Bilim adamlarının açıklamasına göre, olimpiyatlardan bir hafta önce Çin'i alacakaranlığa gömecek olan güneş tutulması, cuma günü TSİ 12.30'da Kanada'nın kuzeydoğusundan başlayıp Grönland'ın kuzeybatısı, Kuzey kutbu denizi, Sibirya'nın kuzeyi, Moğolistan'ın batısı ve Çin güzergahını takip edecek. Tutulma Çin'de TSİ 14.20'de sona erecek. Tutulma en fazla 2 dakika 27 saniye sürecek. Güneş tutulması; güneş, ay ve dünyanın aynı hizaya gelmesinden kaynaklanıyor. Güneş aydan 400 kat büyük, ama aynı zamanda 400 kat uzak. Ay, güneşle dünyanın arasına girdiğinde güneşi kapatıyor. Güneş ayın çevresinde hare oluşturuyor. Tutulma buna deniyor. Bu esnada yeryüzü sanki alacakaranlığa gömülüyor, kuşlar ötmeyi kesiyor. Çoğu Asya'da olmak üzere yaklaşık 1 milyar kişi, cuma günü güneş tutulmasının alacakaranlığında kalacak. 11 Ağustos 1999'daki tutulma hadisesi, batı Avrupa'dan Hindistan'a uzanan geniş ve kalabalık nüfusa sahip bir bölgeden izlenebilmişti. 2009'un 22 Temmuz'unda meydana gelecek tam tutulma ise Hindistan'dan Çin'e çok daha fazla insan tarafından seyredilebilecek.


Uzay aracı yavaş yavaş hedefine yaklaşırken, uzay sakinleri üzerinde dev bir aynanın asılı olduğu bir tekerleği görüyorlar. Yansıtıcı, güneş ışığını evlere, fabrikalara ve bahçelere taşıyor. Kozmik halka olarak biçimlendirilen tüpün uzunluğu neredeyse altı kilometre, çapı ise 130m kadar. İşte bu ve buna benzer tasarımlar yetmişli yıllardaki Nasa araştırmalarıyla doğmuştu. Uzay ajansının, uzay yolculukları enstitüsü ve üniversitelerin bilim adamları bir araya gelerek müthiş projeler üzerinde çalışıyorlardı. Üstelik bu projeler sadece uzay istasyonlarıyla da sınır değildi. Bilim adamları 10.000 nüfuslu uzay kentlerinin hayaliyle yaşıyordu. Uzayda yaşam fikri özellikle de altmışlı yılların sonunda Amerika'nın Ay yolculuklarıyla elde ettiği başarılardan sonra heyecan yaratmaya başladı. Anlaşılan bu başarı bilim adamlarını o kadar yüreklendirmişti ki bilim kurgu romanlarında bile görülmeyecek tasarımlar çıkmıştı ortaya. Onlarca projeden sadece biri gerçek oldu. Uluslararası Uzay İstasyonu'nda günümüzde dönüşümlü olarak iki astronot kalıyor, onlar da sadece bilimsel araştırmalarla ve istasyonun bakımıyla uğraşıyorlar. Oysa neler neler hayal edilmemişti ki? Mesela traktörler uzay istasyonundaki tarlaları bile işleyecekti. Düşlerdeki uzay kentleri gerçekten de çok ilginç. Nasa'nın Virginia'daki Langley Araştırma Merkezi'nde altmışlı yıllarda şişirilebilir uzay tekerlerleri tasarlandıktan sonra bu tekerlek kent için gerekli malzemeleri bile test ettiler Nasa mühendisleri. Uzay kentlerinin enerjisi, güneş enerjisi santrallerinden elde edilecekte. Bilim adamları eski vatanla sürdürülecek sıkı ekonomik ilişkilerin, uzay kolonileri için önemli olduğunu düşünüyorlardı. Fakat gıda üretimi için Dünyadan bağımsız bir endüstri fikri biçimlenmişti. 63 hektarlık bir tarım alanı uzay sakinlerini doyurabilirdi. Uzay, yaşam, çalışma hayatı ve aile kurma çabası açısından Dünyadan farklı olmamalıydı. Rotasyonlar sayesinde dev tekerlekte yaratılacak yapay yerçekimiyle bilim adamları kemik ve kas erimesinin önlenebileceğini hesapladılar. Ve uzay tekerleğinin dış yüzeyine yerleştirilen Ay taşları, Dünyadan göçen uzay sakinlerini kozmik ışınlardan koruyabilirdi. Yetmişli yılların tasarımcıları, içi boş tekerlek biçimindeki uzay kentlerini 21.yy'da gerçekleşecek vizyonlar olarak görülüyordu. Hiç kimse yer kıtlığı konusunda endişeli değildi, dört katlı yapılarda herkese 49 metrekarelik özel yaşam alanı kalacaktı. Spiegel Online'dan özetlediğimiz bu habere göre, uzayda yaşam projesi aslında hiçbir zaman NASA'nın resmi programı olmamıştı. Fakat bilim adamları uzayda yaşamın günün birinde insanlar için bir alternatif olabileceğine inanıyorlar. Ve Stanley Kubrick 1968 yılında çevirdiği "2001 Ğ Uzay Yolu Macerası" filminde, dairesel körük biçiminde bir uzay istasyonu modeli kullandı. Yetmişli yılların tasarımcıları böylece iş başına koyuldular. Uzay kentler, Ay gibi dünyanın etrafındaki yörüngede dönmeliydi ve her iki gökcismine de aynı uzaklıkta bulunmalıydılar. Fransız matematikçi Joseph Lagrange tarafından keşfedilen Dünya/Ay sistemindeki L4 ve L5 noktaları sağlam denge durumlarıdır ve bu nedenle de yörünge yerleşmeleri için uygun yerlerdi. Yapı malzemeleri Ay'dan temin edilebilirdi. Bilim adamları malzeme nakli için ilginç bir araç tasarladılar. Atomla çalışan dev bir top, malzemeleri silindir mermiler şeklinde inşaat yerine fırlatacaktı. Dev bir hava silahı ilkesine göre geliştirilen bu kozmik nakil aracı 30 saniyede bir yaklaşık 50 tonluk yükü uzaya taşıyabilirdi. 1975 yılında yapılan hesaplar böyleydi.


Uzay aracı yavaş yavaş hedefine yaklaşırken, uzay sakinleri üzerinde dev bir aynanın asılı olduğu bir tekerleği görüyorlar. Yansıtıcı, güneş ışığını evlere, fabrikalara ve bahçelere taşıyor. Kozmik halka olarak biçimlendirilen tüpün uzunluğu neredeyse altı kilometre, çapı ise 130m kadar. İşte bu ve buna benzer tasarımlar yetmişli yıllardaki Nasa araştırmalarıyla doğmuştu. Uzay ajansının, uzay yolculukları enstitüsü ve üniversitelerin bilim adamları bir araya gelerek müthiş projeler üzerinde çalışıyorlardı. Üstelik bu projeler sadece uzay istasyonlarıyla da sınır değildi. Bilim adamları 10.000 nüfuslu uzay kentlerinin hayaliyle yaşıyordu. Uzayda yaşam fikri özellikle de altmışlı yılların sonunda Amerika'nın Ay yolculuklarıyla elde ettiği başarılardan sonra heyecan yaratmaya başladı. Anlaşılan bu başarı bilim adamlarını o kadar yüreklendirmişti ki bilim kurgu romanlarında bile görülmeyecek tasarımlar çıkmıştı ortaya. Onlarca projeden sadece biri gerçek oldu. Uluslararası Uzay İstasyonu'nda günümüzde dönüşümlü olarak iki astronot kalıyor, onlar da sadece bilimsel araştırmalarla ve istasyonun bakımıyla uğraşıyorlar. Oysa neler neler hayal edilmemişti ki? Mesela traktörler uzay istasyonundaki tarlaları bile işleyecekti. Düşlerdeki uzay kentleri gerçekten de çok ilginç. Nasa'nın Virginia'daki Langley Araştırma Merkezi'nde altmışlı yıllarda şişirilebilir uzay tekerlerleri tasarlandıktan sonra bu tekerlek kent için gerekli malzemeleri bile test ettiler Nasa mühendisleri. Ve Stanley Kubrick 1968 yılında çevirdiği "2001 Ğ Uzay Yolu Macerası" filminde, dairesel körük biçiminde bir uzay istasyonu modeli kullandı. Yetmişli yılların tasarımcıları böylece iş başına koyuldular. Uzay kentler, Ay gibi dünyanın etrafındaki yörüngede dönmeliydi ve her iki gökcismine de aynı uzaklıkta bulunmalıydılar. Fransız matematikçi Joseph Lagrange tarafından keşfedilen Dünya/Ay sistemindeki L4 ve L5 noktaları sağlam denge durumlarıdır ve bu nedenle de yörünge yerleşmeleri için uygun yerlerdi. Yapı malzemeleri Ay'dan temin edilebilirdi. Bilim adamları malzeme nakli için ilginç bir araç tasarladılar. Atomla çalışan dev bir top, malzemeleri silindir mermiler şeklinde inşaat yerine fırlatacaktı. Dev bir hava silahı ilkesine göre geliştirilen bu kozmik nakil aracı 30 saniyede bir yaklaşık 50 tonluk yükü uzaya taşıyabilirdi. 1975 yılında yapılan hesaplar böyleydi. Uzay kentlerinin enerjisi, güneş enerjisi santrallerinden elde edilecekte. Bilim adamları eski vatanla sürdürülecek sıkı ekonomik ilişkilerin, uzay kolonileri için önemli olduğunu düşünüyorlardı. Fakat gıda üretimi için Dünyadan bağımsız bir endüstri fikri biçimlenmişti. 63 hektarlık bir tarım alanı uzay sakinlerini doyurabilirdi. Uzay, yaşam, çalışma hayatı ve aile kurma çabası açısından Dünyadan farklı olmamalıydı. Rotasyonlar sayesinde dev tekerlekte yaratılacak yapay yerçekimiyle bilim adamları kemik ve kas erimesinin önlenebileceğini hesapladılar. Ve uzay tekerleğinin dış yüzeyine yerleştirilen Ay taşları, Dünyadan göçen uzay sakinlerini kozmik ışınlardan koruyabilirdi. Yetmişli yılların tasarımcıları, içi boş tekerlek biçimindeki uzay kentlerini 21.yy'da gerçekleşecek vizyonlar olarak görülüyordu. Hiç kimse yer kıtlığı konusunda endişeli değildi, dört katlı yapılarda herkese 49 metrekarelik özel yaşam alanı kalacaktı. Spiegel Online'dan özetlediğimiz bu habere göre, uzayda yaşam projesi aslında hiçbir zaman NASA'nın resmi programı olmamıştı. Fakat bilim adamları uzayda yaşamın günün birinde insanlar için bir alternatif olabileceğine inanıyorlar.


Elektriğe ihtiyaç duymayan Direkt Metanol Yakıt Hücreleri, pille çalışan aletlerde pillerin yerini kapmaya geliyor. Taşınabilir cihazların, kullanıcıya sürekli priz aratarak "taşınabilirlik" kavramını sorgulatan yetersiz pilleri, tarihe karışmaya hazırlanıyor. Geçtiğimiz onyıl boyunca sürekli "çıktı, çıkacak, çıkıyor" diye şaibelere konu olan Direkt Metanol Yakıt Hücreleri , 2009 yılı içinde bazı tanınmış pil üreticilerinin hamiliğinde piyasaya çıkıyor. DMFC'lerin en büyük özelliği, bir yüksüğü dolduracak kadar metanolle 10 saat boyunca enerji sağlayabilmeleri (ki hatırlayalım, ortalama düzeyde güç harcayan çoğu dizüstünün şarjı 2-3 saatte biter). En büyük avantajları ise, enerjileri bittiğinde şarj edilmek yerine yakıt ikmali yapmaları ya da içlerine yeni kartuş takılması. Bu da taşınabilir cihazınızın şarjı bittiğinde prize takabilmek için medeniyet civarlarında olmayı ümit etmek yerine, çantaya küçük bir şişe metanol ya da yedek bir DMFC kartuşu atarak dağa bayıra vurabilmek demek oluyor. İlk çıktığında elbette ki hiper pahalı olacak hücrelerin başlıca sakıncası ise yakıt olarak kullandıkları metanolün zehirli ve kolaylıkla alev alabilen bir madde olması.


Bilim insanları geçen yıl Pluton'un da dahil olduğu Kuiper Kuşağı'nda yeni bir gezegen adayı gözlemlemişti. Yeni gezegen adayının en uç gezegen Pluton'dan yüzde 30 daha büyük olduğu düşünülmüştü. Ancak, son gözlemler gezegen adayının büyüklüğünün Pluton'a hemen hemen eşit olduğunu ortaya koydu. Gezegenin büyüklüğünün tahminlerden küçük çıkması bir başka özelliğine işaret ediyor; Xena, şahsına münhasır bir şekilde Güneş Sistemi'ndeki diğer tüm göktaşlarından çok daha parlak. Resmi gözlem adıyla 2003 UB313, Güneş'e Pluton'dan üç kat daha uzak. Astronomlar bu nedenle, gezegen adayının Pluton'dan daha büyük olması gerektiğine kanaat getirmişti. Ancak büyüklüğünün Pluton kadar olduğunun anlaşılmasıyla gezegenin normalden çok daha parlak olması gerektiği fikri öne çıktı. Xena'yı keşfeden California Institute of Technology profesörü Mike Brown, göktaşının yüzeyinin Pluton'a benzediğini savunuyor. Pluton, Güneş ışınlarının yüzde 60'ını geri yansıtıyor. Hubble'ın gözlemlerine göre Xena'nın çapı, 2 bin 400 kilometre; Pluton'un ise 2290 km. Aradaki fark sadece yüzde 5. Gezegenlerin çapları belli olduktan sonra parlaklık hesabı yeniden yapıldı. Yeni durumda Xena'nın Güneş ışınlarını yüzde 86 oranında geri yansıttığı ortaya çıktı. Bu oran Xena'yı, Satürn'ün buz izine rastlanan uydusu Enceladus'tan sonra ikinci en parlak göktaşı yapıyor. Gözlemler ayrıca, Xena'nın yüzeyinin donmuş metanla kaplı olduğunu gösteriyor. Astronomlar, Xena'nın yüzeyinin parlak yapısının nedenlerini araştıracak. Birçoklarına göre, gezegendeki özel bir süreç bu parlaklığa neden oluyor. Astronomlar Xena yüzeyinin sürekli olarak kabuk değiştirdiğini öne sürüyor. Xena'nın Güneş etrafında izlediği rota 38 ila 97 Astronomik Birim arasında değişiyor. Tahminlere göre, Xena, Güneş etrafındaki 560 yıllık turunda yıldıza yaklaştığında atmosferi gaza dönüşüyor. Gezegen, Güneş'ten uzaklaştığında atmosferi yüzeye düşerek donuyor. İşte bu süreç gezegenin sürekli kabuk değiştirmesi olarak yorumlanıyor. |Xena, Güneş'in etrafında 560 yılda dönüyor. Benzer bir süreç Güneş etrafında 30 ila 50 Astronomik Birim'lik eliptik bir yörüngede 250 yılda dönen Pluton'da da yaşanıyor. Ancak Pluton, hiçbir şekilde Xena kadar parlak gözlemlenmiyor. Xena'yı keşfeden Mike Brown'e göre, Gezegende derinden yüzeye metan çıkışı olabilir. Metanın yüzeye çıkış şekli ve nedeni ise, şimdilik bir soru işareti. Xena'nın 10'uncu gezegen olarak kabul görmesi için, gezgenlerin tesdikinden sorumlu The International Astronomical Union tarafından onaylanması gerekiyor. Kaynak: Hubble Uzay Teleskobu'nun gözlemleri Astrophysical Journal dergisinde yayımlanıyor.


