Annesinin ölümü üzerine teyzesinin onu farklı bir ülkeye götürmesini ve bun üzerine küçük kızın yaşadığı serüvenleri konu edinen güzel bir düşündürücü masal. İyi okumalar. Henüz daha 3 yaşındayken ailesini kaybetmiş olan Heidi. Teyzesi Dete tarafından büyütülmüş ama teyzesi Frankfurt'a bir iş için gidince, küçük kızı dağların yamacında yaşayan yaşlı büyükbabasının yanına bırakmaya karar vermiş. Teyzesi: Bunu senin iyiliğin için yapıyorum hayatım. demiş. Heidi çok üzülmüş ama çaresizce aksi olan büyükbabası ile dağlarda yaşamaya başlamış. Kısa sürede oraya alışan küçük kız, doğaya, kızıl günbatımına, egzotik bitki örtüsüne ve çiçeklere aşık olmuş. Bir keçiyi sahiplenmiş ve gündüzleri onunla oynamaya başlamış. Geceleri ise karanlıkta göz kırpan yıldızları izlerken samanların üzerinde uyur, doğanın her parçasının tadını çıkarmaya çalışırmış. Birkaç gün sonra Peter isminde biriyle tanışmış ve onunla arkadaş olmuşlar. 7 yaşındaki bu çocuk yakındaki bir kulübede annesi ve görme özürlü büyükannesi ile birlikte yaşıyormuş. Birbirlerine iyice alışan Heidi ile Peter her gün keçilerle birlikte çayıra gitmeyi çok seviyormuş. Zamanla yaşlı büyükbaba da Heidi'ye iyice alıştığından onu gözünün önünden hiç ayırmak istemiyormuş. Hatta onu okula göndermeyi bile reddetmiş. Çünkü aşağıdaki Dörfli köyünde yaşayan Alp amca olarak bilen biriyle eskiden bir tartışma yaşamış. O yüzden Heidinin başına bir şeyler gelir korkusuyla okula bile göndermemiş. Bir gün Dete çıkıp gelene kadar mutlu ve mesut bir şekilde hayatlarına devam etmişler. Dete Heidiyi kendisiyle götürmek için babasını zorda olsa ikna etmiş ve bir hafta sonra heidi istemese de onu Frankfurt'a götürmüş. Dete'nin çalıştığı konağın sahibinin 10 yaşında olan Clara isminde sakat bir torunu varmış. Teyzesi Heidiyi onunla arkadaşlık etsin diye kendi yanına almıştı. Heidi ile Clara tanışmış ve arkadaş olmuşlar. Clara ona geniş oyuncak koleksiyonu göstermek için odasına götürmüş. Kısa sürede birbirine alışan kızlar keyif almaya başlamışlardı bile. Evde bulunan herkes gibi Claranın babası ve büyükannesi bu tatlı kızı sevmeye ve ona hayranlık duymaya başlamışlardı bile. Konağın kahyası olan bayan Rottenmeier ise Heidi'yi pek sevmiyormuş. Ona göre giysileri kirliymiş, okuyamıyormuş ve büyük evde nasıl davranacağını bilmiyormuş. O yüzden ara ara Disiplinli olmayı öğrenmelisin Heidi. diye uyarır o küçük kız ise Özür dilerim bayan Rottenmeier. diye cevap verirdi. Aradan epey bir zaman geçtikten sonra Heidi dedesini ve köyünü özlemeye başlamıştı. Clara'nın büyükannesi Heidi'nin mutsuz olduğunu görünce Dete ile konuşmuş ama Dete çok bencil biri olduğundan o sözleri pek dikkate almamış. Heidi ise büyükanneye kendini iyi hissetmediğini o yüzden kendisini köyüne yollaması için yardım etmesini istemişti. Heidi'nin hayatında her türlü konfor olsa da adeta bir kafeste tutulduğunu hissediyormuş. Artık hiçbir şeye ilgisi kalmamış. Yüreğinin derinliklerinde büyükbabasına, Peter'a ve kırlara dönmeyi diliyormuş. Ama nasıl döneceğini de bilmiyormuş. Bu durum onun sağlığını öyle çok etkilemiş ki geceleri uykusunda bile sayıklamaya başlamıştı. Bir gün Heidi evine gittiğini düşünerek ön kapıyı açmış. Peter, büyükbaba ben geldim. demiş. Onu öyle gören büyükanne onun durumuna çok üzülmüştü. Çok geçmeden sıkıntıdan yataklara düşen Heidiyi muayene eden doktor. Onun büyükbabasının yanına gönderilmesi için ısrar edince en sonunda teyzesi kabul etmiş. Bende sizleri özleyeceğim, ama gitmeliyim. demiş. Heidi yola çıkmadan önce Clara'yı ve ailesini dağlara davet etmiş. Bende seni çok özledim yaramaz çocuğum. Ah, sevgili Heidi artık seni hiçbir yere bırakmayacağım. Bebeğim.. demiş. Heidi, Peter ve büyükannesine öğrendiği masallar ve hikayeleri anlatmış. beraber gülmüş ve eğlenmişler. Birkaç ay sonra Clara Heidi'ye sürpriz yapmaya karar vermiş. Büyükannesiyle beraber Heidinin köyüne gitmişler. Heidi ismini duyduğu anda Heidi'nin gözleri açılmış ve doğruca dışarı koşmuş. Bunca zaman sonra seni gördüğüme çok sevindim. Clara'da onu gördüğü için mutluymuş. Heidi Clara'yla oynamak için her sabah erkenden kalkar, ona yeşil otlakları, kızıl günbatımlarını, öten güzel kuşları göstermiş. Clara bunların hepsini çok sevmiş. Diğer taraftan Peter Clara'yı kıskanıyormuş. Onun en iyi arkadaşını çaldığını düşünüyormuş. Bir gün Peter Clara'yla Heidi'yi çimenlerde oturmuş gülerlerken görmüş. Peter: Clara şimdi görürsün, tekerlekli sandalyeni saklayacağım, evine dönüp Heidi'yi rahat bırakacaksın. demiş. Öfkeye kapılan Peter tekerlekli sandalyeyi alıp, dağdan aşağı itmiş ve tekerlekli sandalye kırılmış. Peter: Aman tanrım ben ne yaptım böyle? diyerek pişman olmuş ama artık iş işten geçmişti. Heidi yardım çağırmak için eve koşmuş. Yoldayken Peter'le karşılaşmış: Peter Clara'nın yardıma ihtiyacı var. Sen onun yanına git. demiş. Peter yaptığı hatanın pişmanlığıyla Claranın yanına giderek kolundan tutup : Hadi Clara kalk ve beraber yürüyelim. Merak etme başaracaksın. diyerek yürümesi için onu zorlamış. O anda bir mucize gerçekleşmiş. Peter'in yardımıyla Clara birkaç adım atmaya başlamış. Etrafındaki doğanın güzelliği onu başka bir şekilde büyülemiş ve bu Peter'ı şok etmiş. Clara ile birlikte eve doğru yürürken onu gören Heidi ve büyükannesi çok mutlu olmuştu. Bu arada suçluluk hisseden Peter ağlamaya başlamış. Sesemann ailesi hayatlarını kolaylaştırmak için Heidi'ye ve Peter'ın kör büyükannesine hediyeler vermiş. Heidi'nin büyükbabasına da kendisinin ölümünden sonra torunuyla ilgilenileceklerine dair söz vermişler. Bu hikaye Heidi ve büyükanne aralarında konuşurlarken ve hayatlarına getirdiği iyi şeyler için tanrıya dua ederlerken sona ermiş. Henüz daha çok küçükken ailesini kaybeden Heidi'ye Teyzesi bakar. bir gün teyzesinin önüne bir iş fırsatı çıkınca bu sefer Heidi'yi küçük bir dağ kulübesinde yalnız başına yaşayan dedesinin yanına götürüp bırakır. Heidi ilk başlarda çok sıkılsa da doğaya alışınca köy hayatını dedesini ve arkadaşı Peteri çok sever. Bir gün teyzesi köye dönerek Heidi'yi alıp, Frankurt'a götürür. Orada Clara isimli sakat bir kız ile arkadaş olurlar. Herkes Heidi çok sevdiği halde evin Kahyası Heidi'yi pek sevmez. Heidi oraya bir türlü alışamaz köyündeki yemyeşil çayırları dedesini ve keçilerini çok özler ve günden güne iyice zayıflayıp hastalanır. Herkes Heidi'nin mutlu olması için geri dönmesi gerektiğine kanat getirir ancak teyzesi buna müsaade etmez en son doktor Heidi'nin köyüne dönmesi gerektiğini söyleyince Teyzesi mecburen göndermeye razı gelir. Heidi köyüne dönünce iyileşir ve yine mutlu günler geçirmeye başlar bir gün clara ve nenesi heidiyi ziyaret etmek için köylerine giderler. Heidi ve clara'nın arkadaşlıklarını kıskanan Peter, Clara'nın tekerlekli sandalyesini uçurumdan atar. Tekerlekli sandalyesinin olmadığını öğrenen Clara, yürümeye başlar. Onu o halde gören ailesi ve Heidi çok sevinir. Beraber mutlu günler geçirirler. Masal ile ilgili Merak Edilen Sorular. - Heidi aslında neyi anlatıyor: Heidi'nin hikayesi aslında 1789 yılında İsviçre'de 14 yaş ve altında olan çocukların fabrikalarda çalışmaları yasaklandı. Ancak bu yasak dahi çocukların sömürülmesine mani olamamıştı. bu nedenle çocuk sömürüsüne karşı yazılmış bir hikayedir. - Heidi ne anlama geliyor: Bu kelimenin Türkçe anlamı Sözleşmeli Çocuk ve çıplak ayaklı çocuklar olarak söz edebiliriz. - Heidi nasıl bir karakter: Heidi hem iyiliksever hemde her gittiği yerdeki kişiler tarafından sevilen bir karakterdir. - Heidi hikayesi gerçek mi: Oldukça popüler bir hikaye olan Heidi'nin yaşadığı kasaba, vb. şeyler hep birer kurgu, gerçek hayatta yaşadığı bir yer yok. - Heidi hangi ülkede yaşıyor: İsviçre'nin o yüksek köylerinde yaşıyor. - Heidi Türkiye'de ilk nerede yayınlandı: ilk olarak TRT tarafından yayımlanan bir çizgi filmdir. Ben Heidi maslına bayıldım ve uykumu mütiş şekilde getirdi.Bu hikayeyi sizede tavsiye ediyorum.Keyifle okuyabileceğiniz bir masalllllll. Ya inanmıyorum, ben daha önce nasıl olur da Heidi masalını okumamışım. Gerçekten harika ve heyacanlı bir hikayeydi herkesin de Heidi Masalaını okumasını şiddetle tavsiye ediyorum.


Evvel zaman içinde kalbur saman içinde, dağların ardında kimsenin bilmediği bir kasaba varmış. Bu kasabada birçok hayvan yaşarmış. Çiftliklerden birinde horoz yaşarmış. Bu horoz güngörmüş, epeyce yaşlı ve bilge bir horozmuş. Bu horoz bir gün yüksek bir ağaçtan tüm çiftliği izliyormuş. Yanına yanaşan tilkiyi görmüş. Tilki horozun yanına gelince horoza seslenmiş. Horoz kardeş, seninle aramdaki düşmanlık bitti. Hayvanlar arasında kanun çıktı, artık kavga ve savaş yok, bunun haberini sana vermek için geldim demiş. Bu sözlerden tilkinin niyetini anlayan horoz dinlemeye devam etmiş. Tilki şu sözleri eklemiş. Hadi inde aşağıya sarılalım birbirimize, barışalım bitsin bu kavga demiş. Bu sözlerin üzerine rağmen aşağıya inmeyen horozla konuşmaya devam etmiş. Daha başka hayvanlara da bu haberi iletmem gerekiyor hadi seni bekliyorum. Bu mutluluğu yaşat bana. Gel sana kardeş öpücüğü kondurayım demiş. Dostum, bunu duyduğuma o kadar mutlu oldum ki anlatamam. Bu sevindirici haberi bana verdiğin için çok teşekkür ederim tilki kardeş. Hatta çifte sevinç yaşayacağız gibi duruyor. Çünkü yanımıza iki tane av köpeği yanaşıyor. Çok geçmeden burada olurlar. Muhtemelen onlar da bize bu barış haberini vermeye geliyorlar. Onlar gelince ben de aşağı inerim, demiş. Oysaki gelen av köpeği yokmuş. Sadece bilge horozun oyunuymuş. Bu lafları duyan tilki birden gerilmeye başlamış. Hemen bir bahane uydurması lazımmış. Çünkü av köpekleri tilkiye zarar verebilirmiş. Sevgili horozcum benim acelem var hemen gitmem gerekiyor, daha bu haberi bir sürü hayvana duyurmam gerekiyor. Av köpekleri gelince onlara selamımı iletirsin hadi hoşça kal, demiş. Tilkinin kurduğu plan bilge horoz sayesinde suya düşmüş. Öfkelenerek oradan ayrılmış. Horoz ise kahkahalar içinde tilkinin koşuşunu izlemiş.


