Erzurum uzun süredir gitmeyi düşündüğümüz;fakat ancak yeni fırsat bulduğumuz çok güzel bir coğrafya. Erzurum deniz seviyesinden hayli yüksek öyle ki Türkiye'nin en yüksek şehir merkezine sahip vilayeti. Şehir merkezi ortalama 1900 m yükseklikte. Bu nedenle iklim oldukça kurak ve bunu hemen hissediyorsunuz. Kuzeyde ve Güneyde bulunan dağlar şehrin manzarasını süslüyor. Erzurum ve çevresinde dolaşmanın en iyi yolu uçakla gelip sonrasında araba kiralamak. Havalimanı şehre yaklaşık 15 dk. uzaklıkta, eğer arabanız yoksa 3,5 TL vererek servisle şehir merkezine gelebilirsiniz. Şehir merkezine geldikten sonra yürüyerek Erzurum'daki muhteşem eserleri dolaşmaya başlayabilirsiniz. Hava genellikle soğuk ve gece gündüz arasındaki sıcaklık farkı çok yüksek. Havanın kurak olması nedeniyle soğuğu hissetmiyorsunuz ama tabi rüzgar varsa iş değişiyor. Eğer kışın buralardaysanız şehirde dolaşırken buzlanma nedeni ile saçak altlarından yürümemenizde fayda var. Yazın buralardaysanız da toza dikkat etmeniz sizin için iyi olur. Şehrin merkezinde bulunan cadde ve buranın kalbi Cumhuriyet Caddesi. Dadaşların ifadesiyle mecburiyet caddesi. Şehir merkezi Yakutiye ve nüfusu 400 bin civarı; ama Erzurum şehir merkezinde bulunan üniversite öğrencilerinin sayısı bir hayli fazla neredeyse 100 binin üzerinde. Dolayısıyla yolda gördüğünüz her beş kişiden biri öğrenci anlamına geliyor. Biz Erzurum gezilecek yerler listemize Cumhuriyet Caddesi üzerinde bulunan Yakutiye Medresesi ile başladık. Burası 1310 yılında yapılmış ve günümüze kadar sağlam bir şekilde ulaşmış harika taş işçiliğine ve güzel bir minareye sahip medrese. Bir İlhanlı hükümdarı olan Olcaytu zamanında inşaa edilmiş. Yeri gelmişken, Olcaytu çok ilginç bir kişi; şöyleki doğumunda Hıristiyan olarak vaftiz edilmiş, gençlik döneminde Budist olmuş, sonrasında Sünni Müslüman ve en son alarak ta Şii Müslüman olmuş ve onun zamanında İran'da Şiilik resmi mezhep olarak kabul edilmiş. Yakutiye Medresesi şu anda müze olarak kullanılıyor ve içerisindeki ufak odalarda tarihi eserler sergileniyor. Yeni yapılan düzenleme ile etrafı temizlenmiş ve geniş bir alanın ortasında seyretmeye değer görünümde. Giriş kapısının bulunduğu ön kısımdan fotoğraf çekebilmek için ikindiyi beklemeniz gerekecek; ancak o zaman ışık alıyor. Hemen arkasında bulunan Lala Mustafa Paşa Camii ise 1562 yılında inşaa edilmiş bir Osmanlı eseri. Caminin mimarı ise en ünlü mimarımız Mimar Sinan'dır. Yürümeye devam ediyoruz, yaklaşık 100m kadar sonra caddenin karşına geçip sokaktan içeriye girdiğinizde Eski Erzurum Evleri ile karşılacaksınız. Burada 11 adet eski Erzurum Evi birleştirilerek bakımı yapılmış ve restauranta dönüştürülmüş. Evlerin içleri de eski ve tarihi olduğu düşünülen nostaljik malzemelerle dekore edilmiş, yaklaşık 20 bin ev eşyasının kullanıldığı söyleniyor. Girip gezmeniz için 2 TL ücret alıyorlar ama yemek ya da birşey içmek isterseniz bu parayı ödemiyorsunuz. Hoş bir mekan oluşturulmuş, zamanla turist kafilelerinin uğramadan geçmediği bir yer haline dönüşmüş. Ama şunu söylemeden edemeyeceğim, fiyatları Erzurum standartlarının hayli üzerinde. Geriye dönüp Cumhuriyet Caddesine çıkıyoruz. Biraz daha yürüdükten sonra yine cadde üzerinde göreceğiniz çok güzel bir kümbet var. Burası Cimcime Hatun Türbesi olarak geçiyor ve yine İlhanlılar dönemine tarihleniyor. Yakın bir zamanda yapılan kazı çalışmaları sırasında buranın alt katında iki mezar ve bir mumya odası tespit edilmiş. Ancak kapısında kilit var içine giremedik. Biraz daha ilerlerseniz caddenin karşı tarafında göreceğiniz kocaman bir cami olacak orası da Erzurum Ulu Camii. Erzurumun en eski ve en büyük camisi olarak biliniyor. 1179 yılında Selçuklular tarafından inşa edilmiş bu cami harika bir taş mimariye sahip. İç kullanım alanı 2000 m ve kapasitesi ise 6000 kişilik. Kubbesi kırlangıç örtü olarak isimlendirilen teknikle yapılmış ve günümüze kadar gelmiş. Bu teknik sonradan eski Erzurum evlerinde de kullanılmaya devam etmiş. Fotoğraf çekmek için mutlaka girilmesi gereken mekanlardan biri olarak önerebilirim. Cumhuriyet Caddesinden ayrılmadık, halen doğuya doğru yürümeye devam ediyoruz. Biraz ileride bizi karşılayan ise Çifte Minareli Medrese. 1253 yılından beri varlığını koruyan bu şaheser Selçuklular zamanında inşaa edilmiş ve başka bir adı da Hatuniye Medresesi olarak geçmekte. Anadolu'daki en önemli İslam eserlerinden biri olan yapının 2011 yılında başlayan kapsamlı restorasyon çalışması şu anda halen devam etmekte. Bu yüzden hem gezebilmek hem de düzgün fotoğraf çekebilmek mümkün değil, yukarıdaki fotoğraf Çifte Minareli Medresenin arka kısmından görüntüsü. Çifte Minareli Medrese'nin Güney istikametinde, yaklaşık 100 m mesafede, Erzurum'daki en güzel yapılardan Üç Kümbetler yer alıyor. Kümbetlerin en büyüğünün Emir Saltuk'a ait olduğu ve 12. yy. da yapıldığı düşünülüyor. Diğer ikisinin kimlere ait olduğu halen aydınlatılabilmiş değil. Buranın hemen yanı başında bulunan eski bir konak gezilmeye ve görülmeye değer yerlerden biri olarak sizi bekliyor. Biraz daha içerilere girerseniz başka bir kümbet ile daha karşılaşıyorsunuz. Burası ilk Türk ve Mutasavvıf kadın şair olan Rabia Hatun Türbesi olarak geçiyor; ama bu bilginin de kesin olmadığını eklemeliyim. Eğer "biraz mola, yemek yiyelim" dereniz hemen yolunuzun üzerinde yer alan Emirşeyh Nedim Köftecisi'ne uğrayabilirsiniz. Ne yiyeceğiniz size bağlı; ama Erzurum'da Ayran Aşı Çorbası, Çağ Kebabı ve tatlı olarak ta çayla birlikte Kadayıf Dolması alarak geleneksel bir Erzurum mutfağını tamamlayabilirsiniz. Yemek sonrası sokakta yürürken bir konuşma duyuyoruz telefondaki kişi karşısındakine devamsız dinle diyor. Bu kelimeye gülüp geçiyoruz ancak akşam buluştuğumuz Erzurum'lu bir arkadaş laf arasında devamsız diyor. Bunun buralarda yaramaz adam anlamına gelen bir kelime olduğunu öğreniyoruz. Aman ha size devamsız derlerse bilin ki pek iyi değil. Çifte Minareli Medrese'nin tam karşı istikametinde Erzurum Kalesi yer alıyor. M. S. 5. yy. da inşa edilmiş Erzurum Kalesinin içerisinde görmeniz gereken ufak bir mescit var. 11. yy. da Türklerin Erzurum'a hakim olmasıyla bu mescid inşaa edilmiş ve mescide minare maksadıyla yapılan çok güzel bir saat kulesi bulunuyor. Tepsi Minare adıyla da bilinen kuleye çıkarak Erzurum şehrini tepeden görmeniz mümkün. Kulenin fotoğrafını ise kale duvarlarının dışına çıkarak çekmenizi öneriyorum. Kalenin etrafı şu anda şavaş alanını andırıyor, birçok yapı kamulaştırma nedeniyle yıkılmış ve molozlar her yanı kaplıyor. Burada 2012 yılında başlanan Erzurum Kültür Yolu Projesi adında büyük bir çalışma var. Maliyetinin 500 milyon civarında olduğu söylenen proje henüz bitmiş değil ve bittiğinde Erzurum şehir merkezinin büyük ölçüde değişeceği kesin. Geriye dönüp Yakutiye Medresesi'ne gelmeden kuzeye, yani sağa döndüğünüzde Menderes Caddesine girmiş olursunuz 200m kadar yürüdüğünüzde Taşhan'a ulaşırsınız. Taşhan adıyla bilinen yapı 16. yy. Mimar Sinan tarafından yapılan Rüstem Paşa Kervansarayı'dır. Şu anda içerisinde Oltu Taşı imalathane ve satış dükkanları yer alıyor. Gümüş sevenlerin burada kendilerine uygun birşeyler bulacağına eminin. Hemen altında bir çay bahçesi var. Burası ilginç bir mekan çay isteme şeklinize göre fiyatlar değişiyor. Örneğin çay alabilir miyim derseniz çay 0,75 TL iken, çay ver derseniz çay 1,25 TL veya çay verebilir misiniz derseniz fiyat 1 TL gibi değişiyor. Çok eski tarihi yapıların dışında Erzurumda görülmeye değer ve yine tarihi değer taşıyan en önemli yapılar Tabyalar. Tabya genellikle dağ yamacına yapılan ve şehri savunma amacıyla kullanılan sağlam askeri yapılardır. Erzurum'daki tabyalar Osmanlı Rus savaşı sırasında şehri savunmak amacıyla yapılmış. Yirmi bir adet tabyadan en önemlileri ve hepimizin tarih kitaplarından bildiğimiz Aziziye Tabyaları ve Mecidiye Tabyaları. Fotoğraf için oldukça değişik bir atmosfer olan bu tabyalara ulaşmak için özel arabanızın olması iyi olur. Aziziye Tabyaları şehrin yaklaşık 10 Km kuzeydoğusunda, Top Dağı eteklerinde yer alıyor. Burası aynı zamanda Erzurum'un ve Türkiye'nin simge isimlerinden biri olan Nene Hatun'un gömülü olduğu tabya. Nene Hatun Aziziye Tabyasının savunmasında çok önemli rol oynadığı için 98 yaşında öldüğünde bu tabyanın olduğu bölgeye gömülmüştür. Erzurumda kalınacak birçok otel var, mecburiyet caddesi üzerindeki seçeneklerin yanısıra, özellikle de Palandöken civarında çok iyi yerler bulmak mümkün; ama merkeze yakın yerlerde konaklamak isterseniz Erzurum Öğretmen Evi iyi bir seçenek olacaktır. Uçak biletinizi alırken enuygun. com üzerinden araştırma yaparak zaman kazanabilir ve bütçenize en uygun olan bileti seçebilirsiniz, biz öyle yaptık. Erzurum bunlarla sınırlı değil, Palandöken, Narman, Tortum gibi daha bir çok yer var; Narman hakkında okumak için: Narman Peribacaları gizli kalmış doğa harikası yazımıza göz atabilirsiniz. Nuray Hanım umarım keyifli bir seyahatiniz olur, iyi yolculuklar. 1997-2001 yıllarında okuduğum şehir. Okurken yer yer duygulandım, hatıralarım gözümde canlandı. Eline, dilinize gönlünüze sağlık. Yolunuz Çukurovaya düşerse, Osmaniyede de görülecek, gezilecek güzel yerler var, sizleri seve seve misafir edebilirim. çok teşekkürler bir gün yolumuz düşerse mutlaka tanışmak isteriz. Zehra hanım ve Hakkı bey çok teşekkür ederiz. Azgezmiş farkı işte, Zehra-Hakkı, çok güzel anlatmışsınız. Erzurum' lu olarak çok sevindim, beğendim. Teşekkürler.


Eskikaraağaç veya Karaağaç Köyü olarak da bilinen köy Bursa Karacabey'e bağlı Uluabat Gölü'nün kenarında yer alan şirin bir köy. Eski dönemde köyün bir tarafında Türkler bir tarafında Rumlar birlikte yaşarlarmış. Köy nüfusu mübadele sonrasında azalmış. Şimdilerde köyde 50-60 hane ve yaklaşık 300 kişi yaşıyormuş. İstanbul'dan Eskikaraağaç Köyü'ne gelirken Orhangazi Köprüsü'nü kullanırsanız 175 km mesafeniz var. Feribot ile Yalova'ya gelip devam ederseniz 103 Km. Yalova tarafından gelirken Gölyazı ve ondan yaklaşık 5 km sonra da Eski Karaağaç Köyü tabelasını görüyorsunuz. Köy en çok leylekleri ile ünlü. Her yıl bahar aylarında buraya leylekler göç ediyor ve havalar soğuyana kadar burada kalıyorlar. Mayıs, Haziran ayları arasında köyde yuva yapmaya koyulurlar. 2011 yılında Avrupa Tabiat Mirası Vakfı tarafından Avrupa Leylek Köyü seçilmiş. Avrupa'nın leylek köyleri ağının Türkiye'deki tek temsilcisi Eski Karaağaç Köyü. Türkiye'de de leylek gözlemi yapılan ilk ve tek köy. Köyde yaban hayatı gözlemlemek için bir gözlem kulesi yapılmış. Ayrıca bir de gözlem evi inşa edilmiş. Bu gözlem evinde köye ve Uluabat Gölü'ne yerleştirilmiş olan kameralardan hem yaban hayatını hem de kaçak avcıları canlı olarak izleyip harekete geçiyorlar. Gözlem evinde toplantılar için iki tane salon var. Bu sene gözlem evinin içinde bir de mini yaban hayatı müzesi açılıyor. Ölmüş olan ya da avcılar tarafından kaçak olarak vurulmuş hayvanlar, işlemden geçirilmiş ve bu müzede sergileniyor. Müze için özel olarak hiç bir hayvan öldürülmemiş. Böyle olduğunu öğrenince sevindim. Eski Karaağaç Köyü'nde her yıl Mayıs ayında "Leylek Festivali" düzenleniyor. Festival kapsamında konserler veriliyor, ilk gece fener alayı düzenleniyor, köy kadınları tezgah açıp bir şeyler satıyor, çocuklar için özel alanlar kurulup oyunlar oynanıyor. Leylekler gözleniyor ve bir çok fotoğrafçı fotoğraf çekmeye geliyor. Gitmeden önce belediye ile irtibata geçip festival tarihini sormanızda fayda var. Eskikaraağaç Köyü Gölyazı ile tatlı bir yarış içinde. Bunun için yatırımlar devam ediyor. Köye son dönemde Apolyont Gölü kenarında yürüyebilmek için bir km'lik yürüyüş parkuru yapılmış. Bu yol "Leylek Yürüyüş Yolu" olarak adlandırılmış. Burada aynı zamanda bisiklete de binebiliyorsunuz. Köylüler geçimlerini sağlamak için her gün gölde balık avlıyorlar. Son dönemde yavaş yavaş turizmden de para kazanmaya başlamışlar. Son 10 yıldır bu köyde zeytincilik yapılmaya başlanmış. Tuttukları balıkları her sabah saat 10:00'da Gölyazı'da yapılan balık mezatında satıyorlar. Eskikaraağaç Köyü, Gölyazı gibi aynı gölün kenarında yer alan ancak yıldızı diğerinin ki kadar parlamamış bir köy. Umarım festivalle ve kuş gözlemciliği ile gelmek istedikleri yere ulaşılırlar. Merhaba. Kus festivali icin koyunuze geldik ama gelmez olaydik. Boyle rezillik olmaz. Bangir bangir muzik, bu gurultede bu koye nasil kuş ugrar ki. Lutfen baska ulkeler nasil festival duzenliyor ogrenin. köyün bizimle bir ilgisi yok biz sadece gezip yazdık. Fatma Hanım, Nilüfer Belediyesinin otobüs seferleri var ancak nereden kalkıyor bilmiyorum. Çok güzel bir yazı olmuş. Yeni blog yazarları için ilham olabilecek yazılarınız var. Paylaşımınız için teşekür ederim. Trilye ve Gölyazı'yı görmüş ve gezmiştim. Çok güzel, gezilesi yerler. Teşekkürler. Burası da Gölyazı'ya çok yakın konumda.