Şu sırada, siz bu cümleleri okurken, paralel evrenlerdeki eşizleriniz de bu cümleleri okuyor olabilirler. Onlar da, bu teoriyi okuyunca, büyük olasılıkla sizin gibi inanmayacak ve başlarını sallayacaklardır. İlk bakışta çılgınlık ya da bir bilimkurgu fantezisi gibi görünse de, bu teori tamamen matematiksel temellere dayanıyor. Stephen Hawking, "Sonsuz sayıda eşiz evrenler var" diyor. Hawking, Cambridge Üniversitesi'nin Matematik Bilimleri Merkezi'nde profesör olarak görev yapıyor. "Amyotrofik lateral skleroz" adı verilen bir sinir hastalığı nedeniyle, ünlü fizikçinin vücut kasları her geçen gün biraz daha eriyor. 1986'da bir soluk borusu ameliyatı sonucu sesini de kaybetti. O günden bu yana bilgisayar aracılığıyla iletişim kuruyor. Şu anda tamamen felçli, ancak zihni, inanılmaz bir hareketliliğe sahip. 59 yaşındaki astrofizikçi, evrenin var oluşunu açıklamak amacıyla yıllardır üstünde çalışılan "Her Şeyin Teorisi"sinin formülünü oluşturmayı başardı ve buna "M-teorisi" adını verdi. Buradaki "M" büyülü, esrarengiz ya da her şeyin anası olarak değerlendirilebilir. Teori, uzayı, içlerinde bizim eşizlerimizin bulunduğu başka evrenlerden oluşan çok boyutlu bir labirent olarak görüyor. Hawking, bu "kobold evrenler"in yaşayanlarını "gölge insanlar" olarak nitelendiriyor. Yani, bizim evren olarak tanımladığımız belki de, gerçekte iç içe geçmiş, birbirini şekillendiren ve hatta belki birbiriyle iletişim halinde olan, birbirine paralel çok sayıda evrenlerin bulunduğu sonsuz bir uzayın minik bir kesiti. Genç iş adamı, her pazar sabahı eşiyle birlikte tenis oynuyordu. O gün de, bütün diğer pazar sabahları gibiydi. Daha farklı geçeceğini gösteren en ufak bir belirti yoktu. Ancak, bir süre sonra iş adamı oyunu savsaklamaya başladı. Servis atışları hep fileye takılıyordu. Konsantrasyonu tamamen dağılmıştı. Huzursuzluğu giderek arttı. Birden aklına annesi geldi ve bu düşünceyi bir türlü kafasından silemedi. Eve döndüklerinde telefonları çaldı, arayan babasıydı. Öğlene kadar her yerde onu aramıştı. Annesi bir kalp krizi geçirmiş ve hastaneye kaldırılmıştı. İş adamının konsantrasyonu, bu olayı sezinlediği için mi dağılmıştı? Peki nasıl sezmişti bunu? Böyle bir olaya, şimdiye kadar sadece parapsikoloji uzmanları açıklama getiriyorlardı. Bilim adamları, ciddiyetsizlikle suçlanmamak için böyle konuların üstünde durmamayı tercih ettiler. |Uzay-zamanın bükülmesiyle oluşan "solucan delikler"in zaman yolculuğunu mümkün kılabileceği düşünülüyor. Stephen Hawking'in geliştirdiği evren teorisi, hesaplamalara dayalı yepyeni bir açıklama getiriyor. Hawking, mantıksal olarak, beynimizde hiçbir şeyin bir bütünden bağımsız gerçekleşmediğini ileri sürüyor. Yani, tenis kortundaki olayları şöyle açıklayabiliriz: Görülebilir evrenimizin dışında, iç içe geçmiş ve eşizlerimizin bulunduğu, görülemeyen daha çok sayıda evren var. İş adamı, annesinin geçirdiği kalp krizini telefonla öğrenmediğine göre, dolaylı yollardan öğrendi; yani eşizlerinden biri aracılığıyla. Bilim adamı, böyle bir evren teorisine nasıl ulaştığını, "Ceviz Kabuğundaki Evren" adını verdiği son kitabında açıklamış. Bu adı verirken İngiliz oyun yazarı William Shakespeare'in "Hamlet"inden esinlenmiş. Eserde Hamlet, "Ey Tanrım, ceviz kabuğunun içine hapsolsam da, kendimi bütün alemlerin kralı gibi görebilirdim, keşke şu kötü rüyalarım olmasaydı..." diyordu. Hamlet'in bu derin iç çekişi, sanki düşünür Hawking'i tarif ediyor. Hastalığı onu, ceviz kabuğu olarak nitelendirilebilecek hareketsiz vücudunun içine hapsetmiş. Ancak, o aklıyla, sonsuzluğa, yani evrene hakim olmak istiyor. Hawking, Hamlet'in sözlerini şöyle yorumluyor; bütün fiziksel engellere karşın, sadece beynimizin gücüyle uzayı araştırabilir ve teknik açıdan ulaşılması mümkün olmasa da, teorik olarak, ilginç bölgelerin kapılarını aralayabiliriz. Bugün 59 yaşında olan fizikçi, bazı basın organları tarafından Albert Einstein ile bir tutuluyor. Ancak birçok meslektaşı, bu karşılaştırmanın Einstein için bir haksızlık olduğunu belirtiyor. Ne de olsa bilim adamı, evreni açıklamaya yönelik geliştirdiği "görelilik teorisi"yle, tam bir devrim yaratmıştı. Ama Hawking yeni bir teori kurmamış, Einstein'ın kuramını temel alan bir teori geliştirmişti. Bilim olimpiyatında Hawking, 1974'te keşfettiği ve kendi adını verdiği ışınım ile ön plana çıktı: Fizikçi, temel parçacık demetinin bir kara delik yakınında bulunduğunda, nasıl davranacağını hesapladı. Belirli kütleye sahip bir yıldız, ömrünün sonunda, kendi çekim kuvvetinin etkisiyle çöküyor ve uzay ile zamanın anlamını yitirdiği, yani kaybolduğu, sonsuz yoğunluğa sahip bir yapıya, yani kara deliğe dönüşüyor. Kara deliğin çekim alanı o kadar güçlü ki, ışın da dahil hiçbir şey çekim alanından kurtulamıyor. Fizikçiler bu duruma "tekillik" adını veriyorlar. Hawking, çevresindeki her şeyi yutan bu tuzakların tamamen karanlık olmadıklarını, ışın yaydıklarını gösterdi. İçinde yaşadığımız evrenin de, "tekillik" durumundayken, Büyük Patlama ile birlikte şekillenmeye başlaması, Hawking'in buluşunu daha da önemli kıldı. Bu sayede bir gün, belki de yaratılış hikayesinin sıfırıncı saniyesine ulaşılabilirdi. Hawking, "hiçlik" ile "varlık" arasındaki geçiş anının aydınlatılmasının, "Tanrı'nın planı"nı ortaya çıkarmak anlamına geldiğini düşünüyor. Bilim adamları, bir "tekillik" durumunun olup olmadığını; bir büyük patlamanın yaşanıp yaşanmadığını; zaman ve uzay boyutlarının bu patlama sonucu ortaya çıkıp çıkmadığını uzun süre tartıştılar. Çünkü, İngiliz fizikçi Isaac Newton'ın 300 yıl önce kabul ettiği gibi, zamanın sonsuz bir geçmişten sonsuz bir geleceğe uzandığına inanıyorlardı. Newton'ın teorisi, Albert Einstein tarafından geliştirilen "Genel Görelilik Teorisi"yle geçerliğini kaybetti. Yeni teori, zaman, uzay ve maddeyi bir birinden ayrılamaz bir bütün olarak düşünüyordu. Bütün kütleler, ister dev gökadalar ister küçücük asteroitler, uzay-zamana şekil veriyorlar. Bu şekillenme, madde ve ışığın uzaydaki hareketini belirliyor. Önce Roger Penrose, sonra da Hawking, 1969'da Büyük Patlama'nın gerçek olduğunu ispatladıktan sonra, çekim kuvvetine dayalı teoriyi daha da geliştirdiler. Yoğunluk, Büyük Patlama sırasında kuşkusuz çok daha fazlaydı; ne de olsa, evrendeki bütün kütleler bir aradaydı. Patlama gerçekleşince, çevreye hayal edilmesi güç büyüklükte bir enerji yayıldı. Bu ilk enerji, temel parçacıklara ve maddenin kaderini belirleyen dört kuvvete dönüştü. Kozmologlar asıl sorunu, işte bu dört kuvvet konusunda yaşıyorlar. Bir evren formülü, bütün zamanlar ve evrendeki bütün olaylar için geçerli olmalı; yani son bir denklem, mikrokozmoz ve makrokozmozda etkili bütün kuvvetleri içermeliydi. Bugüne kadar yapılan matematiksel hesaplamalar, sadece üç kuvveti kapsıyordu: elektromanyetik kuvvet , "güçlü kuvvet" ve "zayıf kuvvet" ... Buna karşılık, bütün çabalara rağmen, dördüncü kuvvet olan kütle çekimi, bir türlü "Her Şeyin Teorisi" ne dahil edilemedi. Nedeni ise, çekim gücünün sadece maddelerde bulunması. Büyük Patlama sırasında kütle, maddesel olmayan bir nok-tada, "hiçlik"i ifade eden bir kuvantumda yoğunlaşmıştı. Araştırmacıların, "tekillik" durumunu daha iyi anlayabilmeleri için her iki teoriyi "Kuvantum Çekim Kuvveti"nde birleştirmeleri, yani "Çekim Kuvvetinin Kuvantum Teorisi"ni geliştirmeleri gerekiyordu. Ancak, bunu bir türlü başaramıyorlardı. "Her Şeyin Teorisi"ne giden yolda başka bir sorun da, atomun standart modelinde yaşanıyordu. Parçacıklar, bazı matematiksel işlemlere tabi tutulduklarında, ortaya anlamsız ve sonsuz değerler çıkıyordu. Ayrıca standart model, ne parçacık kütlelerini ne de doğal kuvvetlerin şiddetini açıklıyordu. Bunlar formülde sabit değerler olarak yer alıyordu. 80'li yılların ortalarında, fizik uzmanları John Schwarz ve Michael Green'in uğraşıları sonucu bir çözüm yolu bulundu. Onlara göre anlamsızlıklar, parçacıkların, denklemlerde sonsuz küçük noktacıklar olarak ele alınmasından kaynaklanıyordu. Peki ama, parçacıkların iplikçikler gibi esneme yetenekleri olsaydı ne olurdu? Yaklaşık 10 yıl önce geliştirilen, ancak daha sonra hesapları çıkmaza sokan "sicim teorisi", atomaltı parçacıkları nokta şeklinde değil, iplik şeklinde tanımlıyordu. Sicimler, bir kemanın telleri gibi salınan, 10 (üzeri -33) santimetre uzunluğunda, minicik iplikçiklerdi. Sicimler şimdiye kadar gözlenemedi; ancak, büyüklüğü matematiksel olarak hesaplanabiliyor: Bir sicimin bir atomun büyüklüğüne olan oranı, bir atomun bütün Güneş Sistemi'ne olan oranına eşit. Ayrıca, belirli bazı sicimlerin, kütle çekimine sahip olduğu ve sicimlerin, aynı zamanda kuvantlar oldukları da bilinenler arasında. Hawking, buradan yola çıkarak "kütle çekiminin kuvantum teorisi"ni geliştirdi. Stephen Hawking, sicimlerle ilgili çok sayıda hesaplama yaptıktan sonra şu sonuca ulaştı: Evreni üç veya dört boyutlu kabul ettiğimiz sürece, geliştirilen "Kütle Çekiminin Kuvantum Teorisi" bizi tek bir evren formülüne götürmüyor. Dolayısıyla çözümü, çok boyutlu alanlarda aradı. Bu nedenle de sicimde takılıp kalmadı ve hesaplar yaparak, sicimlerden çok boyutlu kuvantlar elde etti. Bunlara "membran" adını verdi ve daha da kısaltarak "bran" olarak kullandı. Bu bran'lar, birden fazla boyutta varlık gösteriyorlardı. Hesaplamalarına devam ederek bir sınıra ulaştı: Evrende on bir boyut vardı. Peki bütün o boyutları neden algılayamıyoruz? Hawking nedenini şöyle açıklıyor: Büyük Patlama'nın ardından, zaman boyutu ile üç tane uzaysal boyut açılarak kozmik büyüklüğe dönüştü. Kalan yedi boyut, konumlarını değiştirmeden, yani sicim kadar bir alanı kaplayacak büyüklükte, bir gonca gibi sarılı olarak kaldılar. Bilim adamına göre, böyle yedi boyutlu bir yumak, evrenin her noktasında mevcut. MTeorisi'ne göre, evren iki boyutlu bran'larla kaplı. Bu branlar için üçüncü boyut, bran'ların frizbi plakları gibi, içinde oradan oraya uçtukları ve hiç birbirlerine çarpmayacakları büyüklükte bir "hiper uzay". "Üç boyutlu kütlecikler" hiç fark edilmeden dört boyutlu bir uzaya, "dört boyutlu kütlecikler" beş boyutlu bir uzaya vb. giriyorlar. Hawking, bu noktada kendi kendine şu soruyu sormuş: "Üstünde yaşadığımız Dünya nasıl yorumlanmalı?" Yanıtını ise şöyle vermiş: "Bizim gözlemleyebildiğimiz evren, belki de hiper uzayda süzülen üç boyutlu bir bran'dan öte bir şey değil. Ve evrenimiz bu uzayın içinde yalnız değil. Çünkü, sürekli yeni evrenler, yeni bran'lar doğu-yor. Fizikçiler, bu olaylara "kuvantum fluktuasyonu" adı veriyorlar. Hawking, böyle bir kuvant oluşumunu, kaynayan sudaki hava kabarcığı oluşumuna benzetiyor. Bu kabarcıklardan bazıları patlıyor, bazıları da içinde bulunduğumuz evren gibi esneyerek genişliyor. Hawking'e göre bu soruların yanıtı evet! Yaşamımız, dünyalı olmayan yaratıklar tarafından oynanan bir bilgisayar oyunu, biz de bilgisayarlarla üretilmiş oyuncular olabiliriz. Belki de, sadece bakıp eğlendikleri hologramlarız. Hawking'in teorisiyle, kehanet ve telepati gibi metafizik konular da belki daha doğru yorumlanabilir: Bir hologramda, üç boyutlu bilgiler, iki boyutlu yüzeyin her noktasında kodlanmış olarak bulunuyor. Hologram levhasını kırdığınız ve parçalardan birini ışık altında incelediğiniz zaman, içinde kodlanmış olan üç boyutlu nesnenin yine tamamını görürsünüz. Çünkü, nesneye ait üç boyutlu bilgilerin tamamı, yüzeyin her noktasında ayrı ayrı kodlanmış bulunuyor. Dünyamız eğer bir hologram ise, bütün bilgiler, yine Dünya'nın her yerinde ayrı ayrı bulunuyor olmalı. Bu açıdan bakıldığında, bu matris bütününün bir parçası olan kişinin, normalde görülemeyen bilgileri bazen fark etmesi çok da olağanüstü sayılmaz. Belki de kahinler, böyle bilgileri algılayabilen ve okuyabilen insanlardır. Hawking bu düşüncesinde yalnız değil. Bu varsayımı geliştirirken Hawking'e eşlik eden evrenbilimci Alexander Vilekin, "Uzayda, Al Gore'un ABD başkanı olduğu ya da Elvis Presley'nin hala yaşadığı paralel evrenler olabilir" diyor. Hawking daha da ileri giderek paralel başka bir evrene geçmeyi hayal ediyor. Fizikçi, bilimkurgu dizisi "Star Trek"e, konuk sanatçı olarak katıldığı bölümünde, Isaac Newton ve Albert Einstein ile poker oynamış, Marylin Monroe da dizinde oturarak ona şans dilemişti. Bilim adamı "Her türlü hikaye gerçek olabilir; bir evrende Marylin Monroe, diğer evrende de Kleopatra ile evli olabilirim. Böyle olduğuna dair elimizde bir kanıt yok. Keşke olsaydı, o zaman poker oyununda çok para kazanabilirdim" diyor. Sicimler ve branlar'dan oluşan bu fantastik bakış açısı gerçek olabilir mi? Hawking, evrenin varlığını tek bir formülle açıklayacak "Her Şeyin Teorisi" nin henüz tamamlanmadığını, bunun belki de ancak 21. yüzyılın sonuna doğru mümkün olacağını belirtiyor. Ancak formül tamamlandığında da Tanrı'nın evren formülüne ulaşmış olacaklarını, bu noktanın da insan aklının nihai zaferi olacağını belirtiyor.