Hz Lut, Hz İbrahim'in kardeşinin olduğuydu. Hz İbrahim'le beraber Babil'den hicret etmişti. Daha sonra kendisine peygamberlik görevi verilmiş. Şam yakınlarındaki Sedom şehrine gönderilmişti. Sedom halkı ahlaken düşük kimselerdi. Hazreti Lut onları bu ahlaki sefaletten kurtarmak için çok uğraştı. Fakat onlara düzeltmeyi başaramadı. Sedom halkının her geçen gün ahlaksızlık isyan ve sapıklıkları artıyor. Hazreti Lut'u dinlemeye hiç mi hiç yanaşmıyorlardı. Nihayet Allah onları hak ettikleri cezaya çaptırmayı diledi. Bu iş için üç meleği görevledirdi. Bu melekler Cerail, Mikail, İsrafildi. Bu üç melek yakışıklı delikanlılar görüntüsü içinde önce İbrahim Aleyhisselam'a uğrayacaklardı. Ona hanımı Sare'den İshak adında bir oğlu olacağını müjdeleyeceklerdi. Bu ziyaretten sonra Lut kavmine gidip onları yerle bir edeceklerdi. Hz. İbrahim misafire ikramı çok severdi. Evinden geleni gideni hiç eksik olmazdı. Misafir gelmediği zamanlar kendisi çarşıya çıkar, ikram edecek kimse arardı. Günlerdir Hz İbrahim'e kimse uğramamıştı. Hasretle misafir gözlediği bir günde melekler çıka geldiler. Hz. İbrahim'e selam vererek yanına yaklaştılar. Hz İbrahim onları tanıyamadı. Bu yüzden olsun selamlarına Allah'ın selamı üzerinize olsun ey tanımadığım kimseler diyerek karşılık verdi. Misafirler Hz. İbrahim'in yüzüne aşina olmayan kişilerdi. Kılık, kıyafetleri de ora halkından çok farklıydı. Bu yüzden selam alırken onları tanımadığını belirtmiş, kendilerini tanıtmalarını nazikçe istemişti. Hz. İbrahim misafirlerini derhal güzel bir yere oturttu. Onlara kibar ve nazik davranıyor. Memnun etmek için elinden gelen her şeyi yapıyordu. Bir yandan da sokakları hazırlıklarına başlamıştır. Evde önceden pişirilmiş dana kebabı vardı. Hz İbrahim bu yemeği tepsinin içinde yağları damlayarak getirdi. Misafirlerden önüne koydu buyurun yiyin dedi. Fakat misafirler yemeye yanaşmadılar. Hz İbrahim utanıyor, çekiniyorlar zannıyla tekrar onların yemeklerini yine çekildiklerini görünce şüphelenmeye başladı. Bunların niçin yemiyorlardı. Fena bir niyetleri olmasın diye düşündü. Melekler Hz. İbrahim'in endişelendiğini hissetmişlerdi. Bizden korkma ey İbrahim biz korkulacak kimseler değiliz. İnsan görüntüsüne girmiş melekleriz, sana hayırlı bir müjde ile geldik. Yakında ilim sahibi ve erdemli bir oğlun olacak adını İshak koyacaksın. Artık mesele anlaşılmış misafirlerin yemek yememe sebebi ortaya çıkmıştı. Meleklerin verdiği müjde Hz. İbrahim'in hayretine giderken Hz. Sare'yi şaşırtmıştı. Elinde olmadan bir çığlık atmış ağzından, çocuğum mu olacak sözleri dökülmüştü sonradan meleklere dönerek, ben artık iyice yaşlandım kocam da benim gibi yaşlıdır. Sizse çocuğumun olacağını söylüyorsunuz demişti. Ey Sare,Ey İbrahim siz bu işe bu kadar hayret etmeyin yaşlandık diye ümitsiz olmayın. Biz verdiğimiz haberi kendimizden söylemiyoruz. Rabbimizin bize söylediklerini size bildiriyoruz. O halde haberin doğruluğun da şüpheniz olmasın. Allah'ın rahmet ve bereketi geçmişte üzerinize olduğu gibi bundan sonra da olacaktır. Bu açıklamaya Hz. İbrahim'in cevabı: Rabbimin rahmetinden inkar ve sapıklık içinde olanlardan başka kim ümit keser. Biz Allah'ın rahmetinden her zaman ümitliyiz. Hayretimiz böyle bir halin bugüne kadar görülmemiş olmasından dolayıdır şeklinde oldu. Meleklerin verdiği müjdenin şokundan sonra Hz. İbrahim şu soruyu sordu. Melekler bunun üzerine asıl geliş gayelerini anlatılar. Biz ahitten çıkan ahlaksızlık da çok ileri giderek insanın yaratılışına aykırı işler yapan günahkar bir toplumu yerle bir etmek için geldik buraya dediler. Hz İbrahim bu kavmin hangi kavim olduğunu sordu. Melekler yok edilecek toplumun sedonlular olduğunu söylediler. Hz. İbrahim bu haber üzerine telaşlandı O kavmin içinde Lut'da var. O Allah'ın samimi bir kuludur. Onu da mı yok edeceksiniz diye sordu. Melekler cevaben biz bu beldede bulunanları iyi biliriz. Elbette Lut ve ona inananlar bu kötü sondan kurtulacaktır. Ancak Lut'un hanımı bundan istisnadır. Lut'a karşı çıkmış kavminin yaptıklarını benimser olmuştur. Bu yüzden o da onlarla yok edilecektir dediler. Hz. İbrahim ir yandan Lut'un ve ona bağlanmış müminlerin kurtulacağına seviniyor. Diğer yandan da yok edilecek insanları düşünüyordu. Keşke Lut kavmine biraz daha süre tanınsaydı. Başlarına gelecek azap bir müddet geciktirilseydi. Bakarsın onlar hatalarını anlar, ıslah olurlardı. Hz İbrahim içinden geçirdiği bu duyguları meleklere de açtı. Onlardan Lut kavmine son bir fırsat daha vermelerini istedi. Ne var ki Lut Kavmi'nin halini Hz İbrahim'in yakından bilmiyordu. Onların artık yola gelmeleri imkansız olduğundan ve çirkin eğlenmeleri ile azabı hak ettiklerinden habersizdi. Melekler ona bu durumu anlattılar ve istenilen artık geçersiz olduğunu söylediler. Zaten o sırada cenabı haktan ilanı var giriyor. Hz İbrahim'e gerekli uyarıyı yapıyordu. En İbrahim Lut Kavmi hakkında azabı geciktirme isteğinden vazgeç. Sen onların halinin yakından bilmiyorsun. Artık onların ıslahını beklemekte fayda yok, başlarına gelecek azabı hiçbir şey geri çevrilecektir. Melekler vazifelerini yapmışlardı. Lut kavmine gitmek üzere Hz İbrahim'in yanından ayrıldılar. Meleklerin haber verdiğin gibi Hz İbrahim'in Sare'denbir oğlu dünyaya geldi adını İshak koydular. Hz. İshak'ın doğumu üzerine Hz İbrahim Allah'a şöyle dua etti. İhtiyarlığımla beraber bana İsmail ve İshak' ı veren Allah'a hamdolsun. Muhakkak rabbim bütün duaları işitir, kalpten geçen ince arzu ve istekleri bilir. Yarab beni ve neslimi namaz ibadetinde devamlı kıl duanızı kabul eyle. Hz. İbrahim'in vefatından sonra Cenabı Hak Hz İsa Keşan ve Filistin halkına peygamber yaptı. İshak peygamber babasına çok benzerdi onu çoğu zaman babasından ayıramazlardı. Hz. İshak'ın İys ve Yakup adlarında iki erkek çocukları olmuştu. Bunlardan İys'ın neslinden hükümdar çıkmış. Yakup'un neslinden de peygamber gelmiştir. Hz İshak 160 yaşında vefat etti. Vefatı üzerine babasının yanına defne olundu.


Hz. Musa a.s. dağları dolanırken bir çobana rastladı. Çoban dizüstü çökmüş ellerini Sema'ya açmış dua ediyordu. Bu durum Hz. Musa'nın çok hoşuna gitti. Ama çobanın duasını duyunca şaşırdı. Ey kerem sahibi rabbim senin ne kadar severim bir bilsen, ne istersen yaparım. Yeter ki sen iste. Neredesin ki sana kul köle olayım. Çarığını dikeyim saçını tarayayım. Elbiseni yıkayayım. Bitlerini kırayım. Ey yüce rabbim sana süt ikram edeyim, senin elini öpeyim, ayağını ovayım. Bütün keçilerim sana kurban olsun. Bütün namelerim heyheylerim senin yadınladır rabbim. Çobanın böyle konuştuğunu gören Hz. Musa ey çoban bu sözleri kime söylüyorsun kiminle konuşuyorsun diye sordu. Bizi yaratan işte bu yeri ve göğü halk edenle. Diye cevap verdi çoban. Hz. Musa şöyle dedi vah, vah sen sersemlemişsin, yazık sen daha Müslüman olmadan kafir oldun. Bu ne saçma söz, bu ne küfür, çarık elbise anca sana yaraşır ilahi sıfatlarda cisim sahibi olmak ve ihtiyaç sahibi olmak gibi bir şey var mı? Sen bu sözleri kime söylüyorsun? Amca namı dayı namı tanrı böyle kulluk istemez. Musa'nın sert sözleri karşısında çoban büyük bir üzüntü ve pişmanlık duyarak şöyle dedi. ya Musa ağzımı bağladım, pişman ettin beni. Dedi. Ardından yan yana bir ah çekti inleyerek başını alıp çöle doğru gitti. Derken Musa peygambere Allahtan şöyle bir vahiy geldi. Ey Musa biz çobandan razıydık. Sen işittiklerini inkar ve küfür saydın. Bir kabahati varsa bile ne tatlı kabahatti onun ki senin görevin ayırmak değil birleştirmektir. Onun için övgü olan senin için yergi olabilir. Ona bal olan sana zehir olabilir, biz dile söze bakmayız, kalbe ve hale bakarız.


Bir varmış bir yokmuş. Evvel zaman içinde bir köylünün iki tane keçisi varmış. Bu iki keçi de birbirinden inatçı mı inatçıymış. İki inatçı keçi sürekli birbirinin zıt hareketlerini yaparmış. Kendi istedikleri olsun diye yapmayacakları şey yokmuş. Bir gün bu iki inatçı keçi kırlara otlamaya gitmiş. Her tarafta lezzetli, yemyeşil çimenler varmış. İki inatçı keçi de bu çimenlerden yemek için can atıyormuş. Hemen kendilerine güzel bir yer aramaya başlamışlar. Bir tanesi ırmağın bir tarafındaki çimenleri, diğer keçi ise öteki taraftaki çimenleri yemeye başlamış. Sonra bu iki keçide diğer taraftaki otlardan yemek istemiş. Çünkü o otlar kendilerine daha güzel gözükmeye başlamış. Arada ırmak olduğu için köprü üstünden geçmeleri gerekiyormuş. İkisi de köprüye doğru yol almış. Ancak o da ne? Köprü tek bir keçinin geçebileceği genişlikteymiş. Bu yüzden ikisi ayı anda geçemezmiş. Her ikisi de köprüye varınca köprünün ortasında buluşmuşlar. İnatçı keçilerin ikisi de diğer tarafa ilk geçen keçi olmak istemiş. Bu yüzden birbirlerinden yol istemeye başlamışlar. Keçilerden gri renkli olanı Önce ben geçeceğim demiş. Beyaz renkli inatçı keçi ise Hayır, neden ilk sen geçiyorsun? İlk ben geçeceğim. demiş. İki inatçı keçi de istedikleri olmayınca iyice kızışmışlar. Köprü üzerinde birbirlerine doğru yürümüşler. Yine istedikleri yolu alamayınca geri geri gelip hızlıca birbirlerine toslamaya başlamışlar. Gri keçi Hayır, ilk ben geçeceğim. Çünkü önce ben geldim. diye bağırarak beyaz keçiye toslamaya doğru giderken köprü kırılarak ortada ikiye ayrılmış. Köprü kırılınca her iki keçi de ırmağa düşmüş ve ikisi de diğer tarafa geçememiş. Sırılsıklam olan keçiler, yaptıkları hatayı anlamışlar. Birbirlerinden özür dilemişler. İki inatçı keçi de bundan sonra inatçı olmayacaklarına dair söz vermişler. Çünkü bu inadın onlara zarar verdiğini anlamışlar. Kıyıya geçip dinlenmiş kurulandıktan sonra o güzel yeşil çimenleri yemeye devam etmişler. Bir varmış bir yokmuş. Evvel zaman içinde iki keçi yaşarmış. Bu iki keçi çok ama çok inatçıymış. Bir gün bu iki inatçı keçi kırlara otlamaya gitmiş. Bu kırın ortasından geçen bir ırmak varmış. İki keçiden biri ırmağın bir tarafına diğeri öteki tarafta otlanıyormuş. Ancak ikisi de karşı tarafa geçmek istemiş. Bir köprüde karşılaşmış iki inatçı keçi. Köprünün üzerinde karşılaşan bu iki keçi inatla önce geçmek istemiş. En son sinirlenen keçiler birbirine doğru koşarak toslamaya başlamışlar. En sonunda köprü bu iki inatçı keçinin hareketlerine dayanamamış ve kırılmış. Her iki keçi de suya düşüp ıslanmış. Yaptıkları hareketin doğru olmadığını anlayan keçiler birbirinden özür dilemiş. - İki İnatçı Keçi Ana Fikri Nedir?: İki inatçı keçi masalının ana fikri, inatlaşmak yerine bu sorunu konuşarak, anlaşarak çözmeliyiz. İnatçılık bazen mantıksızdır. Başımıza kötü şeyler getirebilir. - İki İnatçı Keçi yazarı kimdir?: İki inatçı keçi masalının yazarı, Fransa doğumlu tam adıyla Jean De La Fontaine'dir. Masal üzerinde La Fontaine masalları diye geçer. - İnatçı Keçi Ne Demek?: Halk arasında inatçı keçi deyimi, bu masaldan esinlenerek kullanılmaya başlanmıştır. Bir kişi dediği sözün arkasında inatla duruyorsa o kişiye halk arasında İnatçı Keçi denir. - İki İnatçı Keçi Masalı Gerçek mi?: La Fontaine masallarından olan İki İnatçı keçi masalı kurgusal bir yapıttır. - İnatçı Keçi Masalı Kaç Sayfa?: Küçük yaş grubunun okuduğu inatçı keçi masalı yaklaşık olarak 16 sayfalık kitapçıklardan oluşur. Kitapçıkların genelde resimli olması ve büyük yazı puntoları bu sayfa sayısını arttırmıştır. - La Fontaine Masalları Kaç Tanedir?: Yaklaşık 240 adet bulunan masal Jean De La Fontaine tarafından kaleme alınmıştır.


Büyük erenlerden Hasan Basri bir gün arkadaşlarıyla birlikte yolda giderken memleketinin tanınmış devlet büyüklerinin oğluyla karşılaşır. Devlet büyüğünün oğlu yağız atının üzerine kurulmuş beraberinde de hizmetçileri bütün süksiveyeti şamıyla yoluna devam etmektedir. -Ey devlet büyüğünün oğlu sizler her şeyi mal ve parayla değerlendirirsiniz size şu iki sözü satmak istiyorum alır mısınız? Çünkü bu sözleri size benden başka kimse söylemeye cesaret edemeyecektir. Sonra bu sözler sizi aydınlık, Allah yoluna sokacaktır. -Birincisini bir, ikincisini iki gümüş para karşılığında veririm diye karşılık verdi. -Ey devlet büyüğünün oğlu, senin evin var mı? Var cevabını alınca da, -Kendin mi yaptırdın yoksa miras mı kaldı? diye sordu. Devlet büyüğünün oğlu kendim yaptırdım diye cevap verdi. Ne kadar zaman içinde yaptırdın? Bu soruya da epey uzun sürdü karşılığını verdi. Neden her imkana sahip olduğun halde çabuk bitirmedin diyince de, binanın taşlarını taşıyan hayvanlara acıdığım için fazla yük vurdurtmadım. İşte o yüzden de binayı kısa zamanda inşa etmek mümkün olmadı. -Ey devlet büyüğünün oğlu madem ki başkalarının hayvanlarına acıyarak fazla yük taşıtmaya razı olmuyorsun, neden öz nefsine acımayıp da onu dağlar kadar günah yığını altında eziyorsun? Bu sözler devlet büyüğü oğlunun üzerinde büyük bir tesir yaptı. Atından inerek Hasan Basri'nin ellerine kapandı, ardından da sabırsızlıkla, iki gümüşü hemen vereceğim şu ikinci sözünü de hemen söyle ne olur diye yalvardı. Şimdi sana sormak isterim. Yarın ölüp öbür dünyayı boyladığında omuzlarında taşıdığın bu kadar ağır günahlarınla ve kirli altınla, peygamberler ve gerçek müminler arasında Allah'a karşı hesap verirken utanmayacak mısın? Bu sözlerinde son derece derin etkisi altında kalan devlet büyüğünün oğlu atını hizmetçisine verdiği gibi hemen Hasan Basri'nin ellerine sarılarak, artık bütün dünyalık nimetlerini tapar ve ölünceye kadar o büyük zatın safında Allah'a ibadet etmeye karar verir. Yüce Allah celle celalühü cümlemizi hak sözleri dinleyip de gereğini yerine getiren hak sever kullarından eylesin. Amin.


