi ciğerlerimize hapsedince gördük. Bir hortum gibi etraftaki bütün yıldız tozlarını dev bir girdapla içimize çekmeyi bize hocamız Memo öğretti. Bu yıldız tozlarının yaptığımız herşeyde bizi ileri götürecek tılsımlar barındırdıklarını da. Her nefes aslında insanı bir müddet yenilmez yapan, karşısında engellerin ve korkuların ufaldığı, insanın potansiyeline ulaşmasını sağlayan sıradışı bir güçmüş.. O nefesi, halı gibi yere serip, üzerinde özensizce yürüyebilir ya da bir uçan halı gibi bizi daha önce ulaşılmaz sandığımız hedeflere taşımasına izin verebilirmişiz. O üzerine basıp geçilen nefes, ışık azaldığında bir meşale gibi yanarmış, üstelik en ıslak ve havasız ortamlarda bile. Biz Medfish Free Diving School'a geldiğimizde heyecanlı ve bunlardan bihaberdik. Bizi büyük bir fiziksel testin beklediğini biliyorduk ama diğer sporlara nazaran ne kadar içsel bir evrim de getirdiğinin farkında değildik. Okulun girişindeki Personal Best Board'a bakarken hocaların ve ileri seviye ders alanların sadece fiyakalı rakamlarını görüyorduk. Adam tüpsüz 45 metreye inmiş, vay be! Bir başkası suyun altında 3,5 dakika nefes tutmuş, balık olmuş artık o! O 45 metre nasıl bir mavi karanlıktır, üzerindeki su basıncı nasıl vücudundan çok kendine güvenini inceltiyor tahmin edebiliyorduk. Ama, doğru nefeslenme teknikleri ile, diyaframından sinüslerine kadar yıldız tozu doldurup, 45m ve hatta daha fazlasının, santim santim aydınlatılabileceğini bilmiyorduk. Ve o deriiiiiiin nefesin öz güveni de içinden kocaman şişirdiğini... Hem de öğrenemedik zaten, o halının bizi uçurmasına müsade edebilmemiz biraz vakit aldı. Napalım, pata küte üzerine basıp geçmeye çok alışmışız. Beynimizin işlerine bilincimiz burnunu sokmasa herşey daha güzel olacak sanki. O zaten her türlü ince ayarı çözmüş, tam olarak ne zaman gerçekten tehlikenin başladığını, bir müdahalede bulunmak için, ne erken, ne geç, tam hangi saniyeyi beklerse elini nasıl en iyi kullanacağını biliyor. Biliyor da izin vermiyoruz işte. Korkularımız ve endişelerimiz zamanından önce paraşütleri açıp hep hedeflerimize ulaşma sürecinde kendimizi baltalıyoruz. Bir tek dalışta ve sporda değil, hayatın her alanında böyle bu. Ah bi içimize çektiğimiz yıldız tozlarınını kullanıp huzur ve sabırla karar verebilsek neler değişecek. Her nefes bir fırsat kendini aşmak için. Bunu en basit haliyle, ders esnasında deneyimliyoruz. Önce hocamız nasıl en büyük nefesi alıp, en çok yıldız tozu stoklarız tekniklerini gösteriyor. Ardından, kandaki karbondioksit oranı arttıkça ve insan darlandıkça verilen insandan insan fark eden tepkileri anlatıyor. Kimisinin midesi kasılıyor, kimisine yutkunma ihtiyacı geliyor, sıcak basıyor, gibi gibi. Önce kendi semptomlarımızın ne olduğunu deneyimlemek için öğrendiğimiz teknikle kocaman bir nefes alıp başlıyoruz beklemeye. Birimiz bir 1'08'', öbürümüz 2'15'' civarında artık semptomlarımızı zaptedemeyerek bırakıyoruz nefes tutmayı. Konuşuyoruz aramızda, şöyle zorlandık, ben böyle kasıldım, benim şöyle midem kitlendi, patlamak üzereydik falan. Memo diyorki, şimdi onun üzerine 20 saniye fazla daha tutacağız nefesimizi. Tuttuğumuz zamana güç bela gelmişken, nasıl 20 saniye daha tutalım? İmkansız Memo! "Kendinize müsade ederseniz, imkanlı olduğunu göreceksiniz."Önce öğrettiği nefeslenme teknikleri ile vucudumuzu ve bilincimizi dinginliğe erdiriyoruz. Yıldız tozları ufak ufak devreye giriyorlar. Her nefesle biz gevşedikçe, ciğerlerimizde esneyip içine daha fazla hava alacak şekilde büyüyorlar ve endişeli, vır vır öten bilincimize, vücudumuz kafasında hemşire şapkası ile sus işareti yapıp bilincimizi yatıştırıyor. Kafamızı boşaltıp, sadece nefesin bize rehberlik etmesine izin veriyoruz. Artık öğrendiğimiz büyük nefes alma tekniğini kullanarak vücudumuzdaki her nefes boşluğunu tıka basa oksijenle doldurabiliriz. Kronometre başlıyor işlemeye. Enteresandır ki, birkaç dakika önce denediğimizde imkanı yok, bir saniye daha fazla tutarsam çatlayıp ölürüm derken, sanki içimize birileri nefes üflemişçesine 20 saniye daha fazla nefes gerçekten tutabiliyoruz. Aslında potansiyelimiz sandığımızdan daha fazla. Bilincimizin bizi korumaya çalışırken önümüzü kesiyor. Derin bir nefes almak ne çok kapıyı açabilirmiş meğer. İlk gün Medfish'ten nefesimizden büyülenmiş, 18 yaşına geldiğinde doğa üstü güçleri olduğunu fark etmiş heyecanlı tipler gibi ayrılıyoruz. Habire duvarlardan geçmek istiyor canımız. 😛 Ama akşama başka ödevlerimiz var: Yeni öğrendiğimiz kulaklarımızı eşitleme tekniğini çalışmamız lazım. Ne kadar kulaklarımızı eşitleme çalışırsak, kulak zarlarımız o kadar esnekleşirmiş. Derinlere doğru inerken basınç arttığı için, her an kulaklarımızı eşitliyor olmamız lazım. Kulak zarlarımız esnekse ve kulak basıncını eşitlemek için kullanılan tekniği iyi bir şekilde uygulayabilirsek, nefesimizi boşa harcamadan hızlıca aşağı inebiliriz. Lakin sudaki ilk dersimizde çok zaman harcadık kulaklarımızı eşitleyebilmek için. O yüzden derinlere inemeden nefesimiz bitiverdi. Kulak eşitlemek serbest dalıştaki hassas konulardan. Eşitlemeyi yapmadan ilerlersen sığ sularda bile kulak zarını yırtıp sağır olabilirsin. Aslında serbest dalışın her anı hassasiyet istiyor. Pür dikkat vücudunu dinlemen, kulaklarının eşitlendiğinden, maskenin gözlerine aşırı baskı yapıp gözlerini yuvalarından dışarı zorlamadığından, GERÇEK nefes alma ihtiyacını ve vucudunun zorlanmalarını ayırt edebildiğinden ve bilincinin yerinde olduğundan emin olman lazım. Bunlar çok hassas dengeler. Vücudunu çok mu ittiriyorsun, erken mi pes ediyorsun... Hem vücudunu doğru analiz edebilmek, hem de o analizlerinın sonucunu bilincinin sana abartarak mı anlattığını, yoksa doğru mu söylediğini ayırt edebilmek gerçekten ehlilik istiyor. Bizim en büyük şansımız ülkemizdeki en ehli hocalardan biri ile serbest dalış öğrenmekti. Serbest dalışın eğitim standartlarını belirleyen 3 büyük kuruluş var. AIDA International, CMAS ve SSI. Medfish'in sahibi olan hocamız Memo SSI'ın Serbest Dalış tarafında Türkiye'nin başındaki isim ve hem SSI hem AIDA sertifikalı kurslar veriyor. Serbest dalış güzel olduğu kadar tehlikeli bir spor da. Mutlaka doğru insanlarla ve iyi bir eğitim alt yapısı ile icra edilmesi gerekiyor. Serbest dalışta sıkça dans edilen tehlikelerden biri de, sığ su bayılmaları. Kulağa çok sempatik geliyor di mi? Çoğunlukla yüzeye çıkarken son 10 metrede meydana geliyor. Hocamız ilerleyen günlerde bize videolarını izletti ve nasıl engellenebileceğini ve nasıl müdahale edilmesi gerektiğini öğretti. Allahtan öğrendiklerimizi uygulamamız gereken bir durumla karşılaşmadık. Bunu tehlikeli yapan faktör dalışı yalnız veya bilinçsiz insanla ile yapmak. Çok basit ama etkili bir müdehale tekniği var, ve bununla hızlı ve acısız bir şekilde bayılanları ayıltmak mümkün. ASLA yanlız dalmayın. Ülkemizde bundan en çok müzdarip olanlar balık kovalama hevesinde nefeslerini düşünmeden yüzeye çıkış sürelerinin uzatan derinliklere giden zıpkın balıkçıları. Zıpkın balıkçılarının hiperventilasyon denilen yanlış bir nefeslenme tekniği uyguluyor olmaları. Bu teknik dalış süresini uzattığı için malesef bilinçsizce serbest dalış yapanları arasında popüler bir teknik. İşin doğrusu şu ki, sadece birkaç saniyelik bir uzatma için insanları çok büyük bir risk alıyorlar. Beyin, nefes alma ihtiyacını kandaki oksijen seviyesine göre değil, karbondioksit miktarına göre tahlil ediyor. Hiperventilasyon tekniği bu aslında seviyeleri pozitif olarak etkilemiyor ama beyinin öyle olduğunu sanmasına sebep oluyor. Bu da korkunç bir sonuç doğurabiliyor: suyun altındayken vucudun nefes alma ihtiyacı çoktan gelmiş olabiliyor ama beyin bunu bilmiyor. Bu sefer suyun altında bayılmalar baş gösteriyor. Eğitimimizin kalan 2 gününde de serbest dalışın havuz disiplinlerini olan Paletli Dinamik Dalış" denedik. Hedef tek nefeste en uzun mesafeyi kat etmekti. Bu esnada balta ile ağaç keser gibi değil, bir serbest dalışçı gibi palet kullnmayı öğrendik. Havuzda yine bir başka disiplin olan Statik dalış denedik. Burada amaç su altında kıpırdamadan en uzun süre nefes tutmak. Üçüncü ve son gün artık öğrendiğimiz tüm teknikleri birbirine zincirleme günüydü: hazırlanma nefesi, büyük nefes alma, ördek dalışı, palet kullanma, kulak eşitleme, inebildiğimiz en derin noktaya inme, serbest düşüş ve yukarı çıkış ve toparlanma nefesi. Bunları hepsi ayrı ayrı üzerinde durduğumuz teknikler. Zodiac'a binip denizin derin sularına doğru açıldık. Şamandıramızı kurup girdik suya. Dediğimiz gibi kullanmayı becerirsek, hedeflerini taşıyan bir uçan halı. Bunu fark ettikten sonra biz de hemen bizi uçurması istedik ama ilk denemelerimizde bol bol istop ettirdi 🙂 Kulaklarımızı eşitleyemedik, tedirginliğimizin önüne geçemedik, o oldu bu oldu. Sonra nefesimizin ve derinliklerin sonsuz mavisinin bizi içimize döndürmesine izin verdikçe, ufak ufak havalanmaya başladık. 1-2-3 derken 13 metreler kolay gelmeye başladı. Her fethedilen metre, yeni hedef demek. Her yeni hedefse, yeni bir fiziksel ve psikolojik süreç. Her +1 santimetre, denizden çok, kişinin kendi içinde kat ettiği derinlik. Çünkü her santim yeni bir fiziksel bir direnç, ve o direnci göstermesi için vücudu ittirecek mental güce ihtiyaç duyuyor. O derece yıldız tozu yutmak çok zor. Çok büyük saygı duyduk serbest dalışçılara. Bu videoyu İzlesene. com kanalımızdan izlemek için tıklayın.


