Prens ile dilenci masalı, Evvel zaman içinde aynı yerde yaşayan ancak biri Prens biri ise dilencinin oğlu olan birbirine o kadar çok benzeyen iki çocuk varmış. Bu çocuklar uzun bir süre birbirlerinden habersiz yaşamışlar ve Prens sarayda dilencinin oğlu ise babası gibi dilencilik yaparak sokaklarda yaşamaya devam etmiş. Dilencinin oğlunun adı Alvin prensin ise Harry'miş. Bir gün dilencinin oğlu babası gibi dilenci olmak istemediğinden evden kaçarak yaşlı ama bilge bir adamın evine sığınmış. Bu sırada Alvin adama keşke babam bir dilenci olmasaydı demiş. Yaşlı adam ise bilgece gülümseyerek ailemizin kim olduğunu seçemeyiz ancak ailemizin yaptıklarını yapmak zorunda değiliz diyerek sırtını sıvazlamış. Bu cümleleri duyan Alvin bunu nasıl yapacağını bilmeyerek şaşkın şaşkın adamın yüzüne bakmış ve bilge adamın dediklerini düşünmek için sokaklara düşmüş. Bu sırada sarayın yanından geçen Alvin sarayın nasıl bir yer olduğunu merak ettiğinden saraya girmek istemiş ancak muhafızlar onu yakalayarak dışarıya atmışlar. Tam bu anda Prens Harry derhal çocuğun bırakılmasını emretmiş ve Alvin'in yanına yaklaşarak Merhaba ben Harry demiş. Bu iki genç birbirleriyle arkadaş olmuşlar ve Harry arkadaşının neden gizlice saraya girmeye çalıştığını kendisine sormuş. Alvin ise sarayın nasıl bir yer olduğunu merak ettiğini ve sarayda yaşayanların kendilerinden farklı olarak nasıl yaşadıklarını görmek için saraya girdiğini söylemiş. Harry ise halkın içerisinde tam olarak neler yaşandığını bilmediğimden sizler de bizler gibi yaşamıyor musunuz? diye sormuş. Alvin ise yüzüne alaycı bir tavır koyarak bizler dilenerek geçimimizi sağlıyoruz. Demiş. Bu duyduklarına şaşıran Harry bir günlüğüne arkadaşı Alvin ile yer değiştirerek halkın arasına karışmaya karar vermiş. Alvin'in kıyafetlerini giyerek şehre inmiş. Hiç de hayal ettiği gibi bir yer olmayan ve halkının yoksulluk içerisinde olduğunu gören Harry koşarak saraya geri gitmiş. Ancak ne yaptıysa muhafızları ikna edemeyen Harry babasının ölümüyle birlikte taç giyme töreninden faydalanarak saraya girmeyi başarmış. Bu sırada arkadaşı asıl prensin kendisi olmadığını ve taç giyme töreninde tacı giymeyi hak edenin Harry olduğunu söyleyerek tahttan inmiş. Harry arkadaşının dürüstlüğü için kendisine teşekkür ederek onu baş danışmanı yaparak ödüllendirmiş.


Prenses Anastasia masalı, Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde kalbur zaman içinde, büyük bir imparatorluk varmış. Bu imparatorluğun kral ve kraliçesi, bir çocuk sahibi olmayı çok istiyorlarmış. Bu istekleri bir gün gerçek olmuş ve kraliçe bir kız çocuğu dünyaya getirmiş. Anastasia adını verdikleri bu küçük kız çocuğunu, tek çocuk olduğu için hep el üstünde büyütmüşler ve çok fazla şımartmışlar. Bu yüzden Prenses Anastasia, büyüdükçe çok huysuz, hiçbir şeyi beğenmeyen, kimseyle arkadaş olmayan bir kız haline gelmiş. Günlerden bir gün, bu krallığa misafir olarak komşu krallığın kral ve kraliçesi gelmiş. Çok güzel bir sofra kurulmuş ve misafirler ile kral ve kraliçe keyifli bir sohbete dalmış. Misafirlerin geleceğinden haberdar olsa dahi odasından çıkmayıp misafirlere selam vermeyen Prenses Anastasia, karnı çok acıktığı için yemek yemek için kral ve kraliçelerin bulunduğu odaya girmiş. Hiçbir şey söylemeden bulduğu koltuğa oturmuş ve henüz yemek yenmeye başlanmasa dahi Prenses Anastasia önündeki tabağı yemeye başlamış. Kral ve kraliçe kızlarını ne kadar uyarsalar da huysuz prenses onları dinlememiş ve misafirlerin sorularına cevap dahi vermeden yemeğini yiyip ardından kalkıp tekrar odasına dönmüş. Kral ve kraliçe kızları adına misafirlerinden özür dilemiş. -Seni krallığımızın en ücra köşesindeki inek besleyen bir genç ile evlendireceğim ve bundan sonra orada yaşayacaksın. Demiş. Bunu duyan Prenses Anastasia, ne yapacağını bilememiş ve babasına yalvararak onu o kişiyle evlendirmemesini söylemiş. Yalvarışları çare etmeyince bu zamana kadar tüm yaşadıklarını ve yaşattıklarını düşünerek çok pişman olmuş ve babasının haklı olduğunu düşünerek artık itiraz etmemeye başlamış. Ancak artık kimseye huysuzluk yapmıyor, insanlarla sohbet ediyor ve onlara çok iyi davranıyormuş. Misafirlerle ilgileniyor ve asla onlar yemeğe başlamadan yemek yemiyormuş. Kral ve kraliçe, kızlarının hanım hanımcık bir hale bürünmesinden çok memnunmuş. Kral, aslında evlendirmeyeceği ancak kızının aklının başına gelmesi için söylediği yalanı artık sonlandırmaya karar vermiş. Prenses Anastasia'ya seni onunla evlendirmeyecektim zaten sırf sen hatalarını anla diye yaptım demiş ve ardından kızının beğendiği bir prens olup olmadığını sormuş. Prenses Anastasia, çok beğendiği ancak ailesine çok kötü davrandığı için vazgeçtiği komşu krallığın prensinden hoşlandığını söylemiş.


Prenses bella masalı, Çok uzak ülkelerin birinde Prenses Bella adında bir kız yaşarmış. Bu prenses kral ve kraliçenin tek kız çocuğuymuş. Bu yüzden anne ve babası kızın üzerine titrer ne isterse yaparlarmış. Çocukluğundan beri her istediğini yaptırmaya alışmış olan prenses ise oldukça nazlıymış. Herkesten aynı ilgiyi beklerken göremediğinde ya da eksik bulduğunda ise hemen anne ve abasına şikayet edermiş. Bu yüzden kraliyette bulunan kimse prensesi üzmek istemezmiş. Aksi halde kralın kendilerini cezalandıracaklarını bilirlermiş. Bir gün prenses anne ve babasına şehre inmek istediğinden bahsetmiş. Anne ve babası tereddüt etmeden kızlarının şehre inmesine izin vermiş. Ancak prenses bu kez de yanına muhafız istemediğini söylemiş. Anne ve babası bunu da kabul etmişler. Prenses şehre inmek için hazırlanmış ve yola koyulmuş. Şehrin girişine gelmeden ise aniden arabası durmuş. Prenses ne olduğunu anlamadan yüzlerinde maske bulunan kişiler prensesi kaçırmışlar. Prenses uzun bir süre baygın bir şekilde yatarken bir süre sonra uyanmış. Etrafına baktığında karanlık ve oldukça pis bir yerde olduğunu görünce hemen bağırmaya başlamış. Bu sırada kızlarının şehre gitmesinin üzerinden uzun bir süre geçtiği için kral ve kraliçe oldukça meraklanmaya başlamışlar. Kral tüm muhafızlara kızını bulmalarını emretmiş. Prenses Bella ise korkuyla nerede olduğunu anlamaya çalışıyormuş. Bu sırada yanına yine yüzünde maske olan biri girmiş. Kızın önüne yemek koyarak odadan çıkmak için kapıya yönelmiş. Kız bu sırada önüne konulan yemeğe iğrenerek bakıyormuş. Adamın arkasından ben bunları asla yemem. Bana prenseslere layık bir yemek getirin demiş. Adam prensesin bu cümlesine uzunca bir süre kahkaha atmış ve Burası babanızın sarayı değil prensesim diyerek odadan çıkmış. Prenses uzun bir süre yemeği yememek için dirense de sonunda dayanamamış ve yemiş. Bu sırada tüm muhafızlar prensesi arıyorlarmış ancak her seferinde elleri boş dönüyorlarmış. Prenses 3 gün kadar bu bilmediği yerde kapalı tutulmuş. Artık ne gücü kalmış ne de umudu burada öleceğinden eminmiş. Ancak 3. Günün sonunda hiç beklemediği bir şey olmuş. Bugün odaya giren kişinin yüzünde maske yokmuş. Prenses odaya giren bu yakışıklı adama hayretle bakarken adam yanına oturmuş ve konuşmaya başlamış. Prensesim sizi burada bu durumda tutmakta mutlu değilim. Ancak duyduğuma göre anne ve babanıza her istediğinizi yaptırıp tüm kraliyeti canından bezdiriyormuşsunuz demiş. Prenses ise şaşkın gözlerle hala adama bakıyormuş. Ben prensesim benim her istediğim yapılmak zorunda ve sizi de kral babama söylediğimde buralardan çok uzaklara gönderileceksiniz demiş. Adam prensesin yüzüne bakarak prenses olmanız tüm halkınıza zulmetmenizi gerektirmez demiş. Bir süre susmuş ve sonra yeniden konuşmayı başlamış Bir gün babanızın yerine geçip bu ülkeyi yöneteceğiniz zaman halkınızın sizi sevmesini mi yoksa sizden korkmasını mı istersiniz? demiş. Ardından odadan çıkmış prenses adamın söylediği söz üzerine bir süre düşünmüş ve bu genç adam yeniden içeri girmiş. Sizi gönderiyorum prensesim demiş. Artık özgürsünüz ve yüzümü gördüğünüz için beni kral babanıza söyleyerek cezalandırabilirsiniz demiş. Prenses koşarak bulunduğu yerden çıkmış ve sarayına doğru koşmuş.