Bağdat'ta dul çaresiz ve kimsesiz bir kadın vardı. Bu kadının da bakla hükümlü olduğu altı öksüz çocuğu ve bir de ihtiyar anası bulunuyordu. Kadın geçimini sağlam için bir hafta uğraşır, el emeği göz nuru iplik eğirir, bunlarla pazara çıkar ve ansıyla çocuklarının rızkını bu şekilde temin etmeye çalışırdı. Karınları tam doymasa da aç, açık kalmazlar geçinip giderlerdi. Gün akşamlanır, doğan ölür, açan solar olan oldu. Bu dul kadın vakit saat erişince alemi bekaya girdi haneye. Kadının ölümünden sonra altı çocuğun bakımıysa kendisine bile zor bakan ihtiyar anasına kala kaldı. Kadın yaşlılığın verdiği güçsüzlükle pazara her hafta çıkamıyor ama durmadan ip eğiriyordu. Epeyce bir zaman sonra baktı ki altı yüz dirhem edecek kadar ip eğirmiş. Artık bunları pazara götürüp satmanın vakti gelmiştir diyip pazarın yolunu tuttu. -Yarabbi bu öksüzlerin, yetimlerin rızkını ver. Bunların senden başka koruyanı gözeteni yok. Ben ve bu altı yetim sana emanetiz, gayrisini sen bilirsin. Kendisini pazara ulaştıracak yol istikametinde ilerlemekteyken Şeyh Abdulkadir Geylani Hazretlerinin evinin önünden geçti. Evinin önünde onu ve müritlerini sabah namazı için dışarı çıkmış olarak görünce durakladı. Şeyhe saygı gösterdi. Şeyh Abdulkadir Hazetleri de onu görüp nereye gittiğini sordu. Bacı hoş geldin nereden gelip nereye gidersin. Benden altı yüz dirhem ip isteniyor, gel bu ipi hazır müşterisine verelim, senin için bu ipi ben satayım. Memnuniyetle efendim ne demek lütuf buyurmuş olursunuz dedi ve ipi Abulkadir Geylani Hazretlerine verdi. Abdulkadir Geylani Hazretleri kadından aldığı ipi eline aldığı gibi mescidin damına fırlattı. İpi atmasıyla da nereden geldiği belli olamayan büyük bir kuş gelip, ipi kaptığı gibi uzaklaştı gitti. Kadın bu ne biçim şaka o benim çocuklarımın rızkıydı diye kendi kendine söylenmeye başlayınca müritler, kadının itiraz etmemesi için işaret ettiler. -Pekala madem siz öyle söylüyorsunuz diyerek evine gitti. Ertesi gün ilk işi Şeyhin yanına uğramaktı. Satmaya gönderdiğiniz ip satıldı mı? Abdulkadir Geylani Hazretleri iplik satıldı fakat parası henüz gelmedi. Korkma, endişelenme bir hafta kadar zaman içinde parası da gelir nasılsa. Kadın bir hafta sonra aynı gün yine Şeyhin huzurundaydı, paraysa henüz gelmemişti. Bu kadar sabrettin bir gün daha sabret bakalım, yüce Mevla ne gösterecek dediler. Müritler işin hikmetinin derdindeydi, kadınsa parasının derdinde. Beklenen gün gelip çattı, ertesi gün oldu Abdulkadir Geylani Hazretlerinin huzuruna o ana kadar görülmeyen bir heyet geldi ve hiç bir şey söylemeden bin altın takdim ettiler. Meraklanan müritler heyete bu kadar paranın ne olduğunu niçin Şeyhe takdim ettiklerini sordular. Gelenler tüccar olduğunu belirterek altınlar Hz Şeyhindir. Denizde yolculuk yapıyordum öyle bir fırtına çıktı ki geminin yelkeni bu fırtınaya dayanamayarak delindi. -Altı yüz dirhem ip olsa geminin yelkenini onarır yolumuza devam ederiz ama şu an nerede bulacağız bu kadar ipi, gökten zembille inecek değil ya dedi. Bizlerde çaresiz ellerimizi kaldırarak Allah'a dua ettik. Duamızda ey Allah'ım sen zorda kalmışların duasını kabul edersin. İşte zorda kaldık, çaresiziz duamızı kabul et, bizi bu dertten sıkıntıdan kurtar, sevdiğin kullar yüzü suyu hürmetine zamanının sultanı varifi olan Şeyh Abdulkadir Geylani Hazretlerinin yüzü suyu hürmetine bize ihtiyacımız olan altı yüz dirhem ipi gönder. Sana yemin ederim ki senin rızan için Abdulkadir Geylani Hazretlerine bin altın vereceğiz diye yalvardık. Bir de baktık ki bir kuş gelip altı yüz dirhem ipliği geminin güvertesine bırakıp uçtu gitti. İşte şimdi bu yaptığımız zorda can havliyle ettiğimiz o adağı bugün canı gönülden yerine getirmemizdir dediler. Tüccarlar ayrıldıktan bir müddet sonra ihtiyar kadın gelip parasını sordu. Sattığınız ipin parası geldi mi acaba efendim. Şeyh Abdulkadir Geylani Hazretleri tüccarların adadığı bin altını kadına uzattı ve dedi ki, benim satışım da senin ki kadar karlı olmuş mu. Kadın bir anda zengin olmuş. Ne diyeceğini şaşırmış. Eli ayağı bir birine dolaşarak, kekeleyerek Abdulkadir Geylani Hazretlerine teşekkür edip huzurundan ayrıldı. İşte yaşlı kadının da duası kabul olmuştu.


Bir varmış bir yokmuş. Evvel zaman içinde kalbur saman içinde güçlü kanatlarıyla ünlü bir kartal yaşarmış. Kanatları güçlüymüş ama yine de bir avcı tuzağına yakalanmış. Çırpınmış ama kendini kurtaramamış. O sırada oradan bir çiftçi geçiyormuş. Kartalın halini görmüş. Üzülmüş ve onu ağdan kurtarmış. Kartal kendi dilince çiftçiye teşekkür etmiş ve çok sevdiği gökyüzüne doğru uçup gitmiş. Kartal bir gün gökyüzünde süzülürken çiftçiyi görmüş. O sırada çiftçi çarıklarını çıkarmış, bir duvarın dibinde oturup dinleniyormuş. Fakat o da ne? Duvar çiftçinin üzerine yıkılmak üzereymiş. Çiftçi ise bunun farkında değilmiş. Kartal kendisine iyilik eden çiftçiyi kurtarmak istemiş. Çiftinin ayakkabılarından tekini kaptığı gibi havalanmış. Bunu gören çiftçi de başlamış kartalın peşinden koşmaya. Kartal biraz uzaklaştıktan sonra, çiftçinin ayakkabısını bırakmış. Çiftçi de alıp tarlasına dönmüş. Dönmüş ama bir de ne görsün? Az önce dibinde oturduğu duvar yıkılmış. İşte o zaman anlamış kartalın kendisin korumak istediğini.


En zengin adam olup, böyle büyük bir aile kurmadan önce, ufak bir dolandırıcının oğlu ve varoş bir mahallede yaşayan lise öğrencisiydi. Her ne kadar 16 yaşına kadar eğitim alsa da, okulu bırakıp bir kariyer yapmaya karar verir. Hedefi ise ömrü boyunca 100 milyon dolar kazanmaktı. Hem bunu başardı. Hem de çok daha üstüne gitti. Aşıl başarısını petrol alanında yakaladı. Bütün sektörü domine etti. 1902 yılında 200 milyon dolar serveti vardı. Ölmeden öncede bu rakam 1 milyar doları geçiyordu. Öldükten sonra ailesi daha da güçlendi. Günümüz dünyasında ülkelere borç veren ve faizle tahsilatını yapan bir aile gücünü ellerinde tutuyorlar. Lise öğrencisi bir gençten günümüze kadar gelen sağlam temelli bir aile zenginliği!


Açelya Mahallesi, güney kasabalarından birindeki şirin bir yerleşim yeriydi. Bu mahallenin çocuklarından bir kısmı hayatlarında hiç kar görmemişti. Bir kısmı da aileleri onları tatile götürdüğünde başka şehirlerde kara rastlamıştı. Zaten hayatında hiç kar görmemiş olan çocuklara, karın çok güzel olduğunu anlatanlar da onlardı! Fakat mahalledeki diğer çocukların karda oynamanın ne kadar eğlenceli olduğunu anlamaları, ancak bunu yaşamalarıyla mümkündü. O sene mevsim değişiklikleri yüzünden kış çok sert geçiyordu. Bir gün, pencereden dışarı baktıklarında her tarafın beyaz bir örtü ile kaplanmış olduğunu gördüler! Tabi, Ahmet de dahil hepsi o anda kendini dışarı attı. Daha önceden dolu yağdığını görmüşlerdi. Hatta arabaların üzerinde ince bir örtü gibi görünen kar kalıntılarına da şahit olmuşlardı. Fakat bu seferki çok daha farklıydı ve fazlaydı. Öyle ki gözleri ile görebildikleri her yer dizlerine kadar kar içindeydi. Önceki gece onlar uyurken lapa lapa kar yağmıştı. Bu fırsatı değerlendirerek, hiç zaman kaybetmeden herkesin anlattığı kardan adamlardan yapmalıydılar. Bu iş için içlerinde en hevesli olan Ayşe idi. O, kardan adam yapma hayali ile büyümüştü. Kömürden gözler ve bir de süpürge bulduğu zaman tüm malzemeleri hazır olacaktı. Kardan adam yapmak için oldukça fazla kar vardı. Eğer dilediği kadar büyük bir kardan adam yapacaksa bunu yalnız başına gerçekleştirmesi mümkün değildi. Diğer çocuklar kartopu oynayıp, kayarken Tamer de ona yardıma geldi. İki çocuk neşe içinde kardan adamı tamamladı. İçlerinden biri, her zaman diğer çocuklarla uğraşmayı çok sevmişti. Onun adı Murat'tı. Onlara hiç de komik olmayan şakalar yapar ve sadece kendisi eğlenirdi. Kar yağdığında da dalga geçmeye devam etmek niyetindeydi. Bu şakalarının bir gün birilerine zarar verebileceği ile ilgili çok uyarı almıştı. Fakat o, Amaaan! Ben sadece şaka yapıyorum. Kimse de şakadan anlamıyor! diye düşünüyordu. Murat aynı şakaları yapmaktan çok sıkılmıştı. Karlar eriyinceye kadar, yeni numaralar sergilemek için önünde bir sürü zaman vardı! O bunları düşünürken Neşe, hiç alışkın olmadığı kar yüzünden yere düşüp duruyordu. Bu düşüşler, onu çok güldürüyordu. Her yer kar ile kaplı olduğu için canı da çok yanmıyordu. Tuğkan ve Tuğçe kardeşler ise daha önceden kayak merkezine gitmiş oldukları için, nasıl kayacağını biliyorlardı. Hatta kendilerine ait kayak takımları bile vardı. Bu kayaklar ise sırayla kayıyor ve çok eğleniyorlardı. Tabii, bir yandan da arkadaşlarına nasıl kaymaları gerektiğini öğretmeye çalışıyorlardı. Tuğkan, kayma sırasının kendisine geldiğinde, kardeşi gibi kar gözlüklerini takıyor ve bu sayede etrafı daha net görebiliyordu. Çocukların hepsi hasta olmamak için sıkı sıkı giyinmişlerdi. Eğer hasta olurlarsa bu eğlenceden mahrum kalacaklarını biliyorlardı. Kışın özellikle atkı, bere ve eldiven takmalarının ne kadar önemli olduğunu ailelerinden öğrenmişlerdi. Kayma sırası tekrar Tuğçe'ye geldiğinde Tuğçe çok heyecanlandı. Kardeşi kadar iyi kayabildiğini göstermek istiyordu. Önceden defalarca kaymış olduğu için de pek korktuğu söylenemezdi. Bunda eşofmanının içine taktığı dizliklerin de etkisi vardı. Kazalardan korunmak için her önlemi aldığından kendini güvende hissediyordu. Bu sırada Murat, iki elini de kullanarak kocaman bir kartopu hazırlıyordu. İlk şakasını Tuğçe'ye yapacaktı. O tam kayarken kartopu oyununu başlatacaktı. Murat sadece, muziplik yapmanın mı peşindeydi. Sonuçlarını düşündüğü söylenemezdi. Tuğçe kaymak için hazırdı. Kimseye çarpmamak için şöyle bir etrafına baktı. Zaten herkes onun kayacağını bildiği için uygun yerlere geçmişti. O da kimsenin önüne çıkmayacağından emin olunca kar yığınlarının üzerinde salınmaya başladı. Tam durmak üzereyken kafasına kocaman bir kartopu isabet etti. Kartopunu atan Murat'tan başkası değildi. Fakat onu kimse görmemişti. Tuğçe, bu ani olaydan sonra biraz paniğe kapıldı ve dengesini kaybedip düştü. Murat da dahil bütün çocuklar iyi olup olmadığını sormak için Tuğçe'nin yanına geldi. Murat'ın gelme sebebi, kartopunu kendisinin attığının anlaşılmasını istememesiydi. Tuğçe gayet iyiydi. Çünkü hafifçe düşmüştü. Dizliği olduğundan dolayı hiçbir yerine zarar gelmedi. Sadece kayma konusunda başarısız olduğunu düşünmeye başladı. Diğer çocuklar da daha çok üzülmesin diye ona yeniden kaymayı teklif etti. Bu sefer hepsi aynı anda kayacaktı. Ellerinde iki kayak takımı, bir kayak tahtası ve bir de kızak vardı. Tuğkan kaymayı istememişti. Kızlar, kayak takımlarını ve kızağı aldı. Murat da koşa koşa gidip babasının eski araba lastiklerinden birini kaptı. Onunla kendine bir çeşit kar aracı yaptı. Bir kereliğine de olsa diğer çocuklarla birlikte oyun oynamaktan zarar gelmezdi herhalde. Tüm çocuklar neşe içinde kaymaya başladı. Tuğçe'nin başına gelen küçük kazayı kısa bir süre içerisinde unutmuşlardı. Tabii bu da Murat'ın hoşuna gidiyordu. Murat, birden onların oyunlarını bozma planını hatırladı. Lastikten bozma kızağından indiği gibi daha çok kartopu toplamaya başladı. Ağaçların arkasına geçip onları etrafta savuruyordu. Çocuklar ne olduğunu anlayamadan kartopu bombardımanı altında kalmışlardı. Murat yine arada kaynamıştı. Olayı kimin başlattığı bilinmiyordu. Demet ise o sırada hala kaydığı için olanlardan habersizdi ve çok eğleniyormuş gibi görünüyordu. Kızağından indiği gibi oyuna katıldı. Şimdi çocuklar kahkahalara boğulmuşlardı. Murat da onların arasına katılmış, kendini onlarla eğleniyorken bulmuştu. Kartopu savaşı bittiğinde çocuklar, yorgunluktan bitkin düşmüşlerdi. Hepsi kendini karın üzerine bıraktı ve kar üzerinde yuvarlanıp, dönmeye başladı. Murat tekrar atağa geçmek istedi. Bu sefer oyuna dalmayacak ve onları sinirlendirecek bir şeyler yapmayı başaracaktı, ama bir süre dinlenmesi gerekiyordu. Adım atacak hali kalmamıştı. Bu sırada diğer çocuklarla sohbet etmeye başladı. Başta buna pek gönüllü değildi. O hep yalnız olmaya alışkın olduğu için nasıl konuşması gerektiğini bilemiyordu, ama çocuklar o kadar sıcakkanlı, sevecen ve neşeliydi ki çabucak alıştı. Aslında içten içe onları sevmeye başladığı bile söylenebilirdi. Aradan bir süre geçmişti. Şimdi de çocuklar, kayak tahtası ile kaymak istiyorlardı. Yaptıkları deneme sürüşlerinde çoğu başarısız olmuştu. Fakat Lale, bir süre sonra kayak tahtasına alışmış ve hepsini hayran bırakacak kadar güzel kaymaya başlamıştı. O sırada Murat, yeniden bir şaka girişiminde bulunmaya karar verdi. Belki de Lale'nin kar üzerinde yağ gibi süzülmesi onu kıskandırmıştı. Etrafta bulduğu ve taşıyabildiği en büyük kayayı eline aldı. Tam da Lale'nin kaydığı yol üzerine koyup, üzerini kar ile kapattı. Kimse kendisini görmesin diye acele hareket ediyordu. Lale, hızla kayaya doğru yaklaşıyordu. Murat'ın planına göre, küçük kız kayayı kar yığını sandığı için umursamadan içinden geçmeye çalışacak ve çarpması birlikte düşüp çok komik bir görüntüye sebep olacaktı. Ama kaya biraz fazla büyüktü ve bu yaptığı çok tehlikeliydi. Bu arada diğer çocukların da ilgisi Kerim'e kaymıştı. Kerim de tahta ile kaymayı öğrenmişti. Bu sırada Lale kayaya doğru hızla yaklaşıyordu. Murat birden hatasının farkına yardı ve diğer çocukların gözleri de tam Kerim'e dalmışken hızla kayayı Lale'nin önünden almak için harekete geçti. Murat'ın önüne geçtiğini gören Lale, hızını kesip yönünü değiştirdi ve dengesini kaybederek devrildi. Murat ve diğer çocuklar koşarak Lale'nin yanına gitti. Murat her şeyi itiraf etmek zorunda kaldı. Az daha bu küçük kız, onun yüzünden kötü bir kaza geçirecekti. Her şeyi itiraf ettikten sonra, Lale'nin cevap vermesini beklemeden üzgün şekilde çocukların yanlarından ayrıldı. Bir köşeye çekilip yaptıklarının utancı ile boynu bükük şekilde oturmaya başladı. Düşüncelere o kadar dalmıştı ki etrafta ne olup bittiğini göremiyordu. Bu sırada Lale de ona bir sürpriz hazırlıyordu. Murat'ın arkasındaki çitlere saklanmış; elinde kartopu ile bekleyen Lale, hiç ummadığı bir anda ona kocaman bir kartopu fırlattı. Murat tam arkasına dönüp neler oluyor diye bakacaktı ki dört bir yandan gelen kartopu yağmurunun altında kaldı. Seni affediyorum Murat! Önemli olan, yaptıklarından ders almış olman. Eğer biraz daha geç kalmış olsaydın çok kötü bir kaza geçirecektim. Neyse ki hatanın farkına erken vardın. Diğer arkadaşlarımızın da seninle hiçbir problemi yok. Biz seninle oynamaktan çok keyif aldık. Sende bizimle oynamak ister misin? Dedi. Bu sözleri duyan Murat, çok mahcup olmuştu. Kötü planlarına karşın, bu kadar iyi niyetli bir yaklaşımla karşılaşmak onu şaşırtmış ve bir yandan sevindirmişti. O gerçekten de hatasının farkına varmıştı ve bunun bir işe yaramayacağını sanıyordu. Neyse ki arkadaşları anlayışlı davranıp onu tekrar aralarına kabul etmişlerdi. Murat şimdi ne diyeceğini bilemiyordu. O yüzden gülümseyerek bir kartopu da o fırlattı. Çocuklar neşe içinde oyunlarına döndüler. Bir daha aralarında bu tarz olaylar hiç yaşanmadı. O kış hepsi için unutamayacakları kadar güzel geçti.


