Kurbağa Masalı: Bir zamanlar, uzak bir köyde yaşlı bir kadınla genç bir kız vardı. Bu iki kadın, köyün en fakir insanları arasında yer alıyorlardı ve bu yüzden her gün köyün dışındaki büyük ormanda odun toplamak zorundaydılar. Ancak ormanın derinliklerinde, tehlikeli hayvanlar ve gizemli varlıklar olduğu söyleniyordu. Bir gün, genç kız ormanda odun toplarken, altın renginde parlayan bir kurbağa buldu. Kurbağa, kıza dönüp, Lütfen beni eve götür ve bana bir gece boyunca evinde kalma izni ver. Eğer bunu yaparsan sana üç dilek hakkı vereceğim, dedi. Kız, kurbağanın teklifini kabul etti ve onu evine götürdü. Gece boyunca, kurbağa kızın yanında kaldı. Sabah olduğunda kurbağa, Şimdi sana üç dilek hakkı vereceğim. Ancak dikkatli ol, çünkü her dileğin bir bedeli olacaktır, dedi. Kız, ilk dileğini dile getirdi: Ormanda odun toplamak zorunda kalmamak için bir evimiz olsun. Kurbağa, kızın dileğini yerine getirdi ve ormanın kenarında büyük ve güzel bir ev belirdi. Ancak bu ev, ormanda yaşayan hayvanların yaşam alanını daraltmıştı. İkinci dileğini diledi: Annem ve ben asla aç kalmayalım. Kurbağa, kızın bu dileğini de yerine getirdi ve evlerinin bahçesinde bol bol meyve ağaçları ve sebzeler yetişmeye başladı. Ancak bu, toprakta yetişen diğer bitkileri ve onları besleyen hayvanları olumsuz etkiledi. Üçüncü ve son dileğini diledi: Annemle ben her zaman mutlu olalım. Kurbağa, kızın bu dileğini de yerine getirdi. Ancak bu mutluluk, onların çevrelerindeki doğal dengeleri bozmaktan kaynaklanıyordu. Birkaç hafta sonra, köydeki diğer insanlar bu büyük ve güzel evi fark ettiler ve ormana daha fazla ağaç kesmeye başladılar. Ormanın hayvanları ve bitkileri hızla yok oldu ve köyde su kıtlığı baş gösterdi. Kız, yaptığı hataları fark etti ve kurbağayı bulup ondan yardım istemeye karar verdi. Kurbağa, Dileklerinin sonuçlarına dikkat etmen gerektiğini söylemiştim. Ancak sana bir şans daha verebilirim, dedi. Kız, kurbağadan, ormanın ve köyün eski haline dönmesi için bir dilek daha diledi. Kurbağa, kızın bu son dileğini de kabul etti ve her şey eski haline döndü. Ancak kız, bu sefer odun toplamak ve aç kalmak zorunda kaldı. Ancak kız, doğanın dengesinin ne kadar önemli olduğunu öğrenmişti ve bundan sonra daha dikkatli ve saygılı davrandı. Ormanın hayvanları ve bitkileriyle daha iyi bir ilişki kurdu ve köydeki diğer insanlara da doğayla uyum içinde yaşamanın önemini anlattı. Sonunda, kız ve yaşlı kadın, köydeki diğer insanlarla birlikte ormanı koruma kararı aldılar ve birlikte doğayla uyum içinde yaşamaya başladılar.


Elim elim epelik, yerden çıktı tepelik. Tepeliğin yarısı, limonların sarısı. Evvel zaman içinde pireler berber iken, develer tellal iken ormanın içinde güzel bir çiftlik varmış. Bu çiftlikte, atlar, inekler, koyunlar, kuzular, ördekler, tavuklar huzur içinde yaşarmış. Fakat günlerden bin gün tavuklar hastalanmış. Tavukların hastalandığını duyan tilki hemen bir kurnazlık düşünmüş. Üzerine doktor önlüğü giyip, boynuna da dinleme aleti takmış. Çantasını da alarak doğru kümesin yanına gelmiş. Kapıyı çalmış. Ben doktorum. Sizi tedavi etmeye geldim. Kapıyı açın, demiş tilki. Evet. Uzaklardan geldim. Hasta olduğunuzu duydum. Benim görevim hasta olan hayvanları tedavi etmek. Hem de çok. Şu kümesin kapısını açın da, içeri girip dinleneyim. Onlar böyle konuşurken tavukların seslerini duyan çiftlik sahibi koşup gelmiş. Tilkiyi üzerinde önlük, elinde çanta görünce şaşırmış. Niyetini anlamış. Seni gidi kurnaz tilki! Yine de kurnazlıklar düşünüyorsun? diye kovalamaya başlamış. Tilki mi? Arkasına bile bakmadan kaçmış. Bir daha da bu kümese yaklaşmamış. Çiftlik sahibi ise bir hayvan doktoru bulmuş. Tavuklar kısa sürede iyileşmişler. Birlik içinde güzel yaşamışlar. c) Doktor önlüğü giymiş. Çantasını almış. Kümese gitmiş. e) Ünlü olmuş. Masallarda rol almış.


Kurt adam hikayesi, Ormanın derinliklerinde kocaman bir sarayda yaşamakta olan bir kurt adam varmış. Kurt adam herkesten uzak yaşamakta ve insanların ona zarar vereceğinden korkmaktaymış. Yıllar önce kötü kalpli bir cadı tarafından lanetlenen kurt adam eskiden sadece dolunayda kurt olurmuş. Ancak o günden sonra sürekli kurt kılları ile kaplı ama insan formunda bir yaratığa dönüşmüş. Kurt adamın eski haline dönebilmesinin tek şartı ise ona gerçekten aşık olan bir kızın onunla evlenmesiymiş. Bu durum onu çok üzse de insanları korkutmak istemediği için sarayından çıkmazmış. Ömrünün sonuna kadar kurt adam olarak kalacağını bilen bu adam hiçbir şey yemez sadece koltuğunda günlerce otururmuş. Bir gün sarayından dışarıya çıkan kurt adam ise genç bir kız görmüş. Ona o anda aşık olan kurt adam kıza görünmeden sarayına geri girmiş. Kız ise etrafta gezinirken gördüğü sarayın içerisine girmeye karar vermiş. Büyüklerinden sık sık bu saray ile alakalı hikayeler duyan genç kız saraydan uzak durması gerektiğini bilse de merakına yenik düşmüş ve sarayı gezmeye karar vermiş. Genç kızın saraya girdiğini gören canavar ise hemen bir yere saklanmaya karar vermiş. Genç kız sarayın tüm odalarını teker teker gezmiş ancak kendisine anlatılan hikayedeki gibi kötü kalpli bir canavar ile karşılaşmamış. Tam saraydan çıkacağı sırada canavar yanında bulunan bibloyu devirmiş. Kız korkarak etrafına bakınmaya başlamış ve sesin nereden geldiğini merak ederek odanın içerisinde dolaşmaya başlamış. Canavar tam başka bir yere saklanacağı sırada ise kız onu görerek çığlık atmış. Kızı korkuttuğu için üzülen canavar artık kızı sakinleştirmekten başka bir çaresinin olmadığını biliyormuş. Kızı zorla sandalyeye oturtarak ona her şeyi anlatmaya başlamış. Kız anlatılanlar karşısında şaşkınlık duysa da hala korkmaya devam etmekteymiş. Canavar üzülerek kızı artık geri gönderemeyeceğini gönderirse köylünün onu öldürmeye geleceğini biliyormuş. Kızı mahzene kapatmaktan başka çaresi kalmayan kurt adam ilk görüşte aşık olduğu bu genç kızı mahzeni kapatmaya kıyamamış. O günden sonra genç kız ona ne kadar yalvarsa da canavar geri gönderemeyeceğini her seferinde kıza anlatmaktaymış. Böyle birlikte yaşayarak aylar hatta yıllar geçmiş. Bu sırada kızın babası ve tüm köy halkı kızı aramaktaymış en son çare olarak ise saraya gitmeye karar vermişler. Bir gece ellerinde meşaleler ile saraya baskın yapan köylü halkı canavarı tuzağa düşürerek dışarıya çıkarmışlar. Bu sırada canavardan hoşlanmaya başlayan ve canavarı seven kız ise ona zarar verilmemesi için yalvarmaya başlamış. Kız babasını kalabalığın içerisinde bularak tüm olan biteni anlatmış ve canavar ile çok iyi arkadaş olduklarını ona zarar vermemeleri için yalvarmış. Babası kızını üzmemek için herkese tüm olanı anlatsa da köylü halkı kıza ve babasına kızarak sarayı terk etmişler. Kurt adam ise kızın kendisini kurtardığı için ona minnettar olmuş. Daha sonra ise tüm olanları detaylı olarak kızın babasına anlatmış ve kızı babasından istemiş. Canavarın bu haline üzülen baba ise kızını canavar ile evlendirmeye karar vermiş.


Bir varmış bir yokmuş, evvel zaman içinde dağların ardında ormanın içinde bir eşek yaşarmış. Çok susadığında tertemiz ve serin bir dereye gider su içermiş. Bu eşek yine bir gün çok susamış ve dere kenarına giderek su içmeye başlamış. Birden arkasından bir gürültü duymuş ve başının derde gireceğini anlamış. Gelen gürültü kurttan geliyormuş. Kurt eşeği avlamak için atağa geçmeyi planlıyormuş. Eşek ise kaçacak yeri olmadığını fark edince aç kurdu önlemek için bir plan hazırlamış. Birden topallayarak sancı sesleri çıkarmaya başlamış. Aç kurt eşeğin yanına giderek sormuş. Neyin var eşek kardeş, daha sana saldırmadım bile nedir bu çığlıklarının sebebi, demiş. Eşek ise anlatmaya başlamış. Ayağıma çok büyük ve sivri bir diken girdi ve bu diken canımı çok acıtıyor, sen de beni yersen muhtemelen mideni delebilir, demiş. Bunun üstüne kurt düşünmüş. Madem bu eşeği yiyeceğim bari dikeni çıkarıp öyle yiyeyim, demiş. Bunun ardından kurt, eşeğin arkasına geçerek dikeni aramaya başlamış. Bu sırada da eşeği nasıl yiyeceğini hayal ediyormuş. Eşeğin arkasına geçince ayağını kaldırmasını söyleyip iyice incelemek istemiş. Karnı da çok açmış pek mantıklı düşünemiyormuş. Eşek ayağını kaldırır kaldırmaz ayaklarıyla kurdun dişlerine çok sert bir şekilde çifte atmış. Kurt geriye doğru fırlarken dişlerinin her biri yamulmuş. Kurt söze başlamış.


En çok okunan ve çocuklar tarafından sevilen Kurt ve Yedi Keçi Yavrusu, Grimm Kardeşler tarafından derlenmiş ünlü bir fabl tarzı masaldır. Her yaştaki çocuk için uygun olan bir kurt masalı...İyi Okumalar. Bir varmış, bir yokmuş, evvel zaman içinde kalbur saman içinde bir anne keçi varmış. Bembeyaz tüylü anne keçinin yedi tane de birbirinden sevimli ve şirin yavrusu varmış. Anne keçi, yavrularını çok sever, her zaman onları korumaya çalışırmış. Çünkü keçinin evinin yanındaki ormanda hain bir kurt yaşarmış. Bu kurt, türlü hilelerle kandırdığı kuzu, koyun, tavşan gibi hayvanları yermiş. 7 Yavru keçi annelerine Anneciğim! Sakın gözün arkada kalmasın. Biz dediklerini yaparak kendimizi koruyacağız, demişler, Bunun üzerine anne keçi yola çıkmış. Ormanın derinliklerine doğru yol alırken, kurt da karnını doyuracak bir şeyler arıyormuş. Ağaçların arkasına saklanmış, etrafı gözetlerken anne keçiyi görmüş. Hımmm, evden uzaklara gidiyor herhalde, kendisi buradaysa, yavruları evde yalnızdır. Harika bir şey bu! Gidip onları kandırmalıyım. Bu günkü yemeğim de hazır. diye düşünmüş. Hiç zaman kaybetmeden yola koyularak yedi küçük yavrunun evine varmış. Benim yavrularım, anneniz. diye çirkin bir ses duymuş yavrular. Bunun üzerine annelerinin kurt hakkında söylediklerini hatırlamışlar. Sen bizim annemiz olamazsın! Annemizin ince ve tatlı bir sesi vardır. Seninki ise çok kalın ve çirkin. Sen ancak hain kurt olabilirsin. demişler. Kurt aldığı bu cevaba çok sinirlenmiş. Sesimi değiştirmeyi unutmuşum! demiş kendi kendine. Sonra da usulca, geldiği gibi gitmiş. Ama kurt vazgeçmek istemiyormuş. Karnı o kadar acıkmıştı ki... Ne yapsam da bu yavruları kandırsam. diye düşünüyormuş. Sonunda sesini inceltip tekrar gitmeye karar vermiş. Birkaç kez evin önüne gitmeden denemeler yapmış. Sonra da keçinin evine tekrar giderek, kapıyı çalmış. Tak, tak, tak Oyun oynayan keçi yavruları kapıdan gelen bu sesle irkilmişler. Anneleri bu kadar kısa sürede dönmüş olamazmış. Yavru keçilerden bir tanesi: Kim o diye sormuş. Yavru keçiler birbirlerine bakmışlar. Bu ses gerçekten de annelerinin sesine benziyormuş. Tam kapıyı açmaya hazırlanıyorlarmış ki içlerinden en küçük olanı, kurdun ayağını görmüş. Kurt ayağını kapının altından uzatmıştı. Dur bakalım, yalancı! Sen bizim annemiz olamazsın. Senin simsiyah ayakların var. Oysa bizim annemizin patikleri bembeyaz. demiş. Bunu duyan kurt: Tüh, yine hata yaptım. Ayağımı bu kadar kapıya yanaştırmanın ne gereği vardı sanki. diye kendi kendine söylenmiş. Ama yine vazgeçmeyi düşünmüyormuş. Karnı da o kadar acıkmış ki bu yavruları yemezse açlıktan ölebilirmiş. Kurt yine bir hainlik düşünerek, fırına doğru gitmiş. Ah sormayın ayağımı bir yere sıkıştırdım, çok acıyor. Üzerine biraz hamur koyar mısınız? diye sormuş. Fırıncı, kurdun ayağına biraz hamur sürdükten sonra üzerine de un serpince, kurdun ayakları bembeyaz olmuş. Kurt büyük bir heyecanla, keçinin evinin yolunu tutmuş. Yavru keçileri düşündükçe ağzı sulanıyormuş. Kurt üçüncü kez kapıyı çalmış. Kurt sesini incelterek, Yavrularım ben geldim, kapıyı açın. size bir sürü yiyecek getirdim. demiş. Yavru keçiler bu kez gerçekten de annelerinin geldiğini zannetmişler. Ama yine de önlem olsun diye, Ayağını kapının altından uzat bakalım. demişler. Kurt gönül rahatlığı ile ayağını uzatmış. Kapının altında bembeyaz bir ayak gören yavrular kurdu anneleri sanınca, sevinçle kapıyı açmışlar, açmasına ama bir de ne görsünler! Karşılarında duran, anneleri değil! hain kurtmuş. Ayaklarını dizlerine kadar una bulayan kurt, yavruları bu şekilde kandırmış. Keçi yavruları da aç kurdu karşılarında görünce neye uğradıklarını şaşırmışlardı. Her biri saklanacak ayrı bir köşe aramış. Keçilerden biri masanın altına gizlenmiş. Üçüncüsü sobanın içine girmiş. kapağını kapamış. Dördüncüsü mutfağa koşmuş. Beşincisi dolabın içine, altıncısı sandığın içine girmiş. Yedincisi de çalar saatin arkasına saklanmış. Gözü dönmüş kurt keçileri o kadar iyi izlemiş ki hepsini tek tek bulmuş. Hiç acımadan yavru keçileri bir bir yutmuş. Ancak yavruların en küçüğü çalar saatin arkasına saklandığı için onu görememiş. Kurt, o kadar çok yemişti ki, karnı iyice şişince üzerine bir ağırlık çökmüştü. Biraz dinlenmek için evin ilerisinde bulunan bir ağacın altında giderek uyumaya başlamış. Çok geçmeden, anne keçi yiyeceklerle beraber eve yaklaşmış, yavrularına getirdiği yiyecekleri onlara vermek için sabırsızlanıyormuş. Ancak evin önüne geldiğinde kapının ardına kadar açık görünce yiyecekleri yere atarak hemen eve koşmuş. Bir de ne görsün? Ev darmadağınıkmış. evin içinde bir kovalamaca olduğunu hemen anlamıştı. Yavrularını da göremeyince oturup, ağlamaya başlamış. Ah, bu kurt bütün yavrularımı yedi! demiş. Tam bu sırada, saatin arkasına gizlenmiş olan yavru keçi yerinden çıkmış. Çok korkan yavrucuk, neredeyse yürümeyi unutmuş. Anne keçi yavrularından birini canlı görünce çok sevinmiş. Hemen onu kucağına alarak, öpüp koklamış. Yavru keçi gördüklerini ve kurdun kendilerini nasıl kandırdığını bir bir annesine anlatmış. Tam bu sırada anne keçi, çok da uzaktan gelmeyen bir horlama sesi işitince, hemen dışarı çıkarak sesin geldiği yöne bakmış. Bir de ne görsün? Kurt koskocaman karnıyla mışıl mışıl uyuyor. Sessizce kurdun yanına gitmiş. Bakmış ki kurdun karnında kıpırdamalar var. Hemen eve geri dönerek, iğne iplik, makas aldıktan sonra küçük keçi yavrusuna taş toplamasını söylemiş. Anne keçi kurdun karnını yarınca yavrularının hala yaşadıklarını görmüş. Hepsini aceleyle teker teker dışarıya çıkarttıktan sonra küçük keçi yavrusunun getirdiği taşları taşları kurdun karnına doldurup sonra da kurdun karnını dikmiş. Anne keçi, yavrularını da alarak hızla oradan uzaklaşmış. Eve geldiğinde her bir yavrusunu öpmüş, koklamış. Onlara aldığı hediyeleri vermiş. Yavru keçiler, kurttan kurtulduklarına çok sevinmişler. Kendilerini kurdun karnından kurtaran annelerine de sözünü daima dinleyeceklerine ve daha dikkatli davranacaklarına dair söz vermişler. Bu arada, saatlerce uyuduktan sonra uyanan kurt, midesinde bir ağırlık hissetmiş. O kadar çok yedim ki hala karnım şiş. demiş. sonra da Çok susamışım, gidip şu dereden su içeyim bari... diyerek Ayağa kalkmış. Midesinde taş olduğundan habersiz bir şekilde yürüyormuş. Çok yakın olan ırmak kenarına ulaşması baya sürmüştü. Tam eğilip su içecekmiş ki ağırlık yapan taşlar yüzünden dengesini kaybederek suya düşmüş. Taşlar onu daha da dibe çekince, Kurt ırmağın azgın sularında gözden kaybolmuş.