Prenses rosette masalı, Krallığın birinde bir kral ve kraliçe oğulları ile birlikte yaşarlarmış. Ancak kral bir kızı olmasını çok istemesine rağmen kralın bir kızı yokmuş. Bir gün sarayın çevresinde dertli dertli yürürken yaşlı bir kadın görmüş. Kadın krala neden düşünceli olduğunu sormuş. Kral ise bir oğlum var ancak ben bir de kızım olsun istiyorum demiş. Yaşlı kadın cebinden bir şişe iksir çıkartarak bunu krala vermiş. Buyurun kralım bu iksiri kraliçemize içirirseniz bir kızınız olacak demiş. Kral bu habere oldukça sevinmiş ve koşarak saraya gidip karısına olanları anlatmış. Karısı iksiri içtikten kısa bir süre sonra ise bir kız çocukları olmuş. Kral ve Kraliçe kızlarına Rosette ismini vermişler. Kral kızı için hemen bir balo düzenlenmesini emretmiş. Kraliyette yaşayan herkes bu baloya davet edilmiş. Balonun yapıldığı sırada tüm periler ve kraliyet oldukça sevinçliymiş. Bu sırada sarayın kapısına yaşlı bir dilenci gelmiş ve biraz yemek istemiş. Kral bu durumu öğrenince sinirlenerek ne cüretle prensesimin balosuna gelerek dilenirsin demiş ve yaşlı kadını zindana attırmış. Daha sonra ise herkes olanları ve bu yaşlı kadını unutarak eğlenmeye devam etmişler. Tüm periler prenses için iyi dilekler sunmuş ve ona sihirli hediyelerini vermişler. Son periye sıra geldiğinde ise sarayda bir fırtına kopmuş her yer fırtınanın etkisi ile dağılmış. Güçlü bir çığlık sesinin ardından prensesin tam yanında bir peri daha belirmiş. Ancak bu peri diğer perilerden oldukça farklıymış. Peri krala dönere Bir kızınız olmadığı için çok üzgündünüz hatırladınız mı kralım? demiş. Ardından yeniden konuşmaya devam etmiş o gün size bir iksir vermiştim ve sizde teşekkür bile etmeden saraya gitmiştiniz. O gün sizi affettim ancak bugün yine kapınıza gelerek sizi denedim ve siz beni hatırlamadınız. Size yardım eden o yaşlı kadını ise zindana attırdınız demiş. Kral artık ne olduğunu anlıyordu ancak kızı için endişelenmeye devam ediyordu. Bu sırada peri yeniden konuştu. Şimdi size verdiğim hediyeyi hak etmediğinizi görüyorum ve onu sizden geri alıyorum diyerek prensesi 20 yaşına gelene kadar kimsenin bilmediği bir kuleye hapsetmiş. Kızın yaşaması için ise 20 yaşını doldurana kadar bir prensin gelmesi ve onu kurtarması gerekmekteymiş. Olaydan sonra günler, aylar ve hatta yıllar geçmiş kral her gün kızını kurtaracak prensi beklemiş ancak kimse gelmemiş. Prensesin ise 20 yaşına girmesine oldukça kısa bir süre kalmış. Umudunu kaybeden kral ve kraliçe inzivaya çekildikleri sırada ise kızın hapsedildiği kulenin etrafında dolaşan prens kızı fark etmiş. Yanına geldiğinde kızı uyurken görünce şaşırmış ancak güzelliği karşısında hayran kalarak alnına bir öpücük kondurmuş. Tam bu sırada büyü bozularak prenses uyanmış balo gecesi ise hediyesini vermeyen peri hep bu anı beklemiş. Kıza ve bu gence her şeyi anlatarak ikisini saraya götürmüş.


-Bilmiyorum dedi oğul, bilmiyorum sadece içimde yollara düşme isteği var. İçimdeki bu yalnızlıkla beni ancak yollar anlar. Peki oğul ama senden bir ricam var dedi ana, önümüzde ramazan var, bunca yıllık yaşımda bunca ramazan gördüm ya hep boynu bükük bıraktım galiba ne zaman dönersen dön ama dönerken bana Ramazan'ıda getir evlat. Delikanlı annesinin ne demek istediğini anlamamıştı. Nasıl yani diye sordu, şu bildiğimiz mübarek ay Ramazan'dan mı bahsediyorsun, ben onu sana nasıl getireyim. Zaten istesen de istemesen de her yıl gelmiyor mu anne. Annesi biraz düşünceli, biraz da buruk, kimine geliyor kimine de gelmiyor kimisineyse de gelip varmıyor. Ne diyeyim ki evlat, sen hele bir git nasipte varsa getirirsin diyebildi. Aylarca yol yürümüştü delikanlı. Anasının ne demek istediğini düşünüyordu bir yandan. Azığı da bitmişti, hem acıkmış hem de fena halde susamıştı. Yanına aldığı altınını değerlendirmeliydi bir yerlerde, zira dayanacak mecali kalmamıştı. Hey delikanlı diye bir ses işitti o sırada. Dönüp baktı sesin sahibine, bir dilenciye benziyordu hatta bir deliye. Ne arıyorsun burada diye sordu adam. Aslında ne aradığını bilmiyorum ama anam dönerken Ramazan'ı da getir dedi onu düşünüyorum nicedir. Ben bir yolunu biliyorum dedi adam. Fakat bana değerli bir şey vereceksin. Yoksa söylemem delikanlı heyecanlanmıştı önce sonra tereddütle ya bu deli beni aldatıyorsa diye düşündü, yiyeceği de yoktu. Ne var ki aylarca yürüdükten sonra bu karşısına çıkan ilk umuttu. Hem zaten neden yoldaydı peki dedi elindeki biricik altını uzatarak al bakalım. Şu ileride bir kör kuyu var dedi adam. Seni bağlıyım aşağı sarkıtacağım, bir zarf göreceksin onu açıp oku. Sonra biraz daha sarkıtacağım bir tane daha göreceksin onu da oku. Sonra bir diğeri, ardından bunları alıp tarif edeceğim yerdeki bir zata götüreceksin. Ben sana yardımcı olurum kuyuda zarf ne arasın ey şaşkın dedi delikanlı hayal kırıklığı içinde. Sen bilirsin inmeyebilirsin. Bende yoluma giderim diye karşılık verdi adam yok yok yok hayır dur sen benim tek şansımsın denemeye değer diye atıldı delikanlı. Kim olduğunu bilmediği bu adamı takip etmeye başladı. Hey Allah'ım dedi biranda, bir delinin ipiyle kuyuya inecek kadar aklını kaybetmiş olmalıyım. Üstelik su kuyusundan zarf aramak için, kuyuya varmışlardı. Ne ile