ÖNCELİKLE SERBEST PARAŞÜT VİDEOMUZU izleyiniz. Aşağıdaki yazılarda da detayları okuyabilirsiniz. Youtube Kanalımıza abone olmayı unutmayın. İstanbul'dan firarımız aynı aksiyon filmleri senaryosu gibi oldu. Biz köprüden geçtikten hemen sonra birden köprüde koas başlıyor, yeşil ışığın son saniyesinde geçiyoruz, arkamızda kalanları iş çıkışı canavarı yutuyor, feribotun kalkmasına saniyeler kala kendimizi içeri atıyoruz ve ardımızdan feribotun kapağı kapanıyor. Sonraki sahnede beşimiz kol kola, sakin sularda yeni bir başlangıca doğru gün batımında ilerliyoruz. Beşimiz derken, tüm Biz Evde Yokuz ekibini kastediyorum; Caretta karavanımız, sarı Fiat 500L'miz, kuçumuz Google ve biz ikimiz. Yol boyunca sürekli gözler üzerimizde. Herkes bu minik konvoya selam veriyor, kornalar çalınıyor, saat çok geç olmuşsa önümüze geçip dörtlülerini yakıyorlar. Sanki kralın kızını kurtarmış da, vaad edilen topraklara dönüyormuşuz gibi karşılanıyoruz. Erderhayı yenmek kolay değil, savaşçılar yorgun. Yatıp uyuyoruz. Pırıl pırıl bir güne uyandık. Karavanımızın camında kuşlar, böcekler cıvıldayacağına kamyonlar tıslıyor, pompalar klikliyordu. Gece enerji stoklarımız erimiş ve kendimizi anca bir benzinciye atabilmiştik. Senaristi küstürmeyeceksin. İzmir il sınırlarındayız. İzmir'in havalimanı Adnan Menderes iken, Selçuk levhası itibariyle, karpuzcusundan otelcisine kime havaalanını sorsak akıllarına ilk olarak Selçuk-Efes Havaalanı geliyor, ama yol tarifini alabilmek için önce amcaları atlamak konusunda ikna etmemiz gerekiyor. "Bir şey olmaz amcacım, bak, hocalar günde kaç kere atlıyorlarlar", "Sen paraşütü açamasan bile, belli bir irtifada paraşüt otomatik olarak kendini açıyor zaten"leri ardı ardına sıralayıp en nihayetinde biletimizi alıyoruz. Öyle kimseye bedavaya yol tarifi yok, önce caydırılamaz olduğunu ispat etmen lazım. Yol tarifine iliştirilmiş birer dilim kapruz ikramımızı alıyoruz. Açız ama yemek yemememiz konusunda tembihliyiz, sonra yukarıda bu kadar şenliği mide kaldırmayabilir. Gökyüzünden yeryüzüne karavanımızın mutfağında neler piştiğini anons etmenin bir manası yok 🙂 İlaç gibi geldi o karpuz. Sağolsun. Havaalanına varınca doğru yer güvenliğinden sorumlu Vedat Abi'yi buluyoruz. Hayır demesinden korkarak tek gözümüzle bakıyoruz suratına. Gülümseyerek 12 sortisindesiniz diyor. Bir yandan bir rahatlama, öbür yandan soğuk bir ter basıyor, yani artık iş bildiğin ciddiye bindi. Beti benzi atmış tedirgin suratların yanında beklemeye koyuluyoruz. Yanına oturduğumuz bayan eşini ikna etmeye çalışıyor, "Nolacak canım, alt tarafı paran yanar, hala vazgeçebilirsin ki..." diyor destek arayarak bize bakarak. Gözlerimizi kaçırıyoruz. Ekrana bakanlar arasında en "Evde Yok"luğu ile gıpta ettiğimiz müzisyenlerden Hayko Cepkin'i görüyoruz. Kendisi sıkı serbest paraşütçülerden. Hayatını bunun üzerine kurgulayıp Selçuk'a taşındığını bildiğimizden, onu da orda görmeyi umuyorduk ama yine de onunla denk gelmek sürpriz oldu bizim için. Heyecanla gidiyoruz yanına, acaba rica etsek bizimle aynı sortide atlar mı ki? "Sortiniz kaçta?" Yaşasın! Kralsın be Hayko! Saat 12'yi vuruyor. Üzerimizi giyinip, uçağa biniyoruz. İnşallah balkabağı olmayız. Hayko'nun espirileri, beraber atlayacağımız hocalarımızın muhabbeti stresimizi alıyor, uçakta herkes pek mutlu. Kakara kikiri... Yükselen uçaktan aşağıda artık seçilemeyen karavan ve arabamıza bakınca kalbimiz tam motora bağlayacakken, birisi bir espiri daha yapıyor nabız dönüyor normale. Espiri denince bir Fransız, bir Alman, bir de Türk sanılmasın, espiriler genelde kapısı olmayan uçaktan birimiz düşerse üzerine. 🙂 Kimsenin derdi yükselen uçaktan fırlamak değil bu arada, düşüşten kaybedilen saniyeler. 200km hızla aşağı düşerken ağzın gözün senden bağımsız hareket ediyor. Dudakların bıngıl bıngıl dalgalanıyor, yanaklarında aşağıya Ajda Pekkan olarak varacakmışcasına bir gerilme hissi. Bir yandan da yapman gerekenleri düşünmeye çalışıyorsun, neydi, bacaklar hocanınkinin ortasında, dizlerden kırık, sabit... İki tane kafaya vurup heyecandan takılan jetonların düşmesini sağlamak istiyorsun ama ellerinin pozisyonunu bozman ne mümkün. Vücudun rüzgar tarafından mıncıklanırken gözlerin sayılı saniyelerinde aşağıdaki manzarayı beynine yazmaya çalışıyor. O Efes'in çık çık bitmeyen 24.000 kişilik tiyatrosu mini minicik görünüyor, İzmir ise uçsuz bucaksız. O kadar hızlı iniyorsun ki, her göz açıp kapayışında birşeyleri kaçırıyorsun. Tam herşeyi kontrol altına alıyorsun ki hoca paraşütü açıyor. "Eee, nasıldı?" Woohooo!! ki ne Wohoooo!!! Uçaktan gökyüzüne balıklama dalıp paraşütü açana kadar geçen 45 saniyede dünya bizi bir vakum gibi kendine çekiyor. Bu his asla anlatılabilecek bir his değil. Kesinlikle herkesin yaşaması gerekiyor. Ölmeden önce yapılacaklar listesine ilk ilk sıradan girmesi gereken bir şey varsa o da gökyüzü dalışı. Kuru topraklarda sarı sarı arabamız ve beyaz karavanımız seçilebilir olmaya başlıyor tekrar. Biraz daha yaklaşınca da Bilge'nin rengarenk sürpriz doğum günü pankartı. İçeride de "Nice Evde Olmamalara" yazılı pastası. Tam durulmuş inerken hocamız paraşüte bir iki yürek hoplatan sert manevra yaparak şenlendiriyor ortamı. Son bir adrenalin toprili ile yere ayak basıyoruz. Bütün hocalar, uçak pilotları, tüm dropzone ekibi beraber kesiyoruz pastayı. Tatlı yiyelim, tatlı uçalım. Hocalar ve yeni öğrencileri tekrar göklere uçuyor, biz Alaçatı'ya doğru yeni maceralara. Haftasonu çok yoğunlar birkaç hafta önceden ayarlamak lazım. Hafta içleri daha rahat. Birkaç gün önceden aramak yeterli. Atlayışa elverişli hava şartlarını bizler hava durumuna bakarak kestiremeyiz. En doğrusu Dropzone'u arayıp bilgi almak. Çıkıp Selçuk'a gelmeden arayıp uçuş olabilecek mi sorun. Rezervasyonunuz olsa da hava uygun değilse atlayamayabilirsiniz. Mideniz dolu gelmeyin. Heyecandan yada paraşüt manevralarından mideniz bulanabiliyor. Kapalı spor ayakkabı, uzun saçlar için toka gerekli. Ayrıca, etek/elbise giyilmemesi önerilir. Tandem atlayışı yapmak için yaş sınırlaması bulunmamakla birlikte 18 yaşından küçük katılımcılar bir ebeveyninin izni ile atlayış yapabilir. Minimumu Kilo Limiti: 45 kg, Maksimum Kilo Limiti: 90 kg, Maximum Boy Limiti: 1,90 cm. İsterseniz ek bir ücret ile atlayışınızın videousunu da çektirebiliyorsunuz. Merhabalar. Antti Pendikainen gibi paraşütsüz atlayış gerçekleştirmek istiyorum. Bu atlayışı sizinle beraber yapabilirmiyim.