Etiyopya kabilelerinin her birinin kendine özgü yaşam stilleri var. Etiyopya Hamer Kabilesi veya diğer bir söylenişi ile Hamar Kabilesi de oldukça değişik adetleri ve ritüelleri olan bir kabile. Yaklaşık yüz milyon nüfuslu Etiyopya'da yetmiş beş bin kadar Hamer Kabilesi üyesi olduğu düşünülüyor. Düşünülüyor diyorum çünkü kabilelerde bugüne kadar tam olarak bir nüfus sayımı yapılamamış. Bir çok diğer kabile gibi Hamer'lar da Omo Vadisi'nde oldukça ilkel şartlarda yaşıyorlar. Omo Vadisi'nde yaşayan her kabile kendi özel dilini konuşuyor. Vadide yaşayan yaklaşık 16 kabile birbirlerinin dillerini çok anlamıyorlar. Haftada bir kurulan ortak pazarlarda bir araya geldiklerinde alışveriş yapacak kadar anlaşabiliyorlar. Dilleri ayrı olduğu gibi dinleri de farklı. Her kabilenin tanrısı ayrı; ancak her kabile tek bir tanrıya inanıyor çok tanrılı dini inanışları yok. Dini inanışları için animist diyebiliriz. Yani kısaca doğada insan ruhuna benzer ruhlar olduğunu kabul edip, her nesnenin bir ruhu olduğunu veya ruhi bir varlık tarafından yönetildiğini kabul etmiş durumdalar ve buna göre yaşıyorlar. Hiç birinin yazılı bir dini kitabı yok. Zaten yazılı kitap olsa da okuyacak kimse yok. Okuma yazma oranları neredeyse yok denecek kadar az. Sadece doğayla ve hayvanlarla içi içe yaşadıklarından okuma yazma öğrenmeye gerek duymuyorlar. Etiyopya hükümeti eğitim almaları ve meslek edinmeleri için bir takım binalar inşaa etmiş. Ancak bazı bölgelerdeki binaları, kabileler kullanmayı red ettikleri için yıkmışlar. Kendi yaşadıkları kulübeler tamamen doğayla dost diyebiliriz. Sadece dallardan veya bambu duvarladan oluşan yuvarlak formlu ve üzeri yine bitkilerle kaplı kulübelerde yaşamlarını devam ettiriyorlar. Kulübenin içinde sadece bir post ve yemek pişirmek için iki taşın yan yana konması ile oluşturulmuş ocaktan başka hiç bir şey yok. Genelde az gelişmiş toplumlarda kız çocuğu doğunca aileler mutsuz olurlar; ama kabilelerde kız çocuğunun doğması ailenin zengin olması anlamına geliyor. Hamer Kabilesi'ndekilerde evlenirken gelinin ailesine başlık parası olarak 20 tane büyük baş hayvan veriliyor. Şimdi sıkı durun, geline bir de kalaşnikof makinalı tüfek hediye ediliyor. Bizdeki gibi iki dolam altın zincir, burma bilezik yerine burada geline makinalı takıyorlar. Kabileye ziyarete gittiğimizde, daha önceki Etiyopya yazımda da belirttiğim gibi vadide sırtında makinalı tüfek ve bebekle gezen kadınlara rastladık. Hamer kabilesinde erkek olmak biraz zor iş. Kabilede erkekliğe adım atabilmeleri ve evlenebilmeleri için boğaların üzerinden atlama töreninde başarılı olmaları gerekiyor. Bunun için genelde hasat sonrası yapılan boğadan atlama günü geldiğinde boğadan atlayacak olan erkeğin yakını olan kadınlar kendisine güç ve cesaret vermek için kendilerini kamçılatıyorlar. Bu çok can yakıcı bir iş. Ağaç dalları vücutlarını yaralayıp kanatıncaya kadar kadınlar kendilerini kamçılatmak istiyorlar. Boğadan atlamayı başaran kişi erkekliğe adım atıp evlenmeye ve silah taşımaya hak kazanmış oluyor. Boğalar en az 6 veya 18 taneye kadar yan yana dizilebiliyor. Atlayacak kişinin boğaların üzerlerinden en az iki kere gidip gelmesi gerekiyor. Ancak bu iş hiç kolay değil, bir yandan bağırışlar, bir yandan edilen danslar ve hayvanları çekiştirirken onların yaşadığı korku, bunların hepsini aşıp atlayacak kişinin konsantre olması gerekiyor. Atlamayı ilk seferde başaramazsa tekrar denemek için üç hakkı daha var. Hiç birinde atlayamazsa kabilede pek saygı duyulan biri olmuyor ve ömür boyu evlenemiyor. Hatta öldüğünde bile hemen evinin yakınına çabucak gömülüyor. Boğadan atlamayı başaramamak hayli kötü bir durum. Bugüne kadar az da olsa atlamayı başaramayanlar olmuş. Boğa atlamasını başarı ile geçen erkekliğini ispat eden tüm erkeklere verdikleri genel isim ise Maza. Mazalar atlama öncesinde atlayacak olan kişinin yakınlarını kamçılayan kişiler aynı zamanda. Erkekler çok eşli olabiliyorlar. Eşlerin herbirinin kendisine ait kulübesi oluyor ve birbirleri ile iyi geçiniyorlar. İlk eşin boynunda yüzüğe benzer bir kolye takılı oluyor. Buradan onun ilk eş olduğu anlaşılıyor. İkinci veya üçüncü eşler boyunlarına sadece halka gibi bir kolye takıyorlar ve bunu ölene kadar hiç çıkartmıyorlar. Kadınlarda çıplaklık son derece normal. Genelde vücutlarının bir kısmını saracak şekilde bir postu üzerlerine alıp kapatıyorlar. Bunca açıklığa rağmen kimse dönüp birbirine bakmıyor. Hele evli kadınlara bakmak ya da dokunmak neredeyse yasak gibi. Her gün akşam üzeri toplanıp, sorgum bitkisinden kendi yaptıkları bir tür birayı birlikte tüketiyorlar. Boğadan atlama günü geldiğinde de bu ev yapımı bira su gibi akıyor. Ülkedeki kuraklık nedeni ile çok fazla tarım ürünü yok. Her gün tek bir çeşit yiyecekle beslenmek durumunda kalıyorlar. O da tahıllı bir yiyecek olduğu için genelde karınları şiş dolaşıyorlar. Bugünün dünyasında hala bu kadar doğayla ve ilkel bir yaşam biçimi olduğuna inanmak çok güç. Bizim gibi boğadan atlama törenine de denk gelirseniz oldukça değişik bir deneyim yaşamış olursunuz. Etiyopya kabileleri bugüne kadar gördüğüm en ilginç fotoğraf rotalarından birisi oldu benim için. merhaba, yazılarınız ve fotoğraflarınız çok güzel, bize çok faydalı oldu. etiyopya uçak biletimizi aldık, fakat ordaki ilkel kabileleri ve omo vadisini görmek için nasıl bir yol izlemeliyiz? yerel tur için önereceğiniz tur şirketi var mı? nasıl bir program yapmalıyız? bu konuda tecrübeli biri olarak sizin önerileriniz almak istiyoruz çok teşekkürler.. Bizim birlikte çalıştığımız firma var elbette ama onlar gruplar için özel araç çıkarıyorlar. 2 kişi için fiyat yüksek olacaktır. En iyisi indiğinizde havalimanında ya da kaldığınız otelde sorarak başkalarının da olduğu karma bir tura dahil olmanız olur. Aksi takdirde sizin için özel bir jip ve rehber pahalıya gelecektir. Rehbersiz kabilelere girmeniz neredeyse imkansız çünkü biraz vahşiler. Size yine de yüksek bir fiyat söyleyeceklerdir ama pazarlık etme şansınız var. Çok faydalı makale yazısı olmuş, elinize sağlık. Kabile içindeki saygınlığı düşünürsek evet talihsizce.


Etiyopya veya diğer adıyla Habeşistan bu dünyada olup, dünyanın takvim ve zaman olarak gerisinden gelen ilginç bir ülke. Kullandıkları Jülyen Takvimi nedeni ile tüm dünyaya göre 7 yıl geriden gelmekteler. Biz 2017 yılında gittiğimizde onlar 2010 yılında bulunuyorlardı. Ülke sloganlarında yılın 13 ayı güneşli ülke diye geçiyor. Evet bu da Etiyopya'nın bir başka ilginç yanı takvimlerine göre yılda 12 değil 13 ay var. Ancak bu 13cü ay bizim Şubat ayı gibi artık günden dolayı 5 veya 6 günden oluşuyor. Yılbaşı kutlamaları Aralık ayında değil 11 Eylül'de yapılıyor. Afrika'nın orta doğusunda yer alan Etiyopya'nın oldukça ilginç bir ülke olduğunu bu kısa giriş yazısında hissettiniz değil mi? Ülkede gördüklerinize inanamayacaksınız, ilk insan nasıl yaşıyorsa hala öyle yaşayamlar devam ediyor. Bazı kabilelerde yemek düzeni büyükten küçüğe gidiyor. Bir hayvan öldürülünce herkes başına toplanıp birlikte yiyor. Yemek için hiyerarşik olarak sıralanıyorlar. En büyük kişi hayvan etini bir kere ısırıp yanındaki kişiye uzatıyor, o da ısırıp bir yanındakine veriyor. Uzun bir sıra devam edip gidiyor. Sıranın en sonunda çocukları görüyorsunuz. Bazen onlara gelene kadar yemek bitmiş oluyor. Bizim gördüğümüz kabileler Omo Vadisi'nde yer alıyorlar. Değişik etnik gruplardan oluşan yaklaşık 16 değişik kabilenin olduğundan bahsediliyor. Her bir kabilenin giyim tarzı, töreni, tanrı inanışı, dini ve dili farklı. Birbirleri ile dil olarak anlaşamıyorlar. Ülkenin resmi dili Amharik dili, ortak dili bilenler bazen aracı oluyor, bazen de işlerine yarayacak kadar birbirlerinin dillerini öğreniyorlar. Bir araya geldikleri ortak pazarları var orada birbirleri ile mal alışverişinde bulunuyorlar. Dolayısı ile alışveriş yapacak kadar birbirlerinin dilinden anlıyorlar. Her kabilenin tanrısı ayrı dedim ya az önce. Yağmur için bir kabile duaya çıkıyor. İyi ürün almak için bir başka kabile duaya çıkıyor. Bazen de birbirleri ile silahlı çatışmaya giriyorlar. Kavganın en büyük nedeni su sorunu ve hayvanların otlarken bir başka kabilenin sınırlarına girmiş olmaları. Silahı nereden buluyorlar derseniz bu da bir başka hikaye. Evlenecek kızlara kabilelerde başlık ödenmesi sistemi süregelen bir gelenek. Başlık olarak büyük baş hayvan ve bir tane kalaşnikof makineli tüfek veriliyor. Vadide sırtında bebek bağlı ve omuzunda makinalı ile gezen bir çok kadın göreceksiniz. Bu silahları Sudan'dan aldıklarını öğrendik. Mermiyi ise yasa dışı yollardan pazarlardan alıyorlarmış. Etiyopya'da en önemli şeylerden birisi su. Ülkede 12 tanesi büyük olmak üzere neredeyse tane 100 akarsu kaynağı olmasına karşın evlerde çoğunlukla su yok. Addis Ababa gibi büyük şehirlerde evlerde musluk var; ancak çok fazla su kesintisi yaşanıyor. Öyle ki; kaldığımız otellerin bir tanesinde sıcak suyu saatle veriyorlardı. Elektrik ise çoğunlukla jeneratörle destekleniyor. Kabilelerde ne ev, ne musluk, ne de su var. Herkeste sadece bir sarı renkli bidon var. Bidonlarla en yakın su kaynağına gidip su taşıyorlar. Sarı bidonlar çok önemli, bunu ülkeye girdiğiniz ilk gün anlıyorsunuz. Yolda hep karşınıza eşekler üzerine yüklenmiş bu sarı bidonlar çıkıyor. Bu bidonlar genellikle Malezya, Endonezya gibi ülkelerden ithal edilen 20 litrelik palm yağı bidonları. Etiyopya'ya uçmak için değişik seçenekler var. Bunlardan bir kaçını size fikir vermek için sıralıyorum. En çabuk, en kaliteli ama en pahalısı Türk Hava Yolları, çok daha uygun fiyatlı ve aynı zamanda kaliteli olanı Katar Havayolları, Fly Dubai ile biraz uzun sürüyor; ama hesaplı olanı Pegasus ve Etiyopya Havayolları işbirliği ile uçmak. Emirates, Mısır Havayolları ve Suudi Havayolları uçmak için kullanabileceğiniz diğer seçenekler arasında yer alıyor. Ülke içinde uçmak isterseniz ve ülkeye gelirken Etiyopya havayollarını kullanmadıysanız iç hat uçuşlarda sizden 250 USD vergi talebinde bulunuyorlar. Etiyopya tüm pasaportlara vize uyguluyor. İstanbul'da konsolosluk yok. Vize için Ankara'ya gitmeniz veya evraklarınızı posta ile göndermeniz gerekiyor. Vizeniz normal şartlarda bir sonraki gün hazır oluyor. Kargo ile size geri gönderiyorlar. Vize gözünüzü korkutmasın, evrak olarak çok uğraşmıyorsunuz. Biz 2017 yılında turist vize tarifesi olarak tek giriş için 40 USD ödedik. Başvuru yaptığınız günden itibaren geçerli olmak üzere bir aylık vize veriyorlar. Bu nedenle gitmeden 2 veya 3 hafta önce başvuru yapmanız yerinde olur. Gideceğiniz tarihi kesinlikle dikkate almıyorlar. Etiyopya Konsolosluğu'na telefonla ulaşıp bilgi alabilirsiniz. Vize için sizden otelden onaylanmış bir otel rezervasyonu, uçak biletiniz, vize ücretini USD olarak ödediğinize dair banka dekontu, 4,5x6 cm cepheden çekilmiş, fonun beyaz olduğu vesikalık fotoğraf, neden vize istediğinizi belirten imzalı bir dilekçe, başvuru formu ve pasaportunuzun fotoğraflı sayfasının fotokopisi isteniyor. Vize başvurusu mesai günlerinde sabah 9:00 ile 11:00 saatleri arasında kabul ediliyor. Kapıdan evrakları verip geri dönüyorsunuz. Sizin yerinize bir tanıdığınız da evrakları teslim edebiliyor. Şahsen gelmenizi talep etmiyorlar. Ülkede hala görülen sarı humma ve sıtma hastalıkları var. Gitmeden önce mutlaka size en yakın Seyahat Sağlığı Merkezi'nden randevu alarak doktorun size önereceği aşıları olmanızda ve koruyucu ilaçları almanızda fayda var. Kendinizi korursanız seyahatiniz çok daha keyifli geçecektir. Biz fotoğraf amaçlı gittiğimiz için sadece Omo Vadisi'nde yer alan kabileleri gezdik. Ancak tarihi yerlerini görmek isterseniz Kuzeyde Lalibela bölgesinde yer alan kaya kiliselerde ilgi çeken yerlerden. Daha çok vaktiniz varsa pek az turistin ulaştığı otel yerine çadırlarda kalabileceğiniz Sudan sınırındaki kabileleri de ziyaret edebilirsiniz. Ancak emin olun Omo Vadisini görüp gelmeniz bile sizi oldukça fazla etkileyecektir. Etiyopya'da kabileleri görüp gelmek demek zamanda geriye doğru yolculuk yapıp, ilk insanların nasıl yaşadığına şahit olmak demek. Sizi çok düşündürecek, çok sorgulayacağınız bir gezi olacak. Etiyopya'da Omo Vadisini ziyaret edecekseniz kalacağınız yerlerde çok konfor olmayacaktır. En iyi yerde bile kalsanız konfor beklemeyin. Odanız ormanın içinde yer alacağından bu odayı zaman zaman böcekler ve başka canlılar ile paylaşacaksınız. Kalacağınız odada yatağınızın cibinlik içinde olmasına dikkat edin. Bu sizi olası bir sivrisinek ısırığından koruyacaktır. Odayı hayvanlarla paylaşmak sizi biraz ürkütmüş olabilir ama bunun eğlenceli yanları da var emin olun. Bir arkadaşımız sabah uyanıp kapayı açtığında bir babun ile göz göze gelmiş, bu andan çok keyif alarak sabah bize anlattı. Hayatınızda kaç kere kapınıza babun gelir düşünsenize. Ayrıca her sabah bir sürü güzel kuşun cıvıltısı ile uyanacaksınız. Yol boyunca giderken göreceğiniz kuşlar ve kelebekler güzellikleri ile başınızı döndürecek. Gitmeden önce sinekler için vücudunuza süreceğiniz koruyucu solüsyonlar alabilirsiniz. Sivrisineki kaçırdığı söylenen lavanta yağı da çözümlerden biri olabilir. Hem de mis gibi kokarsınız gezi boyunca. Ayrıca eczaneden bileğinize fesleğen kokulu sinek kovucu bileklik alabilirsiniz. Banyo yaparken bu bilekliği çıkarmayı ihmal etmeyin ki dayanma süresi uzun olsun. Kaldınız odadaki böcekleri eve taşımak istemezsiniz değil mi. O halde mutlaka valizinizin ağzını kapalı tutmaya gayret edin. Gelmeden önce valizini bir kere daha kontrol edin ki hayvanları memleketlerinden ayırmamış olun. Yemek konusunda dikkat edeceğiniz husus et ürünlerini saklama koşullarından dolayı çok tercih etmemeniz olacaktır. Pişmemiş sebzeleri yemezseniz, özellikle iyi yıkanması gereken yeşillikleri tüketmezseniz sarılık riskinden korunmuş olursunuz. Genellikle tercih edeceğiniz yiyecekler pişmiş sebze, çorba ve makarna olabilir. Meyve yemek isterseniz kendinizin alıp kestiği meyveler veya her yerde bolca bulacağınız lezzetli muzlar tercih edilebilir. Etiyopya'da geleneksel yemek üç dört kişinin birlikte yediği büyük bir tepsi içinde servis ediliyor. Çatal, kaşık yok. Öncelikle ellerinizi yıkamanız için getirilen ibrikten su dökerek ellerinizi yıkıyor ve kuruluyorsunuz. Sonrasında elinize bir parça İnjera adında oldukça ekşi yöresel ekmeği alıyorsunuz ve gelen tepsi de bulunan on, on iki değişik yiyecekten birini gözünüze kestirip eliniz ve ekmek yardımıyla onu alıp yiyorsunuz. Etiyopya'da özellikle de kabilelere gidecekseniz yol bulmanız çok zor. Zaten pek yol da yok. Çoğu yol asfalt değil ve oldukça bozuk. Normal bir araba ile seyahat etmek imkansız. Biz Toyota Land Cruiser ile seyahat ettik. Yolumuzu bulmamız için yanımızda her daim rehberimiz vardı. Başka alternatifiniz yok maalesef. Asfalt olan yollar genellikle sürüler tarafından işgal edilmiş oluyor. Asfalt topraktan daha sıcak olduğundan sürüler asfaltta yürümeyi tercih ediyorlar ve her üç dört dakikada bir yavaşlamanız veya durmanız gerekiyor. Bu yüzden uzaklığa bakarak yolunuzun ne kadar zaman alacağına karar vermeniz çok zor. Addis Ababa dışına çıkınca, şehirler arası yollarda o kadar az araç var ki, bunlar da genellikle turistlere hizmet eden arazi araçları. Buna rağmen biz seyahatimizde iki adet trafik kazası gördük. Bunlara sebeb olan ise aynı yolu kullanan büyük ve küçük baş hayvan sürüleri. Kaçırdığıma hayıflandığım mükemmel bir gezi Zehra 'cım. Evet oldukça değişik bir ülke, Afrika'nın bir çok yerine göre daha yeşil olduğunu söyleyebiliriz. Seyahat izlenimlerinizi merakla okudum, dünyada neçok farklı yaşamlar ve yerler var.... Gez gez bitmez. Bu yolculuk beni sarsardı bunu anladım... İyiki gittiniz ve sayenizde bilgilendim çok teşekkürler AZGEZMİŞ.... Nilgün Hanım birlikte gittiğimiz bütün arkadaşlar ve biz şaşkınlık içinde geri döndük. Hepimizi çok etkiledi. çok film seyrettiniz sanırım bu konuda. İnsan eti yiyen kabileler değiller. Hangi çağda yaşıyoruz ki rehberler insanları yem etsin, böyle bir şeyin olması mümkün değil. Kabilelere bir çok turist gelip ziyaret ediyor. Turiste alışkınlar zaten.