Kurt ile koyun hikayesi, bir varmış bir yokmuş evvel zaman içinde kalbur saman içinde Bir gün, küçük bir köyde yaşayan Kurt, yemyeşil bir ormanda gezintiye çıkmıştı. Ormanın içinde koşuşturan koyunları gördüğünde aklına onları kovalamak ve onlara kötülük yapmak gelmiş. Hemen onların peşine düşmüş. Kurt'un gelişini fark eden masum koyunlar korkup kaçmaya başlamışlar. Koyunlar kaçmaya başladıklarında, Kurt da onları kovalamaya başlamış. Koyunlar nereye koşarsa kurt da zavallı koyuncukların peşinden koşmuş. Mağarada korku dolu kovalamacalar devam etmiş. Fakat bir anda hiç beklenmedik bir şey olmuş ve Kurt, mağara içinde koyunları kovalarken bir anda mağaranın duvarına çarpmış. Kurt, duvarın sertliğine çarptığı için, yere düşüp hafifçe yaralanmış. Canı acıyan kurt etrafında dönüp sızlanmaya başlamış. Kurt'un acı çektiğini gören Koyunlar ise, ona yardım etmek için yanına koşarlar. Hemen Kurt'un yaralarını temizleyip sarmaya yardım ederler. Kurt her ne kadar koyunlara kötülük yapmış olsa da Kurt'un düşmesine ve canının yanmasına sebep oldukları için, Kurt'tan özür dilerler. Kurt ise bu iyiliklerini karşılıksız bırakmaz ve yaptığının çok yanlış olduğunu düşünerek koyunlardan özür diler. Kurt çok pişman olmuştur, koyunlara karşı çok mahcup olmuş ve onlardan af dilemiştir. - Koyun kardeşler sizden çok özür dilerim. Sizi korkutup kovaladım. Halbuki siz bana hiçbir kötülük yapmamıştınız. Ben buna rağmen size kötülük yaptım. Çok özür dilerim sizlerden. Koyunlar ise Kurt'un bu davranışı üzerine özrünü kabul ederler. Çünkü önemli olan kişinin yaptığı hatalardan ders çıkarıp bir daha bu hatayı yapmamasıdır. Koyunlar Kurt'tan sadece bir daha kimseyi kovalamamasını ve hiçbir canlıya zarar vermemesini isterler. Artık akıllanmış olan iyi niyetli Kurt bu teklifi kabul eder ve koyunlar ile arkadaş olmayı ister. Koyunlar da bu teklifi kabul eder. Hep birlikte mutlu, huzurlu bir arkadaşlık kurarlar.


Bir kötü niyetli büyücü tarafından yapılan büyü sonucu zor duruma düşen prens ve prensesin mücadelesini konu edinen çok güzel bir prens masalı. İyi okumalar. Bir zamanlar uzak bir diyarda, güzel bir prenses yaşarmış. Bu prenses büyük bir kalede otururmuş ve kendisine hizmet eden bir sürü hizmetçisi varmış. Ama prenses mutlu değilmiş. Çünkü bir büyücü ona aşıkmış. Bu kötü büyücü prensese sahip olmak istiyormuş. Kendisini dev bir kedi şekline sokmuş ve prensesi her yerde takip ediyormuş. Bu laneti sadece bir prens bozabilirmiş. Bozmak için de bu dev kedinin kuyruğuna basması gerekliymiş. Bu sayede prenses serbest kalacakmış. Bu korkunç bir şey, prensin serbest kalması gerek! Vezirler! Yola çıktığımı hiç kimseye haber vermeyin. Yoksa kedinin haberi olur. O büyücü derin uykudayken onun kuyruğuna basacağım. demiş. Prens, az gitmiş uz gitmiş dere tepe düz gitmiş ve o kediyi en sonunda bulmuş. Gece çöktüğünde kedi derin bir uykuya dalınca, sessizce ona yaklaşan Prens, kuyruğuna basar basmaz, kedi büyücüye dönüşmüş. Prens bu lanet çok mantıksız diye düşünmüş: Oğlum dev gibi bir burunun olduğunu hemen fark edecektir. Büyük bir burun kusur değildir! Bu yüzden korkmam gerekmiyor. demiş. Prenses o sabah dünyanın en mutlu insanı olmuş. Bütün krallık buna çok sevinmiş. Çünkü kötü büyücü yok olmuştu. Prenses hemen prensle evlenmiş. Prens prensesle evlendiği için o kadar mutluymuş ki o laneti tamamen unutmuş. Aradan seneler geçmiş ve artık kraliçe olan prenses ilk çocuğunu dünyaya getirmiş. Prens Sümbül kralın bir iş gezisinde olduğu bir zamanda doğmuş. Ama bu mutluluk uzun sürmemiş. Çünkü kraliçe hayatını kaybetmiş. Krallık bu kaybın daha acısını daha atlamamışken kötü bir haber daha gelmiş. Kralın gemisi denizde batmış ve kral da ölmüş. Prens Sümbül artık tahtın tek varisiymiş. Ne var ki prensle ilgili bir terslik varmış. Vezir Doğru söylüyorsun prensimizin utanmaması için herhangi bir sebep yaratılmamalıdır! Bizim görevimiz bu burunu yok saymak ve onunda fark etmemesinde izin vermemektir. demiş. Böylece vezirler ve saray erkanı prensin yüzündeki o büyük burunu saklamaya karar vermişler. Normal burunları olan bütün kralların resmi fotoğraf karesinden çıkarılmış. Her uşak, kahya ve bakıcı uyarılmış. Hiç kimsenin o burundan bahsetmemesi şartmış. Herkes, prensin o dev gibi burnuna iltifat etmeliymiş. Okuldaki öğretmenler tarihi değiştirecek kadar ileri gitmişler. Sadece büyük burunlu savaşçıları anlatmışlar. Herkes neredeyse normal burunlu insanlara gülüyormuş. Vezirler ellerinden geleni yapmışlar! Karlılıkta bazı yakışıklı erkeklerden saraya her girişlerinde sahte burunlar takmasını bile istemişler. Prens büyük burnuna hayran olarak ve onunla gurur duyarak büyümüş. Bu kusur gizlenmiş. Vezir: Yüce prensim! Taç giymenizin vakti geldi! Ama kanunları çok iyi biliyorsunuz Tahtı gerçek tende devralmak için evlenmeniz gerekiyor! Vezir: Evet! Evet! Çok iyi yakışıklı prensim! Ben hemen gerekli işleri halledeyim! demiş. Prens: Ne! Kim bunu yapmaya cüret etmiş. Orduyu hazırlayın, prensesimi bulmak için bizzat kendim yola çıkacağım. demiş. Böylece Prens adamları ile yola çıkmış. Bir çölün ortasına vardıklarında bir kum fırtınası prensi adamlarından ayırmış. Prens uyandığında kendini yabancı bir diyarda bulmuş. Hiç durmadan yürümüş ama hiç kimseyi bulamamış. Prens: Ahh! Karnım aç ve çok da susadım! Ne yapacağım şimdi? Bir dakika bu bir ev mi? diyerek evin yanına gitmiş. Kadın: Evimi çok özlediğim için onun gibi bir yer yaptım. Çünkü ben uzak bir ülkenin kraliçesiydim. Birkaç yıl önce ava çıktığımız bir gün yolumu kaybettim. Neyse ki mücevherlerim ve bir avuç yardımcılarım yanımdaydı. Aslında komik bir hikaye. demiş. Prens: Off! Burnumdan bahsetmeyi kesmeyecek bu kadın. Uşaklarıyla laklak ederken yolunu kaybetmiş zaten. Kendi düşük çenesi yüzünden buraya geldiğinin farkında değil mi? diye mırıldanmış. Kadın bir ara duraksamış sonra da: Siz beni dinliyor musunuz? Burnunuz nasıl olurda burnunuz sizi hiç rahatsız etmez. demiş. Prens: Sizinle gereksiz tartışmalar girmeyeceğim! Buradan hemen gidiyorum! demiş. Prens yolda bir pazara rastlamış. Yanından geçtiği insanlar prensin burnunu işaret edip gülmüşler. Prens: Çok tuhaf! Burada ki insanların burunları çok küçük! Benimki onlara çok tuhaf geliyor. Bu krallık tümden bir acayip. diye düşünmüş. Ama şüphe prensin zihnini kemirmeye başlamış. Herkesin minik bir burnu varmış ve hiç kimse o burunla çirkin görünmüyormuş. Prens: Sizin o minik burnunuzdan daha sonra bahsedebiliriz. Ben şu laneti bozayım! demiş. Prens kaleye tırmanmış, prensesin elini tutmuş ve onu tam öpeceği sırada dudaklarının prensesin eline değmediğini fark etmiş. Prens: Off! Özür dilerim prenses, laneti bozamıyorum! Bunu daha önce fark etmemiştim. Burnum gerçekten de çok büyükmüş. Oysaki krallığım bana gayet normal hissettirdi. Ama bu bir kusurmuş ve ben onunla yaşamak zorundayım. demiş. Kadın: Hayır çocuğum, hepimizin kusurları vardır. Sen burnunu küçülterek bozmadın o laneti. İnsanın kendisini sevmesi çok önemidir. Ama kendimizi aşırı sevmek kusurlarımız fark etmemize engel olur. Bizler kusurlarımızı fark ettiğimiz zaman istediğimiz şeyleri başarabiliriz. Tıpkı prensesini bulman ve kendi kusurunu fark edip laneti bozman gibi! Sadece kendi kusurlarımızı gördüğümüzde gerçekten kusursuz insanlar oluruz. demiş. Prens ve prenses kendi krallığına dönüp evlenmişler. Krallığın gerçekten de artık kusursuz bir kralı varmış. Merhaba bence çok heyecansız bir masal.


Masal battaniyesi hikayesi, Köyün birinde Ayşe teyze adından bir kadın yaşamakta ve çocuklara her gün farklı farklı masallar anlatmaktaymış. Çocuklar her gün bir an önce masal saatinin gelmesini bekleyip koşa koşa Ayşe teyzenin evine giderlermiş. Ayşe Teyze'de çocukları her gün aynı saatte bekler ve onlara değişik değişik masallar anlatırmış. Çocuklar her gün farklı bir masalı dinlermiş ve her seferinde Ayşe Teyze'ye yeni yeni masalları nereden bulduğunu sorarlarmış. Ayşe teyzenin çocuklardan sakladı bir sırrı varmış. Ayşe teyze anlattığı her masalı evinde bulunan masal battaniyesi sayesinde öğrenir çocuklara da öğrendiği bu masalları anlatırmış. Bu sihirli battaniye her gün farklı bir masalı Ayşe teyzeye anlatır Ayşe teyze de köydeki çocuklara anlatırmış. Bir gün Ayşe teyze evinin ihtiyaçlarını almak için pazara doğru inmiş. Bu sırada köyde bulunan hırsız ise Ayşe teyzenin bu sırrını öğrenmiş. Aklından eğer bu masal anlatan battaniyeyi çalarsam başka bir ülkede çok pahalı bir paraya satarım demiş. O gün de Ayşe teyzenin evde olmamasını fırsat bilen bu hırsız koşarak Ayşe teyzenin evine girmiş ve masal battaniyesini sakladığı yerden alarak evden hızla uzaklaşmış. Ayşe teyze eve geldiğinde akşama çocuklara anlatacağı masalı dinlemek için masal battaniyesinin yanına gitmiş ancak koyduğu yerde olmadığını görünce telaşlanmış. Aradan kısa bir süre geçtikten sonra eve çocuklar gelmeye başlamış ancak Ayşe teyze battaniyesi olmadığı için hangi masalı anlatacağını bilememiş. Sonunda çocuklara doğruyu söylemesi gerektiğini düşünerek tüm olan biteni kendisinden masal dinlemeye gelen çocuklara anlatmış. Çocuklar Ayşe teyzenin söylemiş olduğu bu sözlere hem çok üzülmüş hem de bu durumun altında yatan kişinin hırsız olduğunu hemen anlamışlar. Ayşe teyzenin evinden çıkan çocuklar yolun kenarında toplanarak hemen Ayşe teyzenin masal battaniyesini hırsızdan geri alacak bir plan yapmaya başlamışlar. Tüm planı hazır olduktan sonra çocuklar sabah erken saatlerde hırsızın evinin orada buluşmak için sözleşmişler. O gece hiçbirinin gözüne uyku girmemiş ve bir an önce sabah olmasını beklemişler. Sabahın ilk ışıklarında ise hemen hırsızın evinin oraya giderek planlarını uygulamaya başlamışlar. Hırsız evden çıkar çıkmaz yanındaki çuvalın içerisinde Ayşe teyzenin masal battaniyesi olduğunu anlayan çocuklar hemen planlarını uygulamaya başlamışlar ve hırsızın önüne çıkmışlar. Bu sırada 2 arkadaşı hırsıza saçma sapan sorular sorarak onlara yardımcı olmasını istemişler ve yaka paça hırsızı oradan uzaklaştırmışlar. Bu sırada çuvalın altını kesen çocuklarda yanılmadıklarını anlayarak masal battaniyesini çuvaldan almışlar. Sonra koşarak Ayşe teyzenin evine giden çocuklar battaniyeyi Ayşe Teyze'ye geri vermişler.