ÖNCELİKLE yukarıdaki BATA ÇIKA ÇAMUR YARIŞI VİDEOMUZU izleyiniz. Aşağıdaki yazılarda da detayları okuyabilirsiniz. Youtube Kanalımıza abone olmayı unutmayın. Her sene yazın bitmesine dair tek tesellimiz Bata Çıka Mudrace by Merrell. Her Eylül'de gerçekleşen bu çamur koşusunu iple çekiyoruz. En son ne zaman ayakkabılarınız iflas edinceye kadar eğlendiniz? O kadar kendinizden geçmişçesine tepindiniz? Düşünün bi. Mahalle maçlarında topa vurmaktan ön tarafında oluşan delikten çorapların göründüğü, istop sırasında topa bakarken fark etmeden girdiği su birikintilerinde yapışkanları çözülen ayakkabılar geliyor aklınıza. Hani eve gelirsiniz, anneniz "Kızım ayakkabının teki nerde?" diye sorar ama sizin haberiniz yoktur, işte öyle eğlenmekten bahsediyorum. Bata Çıka işte bu çocuklukta kalan şamatayı süper sportif bir formatta hayatımıza geri sokan, o yüzden Biz Evde Yokuz Yollarda için Dalyan, Muğla'da olmamıza rağmen bize rota değiştirtip, taa İstanbul'a geri getiren ve her sene katılmak için gayret ettiğimiz müthiş organizasyon. Hele bu sene Biz Evde Yokuz'u davet etmişler, kaçırır mıyız hiç? Bata Çıka o kadar eğlenceli ki, bizimle birlikte birkaç takipçimizi de götürmemiz şarttı. Mutluluk ve yaramazlık paylaştıkça kudurur. 🙂 Facebook'tan yaptığımız anonsa cevap veren kişilerden 2 tanesini de kaptık, olduk mu 4 kafadar. Kim tutar bizi. Format şu: 5kmlik doğa koşusuna bol çamurlu muzip muzip engeller ekleyin. Çamur dolu bir hendeğe atlayıp, engelin altından limbo yaparak geçmeniz, çamur dolu bir havuzda tepenizdeki ağların altından emeklemeniz gereksin, sonra o vıcık vıcık ayakkabılarla aslında çok kolay bir rampayı ip yardımıyla bile tırmanamayıp ortasında kalın, sonra sağınızdan solunuzdan biraz kayan, biraz tırmanan insanlar sümüklü böcek gibi rampada iz bırakırken gülme krizi gelsin, iyice saplanıp kalın orda. 🙂 Hadi bir gayret sağdan soldan uzanan bir sürü yardımsever çamurlu el sayesinde o engeli atlatmayı başar, birbirinizin tipine bakmaktan koşabilirsen koş şimdi üstüne. Bir grubun hahahası, hohohosu öbürüne karışsın. Sonra ilerde yine o siyah taytlı ninja adamlardan gör, yine bir gaza gel, tekrardan başla koşmaya. Olduk mu 12 kişi! Film orda iyice koptu işte. BataÇıka yastık savaşına döndü. Güreşmeler, çelme takıp düşürmeler, el ele tutuşup çamur havuzuna tekrar tekrar atlamalar, çamur havuzunda dans etmeler, balıklama atlamalar, siz sormayın, biz söylemeyelim. Arkamızda kimsenin kalmamış olmasına güvenerek çamur havuzlarını kuruturcasıya eğlendik. Şap şup. Sonuncu olduğumuzdan emindik, taa ki finishte o sağa sola fırlatılmış ayakkabıların sahiplerini görene kadar. Biz o kadar çamurlarda oynamamıza, makara yapmamıza rağmen, çıplak ayakları ile parkuru bitrmeye çalışanlarları yakalamışız. 5kmlik parkuru 1,5 saatte bitirdiğimizde, kulak deliklerimizden, saç diplerimize, tırnaklarımızdan iç çamaşırlarımıza kadar balçık içindeydik. Çikolata şelalesine batılırmış çilek gibi her tarafımız kaplanmıştı. Parkurda pislenmek için, şimdi de temizlenmek için, yine bizim o kocaman 12 kişilk ekip, atladık iskeleden denize. Sonra hadi bi daha, hadi bi kere daha, bi kere daha. Denizi de az kalsın kurutacaktık ki, rüzgar paçasını kurtardı. Minik minik esen rüzgar üşütüp, kışkışladı bizi sahile. Senede bir Eylül ayında yapılıyor. Dalia Beach, Kilyos. Şimdiye kadar (2014) hep burada yapıldı, ama ileriki seneler için planlarını bilmiyoruz tabi. Sayfalarından kontrol ediniz. Bu sene etkinlik gününde de kayıtlar devam etti. Ancak, en güzeli erken kayıt yaptırarak hem avantajlı fiyatlardan faydalanmak, hem de kontenjanın dolma riskine karşı önlem almak. Niyetinize bakar. Sonuçta BataÇıka hem sportif, hem de şamata bir faaliyet. Eğer derece peşindeyseniz antremanlı olmak lazım tabi. Ama büyük çoğunluk buraya çamurda eğlenmeye geliyor. Niyet eğlenmekse, hiç spor yapmasanız dahi parkuru kolayca bitirebilirsiniz ama biraz uzun sürer tabi. Yetişkinler: Antremanlı antremansız herkese uygun, yeterki sağlık problemi olmasın. 4-6 yaş, 500m'lik için basitleştirilmiş parkurda yarışıyor. 7-12 yaş, 800m'lik için basitleştirilmiş parkurda yarışıyor. Yarış için kıyafet seçimi: Pislenmeye uygun spor kıyafetleri. Çamur illa birkaç yıkamanın sonunda gidiyor ama çok titizseniz koşunun sonunda atabileceğiniz kıyafetler seçmeyi tercih edebilirsiniz. Yarış için ayakkabı seçimi: Outdoor kullanıma uygun koşu ayakkabısını şiddetle tavsiye ederiz. Bunun iki sebebi var: 1) Performans: Outdoor koşu ayakkabları bu tip ortamlarda koşmak üzere tasarlandığı için yol tutuşu kıyas kabul etmez şekilde daha iyi oluyor, bu da performansı ciddi şekilde arttırıyor. 2) Dayanıklılık: En iyi markaların şehir için tasarlanmış spor ayakkabıları bile parçalanabiliyor balçıkta koşarken. Hadi, ayakkabı dağılmadı, kumaşlarına işleyen çamuru çıkarmak için makineye birkaç kez üst üste atmak gerekiyor, o da baya hırpalayabiliyor ayakkabıları. Outdoor koşu ayakkabısız olmaz mı peki? Olur tabi. Ama parkurun ortasında ayakkabısız kalma riskiniz de var. Deniz malzemesi: Deniz sıcacık oluyor hala. Adettendir, koşu sonrası ön yıkama denizde yapılır, sonra duşa girilir. Koşu için Kilyos'a kadar gelmişken denizin de tadını çıkarmak güzel oluyor. Parkurda su istasyonu yok. Ona göre hazırlık yapmak isteyebilirsiniz. Mutlaka yedek kıyafet ve ayakkabı.


Kavanımızla kaza yaptık. İlk ve son olsun. Karavanımız ile yollardayken işimizle ilgili bir toplantı sebebiyle İstanbul'a gelip, aynı gün geri dönüp yola devam edeceğimiz bir sabah uçağını yakalamak üzere kör karanlıkta uyandık. Toplantının öneminin stresinden midir, hazırlıkla geçen uykusuz geceden midir, homurdanarak başladık güne. Virajlı dağları döne döne tırmanırken Marmaris arkamızda sembolik bir şekilde küçülmeye başladı. Sanki daha büyük şeylere gidiyorduk. Yüreğimiz ağzımızda bir hesap yaptık. En yakın yerleşimden çekicinin olduğumuz yere gelmesi yarım saat. Hadi ışık hızıyla geldi, karavanı ne yapacağız? Acaba her çekicide çeki demiri de var mı ki? Hadi hepsini bir şekilde çözdük, herşeyi çekiciyle yakın bir yere atmak da bir 10-15 dakika ister. Oradan da havalimanına araç bulmak gerek. Elimiz kolumuz bağlandı haliye. Uçak da kaçtı, kaçırmamamız gereken bir toplantı da. Üzülmek ya da mutlu olmak da bazen bir seçim. Hayatımızda ilk kez çekicinin arkasında gitme şansını yakalamışken tepmek olmaz. Biz de kendi kendine giden mucize arabanın bol bol keyfini çıkardık. Hayat bizim ondan yaptığımız şeydir. Hayat sana ekşi limonlar veriyorsa, limonata yap.


- Paramotor, pilotun paraşütüne ek olarak bir de sırtında pervaneli motor taşıdığı bir hava aracıdır. - Aynı zamanda Motorlu Yamaç Paraşütü veya PPG olarak da bilinmektedir.


ÖNCELİKLE yukarıdaki RENKLİ KOŞU VİDEOMUZU izleyiniz. Aşağıdaki yazılarda da detayları okuyabilirsiniz. Youtube Kanalımıza abone olmayı unutmayın. Sloganı "Happiest 5k on the Planet" yani "Dünyanın en mutlu 5 kilometresi" olan The Color Run'ı iki senedir iç çekerek takip ediyorduk. 6.000 endorfini tavan yapmış insan rengarenk bulutların içinde koşuyorlar, beyaz ve topluca başladıkları koşuyu etrafa saçılmış bonibonlar gibi tamamlıyorlardı. Üstelik o bonibonlar zıplıyor, dans ediyor, mutluluktan kuduruyorlardı. Utahlı Travis Snyder'ın profesyönel ve amatör koşucuları bir arada eğlenmesi fikri ile 2012 başlattığı koşuda performansın hiç önemi yok. Koşuyu yaratırken Disney'den ve bir Hindu festivali ve Aşk festivali ya da Renk Festivali olarak da bilinen Holi'den etkilendikleri etkinliğin ruhundan belli. Tek odağın eğlenmek olduğu bu "koşuda" isteyen emekliyerek, isteyen koşarak ya da dans ederek tamamlıyor parkuru. Her kilometre başında bir renk istasyonu var ve oradan geçerken üzerinize boya püskürtüyorlar. Color Run koşuları hızlıca dünyaya yayılmıştı ve Singapur, Hong Kong, Şangay, Beyjing, Seul, Bangkok, Kuala Lumpur, Dubai, Barselona, Madrid, Amsterdam, Brüksel, Londra, Dublin, Mençestır, Toronto, Vankuvır, Kahire koşuların süper eğlenceli videolarını izledikçe içimiz gidiyordu. Biz de istiyoruz, biz de!! Türkiye'de de benzer bir organizasyon yapılıyor ama adı Color Run değil Color Sky. Uluslarası koşunun bir parçası değil ama format benzer. Biz Evde Yokuz Yollarda'ya ara verip, aynı haftasonuna denk gelen BataÇıka Çamur Koşusu'nu, Extreme Sailing Series'i ve Color Sky'ı yakalamaya İstanbul'a geldik. Biz Evde Yokuz Yollarda esnasında karavanımız ile güneyde maceradan maceraya gezerken Ankara'da yapıldığını, İstanbul ve İzmir'de de yapılacağını duyunca çok heyecanlandık. Takvimizi açtık baktık. Davetli olduğumuz, hayatta kaçırmayacağımız İstanbul'daki BataÇıka çamur koşusunun hemen takibindeki gün olduğunu görünce daha da çok sevindik. Oh, bir taş ile iki kuş. İstanbul'a gelmişken Color Sky'ı da koşarız! Sonra bir de baktık ki Color Sky, Red Bull Extreme Sailing Takımı'nda 6. adam (Yarışın bir turunda ekibin 5 üyesine ek olarak, bir de misafir üye kabul ediliyor) olacağımız yelkenin formulası Extreme Sailing yarışının İstanbul etabı ile aynı güne denk geliyor, hayda... Tam Color Sky ile vedalaşacaktık ki şansa etkinlikler aynı yerde olmaz mı! Ve böylece bir haftasonuna bir yelken yarışı, iki de koşu nasıl sığdırılır maratonumuz başladı. Cumartesi günü, Kilyos'taki koşuyu inanılmaz eğlenerek tatlı bir yorgunluk ile bitirmiştik. O kadar güzel geçmişti ki zaten moraller uzunca yetecek kadar yüksekti. O güzel enerji ile pazar gününe de bir yelken, bir de koşu sığdırmak için erkenden Yenikapı'ya geldik. Tam bir Evde Yok haftasonu! Sert esen rüzgarda Extreme Sailing yarışı kıran kırana devam ediyordu, ancak rüzgar nedeniyle güvenlik açısından 6. adam almayı durdurmuşlar, havanın yumuşamasını bekliyorladı. Color Sky'ın başlangıcı tam o araya denk gelince şans yüzümüze güldü ve koşuya kayıdın kapanmasına 5 dakika kala oradaki arkadaşlarımızı arayarak bizi yazdırmaları sağladık. Extreme Sailing'den çıkıp, Color Sky'a varınca biraz kültür şoku yaşamadık değil. Bir tarafta asil beyler ve bayanlar, öbür tarafta çılgın gençlik. Ülkemize bu manzaralar çok yakışıyor... Sanki Avrupa'da bir müzik festivali. Hemen Color Sky kitinden çıkan tshirti üzerimize çekip, yakalarını yırtıp, içinden çıkan bir paket boyayı üzerimize saçarak hızlıca ortama adapte olduk. İnsanlar daha koşu başlamadan moda girmişler, arkadan bastıran müzikle çoşuyor, birbirilerini boyuyorlardı. Organizasyonun başarısından değil ama oraya herkes eğlenme kafasında geldiğinden anca Avrupa müzik festivallerinde gördüğümüz muazzam bir eğlence modu vardı. Kostümle gelenler, birbirinin sırtına çıkanlar, umursuzca dans edenler, özgür ve barışçıl... Hiç tanımadığın insanları boyuyorsun, onlar seni boyuyor, beraber şarkı söylüyorsun, insanlar arasında hiç bir bariyer yok, herkes aynı coşkuya ortak. İşte bu... Çocuğu ile gelenler, gençler, yaşlılar, engelliler, yerliler, yabancılar... Hani bazı kitlesel mutluluklar vardır insanlığa/geleceğe olan inancını tazeler, işte güzeldi oradaki elektirik. Alana adım atar atmaz oradaki coşku zaten bir gün önceden mutluluk depolamış bizleri de sarıp sarmaladı, yüksekseldik de yükseldik. Organizasyonun bazı mühim eksikleri vardı ama tüm olumsuzlukları göz ardı edebilecek kadar mutluydı insanlar. Nitekim binlerece kişinin katıldığı organizasyonun boya istasyonlarında sadece birkaç yüz kişiye yetecek boya vardı ve geriye kalan binlerce kişiye boya yetmedi. Boya mı yetmedi, beyaz mı kaldık, el birliği ile çözdük. Yerden avuç avuç boya toplayıp çöp kapaklarında biriktirdik, yeterince toplanınca karşısına geçip 3,2,1 geri sayıp atılmasını bekledik, ona bile yetecek boya yoksa yerlerde yuvarlandık, kendi söküğümüzü kendimiz diktik.