karşılaşacağını merak ediyordu delikanlı ve nihayet kuyuya inmeye başladı. Gerçekten de taşların arasına sıkıştırılmış bir zarf gördüm hemen açtı şöyle yazıyordu. Ramazan bir rahmet ayıdır. Bu ayda insanlar oruç tutarak açların açıkların halinden bir nebze de olsa nasip alırlar ve Allah rızası için İnfak ederler. Zarfı cebine koyup biraz daha aşağı indi aynı şekilde bir zarf daha buldu açtı onda da şöyle yazıyordu. Ramazan bir rahmet ayıdır, beynin ve diğer organların belli bir ihtiyacı vardır. Fazlası hiçbir işe yaramaz. Üstelik bu hastalıkların tüketilmesi içinde yine beyin enerjisi boşa harcanacaktı. Oruçluyken dışarıdan alınan maddelerin tüketilmesi sindirilmesi ve çeşitli organlarda değerlendirmesi yönünde enerji harcamasını çok alt düzeye indirir. Oruçluyken yapılan zikir ve ibadetinin getirdiği enerji normal şartlarda yapılara göre çok fazladır. Mademki ruhuna pozitif enerji alacaksın, mademki açken daha güçlü ve etkili yüklenecek ruha güzellikler. O halde dilini de kalbini yanlış işlerle oyalanan rahmeti israftır. Delikanlı daha önce duymadığın şeyleri okuyor, okudukça heyecanlanıyordu. Diğer zarfı merak ederek daha da aşağı indi. Onda da şöyle yazıyordu. Bu oruç havasın orucudur. Herkese bağlamaz. Havasın orucu varlıkta mutlak tasarruf sahibi olan hakkı fark etmek ve kavramak suretiyle Allah dışında bir varlık, Allah'ın tasarrufu dışında tasarruf görmekten insaktır, faili, hakiki Allah'tır, Allah dediğini yapandır, yaptığından sual olmaz. Müşahedesi havasını orucunda esastır. Bu müşahedeyi kaybetti anda bulunduğu mertebenin orucumu bozmuş olur. Delikanlının aklı karıştı biraz ama yüreğine deumut doldu. Güneşin karanlık bir gecenin ardından doğuşu gibi bir umut. Kuyunun dışına çıktı, heyecanla hadi götür beni o zata bu işin sonunu merak ediyorum dedi. Birlikte yola koyuldular. Delikanlı bin bir düşünceyle vardı merak ettiği zatın yanına. Biraz bekledikten sonra içeri buyur edildiler. Ben de seni bekliyordum evlat anlat bakalım dedi yaşlı zat. Efendim aslında ne aradığımı neye gittiğimi bilmeden çıktım yola. Fakat annemin gelirken bana Ramazan'ı da getir değişi yoluma yön verdin. Bu Kardeşle karşılaştım elimde kalan son altın karşılığında beni bir kuyuya götüreceğini ve kuyuya indikçe zarflar ile karşılaşacağımı ayrıca o zarfları alıp size getirmemi söyledi diyebildi delikanlı. Ver bakalım zarfları dedi yaşlı zaat ve okumaya görüyordum bitirdikten sonra gözlerini belli belirsiz bir tebessümle delikanlıya dikti, sonra başını önüne eğdi ardından tane tane ve dikkatlice şunları söyledi. Evlat verdiğin altın isteğine ulaşma yolunda verdiğin dünyalığındır, devamı da gelsin dilerim altın elinde olsun fakat gönlüne girmesin gerektiğinde elin titremeden verebilesin. Aslında sende girdiğin o derin kuyu gibisin kendi içine doğru indikçe farklı keşifler yaparsın. Lakin ipsiz inilmez hiç bir kuyuya. İlk bulduğun zarf herkesin görebildiği bir yerdeydi. Herkesin bildiği şeylerden bahsediyordu, ikincisi İnsanların merak edip de en azından biraz eğilmeleri belki biraz sarkmaları gereken bir yerdeydi. Ora da yazarları sadece araştıranlar emek verenler bulabilirdi. Diğeri ise artık daha bir an evvel kavuşman gereken hakikatti. Şimdi gelelim annenin isteğine Ramazan bir rahmettir. Kuyudaki Yusuf'larınızın iniyişlerini işitmiyor musunuz? İşte size bir fırsattır Ramazan. Rahmetinin coştuğu ayı Ramazan. Görün ki sadece siz yoksunuz yetimler, acizler fakirler var bu dünya. Verin ki yaklaşın bana nefsinizden verin, kendinizden verin. Oruç tutun ki artık yemekten düşünemeyen beyinleriniz biraz tefekküre yönelsin. Beyniniz bedeninize harcadığı enerjiyi idrak etmeye yönelsin. Ağzınızla yaptığınız zikirlere kalbiniz hiç olmazsa biraz kulak versin, delikanlı gözlerinden gayri ihtiyari akmaya başladı, zor konuşarak annem bana Ramazan derken diyebildi gerisini getiremeden hıçkırıklara boğuldu. Evet evlat dedi zat, annem Ramazan derken Allah'ın Rahmetini kast ediyordu. Diyiyim ki Ramazan onun bir rahmetidir diyeyim ki kullara bir hediyesidir niçin ateşten kurtulmaları kendi özelliği görmeleri fark etmeleri gafil bir gönülle dolaşmamaları için. Hem zaten tekten bahsediyoruz. Hayda o anda o delikanlı biraz kendine gelir gelmez, müsaadenizle efendim gidip anneme varım hepsini bir bir anlatın sizi tekrar görmeye mutlaka geleceğim diyerek izin aldı ve yola koyuldu. İçindeki heyecan gittikçe artıyordu. Biraz sonra köyüne varacak annesini hasretle kucaklayacaktı. Yaklaştığında evin önünde bir kalabalığın toplanmış olduğunu gördü. İçine bir ateş düştü delikanlının, önemsemek istemedi bu hissini, elinin tersiyle iter gibi yaptı ya hey ha dağlara düşse yerle bir olurdu. Koşarak eve vardı annesi beyaz çarşaflara bürünmüş vaziyette yerde yatıyordu. Mekanın, yolunu yangın yerine döndü fakat alan Allah'tı, takdir eden Allah'tı ne denilebilirdi ki, yüreği burkan o acı kaçınılmaz olsa da, boyun bükmek razı olmak lazımdı. Öyle işte sarıldı ki annesine görenlerin içine de yangın olup anam dedi ardından. Nereye gittin ben sana Ramazan'ı getirdim. Sonra bir veda duydu kulaklarıyla yol arasından bir yerden. Sen Ramazan'ın kokusunu, rengini getirmiştin evlat, ben bizzat kendisine gittim evlat.