Babamlar çok küçükken dedem evi İstanbul'a getirmiş. İş imkanı olmadığı için köyümüzü terk etmişiz. Dedem her zaman ekecek toprağımız, bakacak hayvanımız olmadığı için başka illere göç ettiğimizi anlatırdı. Dedem İstanbul'da geçimini sağlamak için birçok işe girmiş. Yorulmuş, yıpranmış ama ailesini kimseye muhtaç etmemiş. Sonradan kendisi yaşlanınca üç oğlu aynı şekilde çalışmaya devam etmiş. Babam ve iki amcam güç birliği yapıp bir konfeksiyon atölyesi açtıklarında artık kendi işlerinin patronu olmuşlar. Gelir durumları iyileşmiş ve belli bir seviyeye ulaşmışlar. Ortaokul yıllarımda bazen atölyeye gidip çalışmak ve büyüklerime yardım etmek isterdim ama her seferinde dedem bana engel olurdu. Nedenini sorduğumda ise Oğlum sen okuyacaksın. Ben senin buralarda çalışmanı değil, okumanı ve en üst makamlara gelmeni istiyorum. derdi. Dedem oldum olası okumayı, öğrenmeyi çok sevmiştir. Çocukluk döneminde ancak ilkokul üçüncü sınıfa kadar okumuş. İmkansızlıklar nedeniyle okulu bırakmak ve çalışmak zorunda kalmış. Ömrü boyunca okuyamamanın üzüntüsünü ve ezikliğini içinde taşıdığını defalarca anlatmıştır. Oğullarına da bu imkanı sunamadığı için rahatsızlık duyuyor, vicdan azabı çekiyordu. Bu nedenle de torunlarının okuması için her şeyi yapıyordu. İlk torun olduğum için dedem her zaman bana biraz daha farklı bir gözle bakmıştır. Hemen her akşam ödevlerimi yapmamı bekler, kendisi de gazetesini okur ve sonrasında benimle sohbet ederdi. Okulumu, arkadaşlarımı ve derslerimi sorardı. Sonra da kendisi anlatmaya başlardı. Canlı bir tarih kitabı gibiydi. Çocukluğunu ve gençliğini geçirdiği yerlere her zaman derin bir özlem duydu. Bana oraları anlatırken gözleri parlar, sesi canlanırdı. Dedem, dedesinin Sarıkamış şehitlerinden olduğunu söylerdi, Ben bu konuda bir şey biliyor sayılmazdım. Bu nedenle de bu bilgi benim için pek bir şey ifade etmezdi. Ancak dedem köylerini, köy yaşantılarını anlattığı zaman, açıkçası imrenirdim anlattıklarına. Sanki bir masal aleminin içinde bulurdum kendimi. Kaz çobanlığı yapmış, çam ormanlarında karakovan aramışlar. Kurt, ayı, tilki, domuz gibi birçok vahşi hayvanı doğal ortamlarında görmüşler, hem de o yaşlarda. Doğrusunu söylemek gerekirse bu dinlediklerimin yanında sürdürdüğüm hayatım bana çok sıkıcı ve yavan geliyordu. Bu konuyu okulda birkaç defa arkadaşlarımla görüştüm. Ama onlar hallerinden şikayetçi sayılmazlardı. Bu nedenle beni anladıklarını söyleyemem. Bir gün bu iç sıkıntımı okulda rehber öğretmenimle paylaştım. Beni ilgiyle dinledi. Dedemle ilgili sorular sordu. Sık sık notlar aldı. Sonrasında bana derslerimi etkilememesi koşuluyla sportif veya kültürel bir aktivitenin içinde olmamı tavsiye etti. Aktivitenin ne olabileceğini sorduğumda ise iyice düşünüp buna benim karar vermem gerektiğini söyledi. Rehberlik servisinden ayrıldığımda son dersin zili çalıyordu. Hemen gidip derse girdim. Derste de evde de rehber öğretmenin söylediklerini düşündüm. Ama bir sonuca ulaşamadım. Ben odamda böyle düşüncelere dalmışken dedemin seslenmesiyle kendime geldim: Sercan, hayırdır oğlum? Niçin bu kadar düşüncelisin? Dedem benim derdime çare olamaz, diye düşündüm. Bu nedenle sorusunu geçiştirdim: Yok bir şey dede, sen nasılsın? Dedem bir süre bir şey söylemeden beni izledi. Sonra tekrar seslendi: Sercan, hani biz dosttuk? Öyleyiz dede. Hani biz sır ortağıydık? Yine öyleyiz dede. Peki o halde neden bana sıkıntının ne olduğunu an- Anlatmıyorsun? İşte böyleydik. Beni benden iyi tanırdı. Ondan hiçbir şeyi saklayamazdım: Önemli bir şey olmadığı için söylemek istemedim dede. Bundan kolay ne var ki evladım? Ne istediğini düşüneceksin ve bulacaksın. Hepsi bu kadar. Bu kadar kolay mı? Elbette bu kadar kolay. Sen şimdi düşün bakalım sportif bir alan mı istersin, yoksa kültürel mi? Onu da bilmiyorum, sen olsan ne seçerdin dede? Bana kalsa kültürel bir faaliyet seçerim. Çünkü sporla uğraşacak dönemi çoktan geçtim ben. Peki kültürel faaliyetlerin içinde neyi tercih edersin? Evladım şimdi kültürel faaliyet olarak neler var, bilmiyorum. Benim çocukluğumda bu anlamda en büyük eğlencemiz folklor çalışmalarıydı. Folklor mu? Evet, folklor. Beni görmeliydin Sercan. Bir Kafkas figürleri sergilerdim ki ancak o kadar olur. Yapabilir miyim acaba? Şimdiye kadar hiç düşünmedim bile. Elbette yapabilirsin. Çünkü bu senin genlerinde var, ruhunda var. Bunu bir düşüneyim, teşekkürler dede. İyi düşün küçük bey. Geç saatlere kadar bu konuyu düşündüm. Ertesi gün ise rehber öğretmenle görüştüm. Öğretmenim, kararımın çok iyi olduğunu ancak bizim okulda folklor çalışmalarının olmadığını söyledi. Canım sıkıldı, moralim bozuldu. Yine başa dönmüştüm. Akşam bu durumu dedeme söyleyince önce biraz düşündü. Sonra bana sordu: Okulunuzda böyle bir çalışma olsaydı sen katılmayı ister miydin, yoksa ben istedim diye mi istiyorsun? Dede, sen söyleyinceye kadar aklımda folklor aktivitesine yönelik hiçbir şey yoktu. Ama sonra çok düşündüm. Böyle bir çalışmanın bana ilginç geleceğini anladım. Yani gerçekten istedim. Ama artık bunun bir önemi yok. Dur bakalım evladım, her şeyin bir hal çaresi vardır. Hemen teslim olma. Ne yapabiliriz ki dede? Hele baban gelsin, bir konuşalım. Sen bilirsin dede, benim ders çalışmam gerek. Odama çekildim. Kitapların başına geçtim. Artık bu konuyu unutmak istiyordum. Arka arkaya soru çözmeye başladım. Ne zaman uyumuşum, kim beni nasıl yatağıma götürmüş? Bunları hiç hatırlamıyorum. Sabah annemin seslenmesiyle uyandım. Kendimi daha iyi hissediyordum. Kahvaltıdan sonra servise bindim ve okuluma gittim. Benim için sıradan bir gündü. Derslere giriyor, öğretmenlerimi dinliyordum. Dördüncü dersteyken nöbetçi öğrenci geldi ve okul müdürünün beni çağırdığını söyledi. Şaşırmıştım, hemen kalktım ve müdürün odasına gittim. Kapıyı çalıp içeri girince okul müdürüyle dedemin koyu bir sohbete dalmış olduklarını gördüm. Müdür beni fark edince seslendi: Gel Sercan. Bak, deden seni ziyarete gelmiş. Dedemin yanına gidip elini öptüm: Hoş geldin dede! Hoş bulduk Sercan, gel yanıma otur. Ben oturduğumda müdür bey şöyle konuştu: Sercan, deden çok güzel bir teklifle buraya geldi. Senin ailen sponsor olacak ve bizim okulumuzda bir folklor ekibi kuracağız. Müdürün ne demek istediğini tam anlayamamıştım. Dedeme baktım. Dedem olup biteni bana açıkladı: Sercan, bir folklor ekibinin kurulması için gerekli kostüm ve diğer ihtiyaçları bizim konfeksiyon şirketi karşılayacak. Böylece reklamımız yapılmış olacak. Sizin okul ise yetkililere başvurup usta öğretici isteyecek. Böylece folklor ekibiniz kurulmuş olacak. Şimdi anlamıştım. Minnet duygusuyla dedeme sarılıp Çok teşekkür ederim, dede. Böyle bir kuru teşekkürle bana borcunu ödeyemezsin. Ancak çok iyi bir ekip olur ve dereceler alırsanız borcunuzu ödersiniz. Sen merak etme dede. Birkaç gün sonra görevlendirilen bir usta öğretici okulumuza geldi. Sınıflarda duyurular ve ilk seçmeler yapıldı. Ben de ekibe seçilmiştim ve çok mutluydum. Ertesi hafta bizim atölyeden gönderilen iki terzi abi geldi. Tek tek hepimizin boy ve beden ölçülerini aldılar. İki hafta normal gündelik kıyafetlerle provalara devam ettik. Bu sırada Kafkas halk oyunları ekibi olarak her gün biraz daha ustalaşıyorduk. Ekip olarak birbirimize ve müziğe olan uyumumuz tamdı. Üçüncü hafta Kafkas kostümlerimiz geldi. Çok farklı olmuştuk. Kıyafetler bize bambaşka bir hava kazandırmıştı. Daha bir yetişkin olmuştuk sanki. Provalarımız, çalışmalarımız daha zevkli bir hale gelmişti. Bu şekilde haftalar, aylar geçti. Sonunda okulumuza bir haber geldi. Mayıs ayında çeşitli gençlik etkinlikleri kapsamında ortaokullar arası halk oyunları yarışmaları yapılacakmış. Usta öğreticimiz Bülent abi bu haberi bize verdiğinde hepimiz çok heyecanlanmıştık. Nihayet kendimizi gösterebilecek, yeteneklerimizi ortaya koyabilecektik. Daha sıkı, daha ciddi şekilde provalara devam ettik. Eskilerin dediği gibi sayılı günler çabuk geçti ve dersler, provalar derken mayıs ayına ulaştık. Çok iyi bir ekibimiz vardı ve iddialıydık. Ön elemelerle birlikte iki gün boyunca yarışmalar devam edecekti. İlk gün okul idaresinin ayarladığı bir minibüsle yarışmaların yapılacağı büyük salona gittik. Tribünler tamamen doluydu, içerisi çok kalabalıktı. Salonun giriş tarafındaki tribünlerde öğretmenlerimizi ve okul arkadaşlarımızı görünce çok sevindik. Onları selamladık. En önde ise dedemi gördüğümde mutluluğum sonsuzdu. Sunucu ve jüri heyeti salonun ortasındaydı. Konuşmalar yapıldı, kuralar çekildi ve yarışma başladı. Okullar, ülkemizin farklı yörelerinden oyunlar sergiliyordu. Hepsi de çok başarılıydı. Seyircilerin alkışı eksik olmuyordu. Tam anlamıyla bir şenlik havası hakimdi. Sıra bize geldi. Sunucu okulumuzun adını anons etti. Çift sıra halinde orta alana yürüdük ve seyircileri, jüriyi selamladık. Yerimizi aldık ve hareketsiz bekledik. Müzikle birlikte oyunumuza başladık. İlk andan itibaren diğer ekiplerden farkımızı, kalitemizi ortaya koyduk. Seyirciler de alkışlarla bize eşlik ediyorlardı. Hiç hata yapmadan oyunu- muzu bitirdiğimizde nefes nefese kalmıştık ve ter içindeydik. Bilenler bilir, Kafkas oyunlarının ne kadar hızlı, zor ve yorucu olduğunu. Evet yorulmuştuk ama çok mutlu ve gururluyduk. Alkışlar arasında alandan ayrıldık, bekleme yerine geçtik. İlk gün yarışmaları akşama kadar sürdü. Sonunda değerlendirmeye geçildi. Puanlar açıklandı. Grubumuzun açık ara birincisiydik. Zafer sevinçleri, şakalaşmalar, gülmeler eşliğinde dönüş yolculuğumuz çabucak bitti. Evlere dağıldık. Ertesi gün erken gelecektik. Evde, bu ilk zaferimizi dedem göklere çıkardı. Ev halkı tek tek beni kutladı. Beni izlemeye ilk gün sadece dedem gelmişti. İkinci gün hepsi gelecekmiş. Çok yorgundum. Duş aldım, hafif bir şeyler yedim ve hemen odama geçip uyudum. Sabah okula giderken ailemizin bütün bireyleri de yarışmaların yapıldığı salona gitti. Tüm ekip tam vaktinde toplandık. Okul müdürümüz ve Bülent abi de bizimle birlikteydi. Araca bindik ve yarış- manin yapılacağı salona gittik. Yine çok kalabalıktı. Ailemi aynı yerde gördüm ve onlara el salladım. Diğer finalist okullar da geldiler. Tekrar kuralar çekildi ve yarışmalar başladı. Bu defa tüm ekipler çok iyiydi ve hiçbiri hata yapmıyordu. Biz de sıramız gelince alana çıktık, oyunumuzu oynadık. Puanlar toplanıp değerlendirmeler yapılırken heyecan doruktaydı. Sonunda sonuçlar açıklandı. Birinci olarak okulumuzun adı anons edildi. İnanılır gibi değildi, birbirimize sarıldık. Ailelerimiz yanımıza geldi. Okul müdürümüz, öğretmenlerimiz, arkadaşlarımız yanımızdaydı. Çok mutlu ve gururluyduk, Ekibimiz tekrar alana çağrıldı. Kısa bir gösteri yaptık, Sonra ödül töreni yapıldı. Yarışma sona ermişti. Servis araçlarına binip okula döndük. Okul bahçesinde tekrar zaferimizi kutladık, Babamla amcam beni almaya geldiklerinde arkadaşlarımdan ayrıldım. Eve gittiğimizde başta dedem olmak üzere herkes beni tebrik etti. Hep beraber yemeğe oturduk. Günün güzel ve heyecanlı anlarını tekrar tekrar anlattılar. Konuştuk, gülüştük. Odama geçtiğimde vakit hayli ilerlemişti. Üstümü değiştirdim. Yatağıma girdim. Bir süre madalyamı inceledim. Bu çok güzel, çok farklı bir duygu. Dedemi düşündüm. En çok da onun güvenini boşa çıkarmadığım için mutluydum. Bu ruh hali içinde dalıp gitmişim. Sonraki günler tekrar eski düzene döndük. Yaşadıklarımız da bizim için tatlı bir anı oldu. Karne dönemi geldi. Notlarım çok iyiydi., Güzel bir yaz tatilini hak etmiştim. Okuldan ayrılmadan önce rehberlik servisine gidip uzun yaz tatiline yönelik olarak tavsiyeler istedim. Rehber öğretmen beni çok iyi tanıyordu. Bu nedenle kendisinin tavsiyelerini çok önemsiyordum. Rehber öğretmen yan tarafından büyükçe bir dosyayı aldı. İçinden bir resim çıkardı. Bir süre baktı, sonra bana gösterdi: Bizim folklor ekibinin birincilik ödülünü alırken çekilen bir fotoğrafı bu. Ne kadar güzel ve anlamlı bir fotoğraf değil mi? Evet, öğretmenim. Senin için çok güzel bir deneyim ve değişiklik oldu. Bak Sercan, okul sezonunda edindiğin kazanımları tatil sürecinde kaybetmemen, unutmaman gerekiyor. Böylece başarıların bir anlam kazanacaktır. Evet öğretmenim, çok iyi anladım. Teşekkür ederim. Rehber öğretmenin yanından ayrılırken hedefimi belirlemiştim bile. Artık yedinci sınıfa geçmiştim. Şimdiden liselere giriş sınavına hazırlanacak ve iyi bir okul kazanacaktım. Bir karar vermenin getirdiği psikolojik rahatlıkla yaz tatilim başladı. Son derece düzenli bir şekilde günlerimi geçirmeye başladım. Hem kitap okudum hem ders çalıştım hem de mağazaya gidip büyüklerime yardım ettim. Kimi zamanlar ise küçük kuzenlerimle ilgilendim. Bu şekilde günler, haftalar geçti ve sonunda eylül ayı geldi. Üç aylık uzun yaz tatilinin çok kısa sürede bitmesine şaşırmıştım. Ama hemen kendimi toparladım ve okulların açılmasıyla ben de derslere başladım. Arkadaşlarım uyum ve alışma sorunlarıyla uğraşırken ben derslerime odaklanmıştım bile. Bu şekilde okul hayatı devam ederken bir gün müdürün odasına çağrıldım. Gittiğimde önceki yılın folklor ekibini ve usta öğreticimiz Bülent abiyi içeride otururken buldum. Şaşırmıştım, hepsiyle görüşüp ben de bir kenara geçtim. Müdür bey konuşmaya başladı: Sercan da geldiğine göre artık durumu açıklayabiliriz. Evet gençler, bu sabah milli eğitim müdürlüğünden okulumuza bir yazı geldi. Okulumuz folklor ekibi o kadar başarılı görülmüş ki bize bir davet var. Bülent abi sordu: Müdür bey, nereye davet ediliyoruz? Kars Valiliği bizi ocak ayının başında Sarıkamış ilçesinde yapılacak şehitleri anma yürüyüşüne katılmamız için Kars'a davet ediyor. Aynı zamanda oradaki bazı programlarda gösterimizi gerçekleştireceğiz. Bu arada bir hafta boyunca Kars'ı ve çevresini de gezmiş olacağız. Okul müdürü olarak ben, usta öğreticimiz Bülent abiniz ve ayrıca iki öğretmeniniz de grubun içinde olacak. Ne dersiniz çocuklar? Hepimizden aynı anda Yaşasın! diye bir sevinç çığlığı yükseldi. Çok mutlu olmuştuk. Demek yeni bir heyecan yaşayacaktık. Müdür bey, konuşmasına devam etti: Çocuklar, böylesi uzun bir yolculuğa çıkabilmemiz için velilerimizden izin belgesi almamız lazım. Ayrıca bir an önce folklor provalarına başlamamız gerektiğini söylememe gerek yok sanırım. Bu durumu evdekilere söylediğimde önce şaşırdılar. Mesafenin uzak olmasından dolayı beni göndermekle ilgili çekinceleri vardı. Ama geç vakit eve gelen dedeme konuyu açtık ve dedem olaya noktayı koydu: Düşünüp duracak bir şey yok. İçiniz rahat etsin. Çünkü ben de torunumla birlikte gideceğim. Babam şaşırmıştı, dedeme engel olmak istedi: Baba senin ne işin var oralarda? Hem unuttun mu bu tür yorucu faaliyetleri doktor sana yasaklamıştı. Eğer biz karar verirsek Sercan okuluyla birlikte gidebilir. Bu sözlere dedem hem üzülmüş hem kızmıştı: Çok uzun bir zaman sonra memleketime gitmenin bana bir zararı olmaz. Üstelik ben yaşlı bir adamım. Bir daha oralara gitme fırsatım olmayabilir. Bu nedenle bu konuyu tartışmak istemiyorum. Kararım kesindir. Bu son söz üzerine kimse bir şey söyleyemedi. Babam veli izin dilekçesini doldurdu. Ertesi gün dilekçeyi okul müdürüne teslim ederken sordum: Gelemeyecek olan arkadaşımız var mı? Hayır, yok. Bütün arkadaşların izin almışlar. Bu habere de çok sevinmiştim. Bütün ekip bir arada olacaktık ve yeni heyecanlar yaşayacaktık. Hiç vakit kaybetmeden provalara başladık. Önceden birikim ve deneyim sahibi olduğumuz için kısa zamanda eski mükemmel halimize kavuşmuştuk. Çalışmalarımızı ara vermeden, düzenli bir şekilde sürdürdük. Aylar geçti. Havalar soğudu ve kış geldi. Yeni yıl yaklaşıyordu. Bizim için bu yılbaşının anlamı farklıydı. Çünkü Kars yolculuğumuza çok az bir zaman kalmıştı. Dedem bir gün okula gelip müdürle konuşmuş. Akşam evde bana açıklama yaptı: Sercan bugün okula gelip müdürle konuştum. Neyi konuştun dede? Neyi konuştuğumu söyleyeceğim ama bana kızmandan korkuyorum. O nasıl söz dede! Hiç sana kızar mıyım? Bak akıllı torunum. Sizin bu yolculuğunuz benim uzun yıllar sonra memleketimi görmem için bir bahane oldu. Çok heyecanlıyım ve oralara bir an önce gitmek istiyorum. İşte bu nedenle bugün önce müdür beyle görüştüm. Bir mahzuru olmadığını öğrendim ve bir şey yaptım. İyice meraklanmıştım: Ne yaptın dede, artık söyler misin? Sizin gidiş tarihinizden dört gün önce için uçak bileti aldım sana ve kendime. Bu ne demek dede? Şu demek, ikimiz dört gün önceden Kars'a gideceğiz. Şimdi anlamıştım dedemin anlatmak istediklerini ve yaşadığı ikilemi. Arkadaşlarımla birlikte ekip olarak yapacağım yolculuğu hayal etmiştim hep. Şimdi ise dedemle baş başa yapacağım bir yolculuk beni bekliyordu. Daha iyi mi olacaktı yoksa daha kötü mü? Bir karar veremedim Ama erkenden gidip Kars'ı gezmek eğlenceli olabilirdi, Dedemi teskin ettim: Üzülecek bir şey yok dede. Benim için fark etmez, belki de daha ilginç bir yolculuk olacak, kim bilebilir? Emin ol daha iyi olacak, Biraz dede torun takılalım. Hem dönüşte yine ekip olarak döneceğiz. Daha iyi olacağına ben de inanıyorum dede. Dedemin bu girişiminden üç gün sonra kendimi havaalanında buldum. Annem kıyafetlerimi ve diğer eşyalarımı valizime yerleştirmişti. Sercan, eğer yorgunsan biraz dinlen. Sen ne yapacaksın dede? Ben burada bekleyemeyeceğim, çıkıp biraz dolaşmak istiyorum. Sanki bir rüyadayım. O zaman bekle, beraber çıkalım. Hava çok soğuk, senin üşüyüp hasta olmandan korkuyorum. Sen bu havaya alışık değilsin. Merak etme dede. Annem beni çok sıkı giydirdi. Hem çok üşürsem sana söylerim. Haydi o zaman çıkalım. Otelden çıktık. Bu çarpıcı ve ilginç şehrin caddelerini, sokaklarını adımlamaya başladık. Yolların ve kaldırımların son derece düzenli ve geniş olması hemen dikkatimi çekti. Fethiye Cami. Şu yol nereye gidiyor? Kaleye gidiyor. Bir sokağın başına gelince dedem birden durdu. Hareketsiz bir şekilde ve hiçbir şey söylemeden bir noktaya bakıyordu. Onun baktığı tarafa baktım, ilginç bir şey göremedim. Tekrar dedeme baktım. Gözleri yaşarmış gibiydi, Orada ne var dede, bir şey mi oldu? Sordum. Dedem bir şey söylemedi. Dalmış gibiydi. Bir daha sordum: Dede iyi misin? Kendi kendine konuşur gibiydi: Evet, bu sokak olması lazım. Beni tamamen unutmuştu. Tekrar sordum: Dede, bir şey mi oldu? Yavaş yavaş yürümeye başladı. Yolun iki tarafını da dikkatle inceliyordu. Buralarda bir yerlerde olduğundan adım gibi eminim. Sıra sıra dizilmiş, birbirine benzeyen dükkanlara bakarak yürümesini sürdürdü. İki defa sokağı baştan başa geçtik. Ancak aradığını bulamamıştı. Yolun karşısından bir başka sokağa girdik. Biraz yürüdük ve sonunda dedikleri yere geldik. İçeri girdik. Burası bir kahvehaneydi. Duvarlarında saz çalan adamların resimleri asılıydı. Bir köşeye oturduk. Bizimle gelen yaşlı adam orada bulunanlarla selamlaştı, kahveciye seslendi: Usta, bize ıhlamur gönder. Misafirlerim var. Dedemle yaşlı amca sohbete başladılar. Benim ise keyfime diyecek yoktu. Sıcağa kavuşmuştum. Bu ıhlamur dedikleri sıcak içecek de gerçekten çok lezzetliydi. Hem ısınıyor hem de etrafı gözlemliyordum. Duvarlarda resimler vardı, bir köşede ise sazlar asılıydı. Bütün masalarda son derece sıcak sohbetler edildiği çok belliydi. Bu sırada bir şey dikkatimi çekmişti. Zaman geçtikçe dedemin bulunduğu masa kalabalıklaşıyordu. Konuşmalar, şakalaşmalar eşliğinde çok samimi bir ortam oluşmuştu. Onlara yaklaştım. Sohbetlerini dinlemeye başladım. Sanırım dedem birisini sormuş olacak ki oradakilerden biri cevap verdi: Ahmet Bey amca, o dediklerinden de kimse kalmadı burada, hepsi göç ettiler. Yine eskisi gibi göç var mı buralardan? Üniversite yapıldığından ve bazı fabrikalar açıldığından beri göç çok azaldı. Artık kimse kolay kolay yerini, yurdunu bırakmıyor. Biz otuz beş sene önce mecburiyetten göç etmiştik. Ama ne kadar özlediğimi gelin bana sorun. Tekrar başımız gözümüz üstüne gelmişsin Ahmet Bey amca. Sağ olun, var olun benim güzel hemşerilerim. Bu şekilde sohbet devam ediyordu ki kahvehanenin kapısı açıldı ve orta yaşlı bir adam sazıyla içeri girdi. Selam verip köşede bir yerde oturdu, İlk dikkatimi çeken şeylerden biri de bu oldu. Yaşadığımız yerde selam birkaç kişiye ve tanıdıklara veriliyordu. Burada ise tanıdık tanımadık herkese selam veriliyordu. Diyalogların niteliği bile çok farklıydı. Yeni gelen adam kahvesini yudumlarken çıraklardan biri kulağına bir şeyler fısıldadı. Adam bizim olduğumuz tarafa baktı, Kahvesini bitirince yanımıza geldi, dedeme seslendi: Ahmet abi hoş geldiniz! Hoş gördük aşık! Arkadaşlar bugün çok özel konuklarımız var. İlk türkümü onlar için söyleyeceğim. Adam sazını çıkardı, yavaş yavaş tellerine dokundu. Sonra sazı daha kuvvetli ve ahenkli çalmaya başladı. Herkes susmuş, aşığı dinliyordu. Çaldığı müziği bir yerlerden tanıyordum ama bir türlü çıkaramıyordum. Sonrasında aşık saz çalmayı bıraktı ve bir hikayeye başladı: Evet gönül dostları, bir zamanlar buralarda Kizir oğlu Mustafa Bey dedikleri bir civan yiğit yaşarmış. Bilirsiniz bizim buralarda muhtara kizir derler. Efendime söyleyeyim, bu yiğit zorbalara, zalimlere karşı durmuş ve halkı korumuş. Bir gün Köroğlu'nun yolu buralara düşmüş ve iki yiğit üç gün çarpışmışlar ama yenişememişler... Bu şekilde hikayesini anlatmaya devam ediyordu. İlk kez böyle bir şeye şahit olmuştum ve çok etkilenmiştim. Sadece ben değil, orada bulunan herkes çok büyük bir ilgiyle aşığı dinliyordu. Birazdan sazını çalmaya ve peşinden o meşhur türküyü söylemeye başladı: Bir atı var ala paça peh peh peh. Aman vermez Kırat geçe hey hey hey. Demek o güzel türkünün hikayesi böyleydi ve bu topraklara aitti. Aşık inanılmaz güzel çalıyor ve söylüyordu. Arada hikayeye devam ediyor, sonra yine türkülere dönüyordu. Uzunca bir zaman aşıklar kahvesinde kaldık. Çıkarken sanki çok yakınlarımız veya akrabalarımızmış gibi dedem hepsiyle tek tek vedalaştı. Birbirlerine telefonlarını, adreslerini verdiler. Birkaç saat öncesine kadar hiç tanımadığımız bu insanların içtenliklerini ve yakınlıklarını anlatmama imkan yok. Otele döndüğümüzde kafama takılan soruyu sordum: Dede, o adam kime aşık olmuş? Kim, hangi aşık? Şu, türkü söyleyen adamı diyorum. Ne olmuş ona? Siz, hepiniz adama aşık diyordunuz. O adam kime aşık olmuş? Sercan, halk şairlerine aşık denir. İnanışa göre onlar güzel, doğru ve hak olan her şeye aşıktırlar. Bir insanın yüreğinde aşk olmasa dilinde o misralar dökülmez. Şairlere gelen ilham, esin gibi bir şey mi? Evet, öyle de düşünülebilir. Oteldeki ilk gecemde sabaha kadar çok derin bir uyku çektim. Rakımı yüksek ve havası temiz yerlerdeki uykunun çok sağlıklı ve dinlendirici olduğunu sonradan öğrendim. Sabah çok dinç ve mutlu bir şekilde uyandım. Dedem bir not bırakmış. Notta aşağıda lobide beni beklediğini yazmış. Giyinip hazırlıklarımı tamamlayarak aşağıya indim. Kahvaltı sofrasında beni bekliyordu. Kahvaltımızı yaptıktan sonra birlikte çıktık. Bazı tarihi binaları gezdik. Farklı pazarları dolaştık. Dedem alışveriş yaptı. Tiftikten yapılmış başlıklar, eldivenler, çoraplar aldı. Meşhur kaşar peyniri ve bal da aldı. Otele dönüp bunları paketledik ve kargoyla İstanbul'a gönderdik. Öğle saatlerinde Kars Kalesi'ne çıktık. Anadolu topraklarındaki en eski kalelerden biriymiş. Burçları, odaları, topları gerçekten çok güzeldi. Hele kalenin bayrak tepesinden Kars'ın manzarası olağanüstüydü. Biz kaleyi gezerken telefon çaldı. Dedeme nerede olduğumuzu sordular. Sonra dedem Olmaz, zahmet ediyorsunuz. falan dedi. Telefonu kapattığı zaman bana döndü: Sercan, dünkü dostlarımız birazdan gelip bizi alacaklar. Nereye gideceğiz dede? Ben de bilmiyorum, gidince öğreneceğiz. Biz kaleden aşağı inerken yanımızda bir araç durdu. İçinde dün tanıştığımız amcalar vardı. Biz de araca bindik. Yola devam ettik ve bir lokantanın önünde durduk. İçeriye girip boş bir masaya geçtik. İçerisi çok kalabalıktı. İçeride çok güzel bir yemek kokusu vardı ve ben çok acıkmıştım. Acaba ne yesem? diye düşünürken dedem bana döndü ve sanki ne düşündüğümü anlamış gibi konusunu Kaz eti ve bulgur pilavı Kars'ın meşhur yemeğidir. Şimdi getirecekler, onu yiyeceğiz. Dedemin açıklamasından sonra içeriye dikkat ettim. Herkes aynı yemeği yiyordu. Ocak tarafında ise asılı halde duran ve nar gibi kızarmış kazlar vardı. Birazdan bizim masaya da servise başladılar. Az sonra da yemeklerimiz geldi. Yemeğe başladık. Gerçekten çok lezzetliydi. O kadar beğenmiştim ki yemeğin sonunda şunu söyledim. Sadece bu lezzet için sonradan Kars'a yine gelecem diyorum. Sakallı ve yaşlı amca gülerek konuştu: Şuan bu lokantada bulunanların çoğu Karslı değil yeğenim. Buraya gelip de bu lezzeti tatmamak olmaz. Yeğenim hitabı bana ilginç gelmişti. Sonra dedeme sormalıyım. dedim kendi kendime. Akşam olduğunda bu yeni dostlarla ayrılmamız çok zor olmuştu. Dedem dönüp dönüp Mutlaka İstanbul'a bekliyorum. diye tekrarlıyordu. Onlar da bir dahaki sefere bütün aileyi bekliyorlarmış. İşte bu şekilde dokunaklı bir ayrılık yaşadık. Üçüncü gün havaalanına gidip İstanbul'dan gelen ekibimizi karşıladık. Otele yerleştiler. Sonra toplu gezi programı oldu. Akşam bol bol sohbetler edildi, fotoğraflar paylaşıldı. Dördüncü gün trene bindik ve Sarıkamış'a doğru hareket ettik. Yola çıktıktan hemen sonra ekiple birlikte gelen okulumuzun tarih öğretmeni Adem Bey hepimizi geniş bir kompartımanda topladı. Okul müdürümüz, dedem ve diğerleri de oradaydı. Adem Bey bir süre bizlere baktı. Sonra iç çekip anlatmaya başladı. Bakın çocuklar, benim resmi bir görevim olmamasına rağmen bu geziye ve bu programa katılmamın özel bir anlamı var. Okul müdürümüz bu etkinlikte mutlaka bir tarihçinin olmasını istedi. Çünkü geleceğimizin mirasçıları olarak sizin, Sarıkamış'a niçin gittiğimizi ve orada neler yaşandığını bilmeniz gerekiyor. Şimdi beni çok dikkatli dinlemenizi istiyorum. Biliyorsunuz 1914'te Birinci Dünya Savaşı başladı ve bir süre sonra ülkemiz de bu savaşa dahil oldu. Devletimizin birçok sınır noktasında cepheler açıldı. Bunlardan biri de bu bölgede açılan Doğu Kafkas Cephesi'ydi. Bu cepheye asker nakilleri başladı. İşte 1915 yılının ocak ayının başında Sarıkamış'a binlerce asker nakledildi. Tarih öğretmenimiz ayrıntılara girdi. Olayları nedenleriyle ve sonuçlarıyla son derece akıcı ve etkili bir üslupla anlatıyordu. Tren, Sarıkamış ormanları arasında ilerlerken artık bilmemiz gereken her şeyi öğrenmiştik. Birçoğumuzun gözleri dolmuştu. Dedeme baktım. O da arka cebinden çıkardığı mendille gözlerini siliyordu. Boğazımda yutamadığım bir düğüm oluşmuştu. Gözlerimin içi yanıyordu. Başımı çevirdim, dışarıyı seyrettim. Çam ormanlarında tarifi imkansız bir hüzün hakimdi. Bir köyün yanından geçerken okul bahçesindeki kardan adamı gördüm. O anda binlerce askerden oluşan bir kardan adam ordusu hayal ettim. Sarıkamış çok güzel bir ilçe ve bugün çok kalabalıktı. Çünkü Türkiye'nin her yerinden on binlerce insan şehitlerin anısına yapılan yürüyüşe katılmak için buraya gelmiş. Bizde yürüyüşe katıldık. Havada dondurucu bir soğuk var. Tıpkı yıllar önce olduğu gibi çok soğuk. Ama burada bulunan hiç kimse o soğuğa aldırmıyor. Yürüyüş bittiğinde bir merkezde toplandık. Orada konuşmalar yapıldı, şiirler okundu. Bizler hazırlıklarımızı tamamladık. Sunucu İstanbul birincisi folklor ekibini anons etti. Gururla orta alana yöneldik. Sergilediğimiz hiçbir gösteri bu kadar anlamlı olmamıştı. Kafkas oyunumuzu bir tarihi bilinç çerçevesinde başarıyla sergiledik. Geceyi Sarıkamış'ta geçirdik. Her şey çok güzeldi. Ertesi gün Sarıkamış kayak tesislerini gezdik. Telesiyejlere sırayla bindik. Kayak yapanları izledik. Aynı gün öğleden sonra yine trenle Kars'a döndük. Önce otele gidip eşyalarımızı aldık. Sonra havaalanına yetişip uçağımıza bindik. İki saat sonra havadayken dedem uyuyordu. Ben ise İstanbul'u seyrediyor ve Kars'ı düşünüyordum. Bir yer bu kadar dondurucu soğukken nasıl oluyor da bir insan hayatının en sıcak anlarını orada yaşayabiliyor? Bu sorunun cevabını bulmaya çalışıyordum.