118. Element Rus bilim adamları tarafından ortaya çıkarıldı. Teorik olarak element tablosuna eklenmiş olan 118. element, laboratuvar ortamında ilk kez yaratılmış oldu. Glenn T. Seaborg tarafından 1969 yılında teorik olarak keşfedilen ancak laboratuar ortamında bugüne dek elde edilemeyen 118. Element Rusya'da oluşturuldu. Söz konusu başarı, 9 Ekim tarihinde Uluslararası Fizik Günlüğünde yayınlanarak bilim dünyasına duyuruldu. Bilinen en ağır element olan Element 118, Dubna'da Russia Rusya Ortak Nükleer Araştırmalar Enstitüsü ve Amerikan LL Ulusal Laboratuvarının ortak çalışması ile yapıldı. Physical Review on Nuclear Physics sitesinde yer alan habere göre yaratılan yeni element Californium (Element 98) ve Calcium atomlarının füzyonu ile elde edildi. Bu büyük başarı beş yıl önceki bir skandalı akla getirdi. Califıornia'daki Lawrence Berkeley Ulusal Laboratuarı 5 yıl önce bu elementi oluşturduğunu iddia etmiş ama yapılan denetimler sonucu bu bulgunun yalan olduğu belirlenmişti.


ÇANAKKALE Çanakkale Onsekiz Mart Üniversitesi Rektör Yardımcısı ve Ulupınar Gözlemevi Müdürü Prof.Dr. Osman Demircan, yaptığı açıklamada, 17 Temmuzda başlayıp 24 Ağustosa kadar devam edecek olan Perseid Yıldız Yağmurunun en yoğun görüneceği 12 Ağustos gecesinde, Ulupınar Gözlemevinin halka açılacağını söyledi. Kayan yıldızların, gerçek yıldızlarla ilgilerinin olmadığını anımsatan Prof. Dr. Demircan, Onların yer atmosferine girerek yanan hatta ufalanıp toz olarak yere dökülen taş, toprak ve kaya parçaları olduğu bilinir. Aslında bunlar yani kayan yıldızlar uzayda yörüngesi üzerinde parçalanmış küçük kuyruklu yıldız parçalarıdır dedi. Prof. Dr. Demircan, Perseid'lerin atmosfere giren küçük taş, toprak ve kaya parçaları şeklinde sürtünmeyle ısınıp parçalandıklarını, ancak yol üzerinde de atmosferi iyonize edip ışınım yayılmasına neden olduğunu, bu ışınımın da yıldız kayması olarak algılandığını söyledi. Prof. Dr. Demircan, Perseid Yıldız Yağmurunun bir sonraki geçişinin 14 Ağustos 2126 tarihinde olacağını kaydetti.


Fourier'in 19'uncu yüzyılda ortaya attığı Harmonik Analiz Teorisi'ni kanıtlayan İsveçli matematikçi Lennart Carleson, Norveç hükümetinin verdiği Abel Ödülü'ne layık görüldü. Dr. Carleson, Harmonik Analiz Teoremi'nin temelinde matematiksel ilke olarak 'Fourier Serileri'nin yattığını kanıtlamıştı. Fransız matematikçi Jean Baptiste Fourier 1807'de, elektrik akımı veya ses dalgası gibi periyodik yapıların aslında birimsel matematiksel yapıtaşlarının toplamından oluştuğunu ortaya atarak, matematikte 'harmonik analiz' olarak bilinen branşı başlatmıştı. Örnek olarak, bir borazan sesinin ses dalgası olarak tüm karmaşık yapısının, aslında kolayca algılanabilecek temel sinus ve kosinus dalgalarından oluştuğunu öne sürmüştü. Bu tezi sürdüren matematikçiler doğadaki tüm periyodik fenomenlerin, temel sinus ve kosinus dalgalarına bölünerek veya indirgenerek basitleştirilebileceğini vurgulamışlardı. Ancak bu teorem, 1966 yılında Dr. Carleson'un yazdığı bir makaleye kadar 150 yıl kanıtlanamadı. Dr. Carleson harmonik analize konu olan doğal olayları dinamik sistemler olarak adlandırılan, zaman içinde değişime uğrayan sistemlerle birlikte ele almıştı. İsveçli matematikçinin geliştirdiği yöntemler, bugün diğer branşlarda da kullanılır hale geldi. Ödül komitesi tarafından yapılan açıklamada, İsveç Kraliyet Teknoloji Enstitüsü uzmanı Dr. Carleson'a 6 milyon kuron (yaklaşık 1 milyon bin dolar) para ödülü verileceği belirtildi. Ödül komitesi açıklamasında, Dr. Carleson'un teoremleri kanıtlarken kullandığı metotların, başlıbaşına teoremler kadar önemli olduğu belirtildi. Komite ayrıca, Dr. Carleson'un İsveç okullarında matematiği sevdirme yönündeki çalışmalarını övdü.


Michigan eyaletinin Rochester Hills kentindeki Stoney Creek lisesi son sınıf öğrencisi Thiago Olson'ın, ailesinin evinin bodrumunda küçük ölçekli bir nükleer füzyon yaratabilmesi iki yıldan uzun zamanını aldı. Hidrojenin bir şekli olan "deuterium gazı"nı vakum bölümüne enjekte ettikten sonra 40 bin volt elektriği eski bir mamogram makinesinden yapılan füzyon odasına yükleyerek nükleer füzyonu gerçekleştiren Olson, bunun için 1000 saati aşkın araştırma ve çalışma yaptı. İlk füzyonu Eylül'de yaptığını ve küçük yoğun enerji topları oluşturduğunu anlatan Thiago Olson, Siemens Vakfı'nın düzenlediği ulusal araştırma yarışmasının bu yılki yarı finalisti. Arkadaşları tarafından "çılgın profesör" olarak çağrılan Olson, Mart ve Mayıs aylarında Detroit ve New Mexico'da düzenlenecek iki uluslararası bilim fuarına da katılmayı planlıyor. Nükleer silahlarda ve elektrik santrallerinde kullanılan, atom çekirdeğinin parçalanmasıyla enerji elde edilen nükleer fizyon yöntemine alternatif olarak düşünülen nükleer füzyon , güneşin içinde olup bitenlerin meydana gelişi sırasındaki yolu izlemeyi amaçlıyor. Nükleer füzyonda , birleşen çekirdeklerin, küçük atom numaralı elementlerin çekirdekleri olması durumunda önemli ölçüde enerji açığa çıkıyor. Alman asıllı fizikçi Hans A. Bethe, 1939'da Güneş ve benzeri yıldızların saldığı enerjinin, 4 hidrojen çekirdeğinin birleşerek bir helyum çekirdeği oluşturması biçimindeki bir ısıveren kaynaşma tepkimesinden kaynaklandığını keşfetmişti. ABD, İngiltere ve eski SSCB'de 1950'lerin başlarında, kontrollü çekirdek birleşmesinden enerji üretilmesi konusunda çalışmalar başladı. Nükleer silah ve santrallerde elektrik üretiminde kullanılan ve atom çekirdeğinin bölünmesiyle enerji elde edilen nükleer fizyon yöntemine karşılık, hidrojenin kullanıldığı çekirdek birleşmesi sonrasında, bölünmedeki gibi yüksek radyasyon açığa çıkmıyor.


ABD'li gökbilimciler, 2003 EL61 adlı ve Noel'den üç gün sonra keşfedildiği için takma ismi 'Noel Baba' olan cüce gezegen ile diğer 5 küçük gökcisminin aslında tek ve aynı gezegen olduğunu açıkladı. Güneş Sistemi'nin dış sınırlarında Neptün gezegenin de ötesinde keşfedilen gökcisimlerinin en büyüklerinden birinin, uzak geçmişte buzdan mantosunu yitirmesine yol açan şiddetli bir çarpışmaya maruz kaldığı belirtildi. California eyaletinin Pasadena kentindeki California Institute of Technology'den Prof. Mike Brown ve ekibi, Nature dergisinde yayımlanan çalışmalarında, 1500 kilometrelik çapıyla Kuiper kuşağının bilinen en büyük üçüncü gökcismi olan ve cüce gezegen olarak tabir edilen 2003 EL61'in, çapları 10-400 kilometre arasında değişen eşlikçileri veya uyduları bulunduğunu açıkladı. Bilimadamları, bu küçük ailenin, çapı yaklaşık 1000 kilometre olan bir başka gökcismiyle çarpışma sonucu oluştuğunu düşünüyor. Fransa'nın Cote d'Azur gözlemevinden Alessandro Morbidelli, bugünkü kavram dahilinde böyle bir çarpışma şansının 2 binde bir olduğunu belirterek, "Bu çarpışma, Kuiper kuşağının bugünkünden çok daha büyük gökcisimleriyle dolu olduğu çok uzak bir zamanda meydana gelmiş olmalı" yorumunu yaptı. Prof. Dr. Brown ve ekibi, araştırmalarında, Hawai'deki Keck teleskobunu kullanarak ve Kuiper kuşağındaki 50 gökcismini inceleyerek bu sonuçlara ulaştı. Bu yığın içinde sadece 2003 EL61 ve eşlikçilerinin donmuş su ve aynı gri renk karakterini taşıdıklarını, altı gökcisminin son derece küçük bir ortamda yoğunlaştıklarını tespit etti. Kuiper kuşağı konusunda uzman olan Prof. Brown ve ekibi, iki ay önce, Güneş Sistemi dışında keşfedilen bu olağan dışı cüce gezegenin, bilinen en parlak kuyruklu yıldız olma yolunda bulunduğunu belirtmişlerdi. Bu cüce gezegenin, geniş, yoğun ve bir ragbi topu biçiminde bir kaya yığını olduğunu, çok hızlı ve değişken bir yörüngesi bulunduğunu belirten bilimadamları, hesaplara göre, cüce gezegenin Neptün'ün yakınından geçeceğini kaydetmişlerdi. Neptün'ün çekim gücünün bu karşılaşma sırasında bu gökcismini Güneş Sistemi'nin içine çekebileceğini belirten Brown, "2 milyon yıl sonra gelirseniz, 2003 EL61'in bir kuyruklu yıldız durumuna geldiğini görebilirsiniz. Kuyruklu yıldız olduğunda, görüp göreceğimiz en parlağı olacak" demişti. Plüton kadar büyük ve Güneş Sistemi dışında Kuiper Kuşağı diye bilinen bölgedeki buz gökcisimleri topluluğunun en büyüklerinden olan 2003 EL61, kendi ekseni çevresinde her dört saatte bir dönerek uzayıp kısalan bir biçim oluşturuyor ve son derece olağan dışı bir gökcismi olduğunu ortaya koyuyor. Yüzeyi su ve buz tabakasıyla kaplı kaya yığını olan ve uyduları bulunan cüce gezegenin, 4.5 milyar yıl önce Plüton gibi yarı buz ve yarı kaya durumda olduğu tahmin ediliyor.


Nobel fizik ödülünün bu yılki sahibi, Amerikalı bilim adamları David Gross, David Politzer ve Frank Wilczek oldu. İsveç Kraliyet Bilimler Akademisi'nin açıklamasına göre California Üniversitesi'nden David J. Gross, California Institute of Technology'den H. David Politzer ve Massachusetts Institute of Technology'den Frank Wilczek, maddenin mümkün olan en küçük parçası üzerinde yaptıkları çalışmalar göz önüne alınarak 1.36 milyon dolarlık ödüle layık görüldü. Bilim adamlarının ödüle hak kazanan 'parçacıkların çevremizde gördüğümüz her şeyi nasıl oluşturdukları ve işlevleri' hakkındaki çalışmaları, yerçekimi dahil, 'her şeyi açıklayabilecek teori' rüyasına yaklaştırdı. Çalışma, proton ve nötron içindeki kuarklar arasında hareket eden atom çekirdeğindeki güce dair önemli bir kuramsal buluş olarak niteleniyor. Teori, elektromanyetik kuvvet, güneşin enerji üretimi açısından önem taşıyan zayıf kuvvet ve kuarklar arasında hareket eden kuvvetle bağlantılı tüm fiziksel kuramları açıklayan Standart Model teorisine destek veriyor. Standart Model Teorisi, dünyanın çekirdeğini, kuark, gluon ve lepton olarak tanımlanan yapı taşlarından oluşan hareketli bir yapı olarak tanımlıyor. Kuarklar sadece ikili ya da üçlü gruplar halinde bulunuyor ve bünyelerinde gizemli renkler taşıyor. Gluonlar ise proton ve nötron gibi parçacıkların içinde yaşıyor. Bütün hepsi bir araya geldiğinde aşırı çekingen bir yapı sergiliyor, insanın onu gözlediğini fark edince yapısını değiştiriyor. Nobel Fizik Ödülü, dünyamızı ve yaşadığımız evreni anlamaya çalışan araştırmaların altını çiziyor. İlk Nobel Fizik Ödülü, 1901 yılında 'X Işınları' çalışması ile Almanya'nın Münih Üniversitesi'nden Wilhelm Röntgen'e verildi. Daha sonraları, iletişim teknolojisi, radyasyon, süper iletkenler ve maddenin yapısı üzerine birçok araştırma ve keşif de Fizik Ödülü'ne değer görüldü. Nobel Ödülleri haftası dün Tıp Ödülü'nün açıklanmasıyla başladı. ABD'li bilim adamları Richard Axel ile Linda B. Buck, koku alma duyusuna ilişkin çalışmaları ile 2004 Nobel Tıp Ödülü'ne layık görüldü. 1896'dan beri verilen Nobel Ödülleri'nde bu yıl, Kimya Ödülü yarın, Edebiyat Ödülü perşembe günü, Barış Ödülü cuma günü ve Ekonomi Ödülü pazartesi günü açıklanacak.


