Bunlardan biri, yolculuk sırasında ihtiyacından fazla suyu olup da onu öteki yolculardan esirgeyen kimse. Diğeri, ticaret malını ikindiden sonra satarken, onu şu kadar fiyata aldım diye yemin eden, gerçek hiç de öyle olmadığı halde müşteri kendine inandıran kimse. Öteki de, bir devlet başkanına dünyalık hatırına biat sözü veren, kendisine para pul verilirse sözünde duran, verilmezse sözünden cayan kimsedir. Hadisi Nasıl Anlamalıyız? Hadisimizde üç bahtsız insandan söz edilmektedir. Bunların bahtsızlığı şuradan gelmektedir: Allah Teala kıyamet gününde onlara değer vermeyecek, kendilerinden hoşnut olduğunu gösteren yumuşak bir üslupla konuşmayacak, belki de kendilerine yüz vermeyecektir. Yüzlerine merhametle bakmayacaktır. Kendilerini günah kirinden anındırıp temize çıkarmayacak, iyiliklerini dile getirip anmayacaktır. Onları acıklı bir azaba uğratacaktır. Bir mü'minin şu dünyadaki asıl hedefi Cenab-i Hakk i kendinden memnun etmek, O' nun rizasını kazanmak, merhametini elde etmek, lutfu keremiyle günahlarını bağışlatıp cennete ve cemalullaha kavuşmak, diğer bir ifadeyle cehennemin acıklı azabından kurtulmaktır. Allah a verdikleri sözü, ettikleri yemini az bir bedelle değiştirenlere gelince, onların ahirette bir nasibi olmayacaktır, Allah kıyamet gününde onlarla konuşmayacak, onlara bakmayacak, onları temize çıkarmayacaktır; onları acı bir azab beklemektedir (Al-i İmran suresi, 77) Bu bahtsız insanların ilki, çölde bulunduğu sırada yanında ihtiyacından fazla su olup da onu diğer yolculardan esirgeyen kimsedir. Onun bahtsızlığının sebebi, Allah in kendisine esirgemeden verdiği bir nimeti, kendisinin insanlardan esirgemesidir. Böyle bir hal o kimsenin son derece cimri, üstelik kendinden başkasını düşünmeyen çıkarcı biri olduğunu gösterir ki, bu sıfatlar Cenab-i Hakk in hiç sevmediği kötü huylardır. Bu sebeple o kimseye kıyamet gününde, mademki sen ihtiyacından fazla suyu benim kulumdan esirgedin, ben de bugün rahmetimi senden esirgiyorum, diyecektir. İkinci talihsiz insan, ahireti kazanacağı yerde, dünya malı kazanacağım diye insanları aldatmaktan çekinmeyen kimsedir. Bu adam ikindiden sonra, yani akşamın yaklaştığı, pazarın bitmek üzere olduğu, dolayısıyla herkesin bir an önce ihtiyacını temin etmeye çalıştığı bir saatte, bu malı şu kadar fiyata aldım veya ona şu kadar para verdiler de satmadım diye yeminler ederek malına müşteri çekmeye çalışan, gerçek hiç de öyle olmadığı halde müşteriyi kandırmaya gayret eden ve neticede saf insanları kendisine inandıran kötü bir tüccardır. O da bu davranışlarıyla Cenab- Hakk' in gazabını hak eder; Onun merhametini ve rızasını kazanamaz. Üçüncü kötü kişi ise, devlet idaresi gibi önemli bir konuyu menfaatine alet eden çıkarcıdır. Bu çirkin davranış, memleketimizde daha çok seçimler söz konusu olunca gündeme gelmektedir. Bazı adayların seçmenleri bazı menfaatler karşılığında elde ettiği bilinmektedir. Milletvekili, belediye seçimleri gibi önemli hadiseler memleketi, din ve devleti doğrudan alaakadar ettiği için, o konularda menfaatin kesinlikle düşünülmemesi, sırf Allah rızası için hareket edilmesi gerekir. Kişinin insanca ve müslümanca yaşaması bu seçimlerin isabetli bir şekilde yapılmasına ve işin ehliyetli kişilere teslim edilmesine bağlıdır. Böylesine önemli bir konuda şahsi çıkarını ön planda tutan kişiler, hadisimizin başında buyurulduğu gibi, kıyamet gününde Cenabı Hakkın kendileriyle konuşmamasını, yüzlerine bakmamasını ve neticede kendilerini acıklı azaba uğratmasını hak etmiş olurlar. Ayrıca ağır ceza alacaklar arasında en büyüklerinden bir tanesi de zina eden yaşlıdır. Yaşını başını almış bir kimse artık olgunlaşmalı, doğruyu yanlışı görmeli, yaklaşmakta olduğu sonu fark etmelidir. Ömrü gaflet içinde geçmişse, kendine çeki düzen vererek haramlardan uzak durmalıdır. Gençlik uçup gittiği, eski gücü yittiği, vücudu artık iflas ettiği için zinaya yaklaşmamalıdır. Şayet yaşlı bir kimse böyle yapmamış, gençlere bile yasaklanmış olan bir günaha devam etmişse, Allah Teala ona iltifat buyurmayacaktır. Daha da önemlisi, herkesin gideceği o dönülmez yolu, ihtiyarın herkesten iyi fark etmesi icap eder. 2. Falcılara, kahinlere, sihirbazlara, gaipten haber verdiklerini iddia edenlere inanmak ve kapılmak. 5. Kur'an-ı Kerim'i ezberleyip unutmak; okumasını öğrendikten sonra unutmak. 6. Dünyaya muhabbet etmek/bağlanmak. Dünya muhabbetine düşüp ahireti unutmak, dini vazifeleri terk etmek. 7. Hz. Peygamber 'e yalan/hilaf söz isnad etmek, onun söylemediği bir sözü söylemek. 8. Hz. Peygamber 'in ashabına/sahabeye dil uzatmak/kötü söz söylemek ve onlara sövmek. 9. Mukaddesata küfretmek, bunları alaya almak. Allah'ın tek affetmediği günah ise kendisine şirk koşmaktır.


Ben Gönen'de doğdum. Yirmi yıldan beri görmediğim bu kasaba hayalimde artık seraplaştı. Birçok yerleri unutulan eski, uzak bir rüya gibi oldu. O zaman genç bir yüzbaşı olan babamla her vakit önünden geçtiğimiz Çarşı Camiini, karşısındaki küçük, harap şadırvanı, içinde binlerce kereste tomruğu yüzen nehirciği, bazen yıkanmaya gittiğimiz sıcak sulu hamamın derin havuzunu şimdi hatırlamaya çalışırım. Fakat beyaz bir nisyan dumanı önüme yığılır. Renkleri siler, şekilleri kaybeder. Pek uzun gurbetlerden sonra vatanına dönen bir adam doğduğu yerin ufkunu koyu bir sis altında bulup da sevdiği şeyleri uzaktan bir an evvel göremediği için nasıl mahzun olursa, ben de tıpkı böyle meraka, sabırsızlığa benzer bir elem duyarım. O her akşam sürülerle mandaların, ineklerin geçtiği tozlu, taşsız yollar, yosunlu, siyah kiremitli çatılar, yıkılacakmış gibi duran büyük duvarlar, küçük, ahşap köprüler, nihayetsiz tarlalar, alçak çitler hep bu duman içinde erir. Yalnız evimizle mektebi gözümün önüne getirebilirim. Büyük bir bahçe... Ortasında köşk tarzında yapılmış bembeyaz bir ev.. Sağ köşesinde her vakit oturduğumuz beyaz perdeli oda... Sabahları annem beni bir bebek gibi pencerenin kenarına oturtur, dersimi tekrar ettirir, sütümü içirirdi. Bu Pencereden görünen avlunun öbür tarafında bulunan büyük nisyan: unutkanlık büyük toprak rengindeki binanın camsız, kapaksız tek bir penceresi vardı. Bu siyah delik beni çok korkuturdu. Yemeklerimizi pişiren, çamaşırlarımızı yıkayan, tahtalarımızı silen, babamın atına yem veren, av köpeklerine bakan hizmetçimiz Abil Ana'nın her gece anlattığı korkunç, bitmez hikayelerdeki ayıyı, bu karanlık pencerede görür gibi olurdum. Bu vehim ile, rüya dinlemek, tabir etmek merakında olan zavallı anneme, her sabah ayılı rüyalar uydurur iri, kızgın bir ayının beni kapıp dağa götürdüğünü, ormandaki inine kapadığını, kollarımı bağladığını, burnumu, dudaklarımı yediğini, sonra Bayramiç yolundaki su değirmeninin çarkına attığını söyler, ona birçok Hayırdır inşallah... dedirtirdim. Tabir ederken benim büyük bir adam, büyük bir bey, büyük bir paşa olacağımı, bana kimsenin fenalık yapamayacağını temin ettikçe, yalan söylediğimi unutur, ne kadar sevinirdim. Mektep bir katlı, duvarları badanasız idi. Kapıdan girilince üstü kapalı bir avlu vardı. Daha ilerisinde küçük, ağaçsız bir bahçe... Bahçenin nihayetinde ayakyolu, gayet kocaman aptes fıçısı.. Erkek çocuklarla kızlar karmakarışık otururlar, beraber okur, beraber oynarlardı. Büyük Hoca dediğimiz kınalı, seyrek saçlı, kambur, uzun boylu, ihtiyar, bunak bir kadındı. Mavi gözleri pek sert parlar, gaga gibi iri, sarı burnuyla, tüyleri dökülmüş hain, hasta bir çaylağa benzerdi. Küçük Hoca erkekti. Büyük Hocanın oğlu idi. Çocuklar ondan hiç korkmazlardı. Galiba biraz aptalca idi. Ben arkadaki rahlelerde, Büyük Hocanın en uzun sopasını uzatamadığı bir yerde otururdum. Kızlar, belki saçlarımın açık sarı olmasından, bana hep Ak Bey derlerdi. Erkek çocukların büyücekleri ya ismimi söylerler, yahut Yüzbaşı oğlu diye çağırırlardı. Sınıf kapısının açılmayan kanadında sallanan geldi-gitti levhası yassı, cansız bir yüz gibi bize bakar, kalın duvarları tavana yakın dar pencerelerinden giren donuk bir aydınlık durmadan bağıran, haykırarak okuyan çocukların susmaz, keskin çığlıklarıyla sanki daha ziyade ağırlaşır, bulanırdı. Mektepte yalnız bir tür ceza vardı: Dayak... Büyük kabahatliler, hatta kızlar bile falakaya yatarlardı. Falakadan korkmayan, titremeyen yoktu. Hayır, sen koparmamıştın. öbür çocuğun kopardığını ben gözümle gördüm. Israr edemedi. Yüzüme baktı. Bir an öyle durdu. Eğer hocaya söylemeyeceğime yemin edersem, saklamayacaktı. Anlatacaktı. Biz birbirimizin kanlarını içeriz. Buna and içmek derler. And içenler kan kardeşi olurlar. Birbirlerine ölünceye kadar yardım ederler, imdada koşarlar. Sonra dikkat ettim, mektepte birçok çocuk, birbirleriyle and içmişlerdi. Kan kardeşi idiler. Hatta bazı kızlar bile kendi aralarında and içmişlerdi. Bir gün, bu yeni öğrendiğim adetin nasıl yapıldığını da gördüm. Yine arka rahlelerde idi. Küçük Hoca aptes almak için dışarı çıkmıştı. Büyük Hoca, arkasını bize çevirmiş, yavaş yavaş, bir sümüklüböcek kadar ağır, namazını kılıyordu. İki çocuk tahta saplı bir çakı ile kollarını çizdiler. Çıkan büyük kırmızı damlayı kolları üzerinde bu çizgiye sürdüler. Kanlarını karıştırdılar. Sonra birbirlerinin kollarını emdiler. Seyrine baktık! diye bağrışırlar, ellerini yumruk yaparak ona karşı dururlardı. Mıstık hiç kızmazdı. Gülerdi. Biz de bazen bu beyitleri bağırarak tekrarlar, eğlenirdik. Bu iki minimini beyit benim hayalime bile tesir etmişti. Rüyamda, birçok arsız kızın onu büyük bir muhacir arabasına sıkıştırarak, etrafına üç mum yakarak seyrine baktıklarını görürdüm. Niçin Mıstık öyle uslu dururdu? Niçin birden fırlayıp bu kızlara birkaç tokat atmaz, sıkıştığı katran kokulu arabadan kurtulmazdı? Hepimizden kuvvetli o idi. Sanki adı gibi her tarafı yuvarlaktı; başı, kolları, bacakları, vücudu... Hatta elleri... Bütün çocukları güreşte yenerdi. Yazın, her cuma sabahı, büyük bir deste söğüt dalı getirirdi. Canım ne zararı var? diye ısrar ettim. Kan değil mi? Hepsi bir... Ha koldan, ha parmaktan... Haydi, haydi!. Razı oldu. Elimden aldığı çakı ile kolunu, hatta biraz derince kesti. Kanı o kadar koyu idi ki, akmıyor, bir damla halinde kabarıyor, büyüyordu. Parmağımın kanı ile karıştırdık. Evvela ben emdim. Bu tuzlu, sıcak bir şeydi. Sonra o da benim parmağımı emdi. Bilmiyorum aradan ne kadar zaman geçti. Belki altı ay... Belki bir yıl... Mıstık'la kan kardeşi olduğumuzu adeta unutmuştum. Yine beraber oynuyor, mektepten eve beraber dönüyorduk. Bir gün hava pek sıcaktı. Büyük Hoca bizi azat etti. Tıpkı perşembe günü gibi... Mıstık'la sokağın tozları içinde yavaş yavaş yürüyorduk. Ben fesimin altına mendilimi koymuştum. Terimi silmediğim için yüzüm sırılsıklam idi. Büyük, geniş bir yoldan geçiyorduk. Kenarda yıkık bir duvarın temelleri vardı. Birdenbire karşıdan iri, kara bir köpek çıktı. Koşarak geliyordu. Arkasından, bir kaç adam, kalın sopalarla kovalıyorlardı. Bize, Kaçınız, kaçınız, sıracak! diye bağırdılar. Korktuk, şaşırdık. Öyle kaldık. Evvela ben biraz kendimi toplayarak, Aman, kaçalım! dedim. Gözleri ateş gibi parlayan köpek bize yetişmişti. O vakit Mıstık, Sen arkama saklan! diye haykırdı, önüme geçti. Köpek onun üzerine hücum etti. İlkin hızla birbirlerine çarptılar. Sonra tıpkı güreşir gibi boğaz boğaza geldiler. Köpek de ayağa kalkmıştı. Biraz böyle savaştıktan sonra ikisi de yere yuvarlandılar. Mıstık'ın küçük fesi, mavi yemenisi düştü. Bu muharebe bana pek uzun geldi. Titriyordum. Sopalı amcalar yetiştiler. Köpeğe odunlarının bütün kuvvetiyle birkaç tane indirdiler. Mıstık kurtuldu. Zavallının kollarından, burnundan kan akıyordu. Köpek, kuyruğunu bacaklarının arasına sıkıştırmış, ağzı yerde, dörtnala kaçtı. Mıstık, Bir şey yok... Acımıyor... Biraz çizildi... diyordu. Evine götürdüler. Ben de hemen evimize koştum. Anneme başımıza geleni anlattım. Abil Ana beni yere yatırdı. Uzun uzadıya kasıklarıma, korku damarlarıma bastı. Öyle bir dua okuyarak yüzüme üfledi ki, sarmısak kokusundan aksırdım. Ertesi gün Mıstık mektebe gelmemişti. Daha ertesi günü yine gelmedi. Anneme, Hacı Budak'lara gidip Mıstık'ı görmemizi söyledim. Hastaymış yavrum! dedi. İnşallah iyi olunca yine oynarsınız, şimdi rahatsız etmek ayıptır. Ondan sonra ben her sabah Mıstık'ı iyileşmiş bulacağım ümidiyle mektebe gittim. Fakat heyhat... O hiç gelmedi... Köpek kuduzmuş. Baktırmak için Mıstık'ı Bandırma'ya götürdüler. Oradan İstanbul'a göndereceklerdi. Nihayet bir gün işittik ki, Mıstık ölmüş. Erken kalktığım açık, bulutsuz sabahlar, herkes gibi bana da, çocukluğumu hatırlatır. Yadımda ezeli ve mor bir fecir memleketi gibi kalan doğduğum yeri gözümün önüne getirmek isterim. Ve daima, farkında olmayarak, sol elimin şehadet parmağına bakarım. Birinci boğumun üstünde hala beyaz çizgi şeklinde duran bu küçük yara izi bence pek mukaddestir.