Karga ile tilki masalı, La Fonteine masallarından biri olan ve çok sevilen fabl türündeki Karga ile Tilki peynir hikayesi sizlerle. Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur zaman içinde tüm hayvanların bir arada yaşadığı bir ormanda kurnaz mı kurnaz bir tilki yaşarmış. Günlerden bir gün, tilki ormanda dolaşıp aç olan karnını doyurabilmek için yiyecek bir şeyler ararken, bir anda uzaklardan bir peynir kokusu almaya başlamış. Hemen oraya doğru koşan ve kokuyu takip ederek o peynire ulaşan tilki, upuzun bir ağacın tepesinde ağzında peynir olan bir karga görmüş. Ne yapıp ne edip o peyniri yemek isteyen tilki, bunu nasıl yapabileceğini düşünmeye başlamış. -Yazık şuna bak. Güzelliğimden başı dönmüş adeta, çok da heveslenmiş, şu güzel sesimle bir Gak diyeyim de duysun bari. -Eee karga efendi. Her dalkavuğun seni övmesine inanma, kendi çıkarı için seni över, elde etmek istediğini senden bir güzel alır, sonra da yüzüne gülerek dalga geçer. Demiş. Karga yaptığı bu saflığı anlamış ve iş işten geçtikten sonra da olsa aklı başına gelmiş. Bir daha da kimsenin çıkar için övgülerine ve konuşmalarına hiç inanmamış.


Kayıkçı keloğlan masalı, Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur zaman içinde deniz kıyısında kurulmuş güzel mi güzel bir ülke varmış. Bu ülkenin padişahının da bir kızı ve bir oğlu varmış. Padişah, çocuklarını çok sever, onların bilgili, ahlaklı, yardımsever ve iyi bir insan olması için her şeyi yaparmış. Günlerden bir gün, odasında istirahat ederken, içinden artık yaşlandığını ve yakın zamanda onun yerine oğlunun geçmesi gerektiğini düşünmüş. Ancak şehzade hem ilim, irfan öğrenmeye pek meraklı değil hem de ülke yönetme konusunda hiç bilgili değilmiş. Kızı okumayı, öğrenmeyi çok sevse de oğlu eğlenceye düşkün ve tembelmiş. Bu nedenle de ülkenin en bilgili ihtiyarının oğlunu eğitmesine karar vermiş. Bilge ihtiyar padişahın emriyle saraya gelse de babasından bunları duyan şehzade, ders almayı hiç istememiş ve bu durumdan kurtulmak için kara kara düşünmeye başlamış. Denizde açılıp biraz düşünmeye karar veren şehzade, deniz kıyısındaki kayıkların yanına gitmiş. Bu kayıklardan biri kel oğlan keleş oğlana aitmiş. Kayığının içinde fosur fosur uyuyan Keloğlan'ı gören şehzade hemen onu uyandırmış ve Keloğlan, karşısında şehzadeyi görünce fırlamış ayağa, ağlamış elini önüne ve Buyurunuz efendimiz gelin de size bir deniz havası tattırayım demiş. Denizin ortasında laf lafı açarken, şehzade keloğlanın kendisi yerine geçerek derslere girebileceğini düşünmüş ve bu durumu keloğlana anlatmış. Keloğlan ise padişahın bunu fark ederse kendisini öldüreceğini söylemiş ama bir yandan da padişahın kızına aşık olan Keloğlan belki onu görürüm diye bu teklife sıcak bakmaya başlamış. Şehzade de Eğer benim buyruğumu yerine getirmezsen sonun yine aynı olur deyince de keloğlan bunu kabul etmiş ve şehzade gün boyu denizde kayıkla açılıp keyif yaparken, günler, aylar boyunca Keloğlan şehzade yerine derslere girmiş ve bu dersler sayesinde her konuda bilgili olmuş. Ancak bir gün derste oğlunun odasına giren padişah, oğlu yerine keloğlanı görünce, burada ne olduğunu sormuş ve Keloğlan her şeyi anlatmış. Padişah hem oğluna hem keloğlana çok kızarak keloğlanı öldürmeye karar vermiş. Ama o gün imtihan günüymüş ve belki padişah onu görüp vazgeçer diye keloğlan bin rıza ile sınavdan sonra karar vermesini istemiş. Keloğlan, sınavda her şeyi o kadar zekice yapmış ve tüm soruları öyle güzel cevaplamış ki, onu izleyen padişahın kızı keloğlana aşık olmuş. Babasına onu öldürmemesi için ikna etmiş ve keloğlan ile padişahın kızı evlenmiş.


Kayıp prenses, Bir zamanlar Kaf dağının arka kısmında büyük ve güzel bir ülke varmış. Kral ve fakir bir çiftçinin kızları da aynı anda dünyaya gelmiş. Kral kızı olduğu için çok sevinerek tüm ülke genelinde kutlamalar yapmış ve adını Helen koymuş. Çiftçi de yine aynı sevinç ile kızının adını Diana koymuş. Helen bolluk ve bereket içerisinde sarayda yaşarken Diana da sefalet içinde fakir bir şekilde büyümüş. Bir peri iki güzel kızın da doğmasına şahit olduğu için ikisini de çok severmiş. Bir gün hem Helen hem de Diana büyümüş ve çok güzel birer genç kız olmuşlar. Helen sürekli şımarık bir şekilde yeni şeyler isterken Diana sürekli halinden ve ailesinin fakir olmasından ötürü şikayetler edermiş. Peri her iki kızın da bu tavırlarından çok rahatsız olmuş ve bir gün uyurken ikisinin yerini değiştirmiş. Nerede oldukları konusunda şaşkınlık yaşarken ailesi de kızlarının odada olmadığını görünce büyük şok geçirmişler. İkisi de dün gece evlerinde olduğunu ve biri birilerini asla tanımadıklarını söylemişler. Bir anda kendilerini farklı bir odada bulduklarını anlatırken Kraliçe Helen odasında Diana olduğunu görünce durumu krala bildirmiş. Kayıp prenses masada sadece peynir ve zeytin olduğunu görünce kendisinin yemek istemediğini söylemiş. Kral da kızını bulana kadar Diana odadan çıkamaz diye emir vermiş. Helen o anlarda yokluğun ne demek olduğunu anlamış ve babasını durduk yere ne kadar üzdüğünün farkına varmış. Diana da sarayda kibirli bir ailenin yanında yer aldığı için ailesinin yanına olmak istemiş ve ailesini n ne kadar kırdığını fark etmiş. Peri yine gece uyurken ikisinin yerini değiştirmiş ve Helen babasına sabah uyandığı zaman fakir bir ailenin kendisine çok iyi baktığını söylemiş. Ve bularak yanlarına yerleştirilmesini istemiş.


Kedi prenses masalı severek okuyacak olduğunuz masallar arasında yer alıyor. Masalda, küçük yaşta annelerini kaybettikten sonra beraber yaşam süren prens ve prenses yaşarmış. Prens ve Prenses çok fazla sevgi dolularmış. Kral babalarını üzmedikleri gibi tam aksine onu mutlu etmek için elinden geleni yaparlarmış. Günlerden bir gün prens ve prensesi derinden üzmeye neden olacak bir durum yaşanmış. Kral babaları yatağa düşerek hastalanmış ve daha sonrasında yaşama gözlerini yummasıyla tahta prens çıkmıştır. Fakat prens tahta geçecekken birden ortadan kaybolur, kötü bir kalbe sahip zolan amcası prensin tahtına oturmuş. Prenses kardeşinin kaybolmasına çok üzülmüş ve onu aramak istemiştir. Fakat kardeşini arayabilmesi için saraydan çıkması gerekiyormuş. Kötü kalpli amcası Prenses'in saraydan çıkmasına izin vermiyormuş. Kötü kalpli amcası, kardeşinin her yerde aranmış olduğunu söylüyor ve prensesi bahanelerle oyalıyormuş. Aylar geçmiş ve kardeşinden hiçbir şekilde haber alamayan prensesi daha da fazla şekilde bir panik havası kaplamaya başlamış. Bunun üzerine saraydaki dadısına çıkması için kendisine yardım etmesi gerektiğini söylemiş. Bunun üzerine dadı, bu şekilde saraydan çıkmasının zor olduğunu ancak kedi kılığında saraydan çıkabilecek olduğunu söylemiştir. Prenses bu durum karşısında şaşırmış ve nasıl olacağını sorgulamaya başlamış. Dadı prensese şişeyi göstererek şişenin içerisindeki suyu içtiği zaman bir kediye dönüşecek olduğunu söyler. Fakat bu suyu içtikten sonra tekrardan eski haline gelmek istiyorsan iyi kalpli bir gencin olması gerekir. Eğer iyi kalpli bir gence denk gelirsen ancak o zaman eski haline dönebilirsin. Şişedeki suyu içerek kedi prensese dönüştükten sonra saraydan gizli şekilde çıkmış. Kardeşini aramak için yola koyulduğu esnada genç bir oduncu ile karşılaşmış. Kediyi gören oduncu '' senin burada ne işin var güzel kedi? çok acıkmışsındır gel sana bir şeyler vereyim'' demiş. Kedi prenses oduncu ile kulübe gitmiş ve kendisine verilen sütü içmiş. Oduncu kedinin başını okşadığı esnada tekrardan eski prenses haline gelmiştir. Prenses haline geldikten sonra güzeller güzeli görüntüsüyle oduncuya her şeyi anlatmış ve yardım etmesini istemiştir.