Etiyopya Karo Kabilesi bana göre belkide bu bölgedeki en şanslı kabilelerden birisi. Çünkü suyun kenarında yaşıyorlar. Bu ülkede çok fazla su kaynağı olmasına rağmen suya ulaşıp kullanmak genelde sıkıntılı. Karo kabilesi Etiyopya'da bulunan 83 kabileden biri. Omo Vadisi'ne giderken benim en çok görmek istediğim kabilelerin başında yer alıyordu. En büyük nedeni ise kabilenin yaşam alanının Omo Nehri kıyısında olmasıydı. Nehir fotoğraf çekimi için oldukça güzel bir fon oluşturuyor. Bu bölgedeki her kabilenin ön plana çıkan bir özelliği var. Karo Kabilesi vücutlarına beyaz tebeşir, sarı mineralli kaya tozu, pudra haline getirilmiş demir cevheri ve odun kömürü ile çizdikleri değişik desenlerle ön plana çıkıyor. Daha önce yazdığım Hammer Kabilesi kadınlarının saçlarını boyayıp örmeleri ve taktıkları değişik kolyelerle ilgimi çekmişti. Karo kabilesindeki tüm kadınlar ve erkekler cinsiyet ayrımı olmaksızın vücutlarını boyuyorlar. Onlar için bu boyanmanın temelinde daha hoş görünmek yatıyor ancak bazen de rakiplerini korkutmak amacı ile vücutlarını boyuyorlar. Kendine bakan insanlar nasıl kendilerini daha iyi hissediyorsa, Karo kabilesinde insanlar boyandıklarında kendilerini daha iyi hissediyorlar. Erkekler bu şekilde cinsel olarak daha çekici olduklarını düşünüyorlar. Kabile üyeleri vücutlarına çizdikleri bu desenleri neredeyse her gün yeniliyorlar ve desenler her gün değişiklik gösterebiliyor. Tüm ülke genelinde kabileler birbirlerinden uzakta; ama kabile olarak bir arada toplu yaşıyorlar. Karo Kabilesi de yaklaşık 1500 2000 kişiden oluşuyor. Bu rakam tahmini elbette. Kabilelerde hiç bir zaman nüfus sayımı yapılamadığından, gerçek rakamı bilmeniz de imkansız. Hükümet yetkilileri bu tip işler için kabileleri pek razı edemiyor. Modern olan herşeyi, giyinmeyi, okumayı, yazmayı, çalışmayı neredeyse hepsi red ediyorlar. Bu kabileler böyle bir durumda ne yer, ne içer derseniz, geçimlerinin en büyük bölümünü diğer tüm kabileler gibi büyük baş hayvancılık ve keçi oluşturuyor. Ancak buna ek olarak tarım yapıyorlar, mısır, darı ve fasulye yetiştiriyorlar. Karo'lar nehir kenarında yaşadıkları için balıkçılık yapma şansını da yakalamış durumdalar. Her kabilede olduğu gibi burada da silahlı dolaşan kabile üyeleri var. Silah Afrika'da olmazsa olmazlardan anladığımız kadarıyla. Evlenirken kadınlara başlık parası olarak silah veriliyor. Bu silah bazen vahşi hayvanlardan korunmak için de kullanılıyor, bazen kabileler arası çıkan su savaşları için kullanılıyor, bazen de hükümet kabilelerle ters düştüğünde silahı alıp devlete karşı çıkıyorlar. Silah bulundurmak yasak değil; ama mermi bulundurmak yasak, mermiler ise el altından pazarlarda satılıp alınıyor. Omo Vadisi'ndeki kabilelere ulaşmak için normal araçlarla gitmek pek mümkün değil. Normal şehir insanlarından yalıtılmış bir hayat sürdürdükleri için asfalt yollarla ulaşılan yerlerde yaşamıyorlar. Tüm kabilelere giderken 4x4 arazi araçları kullanmak zorunda kaldık. Kabilelerin olduğu bölgelere kendi başınıza gidip gezmeniz neredeyse imkansız. Etiyopya'da yaşayan insanlar bile kabilelerin dillerini anlamıyorlar. Konuştukları diller Omotik dil gruplarında yer alıyor. Turistler dışında dış dünya ile pek iletişimleri de yok. Ancak turist ziyareti öncesi de rehber, kabileden anlaşabileceği bir liderle veya rehberle görüşüyor, böylece kabilelerin içlerine kabul ediliyorsunuz. Yaşadıkları evler diğer kabilelerle benzer. Dal parçalarından çevrilmiş bir dış cephe içerisinde, hayvan postları ve iki taştan yapılmış ocak, kilden yapılmış yemek pişirmek için bir kap, sadece bu kadar. Bu duruma mağara devrinden sonraki ilk evre diyebiliriz. Bu benim şahsi fikrim elbette. Gördüklerim bana bunu fazlaca hissettirdi. Tüm dünyanın çok çabuk değiştiği günümüzde bu görüntüleri görmek oldukça etkileyici. Bu kabilelerin içinden bazı gençler bu hayattan koparak şehirliler gibi giyinmeye ve okumaya başlamışlar. Sayıları henüz bir elin parmağını geçmiyor. Bu durum iyi mi, yoksa kötü mü zaman gösterecek. Merhaba, yazınız için teşekkürler. Bloggerların buluşma ve sosyal paylaşım noktasına sizleri de bekleriz. İyi çalışmalar.


Gaziantep Hayvanat Bahçesi, Şahinbey ilçesi, Yamaçtepe Mahallesi'nde bulunan Burç Ormanı'nda yer alıyor. Gaziantep merkezden ya da kaldığınız otelden buraya belediye otobüsleriyle ulaşabiliyorsunuz. Merkezden Balıklı durağından kalkan belediye otobüsleri Hayvanat Bahçesine gidiyor, buradan ya da güzergahındaki herhangi bir duraktan otobüse binerek gelebilirsiniz. Taksi ile gelmek isterseniz merkezden sadece 13 kilometre uzakta olan hayvanat bahçesine ulaşımınız 25 dakika sürecek, ödeyeceğiniz bedel ise 30 TL civarında olacaktır. Eğer kendi aracınızla ya da kiraladığınız bir araçla ulaşmak isterseniz merkezden Atatürk Bulvarı'na girip devam ettiğinizde Üniversite Bulvarı'na girmiş olursunuz. Bu yolun sonunda da hayvanat bahçesinin girişi bulunuyor. Gaziantep Hayvanat Bahçesi gerçekten çok büyük bir alan üzerine kurulmuş. Burç Ormanı'nın içerisinde bulunan bahçe 1000 dönüm yer kaplıyor. 270 tür hayvan ve yaklaşık 7000 hayvanın barındığı bu alan Türkiye'nin en büyük hayvanat bahçesi olma özelliğine de sahip. Aynı zamanda dünyadaki hayvanat bahçeleri arasında yeri de dördüncü sıradaymış. Yaz günlerinde 09:00 da açılıp 19:00 a kadar gezilebilirken, kış döneminde 08:00 da açılıyor ve saat 17:00 a kadar gezilebiliyor. Tek kişilik giriş ücreti ise siviller için 5 TL ve öğrenciler için 3 TL olarak belirlenmiş. Ortam oldukça yeşil ve bol ağaçlı, zaten ormanın içerisinde kurulduğundan başka türlüsü de düşünülemezdi. Girişte bir uygulama oteli var, Gaziantep Üniversitesi Turizm Uygulama Oteli. Gaziantep de konaklama için tercih edilebilecek alternatiflerden biri olabilir. Ama doğal olarak siz de, herkes gibi merkezde konaklayıp Gaziantep'in lezzetlerini tatmak peşinde olabilirsiniz. İçeriye girdiğinizde biraz ilerlerseniz, hemen girişte maymun evi bulunuyor, fakat kafes sistemi çok kötü. Tam bir hapishane havası var. Bu koşullarda hayvanların mahkum olarak sergilenmesini içimiz kaldırmıyor. Biraz daha ilerlediğimizde bir ayı ailesiyle karşılaşıyoruz. Bazı ağaçların etrafı elektrikli tellerle çevrilmiş sanırım ayılar tırmanmasın diye. Vahşi hayvanlar, aslan, puma, leopar gibi hayvanlar 50-100 metrekarelik tamamen kapalı kafeslerde teşhir ediliyor. Yaban hayatındaki bölgeleri düşünüldüğünde ne kadar da küçük alanlar olduğunu anlayabilirsiniz. Gördüğüm her kafes için ayrı bir üzüntü duydum. Kafesler iç içe geçmiş çifte kafes şeklinde, yani sizin için oldukça güvenli. İçtekilerinin bir kısmı elektrikli tellerden oluşuyor. Leoparlar o kadar muhteşem hayvanlar ki, o küçük bir kafeste bile onu göremeyebilirsiniz. Şansınız varsa biraz hareketlenebilir ve o zaman fark edebilirsiniz. Biraz daha ilerlediğinizde deve kuşunu görebilirsiniz. Bu kadar büyük ve hızlı hayvanların bu dar alanda ne kadar acı çektiğini anlayabiliyorsunuz ve üzülüyorsunuz. Hele flamingoları kafeste görmek inanılacak gibi değil, tam bir hapishane. Flamingoları bir çok kez doğal yaşam alanlarında görmüş ve fotoğraflamış biri olarak bu estetik ve zarif hayvanların kafes arkasındaki görüntülerinin çok acı verici olduğunu söyleyebilirim. Gezerken önünüze ağaçların altında bir kafeterya çıkacak biraz soluklanmak için burada içecek bir şeyler bulabilirsiniz. Sanırım Türk Kahvesi içmeniz iyi bir seçim olacaktır. Develeri ve filleri görüp biraz daha dolaştıktan sonra gezinin en keyifli bölümü olan Safari Parka ulaşacaksınız. Burası bir çok otçul hayvanın bir arada bulunduğu açık bir alan. Bence çok iyi düşünülmüş. Burası 200 dönümlük bir arazi üzerine kurulmuş. İçerisinde dolaşmanız için araçlar var. Buraya gelip beklerseniz belli bir sayıya ulaştığınızda aracı hareket ettiriyorlar. Fakat araçlar biraz kötü. Kocaman ve dizel motorla çalışıyor. Buradaki araçların çok daha ufak ve elektrikli motorlarla çalışıyor olması çok daha isabetli olurdu. Safari Parkta bulunduğu söylenen hayvanlar Kızıl geyikler, Alageyikler, Benekli Geyikler, Ceylanlar, Karacalar, Dağ Keçileri, Tiftik Keçileri, Kamerun Koyunları, Maymunlar, Haflinger ve Midilli Atları, Kangurular, Tibet Öküzleri, Mandalar, Develer, Kangurular, Lamalar, Deve Kuşları, Tavus Kuşları. Toplam 25 farklı tür. Fakat bunların tamamının olmadığı düşünüyorum, burada en fazla 15 tür görebiliyorsunuz. Arabayla yaptığınız tur hızınıza göre 5-10 dakika kadar sürüyor. Bu kısacık tur bile çok keyif veriyor çünkü etrafınızda hayvanlar özgürce dolaşıyorlar. Çıktıktan bir süre sonra yine irili ufaklı bir çok kafes görüyorsunuz. Lemur, Mirket, Tavuskuşu vb. bir çok hayvanı kafesler içerisinde görüyor ve ilerliyorsunuz, artık kafes içerisinde hayvan görmek istemiyor ve yolunuza devam ediyorsunuz. Biraz ileride ise Hayvan Hastanesini tabelası olan bir yapı gözümüze ilişiyor. Burada hayvanları bakımları yapılıyor ve yaralanmaları tedavi ediliyor. Biz girdik; fakat içeriye girmek yasakmış, azar işitebilirsiniz. Kapıda herhangi bir uyarı bulunmadığını da belirteyim. İleride göreceğiniz büyük yapı ise kuş kafesi. Kuş kafesinde kapalı alanda uçabildiği söylenen 90 kuş türü bulunuyor. Fakat içeriye girip gezdiğinizde bir çok türün kendi kapalı alanlarında tutulduğunu görüyor ve bir kere daha üzülüyorsunuz. Kuşlar plastik kapı ve pencerelerin arasında adeta sıkışmış gözüküyorlar. Singapur'da gördüğüm hayvanat bahçesi klasik bahçelere göre hayvanların daha özgür oldukları bir yerdi. Belki başka hayvanat bahçeleri incelenmeli ve düzeltme yapılmalı. Hayvanat bahçesinde bir de akvaryum bölümü var; ama artık onu görmek istemedik. Daha önce gezdiğimiz Darıca Faruk Yalçın Hayvanat Bahçesi'ndeki hayvanların durumu bizi üzmüştü. Acaba başka yerlerde hayvanlar nasıl ortamlarda bulunuyor derken burayı gezmek istemiştik. Fakat buradaki hayvanların durumu da içler acısı ve maalesef Gaziantep Hayvanat Bahçesi'nin bu hali hiç sevimli değil. Hayvanlar için kurulu bir hapishaneden farksız. Doğal ortamlarında zaten yaşayabilen hayvanların kafes içerisinde sergilenmesinin hiç bir anlamı yok. Eğer gerçekten bir şeyler yapmak isteniyorsa tüm alan Safari Park olarak yeniden düzenlenmeli ve burada barındırılamayacak hayvanları da başka bölgelere transfer etmeliler. Valencia Biopark ı gezme şansım oldu. Tek bir kafes görmeden doğal ortamında koşan sallanan sıçrayan hayvanların seyri o kadar keyifliydi ki. Kafes yerine genelde su kanalı yada cam kullanmışlardı. Hatta bazı saldırgan olmayan hayvanlar için özel bahçeler vardı direk girip dokunma mesafesinde sıfır engelle tanışabiliyorsunuz. Ömrümde görmediğim tüm hayvanları sadece görmedim tüm doğallığıyla doyumsuzca izledim. Neden bizde işin kolayına kaçılıyor. Giriş ücreti 5 tl ile güzel bir bahçe bakımı sürdürülemez. Biz bunun çok çok üzerinde bir para ödedik ama çıkarken sonuna kadar hakettiğini düşünüyorduk.