Evvel zaman içinde kalbur saman içinde yıllar yıllar önce günlerden bir gün yine bir ormanda heybetli ve kuvvetli bir aslan yaşarmış. Bu aslan o kadar güçlüymüş ki ormanda yaşayan hayvanların tamamı ona saygı gösterir ve ondan korkarmış. Bu aslan güçlü olduğu kadar da zalimmiş ve hayvanlara eziyet etmeyi pek severmiş. Büyük küçük demeden koyun, inek, ceylan gibi her hayvana saldırır ve onları yemeye çalışırmış. Bir gün hayvanlar bu durumun sona ermesini istemişler ve bir çözüm yolu aramaya başlamışlar. Artık aslanın zalimliği yüzünden sorun yaşamak istemiyorlarmış. Ancak çokça düşünmelerine rağmen hiçbir çözüm yolu bulamamışlar ve bundan sonra aslana verilecek olan hayvanı kendi aralarında kura çekerek bulmaya karar vermişler. Hem böylece aslanı kızdırmalarına gerek kalmayacak ve aslanın kötülüklerinden uzak durabileceklerdi. Aslan ile Tavşan arasında geçen konuşmayla birlikte aslanda artık bu durumu öğrenmişti ve bu durumdan oldukça memnun kalmıştı. Çünkü artık avlanmasına gerek yoktu, hayvanlar kendi aralarında bir seçim yapıp onun için yemeğini getiriyorlardı. Günler geçti ve inekler, koyunlar ve daha birçok hayvan aslana yem edildi. Ancak daha ormanda birçok hayvan vardı ve hepsi her gün derin bir korku yaşıyorlardı. Aslana yem olmak istemiyorlardı çünkü aslan oldukça acımasız ve vahşiydi. Günlerden bir gün yine kura çekildi ve bu sefer kurada Yavru Tavşan çıkmıştı. Aslan tavşanı yemek istiyordu ancak yavru tavşan aslanın yemeği olmak istemiyordu. Tavşanın çevresindeki diğer hayvanların yaşayabilmesi için tek yol onun gitmesiydi. Ancak yavru tavşan oldukça zeki ve akıllıydı. Küçük yaşına rağmen diğer hayvanlardan çok daha akıllıca düşünebiliyordu. Küçük tavşanın zekice planı işe yaramıştı. Heybetli aslan oldukça sinirlendi ve sinirden ne yapacağını bilemiyordu. Tavşana derhal onu aslanın yanına götürmesini istedi. Tavşanın planı tam da istediği gibi işliyordu. Aslanı depderin bir kuyuya götürdü ve kuyunun içini işaret etti.


Ayı ile kurnaz tilki masalı, Ormanın birinde oldukça kurnaz bir tilki ile fazlasıyla saf bir ayı yaşanmaktaymış. Kurnaz tilki her gün bu ayı ile dalga geçer ve onu kandırmaya çalışırmış. Ancak safrayı kurnaz tilkinin bu durumunu hiç anlamaz onunla arkadaş olduğunu zannedermiş. Bir gün kurnaz tilki yine saf ayı ile dalga geçmeye karar vermiş ve ona çıkart çok kötü bir tuzak hazırlamış. Saf ayı ormana girdiğinde karşısında kocaman bir kovan bal bulmuş. Bu sırada kurnaz tilki kovanı yuvarlamış ve tüm arıların kovandan çıkmasına neden olmuş. Elinde bal kalan ayı ise arıların hedefi haline gelerek tüm ormanı koşmaya başlamış. Ayı tüm gün koşmuş kurnaz tilki ise tüm gün onun bu haline gülerek eğlenmiş. Daha sonra etraftaki diğer hayvanların artık onu kurtarması gerektiğini söylemeleri ve baskı kurmaları üzerine kurnaz tilki ayıya el mecbur yardım etmiş. Bu sırada tüm gün koşmaktan oldukça yorgun düşen ayı ise elinde balla kurnaz tilkiye bakakalmış. Ancak yine kurnaz tilkinin bu hain planını anlamayan ayı kendisini kurtardığı için arkadaşına teşekkür etmiş. Onun bu saf halinden çok eğlenen kurnaz tilki ise sinsi sinsi gülerek Ne demek arkadaşım. Benim sana yardım etmek arkadaşlık görevim demiş. Bunun üzerine ayı Elimde biraz bal kaldı benim artık yiyecek halim yok al senin olsun demiş. Kurnaz tilki hem tüm gün ayının bu haliyle eğlenmiş hem de günün sonunda ayının kendisine verdiği balı afiyetle yemiş. Ertesi gün bu duruma sinirlenen ormanı halkı kurnaz tilkiye bir oyun yapmaya karar vermişler. Kurnaz tilki yine sinsi planlarını kafasında kurarken ormanın içerisine girmiş. Bu sırada yavru arı kurnaz tilkiye yaklaşarak Seni ormanın toplanma yerinde bekliyorlar. demiş. Kurnaz tilki merakla ormanın toplanma yerine gitmiş ancak burada kimsenin olmadığını görmüş. Bu sırada zürafa tilkinin başından aşağıya balı dökmüş. Kurnaz tilki daha ne olduğunu anlayamadan etrafını bir sürü arı sarmış. Bu sırada arılar hem ayının hem de kendi intikamlarını almak için kurnaz tilkiyi birçok noktadan sokmuşlar. Artık cezasını bulduğunu düşünen arılar tilki bırakarak oradan uzaklaşmışlar. Tilkinin çok canı yanmış. Bu sırada diğer orman halkı yanına gelerek içlerinden biri Saf ayıya yaptığın şey hiç hoş değildi. Aynı zamanda arıları rahatsız etmende oldukça kötü bir şeydi. Umarım sen de saf ayının ne kadar canının yandığını anlamışsındır dedi.


Bugün şehirden uzaklaşıp küçük bir köyde yaşayan 5 bezelye tanesinin masalını kaleme alacağız. Bu bezelye taneleri tarlanın içinde 5 tanesi, bir kabukta yaşarlarmış. Hepsi o kadar yeşilmiş ki kabukları da o kadar yeşil, bütün dünyayı yeşil zannedermiş bu bezelyeler ve dışarının ne renk olduğunu hiç bilmezlermiş. Hepsi sürekli birbirleriyle konuşur, konuşur, konuşur ve dışarı ile ilgili hayaller kurarmış. Aylar geçmiş büyümüşler, büyümüşler derken yeşil renkleri sararmaya başlamış. Günler içinde sararırken bu yeşil renk, bir anda büyük bir sarsıntı yaşamışlar. Bu sarsıntının sonucunda tekrar durulmuş bu sarsıntı ve sonra tekrar yavaş yavaş sarsılmaya başlamışlar. Ama öyle bir sarsılıyormuş ki bir sağa bir sola. Bu yüzden bu 5 küçük bezelye tanesi uykuya dalmışlar. Gözlerini açtıklarında bu 5 küçük bezelye tanesi kabuklarından ayrılmış ve yanlarında bir sürü bezelye ile yan yanaymış. diğer bezelyelerle tanışmaya başlamışlar. Hepsi ile konuşmaya yavaş yavaş anlaşmaya, hepsini tanımaya çalışmışlar. Onlar bununla uğraşırken bir anda evin küçük çocuğu gelmiş ve o 5 bezelye tanesini alıp cebine sıkıştırıvermiş. Bu taneler ne olduğunu bir türlü anlayamamışlar. Kendilerini bir anda karanlık, bir köşede buluvermişler. Merakla birbirleriyle konuşmaya başlamışlar derken evin küçük çocuğu oyuncak silahını cebinden çıkartmış. Ve demiş ki bu taneler benim silahıma muhteşem kurşun olacaklar. Derken bir bezelye tanesini alıp silahına koymuş. Evin bahçesine çıkmış ve silahı ateşlemiş ateşlediğinde silahı çocuk. O ilk bezelye tanesi kendini gökyüzünde buluvermiş ah demiş güneş o kadar güzel ısıtıyor ki vücudumu. Allah'ım, hiç güneşe bu kadar yakın olmamıştım. Çok mutluyum, çok mutluyum. Bağırarak uzaklaşmış. Oradan diğer bezelye taneleri kardeşlerin nereye gittiğini bilememişler. Diğer bezelye taneleri hepsi merakla uçmayı bekliyormuş. Hepsi uçmak istemişler üçüncü bezelye tanesini çıkartmış, onu ateşlendiğinde o kanatlarının çıktığını zannetmiş. Buna bir türlü anlam verememiş. O kadar mutlu olmuş ki yüzünde kocaman bir gülümsemeyle gökyüzüne doğru gözden kaybolmuş. Dördüncü bezelye tanesini çıkartmış çocuk ve onu da silahına koyup ateşlerken artık bu oyundan sıkılmış. O bezelye tanesi çocuğun silahında başka bir zaman atılmak için beklemiş ve sonuncu bezelye tanesini eline alıp uzağa fırlatıvermiş. Nereye gittiğini hiçbir kimse bilmiyormuş. Bezelye tanesi toprağa düştüğünde etrafına bakınmış bakınmış, küçücük bir taşın dibinde durduğunu fark etmiş. Etrafında taştan başka hiçbir şey yokmuş. Tabi altındaki toprak dışında. Günler geçmiş yağmurlar yağmış ve bu bezelye tanesi yavaşça toprağın içine karışmış. Bu bezelye tanesinin biraz ilerisinde çok yoksul bir anne kızın yaşadığı bir ev varmış. Kız çok hastaymış günden güne eriyip gidiyormuş. Herkes onun melek olmasını bekliyormuş. Annesi kızının bu haline çok üzülüyormuş ne yapsa ne etse onu iyi edemiyormuş artık öyle ki rengi sararmış bir deri bir kemik olmuş bu kızcağız. Annesi hiçbir çare bulamadığından ne yapsın? Öylece kızını beklemeye başlamış. Kız bir gün yatağında yatıp pencereden bakarken küçük bir filis görmüş. Yeşil cılız küçük bir filiz. Çünkü artık yeniden yaşamaya başlayan bir şeylerin olduğunu fark etmiş. Bu filiz günden güne büyümüş ve bu filiz büyürken bu kız da günden güne canlanmış yanaklarına soluk rengi yerini kırmızılara bırakmış. Ve ne orada filizlenen bezelyeyi nede kendi hastalığını, yaşama bağlanmasını hiç unutmamış. Çok güzel hikaye ama Bizim delü oğlan ve mindik gız uyumadı nöreceuk şimdi.. çok güzel bir masal çok güzel .


Bıcırık todi masalı, Bir varmış bir yokmuş. Evvel zaman içinde kalbur zaman içinde, yaşıtlarına göre çok ufak olduğu için kendisine bıcırık denilen sevimli bir yavru köpek yaşarmış. Todi adındaki bu yavru köpek, çok hayat dolu, hareketli ve neşeli bir köpekmiş. Sürekli oyunlar oynamak, gezmek, yeni arkadaşlar edinmek istermiş. Ancak Bıcırık Todi'nin tek başına dışarıya çıkma korkusu varmış. Her ne kadar hala yavru olsa da yaşıtları tek başına ailesinin sözünden çıkmadan arkadaşlarıyla oyun oynayıp gezebiliyor ama o bir türlü cesaret edip tek başına dışarıya çıkamıyormuş. Bu yüzden de sürekli anne ve babasından kendisini dışarıya çıkarmalarını söylüyor ve tüm gün ailesini adeta peşinden koşturuyormuş. Ailesi Bıcırık Todi'nin hareketliliğine ayak uyduramıyor, yaşlı oldukları için çabucak yoruluyorlarmış. Bu nedenle de Bıcırık Todi'nin artık bu korkuyu yenmesi ve kendi başına dışarı çıkarak, tek başına yeni arkadaşlıklar edinip parkta yaşıtlarıyla tek başına oyun oynamaması için bir şeyler yapmaları gerektiğini düşünüyorlarmış. O gün Todi ile birlikte eve dönen anne ve baba köpek, Bıcırık Todi uyuduktan sonra tüm gece ne yapabileceklerini düşünmüşler. Ardından akıllarına çok iyi bir fikir gelmiş. Todi ile birlikte dışarıda gezerken, tam parka yaklaştıkları sırada Todi'nin yanından bir anda kaybolup bir ağacın arkasına saklanmışlar ve onu izlemeye başlamışlar. Bıcırık Todi, parkta arkadaşlarını görür görmez koşarak yanlarına gitmiş. Anne ve babasının yanında olmadığını saatler boyunca fark etmeyen Todi, bir ara anne ve babasına bakmak için arkasına döndüğünde kimsenin olmadığını görmüş. İlk başta endişelenip korksa da daha sonra arkadaşları ile bu eğlenceli oyuna devam etmeye karar vermiş. Bunu gören ailesi çok sevinerek eve doğru yola koyulmuşlar. Akşam olduğunda Todi, arkadaşları ile birlikte parktan ayrılmış ve sürekli olarak geldiği yolu bildiği için keyifli bir şekilde geze geze eve gelmiş. Ailesine ilk başta çok kızmış ve onu neden yalnız bıraktıklarını sormuş. -Bak Todi, artık biz olmadan da dışarıya yalnız bir şekilde çıkıp arkadaşlarınla oyun oynayabilir, sonra geç olmadan eve yine tek başına dönebilirsin. Demiş. Bunun üzerine aslında korktuğu bu durumun çok saçma olduğunu bir kez daha anlayan Bıcırık Todi, bunun için ailesini her gün yorduğu için çok üzülmüş ve aynı zamanda bu korkusunu yendiği için çok sevinmiş. Bundan sonra Bıcırık Todi, yalnız başına dışarıya çıkıp oyun oynamaya başlamış.


Billur köşk masalı, Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur zaman içinde, tamamı camdan yapılmış bir Billur Köşk varmış. Bu köşkün içerisi her zaman görünür, içerisinde de iyi kalpli bir büyücü yaşarmış. Bu büyücü, her seferinde cam köşkünün duvarlarına farklı bir zenginlik yansıtır ve ondan gerçekten yardım isteyen ve bir kötülük düşünmeyen kişilere yardım edermiş. Bu köşkün içerisi bazen altınlarla bazen elmaslarla bazen de güzel güzel her çeşitten yemeklerle dolu gözükür, aslında içeride bunların hiçbiri olmazmış. Bu köşkü ve içerisindeki zenginlikleri gören kötü kalpli kişiler, içerisindeki ihtiyarın bir büyücü olduğunu bilmediği için bu köşke girerek hırsızlık yapmaya çalışır, ancak köşke her giren bir anda kapkaranlık bir evle karşılaşıp korkarak kaçarlarmış. Ancak içeriyi gören ve buna rağmen mahcup bir şekilde Billur Köşk'ün kapısını çalıp bin bir rica ile bir avuç yemek veya biraz para isteyen kişiler olur, büyücü bu kişilere ise camdaki halüsinasyona rağmen iyi kalpli olarak kapısını çaldıkları için birer altın verirmiş. Bu Billur Köşk'ün methini duyan ve içerisinde yaşayanın bir büyücü olduğunu artık öğrenen kötü kalpli hırsızlar, bir araya gelerek bu büyücüyü alt etmek için plan yapmaya başlamış. Hepsi yardıma muhtaç gibi gözükerek Billur Köşk'ün kapısına gidecek ve çalacak, büyücü kapıyı açınca da hepsi birden üzerine atlayarak içeriye girip köşkte ne var ne yoksa çalacaklarmış. Dedikleri gibi 6 hırsız, giymişler yırtık pırsık elbiselerini ve kendilerini acınası bir hale sokarak çalmışlar Billur Köşk'ün kapısını. Büyücü, kapıyı açar açmaz bir anda içeriye dalan hırsızlar, evde ne var ne yok çalmak isteseler de dışarıdan içeride gözüken ne altınlar ne de pırlantalar ortada yokmuş. Yalnızca birkaç parça eşya olan evde çalacak hiçbir şey bulamayan hırsızlar, büyücü kendine gelmeden bu köşkten kaçmaya başlamışlar. Ancak tam kapıdan çıkacaklarken ayaklanan büyücü, hepsini birer altına çevirmiş ve bodrumda sakladığı içi altın dolu sandığa 6 adet altın daha eklemiş.