Evvel zaman içinde, şirin köylerin birinde bir Fatmacık ile Yusufçuk adında iki kardeş yaşarmış, ikisi de birbirinden güzel, birbirinden iyi ahlaklı, temiz yürekli iki kardeşmiş bunlar. Bu yavrucaklar, analarını küçük yaşta kaybettikleri için, babaları başka kadın ile evlenmiş, bu iki yavru üvey analarının yanında yaşamaya çalışırlarmış. Babaları fena ahlaklı bir adam olduğu kadar, üvey anaları da zalim, daha kötü, aynı zamanda çok hain bir kadınmış. Karı-koca ikisi de birbirine uygunmuş. Hiç bir kabahatleri olmadığı halde üvey anaları bir gün fena halde kızmış. Sadist bir insan olduğu için, çocuklara yapmadığını bırakmadıktan sonra, en sonunda onları istememiş bu suretle ortadan gitmelerine karar vermiş. bir gün onları kafesten çıkarmış. Çocuklar başlarına gelecekten habersiz, bu kurtuluştan çok sevinmişler. Kadın bakmış ki, üstleri başları, vücutları, pek kirli. Şunları önce yıkayayım da öyle göndereyim diye düşünerek çocukların ikisini de civardaki dereye yıkamaya göndermiş ve sıkı sıkı tembih etmiş: Derede güzelce yıkanın!. Hiç bir yerinizde kir kalmasın!.. Sizi pis görmek istemem... Ondan sonra da doğru buraya geleceksiniz, haaaa!. Kadın bunları söyler, çocukların dereden gelmelerini daha şimdiden sabırsızlıkla beklermiş. Fatmacık ile Yusufçuk, dereye gitmek için serbest kalınca, kırlara koşmuşlar ve kendi aralarında; dereye gitmemeye ve bir daha eve dönmemeye karar vermişler. Dediklerini de yapmışlar. Dere tepe dememişler, mümkün olduğu kadar köyden uzak olmaya gayret etmişler... Artık ne kadar gitmişler bilinmiyor... Akşama yakın bir dere kenarında oturup dinlenmeye karar vermişler... Yorgunluktan bitap düştükleri için ellerini ve yüzlerini yıkayarak biraz rahatlamışlar ve o zalim anadan kurtuldukları ve artık serbest kaldıkları için uzun bir Oh çekmişler. Çocuklar dinlene dursun. O sırada civarlarında nur yüzlü bembeyaz saçlı, ihtiyar bir kadıncağız peyda olmuş, ihtiyar kadın yavaşça bunların yanına sokulmuş. Selam verip yanlarına oturmuş. Her ikisinin de adlarını sormuş, öğrenmiş. İkisini de ayrı ayrı sevmiş. Çocukların gönlünü almış... Onlara torbasından yiyecekler vermiş... Çocuklar bu iyi yürekli ihtiyar kadından pek çok hoşlanmışlar. Evden kaçtıklarını ihtiyar nineye söylemişler... Yaşlı kadın bunları dinleyince, kendini tutamayarak ağlar... Sonra çocuklara dikkatle kendisini dinlemelerini söyleyerek o zalim üvey ananın kendilerine yapacakları bütün kötülükleri bir, bir anlatmış. Çocuklar evden kaçtıklarına şimdi daha çok sevinmişler ve ihtiyar ninenin boynuna sarılarak tekrar tekrar teşekkürlerini belirtmişler. Fakat, ihtiyarın söylediklerine de şaşmışlar kalmışlar. Çocuklar tekrar yollarına devam edeceklerini söyledikleri zaman, ihtiyar kadın onlara bazı nasihatlerde bulunmuş ve sonunda onlara üç yol göstermiş. -Bu yolların içinde bir tanesinde geyik izi vardır. Siz bu geyik izi olan yolu tercih edeceksiniz, demiş ve ilave etmiş: Yola çıkmadan önce yanınıza bir iğnelik, bir balta, bir ustura, bir tarak, bir de su dolu kap almayı unutmayın. Devamla: Babanızın size yetişmemesini istiyorsanız, hemen gün batıncaya kadar bunları hazırlayın ve ondan sonra yola çıkın diye de sıkı sıkı tembihte bulunmuş... Çocuklar hazırlıklarını yaptıktan sonra yola çıkmışlar. Aradan epey zaman geçmiş... Dünya bu, etme bulma dünyası derler buna!. Eskiler böyle demiş ve böyle olmuş. Eden bulmuş... Zalim ana cezasını bularak kocasıyla tartışarak ayrılmış. Çocuklar ortadan kaybolunca babaları fena halde kızmış, onları yakalamak için arkalarından koşmuş ve çocukların izini bularak onlara yaklaşmış. Babalarının arkalarından koşup geldiğini gören çocuklar yakalanacakları korkusu ile hemen su kabındaki suyu babalarının yoluna dökmüşler. Su hemen koca bir göl olmuş, zalim baba da gölde boğularak cezasını bulmuş. İki yavrucak tekrar yola düzülmüşler... Az gitmişler uz gitmişler, dere tepe düz gitmişler, sonunda bir arpa boyu yer gittiklerini görmüşler. Yine sel olup dağlar aşmışlar, yel olup okyanusları geçmişler, kan ter içinde bir ulu düzlüğe gelmişler. Burada oturup bundan sonra gidecekleri yeri kararlaştırmışlar... Sonra da kalkıp yola koyulmuşlar. Tam, yedi yıl bir gün giderek Hindistan'a varmışlar. Kardeşim, burada geyik izinden başka yerlerde su yok. Sakın bu sulardan içme! Eğer içecek olursan geyik olursun, başka hayvan izinden içecek olursan, o hayvandan olursun, diye ihtiyarın vermiş olduğu öğüdü hatırlatmış, ama Fatmacıktan küçük olan Yusufçuk, daha fazla dayanamayarak geyik izinden suyu içmiş. İçer içmez de geyik olmuş... Zavallı Fatmacık kardeşinin geyik oluşundan sonra, yapayalnız kalmış, şaşkınlık içinde ağlamaktan başka elinden bir şey gelmemiş. Onu seyreden Fatmacık birden başı dönerek denize düştüğü gibi, delikanlının oltasına takılıvermiş. Delikanlı, oltayı çekmeye başladığı zaman da Fatmacık uykusundan uyanmış... Gördüklerinin bir rüya olduğunu anlayınca, Keşke bu rüya değil de hakikat olsaydı, ne olurdu... diye hayıflanmış. Fatmacık gördüğü rüyanın tesiri ile Hayırdır inşallah diyerek bu rüyadan hayırlı bir haber ümidi içinde günleri saymaya başlamış. Yaklaşan atlının rüyada gördüğü gibi, çok genç bir delikanlı olduğunu fark edince heyecanı daha da artmış. Çünkü bu gelen delikanlı da on sekizinde ya varmış, ya yokmuş... O da rüyadaki gibi, yakışıklı, yüzü gülen, güldüğü zaman yanaklarında güller peyda olan bir gençmiş. Görenlerin hemen aşık olmamasına imkan olmayacak kadar sevimli imiş... Fatmacık bakmış, gelenin rüyada gördüğü delikanlının ta kendisi olduğunu anlamış. Duasının bu kadar çabuk kabul olmasına şaşmış kalmış!. Birden delikanlıya kanı kaynamış. Subaşına gelen delikanlı, bizim genç, güzel Keloğlandan başkası değilmiş... Keloğlan zorlu bir yolculuktan sonra, yolunu Hindistan'a kadar uzatarak bu ülkedeki ilginç yaşantıyı görmek için, meğer buralara gelmekte imiş. Yorgun at ve yolcusu hemen subaşında durmuşlar.. Hey Keloğlan, bu ağacı kes de kızcağız da aşağı inebilsin, dediği sırada Fatmacık'ın aklına balta gelmiş. Baltayı hemen delikanlıya atmış. Baltayı kapan delikanlı kavağa vurmaya başlamış. Balta bir ara Kırk... demiş, hakikaten kırkıncı baltada kavak devrilmiş. Yere inen Fatmacık, doğru delikanlıya koşmuş, delikanlı da Fatmacığı ince belinden kavramış, bir müddet böylece hasret gidermişler. Delikanlı sonra kızı tuttuğu gibi atının terkisine almış, doğru anasının babasının, yanına gitmek üzere yola çıkmışlar. Tekrar geriye, ülkesine dönen Keloğlan, yel gibi atı ile kısa zamanda ailesinin yanına ulaşmış. Ulaşmış, ama işler henüz bir sonuca varmamış... Ailesinin yanına dönen Keloğlan'ın geri geldiği haberi köyde duyulunca, o sırada bir çingene kızı evlerine çıkagelmiş. O da meğer Keloğlan'a aşıkmış!. Fatmacık bakmış ki, çingene kızı başına bela olacak, kendisini delikanlısından edecek! Heyyy, Keloğlan. Akıttın kanımı, ateşimle sen de yan! Delikanlı söylenenleri duyunca çok sinirlenmiş. Bir gün kuşu tuttuğu gibi, kesmiş. Kuştan akan kan damlalarından bir söğüt ağacı bitmiş ve etrafı tarlalık olmuş.. Fatmacık oradan her geçişinde ağaçların dalları eğilir ona serinlik verirlermiş. Delikanlı geçerken de dallar yukarı kalkar, yüzüne sıcak bir havanın çarpmasına yol açarlarmış.. Neden sonradır ki, Fatmacık'a nasihat eden, ona yol gösteren ihtiyar nine karşılarına çıkagelir. O sırada da delikanlı elindeki söğüt dalından kaval yapmak için uğraşır dururmuş, Bununla meşgulken, Fatmacık bakmış ki sevgilisi elindeki dalı bir türlü kesemiyor, hemen yanındaki usturayı delikanlıya vermiş. Kesilen dal güzel bir kız olarak ortaya çıkmaz mı! Sevinmişler. O esnada soğutun gövdesine ninenin baktığı görülmüş... Kök birden yerinden oynamış, o da Yusufçuk olmuş. Herkes bu işe şaşmış kalmış... Şimdi, daldan çıkan kız ile kökten gelen Yusufçuk kardeşini görünce pek sevinmiş. iki kardeş birbirine sarılarak hasretlerini gidermişler. Birbirini tanıyan Yusufçuk ile daldan gelen kız birbirlerine aşık olunca Yusufçuğu baş göz etmek işi delikanlı enişteye düşmüş... Enişte onları baş göz ederken kendisi de Fatmacık ile evlenerek, çifte düğün yapıp muratlarına ermişler.


Keloğlan ile altın balık masalı, zamanın birinde keloğlan odun kesmek için ormanda yola koyulur. Keloğlan ormanda yürürken bir an da bir işitir, Keloğlan duyduğu bu ses üzerine telaşlanarak bir sağ bir sola bakar. Fakat oracıklarda kimseyi göremez. Sağ sola bakarken bir an da aynı sesi tekrar işitir ve sesin geldiği yere bakar. Keloğlan birde ne görsün, yerde yatmakta olan bir altın renkli balık.. Meğerse balık bulunduğu sudan çıkarıldığı için tekrar yuvasına dönebilmek için çırpınıp duruyormuş. Keloğlan balığın bu çaresizce bağırışını görünce hemen kuyruğundan tuttuğu gibi onu suya atar. Bunun üzerine balık, Dağ'da yapacak işlerini bitiren keloğlan, heyecanla gölün yanına koşarak gelmiş. Balığın orada yüzmekte olduğunu görünce, -Heyy altın renkli balık bana bir hediyen vardı işte şimdi geldim seni dinliyorum. Demiş. Bunun üzerine keloğlan koşarak torbayı alır ve eve getirir. Annesine de yaşadığı durumu anlatarak Dağ'da bulmuş olduğu torbayı gösterir. Bu duruma keloğlanın annesi, -Yavrucuğum, kelloşum! Bir balıktan ne bekleyebilirsin ki diye şaşkınlıkla torbaya yönelerek bakmış. Keloğlan daha fazla dayanamayıp balığın söylemiş olduğu' Acıl susam, açıl' demiş. Sözleri sonrası birde ne görsün. Her istek haklı orada saklıdır. Bunun üzerine keloğlan kendilerine çok güzel bir sofra kurulmasını dileyerek annesi ile yiyemedikleri tüm yeme şansına sahip olurlar. Daha sonra keloğlan torbaya dönerek tekrar' kapan susam, kapan der' ve torba eski haline döner. Bunun üzerine keloğlan dayanamaz tüm komşularına bu durumu söylemek ister. Keloğlan evine tüm komşularını çağırır ve sihirli torbayı anlatarak kendilerine güzel bir ziyafet vermesini talep eder. Çok güzel bir akşam geçirmesine rağmen keloğlanın komşularından bazıları bu torbaya sahip olmak isteyince, gel zaman git zaman torbanın aynısın yapar ve iki torbanın yerlerini değiştirir. Bu olaydan keloğlan birkaç kez torbaya seslenip çalışmaması üzerine hemen soluğu balığın yanında alır. -Balık kardeş, balık kardeş.. Diye soluk soluğa seslenir. Senin bana vermiş olduğun torba artık çalışmıyor, sanırım bana bozuk bir torba verdin diyerek sitem eder. Balık haydi tekrar daha git ve orada olan başka bir torbayı al demesi üzerine, keloğlan koşarak oradan uzaklaşır ve ballığın dediği torbaya bularak annesine koşar. Ana, ana! Balık kardeş bana tekrar torba verdi.


Saf ve Zeki bir Anadolu çocuğu olan ve çok sevilerek okunan Keloğlan Masalları okumak isteyenlerin adeta vazgeçilmezleri arasındadır. Bu keloğlan masalı, kel bir gencin müthiş zekasıyla hayallerine nasıl ulaştığı konusu üzerinde durmaktadır. İyi okumalar.... Bir varmış bir yokmuş, nineler bebeklerin beşiklerini sallarken, zaman zamanı kovalarken, gökyüzü karardığında ay dede çocuklara gülümsermiş. Köylerde horoz sesiyle insanlar güne başlar, anneler çocuklarını, taze inek sütü içirmek için kahvaltı sofralarına çağırırmış. Yine böyle bir günde Keloğlan sıcak yatağından annesinin sevgi dolu sesiyle, taze sütün ve sahanda pişmiş yumurtanın nefis kokusuyla kalkmış. Güzelce karnını doyuran Keloğlan, koyunlarını otlatmak için kırlara çıkmıştı. Koyunlar otlanırken o da bir ağacın altına uzanmış hayaller kuruyordu. Öğleye doğru hava giderek ısınmaya başlayıp, kuşlar cıvıl cıvıl ötmeye başlayınca, Keloğlan'a ninni gibi gelen sesler, onun göz kapaklarının ağırlaşmasına, bir süre sonra da uyumasına neden olmuş. Epey bir süre uyuduktan sonra işittiği garip bir sesle gözlerini açan Keloğlan, bir de bakmış ki az ilerisinde bulunan beyaz bir tavşan, karnını doyuruyor. Hemen yerden bir tutam yonca yaprağı koparan Keloğlan, yoncaları tavşana uzatıp, bir yandan da onun başını okşamaya başlamış. Tavşan, Keloğlanın uzattığı yoncaları yerken, onu dinliyormuş. En sonunda dayanamayarak konuşmaya başlamış. Ben de senin gibi yalnızım, epey bir süredir seni izliyorum. Hem seninle arkadaş olmak hem de hayalini gerçekleştirmen için sana yardım etmek istiyorum. Ama benimde senden bir dileğim olacak. Demiş. Kel oğlan şaşkınlık içinde vay benim başım, kel başım! hala uyuyor muyum yoksa, diyerek başına vurmuş. Gördüklerinin gerçek olduğunu anlayınca sevinçten bir o yana bir bu yana zıplayıp durmuş. Ağacın gölgesine oturan kel oğlan, Koyunlar otlanırken tavşanla uzun uzun sohbet etmişler. Keloğlan, babasının olmadığını, annesiyle beraber yaşadığını ve bir gün mutlaka zengin olup, annesine rahat bir hayat yaşatacağını söylemiş. Tavşan ise, istersen sana yardımcı olabilirim demiş. Tavşan, karşılarında duran yüksek dağı göstererek, eğer o dağı aşmayı başarırsan hemen eteklerinde bir dere aktığını, derenin karşı tarafındaysa kırmızı renkli bir ev olduğunu göreceksin. O evde üç sincap yaşamaktadır. Sincaplar kendilerine misafir olanlara soru sorarlar. Soruların hepsini doğru bilenlere küplerle altın hediye olarak verirler. Demiş. Keloğlan, heyecanlanmıştı akşam olmak üzereydi tavşanla vedalaştıktan sonra, koyunlarını toplayıp evin yolunu tutmuş. o gün öylece tavşanın sözlerini düşünüp, durmuş. Sabah olunca her şeyi annesine anlattıktan sonra müsaade isteyerek yola koyulmuş. Az gitmiş uz gitmiş, dere tepe düz gitmiş ve en sonunda o dağı aşmayı başararak derenin yanına varmıştı. Biraz oturup dinlendikten sonra derenin karşı yamacına geçerek kırmızı evin yanına ulaşmış. Bir kişinin kendi evlerine doğru geldiğini gören sincaplar onu evlerine buyur etmişler. Keloğlan, Sincaplara kendini tanıttıktan sonra oraya ne için geldiğini uzun uzun anlatmış. Akşam olduğundan o gece onu evlerinde misafir etmişler. Sabah Sincaplardan biri Biz ceviz toplamaya gideceğiz, istersen sende bizimle gel bize yardım edersin demiş. Keloğlan bu teklife bir anlam veremese de sincapların peşine düşmüş. Hep beraber ceviz toplamaya başlamışlar. Bir süre sonra yorulan Keloğlan bir ceviz ağacının altında oturmuş. Az sonra sincaplardan bir tanesi Keloğlan'ın yanına oturarak ona iki tane ceviz uzatmış. Bil bakalım Keloğlan, bu cevizlerden hangisi daha ağır. Diye sormuş. İşte daha ağır olan ceviz bu diyerek cevizleri sincaba uzatmış. Heey, zeki oğlan, bil bakalım bu ağaçta kaç yaprak var? Diye sormuş. Biraz düşünen Keloğlan, senin kuyruğunda bulunan tüyler ne kadarsa bu ağaçta da o kadar yaprak var. Sincap ağaçtaki yaprağın da kuyruğundaki tüylerin de sayılamayacağını biliyormuş. Onun için sorunun cevabını doğru kabul etmiş. Zeki oğlan, dünyanın tam ortası neresidir ? Diye sormuş. Keloğlan önce bir duraksamış, sonrada kel kafasını kaşımaya başlamış. Bir süre sonra bak sincap kardeş, işte ayağımı bastığım yer dünyanın tam ortasıdır. Diye cevap vermiş. Peki, bunu nereden biliyorsun? Diye sormuş. Eeee... İnanmıyorsanız ölçün de bakın, dünyanın tam ortası burasıdır. demiş gülerek . Sincaplar dünyanın yuvarlak olduğunu bildikleri için, Keloğlan'ın cevabını doğru kabul etmişler. Öğleden sonra da Keloğlan için bir at hazırlayıp, atın sırtına da taşıyabileceği kadar altın yüklemişler. Sincaplar al, sen bunları hak ettin, haydi yolun açık, ömrün uzun olsun diyerek Keloğlan'ı yolcu etmişler. Keloğlan sevinç içinde evin yolunu tutmuş. Akşam geç saatlerde evine varır varmaz annesine başından geçenleri masal anlatır gibi anlatmış. Ertesi gün Keloğlan uyanır uyanmaz, tavşanın yanına giderek onu bulmuş. Ona da sincaplar ile başından geçenleri masal gibi anlatmış. Keloğlan kendisini tavşana karşı borçlu hissettiği için ona Tavşan kardeş, sen de şimdi dileğini söyle bana. Ben senin için elimden gelen her şeyi yapmaya hazırım. Demiş. Tavşan, gözyaşları içinde gerçek hikayesini anlatmış. Kendisinin aslında bir prenses olduğu, babasının bir düşmanı tarafından kendisine yapılan bir büyü sonucu tavşana dönüştürüldüğünü ve o büyünün de Kafdağı'nın en tepesinde bulunan bir mağarada yetişen inci çiçeğinin suyunun bozabileceğini, anlatmış. Sonrada, ama şu var ki, o inci çiçeğini kuruyan dev bir yarasa var. O yüzden oraya gitmeye cesaret edemedim. demiş. Keloğlan, hiç düşünmeden beni burada bekle ben o çiçeği sana getireceğim demiş. Hemen yola koyulmuş, az gitmiş uz gitmiş, dere tepe düz gitmiş. Sonunda Kafdağı'nın tepesine ulaşmış. Yarasanın geceleri iyi görüp gündüzleri göremediğini bildiğinden, hava kararmadan tavşanın istediği inci çiçeğini toplamaya başlamış. Hava kararmaya başladığını görünce onu bir korku sarmıştı. Bir ara kendi Kendine Vay benim başım kel başım! Gece karardı şimdi ben o dev yarasaya yakalanırsam ne yapacağım! Ne etsem de hem kendimi hemde prensesi tavşan olmaktan kurtarsam. Diye söylenmiş. O anda hemen aklına bir ateş yakmak gelmiş. etrafta topladığı odunlarla etrafına bir daire yaparak hiç uyumadan ve ateşin sönmesine izin vermeden güneşin doğmasını beklemiş. Havanın aydınlanıp güneşin doğduğunu gören Keloğlan için, her zaman doğan güneşten daha önemliymiş. Çünkü o daha önce hiçbir geceyi böyle korku içinde geçirmemişti. Kurtulmanın sevinciyle, topladığı inci çiçeklerini tavşana koşa koşa götürmüş. Tavşan, Keloğlan'ın elindeki inci çiçeklerini görünce sevinçten çayırda bir sağa, bir sola hoplayıp zıplamış. Hemen arkasından otları yemeye başlamış. Bir süre sonra o Tavşan dünyalar güzeli bir prensese dönüşmüş. Keloğlan altınları satarak çok güzel bir konak yaptırmış. Sonra da prensesi kraldan istemiş. Kral da prensesin onla evlenmesine razı olduğunu görünce kızını Keloğlan'a vermiş. Dillere destan bir düğünle evlenen Keloğlan ve prenses bir ömür mutlu ve huzurlu bir yaşam sürmüşler. - Başkalarına yardım etmenin verdiği mutluluk. Öğrenmiş olduk başka bir güzel masal da birlikte olmak dileğiyle mutlu günler dileriz.