Germiyan Köyü İzmir'in Çeşme ilçesine bağlı şirin mi şirin bir köy. Çeşme'de bulunan tek Türkmen Köyü ve Türkiye'de Slow Food hareketine katılan ilk köy. Son günlerde adını tüm Türkiye'ye duyuracak gibi gözüküyor. Germiyan Köyü ilk defa İtalya'da 1986 yılında başlayan temiz katkısız gıda ve yavaş şehir sloganları ile yola çıkan bir hareketin katkısız, iyi ve temiz gıda bölümüne katılmış. Bu hareket hızlı yemek tüketimine ve hayatın hızlı tüketilmesine karşı başlatılmış. Yukarıda da yazdığım gibi Germiyan Köyü Türkiye'deki ilk Slow Food köyü. Bildiğiniz gibi Türkiye'deki ilk Citta Slow hareketine de Seferihisar katılmıştı. Amaç katkısız gıdalar üretmek ve geleneksel yemekleri yaşatmak. Bunun için bütün köy seferber olmuş durumda. Ekmeklerini katkısız doğal ekşi mayadan pişirmeye başlamışlar. Sebzeler kendi tarlalarından geliyor ve yemekler bunlarla yapılıyor. Kesinlikle mevsimsiz turfanda ürünler kullanılmıyor. Bundan böyle Germiyan Köyünü tanıtmak için her yıl ot ve geleneksel yemek festivali düzenlenecekmiş. Tarihleri takip edip belki yolunuzu bu güzel köye düşürürsünüz. Germiyan Köyü'nde öncelikle kahveye uğramanızı öneririm. Orada sıcak Ege insanı ile sohbet edip köy hakkında bir çok bilgiye ulaşabilirsiniz. Zaten Slow Food afişlerini kahvede göreceksiniz. Köyün içine girdiğinizde biraz farklı olduğunu anlayacaksınız hemen. Neredeyse bütün duvarlar beyaza boyanmış ve çiçek figürleri çizilmiş. Bu arada ay yıldızımız unutulmamış, o da duvarları süslemiş. Duvar resimlerini bu köyden Nuran Erden İsimli bir hanımefendi yapmış. Kendisi güzel sanatlar ile uğraşıyor, aynı zamanda köyde çiftçilik yapıyor. Köyüne çizdiği çiçek resimleri ile tam bir çiçek köy yapmış. Nuran Erden'in bu çizimleri yapmadan önce bir talebi var. Evinin duvarına çizim yaptırmak isteyenler öncelikle evinin duvarını boyamalı. Bu çizimler köyde kesinlikle çok güzel bir fark yaratmış. Evlerin arasında dolaşırken Dilek Hanım'ın evine mutlaka denk geleceksiniz. Bugün yaşamakta olduğu evini geçmişten kalan eşyalarla süsleyerek eski otantik köy evlerini hala yaşatıyor. Evi rahatça gezebilirsiniz, herkesin ziyaretine açık. Bulamazsanız köy kahvesinde adresi hemen öğrenirsiniz. Köy kahvesinde ada çayı içebilirsiniz. Gideceğiniz her yerde size Slow Food hareketiyle üretilen ekşi mayalı ekmekten ikram edebilirler. Kopanisti Peyniri, Hurma Zeytini, Şekeriçi Damat Lokumu, Bazina ve Pirinçli Mantı burada tadına bakabileceğiniz yöresel köy yemekleri ve lezzetleri. Yukarıda saydığımız lezzetleri bu harekete katılan dükkanlar satıyorlar. Bunun için bir de logo var tabelada ağzında zeytin dalı taşıyan salyangoz görürseniz bilinki bu dükkan katkısız ürünler satıyor. Slow Food hareketi ile yiyecek kısmı daha da gelişecektir. Germiyan Köyü, Çeşme'nin doğusunda ve 23 km mesafede yer alıyor. Yolu asfalt ve iyi durumda Çeşme'den yaklaşık yarım saat sürüyor. Deniz tatiline gittiğiniz vakit bu şirin köye bir selam verebilirsiniz. İzmir'e, Adnan Menderes Havalimanı'na gitmek için ucuz bilet bakmanız gereken yer Pegasus uçak bileti kampanyaları. Alaçatı Festivali öncesinde Germiyan köyü e uğradık, keşke uğramasaydık şu anda hafriyat istilası altında, su kanalı inşaatı varmış, her an hafriyat kamyonları ile burun buruna gelebilirsiniz, ortalık toz toprak içinde. İnşaat bittikten sonra gelin derim, şu anda durum vahim. Murat bey, bilgi için teşekkürler. En kısa sürede biter umarız. Selam : bu koyle ilgili yorumları okudum ve gezmek için gittim. Ancak anlatılan gibi biryer değil. Çok kötü boşuna zaman harcamayın. Kahvaltı salonları ortalamanın çok altında. Organik ev diye biyer var gittiğimizde kahvaltı salonu olmasına rağmen hazırlığın yok dedi. Yanı hiç organik değil. Keşke işletmeleri güzeli olsaydida ülkemiz turizimine katkı sağlayan bir yer olsaydi. işin açıkçası benim yorumum zamanınızdan çalmayın. Germiyanoğulları ist silivri ye bağlı Germiyan köyünü kurmuşlardır ismi donradan değiştirilmiştir. İstanbul'un fethinden önceki dönemde Kütahya civarında beylik kuran Germiyanoğulları, nedendir bilinmez bir şekilde Değirmenköy Bölgesine gelip burada Germiyan Köyünü kurmuşlardır. Köyün adı Cumhuriyet Dönemine kadar Germiyanköy olarak kalmıştır. Sonradan Değirmenköy olarak adı değişmiştir. Çeşme'den otobüs ile ulaşım var. Hat no değişmediyse Çeşme, Urla 760. Bu otobüs Germiyan Köyüne de uğruyor. merhaba. bu köyün tarihçesini biliyor musunuz. kütahya germiyanoğlulları ile geçmişte bir bağı var mıdır acaba. teşekkürler. Gerçekten sessiz sakin doğal kalmış yerlerden biri Germiyan. Konum olarak da harika bir konumu var İzmir e özellik Çeşme ve Alaçatı ya çok yakın Alaçatı 10 dakika, Çeşme 15 dakika sürüyor. Köyün insanları da gayet güler yüzlüler. hemen ısınıyorsunuz insanlarına. Alaçatıya giderken uğradımve çok hoşuma gitti. Ailem hep büyükşehirlerde olduğu için gideceğimiz bir köyümüz olmadı. Bende burayı kendime ve aileme bir yuva olarak yerleşilebilir bir yer olarak gördüğüm için ufak bi toprak aldım. Şu an orda bir toprak parçam var ve bu beni mutlu ediyor. İzmir e her gittiğimde mutlaka oraya uğrarım kendimi iyi hissettiğim nadir yerlerden bir tanesi. Ordan yer alırken bu yazınızı da okumuştum. faydası olmuştu. Teşekkür ederim emeğinize yorum yazanlara da.. bizim yazımızın size yardımcı olmasına sevindik. Köyde keyifli vakit geçirmenizi diliyoruz. Temmuz ortası izmir ve civarı gezi ve tatil prog. var. Araştırma yaparken bu köyü fark ettim.. Hemen plana dahil ettim. Öyle güzel anlatılmış ki merak etmemek mümkün değil.. İnşallah göreceğiz. Biz teşekkür ederiz, işinize yaraması sevindirici. 1959 çeşme germiyan doğumluyum. köyümüzde doğal tarım ürünlerinin yetiştirilmesi ve satımı ile ilgileniyorum. çeşmenin tek türkmen köyü olup izmire 80 km dir. ayrıca birçok medeniyetin geçtiği 2300 yıllık bu topraklarda doğal tarım ürünlerinin yetiştirilmesi konusunda türkiyenin ilk ve tek slow food köyüdür. yapılan tarımla üretilen katkısız doğal gıdalar içinde dalından koparılıp hemen yenilebilen eşşiz taddaki hurma zeytin ve asit derecesi oldukça düşük zeytinyağı, sezonunda kınalı bamya, domat ve yaz sebzeleri ile bir hafta bayatlamayan ekşi maya ekmeği ve özellikle poleni alınmamış yöreye has kekik balı başı çekenler arasındadır. denize yakınlığı sebebiyle köy yalısından devamlı esen tatlı rüzgarları sayesinde bunaltmayan havası her zaman gelen misafirlerimizin ve yerleşimcilerin tercih sebebidir, ayrıca 9 km yakınımızdaki 7 antik ion kentinden biri olan çok sayıdaki kalıntılarıyla deniz kenarındaki tarihi erythrai şehri şimdiki adı ıldır köyü olan bu yer türk ve yabancıların ziyaret yeridir. çeşme ile ünlü sörf ve eğlence merkezi alacatıya 19 km uzaklıktadır. tüm yollarımız ulaşılabilir olup asvalttır. köyümüzdeki duvar süslemeleri ilgi çekici olup tüm tv kanallarında tanıtımı yapılmıştır. yaz aylarında germiyan festivali adı altında çok sayıda yöresel yemek ve tatlıların tanıtımı yapılıp ile çeşitli etkinliklerle adını duyurmuştur. bu bereketli topraklara gelen ve gelecek olan tüm misafirlerimize teşekkürler. insanları toprağı ve doğal yaşamı seviyoruz. Merhaba, slow food köyleriyle ilgili araştırma yaparken yazınıza denk geldim. Çok faydalı oldu benim için, emeğinize sağlık. İstanbul'da yaşıyorum. Katkısız doğal yöresel ürünlerin satışını yapacağım dükkan açmak istiyorum, bu aşamada bu köye mutlaka uğramalıyım. Teşekkürler. Merhaba, çok sevindim, umarım size faydası dokunur. Yeni girişiminizde size şimdiden başarılar dilerim. Köy muhteşem. ama ben pek dükkanlara rastlamadim. Filiz hanım söylediğiniz gibi çok fazla dükkan yok; ama sanırım mevsime göre de değişiyordur. İlk firsatta bende merak ettigim bu koyu gormek isterim ozelliklede bu koyun dogal yoresel gidalarini merak ediyorum. Erdoğan Bey, özellikle yöresel gıdalar konusunda haklısınız, tavsiye ederim. Umarım yakında görmeniz kısmet olur, selamlar. Selamun aleyküm Ben bu güzel köyü gelip görmeyi çok isterdim. bende bir köyde büyüm. köy işlerinide bilirim. Ancak şimdilerde köylerimiz yapayanlız kaldılar ne yazıkki. köyünüzün güzel sanatlar boyacısı Nuran hanım gibi bende böyle işlerle uğraşıyorum. köyünüze gelip misafir olmak isterim. bütün işlerinizde başarılar dilerim vatanın böyle örnek köylere ihtiyacı var.