Evvel zaman içinde, kalbur zaman içinde dağların ardında, derelerin ötesinde bulunan bir köyde yaşlı bir çiftçi varmış. Bu çiftçi çok hastaymış. Bu çiftçinin geride bırakacağı beş tane çocuğu varmış. Diğer dünyaya göç etmeden önce bu beş çocuğuna bir hayat dersi vermek istemiş. Sıkıntılı bir durum olduğunda beraber çalışabilsinler, birbirlerinden güç alabilsinler istemiş. Sabah güneş doğunca tüm çocuklarını yanına çağırmış Sonra hepsine bir göz gezdirip ortanca oğluna seslenmiş. Git ve bahçeden bir sürü koparılmış, kesilmiş dal getirmesini istemiş. Oğlan dal parçalarını getirince hepsini odanın bir kenarına koymuş. Babası ise sessizliğini bozarak her biriniz bu dal parçalarından bir tane alsın, demiş. Bunun üstüne her çocuk birer tane dal parçası almış. Ardından oğullarına o dalları kırmalarını istemiş. Bunun ardından her çocuk teker teker o dalları kırmış. Hiçbiri zorlanmadan kırıvermiş. Olayın ne olduğunu anlamaya çalışıyorlarmış hala. Ardından yaşlı çiftçi yatağında doğrulmuş. Biraz dal parçası istemiş. Almış eline bir ip ve bu dal parçalarını birbirine bağlamış. Kalın bir hale gelen dal parçaları artık daha kuvvetliymiş. Bu yaptıklarını beş oğlu halen merakla izliyormuş. İç sesleriyle, acaba ne yapacak diye düşünüyorlarmış. Yaşlı çiftçi ip ile bağlayarak oluşturduğu dal parçalarını her oğluna teker teker kırdırtmayı denemiş. Kim ne kadar kuvvet uygularsa uygulasın hiçbiri kıramamış.


Çok eskiden, Bremen yakınlarındaki bir çiftlikte, bir eşek varmış. Çiftlikteki bütün işi, tek başına yapan bu eşek, yaşlanmış ve iş yapamaz olmuş. Kente yaklaşmaya başladığı sırada, bir köpeğe rastlamış. Zavallıcık çok yorgun görünüyormuş. Çok mu yorgunsun? demiş eşek. Evet demiş köpek. Hem yorgun, hem de yaşlıyım. Bu yüzden, kendimi işe yaramaz hissediyorum. İyi o zaman, demiş eşek. Ben şehre çalgıcılık yapmaya gidiyorum. Sen de benimle gelsene!.. Köpek hiç düşünmeden kabul etmiş teklifi ve birlikte yola devam etmişler. Bir süre sonra, bir kediye rastlamışlar. Kedi de onlarla aynı durumdaymış. Bu yüzden hiç düşünmeden o da katılmış onlara. Üç kişi olan kafadarlar, bu kez de bir horoza rastlamışlar. Neden böyle acı acı ötüyorsun? diye sormuş eşek. Yarın sizi de yiyecek olsalar, siz de böyle öterdiniz, demiş horoz. Eşeğin teklifi ile o da katılmış bizimkilere ve şimdi dört kişi olarak düşmüşler yollara. Bremen'e geldiklerinde, ilk gördükleri eve yönelmişler. Ancak içerde haydutların olduğunu bilmiyorlarmış elbet.. Üst üste çıkarak, eriştikleri pencereden, içeri bakmışlar. Ama adamların yüzündeki ifade çok korkutmuş bizimkileri. Hemen bir plan yapmışlar. Camın önüne gelip, bir ağızdan şarkı söylemeye başlamışlar. Çıkan sesler, adamları çok korkutmuş. Hepsi, korku içinde evden uzaklaşmışlar. Bizim kafadarlar da, rahatça içeri girip, doyurmuşlar karınlarını. Sonra da, yorgunluktan derin bir uykuya dalmışlar. Gece yarısına doğru, haydutlar dönmüşler evlerine. Ama içeri girecek cesaretleri yokmuş. Sonunda en cesurları girmiş içeri. Önce kedi ile karşılaşmış. Görmesiyle de, kedinin pençelerini suratına yemesi bir olmuş. Adam korku ile öbür odaya kaçmış. Burada da, köpek atılmış zavallının üzerine. Adam nereye gideceğini şaşırmış. Karanlıkta eşeğin yanına gelmiş bu kez. Burada da, hayatında yemediği bir tekme yemiş. Tam çıkıp kurtulacağı sırada, horoz atlamış adamın üzerine. Zavallıcık dışarı çıktığında perişan haldeymiş. Konuşamıyor, içeride yaşadıklarını anca hareketlerle arkadaşlarına anlatmaya çalışıyormuş. Diğerleri içerde ne olduğunu anlamasalar da, arkadaşlarının durumuna düşmemek için, hemen uzaklaşmışlar oradan. O haydutları, bir daha oralarda gören olmamış. İşte o günden sonra orası, Bremen Mızıkacılarının evi olarak bilinmiş. O şehirede de; onların birbirinin üzerinde şarkı söyler halleri, bir heykel yapılıp, armağan edilmiş. Burayı ziyaret edenlere de bu hikaye hala anlatılıyormuş.


Bülbül ile hükümdar masalı, Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur zaman içinde, zenginlik içinde yaşayan bir hükümdar varmış. Devasa bir sarayı, altından tahtı ve ucu bucağı olmayan ve içerisinde bin bir çeşit bitkinin yetiştiği ve canlının yaşadığı bir bahçesi varmış. Ancak hükümdar yalnızca sahip olduğu zenginlikle övünür, ancak hayatından hiçbir zevk almazmış. Hava almak için bahçeye dahi çıkmaz, tüm gününü odasında geçirirmiş. Müzik dinlemez, sanatla ilgilenmez, etrafına emirler yağdırmaktan başka hiçbir şey yapmazmış. O hiç bilmese de bu sarayın o devasa bahçesinde yaşayan ve her ötüşünde duyanları mest edecek bir sese sahip olan bir bülbül varmış. Sırf onun güzel sesini ve ötüşünü duymak için uzak diyarlardan bile pek çok gelen olur, onun sesiyle hastalar şifa bulur, dertliler deva bulurmuş. Yalnızca ülkesinin halkına değil, diğer tüm diyarlara namı yayılan bu bülbülden hükümdarın hiç haberi olmamış. Ancak bir gün komşu ülkenin hükümdarı bir akşam yemeğinde bahçelerindeki bülbül sesiyle sevdiği bir vezirinin hastalığından kurtulduğunu ve bu yüzden çok mutlu olduğunu, geldiğinde de bülbülün sesiyle mest olduğunu hükümdara söylemiş. -Hükümdarım biz size iletecektik lakin siz bir bülbül ve bahçe için rahatsız edilmekten hoşlanmayacağınız için bahsedemedik. Demiş. Bunu duyan hükümdar, herkese emir vererek o bülbülü bulup odasına getirmesini istemiş. Ancak bülbül o gün ormana dolaşmaya gitmiş ve ne kadar uğraşsalar da bahçede bülbülü bulamamışlar. Hükümdar bu duruma çok sinirlenmiş ve yarına kadar o bülbülü bulmadıkları takdirde herkesi cezalandıracağını söylemiş. -Demek o meşhur bülbül sensin. Güzel bir öt de maharetini görelim. Neymiş herkesi buralara kadar getiren. Demiş. Bülbül başlamış ötmeye, o öttükçe hükümdarın içi huzur dolmaya başlamış. Bülbül öyle güzel ve içten acı acı ötüyormuş ki hükümdar bülbülü odasına almış ve her istediğinde bülbül ona şarkılar söylemeye başlamış. Ancak günlerden bir gün, uzak diyarlardan bir hükümdar, bülbülün methini duyarak hükümdara ülkesinden bir parça ve devasa bir hazine teklif etmiş. Zenginlik meraklısı olan hükümdar, maneviyatı bir kenara atarak hemen bunu kabul etmiş ve bülbül uzak diyarlara gitmiş.


Çalışkan pastacı masalı, Küçük bir dükkanda pastacılık yapan tonton bir pastacı varmış. Bu tonton pastacı hem dükkanın içerisinde yaptığı pastaları satıp hem de kalan pastaları sokaktaki çocuklara dağıtırmış. Sokakta yaşayan ve kimsesi olmayan bu çocuklar tonton pastacının yaptığı pastaların lezzetine bayılırmış ve her gün pastacının pasta getirmesini dört gözle beklerlermiş. Günler böyle akıp giderken pastacının yapmış olduğu pastalarda şehirde ünlü hale gelmiş ve herkes tonton pastacının dükkanına gelerek ondan pasta almaya başlamış. Ancak bu durum onun tüm pastaları satmasına neden olduğu için üzülmeye başlamış. Artık tonton pastacının pastalarını yiyemeyen çocuklar da bu duruma oldukça üzülmüşler. Yine böyle düşünceli bir gün tonton pastacı yolda giderken iyi giyinimli bir adamla karşılaşmış. Bu adam aslında şehrin en pahalı pastanelerini işleten başka bir pastacıymış. Tonton pastacıyı düşünceli gören adam neden üzgün olduğunu artık çok fazla satış yaptığını ve bunun için sevinmesi gerektiğini söylemiş. Ancak tonton pastacı elinde kalan pastaları sokaktaki kimsesiz olan çocuklara dağıttığını ancak artık çocuklara pasta kalmadığı için üzüldüğünü adama anlatmış. Adamın aklına sinsi bir fikir gelmiş ve onun kendisine yardım edeceğini böylece hem satacak pastası olacağını hem de çocuklara dağıtacak pastaların kalacağını söylemiş. Ancak pastacının asıl hedefi bu kadar ünlü olan pastaları tonton pastacının nasıl yaptığını öğrenmekmiş. Bu habere çok sevinen tonton pastacı ile birlikte dükkanına giderek pasta yapmaya başlamışlar ve adam pastaları nasıl yaptığını hangi malzemeleri kullandığını oldukça dikkatli bir şekilde incelemiş ancak herhangi bir farklılık görememiş. Bu duruma oldukça şaşıran adam tonton pastacıya dönerek ben de aynı malzemeleri kullanarak pasta yapıyorum ancak asla bu kadar lezzetli pastalar yapamıyorum bunun sırrı nedir? diye sormuş.


Cimri Hikayesi 'nde çok cimri olan bir adamın cimrilik yaptığı için başından geçenleri konu edinen güzel bir eğitici masal. İyi okumalar. Bir gün cimri bir adam kendi kendine Ah, ne yapsam? Şu biriktirdiğim paraları nereye saklasam? düşünmeye başlamış. Çünkü ona göre, dünyanın en güzel şeyi paraymış. Parayı harcamak ise delilikmiş. Bizim cimrinin etrafında doğru düzgün hiç kimse yokmuş. Herkesin onun parasını çalmak istediğini zannettiğinden etrafındaki hiç kimseye güvenmezmiş. Ama tıpkı kendisi gibi cimri bir dostu varmış. Cimri adam, dostunun yanına gidip ona düşüncesini açıklamış. Dostu: Oh, oh! Gerçekten de çok iyi düşünmüşsün. İstersen paraları gömmene yardım ederim. demiş. Cimri, bu teklifi kabul etmiş. Beraber paraları güvenli olarak gördükleri bir yere gömmüşler. Birkaç gün geçtikten sonra cimri gömdüğü paraları görmeye gitmiş. Fakat gömdükleri yerde hiçbir şey bulamamış. Allah, Allah! Nerede bu paralar? Kuş olup uçmadılar ya! diye kendi kendine telaşla söylenmiş. O anda aklına arkadaşı gelmiş. Acaba paraları o mu aldı? diye söylenmeye başlamış. Bunu öğrenmenin bir tek yolu vardı. O yüzden hiç vakit kaybetmeden dostunun yanına gitmiş. Ah sevgili dostum. Çabuk ol! Bana yardım et! Daha bir çok altınım var. Onları da diğerlerinin yanına gömelim. demiş. Dostu: Şeyy. Demek öyle, bana biraz zaman tanır mısın? Şuan çok önemli bir işim var. Onu halledip geleyim. Beni burada bekle. Tamam mı, diyerek oradan uzaklaşmış. Gerçekten de cimrinin düşündüğü gibi paraları o çalmıştı. Hemen evine gidip bütün çaldığı parayı alıp bahçeye gömmüş. Sonrada kendi kendinden Heh, heh, heh, şimdi yeni gömülecek altınları da alabilirim. diyerek arkadaşını bıraktığı yere gitmek için yola koyulmuş yolda giderken kendi kendine çok zengin olacağım, çok ama çok, diye düşünmüş. Bu sırada onu takip eden cimri de gizlendiği yerden onun yaptıklarını bir bir izliyormuş. Hırsız arkadaşı cimrinin yanına dönerek işim bitti şimdi gidip paralarını gömebiliriz. demiş. Cimri ise şimdilik paralarımı gömmekten vazgeçtim. Az bir işim var. diyerek hırsız arkadaşının yanından ayrılmış. Gece olunca arkadaşının bahçesine gizlice giren cimri, bütün paraları onun gömdüğü yerden çıkartarak evine götürmüş. Bir daha da cimrilik yapmamış. Parasını gerekli yerlere harcamış. Hırsızlık yapan adam ise yaptıklarının cezasını çekmiş. En iyi dostunu ve arkadaşını kaybetmiş.


Dans edemeyen prenses, Bir zamanlar herkesin büyük bir hayranlıkla izlediği güzeller güzeli olan bir prenses yaşarmış. Her ne kadar dans etmeyi çok sevse bile bir türlü dans etmeyi başaramazmış. Bu yüzde de büyük bir istek ile katılmış olduğu her balodan çok mutsuz bir şekilde ayrılırmış. Balo ya da nerede bir etkinlik olsa ilk katılan olup bu sefer kesin dans edeceğim dese bile dans edemeden saraya geri dönermiş. Günler hep hayatında bu şekilde devam ederken artık çok üzgün bir hale gelmiş ve ne yapacağını bilemez olmuş. Annesi tarafından bir gün balo düzenlenmiş buraya komşu kral, kraliçe, prens ve prensesler herkes gelecekmiş. Dans edememekten korktuğu için o gün kimseye haber vermeden direk saraydan ayrıldı. Ormana kadar ilerleyen prenses çok üzgün bir şekilde ağacın altında oturup ağlarken uzun sakallı bir cüce yanına gelerek ağlama, ben senin sesini duyarak geldim dedi. Prenses o an göz yaşlarını silse bile yeniden ağlamaya devam etti. Cüce de prensese kıyamadı ve ona elini uzatarak davet etti ve prenses de cüce ile beraber gitti. Her şeyin düzeleceğine ikna eden cüce sorunun ne olduğunu sordu. Olayı prenses anlatınca cücenin aklına dano geldi. Dana çok güzel dans ettiği için hemen öğretebilirdi. Yanına gittiler ve kahvaltı ettikten sonra dano direk dans etmeyi öğretmeye başladı. Hava kararmadan kendisine yardım eden cüce ile danoya teşekkür ederek saraya doğru yol aldı. O kadar güzel dans ediyor ki prensesi gören herkes gözlerine inanamadı. Herkes ilk defa dans ederken görmüştü ve adeta gören herkesi kendisine hayran bıraktı. İstediği gibi dans edebilmenin verdiği mutluluk ile de prenses artık her baloda sonsuz dans edebilen birisi haline geldi. Masal oku, Dans Edemeyen Prenses masalı konusu dans etmek için can atan prenses her ne kadar denemeler yapsa bile bir türlü başarılı olamıyordu. Fakat bir gün ağlarken cüce ile karşılaştı ve cücenin en yakın arkadaşı dano ona çok güzel dans etmeyi öğretti. Prenses de artık o kadar güzel dans ediyordu ki resmen görenler gözlerine inanamadı ve prenses çok mutlu oldu. Dans Edemeyen Prenses masalı ana fikri bir şeyi ne kadar çok istersen er ya da geç üzerine gittiğin zaman o konuda çok başarılı olabilirsin. Pes etmeden devam etmek gerekir. Dans Edemeyen Prenses masalından çıkarılabilecek dersler arasında ilk sırada bir insan bir şeyi ne kadar çok isterse o konuda o kadar mutlu olabilir. Bu yüzden de pes etmemek gerekir.