Bir varmış bir yokmuş... Bu dünya kurulalı neler olmuş, neler... Geceler gündüzleri, gündüzler geceleri kovalamış.. Ay aşıklara ışık tutar, sinekler saz çalarmış. Meğer vaktiyle uzak diyarların birinde fakir bir nine ile bir de Keloğlan yaşamakta imiş. Keloğlan bu ihtiyar kadının yanına kimsesiz olduğu için yanaşmış ve bu kadını ninesi bilmiş... Keloğlan güçlü kuvvetli bir delikanlı olunca, kemankeşliğe özenip daha on sekiz yaşında iken namlı bir kemankeş olup, bütün o diyarlarda namını duyurmuş. Genç kemankeş zaman zaman diğer illere gider orada yarışlara katılırmış. Bir seferinde de alıp başını gittiği diyarda yolu bayram yerine düşmüş. Orada gezinip etrafını seyrederken, uzakta ahu gibi güzel, iri siyah gözlü, on beş yaşlarında bir genç kızı görüp neye uğradığını bilememiş. Onun iri siyah gözleri ile de kendisine baktığını görünce, ta içinden bir ok ile vurulduğunu, bu kıza aşık olduğunu anlamış. Güzelliği dillere destan olan bu kız meğer peri padişahının kızı değil mi imiş... Bunu da öğrenince, ahı ile beraber yer yerinden oynamış... Ne yapayım da ben bu kıza sahip olayım diye düşünmeye başlamış. Ne kadar düşündüyse bu kıza sahip olabilmenin çok güç olduğunu anlamış. Ama aşk denilen ok kalbi. ne o kadar girmiş ki, bir türlü çıkarıp atamamış. Nine oğlunun günden güne bir dert ile eridiğini görünce çok üzülür, fakat sebebini bir türlü anlayamazmış. Derdini söylemeyen dermanını bulamaz, derler. Oğlan da bakmış ki olacak gibi değil, anasının ısrarlarına dayanamayarak peri padişahının kızına aşık olduğunu ninesi- ne anlatmış... Nine bu haberi duyunca daha da üzülmüş. Canım nine, ne olursa senden olur...Git padişahın kızını bana iste!.. Yoksa ben dayanmayacağım!. -Deli mi oldun oğlum Biz fakir insanlarız...Hiç padişah kızını bize verir mi... demiş ama, dinleyen kim... Oğlan diretmekte devam etmiş... Nine artık dayanamamış, peri padişahına gitmiş. Peri padişahı nineyi hoş karşılamış. İkisi, geceli gündüzlü bir hayli gittikten sonra, bir deniz kenarına varmışlar. Kız belinden bir kılıç çekerek denize vurduğu gibi, deniz hemen bir yol olmuş ve kız bu yoldan geçip gitmiş. Keloğlan da buradan geçeyim demiş, ama deniz kapanarak oğlana yol vermemiş. Kıyıda kalan delikanlı kızın gittiğine mi yansın, ninesine ayrı kaldığına mı, yoksa muvaffak olamadığı takdirde den Kellesinin gideceğine mi... Bu sırada denizin altından bir takım seslerin geldiğini duymuş.. Oğlan hemen denize dalarak bu seslerin geldiği tarafa yüzmüş. Seslerin geldiği yere varınca, bir de bakmış ki, üç kardeş mal bölüşmekteler. -Ben şimdi bir taş atacağım, onu bana kim önce getirirse külah onun olacak, deyince hepsi de razı olmuşlar ve Keloğlan taşı uzağa fırlatmış. Fakat, onlar taşı almak için yanından ayrıldıkları zaman hemen külahı kapıp kalburu kayık, sopayı kürek yaparak oradan uzaklaşmış. Her kürek çekişinde kayık yüz metre gidermiş. Böyle gide gide karaya varıp kendisini altın dağında bulmuş... Meğer garip bir ülke denilen yer, bu altın dağı imiş. Bir de bakmış ki, dağın tepesinde bir ağacın altında kız oturmuyor mu... Çok sevinmiş. Kız, yanında bir de arkadaşı olduğu halde yemek yiyormuş. Keloğlanı, başında külah olduğu için görememişler... Bir ara bakmışlar ki, sofradaki tabak kendiliğinden yerinde oynamakta. Kız arkadaşına, arkadaşı kıza bakmış, ama ne olduğunu bir türlü anlayamamışlar. Kız bu arada delikanlıyı hatırından geçirmişse de oğlanın denizi geçemediğini, deniz kenarında kaldığını düşünerek, o olduğuna ihtimal verememiş. Halbuki Keloğlan külaha emir verdiği için külah tabağı yerinden oynatmış. Yemekten sonra kız, arkada ile top oynamaya kalkmış, fakat biraz sonra top ortadan kaybolmuş. İşte şahitlerim padişahım!.. Daha sonra babasının yanına dönen kıza babası top ve yüzüğü gösterince, kız şaşırmış. Bu akıllı becerikli delikanlının kendisine eş olabileceğini anlayarak babasının kendisine münasip gördüğü bu delikanlıyı eş olarak kabul etmeye razı olmuş. Padişah kızını Keloğlan'a vermiş. böylece bitmiş. Kırk gün kırk gece düğün dernek yapmışlar, bu masal da böylece bitmiş.


Can anam, canım anam. Başımın tacı anam. Benim en büyük mutluluğum sensin, dermiş. Keloğlum, keleş oğlum. Gözümün nuru oğlum. Can anam, canım anam. İzin ver devleri haklayıp, elini öpeyim anam, demiş. Anası sonunda razı olmuş Keloğlan'ın gitmesine. Arkasından dualar okumuş. Keloğlan az gitmiş, uz gitmiş. Dere tepe düz gitmiş. Giderken de ceplerini taşlarla doldurmuş. Sonunda devlerin ormanına varmış. Bir ağaca çıkmış. Beklemeye başlamış. Bir süre sonra devler gözükmüş. Keloğlan'ın çıktığı ağacın altına yatıp, uyumaya başlamışlar. Keloğlan cebindeki taşları çıkarmış. Devlerin kafasına atmaya başlamış. Devler uyanmışlar. Etrafta kimseyi göremeyince, birbirlerine kızmışlar. Kavga etmeye başlamışlar. Sonunda da yorgunluktan bayılmışlar. Keloğlan hemen devlerin ellerini ve ayaklarını bağlamış. Onları orada bırakıp saraya dönmüş. Sultana dönüp olanları anlatmış. Sultan hemen askerlerini göndermiş. Askerler o iki devi Devler Ülkesi'ne götürmüşler. Böylece ülke devlerden kurtulmuş. Sultan sözünü tutmuş. Gül Kız'la Keloğlan'ı evlendirmiş. Gül Kız Keloğlan'ı çok sevmiş. Keloğlan annesini de saraya aldırmış. Birlikte ömür boyu mutlu yaşamışlar. a) Gül Kız ile Keloğlan'ı evlendirmiş. c) Onlara güzel bir ev yaptırmış.


Kibar prens masalı; bir varmış bir yokmuş... Evvel zaman içinde bir sarayda ikiz prensler dünyaya gelmiş. Bu prensler, ikiz olmalarına rağmen huyları hiç aynı değilmiş. Bir tanesi çok kibar, herkese çok iyi davranan bir prensmiş. Ama öteki kaba saba herkese nezaketsiz davranan biriymiş. Bu yüzden birine Kibar Prens, diğerine ise Kaba Prens adı verilmiş. Günler günleri kovalamış. Bu prensler büyümüş ve babaları artık yaşlanıp prenslerden birinin kendi yerine geçip kral olmasını istemiş. Ama iki oğlu arasında adaletli davranmak için ikisini de bir sınava tabi tutmuş. Kral, oğullarının her ikisinden de sarayın balkonuna çıkarak halka bir çağrıda bulunmasını ve prenslerden hangisinin çağrısına daha çok kişi gelirse onun kral olacağını belirtmiş. Önce kaba prens balkona çıkıp halka çağrıda bulunmuş ve halk bu kaba prensin çağrısına hiç de aldırış etmemiş. Sadece bir ya da iki tane meraklı ahali gitmiş. Ertesi gün kibar prens balkona çıkmış. Halka rica ederek çağrıda bulunmuş. Bir sürü kişi kibar prensin çağrısını kırmayarak toplanmış. Kibar prens herkese teşekkür etmiş. Birinci sınavı kibar prens kazanmış. Şimdi de sıra gelmiş ikinci sınava... Kral oğullarından bu seferde ormana gidip gömülü altınları almalarını istemiş. Ancak şöyle bir sorun varmış ki bu altınlar bir ayının altında duruyormuş. Önce kaba prens gitmiş ve ayıyı oradan kaldırmak için havaya ateş açmış. Ayı hiç yerinden kalkmamış. Sonra sopayla ayıyı korkutmak istemiş. Ama ayı buna da aldırış etmeyince altınları alamamış. Kibar prens ayının yanına giderek bir sepet armut hediye etmiş ve tatlı bir dille altınları alması gerektiğini açıklamış. Ayı bu tatlı dilli prense hemen altınları vermiş. Böylece kibar prens ikinci sınavı da kazanmış. Üçüncü sınav ise komşu ülkenin kralının kızını istemekmiş. Bu kızla kim evlenirse o kral olacakmış. Önce kaba prens komşu ülkenin sarayına gitmiş ve kızı istemiş. Ama bu kaba prens daha önce kendi saraylarına gelen krala hoş geldin bile deme nezaketinde bulunmadığı için kral hiç oralı olmamış kızını isteyince de kaba prensi sarayından kovmuş. Ardından gelen kibar prensi kral kapıda karşılamış ve kızıyla evlenme isteğine çok sevinmiş.


Kısa kulaklı tavşancık hikayesi, Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur zaman içinde, tüm hayvanların birlikte yaşadığı bir ormanda kısa kulaklı tavşancık varmış. Bu tavşan, diğer tavşanlara göre çok ufak kulaklara sahip olduğu için diğer tavşanlar tarafından hep dışlanır, kimse onu bu görüntüsü nedeniyle arasına almak istemezmiş. Tavşancık bu duruma çok üzülür, ailesi de onu böyle gördükçe kahrolurmuş. Yavru tavşanlar onunla arkadaş olmak istemediği için hiç arkadaşı olmayan ve canı çok sıkılan tavşancık, tüm gün kendi kendine oyunlar oynar, ama içinden hep arkadaşlarıyla oyun oynayıp eğlenmenin hayalini kurarmış. Ailesi, yavrularının da diğerleri gibi oyunlar oynamasını, güzel arkadaşlıklar edinmesini çok istedikleri için, bu duruma bir çözüm aramaya başlamışlar. Onun bu görünüşünü önemsemeyen, onu dışlamayan ve tavşancığı gerçekten iyi biri olduğu için sevecek olan bir arkadaş aramaya başlamışlar. Kendisiyle arkadaş olacak ve çok iyi anlaşacakları iyi kalpli bir çocuk biliyorum. Diyerek doğduğundan beri onu iyi kalpli, yardımsever, sevecen bir kaplumbağa olarak yetiştirdiği torununu yanına çağırmış. Tospik adındaki bu kaplumbağanın diğer tüm kaplumbağalardan farklı olarak üzerinde taşıdığı ev bembeyazmış ve o da tıpkı kısa kulaklı tavşancık gibi arkadaşları tarafından dışlanıyormuş. Birbirleri ile çok iyi anlaşacaklarını bilen anne ve baba tavşan hemen eve giderek yavrularını buraya getirmişler ve birlikte çok iyi birer arkadaş olabileceklerini söylemişler. Gerçekten öyle de olmuş. Tanışan ve sohbet eden tavşancık ve Tospik, birbirleriyle çok iyi anlaşmışlar ve gülüp eğlenmişler. Daha sonra tüm gün birlikte oyunlar oynamaya başlayıp harika birer dost olmuşlar. -Ben onlarla nasıl arkadaş olacağımızı biliyorum. Senin evin beyaz benim ise kulaklarım küçük. Ama senin evini tıpkı diğer kaplumbağaların evi gibi boyarsak, onlardan bir farkın kalmaz. Ben de anneme kendim için pamuktan iki kulak ördürürüm ve kulaklarıma onları geçiririm. Demiş. Bu fikir ikisine de çok mantıklı gelmiş ve hemen evlerine dağılmışlar. Tospik, dedesine sırtını boyatmış, tavşan ise annesine iki uzun kulak ördürmüş. Sonra her ikisi de diğer yavru hayvanların yanlarına gitmişler. Kısa kulaklı olduğu için dışladıkları tavşanın kulaklarının uzadığını ve aynı onlar gibi olduğunu gören tüm yavru tavşanlar, hemen onu yanlarına almış ve birlikte sohbet edip oyunlar oynamışlar. Tospik de yine aynı şekilde herkesle arkadaş olmuş. Herkes tavşancığı ve kaplumbağayı çok sevmiş. Ama Tospik'in evine sürülen boya akmaya, tavşanın giydiği kulaklar ise genişleyip düşmeye başlamış. Önce bu durumu fark eden arkadaşları çok garipsemişler ama ikisi de çok iyi birer arkadaşmış. Onların bu numaraları kendileriyle arkadaş olmak için yaptıklarını anlayan tüm hayvanlar, daha sonra tanıyınca çok sevdikleri arkadaşlarını görünüşleri ile dışladıklarına çok pişman olmuşlar.


Kız kulesi, Eski zamanlarda denizin tam kenarında yaşayan bir kral ve kraliçe varmış. Ancak bir türlü çocukları olmuyormuş. Kral, kraliçenin üzüldüğünü gördüğü için bir şelale başına gitmiş ve düşünmeye başlamış. Bu esnada ak sakallı bir adam yanına gelmiş ve dilediğinin gerçekleşeceğini söylemiş. Ancak 16 yaşına geldiğinde karada bir hayvan tarafından ısırılarak öleceğini ve derin bir uykuya dalacağını söylemiş. Gerçekten de kral ve kraliçenin çok güzel bir kız çocukları olmuş. Ancak Mahperi ismini verdikleri kızları büyüdükçe kral ak sakallı adamın dediklerini düşünerek huzursuz oluyormuş. Bunun üzerine de kızını bir adacığın içerisinde yaptıracağı kule içerisinde yaşatmaya karar vermiş. Ülkede bulunan bütün mimarları bir araya getirmiş ve gerçekten de ada üzerine çok dayanıklı bir kule inşa ettirmiş. Kral ardından 15 yaşına gelen kızı için tüm bildiklerini kraliçeye de anlatmış. Ardından da kızlarını kuleye yerleştirmişler. Kral ve kraliçe sadece kızlarını kayık ile uzaktan görmeye başlamışlar. Bu durum kızları için artık oldukça can sıkıcı bir hal almaya başlamış. Yine de orada kalması gerektiğini düşünüyormuş. Artık kızları 16 yaşına gelmiş. Kral ve kraliçe bu durumdan endişelenseler bile kızlarının kule içerisinde olduğunu bilmek onları rahatlatıyormuş. O gün prensesin istediği meyveler kulenin kapısına bırakılmış. Prenses meyveleri almak adına kapıya uzanmış. Sepetin içerisinden bir yılan çıkmış ve oracıkta ısırmış. Bunun üzerine prenses derin bir uykuya dalmış.