Son zamanlarda oldukça popüler ve güzel olan bu Hikaye oldukça fakir olan bir çiftin yeni doğan kız çocukları Rapunzeli yaşlı bir cadıya vermek zorunda kalmalarını konu edinen etkileyici bir kız masalı. Bir zamanlar ülkenin birinde, yaşayan bir karı koca varmış. Çocukları yokmuş ama bir kız çocuğu sahibi olmayı çok istiyorlarmış. Aradan çok uzun bir zaman geçmemiş ki kadın bir bebek beklediğini fark etmiş. Bir gün pencereden komşu evin bahçesinde ekilmiş çiçeklere ve sebzelere bakarken özel olarak ekilmiş ve ismi Rapunzel olan güzel marullara takılmış. O anda adeta büyülenmişçesine o marulları yemekten başka bir şey düşünemez olmuş. Şu evin bahçesindeki marullarından yiyemesem ölürüm. diye düşünen kadın, yemeden içmeden kesilerek, zayıfladıkça zayıflamış. Karısında son günlerde değişiklik olduğunu gören adam, karısının canının o marulları yemeyi istediğini öğrenince, ne kadar endişelense de karısına hiç belli etmeden o marullardan kopartıp getireceğine söz vermiş. Ama bu çok tehlikeli olur biliyorsun. O ev, çok güçlü bir cadıya aitmiş bahçesi de yüksek duvarlarla çevrili kimsenin girmeye cesaret edemediği bir bahçe. demiş. Ama adam o marulları eşine getirmeye kararlıymış. Ertesi gün akşam saatlerinde tüm cesaretini toplayan adam, yandaki evin bahçe duvarına tırmanarak, bahçeye girmiş ve bir avuç marul yaprağı kopartarak eve getirmiş. Karım o marullardan yemezse, hastalanacak ve belkide bebeğimizi doğuramayacak lütfen, gitmeme izin verin. Kadının kocası bu şartı kabul etmese başına gelecekleri biliyordu. Nasıl olsa bir yolunu bulur doğacak çocuğumu vermem düşüncesiyle, hemen kabul etmiş. Aradan bir kaç ay gibi bir süre geçtikten sonra ailenin çok güzel bir kız bebekleri olmuş. Onun adını da Rapunzel koymuşlar. Aradan bir kaç yıl geçtikten sonra adamın çocuğu getirmediğini gören cadı, hemen onların evine giderek, Rapunzeli aileden zorla almış. Çaresiz kalan aile korkusundan ne yapacaklarını bilemiyordu. Cadı Rapunzeli bir ormanın ortasında yüksek bir kuleye yerleştirerek ona çok iyi bakıyordu. Rapunzel Onaltı yaşına gelince dünyalar güzeli bir genç kız olmuştu. Bu kulenin hiç merdiveni yokmuş, sadece en tepesinde küçük bir penceresi varmış. Cadı bu dünyalar güzeli kızın sarı saçlarını o yaşına gelene kadar hiç kesmemiş, onu her ziyarete gittiğinde aşağıdan seslenirmiş. Rapunzel, Rapunzel, uzat altın sarısı saçlarını ben geldim. dediği zaman Rapunzel uzun örgülü saçlarını pencereden uzatır, cadıda onun saçlarına tutuna, tutuna yukarı tırmanırmış. Bir gün avlanmak için ormanda dolaşan bir prens, uzaklardan gelen güzel sesi duyunca: Ne kadar da güzel bir ses bu böyle diye düşünerek Atını sesin geldiği yöne doğru sürmüş. Rapunzel'in yaşadığı kulenin önüne varınca kuleye tırmanmak için etrafına bakınmış ne merdiven, nede başka bir şey varmış. O güzel sesin büyüsüne kapılan Prens, her gün kulenin altına gelip, yukarı çıkmak için çareler düşünmeye başlamış. Bir akşam yine kuleye yaklaşırken uzaktan kulenin altında bekleyen cadıyı fark etmiş, Cadı: Rapunzel, Rapunzel, uzat altın sarısı saçlarını ben geldim. deyince, kız altın sarısı saçlarını aşağı uzatmış ve cadı yukarı tırmanmış. Bunu gören Prens, ertesi gün hava kararırken kulenin altına giderek, etrafa bakınmış, kimse olmadığından emin olduktan sonra, sesini değiştirerek: Rapunzel, Rapunzel uzat altın sarısı saçlarını, ben geldim. demiş. Kız saçlarını aşağı bırakmış o saçlara tutunan prensi, kuleye çıkmış. Prens Benden korkmanız için neden yok, şarkı söylediğinizi duydum ve sesinize aşık oldum, sesin sahibini görmek istedim. demiş. Prensin sözleri Rapunzelin çok hoşuna gitmişti. O andan itibaren artık ondan korkmuyormuş, bir süre her şey yolunda gitmiş ve cadı olanları hiç fak etmemiş. Prens her gün kuleye çıkıyor, Rapunzeli hiç yalnız bırakmıyordu. Bir gün aşık olduğu altın saçlı kıza evlenme teklif etmeye karar vermiş. Prens: Benimle evlenir misiniz.? demiş. Rapunzel, utanarak da olsa yakışıklı Prensin teklifini kabul etmiş. Ancak beraber o yüksek kuleden nasıl aşağı ineceklerini bilmiyorlarmış. O anda prensin aklına parlak bir fikir gelmişti. Her kuleye gelişinde yanında kumaş parçaları getirmeye başlamış. Rapunzel'de onları birbirine ekleyerek kumaştan bir merdiven yapıyormuş. Fakat bir gün büyük bir hata yapıp, ağızından bir cümle kaçırmış. Cadı: Hangi Prens, hangi Prens! diye sormuş sonra da olanların farkına vararak ona bağırmaya başlamış. Beni nasılda aldattın oysa ben seni dünyanın kötülüklerden korumaya çalışıyordum. demiş öfkesini alamayan cadı. Bu seferde makasla onun altın sarısı güzelim saçlarını kesivermiş. Sonrasında da onu çok uzaklarda bir çöle göndermiş. O gece cadı kulede kalıp, prensi beklemiş. Bir süre sonra bir erkek sesi duymuş: Ben geldim, uzat o altın sarısı saçlarını. demiş. Cadı Rapunzel'in kestiği saç örgüsünü uzatmış aşağı. Prens başına geleceklerden habersiz bir şekilde yukarı tırmanmış. Kuleye çıkınca cadıyla karşılaşan Prens, sevdiği kızın başına kötü bir şey geldiğini anlamış. Cadı onun üstüne doğru yürüyünce, geri çekilen Prens, kulenin penceresinden aşağı düşmüş. Kulenin altındaki çalılar sayesinde, hayatta kalmayı başarmış ama çalıların dikenleri gözlerine batığı için artık hiç bir şey göremez olmuş. Prens gözleri kör bir halde, kaybettiği sevgilisi için göz yaşları dökerek, ormanda dolaşıp durmuş. Ormanda bulduğu bitkiler ve yabani meyvelerle karnını duyuruyormuş, o kadar uzun yollar yürümüş ki sonunda bir gün Rapunzel'in yaşadığı çöle varmış. Hiç beklemediği bir şey olmuş uzaklardan şarkı söyleyen tatlı bir ses duymuş. Sesin sahibini hemen tanımış tabi. Rapunzel, prensin sesini tanımıştı. Hemen ona doğru koşmaya başlamış. Sonunda bir birlerine kavuşmuşlardı. Birbirlerine sarılarak mutluluk göz yaşları dökmüşler. Rapunzel'in göz yaşları Prensin gözlerini ıslatmış ve birden bire bir mucize gerçekleşmiş, Prensin gözleri açılmış. Yeniden görmeye başlamış. İkisi sevinçle yola koyulmuşlar ve Prensin ülkesine gitmişler, orda halk onları sevinçle karşılamış. Bir ömür boyu çok mutlu yaşamışlar. Bir çocukları olmasını isteyen bir karı kocanın nihayet dilekleri gerçekleşmiş, bir kız çocukları olacaktı. Kadın büyücü olan komşusunun bahçesinde olan özel bir marul türü olan rapunzel marulunu gördüğü günden itibaren onu yeme arzusuyla hastalanmıştı. O durumu öğrenen kocası gizlice komşunun bahçesine girerek marulları yaptıktan sonra büyücü kadına yakalanmış, doğacak çocuğunu büyücü kadına verme şartıyla evine dönebilmişti. Çocukları olunca büyücü kadına vermek istememişler o nedenle büyücü bir süre sonra kız çocuğunu onlardan zorla alarak ormanda inşa ettiği kuleye kapatmış. Büyüyerek genç ve güzel olan kızın altın gibi parlayan uzun saçları varmış. cadı kulenin önüne gidince kızın saçlarını aşağı sarkıtması üzerine saçlara tutunarak kuleye çıkılabiliyordu. Bir gün bir prens rapunzeli görerek aşık olmuş onu kurtarmak için planlar yapmıştı. Durumu öğrenen cadı rapunzeli uzak bir yere göndermiş prensin de kör olmasına sebep olmuştu. En sonunda tesadüfen birbirini bulan prens ve rapunzel, sağlığına kavuşarak mutlu bir yaşam sürmüşler. Masal ile ilgili Merak Edilen Sorular. - Rapunzel saçlarını neden uzattı: Saçları ok güzel olan kızın saçlarını kuleye tırmanmak için kullandığından cadı onun saçlarını hiç kesmemişti. - Rapunzel kulesi gerçek mi: Günümüzde Kral Alfred'in içerisinde bir yazıtı bulunan ve içinde 205 basamağı olan döner merdivenli kulenin Rapunzel hikayesine konu olan kule olduğu varsayılmaktadır. - Rapunzel'in yazarı kimdir: Ünlü Alman Edebiyatçı ve yazar Grimm kardeşler den Jacob Grimm ve Wilhelm Grimm tarafından derlenerek yayımlanmıştır. - Rapunzel gerçek hikayesi: Bu hikaye evvel zamanda yaşanan bazı üzücü olayların ilham kaynağı olması üzerine olayların yumuşatılarak öykü edilmesi sonucu oluşmuş bir kurgusal hikayedir. - Rapunzel saçı kaç metre: Ünlü masal kahramanı Rapunzel'in saçlarının 16.7 metre uzunluğunda olduğu varsayılmaktadır. - Rapunzel ne zaman yazıldı: Ünlü alman Kardeşlerin 1812 yılında yayınladığı bu masal'ın gerçekte ne zaman yazıldığı bilinmemektedir. - Rapunzel hikayesi nerede geçiyor: Bu güzel hikayenin Almanya'da bulunan Mosel Nehrinin kıyısındaki Cochem'de yaşanan bazı olaylar sonucu ortaya çıktığı rivayet olunuyor. - Rapunzel hangi bitkinin bir türüdür: Çok özel bir marul türü olan ve rampion olarak adlandırılan bir marul türüdür. - Rapunzel masalı hangi ülkenin: Grimm Kardeşler tarafından kaleme alınan bu hikaye Almanya'da meydana gelmiştir. - Rapunzel hikayesinin ana fikri nedir: Fakir bir karı kocanın yıllardır olmasını istedikleri çocuklarını, gücünü kullanarak onlardan alınması ve onun mutluluğuna engel olunması üzerinde durulmuştur. O yüzden her ne olursa olsun, başkalarının mutluluğuna engel olunmaması aksine onların iyilikleri için gayret edilmesi gereklidir. - En uzun saçlı kadın kaç metre: Dünya'da Rasta-Rapunzel ismiyle tanınan 50'li yaşlardaki ABD'li bir kadının saçlarının uzunluğunun tam olarak 16.7 metre olduğu, ağırlığının ise 19 kg olduğu bilinmektedir. - Dünyanın en uzun saçlı kızı kim: Günümüzde en uzun saçlı kız unvanını İzmirli Pelin Özdemir almıştır 12. 15 metre uzunluğundaki saçıyla görenleri adeta şaşırtıyor. Rapunzel böyle değildi. Dış mihraklar iş başında. mükkemel olmuş keşke benim sevgilimle de öyle biRşey olsaydı. Rapunzel masalına bayıldım gerçekten. Mükkkemel ötesi bir hikaye. acaba seninle hangi başka özelliklerimiz benziyorum 1} ikimizde kitap okumasını çok seviyoruz.