Kral Midas, altına olan bağımlılığı ve sevgisi dolayısıyla onun ve ailesinin başına gelenleri konu edinen güzel ve anlamlı bir hikaye. iyi okumalar. Bundan yüzyıllar önce güzel bir krallık varmış. Bu krallık Midas adlı bir kral tarafından yönetiliyormuş. Dediklerine göre Midas'ın altınları o kadar çokmuş ki koca bir şehri satın alabilirmiş. Midas altınlarını çok seviyormuş ama hiç kimse onun sahip olduğu altınları görmemiş. Hiçbir fikrim yok. İnsan nasıl olurda bu kadar çok altına sahip olup, onu hiç göstermez. diye konuşurmuş. Benim için bütün mutlulukları satın alır. Sen ne anlarsın. Bundan daha güzel bir şey nasıl olabilir? demiş. Kraliçe buna katılmıyormuş ama kocasıyla tartışmanın anlamsız olduğunu da biliyormuş. Kralın altın sevgisi her geçen gün artıyormuş. Altını o kadar çok seviyormuş ki kızı Marigold'un göbek adını bile altın koymuş. Marigold'da tıpkı annesi gibi anlayamıyormuş. Altın nasıl olurda çiçeklerden daha güzel olabilirmiş. Kral Midas zaman geçtikçe zindanda tek başına daha çok zaman geçirmeye başlamış. Altınları defalarca sayıyormuş. Birkaç gün sonra muhafızlar tuhaf bir adamı görüşmesi için kralın huzuruna çıkarmışlar. Adamın üstünde basit giysiler varmış. Kral bu adamın ayağında sandalet olmadığını fark etmiş. Günler geçtikten sonra kral bu adamın adının Silennus olduğunu öğrenmiş. Ama şunu bilmiyormuş, Silennus orman tanrısının samimi bir arkadaşıymış. Silennus'un sarayda kalması için gereken her şey yapılmış, ona krallara layık hizmette bulunmuşlar. Ne istiyorsa hemen temin etmişler. Birkaç hafta içinde evinin adresini bulmuşlar. Silennus'un eve dönme vakti gelmiş. Onun gibi biri altının kıymetini nasıl anlayabilir ki? Artık dünyanın en zengin ve en mutlu adamı olacağım ben. demiş Midas o gece uyuyamamış. Sabahın olmasını sabırsızlıkla bekliyormuş. Sonunda sabah olmuş. Midas altın dokunuşunu denemek için heyecanlanıyormuş. Altından yapılmış bir yatakta uyumak kim bilir ne kadar rahat olur. Dünyada kimin böyle bir serveti var? diye düşünmüş. Midas ondan sonra bulabildiği her şeye dokunmaya başlamış. Artık altınlarımı saklamam gerekmiyor. Biraz dışarı çıkayım ve bütün sarayı pırıl pırıl parlatayım. Midas yoluna çıkan her şeye dokunarak koridorlarda yürümüş. Sofrada kral için hazırlanmış meyveler, balıklar, etler ve her çeşit yiyecek varmış. Midas: Ne ziyafet ama! Çok lezzetli görünüyor. Ne! Hayır! Su nereye gitti? Çok susadım. Neler oluyor böyle? Midas o anda şoke olmuş ve korkmuş. Yavaşça masadaki her şeye dokunmaya başlamış ve olanları korkuyla seyretmiş. Çünkü her şey saf altına dönüşüyormuş. Midas daha bir şey düşünemeden... -Olamaz! Marigold! Marigold parlak, güzel, küçük bir altın heykele dönüşmüş. Güzelmiş ama cansızmış. Nefes almıyormuş, hareket etmiyormuş. Kral Midas perişan olmuş. Sevgili kızı artık onunla beraber değilmiş. Olamaz! Ne yaptım ben? Marigold! Bu beni nasıl mutlu edecek şimdi? Marigold, benim küçük güzel ışığım, bir şey söyle! Kralın gözleri yaş dolmuş. Zindana doğru koşmuş ve ağlayarak aman dilemiş. Midas daha sonra altına çevirdiği her şeyin üstüne sihirli su serpmiş. Altın pırıltısından o kadar bıkmış ki tahtanın sertliğini özler olmuş. Sonra kızıyla birlikte bahçeye çıkmış ve sihirli suyu ağaçlara, bitkilere ve çiçeklere serpmeye başlamış. Hayatında ilk kez doğanın güzelliğini görmüş. Kral Midas her şeyi eski haline çevirdikten sonra kızı ve karısıyla birlikte kahvaltı masasına oturmuş ve masadaki her şeyden bol bol yemiş. Bu kadar lezzetli yiyecekleri daha önce hiç tatmamış. Bardaklar dolusu suyla susuzluğunu dindirmiş. Bu sırada kızı ve karısı gülerek onu seyretmişler. Kral Midas bir daha da zindandaki altınlarını saymamış. Zamanını ailesiyle beraber geçirmiş. Etrafındaki küçük ve basit şeylerden keyif almış ve gerçekten bu dünyadaki en zengin ve en mutlu insan olmuş.