3 yıl boyunca cebinden kuruş harcamadan, hatta bir de üstüne para kazanarak dünyayı gezen tasarımcı Çağrı Çankaya'nın hikayesini okudukça ofis koltuğunuzun daha bir battığını hissedeceksiniz. Projeler, müşteri memnuniyeti, performans beklentileri, son teslim tarihleri sarmalında çalıştığı reklam ajansına gitgide köle olduğunu ve hayatının her gün yittiğini hissederken kendine dahiyane bir tahliye planı geliştirmiş: Designer on the Road. Görmek istediği ülkelerdeki reklam ajanslarını Googlelamış, bize ulaşın kısımlarındaki emaillara dünyayı gezmekte olan bir tasarımcı olduğunu, onların ofisinde çalışmak istediğini, karşılığında onların tercihi olan herhangi bir yerde konaklama ve o ülkenin standartlarında ortalama bir tasarımcının maaşını istediğini yazıp okyanusa bir olta sallamış. İlk başta emaillarına binde bir cevap alırken, zamanla proje kendisi ispat ettikçecevaplar yoğunlaşmış. Böylelikle 3 yılda tam 23 ülkede gezmiş ve çalışmış. İşinin hayatının önüne geçmemesi prensibine hep sadık kalmış; gittiği ülkeleri karış karış gezmiş, festivallerine gitmiş, adrenalini yüksek ne varsa denemiş. Şimdi Kadir Has Üniversitesi'nde genç ve özgür tasarımcılar yetiştiriyor. Artık evine döndü diye sular duruldu sanılmasın. Aklında yine bomba projeler var. Yoldaki maceralarını okumak, yeni projeleri için blogu Designer on the Road'u, anlık paylaşımları için de Facebook sayfasını ve Twitter hesabını takip edebilirsiniz. Çok çalışıyordum. Hayatımda başka bir şey yoktu. Günlerim ofisteki masa ve evdeki yatak arasında geçiyordu. Ailemi göremiyordum. Arkadaşlarımla buluşamıyordum. Ne evimi seviyordum, ne sevgilim vardı, ne çalıştığıma değer miktarda para kazandığımı düşünüyordum. Üstüne reklam ajanslarının ağır çalışma şartları ve ağır insan ilişkileri eklenince yok dedim. Bu böyle olmayacak. Bir değişikliğin zamanı geldi. Tabi yolda çok zorlandığım anlar oldu. Cebinizdeki parayı alsam buradan taksime bile zor gidersiniz. Düşünün ben tüm dünyayı parasız gezerken başıma neler neler gelmiştir. Bu şekilde bir yolculuk öyle bir şey ki, güzel anlarınız muhteşem, kötü anlarınız ise ölümcül karanlık oluyor. Yani uçlarda yaşatıyor sizi yol. Tahteravalli gibi hep bi taraf ağır basıyor işte. Ben daha ilk gittiğim şehirde ilk saatlerde ölüm tehlikesi yaşamıştım. Böyle şeyler bana şunu çabucak öğretti. Yolda hep güzel şeyler olmayacaktı. Zorlar hatta aşırı zorlar olacaktı ve bu aşırı zorlarda vazgeçmeyip devam edince gene harikagünler muhteşem anlar beni bekliyor olacaktı. Bu dünyanın, hayatın bir düzeni. Bunu kabullenmek gerek. En büyük fırtınalardan sonra muhteşem bir gün gelir, güneş tüm parlıklığıyla yüzünü gösterir. Ha ben zor anları istemiyorum derseniz o işte bizim genelde şehirlerde yaptığımız ve çevremizden bize dikte edilen alışıldık yaşamdır. Güvenlidir, belirlidir, monotondur, konforludur. Her gün gittiğimiz iş ve ev, bize her gün bir şey öğretemez. Günlerimiz birbirine benzedikçe hatırlanmaz olurlar. Oysa yol her gün farklıdır. O yüzden de zordur ama tüm güzel anılar oradadır. Benim tek şansım aileme bakmakla yükümlü olmamamdı, ev kredisi ya da borç içinde de yüzmüyordum. Bu yüzden işimden de kolayca istifa edip tüm enerjimi buna verdim. Ya şimdi ya asla demiştim çünkü. Ama bunu yapmamış olsaydım, yani hem işe devam edip hem de yurtdışında iş aramak için çalışsam, boş zamanlarımda bu projenin planlamasını yapsam başarısız olabilirdim. İnsan bazen iyi bir fikre inanıp cahil cesaretiyle olayın sıcaklığı, gazı kaçmadan harekete geçmeli. Çok düşünmemek lazım sanırım bazen. Gemileri yakmak, kapıyı arkadan kapatmak kolay değil biliyorum ama bazen kendinizi zorlamak ve başarmak için tek yol bu olabiliyor.


Evde oturan erken ölür 🙂 hayat felsefem olmaya aday bir söz olmuş.


ÖNCELİKLE yukarıdaki MICROLIGHT VİDEOMUZU izleyiniz. Aşağıdaki yazılarda da detayları okuyabilirsiniz. Youtube Kanalımıza abone olmayı unutmayın. Şunu gördük; sudan çıkmış balık ile insanların en iyi empati yapacağı yer muhtemelen bir hava aracı. Karada kendimizi ne kadar elementimizde hissediyorsak, havayı da bir o kadar yabancılıyoruz. Ne acayiptir ki kalbimiz en çok mutluluk ve heyecanla güven alanımızdan en uzak yerde çarptı. Kendimizi sonsuz hissettik. Havadayken ağzımızı sudaki balıklar gibi açıp kapıyorsak; o, microlightla uçaken saniye basşı ağızımızdan çıkan "wow!"lardan. Küçükken "kağıttan dev bir uçak yapsam da uçsam" fantezimizin gerçekleğe en yaklaştığı yer microlight. Havada ağırlığı yokmuş gibi, sanki bir üflemeye konmuş uçuyor, süzülüyor. Hem boşlukta gibisin, hem değil. Bir oksijen partikülüsün de, havanın zaten kendisi senmişsin gibi gidiyor. O sonsuzluk hissi ordan geliyor işte. Bir kadına ne verirseniz verin, onu daha da büyük hale getirir. Ona sprem verirseniz, size bir çocuk verir. Ona bir ev verirsiniz, size bir yuva verir. Ona sebze verirsiniz, size yemek verir. Kendisine verileni çarpıp çoğaltarak geri verir. Bu yüzden ona çamur atarsanız da karşılığında bir bataklıklarda boğulmaya hazır olmalısınız. Microlight'ın içinde de Aziz Nesin'in tasvir ettiği bu kadın ruhu var. Bir microlighta ne verirseniz verin, onu daha büyük hale getiriyor. Ona güzel havalarda çıkartırsanız, size sefa verir. Onu maksimum 90 derece açıya kadar yatırarak uçurursanız, size adrenalin verir.


ÖNCELİKLE yukarıdaki EVDEN KAÇIŞ OYUNU VİDEOMUZU izleyiniz. Aşağıdaki yazılarda da detayları okuyabilirsiniz. Youtube Kanalımıza abone olmayı unutmayın. 90 yaşındaki Latife Hanım eşini 10 sene önce kaybetmiş, şimdi yanlız başına yaşıyordu. Hiç çocuğu olmadığından yüklü mirasın kime kalacağı mahallede merak konusuydu. Kimisi paha biçilmez antika mücevherlerini Çocuk Esirgeme'ye bağışlayacağını, kimisi uzak bir akrabasına kalacağını, kimisiyse eve gelen ziyaretçilerine rastgele dağıttığını iddia ediyordu. Artık sağlığı hareket etmesine çok imkan vermediğinden, o yüklü servetinin sefasını süremiyor, bütün günü evinde geçiriyordu. Esnaf her türlü alışverişini evine getiriyor, herkes elinden geldiğince onu rahat ettirmeye gayret ediyordu. Bir Cuma günü esnaf namazdan dönmüş, kepenklerini açıyordu ki, postacı beti benzi atmış şekilde yanlarına geldi. Latife Hanım'a postasını bırakmaya gittiğinde, birşeylerden şüphelenmiş ve kapının deliğinden içeri bakmıştı. Kapının öbür tarafında Latife Hanım kanlar içinde yatıyordu.


Bir gün karşınıza kamyondan bozma sarı bir otobüs çıkarsa, bilin ki içindekiler günlerdir belki de aylardır yollarda ve dünyayı dolaşıyorlar. Dünyayı gezmenin hesaplı yollarından bir tanesi bu sarı otobüslerin turlarına katılmak. Zaman ve mesafe olarak kısa, tek veya bir kaç ülkeyi kapsayan turlardan; aylarca süren, Afrika'yı, Güney Amerika'yı bir uçtan bir uca geçen, İstanbul'dan Pekin'e ipek yolunu tamamlayan turlara... yok yok. Paketin içine ulaşımınız, zaman zaman çadırda, zaman zaman hostellerde konaklamanız ve tura göre 1 öğünden 3 öğüne yemekleriniz vs. dahil. Sadece bir sürücü ve bir tur lideri ile bu tura çıkınca zaman zaman size de alışveriş yapma, yemek yapma vs gibi işler de düşüyor. Otobüsler max 24 kişilik. Bu turlar gerçekten macera dolu. Uzun bir tura girişmeden kısa bir turla deneme sürüşü yapmak en mantıklısı. Uzaya gitmeden dünyada yerçekimsiz ortamı tadabileceğiniz bir uçak. Uçağın içi yerçekimsiz ortamda kafa göz yarmamak için boşaltılıp, yeniden tasarlanmış. Aslında marifet uçaktan çok uçağın yaptığı manevrada. Yerçekimsiz ortam için sizi dünyadan uzaklaştırıp uzaya yaklaştırdığı yok. Olay sadece normal bir yolcu uçağının uçtuğu yüksekliklerde gerçekleşiyor. Alamet-i farikası şu ki: Parabolic uçuş denen bir uçuş yapmakta. 24.000 feetteyken burnu 45 derece kaldırıp tam gaz çok kısa bir sürede 34.000 feet'e çıkıyor ve tekrar burnunu aşağı indirip 24.000 feet'e hızlıca geri dönüyor. Bu hareketi durmadan tekrarlayarak paraboller çizen uçakta siz de her yukarı çıkıp inerken 20-25 saniye yerçekimsiz ortamı tadıyorsunuz. Meraklılar Wiki'den detaylarına bakabilir. Bir kere bindiğinizde 15-20 kere tadını çıkarıyorsunuz yerçekimsiz ortamın. 2003-2004 sezonunda Fisichella'nın kullandığı, modifiye edilip sürücü dışında iki koltuk daha eklenmiş gerçek bir Formula 1 aracındasınız ve de F1 yarışlarının gerçekleştiği Circuit of the Americas pistinde. 750 beygirlik bu canavar, 0'dan 100'e 1,8 saniyede, çıkıyor. Siz de tecrübeli pilotunuz ile pistte 320km/saat hızları görüyorsunuz ve pistte tam gaz 2 tur atıyorsunuz. Kesenin ağzını açtıkça işin içine bu deneyimin yanında, bir de sizin sürücü koltuğunda oturduğunuz ve aynı pistte kullandığınız Ferrari veya Mc Laren deneyimleri de ekleniyor.