Rüzgaroğlu masalı, Gökyüzü krallığında yaşamakta olan bir kraliyet ailesi varmış. Bu ailenin kralı ay kraliçesi ise güneşmiş. Bu kraliyette yaşayan bir de rüzgar ve oğlu varmış. Rüzgar kralın baş muhafızıymış. O nereye giderse o da yanında gidermiş. Ancak uzun yıllar kral ile yoldaşlık eden rüzgar artık tahta kralın oğlu olan Ayoğlu geçeceği için görevini bırakması gerektiğini biliyormuş. Bu sırada Ayoğlu ile Rüzgaroğlu'da çocukluktan beri çok yakın arkadaşlarmış. Ayoğlu tahta çıktığında hemen ilk işi tıpkı babası gibi arkadaşı Rüzgaroğlu'nu baş muhafızı yapmak olmuş. Birlikte çok iyi işler yürüten bu iki arkadaşın bir gün Ayoğlu için eş seçmeye uzak diyarları gitmesi gerekmiş. Birlikte yola koyulan iki arkadaş en sonunda gitmeleri gereken ülkeye ulaşmışlar. Çok yorgun olan Ayoğlu ile Rüzgaroğlu gördükleri ilk evin kapısını çalmışlar. Kapıyı yaşlı bir teyze açmış. Tanrı misafiri olduklarını onları bir gece misafir edip edemeyeceğini sormuşlar. Kadın hemen bu iki genci evine almış. Onlara sıcak çorba ve biraz ekmek vermiş. Bu sırada odaya sapsarı saçları olan güzel bir kız girmiş. O sırada Ayoğlu ve Rüzgaroğlu ikisi de bu kıza tutulmuşlar. O gece yattıklarında Ayoğlu kızı çok beğendiğini ve onunla evlenmek istediğini söyleyince ise Rüzgaroğlu arkadaşına hiçbir şey diyememiş. Sabah olup niyetini kızın annesine açan ayoğlu aslında bir kral olduğunu anlatmış ve kızını kendisi ile evlenmesi için izin vermesini istemiş. Kadın bu habere çok sevinmiş hemen kabul etmiş. Kızı da yanlarına alarak ülkelerine geri dönen bu iki arkadaş düğün hazırlıklarına başlamış. Ancak bu sırada üzüntüden Rüzgaroğlu çok hastalanmış. Ayoğlu'nun nişanlısı da ondan pek hallice değilmiş. Ayoğlu bir tuhaflık olduğunu anlayınca arkadaşı ile konuşmuş. Artık arkadaşından bu sırrı saklamak istemediği için anlatmış. Arkadaşının anlattıkları prensi çok üzmüş. Hemen nişanlısının yanına giderek ona da derdinin ne olduğunu sormuş. Kızda artık saklamaması gerektiğini düşünerek anlatmış. Ayoğlu en yakın arkadaşı ve sevdiği kızın birbirlerine aşık olduğunu öğrendiğinde arkadaşının daha fazla mutsuz ve hasta olmaması için hemen bir plan yaparak kendisi için hazırlana düğün gününde aslında Rüzgaroğlu ile sevdiği kızı evlendirmiş. Rüzgaroğlu masanın konusu sevdiği kızdan sırf arkadaşı Rüzgaroğlu'nun daha fazla mutsuz olmasına göz yummayarak vazgeçmesi ve arkadaşı ile kızı evlendirmesidir. Masal oku, Rüzgaroğlu masalının ana fikri ise gerçek arkadaş olan iki kişinin ilk önce Rüzgaroğlu'nun arkadaşı mutlu olsun diye sevdiği kızdan vazgeçmesi daha sonra ise Ayoğlu'nun arkadaşı için sevdiği kızdan vazgeçerek ikisini evlendirmesidir. Rüzgaroğlu masalından çıkarılabilecek dersler ise gerçekten dost olan iki arkadaşın birbirleri için fedakarlık yapması gereken durumlar olabileceği ve bu durumlarda kendimizi düşünmek yerine dostumuzu düşünmememiz gerektiğidir.


Bir varmış bir yokmuş. Evvel zaman içinde kalbur saman içinde güzel mi güzel bir ülke varmış. Bu ülkede yaşlı bir adam oğlu ve atı ile birlikte yaşarmış. Atı çok güzelmiş. O kadar güzelmiş ki, bir gün sultan atını satın almak istemiş. Adam atını çok sevdiği için satmaya yanaşmamış. Acele karar vermeyin. Bekleyelim bakalım neler olacak? Ne olacağını ancak Allah bilir. Köylüler adamın bu sözlerine gülmüşler. Aradan birkaç gün geçmiş. Kaybolan at 15 atla birlikte çıka gelmiş. Meğer at kaybolmamış, dağlara gitmiş ve gelirken vahşi atları da beraberinde getirmiş. Sen haklı çıktın, demiş köylüler. Şimdi bir sürü atın oldu. Onları satıp zengin olabilirsin. Acele karar vermeyin, demiş yine ihtiyar adam. Bekleyelim bakalım neler olacak? Neler olacağını ancak Allah bilir. Bir hafta sonra vahşi atları terbiye etmeye çalışan adamın oğlu attan düşmüş ve ayağını kırmış. Bu sefer de köylüler. Birkaç hafta sonra komşu ülke onlara savaş açmış. Sultan ülkenin gençlerini askere çağırmış. Yaşlı adamın oğlunun ayağı kırık olduğu için savaşa gidememiş. Acele karar vermeyin, demiş. Kimin ne olacağını ancak Allah bilir. Köylüler yaşlı adama hak vermişler. Olayları karşısında sabırlı davranmanın doğru olduğuna karar vermişler. a) Neler olacağını ancak Allah bilir.