Kanuni Sultan Süleyman'ın kızı Mihrimah Sultan, biriktirdiği altınları ile bir cami yaptırmak ister. Öyle ki orada başlayan ezan, İstanbul semalarında hiç susmasın. Mimar Sinan'a ulaşırmışlar bu isteği. Oda ona, Üsküdar da ki Mihrimah Sultan Camisini yapmış. Sonra aradan zaman geçince, Edirnekapı da ki, küçük ve zarif camiyi yapmış. Mimar Sultan, Mihrimah Sultana gizliden gizliye aşıkmış. Fakat söyleyememiş ve içinde ki derin sevgiyi eserlerine işlemiş. Üsküdar da ki camiye, etekleri geniş açılmış bir eda vermiş. Küçük olan camiye öyle ışıklar döşemiş ki, pırıl, pırıl parlıyor. İki cami arasında şöyle bir rivayet vardır; Nevrozun ilk günü, bir camiden güneş batarken, bir diğerinde ise ay doğarmış. Aynı anda güneş ve ay! Yani Mihrimah! Mihrimah Sultan Başka biri ile evlenmiş. Mimar Sinan Gizli bir sevda ile bu dünyadan göçmüş.


Minik gökkuşağı masalı, Gökyüzünün derinliklerinde yaşayan küçük bir gökkuşağı varmış. Bu gökkuşağı sürekli olarak yağmur yağmasını ister ve böylece dünyayı görmeyi beklermiş. Ancak uzun bir süre yaz olması nedeniyle hiç yağmur yağmamış ve gökkuşağı hiç dünyayı görememiş. Bu duruma oldukça üzülen minik gökkuşağı ise bir gün bulutlar ile konuşmaya karar vermiş. Bulutlara giderek biraz yağmur yağdırmalarını rica etmiş. Ancak bulutlar gökkuşağının bu istediğini şu anda mevsimi olmaması nedeniyle kabul etmemişler. Minik gökkuşağı üzgün üzgün evine geri dönmüş. Bu sırada annesi minik gökkuşağının neden üzgün olduğunu merak ederek ona sormuş. Gökkuşağı artık dünyayı görmek istediğini ancak bulutların yağmur yağdırmaya kabul etmediğini annesine anlatmış. Annesi bulutların haklı olduğunu bilse de yavrusu için üzülmüş. Minik gökkuşağı ise ertesi gün aklına gelen parlak fikri uygulamaya koyulmuş. Bulutların yanına giderek onların dünyayı göremediğini ancak artık dünyada kış mevsimi olduğunu bu yüzden de yağmur yağdırmaları gerektiğini söyleyerek bulutları kandırmış. Bulutlar minik gökkuşağının söylediğine inanarak yağmur yağdırmaya başlamışlar. Bir süre sonra gökkuşağı dünyada belirmiş. Ancak insanların oldukça üzgün olduğunu gören gökkuşağı yağmur yağmasına rağmen neden bu kadar üzgün olduklarını bir türlü anlayamamış. Bir süre sonra minik gökkuşağını gökyüzü kralı yanına çağırmış. Minik gökkuşağı yalan söyleyerek bulutları kandırdın ve yaz mevsiminde yağmur yağmasına neden oldun. Fakat insanlar bu beklenmedik yağış nedeniyle oldukça zor duruma düştüler. Bu yaptığının bir cezası var demiş. Duydukları karşısında çok üzülen minik gökkuşağı yaptığından çok pişman olsa da ne yazık ki artık yapabileceği bir şey yokmuş.


Günlerden bir gün güzel bir yavru çaylak ormanda gezintiye çıkmış. Hava öyle güzelmiş ki mutluluktan o ağaçtan ötekine konuyormuş. Birdenbire gözleri kararmış, yere yığılmış. Ne olduğunu anlayamamış. Oysa şimdi yavru bir çaylak yakaladım. Şuna bak! Gagası ne kadar da sivri. Üstelik kanatları da çok güzel. Bu güzel kuşu krala götürmeliyim, diye bağırmış. Avcı, sevinçle şarkılar söyleyerek yola çıkmış. Saraya yaklaştığında, çaylağı kafesten çıkarmaya karar vermiş. Yavru Çaylağı elbette elimin üzerinde kralımıza sunmalıyım, diyerek kafesi açmış. Kuşu bileklerinden yakalamış. Kralın huzuruna bu şekilde çıkmış. Kralın çevresi çok kalabalıkmış. Acaba canlı mı? Hayır hayır mutlaka ölü bir kuştur bu. diye söylenmiş insanlar. Tam bu sırada çaylak, avcının elinden kurtulmuş. Doğruca kralın yanına uçmuş. Kral şaşkınlık içimde başını kaldırıp çaylağa bakmış. Yavru Çaylak birden kralın burnunu pençesiyle yakalamış. Böylece herkes onun gerçek olduğunu anlamış. Herkes korkuyla bağırmaya başlamış. Krala yardım etmek istemişler ama çaylak insanları kendine yaklaştırmıyormuş. Bu arada avcı da korkudan ağlıyormuş. Allah'ım ne olur yardım et! Yavru Çaylağı krala verip ödül kazanmak istedim. Onu kafesten çıkartarak gösteri yaptım. İşte şimdi cezamı çekiyorum. Kim bilir kral beni nasıl cezalandırır. Ah, vah, diye ağlıyormuş. Zavallı kral, bir türlü çaylağı ikna edememiş. Ona tatlı sözler söylemiş. Fakat çaylak, sanki kralın burnuna yuva yapacak gibiymiş. Neyse, aradan saatler geçmiş. Birden çaylak kralın burnunu bırakmış. Uçarak bir direğe konmuş. Kral, çaylaktan kurulduğu için çok sevinmiş. Herkes kralın avcıya ve yavru çaylağı nasıl cezalandıracağını merak ediyormuş. Kral çok akıllı ve bilgiliymiş. Üstelik de cesur ve iyi kalpliymiş. Bırakın gitsinler. diye emir vermiş. İyi ama efendimiz, onları cezalandırmanız gerekmez mi? diye sormuşlar şaşkınlıkla. Kral tekrar Size bırakın gitsinler diyorum! Avcı görevini yaptı. Çaylak çok değerli bir kuş olduğu için onu bana getirdi. Çaylak benim yüzümden yakalandığını anlayıp bana saldırdı. Beni cezalandırmak istedi. Ben bütün bunlar için onları cezalandırmayacağım. Şimdi anladınız mı. demiş. Herkes kralın çok haklı olduğunu anlamış. Yıllarca onun bu örnek davranışı anlatılmış. Diğer krallar bile ona hayran olmuş. Avcı da çaylağı ormana götürüp serbest bırakmış. Bir daha hiçbir hayvana haksızlık yapmamış.