Bitmeyen piller: Yanımızda taşıdığımız cihazlar arttıkça pil ömrünün önemi de artıyor. Bu alandaki en ilginç gelişme Japon NEC firmasından geldi. Organik radikal pil adı verilen teknolojiyle bir MP3çaların 80 saat kesintisiz müzik çalması sağlandı. Toshiba ise sadece 2 santimetreküpte 20 saat güç sağlayan alkol tabanlı bir pil geliştirdi. DVD savaşları kızıştı: Sony ve Toshiba arasında yaşanan Beta ve VHS savaşının bir benzeri 2004 yılında 25 gigabayt kapasiteye sahip olacak yeni nesil DVD alanında yaşandı. Sony firması blue-ray, Toshiba ise HD-DVD adlı teknolojiyi kabul ettirmek için kıyasıya lobi faaliyetleri yürüttü. İşin galibiyse 2005 senesinde belli olacak gibi. Büyük film stüdyolarıysa şimdiden Toshiba tarafında saf tutmuş durumda. Yeni formatın ticari olarak pazarlanacağı yılsa 2006 olarak belirlendi. Britanya'daki bir çalışmanın sonucundaysa tek CD'ye 118 DVD büyüklüğünde veri yazan bir teknoloji geliştirildi. Bu da yaklaşık 478 saatlik görüntü anlamına geliyor. Yani bir dizinin 18 yıl boyunca tüm bölümlerine tek CD'de sahip olmak mümkün. Havada uçan mesajlar: Cep telefonlarıyla yapmak istediğiniz her şeyi yapabildiğinizi sanıyorsanız yanılıyorsunuz. Telefon üreticilerinin hayal gücünün sınırı yok. Bu alandaki en ilginç telefonsa Nokia'nin 3220 modeli oldu. Üstündeki LED ışıklar sayesinde 12 karakterlik mesajları havaya yazıyor. Kullanım alanlarıysa size kalmış. Dilin ucundaki şarkı: İlk defa Almanya Cebit fuarında tanıtılan Shazam teknolojisi, arşivindeki 1 milyon 600 binden fazla şarkılık arşivini 'dinlediği' melodilerle karşılaştırma yeteneğine sahip. Türkiye'deyse gündeme Turkcell tarafından 'Ne bu çalan' adıyla girdi. İsmini öğrenmek istediğiniz şarkıyı cep telefonunuzdan 7505'i arayıp dinletiyorsunuz. Karşı taraf şarkıyı dinleyip tanıyor ve ismini kısa mesajla yolluyor. Hizmet bedeli 8 SMS, kimi zaman bulamıyor, kimi zaman saatler sonra yolluyor ancak zamanla gelişeceği ve ucuzlayacağı kesin. Arka planda epey karmaşık bir sistem kullanan bu yapı 2004'ün en ilginç teknolojilerinden oldu. Tescilli vücutlar: Temmuz ayında dünyanın en büyük bilişim şirketlerinden Microsoft, vücudun iletkenliğini kullanarak deri üstünden enerji ve veri transferi yapmanın patentini satın aldı. Patent aynı zamanda insanların el sıkışarak ya da dokunarak veri değişimi yapmasını da kapsıyor. Şu an kullanım alanı belli değil. Polisin koca kulağı: ABD'de suç oranının yüksek olduğu mahallelere silah sesine duyarlı mikrofonlar yerleştirilmeye başlandı. Menzili dahilinde silah sesi duyduğunda cihaz sesin geldiği yönün görüntülerini kaydetmeye başlıyor. Böylece suça karışan kişiler de kaydediyor. Bu görüntüler aynı zamanda canlı olarak olay ye- rine ulaşmaya çalışan polis ekiplerinin araçlarındaki internete bağlı monitörlere de yansıtılıyor.


Yakıt hücresi teknolojisinin otomobillere geçişi tahmin edilenden de hızlı ilerliyor. 2005 yılında ABD ve Avrupa pazarlarında hidrojenli otomobiller satışa çıkıyor. Hidrojen teknolojisindeki gelişmeler, çevreci otomobillerin sanıldığından da daha önce yollara çıkacağını gösteriyor. Şimdi sıra hidrojen istasyonlarının yaygınlaşmasında. Araştırma kuruluşu Allied Business Intelligence hidrojen teknolojileri uzmanı Atakan Özbek, hidrojenli otomobillerin ancak büyük markaların bu işe soyunmasıyla yaygınlaşacağını, bunun için de istasyonlar ile otomobil sayısının beraber artması gerektiğini vurguluyor. Hidrojen teknolojileri üzerine uzmanlaşan Zap firması 2005'in ikinci yarısından itibaren Smart marka otomobillerin motorlarını hidrojene dönüştüreceklerini açıkladı. Farklı markaların hidrojenli otomobillerini basına tanıtarak test sürüşlerine başlaması da iyi bir sinyal olarak algılanmalı. Kimi üreticiler hidrojenli araçları büyük kurumlara satarak denemelerini ve sonuçlarını paylaşmalarını istiyor. ABD'de ve Avrupa bu tür hidrojen işbirlikleri yapılmaya başlandı. Yakıt hücresi teknolojileri konusunda uzman Fuel Cell Today, halen dünyada 800'den fazla hidrojenli aracın deneme sürüşüne çıktığını yazıyor. Otomotiv devi DaimlerChrysler yıl sonuna dek 100'den fazla aracın deneme sürüşünü tamamlayacağını duyurmuştu. Hidrojeli otomobillerin önündeki iki engel maliyet yüksekliği ve soğuğa karşı dayanıksızlık. ABD'li PolyFuel şirketinin geliştirdiği polimer membranlar motorun 95 dereceye kadar çıkmasına olanak veriyor. Hidrojen motorlarında membran bilgisayarlardaki CPU'ya benzer bir şekilde hücrenin performansında temel görev üstleniyor. Hidrojene ciddi yatırımlar yapan bir diğer dev Honda ise, New York ve Japonya'da eşzamanlı yürüttüğü çalışmalarda otomobilleri kış şartlarında sınıyor. Hidrojenli motorların maliyeti sektörün gelişmesinin önünde ciddi bir engel olarak algılanıyor. Teknolojinin ticarileşmesi için maliyetin düşürülmesi gerekiyor. Özbek hidrojenli otomobillerin yaygınlaşmasının önündeki en sorun olarak maliyet yüksekliğini görüyor. Özbek, membran üretiminin toplam maliyetin yüzde 35'ine, katalizatörlerin de yüzde 40'ına denk düştüğünü belirterek, katalizatör olarak kullanılan platinyuma mutlaka bir alternatif bulunması gerektiğini söylüyor. Platinyum alternatifleri konusunda uzmanlaşan QuantumSphere firması, katalizatör işlevi gören nano-nikel geliştirdi. Yarım kilogramı 10 bin dolar olan platinyuma göre nikel çok daha ucuz bir materyel ve bu açıdan hidrojenli otomobillerin geleceği için bir umut. Nano-nikel önce eritiliyor, sonra da sıkıştırılarak yeniden katılaştırılıyor. Katılaştırma esnasında nikel eriyiği 20 nanometre'lik parçalara bölüştürülüyor. QuantumSphere'in ürettiği nano-nikel, platinyuma benzer fiziksel özellikler gösteriyor ve yakıt hücresinde aynı işlevi görebiliyor. Şirket, nano-nikeli 10 yıl içinde ticari bir ürüne dönüştürmeyi düşünüyor. Nano-nikel halen California Institute of Technology'de test ediliyor.


Boğaziçi Üniversitesi Fizik Bölümü'nden mezun olduktan sonra, kazandığı bursla ABD'ye giderek, California Üniversitesi'nde, insan hücresindeki motor proteinlerin nasıl yürüdüğü' konusunda doktora tezi hazırlayan Yıldız, yaptığı çalışmayla, hem doktor unvanı aldı, hem de Science tarafından Dünyada 2005 yılının en genç bilim adamı seçildi. Sakarya'da Arifiye Beldesi'nde emekli bir ailenin çocuğu olan Dr.Yıldız'ın başarısı, bayram tatili dolayısıyla eşiyle birlikte geldiği memleketinde de sevinçle karşılandı. Dr. Yıldız, ülkedeki bilimsel olanakların yetersizliği nedeniyle yurtdışında eğitim gördüğünü söyledi. Dr. Yıldız, Yapacağım araştırmalar için burada imkanlar yeterli olursa, tabi ki ülkemde çalışmak isterim. Ancak bu başarıma rağmen Yüksek Öğrenim Kurumu ve Türkiye Bilimsel Araştırma Kurumu'ndan bir kez bile aranmadım dedi. Bilimsel buluşuyla insan hücresindeki motor proteinlerinin nasıl yürüdüğünü ortaya çıkaran ve çalışmasının felç, alzheimer, kanser, sağırlık ve körlük gibi hastalıkların tedavisi için hayati önem taşıdığını kaydeden Dr. Yıldız, şöyle konuştu: Buluşum bu alanda çalışan insanları meşgul eden bir konuydu. Fakat teknik yetersizlikten dolayı bulunamıyordu. Teknik yetersizliği şöyle anlatabilirim; bu proteinler hücrenin içinde metrenin milyarda bir boyu kadar adım atıyorlar. Günümüzde metrenin milyarda bir boyunu ölçecek teknik imkan sayısı bir ya da ikidir. Bu teknikler bizim çalışmalarımıza uygun değildi. Türkiye'deki bilimsel olanakların yetersiz olduğunu ifade eden Dr. Yıldız sözlerini şöyle sürdürdü: Ama imkanların yeterli olduğuna inandığım an döneceğim. Beyin göçü bazı ülkelerde de yaşanmaktadır, ancak Türkiye'de daha fazla yaşanıyor. Türkiye dokuz nesildir beyin göçünü geri getirememiş. En azından bundan sonra beyin göçünün yüzde 40'ı geriye getirilebilmeli. Ayrıca oradaki teknolojiyi kendisine geri getirmiş olacak. Yaptığım araştırmayı buradaki imkanlarla sonuçlandıramazdım. Proteinlerle ilgili çalışmalarını sürdüreceğini ifade eden Dr. Yıldız, Bu çalışmam bittikten sonra felç üzerine çalışmalar yapmak istiyorum. Bazı proteinler felce sebep oluyor. Örnek olarak felç olmuş bir solucanla çalışarak, 'onu tekrar nasıl yürütebilirim, felçten nasıl kurtarabilirim'i araştıracağım diye konuştu. Şu anda Dainin proteini ile ilgili çalışma yaptığını, bu proteinin çok büyük olduğu için, biyokimyacılar tarafından incelenemediğini belirten Dr. Yıldız, bu proteinin hücre bölünmesinde çok önem taşıdığını ve hücre bölünmesinin de doğrudan kanser hastalığıyla ilgisi olduğunu söyledi. İstanbul Fen Lisesi'ni bitirdikten sonra fizikçi olmaya karar verdiğini ve 1996 yılında Boğaziçi Üniversitesi Fizik Bölümü'nü kazandığını kaydeden Dr. Yıldız, 2001 yılında üniversiteyi bittirdikten sonra master yapmak için özel burs kazanarak ABD'ye gittiğini söyledi. Proteinlerle ilgili çalışmasını İllinois Üniversitesi Paul Selvin Laboratuvarı'nda yaptığını söyleyen Dr. Yıldız, 18 Şubat'ta Nobel ödüllü bilim adamlarının da katılacağı törende, buluşundan dolayı 25 bin dolarla ödüllendirileceğini belirtti.


Japon Meteoroloji Kurumu'nun raporunda, kara yüzeyi ısısı açısından bu yıl Ocak'la Kasım arası dönemin, Güney Amerika hariç dünyanın tüm bölgelerinde, 1880'de ölçümlerin alınmaya başlamasından beri en sıcak dönem olduğu belirtildi. Buna göre, 2007'de ortalama küresel kara ısısı, 1971-2000 arasındaki 30 yıllık dönemin ortalama ısısının 0,67 santigrat derece üzerinde çıktı. 2005 ve 2006 yıllarında ise kara ısısı 30 yıllık ortalamanın 0,58 santigrat derece üzerinde olmuştu. Okyanus yüzeyi ısısı ise doğu Pasifik okyanusunun Ekvator civarındaki bölgesi hariç diğer bölgelerde önceki yıllara oranla yüksek çıktı. Kurumun raporunda, sera gazları emisyonuyla doğal iklim dalgalanmalarının ısı artışına katkıda bulunduğu kaydedildi. Bilim adamları, sera gazları emisyonu yüzünden küresel ısının 1,8 ila 4 derece artacağını söylüyorlar.


Hiç kuşkusuz 2015 yılı için geride bıraktığımız 2014 yılı, pek çok yeni çalışma alanı ve araştırma konusu bırakıyor. ScienceMag dergisi tarafından yapılan oylamada 2014 yılı için seçilen en iyi beş çalışmaya aşağıda göz atabilirsiniz. Bu çalışmalar arasında DNA zincirini genişleterek yeni Amino Asitler sentezleme, Hepatit C için kolay tedavi yöntemi, Diyabet tedavisinde kullanılacak kök hücreler, Genç donör ile yaşlıyı iyileştirme ve kuyruklu yıldıza inme gibi önemli konular yer alıyor. Normalde DNA zincirinde dört nükleotit bulunmaktadır. Guanin Sitozin, Adenin Timin çiftleri doğada yer alıyor olsa da bilim insanları X ve Y ismi verilen iki yeni baz ekledi. E.koli bakterisi kullanılarak alınan DNA alfabesi, genişletilerek yarı sentetik mikropta altı farklı baz kullanıldı. Bu yeni sentetik mikrop, bağlanan bazlar ile eşsiz bir hale gelirken bir sonraki adımda DNA bazları kullanılarak organizmalarda olmayan proteinlerin sentezlenmesi amaçlanıyor. 2011 yılı Mayıs ayına kadar Hepatit C virüsü için uygulanan tek tedavi 48 haftalık ribavirin hapları ve haftalık interferon enjeksiyonlarıydı. Bu tedavi çoğunlukla rahatsız edici yan etkileri ve yeterli yararı sağlayamaması ile biliniyordu. Bu ay piyasaya sürülen yeni bir ilaç ile doğrudan HCV'ye karşı savaşılmakta ve yan etkiler en aza indirilmektedir. 8 haftalık süre sonunda tedaviye cevap veren ilacın bedeli ise hap başına 1000 dolar. Yıllar süren araştırmalar sonucunda yapılan pek çok deneme insan kök hücrelerinin insülin hormonu salgılayan pankreatik hücrelerine dönüşmesini sağladı. Tedavi için oluşturulan rehber ise hücrelerin embriyonik kök hücrelerden ya da yeniden programlanmış yetişkin hücrelerden üretilmesi. Bu çalışma sayesinde şeker hastalığı tedavisine bir adım daha yaklaşılmış oluyor. Çalışma, genç ve yaşlı farelerde dolaşım sistemlerinin incelenmesi, genç farelerden alınan kanın yaşlı farelere verilmesi durumunda beyin kas hücrelerinin gençleşmesi yönünde ilerliyor. Uzmanlara göre genç donörlerden alınan kan plazmaları ile belki de Alzheimer gibi hastalıklar tedavi edilebilecek. Hiç kuşkusuz Kasım 2014, geride bıraktığımız yılın en ilgi çekici ve merak uyandırıcı gelişmesine sahne oldu. ESA için Rosetta Philae uzay araçlarının 67P/Churyumov-Gerasimenko kuyruklu yıldızına inmesi, büyük bir ilerleme kaydedilmesini sağladı. Yaklaşık 10 yıl süren proje ile çamaşır makinesi büyüklüğünde bir uzay aracı birkaç başarısız denemeye rağmen kuyruklu yıldıza inmeyi başardı.


Konya Jeoloji Mühendisleri Odası Başkanı Yrd. Doç. Dr. Tahir Nalbantçılar, AA muhabirine yaptığı açıklamada, dünyanın yüzde 70'ini kaplayan suyun sadece yüzde 0.3 gibi küçük bölümünün kullanılabilir ve içilebilir durumda olduğunu söyledi. İnsanoğlunun su ihtiyacını yeryüzü ve yeraltı su kaynaklarından karşıladığını ifade eden Nalbantçılar, insanın doğaya müdahalesi nedeniyle ekolojik dengenin bozulmasına bağlı olarak su kaynaklarının giderek yok olduğunu ve kirlendiğini kaydetti. Su potansiyeli açısından kıyaslandığında birçok ülkeye oranla su fakiri olan Türkiye'nin, UNESCO'nun hazırladığı Dünya Su Gelişme Raporunda, su potansiyeli bakımından 45. sırada yer aldığını vurgulayan Nalbantçılar, dünyada su zengini ülkelerde kişi başına düşen su miktarı ortalama 10 bin metreküpün üzerinde iken Türkiye'de bu rakamın bin 570 metreküpte kaldığını bildirdi. Dünya genelinde olduğu gibi Türkiye'de de suyun en fazla tarımsal sulamada kullanıldığını dile getiren Nalbantçılar, kontrolsüzlük nedeniyle Türkiye'de tarımsal sulama yüzünden su kaynaklarının giderek yok olduğunu anlattı. Son yıllardaki yağışların azlığı ve kuraklığın etkisiyle özellikle tarımsal sulamanın artmasıyla yeraltına inenden daha fazla suyun çekildiğini vurgulayan Nalbantçılar, Sadece Konya Kapalı Havzası ele alındığında sorun çok net ortaya çıkıyor. Yeryüzü kaynaklarına bakıldığında ise Beyşehir Gölü'nün adeta yok olma sürecine girdiğini, Tuz Gölü'nün 35 yılda yarı yarıya küçüldüğünü, Eşmekaya ve Ereğli sazlıklarının artık yok olduğunu belirten Nalbantçılar, diğer sulak alanların da yok olma tehdidiyle karşı karşıya bulunduğunu bildirdi.