Bir zamanlar zengin mi zengin bir bey vardı. İşte o beyin düzinelerle kölesinden yalnızca birisiydi lokma. Derisinin siyahlığı aksine tüm aydınlığını içinde saklamıştı sanki. Diğer kölelerinse tenleri beyaz içleri karaydı. Ne Lokman'ın hikmetli sözleri ne de onun ağır başlılığı ilgilerini çekmez, bildiklerinden geri durmazlardı. Sürekli yapmaları gereken işlerden kaytarmaya çalışıp zamanlarını efendilerinin malı kendilerinin olsa neler yapacakları hakkında fikir üretmekle geçirirlerdi. Lokman'ı anlamak bir yana, ondaki farklılıktan rahatsız dahi olurlardı. Karanlığın ışıktan rahatsız olmadığı görülmüş, duyulmuş şey midir. Hem rahatsız olurlar, hem de fırsat buldukça lokmanı efendilerinin gözünden düşürmek için arkadaşlarına olmadık düzenler kurar, akla gelmedik yalanlar uydururlardı. -Ey kerem sahibi hepimizi imtihan et, bizlere fazlasıyla sıcak su içir ve ondan sonrada büyük bir sahraya götür bizi. Sen atına binip bizi yayan olarak nefesimiz kesilinceye kadar bizi koştur. O zaman sana bu kötülüğü yapan kimdir gör ve hakkın hakikatin işlerini seyret. Efendinin Lokmanın bu fikrine aklı yattı. Zaten Lokman'ın yapmayacağını biliyor lakin aklına diğerlerinin suçunu ispatlayacak çare gelmiyordu. Herkesi topladı getirilen sıcak suyu içmelerini söyledi. Hepsi korkudan çaresiz denileni yaptılar. Sonra onları ovalarda kovalamaya başladı. Koşturdu takatleri kesilinceye, içleri dışlarına çıkasıya kadar koşturdu. Nihayet yorulup, başları dönüp kusmaya başladılar. İçtikleri su, yedikleri meyvelerin hepsini çıkartmalarına sebep oldu. Lokman'ın diğerleri gibi içi bunaldı o da kustu fakat karnından sadece halis su geldi. Hakikatin karşısında hiçbir yalan gerçeğin yerini alamaz. Durumu kurtarmak için söylenen yalanlar gün gelir bize yüz karamız olu verir. Kıyamet gününde de işte böyle bütün sırlar aşikar olacak bilinip, görülecek. Umut edilir ki Set-tar olan Rabbim nasıl dünyada kulunun günahını yüzüne vurup onu rezil etmediyse. O mahşer gününde de rahmetiyle yüz karalıklarını gönül aydınlığına çevirip, aciz olan kulunu sevindirsin.


İki samimi arkadaş olan olan farelerden birinin şehirde, diğerinin köyde yaşamaktadır. Bu farelerin birbirine ziyaretlerini konu edinen güzel bir fare masalı. İyi okumalar. Evvel zaman içinde şehirde yaşayan küçük bir fare varmış. Bu fare köyde yaşayan arkadaşının fotoğrafını bulmuş, ona ziyarete giderek sürpriz yapmaya karar vermiş. Şehir Faresi: Iyy burası gerçekten çok kötü kokuyor pis çiftlik hayvanlarının kokusu bu, yakında arkadaşımın evini bulacağım. diye söylenmiş. Bir süre gezindikten sonra, sonunda arkadaşının evini bulup, kapısını çalmış. Arkadaşı kapıyı açınca; Merhaba benim sevgili arkadaşım. demiş. Ne güzel sürpriz!! Köyümüze hoş geldin sevgili arkadaşım. Beni ziyaret etmek için şehirden ta buraya kadar geldiğin için memnun oldum. demiş. Arkadaşlar bir süre konuşmaya devam etmişler. Bir süre sonra Tarla faresi: Çok uzun bir yoldan geldin, yorulmuş olmalısın. Neden gidip yıkanmıyorsun. Bu arada bende sana gidip bir şeyler hazırlayayım. demiş. Şehir faresi ellerini yıkarken Tarla faresi' de Madem öyle, gidip de biraz taze sebze çıkarayım! demiş. Bu arada ellerini yıkayan şehir faresi bütün suyu bitirmiş. Suyun akmadığını görünce de; Ne kadar da az su varmış! Benim şehrim çok daha iyi. diyerek dışarı çıkmış. Bu arada yiyecek bir şeyler hazırlayan köy faresi, arkadaşını dışarı çağırarak Senin için güzel bir yemek hazırladım. demiş. biraz tatlı patates, taze kırmızı pancar ve turp hazırlamıştı. Yanında taze süt de varmış. Köyde oturan fare: Neden şöyle oturmuyorsun? diyerek misafirine servis yapmış. Köy faresi arkadaşını etkilemek için çok uğraşmış ama başarılı olamamıştı. Yemekten sonra, ona çiftliğini göstermeye karar vermiş. Köy faresi: Onlar taze bezelye demiş. Ardından ıslak gübrenin yanına gelmişler. Şehir faresi: Çok memnun olacağından eminim. demiş. Sonrada şehre geri dönmek için çantasını hazırlamaya başlamış. Hazırlıkları bitince: Gitme zamanım geldi. Teşekkür ederim. Harika bir zaman geçirdim! Yakında şehirde görüşürüz. demiş. Fareler birbirine sarılmış ve el sallamışlar. Bir aç gün sonra köy faresi, şehir faresini ziyaret etmek için çantasını toplayarak yola çıkmış. Köy faresi: Oww bu ne gürültü böyle! derken nihayet şehir faresinin evine ulaşmış. Köy faresi: Teşekkür ederim, yaşam sitilin beni gerçekten çok etkiledi. Galiba burada seninle kalacağım. Yemeğe başlar başlamaz uşak geri gelmiş. Elinde onları kovalamak için bir sopa varmış. Şehir faresi: Çabuk kaç saklanmalıyız! demiş ama bundan da çok utanmış. Sonrada Merak etme arkadaşım o gider gitmez yemeğimizi yiyeceğiz. Gel her türlü yiyeceği bulabileceğin bir yer gösterim sana. Masa boşalana kadar dışarıda yürümeye karar vermişler. Büyük şişko bir kedi bir dakikaya kalmaz gider. Sessizce bekleyelim. demiş. Kedi gittikten sonra marketin içine girmişler. Köy faresi tuhaf bir şey görmüş. Buda ne böyle? diye sormuş. Kendi bahçemde aldığım taze yiyecekleri yemeyi tercih ederim. Güzel yemekler için korku duymayı istemiyorum. Lüks bir hayatın içinde sağa sola koşuşturmaktansa basit yaşamayı tercih ederim. demiş. Böylece küçük köy faresi evine dönmüş ve hayatının sonuna kadar orada kalmış.


Yüksek yüksek apartmanların her yeri kapladığı bir şehirde Merve isminde şirin mi şirin bir kız yaşardı. Merve çok şanslı bir kızdı. Çünkü tek katlı ve bahçeli bir evde oturuyordu. Bahçede de çeşit çeşit ağaçlar, çiçekler vardı. Merve, bahçelerini çok severdi. Yaz geldiğinde bütün gününü bahçede geçirirdi. Arkadaşlarıyla oyunlar oynar, babasının yaptığı salıncağa binerdi. Kışın ise her tarafı kaplayan kar, bahçeye ayrı bir güzellik katardı. Salıncak, posta kutusu, bahçenin çitleri beyaza boyanırdı. Tabi ağaçlar da yağan karın etkisiyle bembeyaz olurdu. Merve, işte böyle bir kış günü, uyanır uyanmaz pencereye koştu. Dün akşam, babasıyla birlikte yap- tiklan kardan adam yerinde duruyordu. Yüzü pencereye dönüktü, sanki Merve'ye gülümsüyordu. Ellerini çırparak yaşasın dedi. Merve çok sevinmiş çünkü kardan adama bir şey olacak diye ödü kopuyormuş. Gece yağan kar, resimlerdeki gibi bir manzara oluşturmuştu. Kardan adamın çevresi karla dolmuş, etraftaki ayak izleri kaybolmuştu. Kardan adam bahçeye gökyüzünden inmiş gibiydi. Daha önce kitaplarda okumuş, filmlerde izlemişti. Geçen yıllarda başkalarının da yaptığını görmüştü. Beeen, diye bağırmıştı. Çok uğraşmışlardı kardan adamı yapmak için. Önce küçük bir kartopu yapmıştı