Oldukça uzun bir süredir Karadeniz yaylalarını ziyaret ediyoruz. Fakat Giresun yaylalarını nedense ihmal etmişiz bugüne kadar. Biraz geç kaldığımızı 2015 yılında anladık ve telafi etmek için Giresun Yaylalarını gezmeye başladık. Giresun'da görülmeyi bekleyen bir çok yayla bizi bekliyormuş, birkaçını burada okuyacaksınız. Farklı şehirlerden karayoluyla veya 2015 yılında açılan Ordu Giresun Havalimanı sayesinde havayolu ile gidebilirsiniz. Denizin ortasına inşa edilen bu havalimanı Karadeniz çok dalgalı olduğunda inişe müsait olmayabilir. Şimdilik buraya bir tek THY uçuyor ama zamanla başka şirketler de uçmaya başlayacaktır. Havalimanından şehre servis araçları ile ulaşabilirsiniz. Her uçak inişinden 25 dakika sonra servis kaldırılıyor. Giresun merkeze ulaşmanız yaklaşık 30 dk. sürüyor ve 2015 yılındaki kişi başı fiyat 10 TL. Havalimanı Giresun merkeze 31 km uzaklıkta. Giresun'da bazı yerlerde yayla yerine oba kelimesi kullanılıyor bu sizi yanıltmasın. Bazı yaylalara gidişiniz çok kolay olacak. Bunlar Kümbet ve Bektaş gibi meşhur olmuş yaylalar. Buralara dolmuşlarla ulaşmanız mümkün. Ancak gerçek yayla yaşamını beton evler olmadan görmek isterseniz özel araç kiralayıp gitmeniz gerekir. Bazı yaylaların yolu 2015 yılında henüz asfalt olmamıştı, bu yüzden buralara her şoförün gitmesi pek mümkün değil. Yollar toprak, virajlı ve dik yamaçlardan oluşuyor. Bu konuda kendinize güvenmezseniz şoförlü bir araçla gitmenizde fayda var. Özellikle yağmur yağdığında yollar hayli kaygan, çamurlu ve tehlikeli oluyor. Aşağıda sayacağımız yaylalar Gölyanı Yaylası hariç konum olarak Dereli ilçesi sınırları içerisinde yer alıyor. Kuzalan Şelalesi, Giresun Alancık Köyünde yaklaşık 20 metreden akan bu şelaleyi Süllü Köyüne çıkarken görmemeniz mümkün değil. Burada fotoğraf çekmek isterseniz aracınızı otoparka park edip ahşaptan yapılmış patikadan yürüyerek şelalenin önüne kadar gelebilirsiniz. Yeşile boyanmış müthiş bir doğa örtüsü göreceksiniz. Şelale hemen yol kenarında ve yol asfalt hiç zorlanmadan ulaşabilirsiniz. Ancak burası yürüyüşcülerin rotasında yer alan şelale. Kuzalan Şelalesi yakınında tarihi bir de değirmen yer alıyor. Ayrıca şelaleden ayrılıp yaylalara doğru giderken yolda bir çeşmeden doğal soda aktığını göreceksiniz. Burada mutlaka durup bir sodalı su içmenizi öneririm. Biz buradaki çeşmeden su içerken bir arkadaşımız fark etmedi ve hemen yanındaki bakkalda satılan, çeşmeden doldurulup şişelenen maden suyunu alıp içti. Bu duruma hayli güldük aman aklınızda olsun orada çeşmeden akıp giden doğal bir maden suyu var. Yayla turuna ilk önce hafif bir başlangıç yaparak Alçakbel'e gitmenizi öneririm. Burası bir piknik alanı ama gittiğinizde sizi müthiş bir doğa karşılayacak. Ulaşımı kolay ve yolu asfalt. Özellikle hafta sonu giderseniz alanda pek çok piknikci olacaktır; ancak hafta içi çok daha sessiz ve sakin. Kalabalıktan biraz uzaklaşarak ormanın içlerinde yürüyüş yapabilirsiniz. Dilerseniz yanınızda bir şeyler götürüp ormandaki ahşap masaları ve oturakları kullanıp piknik yapabilirsiniz. Yanınızda hiç bir şey yoksa da üzülmeyin burada çay içip bir şeyler yiyebileceğiniz bir mekan mevcut. Bir şeyler dediğime bakmayın burada yiyecek çeşidi et ağırlıklı ve oldukça bol, köfte, pirzola, salata gibi şeyler yiyebilirsiniz. Buradan sonra Susuz Yaylasına geçebilirsiniz; ama artık asfalt yola veda etme zamanınız geldi. Biraz konforsuz ve maceralı bir yol sizi bekliyor. Toprak ve alt kısmı zaman zaman uçurum olan orman içindeki yollardan geçerek tam bir masal diyarına geleceksiniz. Gördüğüm yaylalar içinde beni en çok etkileyen Susuz oldu. Yaylanın düzlük yerinde büyük çoğunluğu ahşap olan evler yer alıyor. Yaylanın iki yanında birbirinden güzel manzaralar göreceksiniz. Önünüzde bir tepe ve bu tepenin yem yeşil çimenlerle kaplı olduğunu düşünün. Bu çimenler öylesine düzgün ve güzel ki üstünde yatabilirsiniz, koşabilirsiniz, tepelere çıkıp manzaranın tadını çıkarabilirsiniz. Bu manzara Karadeniz'in her yerinde olduğu gibi zaman zaman sisin gidip gelmesi ile değişecek ve müthiş gizemli bir hale dönüşecek. Görüntüyü tek bozan HES için yerleştirilmiş yüksek enerji hatları. Yaylanın diğer tarafında ise ağaçların arasında inekler ve ön kısımlarda koyunları göreceksiniz. Bu görüntünün arka kısmına ise mevsime göre değişmekle birlikte karlı veya yeşile bürünmüş dağlar eşlik ediyor. Uzunalan'a gitmek için bu defa yoldan iyice çıkacağız. Yeşilliklerin arasından daha önce geçen arabaların bıraktığı tekerlek izlerini takip ederek ve tepeleri aşarak Uzunalan'a ulaşıyoruz. Yol manzarası inekler, çobanlar ve kırlarda oturanlar olacak. Doğanın içinde olmayı seviyorsanız bu yoldan çok keyif alacağınızdan eminim. Burada da evlerin önündeki insanlarla sohbet edip fotoğraflarını çekebilirsiniz. İçlerinden biri sohbetin ortasında nasılsa size bir çay yapmayı teklif edecektir, böylece sohbet koyulaşıp uzayıp gider. Biraz ormanın içine girip yürüyüş yapabilirsiniz belki. Ancak lütfen dikkat edin her an önünüze vahşi bir hayvan çıkabilir. Bizim orada bulunduğumuz dönemde bir kurtun büyük baş hayvana saldırdığını öğrendik. Özellikle de hava sisli ise çok fazla açılmamanızı öneririm. Karadeniz'de sis çok ani gelir ve gider bu süre içinde yolunuzu çok çabuk kaybedersiniz. Sisle birlikte hava da bir anda buz gibi olur. Temmuz, Ağustos bile olsa yanınıza mutlaka kalın giysiler ve bot almanızda fayda var. Hava dağlarda çok çabuk değişir. Çağman'ın yolu asfalt değil ama düzgün diyebileceğimiz bir yol. Bu yaylaya iki kere gitmiş olmama rağmen hiç açık halini göremedim. Karadeniz, yüzünü göstermek istemezse göstermez. Ancak sisli de olsa beğendiğim bir yer oldu. Yaşayanlar bahçelerin kenarlarına vahşi hayvan saldırısından korunmak için ahşap bahçe çiti yerine tel örgü çekmişler. Bu da bir çok grafik görüntünün oluşmasına sebep olmuş. Sağa dönen tel örgüler, sola dönen tel örgüler ve ortada oluşan yeşil bir alanda otlayan inekler fotoğrafı tamamlıyor. Çağman'a gittiğinizde bize yaptığı gibi size de yüzünü göstermezse siste grafik fotoğraflar çekebilirsiniz. Eminim açık havada görüntüsü de çok güzeldir. 1500m yükseklikte bulunan bu yayla Giresun merkezden yaklaşık 45 Km uzaklıkta bulunuyor. Yaylanın yolu şimdilik asfalt değil. Kulakkaya Yaylası iki kere gidip hep sisli gördüğüm; ama konum olarak çok beğendiğim bir yayla. Yaylanın tablo gibi görüntüsünün içinde; özgür dolaşan atlar, uçurumdan aşağı gidecekmiş gibi sonsuzlukta otlayan inekler var. Uçsuz bucaksız ve her yanı yeşile boyanmış bir manzara hakim. Yayla hayli geniş bir araziye sahip bu nedenle ahşap evler birbirinden biraz uzak yapılmışlar. Uzaktan baktığınızda manzara şu şekilde, yeşilliklerin ortasında etrafı tahta çitlerle çevrilmiş, kırmızı çatılı bir ahşap kulube ve kulubenin etrafında otlayan atlar ve inekler. Tabi bir başka ayrıntı, hava açık olduğunda bu güzel evlerin hepsinin sahip olduğu müthiş güzel dağ manzarası. Ne kadar anlatsam da yazdıklarım hafif kalıyor gidip görmek kadar etkili değil biliyorum. Bir sonraki tatil için içinizde bir şeyler kıpırdar buralara giderseniz yazdıklarım hedefine ulaşmış olur. 1650 m yükseklikteki Kümbet Yaylası yolu asfalt olan ve bu yüzden bizim pek sevmediğimiz türden bir yayla modeli. Asfaltın yaylaya gelmiş olması malzeme taşıyarak buraya beton ev yapmayı kolaylaştırmış. Maalesef yayla tamamen betona teslim olmuş durumda. Tek tük ahşap ev görme şansınız var. Ancak içindeyken kötü gözüken Kümbet'e dışına çıkıp dağların yamacından baktığınızda tüm kötü yapılaşmayı yeşilin güzelliği kapatıyor ve nisbeten güzel gözüküyor. Kümbet yörenin en meşhur yaylası ve Giresun Merkeze yaklaşık 60 Km uzaklıkta, 1640 metre yükseklikte bulunuyor. Yaylada birkaç tane otel olduğundan konaklama imkanı hayli geniş. Buraya insanlar genel olarak hafta sonları ve bayramlarda kasap restorantlardan et yemek için geliyor. Burada yiyeceğiniz etlerin çok lezzetli olduğunu söylemeliyim. Et yemiyorsanız yaylada satılan ev yapımı tulum peynirini fırından taze çıkmış ekmekle birlikte kahvede çay eşliğinde yiyebilirsiniz. Kahveye girerseniz dışarıdan geldiğinizi anladıklarında bir sohbet, bir ilgi başlıyor etrafınızda. Fotoğraf çekmek için kahveye girmenizi tavsiye ederim. Yaylanın yaşlıları itiraz etmeden poz veriyorlar. Kümbet yaylasının çıkışında bir piknik alanı var buradan Kümbet'in ters istikametindeki tarafa doğru bakarsanız oldukca fotoğrafik bir manzara göreceksiniz. Bu manzaranın içinde gittiniz mevsime göre ya yemyeşil çimenler ya da çok renkli çiçekler göreceksiniz. Temmuz ayının ikinci Pazar günü orada olursanız Kümbet'te düzenlenen yayla şenliklerine katılabilirsiniz. Bu yayla da Kümbet gibi yolu asfalt olup betonlaşmış yaylalar arasında. Burada da bayramlarda ve hafta sonlarında Kümbet gibi biraz araç trafiği oluyor. Bektaş Yaylasında evler Kümbet'te olduğu gibi yanyana değil. Hayli büyük bir alana yayılmış durumdalar. Bektaş Yaylası 2100m yükseklikte kurulmuş ve Giresun merkeze uzaklığı 56 Km. Bu yaylada hafta sonları kadınlar pazarı kuruluyor. Kadınlar kendi yaptıkları turşuları, peynirleri, yağları bu pazarda satıyorlar. Onun dışındaki günlerde de yöreye özgü yiyecek alabileceğiniz tezgahlar açık oluyor. Yaylaya ait kahve hala işler durumda burada soluklanıp bir çay molası verebilirsiniz. Hediyelik eşya almak isterseniz yayla oldukca turistik olduğu için bakır kaplar, ahşap beşikler, peştemallar alabileceğiniz ürünler arasında yer alıyor. Yayladan biraz çıkıp bir kaç km gittikten sonra mutlaka durun ve arkanıza bakın Bektaş Yaylasının karşıdan görünümü gerçekten çok güzel. Yaylaya kıvrılarak uzanıp giden yollar yeşilin etrafında çizilmiş bordürler gibi duruyor. Hele de orada otlayan bir sürüye denk gelirseniz gerçekten müthiş bir fotoğraf karesi olduğunu göreceksiniz. Bektaş Yaylasında konaklama imkanınız var, şimdilik 80 yatak kapasiteli bir otel bulunuyor. Bu yaylanın şenlikleri ise Haziran sonu veya Temmuz başında yapılıyor. Giresun'un Alucra Dağları'ndan sonra ikinci büyük dağı olan Karagöl Dağları Ordu ve Sivas sınırına yakın bölgede bulunuyor. Konum olarak Dereli ilçesinin güneybatısında yer alıyor. Karagöl Dağlarının eteklerinde aynı isimde bir de göl bulunuyor. Karagöl isimli göl muhteşem manzara sahip ve fotoğraf için oldukça elverişli. Etrafta yakın başka yaylalar da var, Yukarı Belen, Aşağı Belen vb. Gölyanı Yaylası Giresun'da şimdiye kadar gördüğüm en estetik yayla. Bunun birinci nedeni ulaşımın çok kolay olmaması sebebiyle malzeme çıkartmak zor, bu da betonarme inşaatın yaylayı bozmasını engellemiş. İkincisi ise yaylanın ortasında bulunan göl. Gölyanı Yaylası Yağlıdere ilçesindeki Derindere Köyü'ne bağlı. Yağlıdere ilçe merkezine yaklaşık 45 km uzaklıkta. Giresun'da bir çok kişinin bilmediği oldukca güzel yöresel yemekler var. Bunlardan en çok yemenizi tavsiye edeceğim dible yemeği. Karadeniz bölgesinin büyük çoğunluğunda bilinmeyen bir yemektir. Sadece sebzeden yapılır ve içinde pazı, mendek, lahana, mısır kırması, taze fasulye ve soğan bulunur. Sulu bir yemek değil, sebze seviyorsanız bu yemeği çok seveceksiniz. Turşu kavurması bir başka yöresel yemektir. Buna Karadeniz'in diğer bölgerinde de rastlamak mümkün, taze fasulye turşusu soğanla birlikte kavrulur ve sıcak yenir. Bu kavurma bir de kaldirik denilen bitkinin turşusu ile yapılır, bu da oldukca lezzetlidir. Karalahana çorbası ve sarması artık bir çok kişi tarafından bilinen lezzetleri zaten. Mısır ekmeği ve yoğurt olmazsa olmazlardandır zaten. Bir de taflan yemenizi öneririm. Görüntüsü biraz kiraza benziyor ama tadı hafif buruk bir meyvedir. Bazı yerlerde adı karayemiş olarak da geçmektedir. Giresun'da nerede kalınır sorusuna cevabım şehir içinde bir yer olmayacak. Kalabalık içinde olmak isterseniz Kümbet ve Bektaş yaylalarında kalabilirsiniz. Giresun merkezde de seçenekler var elbette; ancak yukarıdaki yaylalara gidip gelmek için size kalmanızı önereceğim yer Süllü Dağ Evi olacak. Evin işletmecisi aynı zamanda iyi bir fotoğrafçı olduğundan özellikle fotoğraf için giden gruplara hayli yardımcı oluyor. Süllü bir köy ve bu konaklama mekanı bir köyde bulacağınız en lüks dağ evi sanırım. Her odada tuvalet ve banyo mevcut. Ayrıca bahçede 3 kişilik bir de serender mevcut. Burada konaklamanız da mümkün. Serenderin ne olduğunu bilmeyen varsa; Karadeniz bölgesinde çok kullanılan içinde mısır kurutulan ayrıca fındık ve tahılların saklandığı merdivenle çıkılan ahşap bir oda diyebiliriz. Son dönemde serenderler işlevlerini yitirdikleri için turizme hizmet etmekteler. İçleri bölünerek banyo konmakta hatta bazıları iki katlı yapılıp bir ev gibi içinde bir kaç kişinin konaklamasına müsait hale getiriliyor. Bazılarının oldukca güzel ahşap işlemeleri ise görülmeye değer. Yolunuz bir gün Giresun'a düşerse umarım şehirden çıkıp yukarıda anlattığım yaylalardan birine gitme fırsatı bulursunuz. Özlem Hanım, önerileriniz için teşekkürler. Memleketime bir daha geldiğimde köfteyi deneyeceğim. Yöresel yemekleri, havasıyla, suyuyla, taze sebze ve meyveleri ile mükemmel yerler herkese tavsiye ederim. Giresun yaylaları hakkındaki yazınız güzel olmuş. Yalnız bu yaylalara Giresundan hangi güzergahı takip ederek gideceğiz? Bu konu hakkında bilgi verirseniz iyi olur. Zira Google Maps'de aradığımda hiçbirini bulamadım. Giresun merkez dışına çıkıp, Dereli tarafına geldiğinizde tüm bu yaylalara ulaşabilirsiniz. Gez dünyayı mutlaka görmelisin yeşil giresun.. Kürşat Bey katkınız için çok teşekkürler, bir kaç ay önce gittiğimizde bir kısmına uğradık, hepsi birbirinden güzel. Şimdi sıra Ordu yaylalarına gelmiş, şiddetle öneririm. Geçen hafta oralardaydık, şu an yazıyı hazırlıyorum bir kaç güne kadar yayımlarız, teşekkürler.