Dünyadaki iklim bölgeleri, küresel ısınma yüzünden 2100 yılına kadar tamamen yok olabilir. CHİCAGO Amerikan Bilimler Akademisi'nce yayımlanan bilimsel araştırmaya göre, küresel ısınma nice bitki ve hayvan türünü de tehdit ediyor. Wisconsin üniversitesi uzmanlarının araştırması, özellikle Amazon ve Endonezya ormanlarını kapsayan nemli tropikal bölgelerin, iklim değişikliğinden en fazla etkilenecek yerler olduğunu gösteriyor. Araştırmaya göre, buralarda yaşayan hayvan türleri iklim değişikliğine ayak uydurmakta çok zorlanacak. Uzmanlar, bu alt üst oluşun insanları da büyük göçlere zorlayacağını tahmin ediyor. Araştırmaya göre, iklim Andlar, Sibirya ve Avustralya'nın güneyinde bugünkünden tamamen farklı hale gelebilecek. En karamsar tahmine göre, yeryüzünün yüzde 39 ila 48'i 2100'e kadar ciddi iklim değişikliğine uğrayacak.


American Chemical Society dergilerinden biri olan Langmuir dergisinde 8 Temmuz 2014 tarihinde yayınlanan araştırma gelecekte 3-D yazıcıların kullanım alanlarının ne denli ilgi çekici olacağını bir kez daha gösterdi. Geçtiğimiz günlerde yayınladığımız Geleceğin metalleri 3D yazıcılarla üretilebilir başlıklı haberde 3-D yazıcıların uzay teknolojisinde kullanımına yönelik yapılan bir araştırmanın sonucunu paylaşmıştık. Bu haberde bahsedeceğimiz uygulama alanı ise oldukça farklı: 3-D bioprinting. Yep yeni bir organı yazdırmak bilim kurgu filmlerinden çıkma bir söz gibi dursa da, teknoloji sayesinde hastaların çaresizlikle beklediği çeşitli organların üretilmesi olanaklı hale gelebilecek gibi duruyor. Yong Huang ve arkadaşları organ ve dokuların oluşturulması ya da biofabricating fikrinin organ bağışı eksikliğini giderebilecek bir fikir olduğunun farkında olarak çalışmalarını yönlendirdiler. Günümüzde çeşitli biofabricating yöntemleri kullanılmaktadır ancak bunların en önde geleni inkjet tekniğidir. Bu teknik kullanılarak hamster yumurtalık hücrelerinden insan fibroblastlarına kadar çeşitli hücreler yazdırılabilmiştir. Fakat şuana kadar, yazıcı uçlarında dağıtılan biyolojik mürekkeplerin nasıl davrandığına yönelik herhangi bir çalışma yapılmamıştı. Hang'ın takımı yaptıkları çalışma ile bu boşluğu doldurdular. Çalışmada farklı konsantrasyonlarda fare fibroblast bioinkleri kullanıldı. Çalışmanın bulguları arasında, fazla hücre eklenmesinin damlacık boyutunun küçülmesine ve yayılımın hızının azalmasına yol açtığı gözlendi. Çalışmanın sonuçları bilim adamlarına bu önemli alanda yön verecek gibi görünüyor.


Uzay bilimcileri tarafında yapılan çalışmalara göre 458 milyon yıl önce Dünya'ya çarpan çift asteroit, Güneş sisteminde ki en büyük felaketler arasında gösteriliyor. Bugün İsveç üzerinde halen görülebilen kraterler 12 milyon yıl öncesine dayanan asteroit kuşağında ki devasa çarpışmanın izlerini yansıtıyor. Çarpışma etkisinde 200 km'lik asteroit parçalanarak oldukça büyük kaya parçalarına bölünürken bu parçaların bir kısmı dağılarak Dünya yörüngesine geçti. Dünya yörüngesine giren göktaşlarından ikisi İskandinavya'yı çevreleyen sığ denize düşerken izleri, Oestersund'un 20 km güneyinde 7.5 km'lik kraterde ve Malingen'in yakınlarında yer alan 700 metre boyutlarında ki kraterde görülebiliyor. Scientific Reports dergisinde yayınlanan araştırma raporlarına göre birbirine 16 km uzaklıkta yer alan bu iki krater hakkında oldukça nadir olarak görülen ikili gök taşlarından olduğu şüphesi vardı. Madrid'de yer alan Astrobiyoloji Merkezi'nde bulunan Jens Ormoe ve ekibi kraterlerin üzerinde delerek aldıkları örnekleri ve darbe sonucunda değişen sediment izlerini inceledi. Yine çarpma etkisinde oluşan volkanik püskürme haritalandırılarak iç kraterin oldukça derinlerde yer aldığı görüldü. Uzmanlar tarafından verilen bilgilere göre Lockne kraterinin 600 metre, Malingen kraterinin ise 150 metre uzunluğunda bir göktaşı tarafından oluşturulduğu düşünülüyor. Uzun süredir astrofizikte tartışılan eşdeş göktaşları Dünya'ya yakın geçen asteroitlerin %16'sının çiftler halinde olduğunu gösteriyor. Çift asteroit darbesinin 458 milyon yıl önce ana asteroit kuşağında oluşan büyük bir kopma sonucunda oluştuğu düşünülmekte. Uzmanlara göre bu çarpışma sonucunda Dünya'nın iklimi ve ekosisteminde meydana gelen önemli değişimler nedeniyle, türlerde artışa etki eden Büyük Ordovisiyan Biyoçeşitlilik olayına etki edebileceği düşünülüyor.


Bu temsili resimde, 55 Cancri etrafında döndüğü artık bilinen 5 gezegenin, 4'ü resmedilmiş. Amerikan Havacılık ve Uzay Dairesi'nden bilimadamları, güneş sistemi dışında, bir yıldızın yörüngesinde dönen 5. gezegenin keşfedildiğini bildirdi. Gökbilimciler, keşfedilen yeni gezegenin, Dünya'dan çok daha büyük, ancak kendi güneşi olan 55 Cancri olarak adlandırılan yıldızdan Dünya ile benzer uzaklıkta olduğunu açıkladı. San Francisco Üniversitesi'nden gökbilimci Debra Fischer, bu yıldızın çevresindeki 4 gezegenin daha önceden bilindiğini, ancak yörüngedeki beşinci gezegenin keşfinin, ilk kez 8 gezegenin bulunduğu güney sistemi dışında bir yıldızın yörüngesinde 5 gezegen olduğunu ortaya koyduğuna işaret etti. Fischer, gazetecilere açıklamasında, yörüngesinde 5 gezegen belirlenen yıldızın kendi güneşimize çok fazla benzediğini, yaklaşık aynı boyutta ve yaklaşık aynı yaşta olduğunu belirterek, Gezegenlerle dolu bir sistem gibi görünüyor dedi. Yeni keşfedilen gezegenin, Dünya'nın 45 katı ve Satürn'e benzer büyüklükte olduğunu belirtildi. Gökbilimcilerin, bu 5 gezegeni keşfinin 18 yıl aldığı kaydedildi. Yengeç takımyıldızı içindeki 55 Cancri yıldızının, 41 ışık yılı uzaklıkta olduğu bildiriliyor. Işığın 1 yılda katettiği mesafe olan ışık yılı, 9.4 trilyon kilometreye karşılık geliyor. Araştırmacılar, yeni keşiflerin, gezegenlerle dolu bizimki gibi bir sürü güneş sistemi olabileceğini ortaya koyduğunu düşünüyor.


İngilizler, saatte 6 bin km hızla gidecek yolcu uçağı yapıyor. Uçak, 300 yolcusuyla 4 saat 40 dakikada İngiltere'den Avustralya'ya varabilecek. Bu mesafeyi uçaklar molayla birlikte halen 22 saatte alıyor. LONDRA İngilizler, Avrupa'dan binlerce kilometre ötedeki Avustralya'ya 5 saatten kısa sürede uçabilecek uçak projesi için kafa yoruyor. Abingdon'daki Reaction Engines adlı şirketin uzmanlarınca 25 yıla kadar hayata geçirilmesi tasarlanan projeye göre, Mach 5 hızında (saatte 6 bin 125 km) yol alabilecek A2 uçağı, 300 yolcusuyla 4 saat 40 dakikada İngiltere'den Avustralya'ya varabilecek. (Mach 5'ten itibaren uçaklara hipersonik jet deniyor.) Bu mesafeyi uçaklar molayla birlikte halen 22 saatte alıyor. Dünyanın en hızlı uçağı Concorde, Mach 2 ile uçuyordu. Müstakbel uçağın bileti 3500 sterlin (yaklaşık 8 bin YTL) civarında olacak. Uçak kısaca LAPCAT olarak adlandırılan proje çerçevesinde geliştiriliyor. 7 milyon Euro'luk proje finansmanının yarısı AB'den geliyor. Avrupa Uzay Kurumunun da katkı sağladığı projenin, uzay çalışmalarında elde edilen bilgi birikimi ve teknolojinin, hava yolu şirketlerince hayata sokulmasını teşvik etmeye yönelik olduğu belirtiliyor. Hipersonik uçak A2, 143 metre boyunda olacak. Mühendisler, uçağı sıvı hidrojenle çalışan Scimitar motoruyla donatmayı tasarlıyor. Motor geliştirme çalışmaları da sürüyor. Şirket yöneticilerinden Alan Bond'un verdiği bilgiye göre, A2, Kuzey Atlantik'i 0,9 Mach hızıyla sessizce geçtikten sonra Kuzey kutbunun üzerine geldiğinde hızını 5 Mach'a yükselterek Avustralya'ya yönelecek.


Layka adı verilen sokak köpeği, bundan 50 yıl önce Sovyet kapsülüyle uzaya çıkan ilk dünyalı oldu ve insanoğluna yıldızlara giden yolu hayatı pahasına açtı. SSCB, 1917 Ekim devriminin 40. yıl dönümünde ABD'lilerden üstün olduğunu göstermek için 3 Kasım 1957'de Sputnik-2 adlı yapay uyduyu, içindeki köpekle uzaya yolladı. Sovyetlerin amacı, canlı organizmanın uzay şartlarına dayanıp dayanamayacağını görmekti. Moskova sokaklarında başıboş gezen köpeklerin arasından seçilen ve Layka adı takılan fox terrier cinsi dişi köpek, kalp ritmini, kan basıncını ve nefesini ölçecek sensörlerle donatılmış bir giysi giydirilerek uzay kapsülünde kameranın karşısına oturtuldu ve dönüşü olmayan bir yolculuğa uğurlandı. Resmi açıklamalara göre, Layka 1600 km irtifada yörüngeye oturan kapsülde görevini hakkıyla yerine getirdi. Ancak hayvancağızın son demlerinin nasıl geçtiği belli değildi. Bazıları, köpeğin son yemine katılan zehirle huzur içinde sonsuz uykuya daldığını söylüyor, bazıları ise Laykanın kapsülde oksijen bittiği için öldüğünü iddia ediyordu. Velhasıl, Laykanın hayatının nasıl sona erdiği belli değildi. Laykanın akıbetini öğrenmek için 45 yıl beklemek gerekti. 2002 yılında ABD'de düzenlenen bir uzay konferansında, o dönemdeki Sovyet uzay çalışmalarının önde gelen isimlerinden Dimitri Malaşenkov, Laykanın füzenin fırlatılışıyla ortaya çıkan rahatsızlık ve acılar sonucu birkaç saat içinde öldüğünü açıkladı. Müthiş gürültü ve sarsıntının serseme çevirdiği hayvanın kalbi yerinden fırlayacakmış gibi normalden üç kat fazla çarpıyordu... Neden sonra gürültü kesilip kapsül sessizliğe gömülünce Layka huzura kavuşmuştu, ama çok geçmeden bu kez aşılması imkansız teknik problemler baş gösterecekti. Kapsülün ısı kalkanı fırlatılış esnasında zarar görmüştü. 4 saat geçtikten sonra kapsül içindeki sıcaklık 15 derece olması gerekirken, 41 dereceye fırlamıştı ve termometrenin civası durmadan yükseliyordu. Layka, uzay yolculuğuna başladıktan 5 saat sonra hiçbir hayat belirtisi vermiyordu. Uzaya çıkan ilk canlı olarak tarihe geçen dişi köpeğe mezar olan kapsül, 14 Ağustos 1958'e kadar Dünya'nın tepesinde dolandı durdu ve nihayet o gün atmosferin yoğun katmanlarında yok oldu. Laykanın katıldığı uzay yolculuğundan elde edilen bilgiler, daha sonra uzaya gönderilen köpeklerin salimen geri getirilmesine imkan sağladı. Yuri Gagarin de 12 Nisan 1961'de uzaya çıkan ilk insan oldu.


Türk Fizik Derneğinin, TAEK, Yıldız Teknik Üniversitesi, Muğla Üniversitesi, Abant İzzet Baysal Üniversitesi, Erzincan Üniversitesi, Rize Üniversitesi, Harran Üniversitesi ve Aksaray Üniversitesinin destekleri ile düzenleyeceği ISCBPU-6 , Sixth İnternational Student Conference of the Balkan Physical Union (6. Uluslararası Balkan Fizik Birliği Öğrenci Konferansı) bilimsel toplantısı 21 24 Ağustos 2008 tarihleri arasında Bodrum Belediyesi Nurol Kültür Merkezi / Bodrum'da gerçekleştirilecektir. 2008 yılında 6. si gerçekleştirilecek ISCBPU 6, Sixth International Student Conference of the Balkan Physical Union bilimsel toplantısının Danışma Kurulu Başkanı Prof.Dr.Nikolai Tonchev Uluslararası Bilim Kurulu Başkanı Prof.Dr.Angelos Angelopoulos ve Organizasyon Komitesi Başkanı Araş.Gör.R.Burcu Çakırlı dir. Daha önce gerçekleştirilen BPU Öğrenci konferansları, 1994 yılında İzmir / Türkiye ' de , 1996 yılında Bansko / Bulgaristan'da, 1997 yılında da Cluj Napoca / Romanya' da 2006 ve 2007 yıllarında Bodrum / Türkiye'de düzenlenmiştir. ISCBPU 6, Sixth International Student Conference of the Balkan Physical Union Avrupa ve Balkan ülkelerinden Lisans, Yüksek Lisans ve Doktora öğrencilerine açıktır. Konferansın amacı, öğrenciler arasında gerçek bir arkadaşlık ve bilim atmosferi yaratmaktır. Fiziğin tüm disiplinlerinde gerçekleşmiş en son bilimsel çalışmaları öğrencilerin anlayacağı basit bir şekilde aktaracak çok sayıda konusunda tanınmış yerli ve yabancı çağrılı konuşmacılar yer alacaktır. Konferansta öğrenciler fiziğin tüm disiplinlerindeki konuları içeren bilinen veya orijinal konularda yaptıkları araştırmaları sözlü sunum veya poster şeklinde sunabileceklerdir. Sözlü ve poster sunumların amacı, öğrencileri araştırma yapmaya teşvik etmek, fiziği sevdirmek ve bir sunum yapmalarını tevsik ederek pratik yapmalarını sağlamaktır. Konferansın dili İngilizce'dir.