Minik ninni perisi masalı, Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur zaman içinde, bebek ve çocukların uyuyamadığı gecelerde yanlarına gelerek onlara ninniler söyleyen minik bir ninni perisi varmış. Bu peri, ne zaman ağlayan ve korkan bir çocuk ve bebek sesi duysa, hemen o eve gider, çocukların yastığının yanına oturup onlara ninni okur ve mışıl mışıl uyumalarını sağlarmış. Günlerden bir gün, bu minik ninni perisi yine gece sokak sokak gezerek ağlayan bir çocuk sesi ararken, bir anda sokağın köşesinde kıvrılan ve uyumaya çalışan küçük bir çocuk görmüş. Bu çocuk, hava çok soğuk olduğu için çok üşüyor ve annesi ve babasının hayattan göçüp gitmesine üzülerek ağlıyormuş. Minik ninni perisi, bu çocuğu görünce çok üzülmüş ve hemen yanına sokularak ona ninniler söylemeye başlamış. Sesi öyle huzur dolu, öyle güzelmiş ki, o ninni söylemeye başlayınca çocukların tüm korkuları, ağrıları ve üzüntüleri kaybolur gider, hepsi huzurla bir anda uykuya dalarmış. Sokaktaki bu çocuk da ninni perisi ninni söyledikçe onu uyutmayan tüm her şeyi unutarak yavaş yavaş gözlerini kapatmaya başlamış. Çocuk uyumuş ama ninni perisi bu çocuğa çok üzüldüğü için ona yardım etmek istemiş. Minik ninni perisinin bebek ve çocuklardan başka bir de her gece uyuttuğu yıllardır çocuk sahibi olmak isteyen ama hastalığı sebebiyle çocuk yapamayan bir kadın varmış. Bu kadın, çok istediği çocuğa bir türlü sahip olamadığı için her gece saatlerce ağlar, minik ninni perisi de onun tüm gece ağlamaması için her gün evine giderek ona ninniler okuyup uykuya daldırırmış. Bu kadının sokakta karşılaştığı çocuğu çok sevip ona sahip çıkabileceğini düşünen ninni perisi, bu kadının yanına giderek onu dürterek uyandırmış ve önüne bir mektup koyarak çocuğun uyuduğu sokağın adresini yazmış. Bunu gören kadın, ne olduğuna anlam veremese de bu adresi merak ederek hemen yola çıkmış ve adrese gitmiş. Gittiğinde sokağın köşesinde çaresizce uyuyan küçük bir erkek çocuğu görünce, ona çok üzülmüş ve onu çocuğu olarak yanına alabileceğini düşünerek hemen çocuğu uyandırmış. Çocukla konuşan ve ona her şeyi anlatan kadın, çocuğu alarak sıcacık evine götürmüş.


Mor kavanoz masalı, Bir gün Lisa annesinin çarşıya çıkacağını öğrenince kendisi de koşarak giyinmiş ve annesini kapının eşiğine oturarak beklemeye başlamış. Kapıya çıkınca Lisa'yı merdivenlerde gören annesi şaşırmış ve nereye gideceğini sormuş. Lisa tabii ki seninle çarşıya geleceğim anneciğim demiş. Ancak annesi Lisa'nın her gördüğünü isteyen bir çocuk olduğunu bildiğinden onu çarşıya götürmek istememiştir. Ancak ne dediyse Lisa'nın evde kalması için onu ikna edememiş ve yanına alarak çarşıya götürmüş. Bu sırada çarşıya girer girmez Lisa her gördüğü şey istemeye başlamış. Annesi her seferinde istediklerini alacak paraları olmadığını ve sadece almaları gereken ilacı alıp eve döneceklerini söylemiş. Ancak ne mümkün Lisa annesinin dediğini sanki hiç duymamış gibi eczaneye gidene kadar her gördüğünü istemeye devam etmiş. Sonunda bin bir güçlükle annesi ve Lisa eczaneye ulaşmış. Ancak küçük kız yine huyundan vazgeçmemiş ve gördüğü mor kavanoz onun oldukça dikkatini çekmiş. Annesine mor kavanozu alması için ısrar etmiş ancak annesi yine mor kavanozu alamayacaklarını söylemiş. Bu sırada yolda yürürken ceketini çiviye taktıran Lisa yırtık ceketle okula gidemeyeceğini ve kendisinin yeni bir ceket almaları gerektiğini söylemiştir. Annesi el mecbur bir giyim dükkanına giderek Lisa'ya yeni bir ceket almak için hangisini beğendiğini sormuş. fakat Lisa'nın aklı hala o mor kavanozda olduğundan hem ceket hem de mor kavanoz almasını istemiş. Annesihem mor kavanozu hem de ceketi alamayacaklarını söyleyerek bir tanesini seçmesini ve karar vermesini söylemiş. Lisa tereddütsüz mor kavuzu almak istediğini söyleyerek annesiyle birlikte yeniden eczaneye dönmüş ve annesi ona istediği kavanozu almış. Eve döndüklerinde Lisa kavanozu yıkamak için lavaboya götürmüş ve içindeki tüm sıvıyı dökerek kavanozu yıkamış. Ancak artık içindeki tüm sıvıyı döktüğü için kavanoz ilk gördüğü parlaklığında olmadığından üzülerek annesine gitmiş ve kavanozu geri verip ceketi almalarını teklif etmiş. Ancak annesinin artık parlamayan boş bir kavanozun eczacının işine yaramayacağını söyleyerek ceketini getirmesi için onu odasına göndermiş. Lisa üzülerek ceketini annesine getirmiş ve artık gördüğü her şeyi istemeyeceğini söyleyerek annesinden özür dilemiş. Annesi Lisa'nın yaptığı hatanın farkına vardığını gördüğünden ona giderek yeni bir ceket almış ve yatağının kenarına bırakmış.


Neşeli penguen masalı, Kutuplarda yaşayan neşeli mi neşeli küçük bir penguen varmış. Bu penguen hem çok şakacı hem de çok eğlenceli biriymiş. Kutuplarda yaşayan her canlı neşeli penguen ile arkadaş olmak ister ve onunla oyunlar oynamak istermiş. Neşeli penguende kimseyi kırmadan herkesle arkadaşlık eder onlarla oyun oynarmış. Ancak neşeli penguenin tek bir kusuru varmış o da asla meyve yememekmiş. Bir gün neşeli penguen sabah uyandığında kendini çok halsiz hissetmiş. Ayağa kalkacak bile gücü kendinde bulamayan neşeli penguenin annesi yanına gelerek oğluna ilaçlar vermiş. Çok hasta olduğu için okula gidemeyen neşeli penguen bütün gün evde yatmaktan canı sıkılmış. Ertesi gün yine hasta olmasına rağmen annesine hasta olmadığını ve bugün okula gitmek istediğini söylemiş. Ancak annesi okulundan izin aldığını ve birkaç gün daha dinlenmesi gerektiğini söyleyerek onu odasına geri göndermiş. Penguen mecbur odasına geri dönmüş ve bilgisayarı ile oynamaya karar vermiş. Kısa bir süre geçtikten sonra ise evlerinin kapısı çalmış. Neşeli penguen hemen kapıya doğru koşarak kapıyı açtığında karşısında bütün arkadaşlarını görmüş ve çok sevinmiş. Arkadaşları okuldan geri kalmaması için neşeli penguene ödevlerini getirmişler ve hasta olduğunu duydukları için onu ziyaret etmek istemişler. Penguen hemen arkadaşlarının içeriye davet etmiş ve birlikte odasında oturmaya başlamışlar. Bu sırada annesi penguenin arkadaşlarına kurabiye ve süt getirerek birlikte güzel güzel oynamalarını söylemiş. Uzun bir süre penguen ve arkadaşları oyun oynamışlar ve artık geç olduğu için tüm arkadaşları eve gitmeleri gerektiğini söyleyerek penguenin yanından ayrılmışlar. Arkadaşları gittiği için biraz üzülse de yine de onu düşünüp merak ettikleri için çok sevinmiş ve kendisine getirdikleri ödevleri yapmaya başlamış.


Şükran duymakta bir yaklaşım tarzıdır ve bizim müteşekkil olacak çok şeyimiz var ki çok fakir giyinimli kadın yüzünde bir hüzünle bir manava girer. Dükkan sahibine mahcup bir şekilde yaklaşır. Kocasının çok hasta olduğunu, çalışamaz duruma düştüğünü ve 7 çocuğuyla birlikte aç kaldıklarını, yiyeceğe ihtiyacı olduğunu söyler. -Lütfen efendim der paramız olur olmaz getirip borcumu ödeyeceğim. Manav kendisine bir kredi açamayacağını çünkü onun eski bir müşterisi olmadığını, kendisinde bir hesabının bulunmadığını söyler. O sırada dükkanın dışında bekleyen bir müşteri ikisinin arasında devam eden bu konuşmayı dinlemektedir. -Evet efendim der. Tamam der manav. Şimdi onu terazinin şu kefesine koy. Onun ağırlığınca diğer kefeye istediklerinden koyacağım. Kadın biran duraksar. Sonra başını öne eğer ve çantasına açarak üzerine bir şeyler karalanmış kağıt parçasını çıkartır ve manavın kendisine gösterdiği kefeye özenle bırakırken başı hala öne eğiktir. Manavın ve diğer müşterinin gözleri terazi kefesine dikilirken hayretle büyümüştür. Manav müşteriye dönerek kısık bir sesle inanamıyorum der. Evet inanılacak gibi değildi. Müşteri manava gülerken, manav çoktan diğer kefeye eline geçeni doldurmuştur ama nafile, diğer kefeyi yerinden bile kıpırdatamamıştır. -Allah'ım neye ihtiyacım olduğunu sen bilirsin, kendimi senin ellerine teslim ediyorum. Manav taş gibi bir sessizliğe bürünmüştür. Kadın kendisine teşekkür ederek dükkandan ayrılır. Müşteri her kuruşuna değdi der. Daha sonra manav terazi kesesinin kırılmış olduğunu görür. Bu nedenle duanın be kadar ağır çektiğini sadece Allah bilir. Dua bizim için hiçbir maliyeti olmayan bedava bir hediyedir.


Çok eski zamanlarda güzel ve neşeli bir orman varmış. Bu ormanda birbirinden farklı hayvan yaşarmış. Bazısı tıs tıs ederek yürür bazısı hızlı hızlı koşarmış. Yeşilliklerin içerisinde, rengarenk çiçeklerle bezeli bu ormanda her hayvan birbiri ile çok güzel arkadaşlıklar kurmuşlar. Her biri birbiri ile çok güze anlaşsa da içlerinde iki tanesinin arkadaşlığı çok başkaymış. Bu iki arkadaş kaplumbağaymış. Birbirilerini çok seven bu iki kaplumbağadan birisinin adı Meyşa'ymış. Diğer kaplumbağanın ismi ise Tişni'ymiş. Meyşa ve Tişni o kadar iyi arkadaşlarmış ki aralarından hiç su sızmazmış. Birbirilerinden karakterleri çok farklıymış. Ancak buna rağmen bile o kadar iyi anlaşırlarmış ki tüm orman bu iki kaplumbağanın dostluğuna özenirmiş. Meyşa çok hareketliymiş. Sürekli gezer tozar, kendine yeni maceralar bulurmuş. Çok dost bir kaplumbağaymış ve herkesle çok güzel anlaşabilirmiş. Tişni ise çok tembel bir karaktere sahipmiş. Gün boyu yatar, iş yapmaz, hiçbir yeri gezip görmek istemezmiş. Etrafında kimseleri görmek istemez ve yeni arkadaşlar edinmek için de hiç çaba göstermezmiş. O kadar tembelmiş ki tüm günü yatarak miskin miskin hiçbir şey yapmadan geçirirmiş. Arkadaşının tam tersi olan Tişni yeni arkadaşlar da edinmek istemezmiş. Bu nedenle de tek bir arkadaşı varmış o da Meyşa'ymış. Tişni bir tek Meyşa ile buluşmaktan sıkılmaz ve onunla her gün buluşmak istermiş. Bu nedenle de her akşam ikisi de aynı ağacın altında bir araya gelirlermiş. Meyşa çok dışa dönük bir kaplumbağaymış. Her sabah erkenden kalkıyor, uzun uzun yürüyüşler yapıyormuş. Yolda gördüğü her hayvanla da mutlaka tanışır, arkadaş listesine sürekli olarak yeni birilerini eklermiş. Dost olmanın yanında yeni yeni hayvanlar tanımayı çok severmiş. Tişni ise yalnızca uyumaktan keyif alırmış. Uyumak dışında en çok sevdiği bir diğer şey ise kucak dolusu yiyecekmiş. Oturduğu yerden saatlerce kalkmaz ve önüne aldığı onca yiyeceği hızlıca tüketirmiş. Yediği yerde de her gün uyuyakalırmış. Bu durum Meyşa'yı hep rahatsız edermiş. Arkadaşının oburluğu canını sıkar onu sürekli olarak hareket ettirmek istermiş. Fakat Tişni bu duruma yanaşmaz ve bildiği gibi yaşamak istermiş. Meyşa her zaman kendi hareketli hayatına Tişni'yi de ortak etmek istermiş. Sürekli olarak ona, haydi Tişni sen de biraz gezinmelisin, istersen birlikte de gezebiliriz dermiş. Tişni ise arkadaşına her zaman aynı yanıtı verirmiş. Arkadaşını şu şekilde yanıtlarmış: 'Biz kaplumbağalar, her zaman çok yavaş hayvanlarız. Hareket etsek ne olacak ki der ve yine yatmaya devam edermiş. Meyşa ne kadar onu gezdirmek istese de Tişni hep bu durumdan kaçarmış. Sürekli olarak da yiyecek yediğinden giderek kilo almaya başlamış. Çok fazla obur bir kaplumbağa haline gelen Tişni her otu yiyor ve yemek konusunda kendince bir ayrım bile yapmıyormuş. Bu sefer Meyşa ona, 'her otu yememelisin, zehirleneceksin' demiş. Ancak Tişni yine de bildiğinden şaşmaz ne görse yemeye devam edermiş. Bu kimsenin sözüne kulak asmaması Meyşa'nın da çok fazla canını sıkmaya başlamış. Ancak bir türlü elinden bir şey gelmiyormuş. Havanın güneşli, bulutların masmavi, ağaçların yemyeşil olduğu çok güzel bir günde Meyşa nihayet Tişni'yi gezmeye ikna etmeyi başarmış. Ancak dışarıya çıkmak için o kadar düşünmüş ki Meyşa neredeyse arkadaşını davet etmekten vazgeçecekmiş. Dışarıya çıktıktan sonra biraz yürümüşler. Daha fazla yürümelerine fırsat kalmadan Tişni, ben yoruldum demiş. Meyşa da daha yeni yola başladıklarını söylemiş ama arkadaşını ikna edememiş. Tişni oturmak istemiş ve dinlenmek için mecburen bir yer bulmak zorunda kalmışlar. Tişni sürekli olarak kendi boğazını düşünüyormuş. Oturduğu yerden bir türlü kalkmak istememesinin yanında gözleri de sürekli olarak acaba ne yesem diye etrafı tarıyormuş. Etrafına bakarken birden daha önce hiç görmediği kırmızı meyveleri olan bir sarmaşık görmüş. Sarmaşık yemyeşil yapraklar içerisinde kırmızı meyveler veren bir bitkiymiş. O kadar güzel görünüyormuş ki meyve dolu dallara doğru gitmekten kendini bir türlü alamamış. Meyşa arkadaşının ne yapmak istediğini hemen anlamış ve engel olmaya çalışmış. Arkadaşına,'Tişni sakın onları yemeye çalışma. Daha nasıl bir bitki olduğunu bile bilmiyoruz. Bu nedenle seni hasta edebilirler' demiş. Ancak Tişni arkadaşının sözlerine çok da kulak asmamış. Ona umursamaz bir şekilde, 'ama çok güzel görünüyorlar. Hepsi ne kadar da kırmızı ve lezzetli duruyor. Haydi, gel sen de bunlardan ye' demiş. Meyşa o meyveleri yememesi için çok fazla yalvarmış ancak Tişni arkadaşını dinlememiş. Bir yandan yiyor bir yandan da arkadaşının da yemesi için ikna ediyormuş. Yedikçe daha fazla yiyor ve hiç sonunda olabilecekleri düşünmüyormuş. Sürekli olarak yediği meyvelerin çok lezzetli olduğundan bahsediyormuş. Meyşa ne kadar yalvarsa da Tişni bir türlü vazgeçmemiş. En sonunda tıka basa yedikten sonra çok şişmiş ve bu sefer de uyku bastırmış. Öyle çok uykusu gelmiş ki bir ağaç altına kıvrılmış ve uyumaya başlamış. Ancak çok geçmeden dayanılmaz bir karın ağrısı ger uyanmış. Hemen Meyşa'ya seslenmiş. O da arkadaşının yanına koşarak gelmiş. Ancak bir türlü elinden bir şey gelmiyormuş. Tişni karın ağrısından kıvranıyormuş. Meyşa da ne yapacağını şaşırmış ve hemen arkadaşı geyiği yardıma çağırmaya gitmiş. Geyik hastalıklar konusunda çok bilgiliymiş. Koşa koşa arkadaşının yanına gitmiş ve Tişni'nin durumundan bahsetmiş. Geyik de yardım etmek için hemen şifalı otlar toplamış ve Tişni'nin yanına gitmiş. Ağrıdan kıvranan Tişni'ye hazırladıkları ilacı içirmişler. Tişni hemen iyileşivermiş. O günden sonra da hiçbir zaman bilmediği yiyecekleri yememiş. Meyşa ile birlikte her gün ormanda uzun uzun yürüyüşler yapmaya karar vermiş ve Meyşa da onun fazla yemesine engel olmaya çalışmış. Tişni bir süre sonra şişmanlıktan ve tembellikten kurtulmuş ve çok sağlıklı bir kaplumbağa oluvermiş. İki dost ormanda çok uzun yıllar yaşamaya devam etmişler. Böylece Obur Kaplumbağa hikayesi oku etkinliği de Tişni ve Meyşa'nın mutlu arkadaşlıkları ile sona ermiş. Obur Kaplumbağa Masal oku etkinliği iki küçük kaplumbağa arkadaşın hikayesini anlatıyor. Uzak diyarlarda yemyeşil ağaçlarla kaplı bir orman varmış. Bu ormanın içerisinde birbirinden farklı hayvanlar yaşarmış. Hepsi birbiri ile dost ve son derece birbirilerine düşkün canlılarmış. Ancak bunlar içerisinde iki tanesi varmış ki daha da iyi iki arkadaşmış. Birinin adı Meyşa birinin de adı Tişni'ymiş. Bu iki arkadaş birbirine çok düşkün iki eski dostmuş. Ancak ikisinin de karakteri birbirine o kadar zıtmış ki yaşam tarzları bile farklıymış. Meyşa çok dışa dönük karakteri ile bilinirmiş. Hemen herkesle arkadaş olan ve sohbet eden çok canlı bir kaplumbağaymış. Gezintilere çıkar, etrafındakilere yardım eder ve her gün yeni yeni dostlar edinirmiş. Aynı zamanda çok da hareketliymiş ve yeme içme konusunda da son derece dikkatliymiş. Tişni ise arkadaşının tam tersiymiş hayatında her zaman monotonluk hakimmiş. Hiçbir zaman yürümek istemezmiş. Sabah uyanır uyanmaz tıka basa yer akşama kadar da uyurmuş. Günleri hep böyle geçermiş. Yeni arkadaşlar edinmez başkalarından hep uzak dururmuş. Ormanda gezintiler yapmazmış. En çok sevdiği de sürekli olarak yemek yemekmiş. Arkadaşı Meyşa kendisini sürekli olarak uyarıyormuş. Ancak Tişni zararlı ya da faydalı dinlemeden eline ne geçerse tüm otları yiyormuş. Bir gün Meyşa Tişni'yi ormanda gezinti yapmaya ikna etmiş. Bu gezintiye çıkmaya çok zor ikna olan Tişni biraz yürüdükten sonra hemen yorulmuş. Arkadaşına dönerek, 'biz zaten kaplumbağayız bizden çok hareket beklenmemeli' demiş. Meyşa ise onunla hiçbir zaman aynı fikirde değilmiş. Tişni yorulunca hemen bir ağaç gölgesine oturuvermiş ama bir yandan da çok acıkmış. Gözleri her yerde yiyecek bir şeyler aramaya başlamış. Meyşa ise arkadaşını çok fazla yememesi konusunda uyarıyormuş. Derken Tişni ileride ki bir sarmaşığı fark etmiş. Bu sarmaşık üzerinde ki kırmızı meyveler çok ilgisini çekmiş. Hemen oraya doğru yürümeye başlamış. Arkadaşı Meyşa, 'Tişni onları yememelisin ne olduğunu da bilmiyorsun' demiş. Ancak Tişni dinlememiş ve meyvelerden yemeye başlamış. Bir yandan yiyor bir yandan da arkadaşını ikna etmeye çalışıyormuş. Fakat Meyşa bilmediği bir meyveyi yemeyi reddetmiş. Tişni meyvelerden birçok yedikten sonra uykuya dalmış. Fakat ağrı içerisinde geri uyanmış. Meyşa hemen arkadaşına yardım için koşmuş ama neyi olduğunu anlamamış. Bu sefer tek çare olarak arkadaşları olan geyiğin yanına gitmiş. Şifalı otlardan ilaç hazırlayan geyik Tişni'ye bu ilacı içirmiş ve onun daha sağlıklı olmasını sağlamış. O günden sonra da Tişni hiçbir zaman bilmediklerini yememeye karar vermiş. Arkadaşı Meyşa ile uzun yürüyüşlere çıkış yeni arkadaşlar edinmeye başlamış. Obur Kaplumbağa hikayesi de burada sona ermiş. Obur Kaplumbağa hikayesi tamamen kurgusal bir hikayedir. Hikayede geçenler de hayal ürünüdür. Hikayenin yazarı Hülya Serbest'tir. Aynı zamanda kitap içerisinde ki çizimler de kendisine aittir. Obur Kaplumbağa masalının sayfa sayısı 16'dır. Obur Kaplumbağa masalında anlatılan kahramanların birisinin adı Meyşa diğeri ise Tişni'dir. Meyşa son derece hareketli ve dinamik, arkadaş canlısı ve bir o kadar da hareketli bir kaplumbağadır. Her gün yeni dostlar edinen ve ormanda uzun yürüyüşler yapan bir karakteri vardır. Tişni ise tam tersidir. Her gün uyumayı ve sadece yemek yemeyi sevmektedir. Hem obur hem de tembel bir kaplumbağadır. Ancak yine de birbirilerini çok seven iki arkadaştırlar. Tişni'ye yardım eden şifalı bitkilerden anlayan geyiktir. Obur Kaplumbağa masal oku etkinliğinde iki kaplumbağa arkadaşın hikayesi anlatılıyor. Bu arkadaşların biri çok hareketli birisi de obur ve tembeldir. Daha çok Tişni'nin yanlış yaşam şeklini anlatan bir kitaptır. Masaldan çıkarılması gereken en önemli ders bilmediğiniz hiçbir şeyi yememeniz gerektiğidir. Yalnızca bildiğiniz gıdaları tüketmelisiniz. Aynı zamanda hareketsiz ve tembel bir hayat yerine daima canlı bir hayat yaşamalısınız.