Ana var sa huda Vezirlere. Ya oglan! Olur mu bizim işimiz? Biz garip, o zendin. O padşah. Olmaz bizim işimiz. Olur. Babası vermese hız gönül tetir, veridir. Verseniz, varajam, vermeseniz de, varajam. Biz skolya skamisinden beri etimiz bir. Söz veriyler. Haytıy teliy. Ne dedi? Veriyler. Bilar endi nışannı tibik bir birlerne varıp teliyler. Ştiy jadu harı Marya, nızdırlıy. Varıy, tiriy, selam veriy, selam alıy. Bele bele meni saa vermeyjekler Bahşa memnet'etten bir yaşa veriyler. Eti gözün tör olsun! Yaş titiy. Hız da halıy Titiy bu, varıy bir çohrah başna, yatıy. Yohtur. Bu otruy minda oturganı hadar. Padşaah hızı da Zore de ep te de yola bahay, telen titeni. Bir daa bu Dayırın otur- an köyüne teliyler yat adannar, sogan habugundan arabaları, taleteleri. Veerik, diyler biri de yırlay buna: Köç te ben tervan da ben Merdime varan da ben On sira yazı yazsan versen Dayıra verem de ben Hız aman tiriy içeri şatır şatır şatır yazay mektub, veriy bulara. Ne olgan? Ne var saa? Diy. Anamdan babamdan mektup aldım. Tez çagırıylar. Bişiy bişiy etip ayıraah. Bu olan haytıy eve. Hız da diy yapaylar- döül. Biz telirik bir yere. Padşah babasna diy: Padşah babam! Dayır teldi. Varajam ona yap bir yiğlikte varayım. Babası da diy: Men seni Dayıra vermem, bahşasna verejem. Vay, zavaljih garibim, Dayırım! Nas edin! Pazvant tibik yaş edin naz sıyar- gansı! İç osun nu han telin seen etin aşap ta suvusun?! diy aşçıanalar hızçıhta ştiy, varıy açay perdeyi: Jija, jija! Sen biliysin ni? Dayırı soygannar . Etin saa aşatajahlar. Sen suvup on- dan da varajah pazvant yaşa. Dayırı soyup satarlar Dep yırlay babasna. Siterim o garibi köter kömdür. Ya bele bele oldu. Aman teliyler, hazaylar, kömiyler orajıhta. Padşah ta çagırıy jadu harıyı, Maryayı: Hırh pıçaga dayanajan nen, hırh at stiyin kaçolunmaa. Baglaylar hırh ata huryuhna baglap alıp başlaylar kaçetmee, sürükliyler, kötiriy- ler mezarlıga da atılıy titiy tirnagı da biların etisin ortasna tüşiy. Çıhay orajıhtan eti gül. Ösiyler teiyler bele, havuşajahlar -çıhay titen, jadu titen, ayıny oları. Telamadlar bir yere tirilamadlar.


Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde dağların ardındaki bir ormanda güçlü mü güçlü bir Aslan yaşarmış. Bu Aslan herkes tarafından yenilmez olarak bilinen, herkese sözü geçen bir Aslanmış. Onu kim görürse direkt olarak saklanır, canını kurtarmaya çalışırmış. Yine bir gün Aslan ormanda geziyormuş. Karnı tok, muhabbet edecek birilerini arıyormuş. Amacı kimseyi avlamak değilmiş. Onu gören bir Deve Kuşu korkudan ne yapacağını bilememiş. Canını kurtarmak için çözüm ararken kendini saklamakla yetinmeye karar vermiş. Sonra etrafta bir şey bulamayınca kumun içine saklanayım demiş. Sonra yavaştan kazmaya başlamış. İlk olarak kafasını kuma gömmüş. Bir de ne görsün kafasını sokunca Aslanı görmüyor. O halde onun da görmeyeceğini zannetmiş. Bu yüzden kafasını gömmekle yetinmiş. Sonra Aslan deve kuşunun yanına gelmiş. Ne yaptığını anlamaya çalışsa da anlam verememiş. Etrafında iki tur döndükten sonra onunla sohbet etmek istemiş. Zaten karnı tokmuş canı onu avlamak istemiyormuş. Arkasına geçip dürttüğü anda Deve Kuşu korkudan tekme atmış birden. Aslan bu tekme karşısında bayılmış yere düşmüş. Deve Kuşu neye tekme attığını anlamak için hemen kafasını kumdan çıkarmış. Yerde yatan güçlü Aslanı görünce birden gaza gelmiş. Aslanın öldüğünü sanmış. Hemen gidip arkadaşlarını çağırmış. Tüm hayvanlar Aslanın etrafına toplanmış. Deve Kuşu anlatıyormuş. Bana sataşınca bende ağzının payını vermek istedim. Yerden yere sürükledim tarzında laflar ediyormuş.


Salih peygamberi halkının büyük bir çoğunluğu yalanlayıp ret etmesine rağmen o yılmıyor, usanmıyordu. Hakkı anlatmaya şevk ve gayretle anlatmaya devam ediyordu. Ne zaman birkaç kişiye rastlasa onları Allah'a itaate çağırıyor, öğüt veriyordu. Hz Salih'i inkar edenler ona biryandan kızarken, biryandan da bu gayretine şaşırıyorlardı. Hz Salih'i yıldırıp usandırmanın imkanı olmadığını anlamışlardı. Bu yüzden onu kendine haline bırakıp, müminlerle uğraşmaya başlamışlardı. Yanlarına giderek onlarla alay ederler, onları kızdırmaya, hayatlarından bıktırıp usandırmaya çalışıyorlar, hatta zaman zaman işkence bile ediyorlardı. Hz Salih kendine iman eden bu insanları devamlı uyarıyordu. -Ey müminler yeryüzünde bozgunculuk çıkaran, kibirlenip böbürlenen bu insanlara aldırış etmeyin. Beni dinleyin ve itaat edin. Söylediklerimi yaparsanız Allah sizden razı olur. O zaman nimetlerini çoğaltır,mallarınızı bereketlendirir. Konuşmalar bu mimal üzerinden sürüp gidiyordu. Semud halkının zulüm ve azgınlıkları her geçen gün artıyordu. Nihayet cenabı hak onlara bir ikaz olmak üzere susuzluk belası verdi. Bir kuyu hariç Hicr kentindeki bütün suları kuruttu. Bu kuyunun suyu bol ve halkın ihtiyacına yeterliydi. Ama bağ ve bahçeleri sulamak için taşımak çok yorucuydu. Bu durum Semud kavminin canını çok sıktı, huzurlarını kaçırdı. Çünkü o güne kadar hep nimet içinde yüzmüşler, hiç böyle bir güçlükle karşılaşmamışlardı. Başlarına gelen bu belayı Hz Salih'ten biliyorlardı. Onu halkın gözünde küçük düşürüp etkisiz hale getirecek bir plan düşünüyorlardı. Bir bayram günüydü halk her zamanki adetler üzere şehrin meydanında toplanmış, şenliğe katılmıştı. Salih peygamberde bu topluluğu fırsat bilip onlara hakkı ve doğruyu anlatmaya başlamıştı. -Ey Salih sen bildiğimiz iyi birisiydin. Fakat sonradan değiştin, saçma iddialar ne sürmeye başladın. Senin bu halin olsa olsa sihre maruz kalışındandır. Birileri seni büyülemiş, söylediklerinin farkında değilsin. Eğer gerçekten peygambersen bize mucize gösterirdin, yapmamız istenilen şeyleri yapardın. Hz Salih onlara ne isterlerse Allah'ın yardımıyla yapacağını söyledi. İstedikleri mucizeyi göstere bileceğini bildirdi. Bunun üzerine putperestler Hz Salih'ten şehrin dışındaki büyük kayanın içinden kızıl tüylü bir deve çıkarmasını istediler. Bu istekleri ile Hz Salih'i zor durumda bıraktıklarını sanıyorlardı. Onun bu isteği yerine getirebileceğine hiç ihtimal vermiyorlardı. Hz Salih müşriklerin bu isteği üzerine Allah'a yalvardı. Ondan yardım diledi . Kavminin beklediği mucizeyi gerçekleştirmesini istedi. Allah Hz Salih'in duasını kabul etti ve ona şu vahyi indirdi. -Ey Salih kavmine söyle o kayanın çevresine toplansınlar. Kayadan çok güzel çok büyük bir deve çıkaracağım. Göğüslerindeki süt sağmakla bitmeyecek . Fakat onlara şartımı da bildir. Kuyunun suyundan bundan sonra iki günden bir faydalanacaklar. Kuyuyu bir gün tamamen deveye bırakacaklar. Ertesi gün kendileri kullanacaklar. Göreceksiniz bu deve onların tamamı kadar içtiği kadar su içecektir. Hz Salih bu vahyi alınca rahatladı. Kavmine durumu bildirdi. Mucizeyi gerçekleştirdiği takdirde onlardan kendine inanmalarını istedi. Onlarda bu isteği kabul ettiler. Aslında ne Hz Salih'in kayanın içinden deve çıkaracağına inanıyorlardı, nede devenin bütün suyu içeceğine, sütün bitip tükenmeyeceğine. Bu sözler Salih'in yeni saçmalıklarından başka bir şey değil diyorlardı. Haber bir anda kulaktan kulağa yayılmıştı. Hz Salih'in kayanın içinden büyük bir deve çıkaracağını duymayan kalmamıştı. Şehir çalkalanıyordu. İnanan inanmayan herkes bu mucizeyi seyretmek için sabırsızlanıyordu. Şehrin dışındaki sözü edilen kayanın etrafında büyük bir kalabalık toplanmıştı . Bütün kent halkı oraya akın etmişti. Halk büyük bir heyecan içinde bekleşirken Hz Salih son derece sakin ve soğuk kanlıydı. Önce abdest alıp halkın gözü önünde iki rekat namaz kıldı. Rabbine uzun uzun dua etti derken sözü edilen kayanın büyük bir gürültüyle ikiye yarıldığı görüldü. Toz duman yatıştıktan sonra içinden son derece büyük ve güzel kızıl tüylü bir deve çıktı. Göğüsleri sütle doluydu. Şaşkınlık içindeki halkın arasına girip dolaşmaya başladı. Kadınlar sıra sıra gelerek deveyi sağıyor, evden getirdikleri kap ve tencereleri sütle dolduruyorlardı. Fakat devenin memesindeki süt hiç mi hiç eksilmiyordu. Herkes büyümüş gözlerle deveye bakıyordu derken deve kuyuya doğru yürüdü. İçine başını sokarak son damlasına kadar bütün suyu içti. Hz Salih'e inananlar haykırdılar. Salih'in sözü doğru çıktı, Salih'in sözü doğru çıktı. O Allah tarafından gönderilen bir peygamberdir. Bu olay üzerine halktan Hz Salih'e pek çok iman eden oldu. İnanmayanlar ise susuyorlar tek kelime konuşmuyorlardı. Bu apaçık mucize karşısında ne yapacaklarını şaşırmışlardı. Yinede iman etmiyorlar herhalde Salih bize büyü yaptı diyerek inkarlarına bahane arıyorlardı. Boyunları eğik vaziyette oradan uzaklaştılar.


Dilenci Prens Masalı: Bir zamanlar zengin ve ahenk içinde yaşayan bir krallıkta nazik ve cömert bir kral varmış ama hikayemiz onunla ilgili değil o zaman kimin hakkında diye soruyorsunuz? Oğlu hakkında genç Prens Lio şımarık bi Prens. Hep servet ve güçle yaşamış. Baba denize nazır bir köşk almak istiyorum. Tabii ki ihtiyacın kadar para al . Kibri yüzünden, Lio herkesi kendinden aşağı görüyordu. Kaba biriydi ve kimseye yardım etmezdi. İnsanlar ondan nefret ediyordu, çünkü o şımarık bir veletti. Şımarık velet! Prens artık haddini aşıyor. Dün en güzel turtamı parasını bile ödemeden aldı. Oğlumu manzarayı mahvettiğini söyleyerek sokağın dışına itti. Prens gezisini bitirene kadar bir saat boyunca arabamla sokakta beklemek zorunda kaldım. Denize nazır köşkümü kendisine satmaya zorladı. Çünkü orayı bir tatil evi yapacakmış. Bu iş çok uzun sürdü. Krala şikayette bulunalım. Prensin mutlaka kınayacaktır. Böylece krallık halkı onun yanlış davranışlarını belirten bir dilekçe hazırladı ve kraldan prensi kınamasını istedi. Söylemeye gerek yok. Kral dilekçeyi alınca oldukça şaşırdı. Buna inanamıyorum. Oğlum ne çok gaddarlık yapmış. Bunca zamandır kördüm herhalde. Bu sizin suçunuz değil majestleri sevgi ve şefkattan başka bir şey göstermediniz. Belki iyi bir öğretmen, onu mantıklı bir genç haline getirebilir. Harika bir fikir. Kendi hocam üstat gregory'den oğluma nasıl davranması gerektiğini öğretmesini isteyeceğim. Böylece kral eski öğretmenini kaleye çağırdı. Herkes bilmezdi ama üstat Gregri güçlü bir büyücüydü. Gördüğünüz gibi üstat oğluma nasıl düzgün bir insan olunacağının öğretilmesi gerekiyor. Aman tanrım, o gerçekten de bir velet. Biliyorum üstat onu yola getirmek için gereken her yöntemi kullanmanıza izin vereceğiz. Anlıyorum majesteleri derslerimi hemen başlayacağım. Üstat prense pratik bir ders verilmesi gerektiğini anlamıştı. Bu yüzden Prens hakkında daha fazla bilgi edinmek için tüm bir haftayı kaledeki insanlar ve işçilerle konuşarak geçirdi. Bu düşündüğümden de kötü ve Prens yaptıklarından pişmanlık duymuyor gibi ama bu düzeltemeyeceğim bir şey değil. Hemen başlamak en iyisi olacaktır. Çekir yolumdan sen bana bir battaniye ve yiyecek getir. Bahçede piknik yapacağım. İşte rezil Prens geliyor, vakit geldi. Piknik için ne harika bir gün güneşin altında oturmak, lezzetli yemekler yemek ve kendi başına oturmanın tadını çıkarmak gibisi yok. Sen nereden geldin pis ihtiyar seni dışarı atmadan önce depol burdan. Lütfen günlerdir bir şey yiyemedim. Şimdi kaybol yoksa sana bir ders vereceğim! Buna gerek olmayacaktır. Ben sana ders vereceğim çünkü. Ne yaptın bana ihtiyar? Beni hemen geri döndür! Beni geri döndürmeni talep ediyorum. Ben prensin benimle uğraşamazsın! Pekala beşe kadar saymayı öğrendiğinde seni geri döndüreceğim. Beşe kadar saymayı zaten biliyorum, beni aptal mı sandın? 12345 al. Ne yazık ki kastettiğin beşle benim kastettiğim farklı. İşte bu şekilde Prens kendini beklenmedik bir çıkmazın içinde buldu. Başı her belaya girdiğinde yaptığı gibi koşarak babasını aramaya başladı. Güzel şakaymış. Şimdi biz seni dışarı sürüklemeden git. Hayır, Bunun olduğuna inanamıyorum. Kendi evimden atıldım sanırım artık yapabileceğim tek şey beşe kadar saymayı öğrenmek her ne demekse. Eğer bir şey istiyorsan onu hak etmelisin. Var teşekkürler sonrasında sana yemek ısmarlayacağım. Dersini öğrenmesi için gereken zamana bağlı birkaç yıl bile sürebilir. Korkarım ki gereken buydu ama döndüğümde ıslah olmuş bir delikanlı olacağından emeğinin ben. Lio uzun bir süre boyunca krallıkta dolaştı ve birçok zorluğa dayandı. Aç ve açıkta kaldı. Bazen köylüleri işlerinde yardım ediyor ve karşılığında bir öğün yemek ya da biraz para alıyordu. Karşılaştığı herkese beşe kadar saymayı bilip bilmediklerini sordu ama kimse bilmecenin cevabını bilmiyor gibiydi. Nihayetinde komşu krallığa ulaştı. Ben uyuyacak bir yer arıyorum. Neden şuradaki binaya gitmiyorsun, orada sıcak bir yatak ve yiyecek bulabilirsin. Evet, Prensesimiz Serana o barınağı sizin gibi insanlar için kurdu, kimse geri çevrilmez. Tanrı ondan razı olsun. Çok teşekkür edeceğim bayın. Böylece uyuyacak bir yer buldu ve güzelce yemek yedi. Daha önce hiç görmediği prensese minnettardı ve bir gün barınağa beklenmedik misafirler geldi. Ben komşu krallıktayım. Uzun zamandır yollardayım. Birinin beşe kadar saymayı öğrenmeme yardım edebileceğini umuyordum. Tabii ki o kadar çok yaşadım ki sayısını unuttum. Evet, birçok kez yağmurun altında dışarıda uyumak zorunda kaldım. Evet, yolculuğum boyunca pek çok insandan nezaket gördüm. Tabii ki hissettim bana acıyan ve yardım eden herkese minnettarım. Hissediyorum. Yolculuğuma kibirli ve çekilmez bir adam olarak başladım ama artık değiştim. Hiç olmadığım kadar alçak gönüllüyüm. -İşte artık beşe kadar saymayı biliyorsun. Üstat Gregory, büyük bir şeyi başardığını düşünüyor. Lütfen yarın öğlen kaleye gel. Sana bir ödül vereceğiz. Her şey yarın belli olacak. Ertesi gün Lio, prensesin ona söylediği gibi kaleyi ziyaret etti. Kendisine büyük bir sürprizin beklediğinden habersizdi. Evet, majesteleri bu topraklarda uzun süre dolaştı ve buraya ulaştı. En önemlisi de beşe kadar saymayı öğrendi. Açlığı ve soğuğu tecrübe etti. Nezaketi, minnettarlığı ve alçak gönüllü olmayı öğrendi. Keşke bilseydim seni geri getirirdim. Hayır, baba bu dersi kendi başıma öğrenmek zorundaydım. Yaşadığım acılardan pişman değilim, çünkü bu beni daha iyi bir insan yaptı. Ve böylece dersin tamamlandı. Tanıştığım bu kişiyle gurur duyuyorum. Teşekkür ederim üstat size sonsuza kadar minnettarım. Ve böylece dışlanmış Prens eve döndü. Her zamankinden çok daha bilge ve alçakgönüllüydü. Nezaket ve şefkatin timsaliydi. Halk onu gönülden sevdi. Yıllar sonra kral olduğunda krallığın o güne dek gördüğü en iyi hükümdardı.