ÖNCELİKLE yukarıdaki LE MANS 24 SAAT YARIŞI VİDEOMUZU izleyiniz. Aşağıdaki yazılarda da detayları okuyabilirsiniz. Youtube Kanalımıza abone olmayı unutmayın.


ÖNCELİKLE yukarıdaki HAYATTA KALMA OKULU VİDEOMUZU izleyiniz. Aşağıdaki yazılarda da detayları okuyabilirsiniz. Youtube Kanalımıza abone olmayı unutmayın. Bir cesaretle atıyoruz kendimizi maceraya ama kelleler hep Allah'a emanet. Annelerin hep yürekleri ağızında, tek defansımız Paulo Coelho'nun lafı: "Macera tehlikeli sanıyorsan, rutini dene. Asıl rutin adamı öldürür." Tabi bu sav tartışmalarda siyah kuşaklı annelerin tek aduketiyle ikiye bölündüğünden ve işin aslı, biz de canımızı yolda bulmadığımızdan, bir şeylerin ters gitme ihtimaline karşı tedbirli olmaya karar verdik. Bilge'nin Bear Grylls hayranlığını "Of, o adam baştan aşağı Hollywood" tenkitlerime rağmen azalmaması da faktör olmadı değil. Birbirimizi kaybedebiliriz, yemeklerimizi hain domuzlar tüketebilir, karşımıza kurt sürüsü çıkabilir... Bırakın kurdu, trafoya giren bir kedi ülkeyi çökertebiliyorsa, vahşi bir ayı neler neler yapabilir. Doğada vakit geçireceksek hayatta kalma eğitimi almamız şart. O zaman Hayatta Kalma Okulu. Ding dong! Kutsal Abi biz geldik. Aramızda henüz hayatta kalma eğitim almamış olanlar mutlaka temel hayatta kalma teknikleri yazımızı okusun gözünü seveyim. Kutsal Abi eski komando olmanın yanı sıra, aynı anda hem sertifikalı hayatta kalma uzmanı, hem lisanslı paraşüt sporcusu, hem yamaç paraşütü eğitmeni, hem sertifikalı trekking rehberi, hem de lisanslı dağcı olduğundan, birçok disiplinin öğretisini bir araya getirerek kapsamlı seviye seviye kurslar hazırlamış. Biz henüz hafif sikletler Temel Hayatta Kalma eğitimini alacağız. Bir fırın ekmek yedikten sonra Kutsal Hoca'nın kurduğu Pusula Doğa Sporları'ndaki "çölde, açık denizde, soğuk bölgelerde, düşman bölgesinde hayatta kalma" ağır siklet eğitimlerine de talibiz. İlk gün tuzumuz kuru. Henüz tırnaklarımıza toprak dolmamış parmaklarımızla bisküvilerimizi çaya batırarak sınıfta teorik dersi dinliyoruz. İki güne ısırganların kızarttığı ellerimizle közde salyongoz pişiriyor olacağımızdan haberimiz yok. Hangi yılan tehlikeli, su nasıl filtrelenir, yanımızda ne taşımalıyız, önce bir not, sonra çaydan bir fırt alıyoruz. Hop, bir dakika, nasıl yani, hayatta kalma eğitiminde yanımızda techizat ne arar dediyseniz hemen açıklayalım: Ee, siz tenis oynamaya gidiyorsanız haliyle yanınızda tenis raketiniz, spor ayakkabınız, t-shirtünüz var. Ayağınızı burksanız, kullanacağınız malzemeleriniz belli. Raket ile atel mi yaparsınız, t-shirtten bandaj mı, bağcıktan askı mı size kalmış. Aynı şekilde doğaya gittiyseniz, bu bir niyet üzerinedir, ister yürüyüş, ister bisiklet olsun. Tenise gidip raket götürmemek nasıl hıyarlıksa, doğaya gidip yanına almaması öyle hıyarlık olan bazı vazgeçilmezler var işte. Bıçak, çok amaçlı pense, minik ipler, matara, düdük, çakmaktaşı gibi... Annelerin, en komple besinlerden diye cebimize attıkları "5 gün hayatta tutan" hurma "acil durum kitlerini" kullanmamız gereken bir durumla karşılaşmamışız iyi ki de... Doğaya gittiysen, oraya bir niyet üzerine gittiğinden, oraya don-atlet gitmemişsindir. Bir gün kendini ormanın ortasında dımdızlak bulabileceğin olsa olsa iki senaryo var: Ya birileri sana eşek şakası yapmıştır, , ya da uçağın düşmüş ve sen mucizevi bir şekilde hayatta kalmışsındır. O vadiden içeri dalıyoruz. 7 kilometrelik yürüyüşümüzün asıl amacı çevreyi tanımak ama ufak ufak derse de başlıyoruz. Kutsal Abi sevinçle bulduğu otu kesip, "Hah, bu ot suya atınca balık sersemletir, kolayca avlarsın" diyor. Bir başka otu tehşis edip, gövdesini soyuyor, birer parça atıyoruz ağzımıza. Bazılarının tadı güzel, bazılarının tadı idare eder, ama başı dardayken sultan sofrası gibi gelir insana. Hurmaların çekirdeklerini ekip meyve vermesini beklememize gerek kalmayacak olması ümit verici. Bir yandan akşama çay yapmak için ısırganotu ve papatya topluyoruz. Hayatta kalırken keyif de yapacağız. 🙂 Bir başka bitkiyi çiğneyip çıkarıyor ağzından, yaralanırsak bunu yaranın üzerine basarız, enfeksiyonu önler. Her söküğümüzü doğadan dikiyoruz. Gelin görün ki karnını sadece bitkiyle doyurmak imkansız. 7 km de bulabula anca bir öğünlük bitki bulursun, o da şansın yaver giderse. Avlanmadan hayatta kalmak imkansız. Çalılar hışırdıyor, içinde birşey var... Amanın. Yılan yakalamayı göstermek istiyordu hocamız, o fırsat bu olabilir! Heyecanlıyız... Biraz çalıları gözlemledikten sonra hışırtının cinsinden içerdekinin kaplumbağa olduğunu anlıyor, aksiyon beklediğimizdne biraz hayal kırıklığına uğruyoruz ama yemek yemektir günün sonunda. Kaplumbağayı eline alıp anlatıyor, nasıl temizlenir, pişirilir. Korkup kafasını içeri çektikçe içimiz kıyılıyor. Açlıktan mecbur kalsak bile çok zor olur canını almak. Bulduğumuz yere bırakıyoruz kendisini, hemen toz oluyor. Aferin, kimsecikler görmesin seni. Merak etmeyin, biz uçağımız düşerken sucukları bulup cebimize doldurduğumuzdan, bize akşam ziyafet var. Aslında doğada hayatta kalmamız gerektiği durumda önceliğimiz yemek bulmak değil. Doğada ilk yapman gereken şey hem ruh, hem de fiziksel sağlığın için barınak yapmak. Avlanma, tuzak kurma, oltasız balık tutma konularına sonra geleceğiz. Sağda solda devrilmiş ağaçlardan irili ufaklı dallar bulup yığıyoruz. Hem ateş, hem de barınak için lazımlar. İki çeşit barınak öğreniyoruz, bir bushcraft tarzı, tamamen doğal maddeden, bir de pançomuzu kullanarak. Ocak yapmak için, şiş yapmak için, barınak yapmak için, olta yapmak, tuzak kurmak için her şey ama her şey için odun yontmak gerekiyor. Bıçağın yoksa yanmışsın arkadaş. Benim kollar perte çıkıyor saatlerce yontmaktan, beylerse azimle devam ediyorlar. Issız bir adaya düşersem yanıma alacağım üç şey: çakmaktaşı, bıçak, ve Bilge. Bileğine güvenenlereyse önerimiz; çakmaktaşı, bıçak, çok amaçlı pense. Çeşit çeşit ateş yakma yöntemi öğrendik, etrafında çeşit çeşit hikaye dinledik. Bugünlük bu kadar yeter, ertesi gün eğitime devam. Ee, sucukları yedik bitti, ikinci gün ne yapacağız? Kutsal Abi ile birlikte salyongoz toplayıp, sümükleri akmasın diye onları yapraklara dürüyoruz. Açlık başımıza vurdu, gözümüze marula dürülmüş mercimek köftesi gibi duruyorlar. Fransızlar hapur hupur indiriyorsa mideye, vardır bir iş. İlk lokmayı çekinerek atıyoruz ağzımıza, aaa tadı midye dolma gibi. Hadi bugünü de kurtartık. Güneş saatiyle yön mü bulmadık, farazi uçaklara SOS mi göndermedik, sincaplara tavşanlara tuzaklar mı kurmadık, vahşi hayvanların izinini mi sürmedik... Onlar da bizim izimizi sürmeden oradan ayrılmaya karar verdik. Artık kendimizi kemale erdik gibi hissediyoruz. Sanki Tarzan gibi sarmaşıktan sarmaşığa atlayarak İstanbul'a dönebiliriz. Aaa-ağağa-aaa! Issız ada listesini derhal revize ediyoruz: çakmaktaşı, bıçak, bebek şampuanı!