boyunda ve 6 ila 8 cm eninde. Rahminde yavrusunun yumurtasını taşıyan bir anne dinozor fosili bulundu. 65 milyon yıllık fosil yumurtanın kabuk bağlama sürecinde olduğu düşünülüyor. Çin'de bulunan 65 milyon yıllık anne dinozor fosilinin karnından çıkan kabuklu yumurta, dinozorların nasıl üredikleri ile ilgili son derece önemli ipuçları veriyor. İlk belirlemelere göre, anne dinozor bugünkü kuşları andıran bir şekilde kuluçka evresini yumurtanın üstünde oturarak geçiriyor. Dinozorların yaşayan en yakın akrabaları kabul edilen kuşlar ve timsahlar yumurtalarını birbirlerinden farklı şekillerde çıkarıyor. Bilim insanları dinozorların yumurtlama sistemlerinin hem timsahlar hem de kuşlarla benzerlik gösterdiğini vurguluyor. Timsahlar ve benzeri sürüngenlerin iki rahmi olduğundan tek seferde birkaç yumurta çıkarabiliyor. Kuşlar ise tek rahimli olduğundan her bir seferde tek yumurta çıkarıyorlar. Modern timsahlarda yumurta kabuğunun oluşması 3 hafta sürüyor, kuşlar da ise yumurtanın kabuk bağlaması 1 ila 2 gün sürüyor. Fosili bulunan dinozorun Oviraptor türüne ait olduğu saptandı. Oviraptor türü, bugünkü kuşların da atası sayılan bir çok antik canlıyı kapsayan Teropot türünün bir alt grubu. Çin'de bu türlere ait birçok fosil çıkarılıyor. Çalışmayı yapan bilim insanları fosil yumurtaların kuluçkaya hazır vaziyette olduğunu belirtiyor. Oviraptor'un iki yumurtalık kanalı olduğunu düşünülüyor, bu durumda da dinozorun her bir rahimden birer yumurta çıkarıyor olması gerek. Buna göre, dinozor her bir rahim kanalından bir yumurta esasıyla birden çok yumurta çıkarabiliyor. Fosil yumurta 20 cm boyunda ve 6 ila 8 cm eninde. Yetişkin dinozorların boyunun ise 4 metre'yi aştığı düşünülüyor. Çin'in Ciangşi bölgesinde gün ışığına çıkarılan fosilin leğen kemiği ve omurları sağlam çıktı. Fosilin bilim dünyası için önemi dinozorun yumurtası için belli bir özen gösterdiğini kanıtlaması. Daha önce bulunan dinozor yumurtaları, annelerin yavruları ile ilişkilerini detaylandıracak nitelikte değildi. Bulgulardan oviraptorun bugünkü timsahlar ve kuşlar arasında bir yapıya sahip olduğu ortaya çıkıyor. Bu sonuç kuşların oviraptorlardan türediği tezini destekliyor. Bilim insanları kuşların erken evrim sürecinde uçmayı öğrenmeden önce birkaç yumurta bırakabildiklerini, uçmayı öğrenmeleriyle ise tek rahim kanalının kaldığını vurguluyor. Her bir seferde tek yumurta yapıyor olmaları, kuşların ağırlığını azaltarak uçmalarını kolaylaştırıyor.


2004 yılında 67P ismi verilen Kuyruklu Yıldızda inceleme yapmak üzere uzaya fırlatılan Rosetta Philae uzay araçları bilindiği gibi geçtiğimiz haftalarda kuyruklu yıldız yüzeyine iniş yapmış ve ilk verileri ESA merkezine göndermeye başlamıştı. Gönderilen ilk veriler arasında kuyruklu yıldızın yüzey yapısı fotoğraflanırken yalnızca üç gün çalışabilen Philae sondası görevinin önemli bir kısmını tamamlayarak uyku moduna geçmişti. Uyku moduna alınmadan önce yaklaşık 35 derecelik bir açıyla güneş panelleri oynatılan ve ilerleyen dönemde Güneş ışınlarını alması durumunda tekrar çalışması beklenen Philae son verileri ESA'ya ulaştırmıştı. ESA tarafından yapılan açıklamada Philae'den elde edilen verilerin kuyruklu yıldız üzerinde organik moleküller olabileceğine işaret ettiği söylendi. Bilim adamları tarafından yapılan açıklamalarda Philae'nin yıldız yüzeyinde organik moleküller bulduğu söylendi. Uzay aracı tarafından tespit edilen moleküllerin hangileri ya da ne kadar komplike olduğu konusunda net bir açıklamada yapılmadı. Organik Moleküllerin bu denli önemli olmasında aslında pek çok detay yer alıyor. Bazı bilim çevrelerine göre Dünya'da bugün tükettiğimiz su ve yaşamın temellerinin yıldızlarda gelmiş olabileceğine inanılıyor. Yaşamın temelini de oluşturan karbon içerikli organikler, bu bağlamda büyük önem taşıyor. Yine Philae'den elde edilen verilere göre kuyruklu yıldızın yüzeyinde büyük oranda toz tabakasıyla kaplı olan buzun yer aldığı görülüyor. İlerleyen dönemde ESA elde ettiği verileri analiz ederek daha farklı bulgulara ulaşabilir. ESA'ya ait modül bilindiği gibi 10 yıl önce fırlatılmış 12 Kasım tarihinde 67P kuyruklu yıldızına konmuştu. Yaklaşık 60 saatlik görev süresi boyunca Dünyaya pek çok veri gönderen Philae, enerjisi tükendiği ve yeteri kadar güneş ışığı alamadığı için uyku moduna geçmişti. Hedeflenen alanın yaklaşık 1 km kadar uzağına inen Philae, bir kayanın gölgesinde olması nedeniyle yeteri kadar güneş ışığı alamamıştı. Uzmanlara göre kuyruklu yıldızın güneşe yaklaşmasıyla birlikte Philae'nin de yeniden çalışabileceğine inanılıyor.


ABD'li astronomlar, 7,5 milyar ışık yılı uzakta olmasına rağmen dünyadan çıplak gözle dahi görülebilecek parlaklıkta patlama tespit etti. ABD Ulusal Havacılık ve Uzay Dairesi uzmanlarından Stephen Holland, bilinen herhangi bir cisim veya patlama türü, bu kadar uzak mesafeden çıplak gözle görülemez dedi ve gözlemlerinin heyecan verici olduğunu belirtti. Holland, herhangi biri doğru zamanda doğru yere baksaydı, şimdiye kadar gözlemlenen bu en uzak nesneyi optik cihaz kullanmadan çıplak gözle görebilirdi ifadesini kullandı. Şimdiye kadar çıplak gözle görülebilecek en uzak cisim, sadece 2,9 milyon ışık yılı mesafedeki M33 adlı galaksiydi. NASA'nın Swift adlı uydusunca gözlemlenen gamma ışını patlaması, evrende meydana gelen en şiddetli patlamalardan biri sayılıyor. NASA yetkilisi Neil Gehrels de, çarşamba günü tespit ettikleri patlamanın, daha önceki bütün gamma patlamalarını silip süpüren şiddette olduğunu vurguladı. Bu tür patlamalar, genellikle büyük kütleli yıldızlar nükleer yakıtlarını tüketip kendi içlerine çöktüklerinde meydana geliyor. Swift uydusu, aynı gün bir de rekora imza attı ve bir gün içinde 4 gamma patlaması tespit etti. Dahası bu rekor, Stanley Kubrick'e 2001 Uzay Macerası filmini çekmesi için ilham veren bilimkurgunun öncü ismi Arthur C.Clarke'ın öldüğü gün kırıldı. Swiftten sorumlu ekipten Judith Racusin, Arthur Clarke'ın ölümü, evreni gamma patlamalarıyla aydınlattı sanki... dedi.


problemini çözerek bir dünya rekoruna imza attılar. az zarar verecek cep telefonu, bilgisayar gibi cihazların yapımından, dünya rekorunu bu yıl iki katına çıkardıklarını anlattı. konferanslarda da ilgili meslektaşlarımıza duyuruldu dedi. bilinmeyeni bulunan bir denklemi çözebildiklerini söyledi. Gürel, GB bellek içeren süper bilgisayarlarımız var. Fakat bu bilgisayarlar, dünyadaki ilk 500, hatta ilk 5 bin bilgisayarın arasına bile girmiyor. dünyanın en büyük matris denklemlerinin çözülmesinin sırrı, algılama gibi alanlarla tıbbi görüntüleme, optik, nanoteknoloji, metamalzemeler gibi pek çok disipline yarar sağladığını ifade etti. araştırma çalışmalarının, Savunma Sanayi Müsteşarlığı , ASELSAN, çalışmanın pek çok alanda uygulaması var. Örneğin, uzaktan algılama, azaltacaklardır. Bu şekilde sağlık riskini azaltma şansımız var. Küçük, Vestel, IBM ve Intel gibi firmaların ilgi gösterdiklerini dile getirdi. karşılamaya yönelik olarak kullanılmasının planlandığını vurgulayarak,


ABD, fosil bazlı metan hidratı yeni enerji kaynağı olarak seçti. Keşif gemisi Meksika Körfezi'nin altından metan hidrat çıkarmak üzere bu hafta ilk sondajı yapacak. Dünyada petrol tükenirken, ABD yeni enerji kaynaklarına yöneliyor. Washington, Meksika Körfezi'nin altında sıkışmış halde bulunan fosil yakıt metan hidratı, enerjiye dönüştürmeyi seçti. Fosil bazlı olan metan hidratın 10 yıl içinde ticarileşmesi bekleniyor. Çevreciler ise, bu fosil yakıtın dünyayı petrolden daha da kirleteceği uyarısında bulunuyor. Dünyanın enerji ihtiyacını büyük ölçüde karşılayan petrol, doğalgaz ve kömür gibi fosil yakıtlara bir yenisi daha ekleniyor; metan hidrat. ABD, Japonya, Güney Kore ve Hindistan gibi ülkeler enerji açıklarını karşılamak için fosil yakıt metan hidratı gündeme aldılar. Kimi çevreler, deniz yataklarında ve Kuzey Kutbu'nun altında, dünyadaki petrol rezervlerinden daha fazla metan hidrat bulunduğunu düşünüyor. Bu görüşe göre, karbon temelli olan bu değerli gaz keşfedilmeyi bekliyor. Metan hidratın 10 yıl içinde ticari kullanıma sunulabileceği belirtiliyor. ABD bu hafta içinde yapılacak ilk sondaj ile, 10 yıl sonra yeni enerji kaynağı olarak ekonomisini çevirecek metan hidratı çıkarmaya başlayacak. Halen Meksika Körfezi'nde bulunan keşif gemisi metan hidratın nasıl yeryüzüne çıkarılacağı ve depolanacağı ile ilgili ön incelemeler yapacak. Metan hidrat, su ve gazın deniz yatağının altında yüksek basınçla birbirleriyle karışmasından meydana geliyor. Çevreciler fosil yakıt olduğu için metan hidrata karşı. Fosil bazlı yakıtların küresel ısınmaya neden olduğunu belirten çevreciler, dünyanın bunlardan yeterince zarar gördüğünü savunuyor. Çevreciler, metan hidrat çıkarılmasının ayrıca deniz yataklarına ve buradaki ekosistemlere zarar vereceğini vurguluyor.


NASA ve Japon uzay dairesi JAXA, küresel yağmur rejimini ölçümlemek için Dünya yörüngesinde bir uydu ağı oluşturacak. İngilizce adıyla The Global Precipitation Measurement projesi, her üç saatte bir yağmur sayımları verecek. Uydu ağı meteorolojik tahminlerin yanı sıra küresel buharlaşmanın iklim değişimlerine etkisini araştıracak. Proje 2011 yılında hayata geçtiğinde 1.1 milyar dolara mal olacak. Projenin NASA tarafından sorumlu Arthur Hou, uydu ağının şimdiye dek kurulan en gelişmiş ve kapsamlı yağmur gözlem aracı olacağını vurguladı. Uydu ağının bilimsel ve meteorolojik amaçlı olacağını belirten Hou, bu sayede yağmur rejimi ve topraktaki nemin iklime etkisinin ölçüleceğini söyledi. Toplam 8 uydudan oluşan ağın merkezindeki ana uydular, yağmur rejimini çift-frekanslı radar ve pasif mikrodalga radyometre yöntemiyle ölçüm yapacak. Çevredeki uydular ise, merkezden aldıkları koordinatlar uyarınca yeryüzünden veri toplayacak. Uydu ağı özellikle yerinde ölçümün en zor olduğu okyanus yüzeylerinden veri toplayacak. Uydulardan gelecek yüksek çözünürlüklü haritalardan sel baskını ve heyelan tahminleri de yürütülebilecek.


ABD ordusunun, Uzay Yolu dizisiyle özdeşleşen ışınlama tekniğini araştırdığı ortaya çıktı. Uzay Yolu dizisinde mürettebatı bir noktadan bir noktaya transfer etmek için kullanılan teleportasyon, gelecekte tankların ve askerlerin ışınlanmasında mı kullanılacak? Daha önce radara yakalanmayan uçak ve lazer teknolojilerini ABD ordusuna kazandıran Ohio'daki Wright-Patterson Üssü laboratuvarları, ışınlama teknolojilerinin askeri uygulamalarını inceliyor. ABD Hava Kuvvetleri ışınlama teknolojilerinin geliştirilmesi için bu konuda uzmanlaşan Warp Drive Metrics şirketi ile bir anlaşma yaptı. Şirketin ordu için hazırladığı 78 sayfalık raporda, Mevcut teknoloji insanları ve nesneleri ışınlamaktan uzaktır. Bu konuda kaydedilmesi gereken birçok gelişme var deniliyor. Laboratuvarın direktörü Kurmay Albay Mike Heil, raporu 'ışınlamanın şimdi ve gelecekte ordu için pratik bir çözüm olmayacağı' şeklinde yorumluyor. Albay Heil ışınlama çalışmasını şu sözlerle tanımlıyor: Geleceğe bakmak zorundayız, sadece bugünün değil, geleceğin ihtiyaçlarına göre de donanım hazırlıyoruz, diyelim ki 30 yıl sonrasının. ABD ordusunun, Uzay Yolu dizisiyle özdeşleşen ışınlama tekniğini araştırdığı ortaya çıktı.


New York'ta, Türk Amerikan Bilimadamları ve Akademisyenleri Derneği bir tanıtım toplantısı düzenledi. TASSA'nın Türkevi'nde düzenlediği toplantının öncesinde konuşan Başkan Banu Onaral, TASSA'nın 2004 yılında ilk faaliyetlerine başladığını ve 2005 yılında da resmi dernek olarak yıllık konferanslar düzenleme sürecine girdiğini söyledi. Onaral, TASSA'nın kısa süre içinde üye sayısının 3 bin 300'e yükseldiğini de belirtti. TASSA'nın kurucu başkanı Sülayman Gökoğlu'nun ardından başkanlığa yeni seçildiğini belirten Onaral, derneği daha sağlam temellere oturtur oturtmaz idaresini daha genç nesile devretmek olduğunu bildirdi. Onaral "biliminsanları" yelpazesini çok geniş tuttuklarını belirterek sosyal bilimler, sanat, beşeri bilimler, doğa bilimleri, tıp, mühendislik, yönetim, finans, ekonomi dallarında çalışan tüm Türk-Amerikan toplumu üyelerini derneklerine almayı istediklerini anlattı. Onaral, 4'üncü yıllık toplantılarını bu yıl Boston'da Harvard Tıp Fakültesinde yapacaklarını bildirerek, bu yılki konunun "Yenileşim: Sosyal Değişim ve Ekonomik Gelişimin Sürükleyicisi" olduğunu ifade etti. Onaral, TASSA'nın Amerika'da yaşayan Türk beyin gücünü, Türk sanat gücünü ve Türk bilginlerini bir araya getiren bir dernek, amacının da Türkiye ile ABD arasında "sürdürülebilir bilim ve sanat köprüsü kurabilmek" olduğunu söyledi. Türk-Amerikan bilim adamlarının tek vücut olarak gücünü ABD'de göstererek somut projeler yapabilmesinin son derece önemli olduğunu anlatan Onaral, hem ABD'deki diğer Türk-Amerikan dernekleriyle hem de Türkiye'de "TÜBİTAK, Ulusal İnovasyon Girişimi" gibi kamu ve sivil toplum kurumlarıyla işbirliği yaptıklarını dile getirdi. Onaral derneklerinin bir "beyin ağı" olduğunu anımsatarak "bu beyin ağının yaratacağı pek çok somut proje var. Bu projelerin büyük kısmı gelecek nesillerin daha uygun ortamlarda yetişebilmesini sağlamak. TASSA'nın amacı hem ABD'de hem de Türkiye'de bilime katkıda bulunmaktır. ABD'deki Türk kökenli bilim adamlarının Türkiye'nin çok önemli bir insan cevheri olduğunu vurgulayan Onural, "biz bu beyin gücünün hem Türkiye'deki toplumsal dönüşümde nasıl değerlendirilebileceği sorusuna hem de evrensel bilime nasıl katkıda bulunacağına odaklanmış durumdayız. Bizim için asıl olan insan ve gelecek nesil" dedi. Tanıtım toplantısında ise yine Başkan Onaral ve Özdinler TASSA'nın faaliyetlerine ve tanıtımına yönelik katılımcılara detaylı bilgi verdi. Toplantıda konuşan New York Başkonsolos Yardımcısı Zeynep Kızıltan, TASSA'nın Türkiye ile ABD arasında önemli bir köprü kurduğunu belirterek, New York Konsolosluğu olarak TASSA'ya her türlü yardımı yapmaya hazır olduklarını söyledi. Toplantı sonunda gazetecilerin soruları üzerine Başkan Onaral, New York bölgesinde çok zengin bir beyin ağı olduğunu kaydederek, TASSA'nın amacının bu cevheri harekete geçirmek ve "her yere adapte olabilen çok dünyalı gençler yetiştirmek" olduğunu söyledi. "Beyin göçüne inanmıyorum. Bizim Amerika'da olmamız Türkiye için bir kayıp değil, bence çok önemli bir kazanç. Sonuçta insan ülkesini seviyorsa nerede olursa olsun ülkesi için çalışacaktır. Toplantıya Türk-Amerikan toplumundan geniş bir kitle katıldı. TASSA'nın "www.tassausa.org" adresli internet sitesinden kuruluşla ilgili bilgiler alınabiliyor.