Doru hikayesi, Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur zaman içinde, gövdesi kızıl, ayakları ve yelesi koyu renkli çok güzel bir yavru at varmış. Doru adındaki bu yavru at, çok sevimli ama bir o kadar da yaramaz ve inatçıymış. Anne ve babasının sözünü hiç dinlemez, onların öğütlerine hiç kulak asmazmış. Doru, sürekli tek başına gitmemesi gereken yerlere gider, buralarda gezerek kendini tehlikeye atar, bazen kaybolur ve anne babasını çok korkuturmuş. Onun ne kadar yaramaz ve inatçı olduğunu artık bilen tüm iyi niyetli hayvanlar da Doru'yu görür görmez ailesine haber verir, ailesi de onu tutarak eve götürürmüş. -Tek başına uzaklara gitmen çok tehlikeli, bir gün başına kötü şeyler gelebilir. Eğer gezmek istiyorsan biz sen nereye istersen seni götürebiliriz. Bir de yabancılara asla güvenmemelisin. Kötü bir niyeti olabilir. Daha çok küçüksün, o yüzden de büyüyene kadar bizim haberimiz olmadan hareket etmemelisin. Diye öğüt veren ailesi, çocukları için her seferinde çok endişeleniyor ama onun inadı ve yaramazlığıyla baş edemiyorlarmış. Yine günlerden bir gün, sabah kahvaltısını yapar yapmaz önce parka oyun oynamaya giden Doru, daha sonra tek başına ormanın derinliklerine doğru gitmeye başlamış. -Merhabalar. Ben bu ormanı çok iyi bilirim. Gel de seni ormanın en güzel yerine götüreyim. Görünce çok şaşıracaksın. Demiş. Bunu duyan Doru, heyecanlı bir şekilde bu teklifi kabul etmiş ve başlamışlar yürümeye. Ancak o kadar yürümüşler ki artık hava kararmış ve akşam olmuş. -Hala gelmedik mi? Benim artık eve dönmem lazım çok karanlık oldu. Diyen Doru, kurnaz tilkinin onu tuzağa çektiğinden habersizmiş. Çok az kaldı. Diyerek onu tuzağa götüren kurnaz tilki, bak şurada kocaman bir göl var deyince Doru heyecanla oraya doğru koşmuş ve bir anda bir ağa takılmış. Kurnaz tilki gülerek onu yakaladığı için çok mutlu bir şekilde biraz kestirmeye karar vermiş. Ancak bu esnada, ormanda Doru ve kurnaz tilkiyi gören baykuş, çoktan Doru'nun ailesine haber vermiş. Tilkinin evini bilen baykuş ve Doru'nun annesi ile babası, hemen yola düşerek bu eve ulaşmışlar. Önce fosur fosur uyuyan tilkiyi akıllanması için tekmeleyip bir güzel göle atmışlar, ardından da Doru'yu ağı yırtarak kurtarmışlar.


25 mart 1614 de İstanbul da doğmuştur. Çelebi ailesi aslen Kütahyalı olup, fetihten sonra İstanbul'a yerleşmiştir. Çok iyi bir eğitim görmüştür. Önce mahalle mektebine, sonra medreseye gitmiştir. Burada 7 yıl okuduktan sonra, saraya özgü bir okul olan, Endurun'a gitmiştir. Evliya Çelebi, 25 yaşında iken, Ayasofya camisinde Kuran okuduğu sırada, 4. Murat tarafından saraya alınmıştır. 4. Murat'ın ölümüne kadar sarayda kalmış, gördüğü bir rüya sonrasında, seyahatlere çıkmaya karar vermiştir. Bu seyahatler, 70 yaşına kadar sürmüştür. Evliya Çelebi, 10 ciltten oluşan, Seyahatname eseri ile bu gezide ki gördüklerini aktarmıştır. Yalın ve duru zaman zaman da fantastik bir anlatım içinde, halkın anlayacağı şekilde yazılmıştır. Pek çok gezgin, gezdiği yerleri kaleme alsa da, seyahatname bu yazılardan farklıdır. Çünkü eser, hem eğlence, hem de bilgi amaçlı yazılmıştır. Eser detayın da, Osmanlı Devletinin 17. Yüz yılda coğrafi, ekonomi, sosyal ve siyasi düzenini ele almaktadır. Türkçenin bu dönemde ağız yapısı, kılık kıyafet düzeni, toplumsal farklılıkları, ibadet merkezleri, saraylar, konaklar ve daha pek çok detay eserde yerini almıştır. Gezdiği her yerin hakkında, yemek kültürü bilgisi de vermekteydi. 44 çorba ve 50 ekmek tarifine kadar yer vermiştir. Evliya Çelebi 1682 yılından sonra vefat etmiştir.