Gorgit Yaylası sessizlik isteyenlerin ve doğayla baş başa olmayı sevenlerin gitmek isteyeceği bir yayla. Gorgit'te elektrik yok, öyle olunca elektrikle çalışan aletlerin bir kısmı da yok. Gorgit Yaylası Artvin il sınırlarında, Macahel Bölgesinde yer alıyor. Yaklaşık 1700 rakımlı bir bölgede bulunuyor. Buraya gelebilmeniz için bir gece Artvin Macahel Bölgesinde, Camili veya Efeler'de konaklamanız iyi olur. Sabah erken bir saatte kalkıp Gorgit yolunun başladığı patikaya kadar araçla gitmeniz gerek. Sonrasında macera sizi bekliyor olacak. Başka bir alternatif ise Beyazsu Yaylası'ndan yürüyerek gelmek. Fakat bu daha uzun ve zahmetli bir yolculuk, ek olarak bir gece öncesinde Beyazsu Yaylası'nda kalacak bir yer yok. Öncelikle yanınıza az eşya almanızda fayda var. Yolun bundan sonraki bölümünde kah ormanda yürüyeceksiniz, kah tırmanacaksınız ve bazen de derelerin üzerinde geçeceksiniz. Molalar vereceksiniz mis gibi kokan çimenlerin üzerinde, oturup buz gibi akan dağ sularını içeceksiniz. Benim büyülü orman dediğim, ağaçlardan neredeyse içine ışık girmeyen etkileyici bu ormanda mola verip soluklanacaksınız. Ormanın içinde olmaktan, kuşları dinlemekten çok; ama çok keyif alacaksınız. Biz bu yaylaya çıkarken eşyalarımızı taşıması için bir katır kiralıyoruz. Katır sahibi ile birlikte bize eşlik edip yol gösteriyor. Tek başınıza Gorgit Yaylası'nın yolunu bulmanız neredeyse imkansız. Patikalar bazı yerlerde kaybolmuş olabiliyor ya da önünüze bir kaç patika çıkabiliyor. Bunun daha kötü senaryosu, sis inebilir ve bir anda yön duygunuz karışır, başka bir yöne gidebilirsiniz. Yaylaya gidişinizin tek çözümü yanınıza rehber almanız, bu keyifli yolda performansınıza göre üç veya dört saat yürümeniz gerekebilir. Daha önce doğada pek bulunmadıysanız bu yoldan fazlasıyla keyif alıp ömür boyu unutmazsınız. Yukarıda da yazdığım gibi yaylada mutlak bir sessizlik hakim. Bu yayla ara yayla olarak adlandırılıyor. İnsanlar eski dönemlerde yaylaya en çok hayvanları için çıkarlarmış. Bu yaylaya gelip bir süre konaklayıp, daha çok vakit geçirecekleri üst yaylaya çıkarlarmış. Kış başlangıcında ise aşağı inmeden önce yine bu yaylaya gelip kısa bir süre kalıp, oradan aşağıya inerlermiş. Şimdi hayvancılık yapan sayısı çok az olmasına rağmen yine de bu gelenek devam ediyor. Bu yayla ara yayla olarak kullanılıyor. Temmuz, Ağustos aylarında gittiğinizde yaylada sizden başka kimse olmayacak. Yaylanın genel görünümü de yolu kadar etkileyici. Tüm evler ahşaptan inşa edilmişler. Kararmış ahşap malzemeler yeşilin bir kaç tonu içinde çok güzel görünüyorlar. Gorgit'in en çok hoşuma giden görüntülerinden biri orta yerinde bulunan çok büyük kaya kütlelerinin varlığı. Adeta meteor parçaları gibi büyük kütleler çimenlerin ortasında dev gibi oturuyorlar. Bir de masal ağacı var, akşam üstü gün batarken altında oturup kuşların sesini dinleyebileceğiniz, sırtınızı yaslayıp çimenlerin üzerinde oturup, sohbet edip, keyif yapabileceğiniz bir büyük ağaç. Gün içinde bu güzel yayla manzarasını değişen hava şartları ile fotoğraflayabilirsiniz. Bulut gelir, güneş açar, sonra sis gelir bir anda bulut denizi olur. Bu görüntüler sizi alır götürür, kafanızdaki tüm düşünceler silinir. Tek düşünceniz bu kadar güzel bir yerde olduğunuz için ne kadar şanslı olduğunuz olur. Yaylada biraz dolaşırsanız bir çok endemik çiçek ve kelebeği de görme şansınız olabilir, fotoğraflarını çekmek size kalmış. Akşam olup gün geceye döndüğünde gökyüzünde bulut yoksa yıldızlar uzanıp tutabileceğiniz kadar yakınınızda gözükecekler. Yanan sobanın başında oturup eskiden olduğu gibi sohbetler edeceksiniz. Ha unutmadan akşam yemeğini dağa bakan verandada ve dağın tam karşısına kurulu sofrada, muhteşem bir dağ manzarası eşliğinde yiyeceksiniz. Sabah kahvaltısı da yine dağ manzarası eşliğinde; ama farklı bulut oyunları ile olacak. Böyle bir fırsatı her zaman bulamazsınız. Gorgit Yaylası'nda özellikle Temmuz ve Ağustos ayları en güzel zamanlar; fakat bu zamanlarda burada kimse olmuyor. Konaklamayı bir şekilde yöredeki ev sahiplerinden ayarlamanız ya da kendi çadırınızı alarak gitmeniz gerekiyor. Ek olarak yaylaya gidecekseniz yanınızda sivrisinek kovucu sprey bulundurmanızda, kafa feneri ya da el feneri gibi bir aydınlatma almanızda, geceleri hava biraz soğuyacağından dolayı polar benzeri bir giysi almanızda fayda var. Beyazsu yaylasinda kalcak yer yok demissiniz ama oldugunu biliyorum daha önce kaldım. Pansiyon var, Beyazsu yaylası çok da güzel bir yayla. Saygilarimla. Ali Bey biz gittiğimizde pansiyon anlamında kalabilecek bir yer yoktu, yeni bir yer açılmışsa güzel olmuş.. Artvin zaten doğal güzellikleri ile beni hep cezbetmiştir ama burayı gezmemiştim gerçekten okdar güzel ve doğal harika bir yer deneyimlemek için sabırsızlanıyorum.


Kısa filmleri seyirciyle buluşturan İFSAK 29. Kısa Film Festivali başladı. Bu yıl 29. kez düzenlenecek olan İFSAK Kısa Film Festivali 22-29 Mayıs 2023 tarihleri arasında İFSAK ve Fransız Kültür Merkezi salonlarında gerçekleşecek. İFSAK 43. Ulusal Kısa Film ve Belgesel yarışmasında ön elemeyi geçen filmlerin de gösterileceği programda ayrıca Romanya, Macaristan, Avusturya, Çek Cumhuriyeti, Fransa, İran, Afganistan, Kolombiya, Yunanistan, Makedonya, Sırbistan, Kamboçya, Litvanya, Çin, İtalya, Yeni Zelanda, Hollanda, İran, Polonya, Somali, Moğolistan ve Brezilya'dan kısa filmler de var. Londra'da yaşayan yönetmen Barış Celiloğlu, karantina döneminde artan kadın cinayetleri ve aile içi şiddet üzerine hazırladığı dijital tiyatro projesi "Karantinada Mahsur" ile festivale konuk olacak. Theo Angelopoulos'un "The Other Sea" ve David Cronenberg'in "Crimes of The Future" filmlerinde set fotoğrafçısı olarak çalışmış Nikos Nikolopoulos, her iki yönetmenle de çalışma deneyimlerini fotoğraflarıyla anlatarak bir set fotoğrafçısının çalışmaları üzerine bir masterclass gerçekleştirecek. Budapeşte Kısa Film Festivali program direktörü Zalan Bata, Macaristan kısa filmlerinin gösteriminin ardından soru cevapla izleyicilerle buluşacak. Belgesel yönetmeni, kurgucu, yapımcı Afsaneh Salari ve yönetmen Ceylan Özgün Özçelik, İran ve Türkiye'de sinema yapmayı iki kadın sinemacı olarak anlatacakları bir söyleşi gerçekleştirecekler. Festivalin Anısına bölümünde 2019 yılında kaybettiğimiz Ayhan Ergürsel, çalışma arkadaşlarının katıldığı bir söyleşi ve yönettiği belgeseli ile anılacak. Festivalin Kısadan Uzuna bölümünde Ziya Demirel, kısa filmleri ve söyleşiyle konuk olacak. İFSAK 43. Ulusal Kısa Film ve Belgesel yarışması ödül töreni 27 Mayıs 2023 Cumartesi günü Fransız Kültür Merkezi'nde gerçekleşecek. Festival programı kisafilm. ifsak. org. tr adresinden takip edilebilir. Ayrıca güncel programa aşağıdan erişebilirsiniz., festival afişi üzerindeki QR kodla da programa ulaşılabilir.


İsfahan şehri İran'ın Tahran ve Meşhed'den sonra üçüncü büyük şehri. Fotoğrafçılar için İran'daki en etkileyici bir kaç şehrinden biri diyebiliriz. Köprülerini, parklarını ve ünlü meydanını gezmek iki veya üç gün alabilir. Bir kaç defa burada olma fırsatımız oldu. Biz de doyasıya gezdik ve fotoğraf çektik. İsfahan'da görülecek ilk yer Nakş-ı Cihan Meydanı. Buranın şehir meydanları içerisinde dünyanın ikinci büyük meydan olduğu söyleniyor. Çin'deki Tiananmen Meydanı ise dünyanın en büyük şehir meydanı. Nakş-ı Cihan Meydanı'nın boyutları ise 560 metre uzunluğunda ve 160 metre eninde. Burası UNESCO Dünya Mirası Listesi'nde yer almış durumda. Yerel halk ve turistler buraya sık sık gelir, meydanın ortasında yer alan büyük havuzdan dolayı yansıma fotoğrafı çekmek için uygun bir bölgedir. Meydanda ayrıca faytonlarla gezinti yapabilir, bisiklet kiralayıp binebilirsiniz. Sert ışıktan korunmak için yanınıza bir güneş gözlüğü almanız iyi olacaktır. İyi bir güneş gözlüğü için Solaris web sitesini ziyaret edebilirsiniz. İmam Camii Nakş-ı Cihan Meydanı'nda bulunuyor. Hatta bu cami meydana ikinci adını veriyor da diyebiliriz, zira meydan İmam Meydanı olarak da biliniyor. İmam Cami mavi bezemeli çinileri ile meydanın güney bölümünde yer alıyor. Burada yer alan binaların neredeyse hepsi mavi renkli çiniler ile döşenmiş. İmam Camii ortası açık eyvanlı ve etrafında medrese, imamlarla islam hakkında sohbet edilen özel yerler gibi değişik bölümlerden oluşuyor. Şeyh Lütfullah Camii ise Nakş-ı Cihan Meydanı'nın doğu kısmında yer alıyor. Alt kısmı mavi çinilerden ve kubbesi krem renkli çinilerle bezeli olduğundan arabesk bir mimari diyebiliriz. Bu özelliği ile cami hemen göze çarpıyor. Bu cami yapıldığı dönemde sadece hükümdar ailesi kullanıyormuş. İçeri girdiğinizde sizi bir koridor döndürerek caminin içine götürüyor. Alt katta kış aylarında kullanılan bir başka bölümü de gezebiliyorsunuz. Bu bölüm üst kısma göre çok daha sade inşa edilmiş. Yapının içi de, dışı da büyüleyici güzellikte. Ali Kapu Sarayı seyir terası ile uzaktan size farkını gösterecek hemen. Altı katlı sarayın seyir terasından bu güzel meydanın tamamını seyredebilirsiniz. Şah Abbas tarafından kullanılan bu saray sonraki hükümdarlar döneminde biraz tahrip edilmiş. Şüphesiz buradaki en ilginç bölüm altıncı katta bulunan müzik odası. Bu odanın duvarları ve tavanı çeşitli şekillerde kesilmiş. İçleri oyuk olan bu şekillerin içine su dolu kaplar konurmuş ve akustik sağlanırmış. Kapalı Çarşı Nakş-ı Cihan Meydanı'nın etrafını boydan boya saran bir çarşı. Burada en çok bulunan ürünlerden biri de gümüş. Burada telkari işçiliği hala devam ediyor. Ahşap el işleri, seramikler, kumaşlar ve tabi herkesin bildiği İran Halıları. Çarşının dışa bakan dükkanları olduğu gibi iç kısımlarda da dükkanlar yer alıyor. Çarşının her yerinde daima pazarlık yapmayı unutmayın. Turistlerin gireceği kapılara yakın olan dükkanlar her zaman daha yüksek fiyatlı oluyor. Derinlere doğru ilerlediğinizde aynı ürünü çoğunlukla daha uygun fiyata bulabiliyorsunuz. Meydanı çevreleyen bu dükkanların önünde çok büyük bir havuz mevcut. Havuzun etrafında faytonlar bekliyor. Meydanda gezmek isteyenlere tam meydan turu attırıp geri geliyorlar. Gördüğüm kadarı ile bu tura en çok yerel halk rağbet ediyor. Meydanın dışında yer alan bir başka saraya gidelim şimdi. Chehel sotun yani 40 sütün anlamına geliyor sarayın adı. Saray 20 ahşap sütuna sahip ancak önünde uzanıp giden havuza yansımaları düştüğünde sütun sayısı 40 oluyor. Sarayın duvarları Safavi mahkemelerinden görüntülerin resmedildiği fresklerle süslü. Kesinlikle görülmeye değer bir yapı. Fotoğraf çekmekten en çok keyif alacağınız mekanlardan biri burası olacak. Siosepol Köprüsü, Zayende Nehri üzerinde yer alıyor. Uzunluğu 300 metre ile şehrin en uzun köprüsü. 33 gözlü olan bu köprü akşam üzeri gittiğinizde göreceğiniz gibi; yerel halka tam bir sosyalleşme imkanı sunuyor. Köprünün alt kısmında insanlar oturup sohbet ediyorlar. Ayaklarını suya sokanlar, sevgilileri ile dolaşanlar, bisiklete binenler, köprü kenarında çekirdek yiyenler. Bir sürü insan sosyalleşmek için burada toplanıyor. Köprüden gelip geçenlerin, oturanların fotoğraflarını çok rahat çekebilirsiniz. Fotoğraf konusunda İran genelinde neredeyse hiç sıkıntı yaşamazsınız. Ayrıca bu köprünün ışıkları yandığında da görmeniz iyi olur. Burada yarım saat kadar kalıp Farsça şiirler dinlemek tadından yenmez. Bu köprünün altında genç kızlar ve erkeklerin gelip tanıştığına telefon numarası alıp verdiklerine bizzat şahit oldum. Yani bir nevi tanışma mekanı gençler için. İsfahan'daki bir başka tarihi köprü ise Khaju Köprüsü'dür. Bu köprü de İran'ın en büyük nehri Zayende Nehri üzerinde kurulmuş olan bu köprü iki mahalleyi birleştirir. Özellikle halkın sosyalleşmek için toplandığı alanların başında gelir. Özellikle akşam saatlerinde burada Farsça şiirler okunur, dinlemesi oldukça keyiflidir. Köprünün hem üzeri hem de alt kısmı çok iyi fotoğraf vermektedir, alt kısmına bakmayı da ihmal etmeyin. Burası Ermeni Apostolik Kilisesi'ne bağlı bir Ortodoks katedralidir. 17. yy başlarında yaptırılmış. İsfahan'daki Ermeni topluluğu için burası en önemli yapılardan biri. Vank Katedrali'nin iç kısımları oldukça güzel ve detaylı resimlerle, fresklerle süslenmiş durumda. İsfahan'da irili ufaklı görülecek daha çok şey var, biz İsfahan'ın çevresinde bazı bölgeleri de ziyaret etme fırsatı bulduk bunlardan bizim için en etkileyici olanı şüphesiz Sar Agha Seyed Köyü idi. Burası hakkında ayrıntılı olarak yazdığımızdan şimdi değinmiyorum. İsfahan'da havalimanı bulunuyor, dolayısıyla İstanbul'dan direk olarak İsfahan'a uçabiliyorsunuz. Ya da Tahran'a gidip oradan iç hat uçuşları ile yaklaşık bir saatte buraya ulaşabilirsiniz. İsfahan Tahran ile Yezd arasıda kalan bir bölgede olduğundan karayolu ile yolculuk yapacaksanız Tahran'dan yola çıkıp önce Kaşan, sonra İsfahan ve Yezd olacak şekilde dolaşabilirsiniz. Sanırım en ekonomik yolculuk Tahran'a uçakla geldikten sonra otobüsle devam ederek buraya ulaşmak olacak. İsfahan Tahran arası yaklaşık 6 saat kadar sürüyor. Bu yolculuk için ödeyeceğiniz ücret ise 50 TL yi geçmeyecektir.