Kalbimin hiç tanımadığı duyguları daha yeni yeni hissetmeye başladığı dönemlerdi. Çevremde bir sürü erkek ve kız arkadaşlarım vardı ama bir gariplik vardı, mutlu değildim sanki aradığım başka bir şeydi, her akşam eve gelir odama çekilir ağlardım, ne oluyordu bana anlamıyordum. Bir gün yine arkadaşlarla beraberdim, beraberdim derken nasıl bir beraberlik, onlar ile bir araya toplanır gülüp eğlenirken ben ise bir kenara çekilip içindeki fırtınaları dinliyordum. Her zamanki gibi artık arkadaşlarım da alışmıştı bu durumuma, yanıma gelip oturduğunu hiç fark etmemişim. Ta ki sanki çok derinlerden gelen bir SELAM sesini duyana kadar, selam dedim bende, neden yalnız oturuyorsun dedi bilmiyorum dedim. Kimse seni anlamıyor, hatta kendin bile kendini anlamıyorsun değil mi dedi? Evet dedim ben de bu yüzden yanına geldim zaten dedi bende aynı durumdayım. Seni arkadaşlarından ayrı derin düşüncelere dalmış görünce, işte benim gibi bir daha dedim ve ilk defa onun yüzüne baktım o anda kalbim durdu sanki. Donup kalmıştım ne zaman ayrıldık, eve nasıl geldim bilmiyorum o gün sürekli onu düşündüm sanki aradığım şey buydu hissedebiliyordu bunu. O günden sonra her gün buluşmaya başladık, evleri iki mahalle kadar uzaktaydı bizim mahallede akrabaları var, ilk tanıştığımız gün onlara gelmişler. Böylece aylar geçti artık ailemizde biliyordu ya ben onlara gidiyordum ya da o bize geliyordu yani her günümüzü birlikte geçiriyorduk. Ama ikimiz de anlayamadığı bir şey vardı birbirimizi çok seviyorduk, görmeden yapamıyorduk, arkadaşlık değildi bu, çünkü diğer arkadaşlarımızı da seviyorduk. Belki size saçma gelecek ama birbirimize ilk gördüğümüz günü anlatmıştım, ondan sonra ilk buluşmamızda biraz konuştuktan sonra bir ara göz göze gelmiştik ve daha ne olduğunu anlayamadan ikimizde sebepsiz yere birden ağlamaya başlamıştık, hem de ne ağlama, sanki hiç bitmeyecek gibiydi. Göz yaşlarımız işte o günden sonra bir daha birbirimizin yüzüne uzun süre bakamadık, hatta çoğu zaman sırtlarımız birbirimize dönük oturduk. Ta ki bir akşam bizim evin zili uzun, uzun çalana kadar. Kapıyı annem açtı gelen onun teyzesinin kızıydı anneme bir şeyler söyledi, annem de hemen babam da bir şeyler konuşup bana da sen evden ayrılma biz hemen geliyoruz diyerek acele ile çıktılar. Ben de hemen arkalarından çıktım, hava kararmıştı beni görmesinler diye onları ve uzaktan takip ettim biraz gittikten sonra bizim evin biraz ilerisinde bir market vardı, orada bir kalabalık gördüm, oraya gidiyorlardı biraz daha yaklaşınca babam koşmaya başladı. Yerde yatan biri vardı, bende biraz daha yaklaştım babam yerde yatan kişiyi kucağına almıştı. Birkaç adım daha yaklaştım ve kalbime binlerce ok birden saplandı. Sanki yerde yatan benim meleğimdi, o da beni gördü elleri ile bana gelme diye işaret yaptı ve bana bir şeyler söylemek için ağzını açtığında ağzından kan boşaldığını gördüm. Yanına gittim, o güzel başını babamın kucağından kendi kucağıma aldım hafifçe gülümsedi ve bak dedi ne yapmışsın yeni gömleğine, onun kanına bulanmış gömleğimi göstererek iki hafta önce doğum günümde o almıştı ve birden başını karanlıkta benim seçemediğim kazanın olduğu bir yere çevirip tüh ya, dedi. Ne demek istediğini anlamamıştım, başımı tekrar çevirdiğinde ölmüştü. Ondan sonrasını hatırlamıyorum, onun kanına bulanmış gömleğimi göstererek iki hafta önce doğum günümde o almıştı ve birden başını karanlıkta benim seçemediğim kazanın olduğu bir yere çevirip tüh ya, dedi. Ne demek istediğini anlamamıştım, başımı tekrar çevirdiğinde ölmüştü. Ondan sonrasını hatırlamıyorum, gözümü evde açtım orada bayılmışım. Beni doktora götürmüşler sakinleştirici falan yapmışlar uzun süre baygın halde yatmışım kendime gelir gelmez ağlamaya başladım, kimse müdahale etmedi. Doktor ağlarsa müdahale etmeyin demiş ve tekrar kendimden geçene kadar ağlamışım. Ondan sonraki günlerde gözyaşım hiç dinmedi. Aradan iki ay falan geçmişti, bir gün anneme gitmek istediğimi söyledim, annem önce kabul etmedi ama yalvarmalarıma dayanamayıp bir şartla kabul etti. Gideriz ama orada ağlayıp annesini üzmeyeceğine söz verirsen dedi, ben de söz verdim ve gittik. Bir süre oturduk ama ben kendimi zor tutuyorum ağlamamak için, bak oldum dedi annesi, birbirimizi ne kadar çok sevdiğinizi hepimiz biliyoruz, ne kadar üzüldüğünüzde biliyorum ama senden bir ricam var dedi, kızım son nefesini senin kucağında vermiş. Bana son anlarını anlatmanı istiyorum dedi, şaşırdım nasıl anlatabilirim ki, anneme baktım boynunu büküldü. Ben de onu üzmeyecek şekilde anlattım, ama bir ara karanlıkta bir yere bakıp tüh ya dediğini anlamadığımı söyleyince, annesi bana sarılıp öyle bir ağlamaya başladı ki, ben de zaten zor tutuyordum kendimi ikimiz de uzun süre ağladık. Biraz sakinleştikten sonra artık bu dünyada yaşamam için bir sebebin kalmadığına karar vermeme sebep olan şeyi anlattı. O gün annesi evlerinde benim çok sevdiğim bir yemeği yapmış. Anne demiş bu yemeği Ayhan çok sever, bizim yiyeceğimiz kadarını ver ben Ayhanlara gidip onunla beraber yiyeceğim demiş. Annesi de yalnız göndermemek için yakınlarda oturan teyzesinin kızıyla bize göndermiş, yolda gelirken teyzesinin kızı, sen biraz bekle ben marketten içecek bir şeyler alayım demiş. Kaldırımda beklerken bir araba vurup kaçmış. Bize yakın oldukları için teyzesinin kızı hemen bize haber vermeye gelmiş. O akşam ve karanlığa bakıp tüh ya dedi şey de bana getirdiği yemekleri dökülmüş olmasına üzüldüğü içinmiş. Aşık olabilir miyim? Tahammül edebilir miyim artık saçma sapan şeylerin adını aşk koymalarına? Bizim yaşadıklarımızı bilmesek de gerçek aşktı. Bunu şimdi biliyorum ama o bilmiyor. Bugün hafta sonu, aşkımla buluşacağız, en güzel elbiseleri giymeliyim. Hangi gömleğimi giysem acaba? Yanakları gibi kırmızı olanından mı yoksa gözleri gibi kapkara olan mı? Ya da kazanın olduğu gün kanıyla üzerine çiçekler yaptığı gömleğimi mi? Ne kazası, ne kanı! Nereden çıktı şimdi, off! Ben en iyisi son buluşmamızda başını omzuma koyduğu o kokan gömleği giyeyim. Evet evet bu daha iyi, anne ben çıkıyorum. Annesi Oğluna 'ona mı'? Tabi ki anne yaa, her hafta sonu kiminle buluşurum ben? İyi de neden ağlıyorsun, şimdi gidip annesinden de izin almalıyım. Günaydın, müsaade ederseniz kızınızla gezeceğiz biraz, kızın annesi, tabii oğlum ona iyi bak olur mu? Bu da ağlıyor ne oluyor bunlar anlamıyorum. Koşar adımlarla gidiyorum aşkıma off, bu yolda ne kadar uzun. Her zamanki gibi bekçi amca karşılıyor beni, Hoş geldin oğlum, o da seni bekliyordu. Biliyorum, günaydın aşkım ben geldim bak hala yatıyor hem de bembeyaz gelinliği ile. Yanaklarına küçük bir öpücük kondurup uyandırıyorum onu, her zamanki gibi toprak kokuyor meleğim uzatıyor kollarını yattığı yerden tutuyorum ellerinden, tüy kadar hafif. Ne kadar da güzel meleğim, meleğim bak koskoca adam dağılıyor, iyi eğlenin olur mu diyor kirli sakallarından süzülen yaşları silerek bekçi, Allah'ım onunla oluncaya kadar mutluyum ki. Bir ara yine göz göze geliyoruz bakmamalıydık, yine ağlayacağız. Ne kadar ağladığımızı akşam ezanı duyunca anlıyorum işte, bugün de bitti gitmeliyim, bekçi amca kızar sonra. Hadi meleğim sen yat ben haftaya yine gelirim bir gün diyorum. Bende bir gün bembeyaz damatlıklarımı giyip geleceğim yanına... Kapkara gözlerini açarak yalvarırcasına çabuk gel olur mu diyor yakından meleğim.