Ayağım, ayağım, diye bağırmaya başladı. -Merak etmeyin çocuklar. Ablanızın ayağında küçük bir kırık var. Bu nedenle ayağını alçıya aldılar. İki hafta az mı çok mu baba? Kış gelinceye kadar hiç mi dışarıda oynayamayacağız, diye sordu. Hepimiz kahkahayı patlattık. Kardeşim henüz haftaları bilmiyordu. Yazın başındaydık, tatile de yeni girmiştik. Oysa kardeşim bir çırpıda kışı getirivermişti. Yatma vaktimiz gelene kadar ablamın başından ayrılmadık. Birbirimize bilmeceler sorduk, masallar anlattık. Sonra da Kemal ve ben uyumaya gittik. Bu sabah uyandığımızda doğruca ablamın yanına gittim. O, biraz daha iyi görünüyordu. Babam onu kucağına alıp kahvaltı masasına götürdü. Hep birlikte kahvaltı yaptık. Öğleden sonra kapı çalındı. Annem kapıyı açtığında hepimizin neşesi yerine geldi. Çünkü gelen Tombiş Dede'ydi. Elinde de bir demet çiçek vardı. Tombiş Dede'nin gelişine çok sevinmiştik. Onu ilk defa evimizde görüyorduk. Evet, Tombiş Dede bisikletten düştüm. Daha önce hep dört tekerlekle sürüyordum. Artık iki tekerlekle sürebileceğimi düşündüm. Hayır, babacığım hayır! Artık iki tekerlekle sürmek istemiyorum. Hatta bundan sonra hiç bisiklet sürmeyeceğim, dedi. Ablamın bu sözüne hepimiz üzüldük. Çünkü ayağının kırılması, onun cesaretini de kırmıştı. Artık bisiklet sürmek istemiyordu. Uzaklarda bir yerlerde atlarıyla ünlü bir şehir varmış. Bu şehirdeki insanlar için atların çok ama çok ayrı bir yeri varmış. Şehrin dört bir yanından gelen atlar, büyük yarışı kazanmak için yarışırmış. Tabi ki yarışı kazanan atlar el üstünde tutulurmuş. Bu yarışlarda, özellikle iki aile arasında büyük bir rekabet yaşanıyormuş. Aslında bu iki aile birbiriyle çok iyi dost ve komşuymuş. Ama yarış zamanlarında birbirlerinin en büyük rakibiymişler. Ailelerden biri Mustafa Amca, eşi ve çocuklarıymış. Çocukları at yarışlarına nedense pek ilgi duymamışlar. Ama Mustafa Amca şehrin en ünlü at yetiştiricilerinden biriymiş. Hele Fırtına adında bir atı varmış ki hiçbir at onu geçemiyormuş. Son yıllarda yapılan yarışların hepsini Fırtına kazanmış. Öteki aile ise küçük Hasan ve ailesiymiş. Hasan'ın babasının çiftliğinde birbirinden güzel atlar varmış. Ama son yıllarda hiçbir atı şampiyon olamamış. Çünkü yandaki çiftliğin sahibi Mustafa Amca'nın ati Fırtına, birinciliği kimseye bırakmıyormuş. Küçük Hasan, babasının bütün itirazına rağmen bu sene yarışlara kızıl renkli bir tayla katılmaya karar vermiş. Kızıl tayın hiçbir yarış deneyimi yokmuş. Babası bu yüzden oğlunun hayal kırıklığına uğramasını istemiyormuş. -Babacım bana ve atıma güven. Biz çok çalışıp bu yarışı kazanacağız. -Evet, ona bir isim buldum. Şimdilik onunla benim aramda sır olarak kalacak. Yarıştan sonra herkese açıklayacağım. Bu konuşmadan sonra babası Hasan'ın kararlı olduğunu anlamış. Bu genç tayla fazla bir şansının olmadığını düşünmüş. Ama yine de oğlunun kararlılığı hoşuna gitmiş. Günler günleri, haftalar haftaları kovalamış. Sen doğuştan tam bir yarışçısın. Bunu birlikte herkese göstereceğiz. Her şey tam da küçük Hasan'ın istediği gibi gidiyormuş. Bir gün Hasan yine kızıl tayı çalıştırıyormuş. Nasıl olmuşsa genç yarış atı bileğinden sakatlanmış. -Hasan, oğlum bu iş buraya kadar. Artık bu saatten sonra bu attan bir hayır bekleme, demiş. -Elbette iyi bir veterinere göstereceğiz. Ama bunu yarışması için değil atının sağlığına kavuşması için yapmalıyız. Yaşadığımız olayı kabullenmelisin. Bu at bu sakatlıktan sonra yarışamaz. Babasının söyledikleri Hasan'ı çok düşündürmüş. Babam doğru söylüyor. Kızıl tay bu haliyle yarışlara çıkamaz. Çıksa bile yarışı tamamlayamaz. Hem belki de sakatlığı daha da ilerler. Daha çok acı çeker. Ben en iyisi bu yarış sevdasından vazgeçeyim. Demek ki bu yine Mustafa Amca'nın Fırtına'sı birinci gelecek. -Ya demek o kadar kötü öyle mi, demiş. Evet, iyi sayılmaz ama şunu da söylemeliyim ki bu at çok güçlü. -Üzülme, demiş. Belli ki sen de koşmak istiyorsun. Ama sağlığın her şeyden daha önemli. Hem sen koşmasan bile ben seni çok seviyorum, diye eklemiş. Atının yelelerini okşamış, anlına bir öpücük kondurup dışarı çıkmış. O gece babası, Hasan'ın uyuyup uyumadığını kontrol etmek için odasına gitmiş. Hasan odasında yokmuş. Eşine durumu söyleyince ahıra gitmeye karar vermişler. Ahıra gittiklerinde bir de ne görsünler! Hasan kızıl taya sarılmış, İkisi de uyuyor. İkisi de ses çıkarmamaya özen göstererek ahırdan ayrılmışlar. O gece ve onu takip eden geceler boyunca Hasan, geceleri kızıl tayının yanında yatmış. Gündüzleri de işlerini bitirir bitirmez soluğu kızıl tayın yanında alıyormuş. Bu şekilde aradan bir zaman daha geçmiş. Kızıl tay, önce yürümeye sonra yavaş yavaş koşmaya başlamış. Ama Hasan yeniden bir sakatlık olmasın diye de çok dikkatli davranıyormuş. Babası da yarışlara başka bir atla hazırlanmak istememiş. Böyle yaparsa oğlunun üzüleceğini düşünmüş. Ara sıra onların yanına uğruyor ve oğlunu yüreklendiriyormuş. Oo, bakıyorum da senin kızıl tay hızla iyileşiyor. O iyileştikçe senin de moralin yerine geliyor. Hasan: Evet, babacığım. Onu hazır olmadığı bir yarış için çok zorladım. Sakatlanmasının sebebi benim. Bu nedenle kendimi suçlu hissediyorum. -Senin kızıl tay halinden son derece memnun görünüyor. Bütün gününü seninle geçiriyor, daha ne istesin! Bu söz üzerine ikisi de gülüşmüşler. Hasan dönüp atının yelelerini okşamış. Bir gün değişiklik olsun diye çiftlikten dışarı çıkmışlar. Hasan önde kızıl tay arkada biraz dolaşmışlar. Az ötede komşuları Mustafa Amca'nın çiftliği varmış. Hasan dayanamayıp oraya yönelmiş. Çiftliğe vardıklarında Fırtına'yı koşarken görmüşler. Hasan bir kayanın üzerine oturmuş. Kızıl tayla birlikte bir süre Fırtına'yı izlemişler. Hasan, Bir at ismine ancak bu kadar yakışabilir. diye düşünmüş. Fırtına, gerçekten de çok hızlı koşuyormuş. Yılların verdiği deneyim ve özgüvenle çok muhteşem görünüyormuş. -Biliyor musun bence sen ondan daha iyisin. Sakatlanmadan önce seni gördüm. Nasıl koştuğunu gördüm. Koşmayı çok sevdiğini anladım. Eğer bileğin böyle olmasaydı Fırtına'yı geçebilirdin. Kızıl tay, Hasan'ın söylediklerini anlıyormuş gibi başını sallayıp sesler çıkarmış. Birlikte çiftliğin yolunu tutmuşlar. Ertesi gün Hasan uyandığında kızıl tayın yerinde olmadığını görmüş. Büyük bir telaşla ahırın her köşesine bakmış. Fakat kızıl tay hiçbir yerde yokmuş. Hasan, bunun üzerine dışarı çıkıp babasına sormaya karar vermiş. Belki de babası ondan önce kızıl tayı gezdirmeye karar vermişti. Hızla dışarı çıkan Hasan beklemediği bir şeyle karşılaşmış. Kızıl tay kendi kendine koşuyormuş. Hasan sevinsin mi korksun mu karar verememiş. Hemen eve koşup babasına durumu haber vermiş. İkisi birlikte gelip genç ata bakmışlar. Kızıl tay, onları görünce yavaşlayıp onların yanına gelmiş. Sakatlanan bileğinin iyileştiğini göstermek istiyormuş gibi birkaç kez yere vurmuş. Sonra kişneyerek tekrar koşmaya başlamış. Kızıl tay, yarışmak istiyor. Dün birlikte Mustafa Amca'nın çiftliğine gittik. Orada Fırtına'yı seyrettik. Evet, sanırım haklısın. Atın çok güçlü ve tam bir yarışçı. Artık bunu ben de görebiliyorum, demiş. O günden sonra Hasan'la kızıl tay, yoğun bir şekilde çalışmaya başlamışlar. Kızıl tay, koşuyor, bazen Hasan'ın koyduğu atlama çitlerinin üstünden atlıyor, yerinde duramıyormuş. Kızıl taydaki bu inanılmaz azmi gören Hasan'la babası onu bir gün dışarı çıkarmışlar. Önünde alabildiğine düzlük bulan kızıl tay öyle bir koşmuş ki Hasan'la babasının ağzı açık kalmış. Bu birkaç aylık çok iyi bakımın da etkisiyle eski küçük kızıl tay gitmiş, yerine müthiş bir genç at gelmişti. Sonunda yarış günü gelmiş. Birbirinden güzel atlar yarış alanında sıralanmış. Hasan, görevlilere atının ismini kızıl tay olarak yazdırmış Biraz sonra başlama düdüğüyle birlikte atlar yerlerinden fırlamış. Önce bütün atlar birbirine yakın mesafede koşuyormuş. Atlar bir süre böyle koşmuş. Sonra yavaş yavaş bazıları geride kalmaya başlamış. Fırtına ve kızıl tay en öndeki gruptaymış Yarışın ortalarına doğru Fırtına, diğerlerini geride bırakmaya başlamış. Aralarında kızıl tayın da olduğu üç at, onu birkaç metre geriden takip etmeye başlamış. Diğerse atlar iyiden iyiye geride kalmış. Bitiş çizgisine yaklaşırken kızıl tay aniden atağa kalkmış. Önce yanındaki iki atı sonra da az bir farkla Fırtına'yı geçmiş. Bunu gören Fırtına hızını artırmış ama kızıl tay da aynı şekil de cevap vermiş. Bitiş çizgisine vardıklarında inanılmaz bir mücadele yaşanıyormuş. Kızıl tay, çizgiyi Fırtına'dan az farkla önde geçtiğinde seyircilerin coşkusundan bütün yarış alanı çağlıyormuş. Hasan hemen görevlilere gidip kazanan atın adının Şampiyon olarak ilan edilmesini istemiş. Biraz sonra bir görevli yarışmanın sonucunu ilan etmiş.


Kral Midas Hikayesi: Bir zamanlar, eski Yunanistan'da Midas adında bir kral vardı. Altına olan büyük saplantısı olmasına rağmen kızı Goldie'yi çok severdi. Altın onun dünyasıydı, ama kızı onun için daha değerliydi. Kral Midas, dünyadaki tüm krallardan daha çok altına sahipti, ancak hala daha fazlasını istiyordu. Goldie, babasının altına olan takıntısını anlamıyor ve onunla daha fazla zaman geçirmesini diliyordu. Bir akşam, kralın gül bahçesinde yürüyüşü sırasında, tuhaf görünümlü küçük bir yaratığa rastladı. Kral, yaratığın adının Brian olduğunu ve kendisinin bir orman yaratığı olduğunu öğrendi. Çok iyi görünmüyorsun, dedi Kral Midas endişeyle. Brian, Kayboldum ve yoruldum, günlerdir bir şey yemedim, dedi ve bayıldı. Kral Midas, Brian'ı kaldırdı ve onu saraya götürdü. Hizmetkarlar onu besledi ve uyuması için bir yatak ayarladılar. Ertesi sabah Brian uyandı ve Goldie'nin onu izlediğini gördü. Babam, kral, dün gece seni gül bahçesinde bulduğunu söyledi. İyi uyudun mu? diye sordu Goldie. Brian onun kulağına bir şeyler fısıldadı ve Goldie şaşkın bir ifadeyle ona baktı. Bir dilek, dedi Brian. Kral'ın her dokunduğunun altına dönüşmesini dilemek ister mi diye sordu. Kral bu fikri sevdi ve Brian ona dileğinin gerçekleşeceğini söyledi. Kral Midas, Brian'ın bir dileği gerçekleştirebileceğine inanmadı. Ancak bir gül topladığında ve bu gülün altına dönüştüğünü gördüğünde, heyecanlandı. Altınla dolu bir sepetle saraya döndü ve her dokunduğu şeyin altına dönüştüğünü gördü. Kral bir fincan çay isterken, çay fincanının da altına dönüştüğünü fark etti. Ardından, en değerli varlığı olan kızı Goldie'nin de altına dönüştüğünü gördü. Bu durum üzerine Brian'ı hemen geri çağırdı ve dileğini geri almasını istedi. Brian, kralın dileğini geri almayı kabul etti ve her şey doğal haline döndü.