AB Komisyonu'nun çevreden sorumlu üyesi Stavros Dimas tarafından sunulan strateji kağıdı, Avrupa'yı bekleyen sel, kuraklık, aşırı sıcak hava dalgaları gibi tehlikelere dikkat çekiyor. Önlem alınmazsa Türkiye'nin de içinde bulunduğu güney bölgelerinde yaz aylarında sıcakların dayanılmaz bir seviyeye geleceği, bunun da su kaynaklarını tüketerek, yıllık yüzde 10 ila 30 civarında ürün kaybına yol açacağını belirtiliyor. Strateji kağıdında ayrıca aşırı sıcakların binlerce insanın ölümüne neden olacağı da yer alırken, Karadeniz Bölgesi'nde ısı artışının yıllık yaklaşık 5 dereceye yaklaşacağı uyarısı yapılıyor. Komisyon, hazırladığı raporda bu kötü senaryoyunun gerçekleşmesini önlemek için acil önlemler alınması gerektiğine dikkat çekiyor. AB'nin başta tarım, balıkçılık, bio çeşitliliğin korunması ve su yönetimi gibi politikalarına iklim değişikliğine uyum hedefleri eklenmesini öneriliyor. Ayrıca uyum stratejileri geliştirmek için erken hareket etmek, dünyanın iklim değişikliğine uyum ihtiyaçlarını AB'nin dış ilişkiler politikalarına entegre etmek ve bu alanda yeni ittifaklar yaratmak da komisyonun önerileri arasında yer alıyor. Strateji ve eylemleri analiz etmek üzere Avrupa iklim değişikliği danışma grubu oluşturmayı da planlayan AB Komisyonu, bu çalışmaların ilk adımı olarak 3 Temmuz'da Brüksel'de kapsamlı bir konferans düzenleyecek.


Nobel armağanı alan ilk müslüman ilim adamı olan Abdüsselam, 1926 yılında Pakistan sınırları dışında kalan Jhanga'da doğdu. Pakistanlı fizik bilgini Abdüsselam, Pencap ve Cambridge üniversitelerinden matematik ve fizik dallarında birinci olarak mezun oldu. 1951 yılında hazırladığı doktora teziyle kuvantum elektrodinamiğinde temel olacak bir çığır açtı ve aynı yıl Pencap Üniversitesi'ne profesör oldu. 1954 yılında Cambridge Üniversitesi'ne okutman tayin edilince, Pencap Üniversitesi'nden ayrıldı. 1957 yılında, Londra Üniversitesi'ndeki İmperal College'e teorik fizik profesörü olarak tayin edildi. Bundan sonra, Abdüsselam, dünya çapında pek çok akademi, çeşitli komisyon, ilmi dernek ve ilmi heyet üyeliklerinde bulundu. Aynı zamanda pek çok ilmi kuruluşun başkanlığına getirildi. 1970-1973 yılları arasında Birleşmiş Milletler Üniversitesi'nin Birleşmiş Milletler Kurucu Kurulu ve Vakıf üyesi oldu. 1971-1972'de Birleşmiş Milletler İlim ve Teknolojisi İstişari Komitesi'ne başkanlık etti. 1972-1978 arasında Milletlerarası Sırfi ve Tatbiki Fizik Birliği nin ikinci başkanlığını yaptı. 1976 yılında Guthire Madalyası Armağanı, 1978'de Accedamia Nazionale di XL'nin Malteuecci Madalyası, 1978'de Amerikan Fizik Enstitüsü'nün John Terrance Tate Madalyası, yine 1978'de İngiliz Kraliyet Akademisi'nin Kraliyet nişanını aldı. 1979'da, ABD Milli Eğitim Akademisi ve İtalyan Milli Lincei Akademisi'ne yabancı üye seçildi. Aynı yıl kendisine Nobel Fizik Armağanı verildi. Ayrıca, biri 9 Eylül 1981'de İstanbul Üniversitesi tarafından olmak üzere, dünyanın çeşitli üniversitelerinden 15'i aşkın fahri fen doktorluğu payesi vardır. Bugün bir taraftan Londra Ünivetsitesi İmperial College'de teorik fizik profesörlüğünü (1957'den beri) sürdürürken, diğer taraftan da Trieste'deki "Milletlerarası Fizik Merkezi"nin direktörlüğünü ifa etmektedir. Görüldüğü gibi, hayatının bütün devreleri milletlerarası başarılarla dolu olan Pakistanlı fizik ilim adamı Prof. Abdüsselam, ender yetişen İslam alimlerinden birisidir. Prof. Abdüsselam, 230'dan fazla orijinal çalışma yaptı. Bunlardan bir kısmını, aralarında birçok Türk fizikçilerinin de bulunduğu mesai arkadaşları ve öğrencileri ile hazırladı. Prof. Abdüsselam, bu çalışmalarında, İslamiyetin ilme verdiği önemi bilen ve bütün ilimlerin kaynağı olduğuna inanan, keşiflerini ona dayandıran bir müslümandır. savunur ve ilmi, Allah'ın sanatını anlama gayreti olarak tarif eder. Hatta ona Nobel armağanı kazandıran teorisini bile, ilahi sanatın bir kısmını anlayabilme lütfuna bağlar. Teorik fizikçiler, 1918'den beri, bu etkileşmelerden en az ikisinin veya hepsinin menşeinin aynı olduğunu isbat etmeye çalıştılar. Bu konuda çalışmalar yapan Einstein, bu işe 35 yılını verdiği halde tatminkar ve gözlemlere uygun düşen bir netice elde edememişti. Einstein'in gerçekleştiremediği bu teoriyi Profesör Abdüsselam gerçekleştirdi: İki ayrı tipten etkileşme aynı bir teorik model içerisinde deneylere uygun ve tatminkar bir şekilde izah ve tasvir edilebiliyordu, zayıf etkileşmeler ile elektromagnetik etkileşmeler aynı bir teorik çatı altında birleştirilebiliyordu. İşte Selam-Weinberg Teorisi'nin özü buydu. Abdüsselam, sadece fizikteki çalışmaları ile değil, idarecilik ve yöneticiliği ile de örnek gösterilecek bir şahsiyettir. Abdüsselam'a göre, müslümanlar ne zaman bu ayetlerin ışığında çalışmalar yaptılarsa büyük başarılar kazandılar ve sahalarında çığırlar açtılar. bulunduğunu belirtir ve bu ayetlerin müslümanları araştırmaya, tefekküre, akıllarının iyi bir şekilde kullanmaya çağırdığını söyler. Bunun için bütün müslümanları, bu gerçekler ışığında ilme gereken önemi vermelerini ve bugünkü geri kalmış durumlarından kurtulmaları gerektiğini söyler. Prof. Abdüsselam, milletlerarası ilmi kuruluşlarda iyi bir yönetici ve etkili bir organizatör olarak da görev yaptı. Bu konudaki en büyük eseri ve 19 yıl kesintisiz olarak direktörlüğünü yürüttüğü Teorik Fizik Merkezi'nin kurulmasıdır. Yine 1964 yılında, Milletlerarası Atom Enerjisi Ajansı'nın kurulmasını sağladı. Bu merkezin direktörlüğüne de Prof. Abdüsselam getirildi. Direktörlüğünü yürüttüğü Teorik Fizik Merkezi kanalıyla çeşitli ülkelerin, özellikle gelişmekte olan ülkelerin fizikçilerine büyük imkanlar sağlamaktadır. Bilhassa Türk fizikçilerine gösterdiği özel ilgi ve imkanlar oldukça geniştir. Türk fizikçiler, yaptıkları 80 civarında orijinal çalışmayla bu desteğe layık olduklarını göstermişlerdir. Profesör Abdüsselam, milletlerarası ilmi kuruluşlarda tesirli bir organizatör ve idareci olarak da görev yaptı. Bu konuda en büyük eseri hiç şüphesiz Trieste'deki Teorik Fizik Merkezi'nin kurulması hususunda oldu. 1960'ta Milletlerarası Atom Enerjisi Ajansı'nın Genel Konferansına Pakistan guvernörü olarak katıldı. Bu merkezin kurulması gerektiği fikrini ilk defa ortaya attı ve ilgilileri, dört sene boyunca ikna etmeye çalıştı. 1964'te de merkezin kurulmasını sağladı. Bu merkez İtalyan hükümetiyle Milletlerarası Atom Enerjisi Ajansı'nın patronajı altında kuruldu ve direktörlüğüne Prof. Abdüsselam getirildi. Profesör Abdüsselam, fizik alanında büyük hizmetler yaptı. O fiziği, milletleri yaklaştırıp kaynaştırmada güçlü bir faktör olarak kullanmasını bildi. Türk fizikçilerine de fazlasıyla ilgi gösterdi ve maddi-manevi yardımlarda bulundu. Türk fiziğinin gelişmesine çalıştı. İstanbul Üniversitesi, bu hizmetlerinden dolayı Prof. Abdüsselam'a 9 Eylül 1981'de, Fahri Fen Doktoru payesi verdi.


Birkaç yıl öncesine kadar bu soruların cevabını hiç kimse bilmiyordu. Açıkçası, burada bile, yani dünyada, fizikçiler kaynayan sıvıların komplike davranışlarını açıklamakta zorluk çekiyor. Belki uzayda kaynama çok daha şaşırtıcı çıkabilir. Bunlar çok önemli sorular çünkü kaynama sadece kahve fincanında değil, aynı zamanda uzay araçlarının soğutma ve güç ünitelerinde de gerçekleşiyor. Bu yüzden mühendisler uzayda kaynamanın nasıl gerçekleştiğini bilmek istiyorlar. 1990'ların başında Michigan Üniversitesi ve NASA'dan bir grup bilim adamı ve mühendis bunu bulmaya karar verdi. Sıvı olarak freon soğutucusu kullanarak; 1992-1996 yılları arasında 5 görev boyunca, bir uzay mekiğinde, bir seri kaynama deneyi yürüttüler. Böylece dünyada kaynayan sıvılar ile yörüngede kaynayan sıvılar arasında şaşırtıcı farklılıklar buldular. Örneğin; ağırlıksız ortamda kaynayan sıvı binlerce köpüren baloncuk üretmek yerine küçük olanları yutan bir, dev, dalgalı baloncuk yarattı. Eğlence değerinin yanı sıra, bu deney basit bir meraktan çok daha fazlasıydı. Sıvıların uzayda nasıl kaynadığını öğrenmek; uzay için daha uygun soğutma sistemlerinin tasarlanması gibi pek çok önemli konuya önderlik etti. Ve belki bir gün bu bilgi, güneşin sıvıları kaynatması prensibine dayalı dizayn edilen güç ünitelerinin uzay istasyonlarında kullanılmasını sağlar.


Bu soru farklı farklı şekillerde karşınıza çıkabilecek sorulardan birisidir. Örneğin 'aynı yükseklikten bırakılan 1000 kg kütleli demir mi yoksa 100 gr kütleli elma mı yere daha çabuk ulaşır?' şeklinde de bu soruyu ifade edebiliriz. Hayır. Bir cismin kütlesinin veya ağırlığının cismin düşüş süresi üzerinde bir etkisi yoktur. Eğer bir cismin daha ağır olduğu söyleniyorsa, bu o cisme dünya tarafından etki ettirilen kütle çekim kuvvetinin daha fazla olduğu anlamına gelir. Ağırlık arttıkça kütle artacak, ancak yerçekimi ivmesi sabit kalacaktır. Ağırlık = m.g ifadesinden de görebileceğimiz üzere G/m oranı daima g olarak gösterilen yerçekimi ivmesine (yaklaşık olarak 9,8 m/s2) eşit olacaktır. Bu ise düşen cismin kütlesi ne olursa olsun her saniye de hızını 9,8 m/s kadar arttıracağını söylemektedir. Yani aynı anda serbest bıraktığımız cisimler kütleleri ne olursa olsun aynı zaman aralığında aynı miktarda yer değiştireceklerdir . Ancak cisimlerin içinde yer aldığı ortamın cisimler üzerinde oluşturacağı direnç kuvvetleri cismin geometrisine bağlı olarak değişiklik gösterebileceğinden ötürü uzun mesafe düşüşlerinde bu dirence bağlı olarak düşme sürelerinde farklılıklar oluşmasına neden olabilir.


Size harika bir gösteri daha. Saçınızın kuru olduğuna emin olun bu gösteriye başlamadan 🙂 Bu gösteri için saçınız ve saçınızı taramakta kullanacağınız bir tarağa ihtiyacınız olacak. 1. Bu gösteriyi bir lavaboda yapacaksınız. Musluğun altına bir kap koyun ki suyu boşa harcamayın. 2. Musluktan ince bir su akıntısı elde edecek şekilde musluğu ayarlayın. 3. Musluktan akan suyu ayarladıktan sonra suyu öylece bırakın ve plastik tarağınız ile saçınızı taramaya başlayın. Bir dakika civarı saçınızı tarayın. 4. Şimdi tarağınızı akan suya yaklaştırın ama kesinlikle suya dokundurmayın. Su akışını izleyin. Nasıl, şaşırdınız mı?. Su akışının eğildiğini göreceksiniz, bunun sebebi elektriksel kuvvettir. Evet doğru duydunuz elektriksel kuvvet. Tarak ile saçınızı taradığınızda tarak elektron kazanarak negatif elektrikle yüklenir. Böylece statik elektrikle yüklü bir cisim elde etmiş oluruz. Bu tarağı su akışına yaklaştırdığımızda elektrostatik bir çekme kuvveti oluşur ve su akışı tarağa doğru yaklaşır.