ÖNCELİKLE yukarıdaki SİMİTÇİ METİN'İN FERRARİ HAYALİ GERÇEK OLURSA? VİDEOMUZU izleyiniz. Aşağıdaki yazılarda da detayları okuyabilirsiniz. Youtube Kanalımıza abone olmayı unutmayın. Heyecanlı kabarcıklar saçan bir tek biz değiliz elbet. Hepimizin bir hayali var. Sizlerin listelerinde neler var merak ettik. Dedik, sokağın nabzı SokakRoportajlari. com ile tutulur, uçtuk yanlarına. Hem onları, hem bizi köpük köpük heyecanlandıran bir fikir geldi aklımıza. Aldık mikrofonu elimize, çıktık beraber sokağa. "Ölmeden önce en çok yapmak istediğiniz şey nedir?" diye insanlara sorarken, bizim gibi kabarcıklarını zor zapteden birilerini aradık: maksat hayalinin gerçekleştirmesinde bizim de tuzumuz olsun, hep beraber coşalım köpük köpük! Simitçi Metin için herhangibi bir gündü. Aslında öyle olmadığını bir iki hafta sonra anlayacaktı. O sırada Beşiktaş iskelesinde tesadüf eden kim varsa, onlara soruyorduk. O gün de, biz, Biz Evde Yokuz, SokakRoportajlari. com ile buluşmaya bisikletle köprüyü geçme etkinliğinden gelmişiz. Karnımız aç, dilimiz damağımız kurumuş. Bir su, bir de simit keyfi ile kendimize gelelim diye gittiğimiz tezgahta tabi ki mikrofonu simitçimize de uzattık. Hayallerini öyle içten anlattı ki, röportajın sonununda yanından ayrılamadık. Bir yandan yanında simit kemirirken, bir yandan muhabbet ettik. Bize nasıl müziği sevdiğini, arabasını nasıl zorladığını, maceralarını anlattıkça, gördük ki Metin'in de bizim gibi evde oturamayan, kanı kaynayangillerden. Bizimle köpük köpük coşacak kişiyi bulduğumuzu anladık. Tanıştığımıza çok memnun olduk Metin! Artık yanından ayrılma vakti geldiğinde, mikrofon uzattığımız herkesten aldığımız gibi ondan da temas bilgilerini istedik. Demez mi, "Ben 3 hafta sonra İstanbul'dan gideceğim, size yengemin telefonunu vereyim"! Haydaaa! No 1: Nerden çıktı bu İstanbul'dan ayrılmak! Haldur huldur Ferrari aramaya giriştik. Şimdi size bir soru: Ferrari nasıl aranır? Tornavidea değil ki kapı kapı dolaşıp sorasın. Düşündük, aklımıza dizi setleri, futbolcuların magazin dergilerindeki kare kare fotografları geldi. Sinema- TV sektöründe çalışan arkadaşlara, doğru yanlış, hakkında, zamanında bir futbolcularla mahalle maçı yaptığına dair rivayetler olan tanıdık tanımadık herkese salık verdik, hayırlı bir iş için bize bir Ferrari lazım. 🙂 Ha tabi bir de çok acil! Bir sürü yerden haber geliyor, şunda da varmış, bunda da varmış, falanca geçen yaz yerde kırmızı Ferrari ile görünmüş, hatta bir önceki yaz da siyahına binlermiş, miş de miş... Sahibinden. com' bakınca bir sürü Ferrari var gibi duruyor. İlk başta bir oh dedik, Ferrari bulmak o kadar zor olmayacak herhalde. Nitekim, peşini sürmeye başlayınca da, ilk bir iki adımdan sonra dalgalar süpürmüşcesine birden kayboluyor izi. Bir yandan bir Ferrari hayaletidir etrafta geziyor, dedikodusu geliyor, tam sobe diyeceğiz bakıyoruz orda kimse yok... Bir garip. Aldı mı içimizi bir endişe. Yok yok, haklıymışız, Ferrari bulmak zor olacak. Hadi bulduk, acaba bir de sahibi gönlü bol biri çıkacak mı? Metin'in hayalini gerçekleştirmek için yardım etmeye ikna edebilecek miyiz... ve Metin gitmeden! Go Car Rental'da Ferrari'yi görünce, Nuh'un gemisini bulmuş gibi olduk! Araştırmalarımız sonucunda "hayalet Ferrari" vakalarının en çok Ataşehir'de görüldüğünü öğrendik. Uzunca bir liste çıkarıdık, nerelerde görülmüş. Baktık, kapı kapı gezmekten başka çare yok. Ah Metin, valla sende de ne şeytan tüyü varmış... Go Car Rental'ın önüne geldiğimizde nuhun gemisini bulmuş gibi olduk. Orda, kapılarının önünde, yanındaki Bentleylere, Porcheler nispet yaparcasını kırmızı kırmızı parlıyordu. Metin haklı, kırmızı olsun, iki kuruş fazla olsun! Bir çok araba kiralama şirketiyle görüşmüştük. Hep olumlu karşılanıyor ama sonrasında geri adım atmalarıyla hayal kırıklığı yaşıyorduk. Bolca "Ferrari'miz var" duymuş ama kendisini görememiştik. Meğer bu Ferrari'den çok az sayıda varmış, onca araba kiralama şirketi de onlardan alıp kiralıyormuş. Şimdi taşlar yerlerine oturdu. Ee tabi, Ferrari bu kadar ender bir şey olunca aldı mı bizi bir stres, Metin'in hayali için arabayı verirlerse, verirler, çalacak başka kapı da yok. Barış Bey'in de içinde köpük köpük kabaran bir heyecan olacak ki, bize "Tamamdır! Ancak 2 gün içinde bu işi halletmemiz lazım çünkü sonrasında rezervasyonu var" dedi. Barış Bey öyle destek verdi ki Metin'in hayalini gerçekleştirmeye, birebir kendisi gelmek istedi sürpriz gününe. Ancak, sonra işler güçler izin vermeyince bize Ersin Bey eşlik etti. Haydaaa! No 2: Sürprizi ayarlamak, çekim hazılığı yapmak, ve Metin'i Ferrari'ye bindirmek için sadece 2 günümüz mü var! Haydaaa! No 3: Bir de baktık ki, Metin gitmiş!! Metin'in 10 parmağında 10 marifet: hem simitçi, hem dolmuşçu, hem de yakında Ferrari pilotu. Metin'in arkasından tezgah çevirmek için kardeşleri ile buluştuk. Oturmuş Metin'in kardeşlerinin gelmesini beklerken kapıdan içeri Metin ve kardeşi beraber girmez mi!!!!! Az buz şey atlatmadı bizim kalpler. Meğer onlar Metin'in tek yumurta ikizi Çetin ve küçük kardeşleriymiş. 🙂 Kardeşlerini mutlu etmek için kalkıp ta Gebze'den gelmişler. Büyük gün hemen ertesi gün. Metin 2 günde bir dolmuşa çıkıyormuş ve aksi gibi sürpriz günü direksiyonda olması gereken günmüş. Dedik Ferrari ile dolmuşun önünü kesemeyiz, siz ne yapın edin, yarın günleri değiştirin, Metin tezgahta olsun. Metin olay mahaline gelmeden, pozisyonlarına konuşlanmak ve prova yapmak üzere bitanecik arkadaşlarımızı sabahın köründe kalkıp, geldiler. Hemen bir senaryo geliştirildi. İki kişi turist, iki kişi vapurları çeken öğrenci, bir kişi de arabasıyla uğraşan birisi oldu. Hummalı bir çalışmanın ardından, arkadaşlarımızı pozisyonlarında bırakarak, arabayı almaya Go Car Rental'a gittik. Yukarıda görüntüler varken, fazla söze gerek yoktur herhalde. Metin'in mutlu köpükleri bizimkilerini, bizim köpükler onunkileri çoşturdukça çoşturdu. Metin'in hayallerinin gerçekleşmesini sağlayan Go Car Rental'a ve bize yardım eden arkadaşlarımıza çok teşekkür ederiz. SokakRoportajlari. com ile muzipliklerimiz devam edecek. Herkese içine mentos atılmış kolalı günler. daha hazırlık safhalarını okurken ağzım yavaş yavaş kulaklarıma doğru yönelmeye başkadı, hala orada. sanki benim bir hayalim gerçekleşmiş gibi. mutlu oldum. harikasınız. Valla tebrikler; "Helal olsun be" dedirttin yine kendine. Süper doğal sıradışı "içten içimizden" bir hikaye. Siz nasıl insanların hayallerini gerçekleştiriyorsanız, sizinde tüm hayalleriniz gerçek olsun hep.