babası. Sonra birlikte onu yuvarlaya yuvarlaya kocaman bir gövde elde etmişlerdi. Sonra kafasını ve ardından da ellerini yapmışlardı. Burnu için kocaman bir havuç takmışlardı. Kaşlar, gözleri ve ağzı için kestane kullanmışlardı. Sanki bir ceketi varmış gibi büyük büyük düğmeler yapmışlardı. Düğmeler de kestanedendi. Gece dışarısı çok soğuk muydu? Gerçi kardan adamlar üşümez ki! Seni sıkı da giydirdik. Yok yok üşümedin, biliyorum. Hem üşüsen böyle gülümsemezdin. Merve, o sabah kahvaltısını büyük bir mutlulukla yaptı. İçi kıpır kıpırdı. Bir an önce okula gitmek ve herkese kardan adamı anlatmak istiyordu. Az sonra servise binmek için annesiyle birlikte dışarı çıktılar. Servis geldiğinde Merve, annesinin yanaklarına bir öpücük kondurdu. Sonra dönüp kardan adama el salladı. Kendisini bekleyen servis şoförüne ve arkadaşlarına günaydın diyerek arabaya bindi. -Mutlu. Evet, kardan adamının ismi Mutlu olmalıydı. Defol, pis serçe! Ne istiyorsun Mutlu'dan? Serçe, Merve'nin sesini duyar duymaz havalanıp yakındaki bir ağaca kondu. Merve serçeye çok kızmıştı. Bir kartopu attı serçeye, bir daha, bir daha. Serçenin gitmeye hiç niyeti yoktu. Her kartopu geldiğinde biraz havalanıyor, sonra tekrar aynı ağaca konuyordu. Güzel kızım, ben akşam yemeğini hazırlıyorum. Hem kardeşin de var onu yalnız bırakamayız. Baban geldiğinde ona anlat, o gerekeni yapar, diyerek Merve'yi teselli etti. Merve de bu durumu babasına anlatmaya karar verdi. O, elbette serçeye iyi bir ceza verecekti. Çünkü güzelim kardan adamını bozmaya kimsenin hakkı yoktu. Merve, babasının gelmesini sabırsızlıkla bekledi. Arada bir de pencereden bakıyordu. Serçe, kardan adamın etrafındaysa dışarı fırlıyor, serçeyi kovuyordu. Serçe de her seferinde aynı ağaca uçuyor, orada Merve'nin gitmesini bekliyordu. Çok geçmeden babası geldi. Her zaman yaptıkları gibi sofranın kurulması için annesine yardım ettiler. Sofraya oturduklarında Merve, hemen olayı babasına anlatmaya başladı. -Hımm, kovalım öyle mi, diye sordu Merve'ye. Ardından da ekledi: Yemekten sonra bahçeye çıkıp bakalım şu yaramaz serçeye. Merve, babasının konuşmalarından çok da mutlu olmadı. Yaramaz, hırsız bir serçe onlara ait bir şeyi çalıyordu işte. Her şey açıkça ortadaydı. Mecburen yemeğin bitmesini bekledi. Yemekten sonra babasıyla birlikte bahçeye çıktılar. Doğruca kardan adamın yanına gittiler. Gerçekten de kardan adam pek iyi durumda sayılmazdı. -Babacım, bakma sen o hain serçenin ortalarda olmadığına. Bizim geldiğimizi görünce kaçmıştır. Uçup hep şu ağaca konuyor, dedi. Babası kafasını kaldırıp serçenin konduğu ağaca uzun uzun baktı. Bir yandan da yine yemekteki gibi gülümsüyordu. Sonra Merve'yi kucağına aldı. Sana parmağımla işaret ettiğim dala iyi bak, dedi. Merve, babasının gösterdiği dala dikkatle baktı. Dalda çok da iyi durumda olmayan bir kuş yuvası duruyordu, Üstelik yuvada bazı kıpırtılar da vardı. Ama Merve bunların ne olduğunu tam göremedi. Dur, ben söyleyeyim. İnsanların birbirleriyle sorun olmadan yaşamalarının yolu saygıdır. -Yaşama hakkına saygı göstermek. Hem sadece insanlara değil. Bu dünyayı paylaştığımız bütün canlılara da saygı göstermeliyiz. Kardan adamı ne kadar sevdiğini görüyorum. Ama o bir gün eriyip gidecek. Oysa o serçe capcanlı, yaşıyor. Biliyorsun, dünya da insanlardan başka canlılar var. Bizimle birlikte bitkiler ve hayvanlar da yaşıyor. Bahçemizde ağaçlar var, yaz geldiğinde çiçekler de oluyor. Onların olmadığı bir dünya düşünsene, dedi. Merve bir an bahçedeki ağaçların ve çiçeklerin, hele hele ormanların olmadığını düşündü. Sadece taş ve beton... Ne kadar kötü bir şey olurdu bu. Peki, hayvanların da olmadığını düşün. Kediler yok, köpekler yok, koyunlar, kuzular yok. Merve ellerini çırparak: Her gün babacığım, her gün, dedi, sevinçle. Hemen odasına koştu. Oynamak için kullandığı tabaklardan birini getirdi. Bu da serçenin yemek tabağı olsun, dedi. Ben her gün bu tabağa yiyecek koyar, penceremin önüne bırakırım. Serçe de gelip yemeğini yer, hem yavrularına da götürür. Babası, Merve'nin serçe hakkındaki fikrini değiştirmesine memnun oldu. Ah, evet babacığım hemen gidiyorum, diyerek hızla mutfağa yöneldi. Serçenin hakkı anneciğim, serçenin hakkı, dedi Annesi, Merve'nin kızgınlığının ve üzüntüsünün geçip böyle olumlu düşünmesine çok memnun oldu. Evet, anneciğim. Babam öyle bir güzel anlattı ki! Hayvanların da yaşama hakkı var ve biz buna saygı göstermeliyiz. Hem biliyor musun o serçe de senin gibi bir anne, dedi. -Sen hiç merak etme! Yarın seni çok daha güzel yapacağım. Söz veriyorum, dedi. Ertesi gün ve sonraki gün tatildi. Merve uyandığında yine bir önceki gün olduğu gibi pencereye koştu. Tabak olduğu gibi duruyordu. Serçe de ortalarda yoktu. Mutlu da dün gece bıraktıkları gibi kestanelerin birçoğu düşmüş bir halde bahçenin ortasındaydı. -Babacığım, tabak olduğu gibi duruyor, dedi. -Olsun, ilk günden hemen üzülme. Anne serçenin mutlaka dikkatini çekecektir. Hem kahvaltımızı yapalım sonra seninle biraz işimiz var, dedi. Al bakalım bunlar da benim sana hediyem olsun, dedi. -Babacığım o yaptığımız ilk kardan adam. Onu yaptığımız için çok mutlu oldum. Ama ismini gülümsediği için Mutlu koymuştum, dedi. Babası: Merak etme, kömürlerine kavuşunca yine gülümseyecek, diye takıldı Merve'ye. Merveciğim, bu da anne serçe ve yavrularının yeni evi olacak, dedi. -Evet anneciğim. Anne serçe de mutlu olacak, Mutlu da mutlu olacak. İkisi de bu cümleye güldü. Merve arkasını döndüğünde ona gülümseyerek bakan babasını gördü. Haydi bakalım biz bir kenarda duralım. Birazdan anneleri gelir, dedi, Gerçekten de anne serçe az sonra geldi, Yuva yerinde değildi. Beğendin mi, diye sorunca da koşarak babasına sarıldı. Babacığım sana çok teşekkür ederim. Birincisi Mutlu için, ikincisi yuva için ve en önemlisi, bir serçe de olsa başkalarına saygı göstermeyi öğrettiğin için, dedi. -Artık çevremdeki her canlıya saygı göstereceğim. Bütün arkadaşlarıma da bunu anlatacağım, diye ekledi. Merve o günden sonra tabağı her gün pencerenin önüne koydu. Bir zaman geçtikten sonra da Serçe tabaktakileri yemeye başladı. Merve o geldiğinde pencereyi açıp onunla konuşmak istiyordu, Ama serçe ilk zamanlar korktu, Merve'ye yaklaşmadı. Daha sonra anne serçe Merve'ye çok alıştı. Öyle ki sabah Merve'nin pencereyi açtığını görür görmez hemen uçup pencereye konmaya başladı. Merve de serçeyle yaşadıklarından ders çıkardı. O olaydan sonra çevresindeki herkese ve her şeye karşı çok saygılı bir insan oldu.