Kanada'da bir grup araştırmacı çene hareketleri ile elektrik enerjisi üretebilen bir çene kemeri geliştirdiler. Bu araç yardımı ile yeme, çiğneme ve konuşma gibi olaylar sırasında elektrik enerjisi üretilmesi ve üretilen enerjinin işitme cihazları ve iletişim araçları gibi giyilebilir çeşitli elektronik cihazlarda kullanılması ümit ediliyor. Geliştirilen aracın performans sonuçları bugün yani 17 Eylül tarihi itibari ile Smart Materials and Structures dergisinde yayınlandı. Çene hareketlerinin insan vücudunda elektrik üretim amacı ile kullanılabilecek hareketlerden en çok ümit vaat eden hareket olduğunu belirten araştırmacılar bu sayede ortalama 7 mW gücün sadece yemekler sırasında elde edilebileceğini öne sürmekteler. Montreal Kanada'da bulunan Sonomax-ETS Industrial Research Chair in In-ear Technologies 'da geliştirilen bu araçta piezoelectric fiber composites kullanıldı. PFC esnetildiğinde elektrik üretebilen bir tür piezoelectric akıllı materyal olup bütünleşik elektrotlar ve yapışkan bir polimer matristen oluşmaktadır. Yapılan testlerde, katılımcı kişi 60 saniye boyunca sakız çiğnediği ve bunun sonucunda 18 W güç elde edilebildiğini belirten araştırmacılar bunun ise hala bu konuda alınması gereken çok yol olduğunu göstermekte olduğunu söylemekteler. 7 mW gibi bir rakamı düşününce çalışmanın daha henüz çok temel aşamalarda olduğunu söyleyebiliriz ancak bu konuda ilk gelişmelerden biri olduğu için de dikkate alınması gerektiğini düşünüyoruz. Çalışma ile ilgili detaylı bilgilerin yer aldığı basın bültenine http://www.eurekalert.org/pub_releases/2014-09/iop-mc091514.php adresinden erişebilirsiniz.


Evet bu da oldu. Araştırmacılar, üstlerinde bulunan sıvı ve parçacıkların ne olduğunu anlayıp aktif olarak onları kontrol edebilen yüzey geliştirdiler. Massachusetts Teknoloji Enstitüsü ve Suudi Arabistan'dan araştırmacılar, üstlerinde bulunan sıvı ve parçacıkların hareketlerini aktif olarak kontrol edebilen yüzeyler oluşturabilmek için yeni bir yöntem geliştirdiler. Bu çalışma, yeni biomedikal yüzeyler veya üstlerinde bulunan kiri ve tozu kendi kendine temizleyebilen güneş panelleri üretilmesinin yolunu açabilecek. Çalışmanın sonuçları Applied Physics Letters dergisinde yayınlandı. Araştırmacılar, önceki çalışmalarda geliştirilen yüzeylerin çoğunlukla pasif olduğunu ve üstlerindeki parçacıkları genel olarak yer çekiminden faydalanarak üstlerinde bulunan parçacık ve sıvıları hareket ettirdiklerini belirtirken, kendi geliştirdikleri yöntemde manyetik alan gibi dış alanların kullanılarak yüzey üzerinde bulunan şeyleri daha hassas bir şekilde tam olarak kontrol edebileceklerini söylüyorlar. Yüzey üzerinde kullanılan ince manyetik örtü damla ve parçacıkları tabaka boyunca manyetik olarak hareket ettirmektedir. Yaklaşık olarak 10 nanometre çapındaki ufak ferromanyetik parçacıklar, gerektiğinde oldukça hassas bir kontrol mekanizması sunmaktadır. Farklı araştırmalarda geliştirilen ve yine manytiklik özelliğini kullanan aktif yüzeylerin üzerlerinde hareket edecek parçacıkların da manyetik özelliklere sahip olmasını gerektirdiği ve oldukça yüksek manyetik alanlar yardımıyla bu parçacıkların yüzey üzerinde hareket ettirilebildiğini belirten araştırmacılar, kendi çalışmalarında geliştirilen yöntemde ise neredeyse sürtünmesiz süper kaygan bir yüzeyde çok daha az kuvvetle yüksek hızlarda hareketin sağlandığını söylemekteler. Çalışma ile ilgili detaylara http://newsoffice.mit.edu/2014/surfaces-can-control-how-fluids-particles-move-0801 adresinden ulaşabilirsiniz.


Osmanlılar zamanında yetişen büyük evliya ve İstanbul'un manevi fatihi. İsmi, Muhammed bin Hamza'dır. Saçının sakalının ak olması veya beyaz elbiseler giymesinden dolayı Akşeyh veya Akşemseddin lakaplarıyla meşhur olmuştur. Evliyanın büyüklerinden Şihabüddin Sühreverdi'nin neslinden olup, soyu hazret-i Ebu Bekr-i Sıddik'a kadar ulaşır. 1390 (H. 792) senesinde Şam'da doğdu. 1460 (H.864)da Bolu'nun Göynük ilçesinde vefat etti. Küçük yaşta ilim tahsiline başlayan Akşemseddin Kur'an-ı kerimi ezberledi. Yedi yaşında babası ile Anadolu'ya gelip, o tarihte Amasya'ya bağlı olan Kavak nahiyesine yerleşti. Alim ve veli bir zat olan babası vefat edince, tahsiline devam etti. Genç yaşta akli ve nakli ilimlerde akranlarından daha üstün derecelere ulaştı. İlim tahsilini tamamladıktan sonra, Osmancık'a müderris oldu. İlim öğretmekle ve nefsinin terbiyesiyle meşgulken, tasavvufa yönelip, Ankara'da bulunan zamanın büyük velisi Hacı Bayram-ı Veli'ye talebe olmak üzere gitti. Fakat ona talebe olamadı. Halep'te bulunan Şeyh Zeynüddin'e talebe olmak için Halep'e giderken, gördüğü bir rüya üzerine Hacı Bayram-ı Veli'ye talebe olmak üzere Ankara'ya geri döndü. Hacı Bayram-ı Veli tarafından kabul edilip, onun sohbetinde tasavvuf yolunun bütün inceliklerini öğrendi ve Hacı Bayram-ı Veli'den icazet aldı. Aynı zamanda tıp ilminde de kendini yetiştiren Akşemseddin, bulaşıcı hastalıklar üzerinde çalıştı. Araştırmalar sonunda Maddet-ül-Hayat adlı eserinde: "Hastalıkların insanlarda birer birer ortaya çıktığını sanmak yanlıştır. Hastalıklar insandan insana bulaşmak suretiyle geçer. Bu bulaşma gözle görülemeyecek kadar küçük fakat canlı tohumlar vasıtasıyla olur." diyerek, bundan beş yüz sene önce mikrobun tarifini yaptı. Pasteur'un teknik aletlerle Akşemseddin'den dört asır sonra varabildiği neticeyi dünyada ilk defa haber verdi. Buna rağmen mikrop teorisi yanlış olarak Pasteur'a mal edilmiştir. Aynı zamanda ilk kanser araştırmacılarından olan Akşemseddin, o devirde seratan denilen bu hastalıkla çok uğraştı. Sadrazam Çandarlı Halil Paşanın oğlu Kazasker Süleyman Çelebi'yi tedavi etti. Ayrıca hangi hastalıkların hangi bitkilerden hazırlanan ilaçlarla tedavi edileceğine dair bilgiler ve formüller ortaya koydu.rnrnAkşemseddin, zahiri ve batıni ilimleri bilen birçok alim yetiştirdi. Oğulları Muhammed Sa'dullah, Muhammed Fazlullah, Muhammed Nurullah, Muhammed Emrullah, Muhmmed Nasrullah, Muhammed Mir-ul-Huda ve Muhammed Hamdullah ile Harizat-üş-Şami Mısırlıoğlu, Abdurrahim Karahisari, Muslihuddin İskilibi ve İbrahim Tennuri bunlardan bazılarıdır.rnrnFatih Sultan Mehmed Han muhteşem ordusuyla İstanbul'un fethine çıktığında, Akşemseddin, Akbıyık Sultan, Molla Fenari, Molla Gürani, Şeyh Sinan gibi meşhur veliler ve alimler de talebeleriyle birlikte orduya katıldılar. Akşemseddin hazretleri savaş esnasında Sultan'a gerekli tavsiyelerde bulunarak, yeni müjdeler veriyordu. Kuşatmanın uzaması ve Sultan'ın ısrarı üzerine ve Allahü tealanın izni ile fethin ne gün olacağını bildiren Akşemseddin, Sultan şehre girerken yanında yer aldı. Fetih ordusu İstanbul'a girdikten sonra İslamiyetin harple ilgili hukukunun gözetilmesini genç Padişah'a hatırlattı ve buna göre hareket edilmesini bildirdi. Sultan'ın Eshab-ı kiramdan Ebu Eyyub el-Ensari'nin kabrinin bulunduğu yeri sorması üzerine:rnrn"Şu karşı yakadaki tepenin eteğinde bir nur görüyorum. Orada olmalıdır." cevabını verdi.rnrnDaha sonra orası kazıldı ve Eyyub Sultan'ın kabri ortaya çıktı. Fatih Sultan Mehmed Han, Ebu Eyyub el-Ensari'nin kabr-i şerifinin üzerine bir türbe,yanına bir cami ve ilim öğrenmek için gelen talebelerin kalabileceği odalar inşa ettirdi. Sultan, Akşemseddin'den İstanbul'da kalmasını istediyse de, Akşemseddin Padişah'ın bu teklifini kabul etmedi.rnrnAkşemseddin, İstanbul'un fethinden sonra, Göynük'e yerleşti ve vefatına kadar orada kaldı. Göynük'e yerleştikten sonra, bir taraftan ahiret hazırlığı yapıyor, diğer taraftan da küçük oğlu Hamdullah'ın ilim ve terbiyesi ile meşgul oluyordu. Bu küçük oğlum, yetim, zelil kalır, yoksa, bu zahmeti çok dünyadan göçerdim. derdi. Bir gün hanımının; Göçerdim dersin yine göçmezsin! demesi üzerine; Göçeyim! deyip mescide girdi. Akrabasını ve evladını toplayıp, vasiyetini yaptı. Helalleşip veda etti. Yasin-i şerifi okumaya başladı. Sünnet üzere yatıp temiz ruhunu teslim etti (1460). Göynük'teki tarihi Süleyman Paşa Caminin bahçesine defnedildi. Daha sonra oğullarının kabri ile beraber bir türbe içine alındı. 1) Risalet-ün-Nuriyye: Tasavvufa ve tasavvuf ehline dil uzatanlara cevab mahiyetindedir. Arapça olup, kardeşi Hacı Ali tarafından Türkçe'ye çevrilmiştir. 4) Risale-i Şerh-i Ahval-i Hacı Bayram-ı Veli,


çözerek, İngiltere'nin II. Dünya Savaşı'ndan kayıpsız çıkmasını sağladı. buydu. Turing'in yaşamı, bir dehanın hayret veren yaratıcılığının, ve toplumdan uzak bir genç olarak amatör fen projelerine ilgi duydu. Çocuğun Bilmesi Gereken Doğa Mucizeleri) adlı kitabı okudu ve bu, gizemleri keşfetti. Örneğin, canlıların tek bir hücreden oluşması gibi. 1934 te, sınıfını birincilikle bitirerek mezun oldu. Bu başarısı, kazanmasına yol açmış ve ömür boyu araştırma yapma fırsatı doğurmuştu. yaşadığı beyin fırtınası, yaşamını ve 20. yüzyılı değiştirecekti. çıkarak, matematik problemlerini çözebilecek bir yöntem aradı. matematikçilerinden Max Newman'ın derslerinde duymuştu. Max Newman, ediyordu.Matematikçiler için mekanik yöntem zahmetli bir yol. Örneğin, özünü yakalayabilmeliydi. Turing, Decidability Problemın çözümünün, bu düşünceleriyle, dünya çapında bir matematikçi olarak kabul ediliyor. etti. Sözgelimi, A harfi G, G de A şeklinde çözülüyordu. Bu harika bir adımdı ve Turing'in bu fikrinden hareketle İngiltere, kullandıklarını saptadı. Henüz 29 yaşındaki Turing ile meslektaşları, başlayan elektronik teknolojisini denemeye karar verdiler. Sonuç, Clossus adlı bir makineydi. Bir oda büyüklüğündeki cihaz, girmelerini sağlamış ve bu da Hitler'in mağlubiyetiyle sonuçlanmıştı. bağlı olarak sayısız yaşam kurtardığını belirtiyorlar. Ayrıca cihaz, düşünebilir mi? sorusunun yanıtını bulmak için testler yapmıştı. göre, hücrelerin bunu nasıl gerçekleştirdiği biraz gizemliydi. Turing, seçeneği vardı: hapis ya da hormon tedavisi. çözme merkezi GCHQ'a yürüttüğü danışmanlığına son verildi. Ayrıca,


Albert Abraham Michelson Strelno 'da 19 aralık 1852'de doğdu. Doğumundan iki yıl sonra ailesi Virginia City 'ye taşındı. Fakat daha sonra San Francisco'ya gittiler. Michelson burada 1969 yılında liseyi bitirdi. Başkan Grant tarafından U.S. Naval Academy 'ye çağrıldı. Teğmen olarak mezun olduktan sonra iki yıl gemiyle gezdi. Daha sonra Amiral Sampson'un yanında akademide fizik ve kimya öğretmenliği yaptı. 1879'da Denizcilik almanak ofisinde çalıştı. Avrupa'ya gitti, orada Berlin Universite'si, Heidelberg, ve Paris' teki College de France and Ecole Polytechnique okullarını ziyaret etti. 1883 'de deniz kuvvetlerinden istifa etti. Cleveland, Ohio' da uygulama okulu fizik profesörü oldu. 1890 da Clark University' Worcester, Massachusetts de aynı pozisyondaki görevi kabul etti. Ve 1892'de yeni kurulan Chicago Universite'sinde fizik profesörü ve bölüm başkanı oldu. I. dünya savaşı sırasında Deniz kuvvetlerine tekrar katıldı. 1918'de Chicago'ya geri döndü. Michelson, 1929 yılında Mount Wilson Observatory' de çalışmak üzere istifa etti. Kariyeri boyunca fiziğin çeşitli dallarıyla ilgilendi. Onun özel bir yeteneği olduğu anlaşılan optikte başarı sağladı. Işığın hızını ilk olarak 1881 'de inanılmaz bir duyarlılıkla ölçtü. Dünyanın hareketinin, ışık hızının ölçümündeki etkisini ölçen interferometre'yi keşfetti. Profesör E. W. Morley' le birlikte interferometre'yi kullanarak ışığın bütün dahili sistemlerde aynı hızda ilerlediğini gösterdi. Interferometre ayrıca istenilen mesafeyi dalgaboyu cinsinden büyük bir duyarlılıkla ölçmek içinde kullanılıyordu. Uluslararası ağırlık ve ölçü birimleri komitesinin isteği üzerine standart metreyi Kadmiyum ışığının dalgaboyu cinsinden ölçtü. Echelon spectroscope'unu buldu ve savaş yıllarında deniz kuvvetlerindeki çalışmalarıyla burası için aletler geliştirdi. U.S. deniz kuvvetleri araç gereçleri arasında yer alan mesafe ölçeri bunlardan biridir. Sivil yaşama döndüğünde daha çok astronomi ile ilgilendi. 1920'de ışık girişimini kullanarak ve interferometre'nin gelişmiş şekliyle, Betelgeuse yıldızının çapını ölçtü. Bu ölçüm aynı zamanda ilk defa bir yıldızın büyüklüğünün doğru olarak tesbitidir. Michelson'un birçok bilimsel dergide yazıları yayımlandı. Bunlardan bazıları Velocity of Light (1902) Light Waves and their Uses (1899-1903), ve Studies in Optics (1927) dir. Michelson Amerika ve on Avrupa ülkesinde birçok etkili topluluğa üye olmuştur. O American Physical Society (1900) 'nin , American Association for the Advancement of Science (1910-1911)'ın, ve National Academy of Sciences (1923-1927) 'ın başkanlığınıda yaptı. Ayrıca Royal Astronomical Society, the Royal Society of London ve the Optical Society, an Associate of l'Academie Française'ninde bir üyesiydi. Aldıkları birçok ödül arasında Matteucci Medal , 1904; Copley Medal , 1907; Elliot Cresson Medal , 1912; Draper Medal , 1916; Franklin Medal , Medal of the Royal Astronomical Society, 1923; ve Duddell Medal , 1929 yer alır. Michelson Edna Stanton ile 1899'da evlendi. Bir oğlu ve 3 kızı vardı. 1931'de öldü.