ÖNCELİKLE GÖKOVA BİSİKLET TURU VİDEOMUZU izleyiniz. Aşağıdaki yazılarda da detayları okuyabilirsiniz. Youtube Kanalımıza abone olmayı unutmayın. Bu 5 günü anlatmaya hangi efsane manzaradan, midemizin hangi bayramından, tanıştığımız hangi güzel insandan, organizasyonun hangi mucizesinden başlasak bilmiyoruz. Bu tura katılana kadar, bu sene sadece bir kere 25 km kadar bisiklete bindiğimizi itiraf ederek başlamak yerinde olur herhalde. Hevesle aldığımız bisikletlerimizin hakkını verememek içimizde hep bir ukte olduğundan Muğla Bisiklet Derneği'nin düzenlediği Gökova Bisiklet Turu'nu görünce acayip heyecanlandık. 273km olduğunu ve yokuş grafiğini görünce popolarımız "Bunca zaman aklın neredeydi!" diye çekti zılgıtı. Haklıydı ama EVDE OTURAN ERKEN ÖLÜR, toplanın gidiyoruz! Bu bizim ilk bisiklet turumuz. Muğla merkezden başlayıp sırasıyla Çubucak, Datça, Bodrum, Ören'den geçip Akyaka'da bitiyor. 5 günlük tur için kişi başı 175TL verdik. Millet çoluğu cocuğuyla, sevgilisiyle fotograflarını koyadursun, profil fotografında bisikletine sarılacak kadar bisikletsever 230 kişi kayıt olduğuna göre vardır bir hikmet dedik, katıldık aralarına. İlk gün. Saat 8'de kahvaltı ve bilgilendirme için bekleniyoruz. Biraz geç kaldık, herkes toplantıya girmiş bile. Muğla Semt Konağı'nın önündeki yüzlerce bisiketi hayretle inceliyoruz: insanlar taa Malatya'dan, Tekirdağ'dan, Antalya'dan, Aksaray'dan, Edirne'den, İstanbul'dan kalkıp gelmişler! Biz de 8. Gökova Bisiklet turu formalarımızı giyip, yarış bisikletleri, yol bisikletleri, tur bisikletleri, tandem bisikletlere Biz Evde Yokuz bayraklı dağ bisikletlerimizle ekleniyoruz. En önde tur arabası ve "rampaların ustası" ünvanını gideceğimiz yere eşyalarımızı taşıyan kamyondan bile hızlı vararak çalan hey yavrum hey öncü bisikletliler pedallıyor. Ortada diğer herkes, eskort emniyet güçleri ve hızır acil teknik destek arabası. En arkada parantezi kapayan yine tur aracı. Açılın arabalar biz geliyoruz!! İşte o orta grupta nefes yettiğince muhabbet dönüyor. "Vay! Demek dün Malatya'dan buraya gelmek için 18 saat yol teptiniz, şimdi de 80km pedal çeviriyorsunuz! Helal olsun"lar, "'Hanımefendi, sizin bayrakta ne yazıyor?"lar, %10 eğim levhasını görünce yarım kalan muhabbetler, akşam çadırönü muhabbetlerinde ya da molalarda tamamlanıyor. Rampa kardeşliği yaptığımız, önümüze çıkan dut ağacını beraber sömürdüğümüz, suyumuzu paylaştığımız herkesi ama herkesi anlatmak isteriz ama 228 kişi biraz uzun sürebilir sanki. Bazı insanların hikayeleri öyle ilham verici ki, kulaktan kulağa dolaşması gereken Muko'yu, Ragıp Abi'yi, Oğuzhan ve Süleyman ikilisini, Aktivist Kazım'ı ve Ahmet Coka'yı anlatmadan olmaz. Malatya'dan Muko ve ekibi. Muko 7-8 sene önce Malatya'da bisiklete binmeye başladığında çok yadırganmış. O ne yapmış, topluma teslim olacağına toplumu değiştirmiş. Bisiklet sevgisini aşılayıcı bisiklet turları yapmış, bisiklet bakımını ve kültürünü anlatan eğitimler vermiş ve Malatya Bisiklet Topluluğu'nu kurmuş. Sayesinde, bugün, İstanbul'daki bisiklet gruplarını 3300+ katılımcısıyla sollayan (İstanbul nüfusu: 15 milyon, Malatya nüfusu 765.5 bin!), sokaklarında özellikle bayanların pedal çevirdiği, daha yeşil ve daha sportif bir Malatya'dan bahsediyoruz. Rota zorlayıcı ama 13 yaşındaki genç kızdan tutun, kendi deyişiyle "geceleri saymazsak 33.5 yaşındaki" Ragıp Abi'ye kadar gözü kara bisikletçiler var. Emekliye ayrıldıktan sonra, 61 yaşında ve 120 kiloyla bisiklete binmeye başlamış. O zamanlar sahil yolunda en fazla 5km gidip gelebiliyormuş. Şimdiyse günübirlik 1000m rakımlı turlara gidiyor. Gecesiyle gündüzüyle bizim yaşımız 33 etmiyorken turdaki o 500m'ye tırmamışlar bizi bizden aldı. Ragıp Abi'yi takdir etmemek mümkün değil. Bize bisiklette nasıl şifa buluğunu, huylu huyundan vazgeçmez diyenlere inat bisikletin nasıl onu değiştirdiğini anlattı. Azmini ve anlattığı değişimlerini ağızımız açık dinledik. Sanılmasın ki Ragıp Abi veteranları tek başına temsil ediyor. Daha Muko'nun ekibinden 60+ yaşındaki İzzet Abi ve 66 yaşındaki Metin Abimiz var. İzzet Abimiz ile saat 20'de hala içine yemek düşmemiş midelerimiz guruldarken, yanında getirdiği semaverinden tüten duman sayesinde tanıştık. Yaptığı çayı bonkörce her isteyenle paylaşan, 60 kusur yaşındaki eşine bisiklete binmeyi öğretip onunla gezilere çıkan ve temcilciliğini yaptığı Tema Vakfı'nın formasını hiç üzerinden çıkarmayarak, her fırsatta "ağacın gölgesi, suyun sesi yoksa, insanın da olmadığını" hatırlatan muhterem abimiz... Bugün keyfini bisikletimizle, yarın kanomuzla sürdüğümüz doğanın yitmesine göz yummak, aslında gelecekte kendimizi tekdüze hayatlara mahkum etmektir... Tema Vakfı hem doğanın, hem de insan hayatının çölleşmesini engellemek için çalışıyor. Hopalı Metin Abimiz, dizinin üzerine basamıyormuş, ameliyatlar geçirmiş, azimle bisiklete binerek kendini iyi etmiş. Tura gelmeden zaten rahatsız olan midesini üşütmüş, çantası ilaç dolu ve turda çıkan o harika yemeklerin çoğunu yiyemiyor. Herşeye rağmen hergün keyifle asılıyor pedala. Yanımızdan hızla geçen tandem bisiklet o kadar bizden farksızdı ki, onun ne olduğunu anca 1-2 gün sonra yemek kuyruğunda denk geldiğimizdeanladık. Bisiklet üstünde makam şöförü Oğuzhan'ın arkasında, canavarlar gibi pedala yüklenen Süleyman'ın aslında görme engelli olduğunu fark etmemize imkan yoktu. Ne yokuştan, ne de tırmanıştan çekinir bir hali vardı. Oğuzhan ile omuz omuza engeller aşılmış rüzgar gibi esiyorlardı. 60km kadar yol yaptıktan sonra bakkalda birkaç kişi beraber mola verdik. Herkeste benzer sendromlar: Yorgun bacaklar, sele çilekeşi popolar, yanmış burunlar... Süleyman'a nasıl hissetiğini sorduk. Harika! dedi kocaman gülümseyerek. Oğuzhan genç olmasına rağmen görevine çok hakim, bir yandan pedallarken bir yandan da gördüklerini Süleyman'a tasvir ediyor. Bisikletten indikten sonra da her an takım oyunundaydılar. Beraber yediler, beraber pedal bastılar. Ne güzel insanlarla tanıştık dedirttiler bize her gece çadırımıza girerken, ve Engelsiz Pedal gibi ne güzel oluşumlar var birlikten kuvvet doğuran. Bir güzel insan da Akyaka'dan Aktivist Kazm. Akyaka'da hazine arazisi olan zeytinliklerin imara açılmasını protesto etmek için Akyaka'dan Ankara'ya pedal çevirmiş. Bu tura da Soma faciasına dikkat çekmek için yüzünü siyaha boyayıp, siyah bayrağını çekip de gelmişti. Sayesinde Bodrum sokaklarını 300e yakın kişi "Kader değil, katliam" diye inletti. Şimdi de oralarda yapılması planlanan nükleer santralleri protesto etmek amacıyla Sinop'tan Mersin'e pedal çevirecek. Ahmet Coka ise İstanbul'dan Bodrum'a kaçma planları yapan bir sanat yönetmeni. Bu tur ile ilgili harika çizimler yaptı. Çizimleriyle CokaBook isimli bir günlük tutuyor ve Bodrum'a taşınma hikayesini de Hadi Ben Kaçtım blogunda anlatıyor. Parkur kolay değil, aşırı zor da değil. Rampalarda bisikletinden inip ittirerek çıkan çok ama hiç inmeyerek bitiren de. Malum bu bizim ilk bisiklet turumuz. Neyle karşılaştırabiliriz ki? Yokuşlar tırman tırman bitmiyor, tam bitmiş gibi yapıyor vuruyor seni yokuş aşağı deniz seviyesine, sonra hayda sil baştan... Sık sık %10 eğim görür olduğumuzdan artık %5 uyarısı görününce seviniyoruz. Ama insan hemen ısınıyor. Upuzun yokuşu tırmanıp geriye bakınca vay be diyorsun kendine, sonra da aşağı salınırken rüzgarın serinliği hiç bitmesin istiyorsun. Transfer ve dinlenme günü olan 3. gün hariç her gün 60-70 km yol yapıyoruz. Yarışmalarda birincilikleri olan, neredeyse her bisiklet turunu görmüş geçirmiş Muko'ya dayanamayıp soruyoruz: bu parkurun seviyesi ne? Orta diyor. Yeni başlayanlara göre değil, ama sıkı bisikletçiler de bunun üzerine akşam bi 3e3 basket maçı çıkarır. İyi bari, neredeyse hiç bisikletten inmeden bitirdik turu, kendimizle gurur duyabiliriz o zaman. Metin Abi'nin mide problemine rağmen turu kaçırmadığına sevindik ama ilk gün ilk zorlu yokuşun zirvesinde dağıtılan o enfes tulumba tatlısını yiyemediğine yanarız. Kan ter içinde kapağı zirveye attığımızda en son görmeyi beklediğimiz şey beyaz önlüklü bir meleğin gerçek tazecik tulumba dağıtmasıydı heralde. O kadar efordan sonra ne olsa giderdi diye düşünmeyin, Vedat Milör tok karna bile beğenirdi o tulumbayı. Kampta organizasyon komitesinden Murat Bey'i yakaladık; hazır şerbet kullanmayan üretici araştırılıp bulunmuş efendim. Organizatörler turizmci olunca hal böyle oluyor tabi. Bir de, bize özel, tarif üzerine özel yaptırılmış ev sucuğunu atlamamak lazım. Şimdi böyle dedik diye kimse açık büfe beklemesin. Seyyar bir mutfakta ve koca kazanlarda iyi bi usta ne kadar iyi tabldot yemek çıkarabilirse o. Ellerine sağlık ustamızın. O nohutları, pilavları, nasıl iştahla indirdik mideye. Yanında da gittiğimiz köylerden alınan enfes mandıra yoğurdu... Zaten en lezzetli bisiklet turu olarak geçmiş pedalistlerin lugatına. Her bitmek bilmeyen tepenin zirvesinde tulumba ikramı olsa elbet çok daha azimle çıkılırdı tabi o tepeler. Ama istisnasız her seferinde bizi bekleyen güzel bir süpriz vardı. Çoğu zaman akıllara zarar Gökova manzaralarıyla karılaştık. Bazen adaçayı-kekikçayı demleyen köy kahveleriyle, bazen gazete kağıdı serilmiş koca masalarca uzanan enfes dut tepecikleriyle. Hiç sussuz kalmadık, hiç ikramsız kalmadık. Tam enerjimiz nerde düştüyse orda vaha gibi destek ekipleriyle bitiriverdiler. Ne zamanbirisinin bacakları komut almaz olduysa, onu ve bisikletini kampa ulaştırdılar. Çok şükür hiç büyük kaza olmadı, küçük kazalarımızıda da yanımızda hep doktorumuz vardı. Bodrum'a vardığımızda Bodrum Bisiklet Kulübü tarafından karşılandık, kucaklandık. Bize hiç eşyalarımızı taşıtmadılar, sadece kendimizi götürmek ve birbirimizi kollamakla mükelleftik. Gün olmadı ki çadırlarımız denize nazır olmasın. Bazı öğle yemeği molalarında denize girdik. Datça'dan Bodrum'a geçerken tekne keyfi bile yaşattılar. Daha ne olsun derken Allah'ın koyuna dondurma kamyonu getirtiler, hepsi yetmezmiş gibi bir de giderken ellerimize birer kavanoz bal tutuşturdular. Sınırlı kaynaklarına rağmen her gün şapkadan tavşan çıkarttılar, tekrar tekrar gönüllerimizi fethettiler. İnsanların her sene bu tura tekrar gelmeye gayret etmesi bundan olsa gerek. Ufak tefek aksaklıklar da oldu elbet organizasyonda ama beklentimizin o kadar üzerinde bir keyif yaşattıklar ki, onlar devede kulak kalır. Gökova, Anadolu'nun güzel insanları, bisiklet camiasının babacanlığı ve kucaklayıcılığı, yoktan var eden organizasyon komitesi, 19 Mayıs'ın bisiklet için mükemmel havası, bir de tesadüf eden dolunay bizi büyüledi. Bundan sonra tüm bisiklet etkinliklerini yakından takip edeceğiz, özellikle Muğla Bisiklet Derneği'ninkileri. Komşuda pişer de size düşmez mi! Gözümüze kestirdiğimiz etkinlikleri mutlaka paylaşacağız. Yalnız tulumba sevmeyen beni bile dize getiren o tulumba olmadan o turlar nasıl olur orası meçhul. Tırmanış grafiği yoğun bir tur. Uzun ve dik rampalar var. O yüzden aktif olarak bisiklete biniyor olmak yada düzenli olarak bir başka bir spor yapıyor olmak avantajlı. Sıkı bisikletçiler için kolay, yeni başlayanlara zor, yani orta zorlukta. Şöyle diyelim, ön ve en arka grubun arasında 1-1,5 saat fark oluşuyor. Antremanlı olduğunuz sürece kendi zamanınızda bitirebilirsiniz. Çok zorlananlara tur aracının asansörlük yaptığını da gördük. Yol, dağ ve tur bisikletleri için uygun. Yarış bisikletleriyle katılanlar da vardı ancak yolun kötü olduğu yerlerde ince tekerlek zorlamış olabilir. Genel olarak vitesli her bisikletin açabileceği bir parkur. Sayılı priz, çok elektronik alet olduğundan, dolu yedek pil, solar şarj cihazı, harici pil gibi yöntemlerle kendinizi garantiye almak isteyebilirsiniz. Komik güneş yanıklarını engellemek için uzun kollu ve paçalı tercih edilebilir.


Haftasonu İstanbul'da uçuyoruz ve bir kişilik daha yerimiz var! Biz de takipçilerimizden birini uçuralım dedik. Ne ile uçacağımız sürpriz kalsın şimdilik. Bir de bu sayfanın altındaki yorum bölümüne pilotumuzun sizi seçmesini sağlayacak birşeyler karaladınız mı tamam... Hep beraber gökyüzünde adrenalin pompalayalım. İrem arkadaşımız ve biz İstanbul Paramotor'dan Erdoğan Şanslı hocamız ile gökyüzünde olacağız;) Katılım sağlayan tüm arkadaşlara çok teşekkürler. Bundan sonra da ayarlayabildiğimiz tüm deneyimleri takipçilerimizle birikte gerçekleştirmek istiyoruz. Takipte kalın. Bu yarışmamız bitti. Ama buna benzer yarışmalar yapıyoruz. Son gelişmeler için sosyal medya kanallarımızdan bizi takip edebilirsin. İrem arkadaşımız ve biz İstanbul Paramotor'dan Erdoğan Şanslı hocamız ile gökyüzünde olacağız;) Katılım sağlayan tüm arkadaşlara çok teşekkürler. Bundan sonra da ayarlayabildiğimiz tüm deneyimleri takipçilerimizle birikte gerçekleştirmek istiyoruz. Takipte kalın. Biri bana hadi gel yer çekimine meydan okuyacağız dese. Bir dakika bile düşünmeden o an ne yapıyorsam bırakır ve sadece "HADİ!" derim. Adrenalin olmadan yaşayamayanlar hayattan fazlasıyla keyif almayı bilen insanlardır. Uçmak Uçmak istiyorum Kalfa Bacı.. Noldu Kalfa Bacı? Noldu? Yoksa uçamaz mıyım? Yanımda payam da yok Kalfa Bacı, payam yok. Tuyist olayak geldim. Dönücem yeryüzüne. İşim gücüm vay benim. Uçuy beni Kalfa Bacı.