Büyükbabamın arabası bahçe duvarının altında kaldı. Apartmanımızın elektrik sistemi çöktü. Bütün gün onu tamir etmeye çalıştılar. Bizim de doğal gazda sorun çıktı, bütün gün donduk. Sınıfta herkes depremden bir şekilde etkilenmişti. Sanırım birkaç hafta etkisinden kurtulamayacağız. Ben ne olduğunu anlayamadım ki öğretmenim. Yatağımda öylece oturup kaldım. Çünkü ilk defa böyle bir şey yaşıyorsunuz Doğaç. Deprem olduğunu fark edebilmek zordur. Diğer doğal afetleri hissedersiniz. Fırtına, yangın, sel uzun zaman içinde gerçekleşir. Geliyorum. der. Ama deprem hiç haber vermez. Bilim adamları yıllardır depremi önceden haber veren aygıtlar icat etmeye çalışıyorlar. Henüz başarabilen olmadı, umarım başarırlar. Öğretmenim, ben de depremi geç anladım; ama deprem sonrası huzursuzluk beni çok korkuttu, dedi Feyza. Görüyorsunuz, her an ihtiyaç duyabiliyoruz. Hatta hepimiz temel ilkyardım kurallarını öğrenmek zorundayız. Deprem, bana bunu da düşündürdü. Öğretmenimiz, konuşmayı uzatmadı. Hiçbirimiz bu konuda daha fazla konuşmak istemiyoruz. Derse geçtik. Sosyal bilgiler dersi; konumuz da sosyal kurumlar, sosyal örgütler... Öğretmenimiz, dersin konusunu tahtaya yazdıktan sonra sordu: Kurum ile örgüt arasındaki farkı söyleyebilir misiniz? Düşünün bakalım. Aynı şey değil mi öğretmenim? İnsanların yararı için bir araya gelen topluluklar. Amaç açısından aynı, fakat işleyiş ve bağlı oldukları yer açısından aynı değil, Türk Dil Kurumu. Türk Tarih Kurumu, Türk Hava Kurumu... Kurum sözcüğünde, devletin etkili olduğu bir ifade var. Utku Çok mu saldırmıyorlar öğretmenlerim, kime karşı korunuyorlar?' deyince hepimiz güldük. Öğretmenimiz de güldü, sonra devam etti: Amacın şaka yapmaktı, yerinde bir soru sordun. Meslek birliklerini düşünelim. Aynı işi yapanlar... Avukatlar, eczacılar, mimarlar, bakkallar. Bunların her birinin kendi iş koluna göre sorunları var. Tabii ki kimse onlara sorun çıkarmaya çalışmıyor. Onlar, dışarıdaki insanların fark edemeyeceği mesleki sorunlara dikkat çekmeye, sorunlarını böylelikle çözmeye, yenilerde çok kullanılan bir ifadeyle farkındalık yaratmaya çalışıyorlar. Peki, iş adamları dernekleri öğretmenim? İşçiler için sendikaya ihtiyaç var, iş adamları niçin dernek kuruyor? Onlar da işçiye daha az para vermek için herhalde, dedi Aykut. Büfede çalışıyor ya, patronun dernek kurması hoşuna gitmedi, dedim. Kahkahalarla güldük. Öğretmenimiz devam etti: Belki o amaçları da var; ama asıl amaçları yeni işlere birlikte girmek, büyük işlerdeki yasal engelleri dile getirmek. Köy birlikleri neyi amaçlıyor öğretmenim, diye sordu Deniz. Onlar da yasal sorunlara dikkat çekmeye çalışıyorlar öncelikle. Orman yasaları, arazi yasaları çıkıyor. Yasaları çıkaranlar köylü kadar sorunları bilemez. Sonra, ürünlerini iyi değerlendirmeleri gerek. Üzüleceğiniz bir şey söyleyeyim çocuklar; köylü bir yıl boyunca bir ürün için emek veriyor. Aksine... Derneklerden çok daha önemliler. Meslekler, teknoloji, üretim değişir zamanla. Ama dil, tarih gibi kültürel kavramlarımızı korumak, tüm meslekleri korumaktan, tüketiciyi korumaktan çok daha önemli. Yazım kurallarını doğru uygulayamayan biri, düşündüklerini karşısındakine nasıl doğru aktarabilir? İmkansız... Doğru düşünmek için sözcüklerin doğru anlamlarını, doğru anlatabilmek için de temel yazım kurallarını iyi bilmek ve uygulamak gerek. Eğitimli insanlar, buna çok dikkat etmeliler. İşte Türk Dil Kurumu, dilin bu önemini vurgulamak için, dilin doğru gelişmesini sağlamak için kurulmuş. Ne kadar önemliymiş, dedi Tufan. Bu toprakların bize hediye edilmediğini, uğrunda pek çok insanın kendi yaşamından vazgeçtiğini, nice şehitlerin verildiğini, Tarih Kurumunda yapılan araştırmalar sayesinde öğreniyoruz. Böylelikle bu kurum, ülke olmanın ne demek olduğunu anlamamıza yardımcı oluyor. Adını duyup geçtiğimiz, üzerinde düşünmediğimiz dernekler, kurumlar meğer ne kadar önemliymiş öğretmenim. Sizi ilgilendiren dernekler, kurumlar da var. Onların içinde yer alabilir, sosyal sorumluluk yüklenebilirsiniz çocuklar. Çevre dernekleri, dedi Burcu. Doğaya tutkulu arkadaşımıza yakışırdı. Çocuk Esirgeme Kurumu! Arama Kurtarma Derneği! Deniz Temiz Derneği! İnsan Hakları Derneği! Ne kadar çok dernek varmış. Ben de Doda! Hayatı Koruma Derneği diyebildim. Nerede duydum. kimden duydum; hatırlamıyordum bile... Aferin çocuklar! Bu kadar çok dernek, kurum adı bilmeniz beni çok şaşırttı. Benim çocuklarıma yakışan da bu... Söylediklerinizin içinde yalnız Arama Kurtarma Derneği size uygun değil; siz, kurtarılacaklar sınıfındasınız. İçlerinde ilginize çok uygun olanlar var. Yaşasın, diye bağırdık. Bir gezi demekti bu. Yarın, yine konuşalım bunu. Neler yapabileceğimizi planlayalım. Ailelerinizle de konuşabilirsiniz. Herkesin yalnız kendisini düşündüğü bir dünya, çok bencil olurdu. Ülkenin, şehrin, mahallenin bir parçasıydık hepimiz. O halde üzerimize düşenleri yapmak için her zaman hazır olmalıydık. İki üst sınıf olmamıza karşın ondan uzak dururduk. Okuldan kaçmış olması mümkün değildi, Okulun güvenlik görevlileri vardı. Kaçmaya İsmail bile cesaret edemezdi, bunu deneyen birkaç öğrencinin hemen ailelerinin çağrıldığına, sonraki ilk törende de okul yönetiminin çok uzun azarlarına tanık olmuştuk. Haklılardı. Anne, babalarımız bizim güvende olduğumuzu düşünerek işlerine gidiyorlar, Okul yönetimi açısından çok büyük bir sorumluluktu bu. Kimi arkadaşımız, iyi özellikleriyle değil kötü özellikleriyle dikkat çekmeye çalışır. Nasıl bir amaçtır bu, anlayamam. İsmail'in de onlardan biri olabileceğini konuştuk arkadaşlarımla. Hemen herkes, İsmail'in okulda bir yerlere saklandığını, kendisini arayanları saklandığı yerden gülerek izlediğini düşünüyordu. Öyle olmadı. Sonraki dersimiz İngilizceydi. Öğretmenimizden ayrıldığımız tek ders... Gülen Hanım, derse geldi. Bizimle büyük çocuklar gibi konuşan, sevgi dolu bir öğretmendi Gülen Hanım. Dersini iple çekerdik. Bugün, ancak sınıfa girdiğinde İngilizce dersinin olduğunu anladık. Okulun gündemine kapılmıştık çünkü. Merhabadan sonraki ilk konumuz da okul gün demi oldu. Hepimiz İsmail'i merak ediyorduk, bu konuda da en doğru bilgiyi bir öğretmenden alabilirdik Haberler iyi değil arkadaşlar. İsmail'i en son arka kapının önünde görmüşler. Güvenlik görevlisi yokmuş o anda. İsmail karşı kaldırımda park etmiş bir arabadaki iki yabancı adamla konuşuyormuş. Arabanın plakası bellimiymiş öğretmenim, dedim. Güvenlik görevlisi neredeymiş, dedi Burcu. Her an orada bulunamaz ki... Bunun önemi de yok. Önemli olan sizin okul dışıma çıkmamak gerektiğini bilmeniz. Sorun sonuçlanınca size anlatırım dedim, henüz sonuçlanmadı çocuklar. Haberiniz vardır. İsmail kayıp. Bugün sonuçlanabilecek gibi de görünmüyor. Görevli de orada yokmuş, öğretmenim! Evet, yoktu. Dışarıda bir işini halletmek için izin almış. Siz orada mıydınız? Görevli yoktu, dediniz, dedi Feyza. Evet, bugünkü nöbet yerim orasıydı. Eyvah! Bu durumda öğretmenimizin de başı belaya girdi demektir. Nöbet yerinde çıkan sorun, öğretmenin başına büyük sıkıntılar açabilir. Annemin nöbetler konusundaki serzenişlerinden biliyorum. Öğretmenim, bu durumda siz. diye söze başlayacak oldum, öğretmenimiz cümlemin sonunu anlayıp beni susturdu. İsmail'in başına bir şeyler gelebileceğini düşünürken kendi sorununun konuşulması, öğretmenimizin sevmediği bir şey olur. Kendi kendisiyle konuşur gibi anlatmaya başladı: Hiçbir şey eskisi gibi değil ve ben bundan nefret ediyorum. -Neden korkuyorum, biliyor musunuz? Sizden saklamanın bir anlamı yok. Aksine, söylersem durumun ciddiyetini daha iyi anlar, kendinize dikkat edersiniz. Ne olabilir ki! Kötü kalpli insanların çocukları kaçırıp dilencilik yaptırdığını duyarız, Daha kötü olabilir? Hayal edemiyorum. Çocukları çalan ve çaldığı çocukları, çocuk sahibi olamayan ailelere satan örgütler var, dedi öğretmenimiz. İnanamıyorum, dedi Gülsunar. Sen de sen de... diyerek parmaklarıyla birkaç arkadaşlı gösterdi öğretmenimiz. Derste konuştuğumuz her uyarıyı lütfen ciddiye alın. Benim başıma gelmek diye düşünmek; büyük, en büyük hata. Gelebiliyor işte. Afet Öğretmen, son derece evhamlı biriydi. Birinci sınıftan beri, neredeyse her gün, benzer konularda uyanırdı bizi. İsmail için çok üzüldüğünü görüyordum, ama bizim sınıftan biri kaybolmuş alsa eminim onu bu kadar sakin görmemiz mümkün olmazdı. Doğrudan kendisini suçlardı. Verda kaybolmuş gibi hissederdi. İyi öğretmenler, öğrencilerini kendi çocukları gibi görürlermiş. O sorumlulukla davranırlarmış. Ders işleyemedik. Hiç kimse şaka yapmaya cesaret bile edemedi. Öğretmenimiz, çocukluğundan beri başına gelen , Bir şey olmaz. bakışının neden olduğu olayları anlattı. Bizimle dertleşti. Ama gerçekten dertleşti. Gerçekten pek çok kural akil dışı, bunu kabul ediyorum. Ama doğru kuralların hayat kurtardığını düşünerek o akıl dışı kurallara uymayı da kabul ediyorum. Çok iyi anladım. Zil çaldı. Anlaşılan çok etkilendiğimi fark etti ki öğretmenim yanıma gelip saçımı okşadı. Öğretmenimizin Dikkat edin çocuklar! sözü kulağımızda, evlere dağıldık. Eve gelir gelmez olanları anneme anlattım. Anlatılanlardan gerçekten çok etkilenmiştim. Bir musibet, bin nasihatten yeğdir, dedi babam. Yani başımıza bazen kötü bir şey geldiğinde ondan ders alıyoruz demek. Öyle söyleme Zafer, çocuğun anne babası ne haldedir şimdi. Kolay değil, haktan. İnsan başına gelenleri kendisinden de bilmeli. Her şeye dikkat edenin de başına gelebilir böyle şeyler. Şunu düşünmek lazım, dikkat edenlerin mi daha çok başına aksilik gelir, dikkat etmeyenlerin mi? İsmail'in ailesinin dikkat edip etmediğini bilmiyoruz ki baba! -E, oğlum diyorsun ki İsmail ele avuca sığan bir çocuk değildi. Aile bunun farkında değil miydi? Böyle bir çocuğu daha çok kontrol altında tutmak gerekmez mi? Annenin hep şikayet ettiği veliler bunlar işte. Büyük bir sorun oluncaya kadar okula uğramaz, sorun olunca da okuldan çıkmazlar. Çocuk şimdi kim bilir ne durumda? neler konuşuyoruz, dedi annem. Siz öğretmenler, gereğinden fazla duygusalsınız. Böyle bir durumda çocuklarımızı uyarmayacağız da her zaman uyaracağız? Afet Hanım ne demiş saçma sapan kurallara bile iyi kuralların hatırına uymak zorundayız. Hiçbir kural tanımayan, kendisini koruyamayan aileler de çocuklar da bu geceki acıyı yaşamak zorundalar. İnsan, çocuğuna yabancılarla konuşmamayı, her kötü olasılığı dikkate almayı sıkı sıkıya öğütlemez mi? Tabi ki aile zor durumda diye mutlu değilim. Sen öğretmen olarak bakıyorsun, her defasında kendini suçlamaya hazırsın. Afet Öğretmen de kendisini suçluyordur şimdi. Nöbet yeri, ama her an orada olamaz ki Anlaşılan, çocuk yabancılarla teneffüsün yeni başladığı ya da yeni bittiği anda konuşmuş. Çocuğu kaçıranlar zamana dikkat etmiştir. Yaşasın! İyi miymiş öğretmenim? İyiymiş. Ama bunca olan bitenden sonra moralinin nasıl olduğunu tahmin edebiliyorum. Nasıl bulunmuş öğretmenim, neredeymiş? Arkadaşlarının gördüğü doğruymuş çocuklar. Ne yazık ki benim korkum da doğruymuş. Konuştuğu yabancılar; çocukları kaçırıp çocukları olmayan ailelere satan, güzel insanların aklının almayacağı işi yapan, kötü adamlarmış. İsmail'i satamamışlar ya ondan geri bırakmışlardır. Kim ister ki o haylazı, dedi Burcu. Yıllarca çocuk özlemi duyan aileler, İsmail'i bile kabullenirlerdi kızım. Çocuklar, izin vermiyorsunuz ki anlatayım. O yabancı adamların, yasa dışı işler yaptıkları için zaten polis peşindeymiş. Şehir dışından gelmişler. İsmail'in kaçınılma alayı olunca, polisler önce o adamları aramışlar. Adamları bulduklarında da İsmail'e ulaşmışlar. Film gibi, dedi Canan. İsmail de başrolü oynadı, dedim. Güldük. İsmail, şanslıymış çocuklar, dedi öğretmenimiz. Unutmayın, her zaman şans gülmeyebilir! Çok doğru. Polis, o adamları takip ediyor olmasa İsmail'i bulmak imkansızdı. Başına neler gelebileceğini düşünmek bile istemiyorum. Bu olay tüm okula ders oldu. Babamın dediği gibi Bir musibet. bin nasihatten iyidir. Dersimize döndük. Öğretmenimiz, eski halindeydi artık. Hem okul hem öğretmenimiz, olayla ilgili bir soruşturma geçirecek mi acaba? Sanırım geçirecek. Olsun, olay mutlu sonla bitti ya. Öğretmenimiz de başka şeyi umursamaz zaten. Dün olaylar başlamadan önce bir şey konuşuyorduk hatırlıyor musunuz, dedi öğretmenimiz. Çocuk Esirgeme Kurumuna gidecektik öğretmenim. Tamam, dün aklımız başka yerdeydi. Sorun yok. Ben aklımdakileri söyleyeyim o halde. Canım öğretmenim! Her koşulu anlar, değerlendirir. Azar gerektiren bir sorunu onun anlayışlı olması sayesinde atlattık. Çocuk Esirgeme Kurumu hakkında bilgisi olan var mı, diye sordu öğretmenimiz. Ailesi olmayan çocukların bakımını üstleniyorlar. Yalnız devlet değil, insanlar da yardım ediyor. Anlaşıldı ki Çocuk Esirgeme Kurumu hakkında doğru dürüst bilgisi olan yok. Bizim gibi çocuklar var, aileleri yok, bir arada kalıyorlar; ama biz bu konuda hiçbir şey bilmiyoruz, Ne kötü! Biraz bir şeyler biliyorsunuz. En iyisi ben anlatayım, sonra neler yapabileceğimizi konuşalım. Hepimiz kulak kesildik. Herkes benim düşündüğümü düşünmüş olmalı, zor durumda olan yaşıtlarımızın kaldığı yerle ilgili hiçbir bilgimiz yok. Sustuk, öğretmenimizi dinlemeye başladık: Bu kurumun tam adı Sosyal Hizmetler ve Çocuk Esirgeme Kurumu... Yalnızca çocukları ilgilendirmiyor. Bakıma muhtaç yaşlılar, engelliler bu kurumun koruması altında. Biz, sizin yaş grubunuzla ilgili olan bölüme, Çocuk Esirgeme Kurumunda ziyarete gideceğiz. Yaşlılar için neden? Çocukları mi yok, diye sordu Feyza. Niçin çocuklarına yük olsunlar ki? birlikte yaşamayı tercih ediyorlar. Büyükler de küçükler de zamanla değişiyor. İnsanlar bazen yaşları ilerledikçe anlaşılması zor hale gelebiliyorlar. Çocuklar, büyüdüklerinde kendi evlerini kuruyorlar, çok değişen anne babalarını yanlarında istemeyebiliyorlar. Bunların dışında, çocuklarının kendi hayatlarını özgürce kurmalarını isteyen yaşlılar da yaşlı evlerini tercih edebiliyor. Fakat ne olursa olsun bir yaşlının yeri çocuklarının ve torunlarının yanıdır. Anne babalara Öf bile dememeliyiz. Öğretmenim, kendi çocuklarıyla anlaşama- yan yaşlılar, yaşlı evinde kendileriyle ilgilenen görevlilerle nasıl anlaşsınlar ki, dedim. Yaşlı evindeki, çocuk evindeki görevliler, nasıl davranmaları gerektiğini bilen uzman insanlar Doğaç. Aslında, kendi ailelerinden daha çok yardımcı oluyorlar onlara. Şunu unutmayın çocuklar. Dünyada, bizim yaşadığımız ortamdan çok farklı ortamlar da var. Güzel yüreklerinizle, sizin evinizde her şeyin yolunda olduğu gibi her yerde yolunda olduğunu düşürüyorsunuz. Ne yazık ki öyle değil. Ben bu geziyi, daha doğrusu ziyareti merak etmeye başladım öğretmenim, dedi Berfu. Şimdilik açıklamalar yeter. Gerisini kendiniz görmelisiniz. Veli izin belgelerinizi hazırladım, gezi planımız da tamam. Çocuklar, hafta sonu olduğu için yarın evlerinde, yani yuvadalar. Bugün ailelerinizle konuşun, onlara elimiz boş gitmeyelim. Hiçbir hediyeyi birebir vermeyeceğiz; yönetime teslim edeceğiz. Nelerin uygun olduğunu aileleriniz bilir. Ailelerinizi zorlamayın dememe gerek var mı? Bir de izin belgesini getiremeyeni geziye götüremeyeceğimi söylememe? İkisine de gerek yak. Bu gezi, öğretmenimizle birlikte ilk gezimiz değil. Neler yapmamız, nasıl davranmamız gerektiğini çoktan öğrendik. Öğretmenimiz, her birimize izin belgelerini dağıttı. Okul çıkışında Aykut'la beraber yürüyoruz. Aykut'un neler düşündüğünü tahmin edebiliyorum. Neler götürebiliriz Doğaç Bir şeyler düşündüm. Abartmamamız gerek, öğretmenimiz abartmaktan hoşlanmaz. Neler düşündün? Kazak götürmeyi düşünüyorum ben. Annem de yiyecek bir şeyler hazırlar herhalde. Arkadaşlardan da eldiven, bez bebek, defter, kalem gibi şeyler getirenler olur. Uf, sıkıntı... Yardım sıkıntıya neden olacaksa yardım olmaktan çıkar zaten. Sana sorun olacağını düşünüyorsan kendi harçlığınla alabileceğin şeyler düşün. Bana sorarsan evde bir şeyler yeni yeni yoluna girmişken hiç uğraştırma sizinkileri. -Haklısın, canım arkadaşım. Elini omzuma attı, yürümeye başladık. Hoşuma gitti mi? Hayır. Aykut benden uzun, elini omzuma atınca onun küçük kardeşi gibi görünüyorum. Annem, birkaç yıl içinde Aykut'un boyuna ulaşacağımı, hatta onu geçebileceğimi söylüyor. Tamam bakalım şimdi komşumu Aykut, boyum seninkini geçince bunların intikamını alırım senden. Düşündüklerimi Aykut'a da söyledim. Önce, her zamanki gibi başını arkasına atıp kahkaha attı, sonra daha sıkı sarıldı bana. Mahalleye kadar öyle yürüdük, evlerimize gitmek üzere ayrıldık. Eve girer girmez, anneme yuva ziyaretimizi anlattım. Telaşlandı. Neler alabiliriz, neler yapabiliriz diye kaygılanırken bana dün söylemeyi unuttuğum için kızmayı da ihmal etmedi. Alışveriş için uygun bir zaman değildi çünkü. Hep kaygılanır, her seferinde de en iyi biçimde çözer. Hemen plan yaptı. Zafer, ben de seviyorum konukları. Hiç itirazım yok. Ama niçin erkekler bu konuda çok duyarlar? Konuk gelince hazırlıksız olmak, onları umursamamak gibi anlaşılır. Evi toparlamam gerek. Ben de yardım ederim. Yardım etmezsin demiyorum. Ediyorsun da... Ama güzel olmuyor böyle. Tamam, söz. Bir daha söz Serpil! Bu, kaçıncı söz, deyip güler annem. Babam da konuklar gelinceye kadar onun etrafında dört döner, annem hangi işi yapmasını istese, emir kabul ederek yapar. Hadi bakalım, fırla markete.. Bir saat sonra, börekler hazırdı. Mis gibi de korkuyorlar. Hepsi, çeşitlerine göre paketlere yerleştirildi, hazırlandı. Babam da elinde iki güzel paketle geldi. Birbirinden güzel bir kazakla bir hırka... İkisine de bayıldım. -Öyle ama. Bir! Doğaç'a kalsın o halde? İkisi de büyük bunların, Doğaç'a olmaz; Deniz'e de küçük gelir. Ben hallederim anne, sorun yok. Siz, ayrı ayı paketlere koyun, ben halledeceğim. Nasıl halledeceğimi sormadılar. Ne yapacağımı bildiklerini zannettiler. Annem çok yorulmuştu. Akşam yemeğini hazırlama işi babamla abime kaldı. Çok da iyi oldu. Baba yemekleri çocuklara daha uygun oluyor. Kantin yemeği gibi... Aykut'u aradım, paketleri taşıması için yardıma ihtiyacım olduğunu söyledim. Erkenden gelecek, Çitırla ilgilenme işini abime bırakıp odama gittim, uyudum. Sabah dinç olmam gerekiyor. Sabah, yatağımın üzerine bir ağırlık düştü. Telaşla kalktım, yatağa oturdum. Aykut, Çitırı yatağımın üzerine atmış, yine kahkaha atıyor. Kalk artık, kalk! Geç kalacağız, öğretmen götürmeyecek bizi! Tamam, tamam... Annem uyanmış, kahvaltıyı hazırlamış, Aykut'u karşılamış. Kahvaltımızı yaptık, daha zaman var. Aykut, sen bir şey götürecek misin, dedi annem. Annemi yormayayım diye düşündüm, biliyorsunuz işe yeni başladı. Akıllı oğlum, deyip annem Aykut'un yanağını sıktı. Oh, aklı biz verelim; yanak makasını Aykut alsın! Akşam, babamdan bir şeyler almasını istemiştik. Babam, abartmış. Güzel bir kazak ile bir hırka almış. Söyle ne yapayım? Hırkaya bayıldım, el koyayım diyorum; ama bana büyük. Hırkayı en sevdiğim arkadaşımın üzerinde görürsem mutlu olurum. Annem, Aykut'tan hırkayı yuvaya götürmesini isteyeceğimi zannetmişti, şaşırdı. Aykut da şaşırdı. Sözleri öyle uygun biçimde söyledim ki Aykut'un reddetmesi olanaksız. Serpil Teyze, beni geçeceğini söylüyormuş ya, o zaman giyersin, deyip bir kahkaha daha attı, Aykut, böyle şakalar yapabilecek kadar evimizdendi, hep birlikte güldük. Yanıtı, Aykut'un hediyeyi kabul ettiğini gösteriyordu. Hemen koşup hırkayı getirdim. Paketi gülümseyerek yavaş yavaş açtı. Hırka çok hoşuna gitmişti, çok sevindim. Teşekkür ederim. Çok beğendim, ama seni kurtarmak için kabul ediyorum, dedi, yerinden kalkıp bana sarıldı. Annemle göz göze geldik. İzin belgesini almayı da imzalatmayı da unuttum! Bindirmezdi tabii. Annemin elinden izin belgesini kapar gibi alıp aşağı fırladım. Aykut, hareketli ya birkaç dakika beklemek bile sıkmıştı onu. Geldim, geldim... Konuşa konuşa, eşyalarla oflaya puflaya okula ulaştık. Olsun, iyi amaç için tatlı yorgunluk.. Sınıfımız okulun önünde, yanlarında da bir servis arabası... Kısa bir yol olmasına karşın hepimiz yolculuk heyecanındayız. İzin belgelerimizi öğretmenimize verdik. Kalkış saatine kadar beklememize karşın üç arkadaşımız gelmemişti. Hafta sonu başka planlar yapmış olmalıydılar. Öğretmenimiz, bizi servise almadan önce çevresinde topladı. Hediyeler için teşekkür ederim çocuklar. Kimse abartmamış, buna çok sevindim. Herkes gönlünce bir şeyler almış, bu da mutluluk verici. Yola çıkmadan önce size bir tek şey söylemek istiyorum. Yuva gezimiz boyunca şunu aklımızda tutalım, eminim o çocukların ziyaretlerde rahatsız oldukları tek şey acıyan bir ifadeyle kendilerine bakılması. Onlar da bizim kadar mutlular; yalnızca hayatları bizimkinden biraz daha farklı. Yaşıtlarıyla yeni tanışan arkadaşlar gibi davranmanızı istiyorum. Başarabilirseniz onları görmek için tekrar tekrar gidebiliriz. Acımak... Bunu düşünmemiştim. Yuvaya girer girmez bu duyguyu hissedecektim ama. Canim öğretmenim... Şimdiden söylemesi herkesin kendini kontrol etmesini sağlayacak. Yolculuk da neşeli geçti. Sınıf şarkılarımıza servisimizin şoförü bile eşlik etti. Yaklaşık yarım saat sonra yuvadaydık. Kocaman, yemyeşil bir bahçe... Kapısında bizi öğretmenler ve görevliler karşıladı. Öğretmenlerden biri, Gülay Hanım, öğretmenimizin yakın arkadaşıymış. Öğretmenimiz, Gülay Hanım'ı ve kızı Mine'yi bize tanıttı. Gülay Öğretmen, öğretmenimiz gibi sınıf öğretmeniymiş; çocuklara çok düşkün olduğu için özel bir eğitim alıp yuvaya geçmiş yıllar önce. Kızı Mine de annesini sık sık iş yerinde ziyaret eder, daha çok çocuklarla ilgilenirmiş. Mine abla, bizim rehberliğimizi yapacak, çocuklarla tanıştıracak. Gülay Öğretmen'in gülümsemesi, aynı bizim öğretmenimizin gülümsemesi gibi. Gülümserken sarılıyor sanki. Birbirlerine arkadaş olan insanların gülümsemeleri de birbirine benziyor demek ki. Getirdiğimiz hediyeler görevlilere teslim edildi, ziyaretimiz bittikten sonra yeni arkadaşlarımıza verecekler. Gülay Öğretmen, ziyaret başlamadan yurdu tanıttı. Altı ile on iki yaş grubundan yüz elli kadar çocuk varmış. Yurtta kalan çocuklar yalnız İzmir'den değilmiş, çoğu çevre illerden gelmiş. Altı yıldır burada olan, yuvayı evi gibi hisseden çocuklar varmış. Yuvada aile ilişkisi kurulmaya çalışılıyormuş, söz gelimi çocukların hepsi müdüre hanıma Müdür Anne diye seslenirlermiş. Çocukların anne, babalarıyla ilgili hiçbir şey sormamamızı rica etti. Gerçekten merak ettiğimiz Çocuklar olursa onların haberi olmadan Mine Ablaya sorabilirmişiz, Çocukları herkesin ziyaret etmesine izin vermezlermiş, ancak güvendikleri grupların ziyaretlerini kabul ederlermiş. Kendilerince kriterleri varmış. Çocuk Bayramı haftasında ya da ulusal, dini diğer bayramlarda ziyaretçiler artıyor. Bu, çocuklarla bizim hiç istemediğimiz bir şey. Sevgi, ilgi, sosyal sorumluluk belirli günlerde değil her zaman yapılması gereken şeyler sevgili çocuklar. Belirli günlerde gelen insanların pek çoğunu samimi bulmuyoruz. Biz, çocuklarımıza ev ziyaretleri gibi konuk gelen, gerçek arkadaşlar istiyoruz. Kalabalık gruplan da kabul etmek istemeyiz. Öğretmeniniz hiçbirinizi seçemedi, hepinizin gelmesini istedi; yönetimle konuşup ikna ettik. Çocukların hepsinin okulu, arkadaşı var. Okullarından gelen konukları da var. Siz de onların arkadaşları olabilirsiniz. Hem de yıllar boyunca, buradan ayrıldıklarında da... Gülay Öğretmen, her ziyaretçiye bu açıklamaları yapıyor mu? Hiç sanmıyorum. Afet Öğretmen'in öğrencileriyiz biz, bizim nasıl yetiştiğimizi çok iyi biliyor. Yeşilliklerin arasında konuşarak ilerlerken binayı gördük. Hiçbirimizin evinin bu kadar şirin göründüğünü sanmıyorum. Ev, bizi gülümseyerek karşılıyor sanki. Binaya girdikten sonra Gülay Öğretmen'le öğretmenimiz, Mine abla ile bizi baş başa bırakıp gittiler. Öğretmenimizin hep yanımızda olacağını sanıyordum. Gelin bakalım, teyzemin çocukları. dedi Mine abla. Biz, onun için Afet teyzesinin çocukları olmalıyız. Kendimi ayrıcalıklı hissettim. Gururlandım. Bütün çocukların kahvaltısı bibi. Ortalık sessiz, çünkü çalışma saatindeler. Birkaç dakika sonra çıkacaklar. Onları odalarında karşılayalım mi? Duvarları rengarenk boyanmış merdivenlerden çıktık. İlk katta, upuzun bir koridor... Koridor boyunca sağlı sollu odalar görünüyor. Mine abla, hepsinin yaş grubuna göre oyun odası olduğunu söyledi. Bir köşede tam yaşımıza göre iki koltuk takımı, diğer köşede masalar ve sandalyeler. Burası oyun odasından çok, genç odasına benziyor. Pek çok gencin ortak kullandığı bir oda... Koltuklara, masalara oturduk. Birkaçımız da kitaplıktaki kitaplara, duvarlarda asılı resimlere göz gezdiriyor. Saatlerce konuş, kitap oku, resim yap, dedim. Mine ablanın sözlerinden sonra biraz çekingenlikle harekete geçtiler. Sanırım, Mine abla diğer konukları karşılama alışkanlığından farklı bir şey yapmıştı yine. Farklı bir adın var. Doğaçlama yapmak. Hazırlıksız konuşmak gibi. Şimdi bizim tanıştığımız gibi o halde, dedi. Gülümsedim. Zaman nasıl geçti anlamadım. Sormak istediğim, yasaklı pek çok soruyu da kendiliğinden anlattı. Altı yıldır buradaymış. Ondan önce de daha küçük çocukların olduğu başka bir yurttaymış. Ailesi yokmuş; kim oldukları, nerede oldukları konusunda hiçbir fikri yokmuş. Burada her şey o kadar yolundaymış ki aile aramıyormuş bile. Daha doğrusu... diyor Ailenin nasıl bir şey olduğunu tam olarak bilmediğim için eksikliğini hissetmiyorum. Beni sordu; evimizi, arkadaşlarımı... Hepsini anlattım. Hemen Aykut'u çağırıp tanıştırdım. Aykut da çok sevmişti Arzu'yu. Aykut'un işine geldi, onu karşılayan çocuk, konuşmayı pek seven bir çocuk değilmiş. Herkes bir anda kaynaşı vermişti. Bu kadarını beklemiyordum. Afet Öğretmen'in kuralcılığı, nezaket konusunda bizi sürekli uyarması yine işe yaramıştı. Bir saat kadar sonra yeni arkadaşlarımızın rehberliğinde yurdu gezdik. Uyudukları yerleri, oyun ve spor alanlarını, çalışma odalarını gördük. Bizim evdeki birer kişilik odalarımız, onlar için iki ya da dört kişilik düzenlenmiş. Hiç fark yok. Üstelik bizim odalarımıza göre daha derli toplular. Yemek alanlarını, kantinlerini gördük. Ev sahiplerimiz sahiplendikleri konuklarına içecek bir şeyler ısmarladılar. Mine abla hep çevremizdeydi, buna karşın varlığını unutmuştuk. Arada sıra gülümseyen gözlerle bizi izlediğini görüyordum. Ne kadar kaldık, ne kadar konuştuk; hatırlayamıyorum. Zaman su gibi akıp geçmişti. Kantinde otururken Afet Öğretmen'le Gülay ablanın kantin kapısına kadar geldiğini fark etmemiştik bile. Sanırım uzun süre bizi izlemişler. Mine abla: Afet Öğretmen'imiz de geldi çocuklar, dedi. Aynı anda Hoş geldiniz! cıvıltıları duyuldu. Öğretmenimiz, hepimizin masalarını ayrı ayrı dolaşıp yeni arkadaşlarımızla tanıştı, konuşmalarımıza eşlik etti. Güzel şeyler niçin çabuk biter ki? Bu bir tanışma ziyaretiydi çocuklar. Ev sahiplerimize konukseverlikleri için teşekkür edelim. Anlıyorum ki sonraki günlerde de hem bizim onlara ziyaretlerimiz, hem onları bize ziyaretleri sürecek. Birbirinizin okullarını da öğrendiniz, görüşmeniz daha kolay olacak. Bugün, onları yeterince meşgul ettik. Haberli geldiğimiz bir gün daha uzun vakit geçiririz. Hadi bakalım, yala düşelim. Hiç konuşmaktan yorulduğumu hatırlamam. Bu defa gerçekten yorulmuştum. Aykut da Arzu da benim kadar konuşmuştu. Üçümüz de uzun sürecek bir arkadaşlığın başladığının farkındaydık. Dönüş yolu, gidişimiz gibi neşeli geçmedi. Ziyaret ettiğimiz yaşıtlarımızın durumlarına acımak, üzülmek gibi bir duygu yoktu kimsede. Aslında gönülsüz dönüyorduk, orada bütün günümüzü geçirebilirdik. -Ben de babamın, annemin işlerine üzülüyorum. Çocukların yoksulluklarını, telaşlarını, acılarını çekecekleri bir aileleri bile yok yanlarında. Bizden ne kadar farklılar değil mi? Daha doğrusu, biz ne kadar şanslı çocuklarız. Ama onlar, kendi şanssızlıklarıyla bizim şansımızın farkında değiller. Aile, ev deyince yurdu düşünüyorlar yalnızca. Sen beni çağırdın ya, önce sen buldun. Üff! Bıkmadın şu soğuk şakalardan. Soğuk oluşu iyi, senin gibi fazla sıcak adamları serinletiyor. Ben hiç sıkılmadım. Konuşuyor, ama doğal. Olduğu gibi konuşuyor. Bizim sınıftaki kızlardan farklı. Hop! Yeni tanıştığımız biri için sınıftaki arkadaşlarımızı harcama hemen! Gülüştük. Gülsunar'ın nazikliği, Feyza'nın titizliği, Burcu'nun hanim hanımlıydı. Bizimkiler de Arzu gibi farklılardı aslında. Ama Arzu, anne babasız büyümesine karşın kendine güvenli oluşuyla, cümleleriyle gerçekten farklıydı. Bize gösterdiği konukseverlikle yeni arkadaşımız oluvermişti. Aykut.. Efendim? Bizim yanlışlarımızı düzelten, nasıl insanlar olmamız gerektiğini söyleyenler ailelerimiz. Annem, babam, abim; hatta öğretmenimiz olmasa biz nasıl insanlar olurduk? Arzu kadar kendine güvenli, güzel konuşan çocuklar olur muyduk? Sana büfe hakkında bir şey söylemiştim, hatırlıyor musun? Bana yorumlarımın doğru çıktığı gibi bir şeyler söylemiştin, ben de büfede her tür insani gördüğüm için doğru yorumlar yapabildiğimi anlatmıştı sana. Evet, kesinlikle bunu demek istiyordum. O zaman onunla iyi arkadaş olalım, bizi de korusun, deyip güldüm.