-Şeyh Ebu Said Ebu'l Hayır hazretleri daha henüz küçükken babası onu almış Cuma namazına götürmekteydi. Yolda zamanın manevi reisi Şeyh Ebu'l Kasım hazretlerine rastladılar. Şeyh çocuğun babasına bu çocuk kimdir diye sordu. O da bizdendir ya şeyh dedi. Ya Ebu'l Hayır bizim dünyadan gitme zamanımız gelmiştir. Fakat makamı boş görerek üzülmüştüm ama şimdi senin çocuktan öyle anlıyorum ki Müslümanlar istifade edecek derecede manevi kabiliyet var. Cuma namazından sonra bu çocuğu bizim eve getir dedi. Namazdan sonra çocuk ve babası Şeyhin evine gittiler, dergahına girdiler. -Oğlunu omzuna alda o yukarıdaki ekmeği indirsin buyurdu. Babası oğlunu omzuna alıp kaldırdı. Çocuk elini uzadı 30 yıllık ekmeği aldı ve yere inip Şeyhe verdi. Ekmek sıcacıktı. Şeyh Ebu'l Kasım hazretleri ekmeği aldığı zaman gözlerinden yaşlar akmaya başlamıştı. Ağlayarak ekmeği ikiye böldü bir parçasını çocuğa verdi bir parçasını da kendisi yedi. Babasına ise hiç vermedi. -Ya Ebu'l Hayır 30 senedir bu ekmek orada durmaktaydı. Bana bu ekmek kimin elinde fırından yeni çıktığı gibi sıcak olursa ondan alemin istifade edeceği vaad edildi. Bu vaadin tamamı senin oğlunda olsa gerektir. O zatın senin oğlun olması şeref olarak sana yetmez mi buyurdu.


Dünyada en çok okunan masal hiç şüphesiz ki pamuk prenses ve yedi cüceler masalıdır. Grimm kardeşler tarafından kaleme alınmış bu eşsiz masal, da güzelliği karşısında rahatsız olan kötü kalpli kraliçenin prensesi ortadan kaldırmak istemesi üzerine prensese yardım eden yedi cüceler ve bir prensi konu edinmektedir. İyi okumalar. Bir varmış bir yokmuş, evvel zaman içinde büyük ve şirin bir ülkede, güzelliği dillere destan olan bir kraliçe varmış. Tek isteği bir kız çocuğunun olması olan kraliçe, sonunda isteğine kavuşmuş. Kral ve kraliçenin tatlı mı tatlı, güzel mi güzel bir kızları olmuş. Ancak kraliçe güzel kızına doyamadan, doğumundan kısa bir süre sonra, amansız bir hastalık sonucu bu dünyadan göçüp gitmiş. Kraliçenin son dileği ise; canından çok sevdikleri kızına Pamuk Prenses isminin konmasıymış. Kral, biricik kızlarını çok seviyor. Onun üzülmesini hiç istemiyormuş. Kral gibi diğer saray çalışanları da o güzeller güzeli kızı çok seviyordu. Günler bu şekilde geçip giderken Kral kızıyla ilgilenebilecek ve ona annelik edecek birisi olması gerektiğine karar verince, evlenme için bir arayış içerisine girmişti. Derken kızına bakabileceğini düşündüğü bir kadın ile çok geçmeden evlenmiş. Yeni kraliçe güzel olmasına, çok güzelmiş ama kalbi kötülüklerle doluymuş. Büyücülük yapan ve onu tanıyan kişiler tarafından sevilmeyen kraliçe'nin nasıl biri biri olduğunu bilmeyen kral ise çok mutluymuş. Zaten kralı da, yaptığı büyülerle kendisine aşık etmişti. Kötü kraliçe, her gün gizlice sihirli aynasının karşısına geçerek, hep aynı soruyu sorarmış. Hayır yok kraliçem! Ayna her gün bu cevabı veriyormuş kraliçeye. Günler ayları aylar yılları kovalamış, Prenses güzeller güzeli bir genç kız olmuştu. Onun sevgi ve iyilik dolu yüreği sayesinde onu tanıyan herkes onu seviyor. Güzelliği karşısında ona hayran kalıyorlardı. Siz güzelsiniz kraliçem ama Prenses sizden çok daha güzel. Demiş. Aldığı cevap karşısında öfkeden deliye dönen kraliçe, hemen kendisine sadık olan bir kısım askere emir vermiş. Kimse anlamadan bir yolunu bulup, Pamuk Prenses'i ormana götürecek orada öldüreceksiniz! Demiş. Askerler bir bahane uydurarak, ormandaki güzellikleri gösterme bahanesiyle iyi yürekli Prensesi, ormana götürmüşler. Ama herkes gibi kraliçeye sadık olan askerler de o iyi yürekli prensesi çok seviyorlardı. O yüzden ona bir türlü kıyamamışlar. Askerler ona olup, biteni anlattıktan sonra saraya geri dönmemesi konusunda iyice uyarmışlar ve onu orada bırakıp, saraya dönmüşler. Prenses hiçbir yeri bilmediği için, nereye gittiğini bilmeden ormanın derinliklerine doğru yürümüş. Bir süre sonra, şirin ama küçücük bir evle karşılaşmış. Kapısı açık olan evin içine girmiş. Sadece ev değilmiş küçük olan, içinde bulunan her şey de ufacıkmış. Prenses şaşkın şaşkın dolaşmış evin içinde, etrafta da kimseleri göremeyince, o kadar çok yorulmuştu ki gördüğü bir yatağa kıvrılıp uyuyuvermiş. O ev yedi cücelerin eviymiş. Cüceler eve girdiklerinde evde birilerinin olduğunu hemen anlamışlardı. Hemen etrafa bakınmaya başlamışlar. Yatak odasına girdiklerinde, yataklarında güzeller güzeli bir kızın uyuduğunu görünce merakla ses çıkarmadan öylece bakmışlar. Bir kaç dakika sonra uyanan Prenses, onları görünce şaşkınlığı bir kat daha artmış. Çünkü etrafındaki adamlarda tıpkı ev gibi küçücükmüş. Cücelerden biri Biz misafir sevmeyiz. demiş. Bir başka Cüce Hele bir susun, üstüne gitmeyin kızın. demiş sonrada Kimsin, ne için burada yatıyorsun. diye sormuş. Prenses başından geçenleri bir bir anlatmış cücelere, anlatılanları dikkatle dinleyen cüceler; Biz tam yedi cüceyiz ve bundan böyle hepimiz, seni korumakla görevliyiz. diye bağırmışlar. Hemen bir cadı kılığına girerek, kısa bir sürede bulmuş cücelerin evini, kapıyı çalan kraliçe, kapıyı açan Prensesi görünce sevinçle bir bardak su istemiş. İyi niyeti prenses hemen bir bardak su getirerek cadıya vermiş. Cadı ise karşılığında da, kıpkırmızı bir elma vererek oradan uzaklaşmış. O yaşlı kadından hiç şüphelenmeyen Prenses, sadece o elmadan bir ısırık almıştı ki, kendini bir anda yerde bulmuş. Akşam eve gelen cüceler, prensesi yerde yatarken bulunca, çok üzülmüşler onu uyandırmak için günlerce çaresizce dualar etmişler. Her ne yapmışlarsa, bir türlü uyandırmayı başaramamışlar. Bir süre sonra oralardan geçmekte olan bir prens, cücelerin ağlama sesini duyunca merakla yedi cücelerin evine girmiş. Cüceler yatakta uzanan prensesi ve onun hikayesini prense anlatmışlar. Prens yatakta yatan prensesin güzelliğini görünce, bir anda ona aşık olmuştu. Bir an dayanamayarak prensesin yanağına bir öpücük kondurmuş. Bu öpücük bozuvermiş, kötü kalpli kraliçenin büyüsünü. Hepsi çok sevinmiş ve bu mutluluk bir ömür sürmüş. Kötülük bir daha hiç ortaya çıkmamış.... Yıllar önce; bir ülkede kral ve kraliçe bir kız çocukları olmuştu. Bir süre sonra, kraliçe vefat edince, kral tekrardan evlenmiş. Bu Kadın, güzel olduğu kadar kötü kalpli biriymiş. Ülkede bulunan en güzel kadının kendisi olduğunu düşünüyormuş. O yüzden zaman zaman aynanın karşısına geçerek, kendisinden güzeli olup olmadığını sorar. Ayna ise en güzel kadının kendisi olduğunu söylermiş. Bir gün kraliçe aynanın karşısına geçerek aynı soruyu sormuş; Ancak bu sefer ayna ona en güzelin Pamuk Prenses olduğunu söylemiş. Kraliçe ise, Pamuk Prenses 'ten kurtulmak için prensesi de ikna ederek adamlarıyla beraber ormana göndermiş. Adamlar prensese kıyamadıklarından her şeyi ona anlatarak saraya geri dönmemesi konusunda uyarmışlar. Pamuk Prenses, ormanı hiç bilmediğinden öylece dolaşırken bir kulübeye denk gelmiş. O kulübenin sahibi olan yedi cüceler onu çok sevmiş ve beraberce yaşamaya başlamışlar. Bir gün kraliçe yine aynanın karşısına geçip ayna ayna var mı benden güzeli diye sorunca her zamanki gibi pamuk prenses senden daha güzel cevabını anlayınca adamlarının kendisini kandırdığını anlamış ve pamuk prensesi bularak onu elma ile zehirlemiş. Prensesin derdine derman bulamayan cüceler prensesi bir cam'a koyarak iyileşmesini beklenişler. Bir gün oradan geçen bir prens onu görür görmez aşık olmuş ve yanağına kondurduğu bir öpücük ile prenses uyanmış. Prens ve prenses evlenerek mutlu bir yaşam sürmüşler. Masal ile ilgili Merak Edilen Sorular. - Pamuk Prenses ve Yedi Cüceler masalında cücelerin esas işleri nedir: masaldaki yedi cücelerin asıl mesleği madenciliktir. Ormanın derinliğinde maden toplayarak geçimini sağlıyorlar. - Pamuk Prenses ve Yedi Cüceler ana fikri nedir: Tanımadığımız kişilerle karşılaştığımız zaman onlarla konuşmamalı ve onların bizlere verdikleri yiyecek türü ne olursa olsun yememeliyiz. - Pamuk Prenses masalında kaç tane cüce vardır: Hikayede birbirinden şirin ve iyi yürekli 7 cüce vardır. - Yedi cüceler'in adı nedir: Bilgin, Neşeli, Öfkeli, Keloğlan, Utangaç, Aksırık ve Uykucu cücelerdir. - Pamuk Prenses masalı hangi ülkeye aittir: ilk defa 1812 yılında Almanya'da derlenerek yayımlanmıştır. - Pamuk Prenses ve Yedi Cüceler yazarı kimdir: Ünlü alman yazarı Grimm Kardeşler tarafından derlenerek basılmış olan bir Avrupa halk masalıdır. - Pamuk Prenses nasıl biridir: Büyükçe ve çok güzel bir sarayda yaşamakta olan Pamuk Prenses iyi niyetli merhametli ve çok güzel bir kızmış. - Pamuk prenses gerçekte kimdir: Ünlü alman tarihçi yazar Eckhard Sander'in yazmış olduğu kitapta masala ilham olan Pamuk Prensesin aslında 16. yüzyılda yaşayan Kontes Margarete von Waldeck' olduğu iddia edilmektedir. Güzelliğiyle adeta görenlerin gözlerini kamaştıran bu genç kızın yanında olmasını kabul etmeyen Katharina Hatzfeld ismindeki üvey annesi onu daha 16 yaşındayken kendinden uzaklaştırmak için Brüksel'e gönderir. İspanya kralının oğlu II. Philip Margarete görür görmez aşık olur. Bu aşkı onaylamayan İspanya Kralı ise gizlice Margerete'yi zehirler. - Yedi Cüceler Kimdir: Masalda ki cüceler aslında eskiden bakır madenlerinde çalışmaları için zorlanan köle çocuklardan oluşmaktaymış. Ağır koşullarda çalıştıkları gibi zorlu bir yaşamları olduğundan yeterli gelişmeyen kısa boylu çocuklarmış. Beğendiğinize sevindik. iyi günler mutluluklar dileriz. Teşekkür ederiz o güzel görüşleriniz için iyi günler dileriz. O kadar sinir bozucu imla hataları var ki sinir olmamak elde değil. Yaklaşık 1 yıl öncesinde bir yoruma istinaden TDK'ya uygun yeniden düzenlendi diye cevap vermişsiniz fakat hiç bir şey düzeltilmemiş hala aynı berbat hatalar okuyucunun sinirlerini zıplatmakta.. Pamuk prenses ve yedi cüceler hikayesi güncellenmiştir. Pamuk prenses ve yedi cüceler hikayesi güncellenmiştir. Imla kurali ve noktalama isaretleri o kadar yanlis ki.Okurken surekli duzeltmek zorunda kaldim.Cocuklara hitap eden bir sitede bu kadar basit hatalarin olmasi oldukca sinir bozucu.Soru isaretinin nereye gelmesi gerektigini bilmek icin Turkce profesoru olmaya gerek yok diye dusunuyorum. Pamuk Prenses ve Yedi Cüceler hikayesi yorumunuzdan sonra yeniden Türk yazım kurallarına göre güncellenmiştir. Uyarınız için teşekkür ederiz. Pamuk Prenses masalını çok beğendim. Masal oku sitesini uzun zamandır takip ediyorum, en eski okuyucular arasındayım'dır belki de. Gerçekten güncel bir site en az haftada 1,2 arasında hikaye paylaşımı yapıyorsunuz, muhakkak günde 1 saatimi bu siteye ayırıyorum ve sayenizde çok eğlenceli ve zevkli vakitler geçiyorum yeniden Pamuk Prenses Ve Yedi Cüceler Masalı için sizlere teşekkürlerimi sunuyorum.


Parktaki çiçekler masalı, Zamanın birinde, çocuğun biri öğrencisi olduğu öğretmene hediye almak istemiş. Okulda olduğu süre boyunca ne almak istediği hakkında sürekli düşünmüş ama herhangi bir şey bulamamış. Bu kararsızlığın verdiği üzüntü ile çocuk evine doğru yola çıkmış. Yol üstünde karşılaştığı tanıdık bir kokuya denk gelmiş. Çocuk, şaşkınlık ile birlikte bu tanıdık kokunun öğretmeninin saçlarının kokusuyla benzer olduğunu fark etmiş ve kokunun izine düşmüş. Biraz ilerledikten sonra bu güzel koku parkın tam ortasında sıra sıra dizilmiş çiçeklerden geldiğini anlamış ve ''ne güzel kokuyor bu parktaki çiçekler. Yoksa öğretmenim saçlarını bu çiçeklerden yapılan şampuanlardan mı yıkıyor da onun da saçları böyle güzel kokuyor!'' diye düşünmüş. Bu düşüncenin ardından o esnada toplayabileceği kadar çiçeği kopartıp, toplamış. Nihayet alacağı hediyeyi yol üstünde hiç ummadığı şekilde bulan çocuk, heyecanlı bir şekilde evine varıp ertesi gün olmasını beklemiş. Sabah uyanınca çocuk kahvaltısını yaptıktan sonra, seke seke elindeki çiçek ile okulun yolunu tutmuş. Çocuk, öğretmenine ilk defa hediye vereceği için çok mutluymuş. Sınıfa girdikten sonra heyecanla ''Öğretmenim, öğretmenim! Aynı sizin saçlarınız gibi kokan bir çiçek buldum. Onu size getirdim ki; şampuanınza koyup daha çok bu çiçekten kokun diye!'' demiş. Öğretmen şaşkınlıkla çocuğun elindeki çiçeğe bakmış ve çiceği alıp koklamış. Ardından öğretmen teşekkür etmiş ancak çiçeklerin koparılmaması gerektiğini söylemiş. Çocuk bu tepkinin ardından yanlış bir şey yaptığını fark etmış ve üzülmüş. Öğrencisinin üzüldüğünü gören öğretmen: ''bir daha yapmamak şartıyla bunu belki telafi edebiliriz.'' demiş. Hatasının geri döndürülebilecek olması çocuğu heyecanlandırmış. Sonrasında öğretmen öğrencisinden bir pet şişe istemiş, çocuk şişeyi getirmiş ve öğretmen bu şişeyi alarak içini su ile doldurmuş. Su ile dolu olan şişenin içine çiçeği koymuş ve çiçeğin tekrardan filizlenmesini beklemiş. Birkaç gün sonra çiçek tekrar filizlenip canlanınca öğretmen ve öğrencisi birlikte o parka gitmişler ve filizlenen çiçeği parktaki çiçeklerin yanına ekmişler.