ÖNCELİKLE yukarıdaki PARAMOTOR VİDEOMUZU izleyiniz. Aşağıdaki yazılarda da detayları okuyabilirsiniz. Youtube Kanalımıza abone olmayı unutmayın. Yeni deneyimler için radarımız hep açık. Bazen bizim gibi deneyim kaşifleriyle beraber, bazen ikimiz tadını çıkartıyoruz bu deneyimlerin. Geçen haftaysa ilk defa hiç tanımadığımız insanlara, sen de gel bizimle dedik. Okyanusa şişede mesaj bıraktık yani. İrem de plazasının camına tıklayan şişedeki mesajı okuyup, uçmaya varım diyenlerden. Websitemize bıraktığı yorum ile pilotumuzu kandırmayı başarınca da, bize sadece kuş ile bulutu buluşturmak kaldı.


ÖNCELİKLE yukarıdaki İKİ TEKER VİDEOMUZU izleyiniz. Aşağıdaki yazılarda da detayları okuyabilirsiniz. Youtube Kanalımıza abone olmayı unutmayın. Şu dünyayı mutlu mutlu paylaşan kadın ve erkeklerin bir anda kendilerini zıt kutuplarda bulduğu 3 konu: Araba, futbol, kırmızı et tutkusu.


ÖNCELİKLE yukarıdaki BOULDERING VİDEOMUZU izleyiniz. Aşağıdaki yazılarda da detayları okuyabilirsiniz. Youtube Kanalımıza abone olmayı unutmayın. Bouldering'in Türkçe karşılığı "yapay duvar tırmanışı" ancak biz bu yazıda uluslararası bilindiği şekliyle "bouldering"i kullanacağız. Yok hava soğuk, yok hava sıcak, yok haftasonuları işlerime yetmiyor, yok arabam yok ki şehir dışına çıkayım, yok adam toplayamadım gibi bahnelerin tükenip, köşeye sıkıştığın yer Bouldering'dir arkadaş. Sevgilim hem taş olsun, hem de kimse bakmasıncılar, hem salon salomanje, hem de buzdolabından kırmızı eti mahrum etmeyecek fiyata ev arayanlar, yani hayalperest mükemmelliyetçiler Bouldering'i keşfettikten sonra ümitle doldu. İmkansızı optimuma çeviren; şehrin göbeğinde, haftaiçi veya sonu, indoorda outdoor tadında fiyakalı spor. Kafa nereye giderse, vucut oraya gidermiş, biz de Boulder İstanbul'a cayır cayır tırmanacağız diyerek geldik. Kamil ve Berkan bizi resepsiyonda bekliyorlar. Kamil senelerce çeşitli doğa sporlarıyla uğraşmış, sonra da Kadıköy'de şehirlilerin bahane balonlarına iğne batıran tırmanış salonunu açmış. Birazdan o yukarıda bahsettiğimiz fiyaka faktörünü 10 ile katlayan eğitmenlerinden, Berkan Aksu'dan başlangıç dersi alacağız. Berkan hem çok sıkı, hem de cool bir eğitmen. Gençlerde kendi kategorisinde bir çok kez Türkiye Şampiyonluğu var. Geçtiğimiz günlerde Sakarya'da düzenlenen Spor Tırmanış Boulder Türkiye Şampiyonasında da 1. olmuş. İlk konu: duvardan nasıl düşeceğimiz. Berkan lazeriyle duvarla tavanın kesişimini işaret edip, "Hadi çık. Bütün tutamaklar serbest" diyor. Canım ne var ki onda, hop çıktık tepeye. Eee? "Hadi şimdi atla." Pışık, burdan atlanır mı? Atlayacaksın paşa paşa, nitekim duvarda pes ettiğin yada risk alıp beceremediğin yerler olacak, o zaman daldan düşen armut gibi gelişine düşmemek lazım. Altında minder var tabi ama hatırla bakalım suya bile üsturupsuz atladığında nasıl piştiğini. Çıtayı yükseltiyor, bu sefer ayakları koyabileceğimiz yerler de sınırlı. İlk denemelerde olmuyor, minderle samimiyeti ilerlettiğimizle kalıyoruz. İkincide, Berkan bir iki çapraz tutuş gösteriyor, ve kırıyoruz şeytanın bacağını. Sırada negatif düzlemede tırmanış var. Yani şimdiye kadar "I" harfine tırmandıysak, artık "V" harfine dışarıdan tırmanıyoruz. "Düz duvarda aslında tırmanmıyoruz, yürüyoruz" diyor. Anlaşılan asıl heyecan şimdi başlıyor. Hevesle girişiyoruz duvara. Yaptığımız düzenli spor bizi ilk birkaç tutamak ileri taşıyor ama sonra öyle bir yer geliyor ki mıhlanıp kalıyoruz. Ne ayağı bir yere koyup kendimizi itebiliyoruz, ne de kol uzanıyor bir sonrakine. Orda titriyor da titriyoruz, kaslar kırmızı alarmda. Ey minder sana geliyoruz! Bouldering'in insanın kensini aşmasını sağlayan karakter güçlendirici bir doğası var. Bir kere, alışılmış bireysel sporlarda bile kendinle böyle başbaşa değilsin. Teniste karşısında mücadele ettiğin bir rakibin, boulderingin yakından akrabası kaya tırmanışında ise emniyetçi partnerin, yani her adımından haberdar birileri var. Bouldering'de ise sadece sen bilirsin neyi ne kadar yaptın. Doğru rotadan mı çıktın, kaytarıp başka bir tutamaktan mı destek aldın, kaç saniyede bitirdin... Bütün muhakemen kendinle. Kendini kendin alkışlar, ya da kendin kırmızı kartlarsın. Kendine dürüst olmayı başardığında evre atlıyor insan. Artık hem kişisel gelişiminin, hem de iyi bir boulderingci olmanın ikinci aşamasındasın. Daha zihnine hükmetmek var. Duvarda asılı kaldığın bir an var ki, vucudunun tükendiğini sanıyorsun, ama aslında tükenen zihnin. İnsan vücudu da iPhone gibi şarj %1 gösterirken saatlerce gidebiliyor. Steve Abi'nin mühendislerine güveniyoruz, kendi mühendisliğimize niye güvenmeyelim? Hemen zihninin tıpasını tıkayıp, içeriyi inançla doldurman lazım. %1'e bakıp havluyu atmak kolay, zor olan ve başarıyı getiren, tam oradayken muhtaç olduğumuz kudretin damarlarımızda bulunduğunu hatırlamak. Bouldering işte böyle zihnini bir kas gibi geliştirip, bütün yıldırıcı faktörleri sana göz ardı ettirerek hedefine ulaşmanda ısrar ettirecek kadar güçlendirebiliyor. Hop, bi dakika, bi dakika, biraz başa sarsak, az önce biri kas mı dedi? Kişisel gelişim melişim iyi hoş ama bana dirseğinin içinde fındık kıran pazulardan, selülitsiz popolardan bahset diyenleri duyar gibiyiz. Aslında salon eşit çeşit insanla dolu; küçüğü büyüğü, uzunu kısası, irisi, ufağı. Ama bu spor öyle bir spor ki, belli bir disiplinle sürdürürsen, tıpkı zamanla kömürün pırlantaya dönüştüğü gibi, senden nadide bir parça çıkarır. Tricepsler, adonisler, obliksler, Cerrahpaşa anatomi derslerine figür olacak bir fiziğe ulaşmak mümkün. Bodrum denizlerinin nasıl dibi pırıl pırıl görünüyor, profesyönel tırmanışçıların da yağsız vücutlarında da kasları öyle net. Hem direnç, hem de kuvveti geliştiren bir spor olduğundan -burayı çok yiyerek zayıflamak isteyen hayalperest mükemmelliyetçiler kaçırmasın- yarım ekmeği yemeğin suyuna bana bana Herküller ve Afroditler olmak mümkün. Urfa'da Oxford yok ama Kadıköy'de bouldering var, gidin. Hem zihninizi, hem de fiziğini geliştirin. Üstelik çiğ köfteden, kebaptan da mahrum kalmadan, etrafta bolca var. Spor yapmayı engelleyecek herhangi bir sağlık problemi olmayan ve doğal olarak boy kilo endeksi extrem limitlerde olmayan herkes. Bouldering ayakkabısı ve magnezyum / Boulder İstanbul'dan kiralayabilirsiniz. Başlangıç eğitimi almanız şart değil. İsterseniz bir iki ön bilgiyle tırmanışa başlayabilirsiniz. Fakat yinede ilk deneyiminiz yaklaşık 2 saat süren spor tırmanış tanıtım programını almakta fayda var. Bu programda size başlangıç için ihtiyacınız olacak temel bilgiler verilecek uygulamalarla pekiştirilecektir.


Evde Yoklar bölümümüzün ikinci konuğu Gürkan Genç. Tutkusunu 30 yaşında keşfeden ve hayatını sil baştan bunun üzerine kurgulayan Gürkan Genç ülkemizin ve dünyanın en sıkı tur bisikletçilerinden. Bizim de tutkusunu sürdürmekteki gözü karalığı ve kararlığıyla ilham kaynaklarımızdan. Kendisi şu an Türkiye'ye hiç dönmeden tam 7 sene pedal çevireceği dünya turunun 2. senesinde 23000km geride bırakmış ve Afrika ayağında. Bisikletindeki yol bilgisayarı ve gps sistemi sayesinde turunu kayıt altında tutatak rekorlar kitabına girmeyi hedefliyor. 1979 doğumlu Gürkan ilk bisikletini Haziran 2009 yılında almış! Ne bisikletle yeni tanışmasının, ne 30 yaşına gelmesinin, ne iş hayatının onu tutmasına izin vermiş. Bisikletiyle geçirdiği ilk 6 aydan sonra, şirketinin hisselerini devredip, büyük bir cesaret göstererek bisikletle yolculuğun etrafında kendine yepyeni bir hayat kurgulamış. Cesaret cesareti körüklemiş ve Nisan 2010'da yaklaşık bir sene süren "Doğa için pedalla" seyehatine çıkmış. Böylece daha ilk yurt dışı yolculuğunda, Doğu Karadeniz'den başlayıp, taa Japonya'ya kadar tam 12.500 km yol kat etmiş. İpek yolunun tamamını bisikleti ile geçerken bazen 20 gün hiç ara vermeden 80-120km yol yapmış. Karakum ve Gobi çölünü geçiyor, Dünya'nın çatısı denilen 4650 metredeki Pamir Geçidi tırmanıyor ve toplamda 37000 metre tırmanış yapılan Walkan Vadisi gibi birçok ikonik yeri bisikletle aşmayı başaran ilk Türk.