-Bu diktiğim fidanların meyvesini bizim yememiz şart değil evlat. Biz nasıl bizden öncekilerin diktiği fidanların meyvesinden yedikse. Bizim diktiğimiz fidanların meyvesine de bizden sonrakiler yer. Dünyada zaten böyle dönmüyor mu evlat. Bu cevap hükümdarın hoşuna gitti ve ihtiyara bir kese altın verilmesini emretti. İhtiyar bu ihsanı karşılıksız bırakmadı. Gördün mü evlat bizim diktiğimiz fidanlar şimdiden meyve verdi. Bu cevapta hükümdarın hoşuna gitti, bir kese daha altın verilmesini emretti. Yaşlı köylü sıradan biri değildi. Çarıklı Erkan-i Hak diye nitelenen o bilge kişilerden biriydi. Evlat herkesin diktiği fidan yılda bir defa meyve verir. Bizim diktiğimiz fidan bak yılda iki defa meyve verdi. Bu diplomatça cevap da hükümdarın hoşuna gitti ve bir kese altın daha verilmesini emretti. Vaziyetin mehabetini gören akıllı vezir araya girdi ve hükümdarı uyardı. -Aman aman sultanım hemen biran önce buradan uzaklaşalım. Bu bilge ihtiyar bu gidişle tarlasına fidan dikmek yerine bizim devletin hazinesine darı ekecek.


Bir bedevi devesine iki çuval yüklemiş, üzerine de kendisi binmişti. Yolda rastladığı biriyle lafa tutuştu. Şuradan buradan derken, yanındaki doğru söyle iki çuvalda ne var diye sordu. Bedevi bir tanesinde buğday, diğerinde de kum var diye cevap verdi. -Bir çuval buğdayım vardı denk olsun, diğeri boş kalmasın diye kum doldurdum cevabını verdi. Adam akıllılık edip kum doldurma yerine buğday dolu çuvalı ikisine paylaştırsaydın da yükün daha hafif olurdu öyle değil mi? Dedi. -Ey güzel sözlü akıllı kişi, birazcık halinden bahset. Böyle bir akılla sen ya vezir, ya padişahsın doğruyu söyle bana. -Öyleyse paranı sorayım, yapa yalnız gidiyor, boş nasihatlerde bulunuyorsun. Ne kadara paran var. Alemdeki bakırları altın yapacak akıl sende dümen dümen dedi. Adam da cevap verdi. -Yürü yanımdan uzaklaş uğursuzluğun bana da bulaşmasın. Seninle aynı yöne bile gitmek istemem. Çuvalımın birinde kum olması, senin fikrinden, hünerinden de iyidir dedi. Adam yanından uzaklaşırken fikir ona derler ki bir yol açsın, yol ona derler ki önüne bir padişah çıka gelsin. Padişah ona derler ki, padişah kendiliğinden olsun. Hazinelerle, askerlerle değil. Zira padişahlığı kendiliğinden olursa, Ahmet'in pak dininin yüceliği gibi ebedi olur, ilelebet daimi olur.