Kral Şakir masalı, Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur zaman içinde küçük bir ülkenin Kral Şakir adında çok sevilen bir kralı varmış. Kral Şakir, halkına çok iyi davranan, iyi kalpli bir kral olduğu kadar, aynı zamanda oldukça zeki bir kralmış. Küçük ülkesinin etrafı kocaman ve güçlü ülkelerle dolu olsa bile Kral Şakir, azıcık ordusu ile zekasını kullanarak hiçbir ülkeyi yakınına yaklaştırmaz, halkı da mutlu mesut yaşarmış. Kral Şakir'in çok zeki olduğunu ve ülkesinin etrafında türlü türlü tuzaklar bulunduğunu bilen diğer ülkelerin tüm kralları, ne yapsalar da bu ülkeyi ele geçiremeyeceklerini anlayıp son çare hepsi bir araya gelerek Kral Şakir'e savaş açmaya karar vermişler. Tüm ülkeler ordularını bir araya getirerek Kral Şakir'in ülkesine doğru yola çıkmış. Ancak Kral Şakir, çok zeki olduğu için her ülkeden bir köstebeğe sahipmiş. Hal böyle olunca da bir araya gelen tüm ülkelerin köstebekleri ordular harekete geçer geçmez Kral Şakir'in yanına gelmişler ve durumu anlatmışlar. Bunu öğrenen Kral Şakir başlamış düşünmeye. Tüm gece boyunca düşmanlarını nasıl yenebileceğini düşünen ve planlar kuran Kral Şakir, ordusundan tek bir kişinin dahi zarar görmeden bu savaşı kazanabileceği bir plan kurmuş. Tüm yardımcılarına bu durumu anlatan ve her ne kadar zeki olduğunu bilseler de tüm ülkelere karşı küçücük ülkesini koruyamayacağını düşünen yardımcıları, Kral Şakir'e inanmamış ama başka çareleri de yokmuş. -Hepinize çok önemli bir görev veriyorum ve bu görevi başarıyla tamamlayıp planın tutmasını sağlarsanız, hepinize bir sandık dolusu altın ve çok güzel bir ev vereceğim. Şimdi hepiniz ülkelerinizin ordusunun yanına gidiyorsunuz ve komşu krallığın bizi fethettikten sonra kendilerine saldırmayı planladıklarını söylüyorsunuz. Tüm krallıklar bu nedenle birbirine düşecek ve daha ülkemize gelemeden kendi aralarında savaşmaya başlayacaklar. Demiş. Bunu duyan tüm köstebekler ve yardımcılar, bunun çok zekice bir plan olduğunu anlayarak Kral Şakir'e hayran kalmışlar. Köstebekler hemen saraydan ayrılmış ve yaşadıkları ülkenin ordusuna sızarak her biri bir krallık ile ilgili iftira atarak ortalığı kızıştırmaya başlamış. Hatta bu durum o kadar ileri gitmiş ki krallar da bu dedikoduyu öğrenmiş ve hepsi birbirine karşı düşman olarak birbirleriyle savaşmaya başlamışlar. Her ülkenin ordusu, diğer ordu ile savaştığı için günler sonra hiçbir ülkede Kral Şakir'in ülkesine saldıracak ordu kalmamış. Hal böyle olunca her kral kendi ülkesine geri dönmüş ve Kral Şakir halkının dahi ruhu duymadan bu büyük savaşı kazanmış.


Kral ve ayakkabıları masalı, Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur zaman içinde çok fakir bir ülkenin halkına kötü davranan, gaddar bir kralı varmış. Bu kral, herkese sertçe emirler yağdırır, verdiği emirlerin istediği gibi yerine getirilememesi halinde kim olursa olsun o kişiye çok ağır cezalar verirmiş. Bu nedenle de hem halkı hem de saray sakinleri onu hiç sevmezmiş. Günlerden bir gün, kralın ayakkabıları bahçede dolaşırken zarar görmüş ve bunun üzerine kendisine altın kaplamalı, ayağına tam uygun ve rahat bir ayakkabı yaptırılmasını emretmiş. Kral, ülkesindeki halkın çok fakir olmasına rağmen hep kendi zevklerini ve lüksünü düşündüğü için, kendisini altın bir ayakkabıya layık görüyormuş. Hemen haber salmış ve ülkedeki ayakkabı üreticilerinin hepsini saraya çağırmış. Ülkede elli kadar ayakkabıcı varmış ve hepsi de kralın huzuruna çıkarak sırayla dizilmiş. Kral, hepsine nasıl bir ayakkabı istediğini tarif etmeye başlamış. Ancak kral öyle bir ayakkabı istiyormuş ki bunun işçiliği hem çok zor hem de çok uzun süre gerektirirmiş. Kral ise bu ayakkabılar için yalnızca 3 gün süre vermiş ve 3 günün sonunda tüm ayakkabıcılar, kralın huzurunda yapmış olduğu ayakkabıyı krala denetecek ve başarısız bir ayakkabı yapanlar hapse girecekmiş. -Ey ahali! Hepimiz neden teker teker bir ayakkabı yapmakla uğraşıyoruz. Hepimiz işinde usta ayakkabıcılarız ve bu ayakkabıyı 3 günde yapmamız imkansız. Ama hepimiz bir arada çalışarak tek bir çift ayakkabı üretir ve bunu tam da kralın istediği gibi şahane ayakkabılar olarak huzuruna sunarsak, ayakkabıyı beğeneceği için bizi de cezalandırmaz. Demiş. Bunu duyan ayakkabı sanatkarları bu fikri çok beğenmiş ve tek kurtuluşlarının bu olduğunu da bilerek hepsi bir araya gelip el birliğiyle iş bölümü ve sıkı çalışma ile birlikte 3 gün boyunca kralın istediği altından ayakkabıları yapmışlar. 3 günün sonunda tüm ayakkabıcılar çıkmışlar kralın huzuruna ve ellerinde yalnızca bir çift ayakkabı varmış. Bunu gören kral tam diğer tüm eli boş olanları hapse yollayacakken, hepsinin bir arada bu ayakkabıyı yaptığını öğrenince durmuş.


İspanya'nın güneyinde, halkı çok neşeli olan küçük bir köy vardı. Çocuklar evlerinin bahçelerinde bulunan ağaçların gölgesi altında oynarlardı. köyde yaşayanlar arasında Nasir adında bir çoban çocuğu anne, baba ve büyükannesiyle birlikte köyün yakınında kendileri için yaptıkları bir evde kalıyorlardı. Her sabah, keçi sürüsünü otlatmak için tepelere kadar götürür, öğleden sonra da köye geri dönüyordu. Her gece büyükannesi ona yatmadan önce yeni masallar okuyordu. Bazen de onun çok sevdiği yıldızların hikayesi'ni anlatırdı. Bir gün, Nasir sürüsü otlanırken flütünü eline almış çalmaya başlamıştı. Bir süre sonra karşısında duran çalıların arkasında parlak bir ışık gözüne ilişmişti. Hemen ayağa kalkarak ışığın geldiği yöne doğru gittiğinde ışığın kaynağının şeffaf ve çok güzel bir kristal top olduğunu gördü. Kristal top, adeta renkli bir gökkuşağı gibi ışıldıyordu. Nasir onu dikkatlice eline alarak çevirince, kristal küreden gelen kısık bir ses: Kalbinin arzu ettiği bir dileği tut, bunu yerine getireceğim dedi. Nasir aslında ilk başta bir ses duyduğuna inanamadı. sonra da gerçekten ses duyduğundan emin olduğunda kafası çok karıştı. Çünkü dileyeceği o kadar çok dilek vardı ki, hangi dileği, dileyeceğine dair bir karar veremiyordu. Bir süre düşündükten sonra: Aslında yarına kadar beklesem, çok şey hatırlarım. En iyisi dileğimi sonra dilemek olur. diye söylendikten sonra, Kristal topu bir torbaya koydu ve sürüyü bir araya getirerek mutlu bir şekilde köye geri döndü. Kristal top hakkında kimseye bir şey söylememeye karar vermişti. Ertesi gün de, Nasir ne istediğine karar veremedi. Çünkü ihtiyacı olan her şeye sahipti. Günler her zamanki gibi geçip giderken, Nasir hala dileğini söylememişti. Ama çok neşeli görünüyordu. Çevresindeki insanlar, ondaki bu değişimi gördükleri için hayrete düştüler. Bir gün, Nasir ve sürüsünü izleyen bir çocuk, bir ağacın arkasına saklandı. Nasir, her zamanki gibi, bir köşeye oturdu, kristal topu çıkardı ve birkaç dakika ona baktı. Çocuk, Nasir'in uyumasını sessizce bekledi. Bir süre sonra uykuya daldığını görünce, sessizce Nasir'e yaklaşarak kristal topu aldığı gibi kaçıp, uzaklaştı. Köye giren çocuk köy meydanına giderek orada toplanan köylülere kristal topu gösterdi. Köylülerden biri kristal küreyi eline alınca, kristal topun içinden bir ses duydular. Dilek dileyen herkesin dilekleri yerine getirilmiş olmasına rağmen, ancak yine de köyün vatandaşları mutlu olmamışlardı. Birbirlerini kıskanmaya başladılar. Çünkü bir sarayın sahibi olan kişinin altını yoktu ve altın alan kişinin sarayı yoktu. Bu sebeple, köyün vatandaşları birbirlerine öfkelendiler ve konuşmayı bıraktılar. Çocukların oynadığı köydeki bahçeler artık eskisi gibi değildi. Her yerde saraylar ve altınlar vardı. Çocuklar çok mutsuz oldular. Sadece Nasir ve ailesi mutlu bir şekilde yaşıyorlardı. Köylüler, o kadar çok mutsuzlardı ki, o kristal topunu aldıkları gibi koyun otlatan Nasir'e geri verdiler. Sonra da ona Küçük bir köyümüz olduğunda hepimiz mutlu ve neşeliydik, şimdi ise hepimiz mutsuzuz dediler. Başka bir köylü Lüks saraylar ve mücevherler bize sadece acı veriyor. Demiş., Nasir, insanların gerçekten pişman olduklarını görünce, Kristal top bana bir şey dilememi istediyse de, şimdiye kadar yapmadım. Ama eğer gerçekten her şeyin eski haline dönmesini istiyorsanız, o zaman dileyebilirim. Herkes bunu sevinçle kabul etti. Nasir elindeki kristal topu alarak, çevirdi. Sonra da köyün daha önce olduğu gibi olmasını diledi. Bir anda saraylar ortadan kayboldu, yeşil bahçeler ortaya çıktı ve ağaçlarla dolu aynı eski köy oradaydı. Bir kez daha insanlar mutlu yaşamaya başladı ve çocuklar ağaçların gölgesinde oynadılar. Ahlaki: Elimizde olan her şeyden mutlu olmalıyız ve açgözlü olmamalıyız.


Bir varmış bir yokmuş evvel zaman içinde kalbur saman için büyük bir çiftlik içinde birbiri ile konuşabilen birçok hayvancık yaşarmış. Ördekler, fare, domuz ve tavuk aynı çiftlikte geçinip giderlermiş. Bu çiftlikte şirin mutlu huzurlu bir küçük kırmızı tavuk yaşarmış. Tüyleri kıpkırmızı olduğundan ona ve boyu biraz küçük olduğundan çiftlikte herkes ona küçük kırmızı tavuk dermiş. Bu sevimli tavuk çok huzurlu bir şekilde yaşar, kendi yiyeceğini kendi sağlarmış. Bu yüzden diğer hayvanlara göre çok daha besili ve sağlıklıymış. Üstelik yemek bulmak içinde çalışmasına gerek olmazmış. Bir gün karnını doyurmuşken bir de bakmış yerde iri bir buğday tanesi... Küçük kırmızı tavuk buğday tanelerinin doyurucu ve maddi açıdan gelir sağladığını çok iyi biliyormuş. Bu yüzden eli ayağına dolaşmış. Daha önce hiç buğday tanesi bulmamıştı, bu yüzden nasıl ekilir hiçbir fikri yokmuş. Ne yapsa ne etse diye düşünürken aklına arkadaşlarına danışmak gelmiş. Çiftliğin hayvanlarına duyuru yaparak yanına çağırmış. Şişko domuz, kar beyaz ördek ve fındık fare toplanmışlar. Küçük kırmızı tavuğun önemli konuşmasını merak içinde bekliyorlarmış. Son olarakda domuz merhaba diyerek sohbete başlamışlar. Hemen bilmiş kar beyaz ördek lafa girmiş. Ben sana buğday yetiştirmen için yardım edemem, buğdayla alakam yok ama sana kahve yetiştirmen için destek sağlayabilirim. Yetiştirdiğin kahveleri satar, bol bol buğday satın alabilirsin. Ördeğin bu sözleri üzerine fırsatı kaçırmayan Domuz hemen söze girmiş. Bu sözler üzerine fırsatçı fındık fare hemen söze atılmış. Fare biraz paragöz bir hayvanmış. Bu yüzden muhtaç durumdaki olan tavuğa borç vermeyi teklif etmiş. Buğday ekmek sana kar getirmez küçük kırmızı tavuk bence sen kahve ekmelisin. Ben sana borç para veririm, kahve eker biçersin. Kazanınca da bana geri ödersin. -Bende kahve işinden hiç anlamam hatta hiç kahve yetiştirmedim. Ancak sana kahvelerini koruyabilmen için sana ücretli olarak böcek ilacı veririm. Madem öyle senin durumun belli küçük kırmızı tavuk hem küçüksün hem de iyi bir akıl hocasına ihtiyacın var. Beni dinle ben sana hem gübre alman hem de ilaç alabilmen için borç para vereceğim. Bu sözler üzerine arkadaşlarına güvenip başlamış kahve ekip biçmeye... Aslında çiftçilik hakkında en ufak bir bilgiye bile sahip değilmiş. Ancak pes etmeden çalışmış. Var gücü ile kahvelerini her gün sulamış, bakmış... Sonunda ürünleri emeklerinin karşılığını vermiş. Şimdi artık kahvelerinin satılma vaktiymiş soluğu hemen arkadaşlarının yanında almış. Arkadaşlar kahvelerim oldu hadi gidip bir an önce satalım. -Ben satış işine karışmayı pek sevmem. Hatırlatmak isterim ki borçların birikti ve ödeme vaktin yaklaşmakta benim için bu çok önemli. Kar beyaz olan ördek hemen cevap vermiş. Fındık fare ise otoriter bir sesle fırsat bu fırsat demiş ve küçük kırmızı tavuğa teklifini sunmuş. -Zaten borçlusun küçük kırmızı tavuk, ben sana çok yardım ettim madem karnın çok aç o zaman tarlamda çalışacak, bir lokma yiyecek bulabileceksin.


Küçük yeşil sabun hikayesi, Günlerden bir gün annesi, kızı Cansu'nun ellerinin her zaman temiz kalabilmesi ve bu sayede mikropların onu hasta edememesi için kızına küçük yeşil bir sabun almış. Kızı Cansu'ya her gün okuldan geldiğinde, yemek yemeden önce ve yemek yemeden sonra bu sabunla ellerini güzelce yıkayarak ellerindeki tüm mikropları ortadan kaldırarak tertemiz yapabileceğini söylemiş. Cansu ilk başlarda bu küçük yeşil sabun ile her gün ellerini düzenli olarak güzelce yıkasa da, bir süre sonra ellerini sadece suya tutmaya hatta bazen hiç yıkamamaya başlamış. Hal böyle olunca da Cansu'nun kendisiyle ellerini yıkayıp tertemiz yapmasından mutlu olan ve bu sayede kendisini iyi hisseden küçük yeşil sabun, Cansu'nun artık onu kullanmamasından dolayı çok üzülmüş ve görevini yerine getiremediği için kendini kötü hissetmeye başlamış. Yine bir gün sırf annesi ona ellerini yıkamasını söylediği için lavaboya gelen ama yalnızca ellerini ıslatan Cansu'yu gören küçük yeşil sabun, daha fazla dayanamayarak ağlamaya başlamış. O kadar ağlamış ki gözyaşları üzerine aktıkça köpürmeye başlamış. -Ben senin ellerin tertemiz olsun ve sen bu sayede hastalanma diye buradayım ama sen beni artık hiç kullanmıyorsun. Ben sen beni her kullandığında görevimi yerine getirdiğim için çok mutlu oluyordum. Ama artık beni hiç kullanmadığın için ellerini temiz tutamıyorum demiş. Bunları duyan Cansu, küçük yeşil sabun için çok üzülmüş ve ne kadar haklı olduğunu anlamış. Elleri gerçekten kirliymiş ve kendisini bu günlerde hasta hissediyormuş. Hemen eline küçük yeşil sabunu alan ve güzelce ellerini sabunla yıkayan Cansu, ellerinin tertemiz olduğunu ve çok güzel koktuğunu görünce çok mutlu olmuş. Bundan sonra her gün küçük yeşil sabunu kullanarak ellerini yıkayacağına söz vermiş ve küçük yeşil sabun çok mutlu olmuş. Cansu bundan sonra hep evden geldiğinde, yemek yemeden önce ve yemekten sonra ellerini çok sevdiği dostu sabunu ellerine sürtmüş ve köpükleriyle ellerini bir güzel yıkayıp tertemiz yapmış.