İstanbul gerek turizm gerekse iş amaçlı olarak her sene pek çok insanı kendisine çekmektedir. Şehre ilk kez gelmişseniz, İstanbul lezzetleri ve tarihi yerleri üzerine bilgi sahibi olmanız önceden önerilmektedir. - Islak Hamburger - Balık Ekmek - Kumpir - Midye Dolma - Kanlıca Yoğurdu - Osmanlı Şerbeti - Közde Mısır Bu gibi İstanbul lezzetleri tadılması önerilen tatlar arasındadır. Bunlara ek olarak gezilecek yerleri de bilmek bu geziyi daha iyi bir şekilde tamamlamak için önerilmektedir. İstanbul tarihi boyunca pek çok medeniyete ev sahipliği yaptığı için görülmesi gereken pek çok yer bulundurmaktadır. İstanbul tarihi yerleri dendiği zaman, akla gelen yerlerden biri Rumeli Hisarı'dır. Fatih Sultan Mehmet'in emriyle İstanbul'un fethi sırasında, Karadeniz'den Bizans'a gelebilecek yardımları kesmek amacıyla sadece 90 günde inşa edilen Rumelihisarı, şehrimizin en saygın tarihi anıtlarından biridir. Boğaz'a hakim bir yapı olan bu hisar, aynı zamanda Boğazkesen Hisarı olarak da bilinir; çünkü bu isim, aslında hisarın özgün amacını yansıtır. Rumelihisarı, üç büyük kulesi ve sağlam surlarıyla büyüleyici bir örnek oluşturur. Boğaz'ın iki kıyısının birbirine en yakın olduğu noktada, Anadolu Hisarı'nın tam karşısında konumlanmıştır. Ayrıca İstanbul uçak bileti satın aldıktan sonra, Yoros Kalesine de bakmak önerilmektedir. Beykoz'un sarmalayan yemyeşil ormanları arasında konumlanan ve Karadeniz'e kuşbakışı bir bakış sunan Yoros Kalesi, İstanbul'un tarihi zenginliklerinden biri olarak öne çıkmaktadır. Doğu Roma İmparatorluğu'nun güç kaybetmesiyle uzun bir süre Cenevizlilerin denetiminde kalan bu kale, 1391 yılında Yıldırım Bayezid tarafından fethedilmiştir. Bu gibi yerlerin yanı sıra Ayasofya, Yerebatan Sarnıcı, Çemberlitaş ve Galata Kulesi gibi yerler de önerilen konumlar içerisindedir. Eğer sevdiğiniz kişi ile şehre romantik bir tatil yapmak için İstanbul uçak bileti almışsanız, gezebileceğiniz uygun yerler yine vardır. Kız Kulesi bunların arasında unutulmaması gereken bir yerdir. Üsküdar-Beşiktaş motorlarıyla karşıya geçerken izlenebilen yapı hakkında birçok efsane dolaşmaktadır. İstanbul'un en romantik sembollerinden biri olan Kız Kulesi, 2000 yılında restore edilerek restoran olarak yeniden hizmet vermeye başlamıştır. Kız Kulesi'ni ziyaret etmek için restoranda yemek yeme zorunluluğu bulunmamakla birlikte, daha romantik bir şekilde zaman geçirmek için önerilmektedir. Üsküdar Salacak ve Kabataş'tan Kız Kulesi'ne tekne ile ulaşmak isterseniz, Üsküdar Salacak iskelesinden her gün 09.00-18.45 saatleri arasında seferler düzenlenmektedir. Ayrıca İstanbul tarihi yerleri içinde Kabataş'tan sadece hafta sonları 09.00-18.45 saatleri arasında seferler yapılmaktadır. İstanbul özellikle sahip olduğu tarihi yerleri ile fotoğraf çekimine uygun pek çok yer de bulundurmaktadır. İster sevdiklerinizle isterseniz kendi başınıza gelin, - Sultanahmet Meydanı - Ayasofya - Gülhane Parkı - Çiçek Pasajı - Ortaköy - Kapalıçarşı İstanbul müzeleri özellikle tarih seven kişiler için önerilen adresler arasındadır. Topkapı Sarayı Müzesi bunlardan bir tanesi olarak karşılaşılmaktadır. Tarihi Yarımada'nın gözde turistik noktalarından biri olan Topkapı Sarayı, İstanbul'da mutlaka görülmesi gereken yerlerin başında gelir. Sarayburnu'nda yer alan Topkapı Sarayı, İstanbul'un fethinden sonra inşa edilmiş olup tam 400 yıl boyunca Osmanlı İmparatorluğu'nun yönetim merkezi olarak önemli bir rol oynamıştır. Bu görkemli saray, Osmanlı İmparatorluğu'nun tarihindeki parlak dönemlere tanıklık etmiş ve aynı zamanda bazı entrikaların ve hüzünlü anıların da sahnesi olmuştur. 3 Nisan 1924 tarihinde müze olarak kullanılmaya başlanan Topkapı Sarayı, aynı zamanda Türkiye Cumhuriyeti'nin ilk müzesi unvanına sahiptir. Saray, 300.000 metrekarelik bir alana yayılmış olup yaklaşık 300.000 arşiv belgesine ev sahipliği yaparak dünya genelindeki saray müzeleri arasında en büyüklerden biri olarak kabul edilmektedir. Ayrıca İstanbul adaları da yeşil bir gezi için önerilmektedir. Prens Adaları içerisinde doğal güzellikleriyle öne çıkan Heybeliada, Büyükada'ya göre daha sakin bir atmosfere sahiptir. Ancak yaz aylarında Heybeliada'ya ziyaret edenler, bu adanın da yazın kalabalıklaşabileceğini görebilirler. İstanbul'da yaşayanlar, Büyükada yerine Heybeliada'yı tercih etmeye başladığı için yaz mevsiminde Heybeliada da hareketli hale gelir. İstanbul'a gelme amacınız ne olursa olsun güvenilir ve hızlı bir şekilde İstanbul uçak bileti satın almak ve birinci sınıf bir uçuş deneyimi yaşamak istiyorsanız, THY ile bunları yakalayabilirsiniz. Dönem dönem sunulan kampanyalar ve Miles & Smiles gibi fırsatlarla da uçuş tecrübesini yükseltebilirsiniz.


Bu yazıyı okurken gerçekten istendiğinde bir çok şeyi başarmanın mümkün olduğunu göreceksiniz. Kırşehir'de bulunan Kaman Kalehöyük Arkeoloji Müzesi ve Kazısı belki bir çoğumuzun adını ilk defa duyduğu bir müze ve kazı. Biz bir hafta sonu bu bölgeyi ziyaret ettik ve Japon arkeologlar Dr. Sachihiro Omura ve eşi Masako Omura'nın özverili çalışmalarını yakından gördük. Bölgedeki kazılar 1985 yılında başlamış ve hala devam ediyor. 1998 yılında Japon Prens Takahito Mikasa'nın onayı ile burada Japon Anadolu Arkeoloji Enstitüsü kurulmuş. Kaman, Yassıhöyük kazı alanına girdiğimizde bizi Türkçe konuşan bir Japon arkeolog karşıladı. İlk şokumuzu burada yaşadık. Dr. Sachihiro Omura kazı alanını anlatırken o kadar heyecanla anlatıyor ki; yaptığı işin kendisi için çok değerli olduğunu size hissettiriyor. Yassıhöyük, Kalehöyük ve Büklükale'de 1985 yılından bu yana yapılan kazılarda Eski Tunç Çağı, Orta ve Geç Tunç Çağı, Demir Çağı ve Osmanlı Dönemine ait buluntular ortaya çıkarılmış. Yassıhöyük kazı alanında bir saray kalıntısı olduğu düşünülen büyük bir yapı ortaya çıkarılmış. Burada bir de karum yer alıyor. Belki bilirsiniz bu isimde Ankara'da bir alışveriş merkezi var. Antik çağlarda ticaretin yapıldığı dükkanların bir arada bulunduğu yerlere verilen isimdir karum. Kazı alanında bu açıklamaları dinleyip biraz dolaştıktan sonra bulunan eserlerin sergilendiği müzeyi ziyaret etmeye sıra geldi. Bizi bir kaç sürpriz daha bekliyordu müzede. Önce müze bahçesinden içeri girip bir hayli yol aldık. Bozkırın ortasında birden yeşil bir alanın içine girmiştik. Dr. Sachihiro Omura bize bir bahçe göstermek istediğini söyledi. Müzenin muhteşem bir Japon bahçesi varmış. Bunu eşiyle birlikte bir kaç senede oluşturmuşlar. İçinde Japon kiraz ağaçları, bir göl ve yapay bir şelale ile gölün içinde çok sayıda Japon balığı yer alıyor. Tabi Japon bahçelerinde yer alan süs objeleride bahçedeki yerlerini almış. Müze bahçesinden dolayı 2011 yılında en iyi yeşil müze ödülünü almış. Bahçeye Japon Prensi Takahito Mikasa'nın adı verilmiş. Ancak bu ismi verebilmek için yedi yıl bürokrasi ile uğraşmışlar. Prensin adını bir yere vermek çok da kolay değilmiş. Japon kiraz ağaçları olan sakuralardan biraz bahsetmek istiyorum. Burada somei-yoshino, ezo-yamazakura ve yamazakura kiraz ağaçları yer alıyor. Çiçek açtıkları zamanlarda görmek isterseniz genelde Mart ayı sonu ve Nisan ayının başlarında gitmeniz doğru olur. Bunun yanı sıra bahçede yaklaşık 15 çeşit ağaç yer alıyor. Bu Japon bahçesi Japonya dışında başka bir ülkede var olan en büyük Japon bahçesiymiş. Prens Mikasa Türkiye'ye geldiğinde önce Ankara'da Anıtkabir'i ziyaret ediyor sonra da bu bahçeye gelip bir bakıyormuş. Ancak buranın tam bahçe olması için en az 100 yıl gerekir diyor Dr. Sachihiro Omura. Geriden gelenlere emanet edilecek bir miras. Şimdilerde bu bahçede düğün fotoğrafı çektirmek için bir çok çift geliyormuş. Muhteşem bahçe sonrası sıra geliyor müzeyi gezmeye bu sefer höyük şeklindeki müzeye giriyoruz. Müze toprağa gömülü üzeri çimenlerle kaplı bir höyük şeklinde inşa edilmiş. Müzede gördüğümüz bir kaç eser bizi çok etkiliyor. Bir tanesi kaplan asa başı, diğeri yerleşim yerlerini katman katman göstermek için mekanik bir sistemle katmanları aşağı indiren ve her katmanda ayrı bir ışığın yandığı basit ama etkileyici, eğitici bir höyük maketi, dünyada bilinen ilk cam şişe burada sergileniyor. Bir de gördüğümüz tablet parçaları aklımızda kalıyor en çok. Dr. Omura'nın disiplinine haran olmamak elde değildi. Burada her gün buluntular için defter tutuluyormuş, bu defterler kazı boyunca değişmeden aynı olmalıymış ona göre. Beyaz defter ile başlayıp sonrasında mavi kaplı bir defter ile devam etmek olmazmış. Kendisi 50 senelik defter alıp kazı boyunca tutulacak günlüklerde kullanılması için saklıyormuş. Başarının sırrı bu disiplinden geliyor herhalde. Kazıdan çıkan eserlerin temizlendiği alana gittiğimizde ise İş Bankası'nın katkılarıyla alınmış bir X-ray cihazı görüyoruz. Dr. Omura bu cihaza gözü gibi bakıyor. Çünkü bu cihaz bulunan eserlerin incelenmesi ve doğru şekilde temizlenmesi için en gerekli ve işleri oldukça kısaltan bir aletmiş. Türkiye'den ve dünyanın başka ülkelerinden gelen bir çok arkeolog burada eğitim alıyor. Çocuklar için özel eğitimler veriliyor. Müze için yaptırılmış olan tişörtler, kupalar, çantalar var. Bu ürünlerin hepsinin geliri burada kurulu bulunan bu kurum için çok iyi işlerde kullanılıyor. Gelen yardımlar doğru kullanılınca azalmamış artmış ödeneklerle ile bazı öğrencilere burs verilmiş. Ben hayran kaldım gördüklerime. Yolunuz düşerse burayı mutlaka ziyaret etmenizi öneririm. Kazı olmazsa, müze o da olmazsa Japon bahçesi ilginizi çekecektir. Ankara'dan Kaman'a ulaşmanız iki saat sürüyor oradan bir taksi ile müzeye ve tabi Japon bahçesine ulaşabilirsiniz. biz iyiyiz teşekkürler. Sen de iyisin umarım. Hayli zaman oldu görüşmeyeli kısa zaman içinde görüşmek dileğiyle. Japon disiplinine hayran olmamak elde değil. Birgün burayı mutlaka ziyaret etmek istiyorum.. Evet Emel gerçekten etkileyici bir yer. Yaptıkları işler çok güzel.


Tatil denildiğinde akıllara gelen en güzel tatil beldelerinden biri olan Kuşadası, Ege'nin güzellikleriyle dolu bir cennettir. Masmavi denizi, tarihi güzellikleri ve eşsiz doğal alanları ile tatilcilerin gözdesi haline gelmiştir. Kuşadası'nda unutulmaz bir tatil deneyimi yaşamak isteyenler için, kiralık villalar muhteşem bir seçenek sunuyor. - Gizlilik ve Huzur: Tatilcilerin aileleri veya arkadaşları ile kendi özel alanlarında keyifli vakit geçirmelerini sağlar. - Geniş ve Konforlu Alanlar: Villalarda geniş yaşam alanları, özel havuzlar ve güzel bahçeler bulunur, böylece tatilinizi rahatça geçirebilirsiniz. - Kendi Yemeğinizi Hazırlama İmkanı: Tam donanımlı mutfaklar sayesinde kendi yemeklerinizi hazırlayabilir ve tatil bütçenizi kontrol altında tutabilirsiniz. - Bölgenin Doğasına Daha Yakın Olma: Doğal güzelliklere daha yakın bir konumda konaklayarak bölgeyi daha derinlemesine keşfedebilirsiniz. - Kadınlar Denizi Plajı: Kuşadası'nın en ünlü plajlarından biridir. Temiz kumsalı ve berrak deniziyle rahatlamak için mükemmel bir yerdir. - Dilek Yarımadası Milli Parkı: Kuşadası'nda doğal güzelliklerin tadını çıkarabileceğiniz harika bir yerdir. Doğa yürüyüşleri, piknik alanları ve yaban hayatı ile dolu bir bölgedir. - Antik Kentler: Kuşadası, antik döneme ait birçok tarihi eseri barındırır. Efes Antik Kenti ve Meryem Ana Evi gibi yerler, tarihi sevenler için görülmeye değerdir. - Aquaparklar ve Eğlence Merkezleri: Tatilinizi eğlence dolu hale getirmek için Kuşadası'nda birçok aquapark ve eğlence merkezi bulunmaktadır. - Deniz Mahsulleri Restoranları: Ege'nin taze deniz ürünleri ile hazırlanan leziz yemeklerini tadabilirsiniz. - Geleneksel Türk Mutfağı: Yöresel lezzetleri denemek için geleneksel Türk restoranları ziyaret edebilirsiniz. - Cafeler ve Barlar: Kuşadası'nın hareketli gece hayatında yer alan cafeler ve barlar, keyifli akşamlar geçirmenize olanak tanır. Kuşadası'nda kiralık villada tatil yapmak, unutulmaz anılar biriktireceğiniz, özel ve rahat bir deneyim sunar. Özellikle geleneksel otellerde bulunmayan ferah alanlar, özel havuz ve mutfak gibi imkanlar, tatilinizi daha keyifli ve anlamlı kılar. Kuşadası'nın güzelliklerini keşfederken, kendinize ait bir köşe bulmak isterseniz, Kuşadası kiralık villa seçeneklerini düşünmeniz kesinlikle doğru bir adım olacaktır. Unutulmaz bir tatil deneyimi için Kuşadası'nı keşfetmeye hazır olun!