Kuran okuyan biri mülk süresinin son ayetini okuyordu. Yani suyu kaynağından keser, yerin derinliklerinde gizler, kup kuru bir hale getirirse, Allah-u Teala'dan başka kim getirebilir ayetini. -Suyu kürükle biz çıkarırız, bel ile kazmayla yerin ta dibinden kaynatırız. Gece rüyasında bir adam gördü, aslan gibi güçlü ve kuvvetliydi. Felsefeciye bir tokat vurdu, iki gözünü bir den kör etti. -Ey kötü adam dedi. Eğer yapabiliyorsan bu iki göz kaynağını da, kazma ve kürükle nurlandır bakalım. Felsefeci uyandı baktı ki iki gözü de kör olmuş görmüyor. Ağlayıp, inlese, tövbe ve istiğfar etseydi Allah'ın lütufuyla gözleri tekrar görürdü. Fakat tövbe yolu bağlanmıştı. Kendine gel de nasıl olsa tövbe ederim diye günah işleme. Tövbeye de bir parlaklık gerek.


Görme engelli ressamın masalı, kişinin masalı olur mu demeyin olur tabi neden olmasın. Engelli bireyler dünyaya geldiklerinde evet hayat ne kadar onları geriye atmış gibi görünse de aslında durum bundan ibaret değildir. Çünkü engelli bireylerin evet bir engel durumları bulunmaktadır. Ama inanılmaz yaşam mücadeleci ve hırsları da bulunmaktadır. İşte tam olarak bu hikayelerden biri olan bir kızın masalı bu da görme engelli kızın masalıdır. Görme engelli olan kız dünyaya geldiğinde aslında herkes o kadar çok sevinmiş ki ama bu sevinç çok uzun sürmemiş. Maalesef ki çocukta bir sıkıntı olduğu 1 yaş civarında ortaya çıkmış. Anne ve baba için bu durumu kabul etmek çok fazla zor olsa da zamanla artık bu durumu kabullenmişler. Çocukları görme engelli biriymiş. Okulda bir gün arkadaşları yine görme engelli kızla dalga geçerken bu durumu görsel sanatlar öğretmeni Şahin hoca görmüş. Öğrencilere çok kızmış. Ve arkadaşın sadece bir engeli olduğunu dile getirmiş. Engeller kişilerin zihnindedir. Sizin yapmanız gereken vicdanlı merhametli olmaktır demiş. Hepinizin veya bir yakınınızın da böyle bir problemi olabileceği bundan kaynaklı olarak da kimsenin kimseyi ezmemesi gerektiğini vurgulamış. Şahin hoca o günden sonra görme engelli kızla herkesten daha fazla ilgilenmeye başlamış. Çok garip olan bir durum varmış kız inanılmaz derecede güzel resimler yapıyormuş. Evet gözleri görmeyen neredeyse ressam gibi resimler yapan bir kız çocuğu bu neredeyse bir mucizeymiş. Şahin hoca tüm ayrıntıları ile birlikte ona yardım etmeye çalışıyor ve fırçayı ustaca kullanmasını sağlıyormuş. Mükemmel ötesi de ilerliyormuş.


Gülmeyen prenses, Bir varmış bir yokmuş. Kaf dağının ardında hiç gülmeyen bir prenses yaşarmış. Bu prenses sürekli mutsuz ve asık suratlıymış Bugüne kadar onu kimse gülerken görmemiş. Ancak kimse neden gülmediğini de sormaya cesaret edemezmiş. Kral ise ne yapsa ne denese ya da kimi getirse kızının gülmesini sağlayamamış. Her yolu denemiş ancak prenses hiçbirinde gülmemiş. Yüzünde tebessüm bile oluşmamış. Bir gün kral tüm halka haber salmış ve bir yarışma düzenleyeceğini bu yarışmada kızını güldürmeyi başaran kişiye hayatının sonuna kadar rahat yaşayabilecek kadar para vereceğini söylemiş. Bunu duyan halk ise hemen hazırlıklara başlayıp yarışma için adını yazdırmış. Böyle günler geçmiş yarışmaya katılacak olanlar çeşitli eğlenceler veya komik hikayeler hazırlamışlar. Yarışma günü gelip çattığında ise herkes heyecanla sırasının gelmesini beklemiş ve prensese güldürebilmek için hazırladığı gösteriyi sunmuş. ancak yarışma ilerledikçe prensesin hiç kimseye güvenmediğini ve hiçbir gösteriye tebessüm dahi etmediğini gören sıradaki yarışmacıların umudu iyice kırılmış. Herkes gösterisini yapmış ancak prensesi güldürebilmek iyi başaramamış. Son kişiye sıra geldiğinde ise bu kişi de gösterisini yapmış ancak prensesi yine güldürebilmeği başaramamış. kral kızının bu yarışmada da hiç gülmediğini görünce oldukça üzülmüş. Bu sırada birden içeriye arkasında kendisini kovalayan bir cüce ile genç bir delikanlı girmiş. Bu durumda kendisini kovalayan cüceden kaçan delikanlı hemen kralın arkasına saklanmış. Kimse ne olduğunu anlamamış ve herkes gencin yaptığı harekete şaşkınlıkla bakakalmış. Bu sırada ise kralın arka tarafından kahkahalar yükselmeye başlamış. Kral şaşkın gözlerle kimin bu duruma gülmeye cesaret ettiğini merak edip arkasına doğru bakmış. Ancak gördüğü manzara karşısında bir kez daha şaşıran kral kızının güldüğünü görünce gözyaşlarını tutamamış. Yaşadığı bu rezil olayı çoktan unutan kral hemen kızının yanına giderek ona sarılmış. Ancak tüm izleyenlerin kahkahayla izlediği birçok gösteriye gülmeyen kızının bu duruma neden güldüğünü anlayamamış. Prenses bir süre daha kahkaha attıktan sonra susmuş ve babasının sorgulayan gözlerine bakarak cevap vermiş. Babacığım şu anda bu kadar gösterinin içerisinden gülmeye değer hiçbir gösteriyi seçmemiş olup bu duruma neden güldüğümü merak ediyor olabilirsiniz demiş. Daha sonra sözlerine devam ederek bugün buraya gelen herkes hayatı boyunca rahat yaşamayı istediğinden birçok komik gösteri hazırlamış ancak hiçbirinin gerçek niyeti beni güldürmek değildi. Ancak bu genç buraya kendisini kovalayan cüceden korunmak için gelerek kimsenin cesaret edemeyeceği şekilde arkanıza saklandı demiş. Daha sonra konuşmasına devam etmiş ve işte burada gerçekten samimiyet vardı gencin asıl niyeti beni güldürmek değil kendisini korumaktı ancak yaşanan bu durum oldukça komikti demiş. Kral duydukları karşısında bir kez daha şok olduktan sonra delikanlıya dönerek benden ne istiyorsan vereceğim genç adam sen kızımı güldürmeyi başardın demiş. Genç ise yaşananlar karşısında ne olduğunu anlamaz bakışlarla krala bakmış ve kralım bugün buraya kızınızı güldürmek için yarışmaya katılmaya gelmedim ancak bana bir iyilik yapmak istiyorsanız peşimdeki bu cümleden beni kurtarın demiş.


Bazen ebedi saadetimiz için Allah bahaneler halkeder. Sonra da o bahanelerle bizi kendi ipine sarılmamızı sağlar. Çoğu zaman o bahaneler bile unutulur da, onun yoluna can baş koyanlar, herşeyiyle ona yönelenler asla unutulmaz. İşte buna bir misal Hasan'ı Basri Hazretlerinin talebelerinden, Habibi Acemi Hazretleri önceleri çok zengin birisiydi. Tefecilik yapar, faizle para verirdi. Bir gün evinde tam yemek yiyeceği sırada kapıya bir dilenci geldi ve Allah rızası için bir sadaka dedi. Habib onun yüzüne bile bakmadan kapıyı kapattı, o fakiri mahzun edip geri çevirdi. Kendisi iştahla sofraya döndüğünde yemek kabının içindeki yemeğin, kana dönüştüğünü gördü. Bu hadise karşısında dehşete kapıldı, yüreğini bir korkudur sardı, durduğu yerde duramaz hale geldi. Bir cuma günü aklında bu yaşadıkları, Hasan'ı Basri Hazretlerinin evinin yolunu tutu. Yolda giderken oyun oynayan çocuklar Habibi Acemi'yi görünce kaçışmaya başladılar, bir yandan da şöyle diyorlardı. Kaçın kaçın tefeci Habib geliyor. Ayağından kalkan toz bizim üzerimize bulaşırsa bizde onun gibi bedbaht oluruz. Çocukların bu sözleri ona ağır geldi, yüreğini burktu. Yol boyunca ağlaya ağlaya Hasan'ı Basri Hazretlerinin meclisine varıp, elini öptü. Huzurunda tövbekar oldu, o da habibi kendi talebeleri arasına kabul etti. -Yarabbi sana sonsuz hamdı senalar olsun ki, bir tövbemle isimi mi kötüler arasından çıkarıp, iyiler arasına yazdırdın diyerek Allah'a şükretti.


Bu zat söylendiği gibi etrafına çapulcu toplayan bir fitneci değil. Aksine büyük bir alim ve gönül ehli. İhtiyar su başı,bunları değirmende ağartmadık ki gibilerden sakalını sıvazlayarak, şu kadarını söyleyeyim efendim. Kendisi Şeyh Hamudetini Veli Hazretlerinin halifesi. Sen ne diyorsun? Geleceğimizi biliyordu bizi yolda karşıladı. Boynunu büküp bileklerini uzattı. Haydi evladım zincirleyin beni dedi. Ne yaptık biz? Bir Allah dostunu zincire vurduk desene. Vurmadık efendim aksine yol boyu hizmet ettik. Gönlünü hoşça tutsaydınız? Tutmaz mıyız efendim. Padişah II.Murat, Hacı Bayramı Veliyi görür görmez bağlanır, sadık talebelerinden olur. Onun sohbetlerinden istifade eder. Gönlünü onun tatlı diline, güzel haline kaptırır. -Ah efendim şu İstanbul'u fetih etmeyi çok isterdim lakin bilmem nasip olur mu bize. Hacı Bayramı Veli Hazretleri bir müddet sessiz kalır tefekküre dalar. -Hayır sultanım bunu ne sen görürsün ne de ben. Sonra ayağa kalkar bir köşede mışıl mışıl uyuyan şehzadeyi Fatih'i işaret eder. Ama şu beşikte yatan yiğitle bizim köse, Akşemsettin'e öyle derler, görse gerek. Yazıcı zade Muhammed Ahmet'i Bican, Akbıyık Sultan, Müftade Efendi ve Eşref Oğlu Rumi gibi zirveler hep Hacı Bayram Hazretlerinin dizi dibinde yetişirler ama ekip olarak tek isim düşünürler Akşemseddin. Hacı Bayramı Veli daha sonra padişahın ısrarlarına rağmen dergahına döner. Sultan Hacı Bayramı Veliyi huzuruna getiriş şeklinin verdiği ızdırabı gidermek için bir ferman çıkarır. Onu ve onun talebelerini askerlik ve vergiden muaf tutar. Ancak bir zaman sonra Ankara'nın mali dengesi bozulur. Zira tahsildar hangi kapıyı çalsa muhatapları biz Hacı Bayram Hazretlerine intisaplıyız derler. Hacı Bayram Hazretleri de bizardır. Kanlı göl mevkiine bir çadır kurar ve ahaliyi toplar. Mübarek o gün celalli ve heybetli görünür, elinde oca bir bıçak vardır. -Ey benim sadık dervişlerim şimdi sizi kurban etsem gerek, hadi sıraya dizilin girin çadıra. Ortalık bir anda boşalır. Sadece biri kalır, iki aşık gelir takdire şayan bir teslimiyetle boyunlarını uzatırlar, Hacı Bayram Hazretleri memurlara döner, bu ikisini yazın başka talebem yok derler. Gerisi vergilerini de verirler, askere de giderler. -İnsanların fitnesinden kurtulmak istiyorsanız çarşı ve pazarlarda sık sık bulunmayınız. Hiddet ve kin hakikatleri gören gözleri kör eder. Öfke iyi düşünmeyi daraltır, insanı yanıltır. Allah-u Teala'ya isyan yolunda hiç bir kimseye yardım etmeyiniz. Küçük çocukları seviniz, onları sevindiriniz ki peygamber efendimizin emrini yerine getirmiş olasınız. Çarşıda ve cami avlusunda bir şey yemeyiniz, yol ortasında durmayınız. Ticaret erbabının dükkanlarında uzun müddet oturmayınız. Hiç bir günahı küçümsemeyin çok çalışın. Boş gezenler zengin bile olsa arkadaşları şeytan kalpleri şeytanın konağı olur. Helalinden kazanıp ondan fakirlere cömertçe veriniz. Ölümü çok hatırlayınız, ölüm gelmeden hesabınızı yapınız. Tövbe ediniz ki affa kavuşasınız. Dünya gamında nefsin sıkıştırmasından hafifleyip kurtulmak istiyorsan kabristanları sık sık ziyaret ediniz. Ayıp ve kusurlarını gördüğünüz arkadaşlarınızın, komşularınızın sırlarını ifşa etmeyiniz. Çünkü gördüğünüz bu sırlar size emanettir. Emanete hıyanet ise çirkin bir harekettir. Alim ve velilerin kabirlerini ziyaret ediniz. Zira o büyükler kendilerini ziyaret edenlere şefaat ederler.


Benim bu sene çok buğdayım var. Bunlar bana yeter de artar bile. Ama ağabeyimin bakmak zorunda olduğu bir karısı ve çocuğu var. O görmeden ben kendi buğdayımdan ona biraz vereyim. Allah'a şükürler olsun. Azı çoğaltan Rabbim bana bu sene çok buğday verdi. Bu bana da aileme de yeter. Ama kardeşim tek başına. Onun benden çok ihtiyacı var. O da İbrahim görmeden buğdaylarından ona vermiş. Her ikisinin bu güzel hareketlerini Allah ödüllendirmiş. Kazançları o kadar çoğalmış, o kadar çoğalmış ki, yıllarca yemişler bitmemiş. Onlar da bunun Allah'tan olduğunu bilip huzurla yaşamışlar. Allah'a teşekkür etmişler. O günden sonra insanlar da birbirlerine Allah Halil İbrahim bereketi versin. diye dua etmişler. c) Kazançları çoğalmış. Yıllarca yemişler, bitmemiş. c) Allah Halil İbrahim bereketi versin demişler.


Bir hac ibadeti sırasında Harun Reşit ve Behlül, yüksekçe bir yere oturup oradan ibadet ve dua eden ve arada ağlayıp göz yaşı döken insan selini seyrediyorlardı. -Ey Müslümanların halifesi bütün bu ağlayan, sızlayan insanlar kendi nefislerinin günahlarının hesabını veremeyeceklerini bilmedikleri için ağlaşıyorlar. Halbuki sen kendi nefsinin hesabı yanında, bütün bu insanların da hesabını vereceksin. Behlül bir gün Harun Reşit'ten vazife istedi. Harun Reşit'te ona çarşı pazar ağalığını yani denetimini verdi. Adam her soruya olumsuz cevap verdi. Memnun olduğu bir şey yoktu. Behlül bir şey demeden ayrıldı ve başka bir fırına geçti. Orada da bir kaç ekmek tarttı ve gördü ki, bütün ekmekler gramajından fazla geliyor, eksik gelmiyor. -Efendimiz çarşı pazarın ağası varmış. Benden önce ekmekleri tartmış, vicdanları tartmış, bana göre herkes hesabını ödemiş ve bana ihtiyaç kalmamış. Yine günlerden bir gün Harun Reşit ile Behlül Dana arasında şöyle bir hadise vuku buldu. -Akşam namazında camiye git, namaza gelen herkesi iftara davet et. Akşam olundu namaz kılındı, namazdan sonra Behlül, 5-10 kişilik grupla çıka geldi. Harun Reşit şaşırdı. Sen o kadar cemaatin arasından bir sofralık bile adam getirmemişsin. Efendimiz siz bana camiye gelenleri değil, namaza gelenleri iftara çağır dediniz. Namazdan sonra bendeniz cami kapısında durdum, çıkan herkese hoca namaz kıldırırken hangi sureyi okuduğunu sordum. Bunu da yalnız bu getirdiğim kişiler bilebildi. Camiye gelen çoktu ama namaza gelen demek ki yalnız bunlarmış.