Kızılkeçili Köyü, Çanakkale ili sınırları içerisinde, Kaz Dağları Milli Parkı'nda yer alıyor. Biz bu civarda dolaşırken Hasan Boğuldu Göleti ve Sütüven Şelalesi görmek istedik ve yolumuz Kızılkeçili Köyü'nden geçti. Şelale hakkında 2009 yılında yazdığımız bir yazımız var. Şelaleye giderken iki farklı yol kullanabilirsiniz. Biz bu sefer Kızılkeçili Köyü'nden geldik. Ancak her iki yol da ayrı güzel bu nedenle görmenizi tavsiye ederim. İyiki buradan gelmişiz. Köyün yapısını sevdik, soluklanıp bir mola vermek için güzel bir yermiş. Asırlık çınar ağacının gölgesinde oturmak ve birşeyler yemek keyif verdi. Kızılkeçili Köyüne girdiğinizde sizi hoş bir atmosfer karşılıyor. Köyün sıcak havasını hemen hissediyorsunuz. Burası bir yörük köyü. Yörük nedir, kimdir soruları için kısa bir açıklama yapayım. Yörükler Oğuz boyundan gelen Türklerdir. Yörük kelimesi ise yörümekten; yani konar, göçer olup çadırlarda yaşamaktan geliyor. Yörükler sürekli yer değiştirdikleri için tarım yerine genelde hayvancılık ile uğraşırlar. Aldıkları isimler de besledikleri hayvanların rengine göre değişir. Anadolu'nun farklı coğrafyalarında Sarıkeçililer, Kızılkeçililer, Karakeçililer gibi isimler aldığını görebilirsiniz. Bu köyde yaşayanlar da kızıl keçileri olan yörükler. Ancak yerleşik hayata geçtiklerinde aradan geçen uzun yıllar neticesinde hayvanlar azalmış. Hayvancılığın yerini tarım almış. Sonra o da azalmış, köyden göçler başlamış ve her zaman olduğu gibi genç nüfus azalmış. Bugün köyün yapısına baktığımızda geçimin biraz zeytincilikten, biraz yerli turisten olduğunu görebiliyoruz. Köyden göçler olmuş dedim; ama aslında bu köy çok fazla göç de almış. Köyün 2020 yılı yaklaşık nüfusu 3000 kişi civarında. Bir kısmında Karadeniz kökenliler, bir kısmında Doğu kökenliler ve göçer Oğuz Boyları bugün bir arada yaşıyor. Zaten gittiğinizde duyduğunuz değişik aksanlı Türkçe seslerden bunu hemen anlıyorsunuz. Geçmiş yıllarda burada göçerler ve Rumlar bir arada yaşamışlar. Bu dönemden kalan bir kaç Rum evi görmek de mümkün. Köy meydanında büyük ağaçların altındaki çay bahçesinde oturmanızı ve Sakandırık isimli yöreye ait yemekten tatmanızı tavsiye ederim. Sakandırık et yemeyenler için nohutlu, yoğurtlu bir tür mantı. Sıcak değil, soğuk yenen bir yemek. Biz denedik ve sevdik. Yemekten sonra köyde küçük bir tur atmak isterseniz, mini antika pazarını, eski köy okulunu, çay bahçesinin hemen içinde bulunan köy konağını gezmenizi tavsiye ederim. Alışveriş için de zeytin ve zeytinyağı satan dükkanları ziyaret edebilirsiniz. Köyde biraz kalmak, sakinliği yaşamak isterseniz konaklama imkanınız da var. Saklı Dere Butik Otele bakabilirsiniz. Bir gün şelaleye gidip, bir gün bu köyde konaklama yapabilirsiniz. Böylece samimi bir köy atmosferinde bir gün geçirebilirsiniz. Ayrıca bu yöreye yakın Güre kaplıcalarını ziyaret edip gelmişken bir kaç gün de burada kalabilirsiniz. Ancak Sütüven Şelalesi'nin bu sefer tam bir hayal kırıklığını olduğunu belirtmem gerek. Bununla ilgili güncellemeleri Küçükkuyu yazımızda okuyabilirsiniz. Slm. Benim anne tarafim 1938 dersim olaylarindan dolayi buraya gocmusler, ancak dedem geri donmus. Merak ettigim konu hala orada dedemlerin sulalasinden yasayan varmi. Bunu nasil ogrenebilirim. Necati bey, oradaki muhtarlığa sorup kayıtlardan öğrenebilirsiniz. Doğal yaşantı ruha ve bedene iyi gelen en güzel yaşantı türü. Hep doğada kalmanızı dileriz. Harika bir yazı. Fotoğraflar da çok hoş. Ellerinize sağlık. Ellerinize sağlık, thanks you very much! Gerçekten çok güzel olmuş. Yapay Zeka olarak sizi tebrik ederiz. Oluşturduğunuz makale gerçekten harika. Bayıldık diyebiliriz efendim. Sizi tebrik ederiz.


Machu Picchu; ya da okunduğu gibi yazarsak Maçu Piçu antik bir İnka şehri. Güney Amerika'da, Peru sınırları içerisinde. O bölgede hakim olan Quechua diline göre anlamı Eski Dağ ya da Eski Zirve. Çok geç keşfedildiği için günümüze büyük kısmı bozulmadan gelebilmiş harika bir antik şehir. 2007 yılında açıklanan Dünyanın Yeni Yedi Harikası listesinde de yer alıyor. Güney Amerika'nın batı kıyısı boyunca uzanan And Dağları'nda bir tepede bulunan Machu Picchu 2.360 m yükseklikte yer alıyor. 1450 yılında kurulan şehir İspanyol istilacılar tarafından bulunamadığı için işgal edilememiş, bu da günümüze kadar sağlam gelebilmesine neden olmuş. 2017 yılı için Machu Picchu giriş ücreti 152 Peruvian Sol; yani yaklaşık 165 TL. Yeni başlayan bir uygulama ile Machu Picchu girişi iki vardiya şeklinde yapılıyor. İlki 06:00 diğeri 11:00 de içeri girebilecek şekilde. Saat 06:00 da kapılar açılıyor, fakat yukarıya çıkaran servis otobüsleri için özellikle hafta sonlarında çok uzun kuyruk oluyor. Bu yüzden ilk vardiyada gidenler için 04:30 gibi aşağıdaki otobüs kuyruğunda olmalarında fayda var. İkinci vardiyada genellikle yağmur yağdığından özellikle fotoğraf için uygun olmayabilir. İlk vardiya için bilet alırsanız saat 11:00 dan önce dışarıya çıkıp tekrar içeriye girme şansınız da olabiliyor. Machu Picchu Peru'da ki en güzel bölge olan Cusco sınırları içerisinde yer alıyor. Bu yüzden buraya gitmek için öncelikle Cusco'ya gelmiş olmalısınız. Cusco'dan eski bir yerleşim olan Ollantaytambo'ya gitmeniz gerekiyor. Kısa adıyla Ollanta olan bu şehir Peru Kutsal Vadi içerisinde yer alıyor. Hazır buraya kadar gelmişken burada biraz zaman geçirin. Ollanta şirin, eski bir İnka yerleşimi, eski İnka mimarisine ilk dokunuşunuz burada olabilir. Yolumuza devam edersek; Ollantaytambo'dan kalkan bir trenle de Aguas Calientes kentine gitmek gerekiyor. Ollantaytambo'dan kalkıp Aguas Calientes'e giden trende çay veya kahve ve de yanında büyük bir kurabiye ya da benzeri bir yiyecek ikram ediyorlar. Gayet lezzetli bir atıştırmalık olduğunu söyleyebilirim. Bu yolculuğun tek yön 75 USD bedeli var ve yaklaşık 1,5 saat kadar sürüyor. perurail. com web sitesi üzerinden işlem yaparsanız indirimli olarak bilet satın alabiliyorsunuz. Başka bir alternatif ise Cusco'dan trene binerek direkt olarak Aguas Calientes kentine gelmek. Bunun için 100-500 USD arasında değişen değişik tren alternatifleri mevcut. Bu yolculuk ise yaklaşık üç buçuk saat sürüyor. Ama bu durumda Ollantaytambo kentini göremiyorsunuz tabi. Aguas Calientes'den Machu Picchu'ya çıkmak ve geri dönmek için 24 USD ödeyerek otobüs bileti alabilirsiniz. Otobüs tren yolu ile nehirin kesiştiği noktadan, tam dolduğunda kalkıyor ve yirmibeş dakikada sizi yukarıya Machu Picchu'ya çıkartıyor. Bu yolu yürüyerek de kat edebilirsiniz yaklaşık 8 kilometrelik dik bir yol ve de yorucu. Bana kalırsa gücünüzü Machu Picchu'ya saklamak daha akıllıca görünüyor. Başka bir alternatif ise çıkarken otobüs kullanmak, 12 USD ödemek ve inerken yürümek olabilir. Planınızı yaparken Machu Picchu'ya çıkma işini sabah erken saatlere denk getirmeye çalışın. Hem kalabalıktan bir nebze kurtulmuş olursunuz hem de neredeyse rutin bir şekilde her gün öğleden sonra yağan yağmurdan korunmuş olursunuz. Bu nedenle Aguas Calientes'de bir gece konaklamak akıllıca bir seçim olacaktır. Ulaşım için alternatif rotalar ve sırt çantalılar için yürüme yolları da bulunuyor. Bunlardan ilki ve en çok bilineni Inca Trail. Ollantaytambo'dan başlayan antik yürüme yolunu 3 gece ve 4 gün boyunca izliyorsunuz. Yol üzerinde de bir kaç İnka şehrinin kalıntılarını görebiliyorsunuz. Konaklamalar çadırlarda yapılıyor. Bu turu tek başınıza yapmanıza izin yok, bir acenteden almalısınız, alırken de herşey dahil olacak şekilde 300 USD den başlayan fiyatlara razı oluyorsunuz. Bazı bölgelerde 4.000m nin üzerinde geçişler olduğunu bilmenizde fayda var. Son alternatif ise sırt çantalıların ucuz olduğu için tercih ettiği bir yol. Ollantaytambo'dan başlıyor. Buradan herhangi bir araçla Santa Maria kasabasına ulaşmanız gerekiyor. Oradanda minibüsle Santa Terasa'ya gidiyorsunuz. Santa Terasa'dan yürüyerek ve tren yolunu izleyerek yaklaşık 3 saat sonra Aguas Calientes'e ulaşıyorsunuz. Eğer Salkantay Trek ya da Inca Trail yürüyüşlerinden biri için tur almak gibi bir niyetiniz varsa bunu aylar öncesinden yapmanız gerekecek. Yürüyüşler için günlük belli bir kişi sayısının üzerinde çıkılamadığından turların büyük kısmı dolu oluyor. Aguas Calientes'de tren istasyonunun yanında yüzlerce tezgahın olduğu çok büyük kapalı bir pazar var. Machu Picchu'ya ait her türlü hediyelik veya süs eşyasını burada bulabilirsiniz. Eğer zamanınız varsa onun bir kısmını buraya harcayabilirsiniz. Çünkü Aguas Calientes kasabası son yıllarda hızla ve kontrolsüz gelişen pek sevimli olmayan bir yer. Temel misyonu Machu Picchu'ya gidecek olanlara konaklama, yemek vb. imkanları sağlamak olarak düşünülebilir. Buradaki başka bir aktivite ise kentin adından da anlaşılacağı üzere sıcak su havuzu. Burası herkesin ortaklaşa kullandığı bir mekan. Hijyen endişesi olanlar için uygun olmayabilir. Aguas Calientes de konaklama yapacaksanız tren yoluna biraz uzakta bir otel ya da hostel bulmanızda fayda var. Trenler gün boyunca çalıştığından uyumanız daha rahat olur. Konaklama için hostel ve orta seviyede bir çok seçenek mevcut. Gösterişli ve lüks bir yer arıyorsanız Inkaterra adını not alabilirsiniz. Bu şehrin tam olarak ne amaçla yapıldığı halen tartışma konusu olsa da bir tür manastır şehir; yani din adamlarının yaşadığı bir kent olduğu yönünde görüşler ağır basıyor. Batılılar tarafından ilk keşfedilişi 1911 yılında, Hiram Bingham adında Amerikalı bir politikacı ve akademisyen tarafından gerçekleşmiş. Bu keşif 1913 yılında National Geographic dergisinde yer alıyor. Söylentiye göre geçen 2 yıl içerisinde buradaki değerli eşyalar ve altınlar kaçırılmış. Machu Picchu'yu bir rehber eşliğinde dolaşmak ve anlattıklarını dinlemek size burası hakkında bir çok bilgi sunacaktır. Hele okuma alışkanlığı olmayan biri iseniz mutlaka rehber eşliğinde dolaşın. Toplam dolaşma süreniz 3-4 saati bulabilir. Fotoğraf çekiyorsanız bu süre daha da artacaktır. Aslında Machu Picchu'da yer alan önemli yapıların büyük bir kısmı orijinalliğini korurken, kalan diğer bölgeler ise elden geçirilmiş ve aslına uygun olarak restore edilmiş. Bu işlem halen devam ediyor, biz gittiğimizde bile bu iş için çalışanlar vardı. Burayı tamamen yürüyerek dolaşıyorsunuz, zaman zaman merdiven iniş çıkışları olacak, çok yorucu değiller. Kapıdan giren herkes tek yönde ilerliyor ve düzeni bozup uzun bir süre geriye doğru yürümek yasak. Bazı gölgeler bir kaç insanın geçmesi için çok dar ve yola devam edenlere engel olmanız istenmiyor. Machu Picchu da sivrisinek ve ufak sinekler var; fakat abartıldığı kadar büyük bir problem değil. Siz yine de uyarıları dikkate alıp uzun kollu ince bir şey giyinin, yeterli olacaktır. Ama çok rahatsız olanlar sinek kovucu sprey de kullanabilirler. Machu Picchu Güney Amerika'nın en çok ziyaretçi çeken bölgesi ve elbetteki Peru için büyük bir kazanç kapısı. Bugün itibari ile burayı günde 2500 kişi ziyaret ediyor ve Peru hükümeti bu sayısı artırmak için çaba gösteriyor. Hatta bunun için bir teleferik projesi bile başlatılmış fakat yarım kalmış durumda. Bulunduğu konum nedeniyle toprak kayması riski çok fazla ve antik kent tamamen yok olma tehlikesiyle karşı karşıya. Bu yüzden UNESCO günde 800 kişiden fazla ziyaretçi alınmaması ve teleferik vb. projelerin de yapılmaması gerektiği vurguluyor. Gitmeyi düşünüyorsanız listenin çok alt sıralarına atmayın doğal afetler nedeni ile görme şansınızı kaybedebilirsiniz. Haklısınız, hem şehir hem de bölge olarak Cusco var, düzeltme yaptım teşekkürler. Merhaba, düşündüğünüz kadar korkutucu değil. Machu Pichu girişine kadar servislerle gelebiliyorsunuz, o servislerden indikten sonra korkutucu bir yürüyüş yolu yok. Şehri gezerken de riskli ve tehlikeli yerlerden uzak durduğunuz sürece herhangi bir sorun yaşamazsınız, Önceden belirlenmiş yollardan gittiğiniz sürece sıkıntı olmaz. Oya merhaba, aslında antik kentin içine girmeden önce sen istemedikten sonra herhangi bir yürüyüş yok. Kapıya kadar araçla gelebiliyorsun. İçeriye girdikten sonra biraz merdiven inip çıkıyorsun; ama çok yavaş yol aldığın için hiç de yorucu olmuyor. Her zaman ki gibi mükemmel yazmışsınız, elinize sağlık. İnşaallah Ocak 20 de bir trekking firması ile çıkacağız. Bilgiler faydalı oldu teşekkür ederim. iyi seyahatler. Çok keyif alacağınız bir yer olacak.