Sevgi perisi masalı, Çok çok uzak diyarlarda yaşayan bir Sevgi Perisi varmış. Bu peri etrafındaki herkese sevgi duygusunu verir ve onların sevmelerini ve sevgiyi hissetmelerini sağlarmış. Her gün kalkıp tüm ülkeyi gezerek içinde sevgi olmayan insanlara sevgi dağıtır ve onların mutlu birileri olmasını sağlarmış. Bir gün yaşadığı yere başka bir peri arkadaşı gelerek ona dert yanmaya başlamış. Bu peri arkadaşının yaşa aldığı ülkede kimseyi sevmeyen ve hatta sevgisizlikten herkese kötü davranan bir kral yaşamaktaymış. En sonunda peri arkadaşına da yaptığı tüm iyilikleri göz ardı ederek ceza verilmesini emretmiş. Can havliyle kendini kurtaran bu peri hemen en yakın arkadaşı Sevgi Perisine sığınmış ve her şeyi anlatmış. Sevgi Perisi arkadaşına çok üzülmüş ve aynı zamanda bu kötü kalpli kralın kalbine biraz olsa sevgi vermeyi başarırsa arkadaşını kurtarabileceğini anlamış. Arkadaşına onu kendi evinde beklemesini söyleyerek hızla arkadaşının yaşadığı bu ülkeye doğru uçmaya başlamış. Ülkeye girdiğinde etrafta kimseyi göremeyen Sevgi Perisi sonunda bir evin kapısına gelerek içeriye seslenmiş. Kapıyı açan yaşlı kadın tedirgin bakışlarla Sevgi Perisine bakmış ve kralın kötü kalpli muhafız perilerinden biri olduğunu düşünerek ağlamaya başlamış. Sevgi perisine bir şey yapmadığını ve onu krala götürmemesi için yalvarmaya başlamış. Sevgi perisi yumuşak bir sesle kadına onu krala götürmek için gelmediğini anlatmış. Yardım etmeye geldiğini ve asıl görevinin sevgi dağıtmak olduğunu anlatmış. Kadın Sevgi Perisinin anlattıklarını duyduğunda hemen içeriye davet etmiş. Sevgi Perisi kadına kralı sorarak sarayının nerde olduğunu öğrenmiş ve hemen saraya gitmiş. Sevgi perisi saraya geldiğinde etrafta siyah pelerin giymiş birçok periyi görerek yaşlı kadının bahsettiği muhafız periler olduğunu hemen anlamış. Kendisi de siyah bir pelerin bularak sarayın içinde gezip kralın odasını aramaya başlamış. Bu sırada kralın baş muhafızı Sevgi Perisi'ne doğru yaklaşarak ne aradığını sormuş. Sevgi Perisi cebinden çıkardığı bir şişe iksiri muhafıza göstererek bu iksir güç iksiri kralımız istemişti kendisine teslim etmeye geldim demiş. Baş muhafız perinin geçmesine hemen izin vermiş. Kral asık suratlı bir şekilde burada ne arıyorsun? diye Sevgi Perisine bağırmış. Sevgi Perisi ise Kralım size güç iksiri getirdim. Bu iksiri içtiğinizde sizden daha güçlüsü asla olmayacak demiş. Güce aşık olan kral ise sorgusuz bir şekilde perinin elindeki iksiri çekip almış. Bir dikişte iksiri bitiren kral ise kendisinde tuhaflık hissetmeye başlamış ve bayılmış. Sevgi Perisi ise hemen saraydan uzaklaşmış. Bir süre sonra kendisine gelen kral oldukça sevgi dolu ve güler yüzlüymüş. Durumun düzeldiğini gören Sevgi Perisi arkadaşını alarak saraya getirmiş.


Sihirli at masalı, Yıllar yıllar önce, büyük bir imparatorluğun içerisinde ekmek yapıp satarak geçinen fakir bir baba ve oğlu varmış. Bu genç, bir gün babasının zar zor geçinmesi sebebiyle başka bir yerde çalışarak eve para getirmek ve bu sayede babasını rahat ettirmek istemiş ve bir handa işe başlamış. Bu handa, tüm gün gelen misafirlere yemek ve içecek servisi yapıp, gece de tüm hanı tertemiz edermiş. Aylarca tüm gün çalışan ve hiç yorulmayan bu genç, hancının gözüne girmiş. Hancı, çok güvendiği bu genci, hanına malları getirme görevi vermiş ve bunun için de genci bir at pazarına götürerek beğendiği atı seçmesini ve ona bu iş için o atı alacağını söylemiş. -Emin misin? Bak burada çok güzel boylu poslu atlar var. Demiş. Genç, Eminim. Deyince, hancı da bu zayıf at için at satıcısına Ne kadar bu atın fiyatı? Diye sormuş. At satıcısı, bu atı bir ihtiyarın getirdiğini ve yalnızca onu satın almak isteyen kişi için şaha kalktığında bu atı satmamın gerektiğini söyledi ve bana bir kese altın verdi, bu yüzden bu atın fiyatı yok genç adama bu atı satıyorum demiş. Bunu duyan genç daha da heyecanlanarak hemen atının üzerine atlamış ve onunla gezintiye çıkmış. Bu zayıf at ile genç şehri dolaşırken, at bir anda havalanmış ve uçmaya başlamış. Genci imparatorluğun en güzel gölüne getirmiş ve genç, orada imparatorluğun genç ve güzel prensesi Yağmur'u görmüş. -Demek benimle evlenecek o temiz kalpli, hayırlı ve anlayışlı kişi sensin. -Seni buraya getiren sihirli at aslında benim. Ben, dedemden bana sihirli bir at vermesini ve sonra bu atı imparatorluğun bir köşesine bırakarak ona dokunan imparatorluğun en iyi insanını alıp yanıma getirmesini ve onunla evleneceğimi söyledim. Bir an umudumu kaybetmeye başlamıştım ama sen geldin.


Sihirli masal kutusu masalı, Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur zaman içinde çocukları çok seven bilge bir ihtiyarın sihirli bir masal kutusu varmış. Bu masal kutusu, bilge ihtiyar ona Çocuklarıma masal anlat. Deyince kendiliğinden açılır ve bilge dedenin yanına masal dinlemek için gelen tüm çocukları ışınlayarak onları masalın içerisine ışınlarmış. Tüm çocuklar sihirli masal kutusu ile ışınlandığı masal dünyasında sihirli kutunun anlattığı masalı hem dinleyip hem de canlı canlı izlermiş. Masal dünyasında kimse çocuklara zarar veremez, masal bittiğinde de tüm çocuklar kutunun içerisinden bilge ihtiyarın odasına geri dönermiş. Bu sihirli masal kutusu, hem oldukça keyifli hem oldukça heyecanlı hem de öğüt veren birbirinden güzel masallar anlatır, çocuklar da bu masalın içerisinde masalı yaşayarak çok keyifli zaman geçirirlermiş. Bu nedenle de tüm çocuklar bu masal kutusunu ve bilge ihtiyarı çok sever, her gün ihtiyarın evine masal dinlemeye gelirlermiş. Günlerden bir gün, kötü kalpli bir cadı, bu sihirli masal kutusunu öğrenmiş ve bu kutuya sahip olarak girdiği her masal dünyasından zenginlikleri çalarak geri dönebileceğini ve bu sayede de zengin olabileceğini düşünmüş. Bilge ihtiyar gece yatağında mışıl mışıl uyurken, pencerenin arkasından ihtiyarı kısa süreliğine büyüyle donduran ve kapıyı da büyüyle açarak sihirli masal kutusunu çalan cadı, süpürgesine atlayıp hemen şatosuna uçmuş. Büyünün etkisi bittiğinde uyanan ve masanın üzerinde sihirli masal kutusunu göremeyen bilge ihtiyar, her yerde onu arasa da bulamamış. Sabahında ihtiyarın evine masal dinlemek için gelen tüm çocuklar, bilge ihtiyarın kutunun kaybolduğunu söylemesi ile çok üzülmüş. Ancak tam bu sırada, o gece yürüyüşe çıktığı esnada cadıyı ihtiyarın evinin yakınlarında gördüğünü söyleyen bir kişi ile bilge ihtiyar cadının bunu yaptığını anlamış ve aklına çok iyi bir fikir gelmiş. Sihirli Masal Kutusu, yalnızca bilge ihtiyarın zihnindeki güzel masalları çocuklara anlatıyor ve onları o dünyaya götürüyormuş. Bu nedenle de cadının o kutuyu kullanamayacağını ama ona çok iyi bir ders verebileceğini söyleyen bilge ihtiyar, doğru cadının evinin yolunu tutmuş ve pencereden cadının sihirli masal kutusunu çalıştırmaya çalıştığını görmüş. Bilge ihtiyar Çocuklarıma masal anlat. Diye evin dışından bağırınca ihtiyarın sesini duyan sihirli masal kutusu açılmış ve bir anda cadıyı içerisine almış. Daha sonra bilge ihtiyar, aklından çok korkunç bir ormanda çok korkunç hayvanların olduğu ve cadıyı kovaladığını hayal edince, cadı kendisini bu masalın ortasında bulmuş ve çok korkmuş. Bir süre cadı tüm bu hayvanlardan korkuyla kaçtıktan sonra cezasını aldığını düşünen bilge ihtiyar masalı bitirmiş ve cadı geri dönmüş.


Bir varmış, bir yokmuş, evvel zamanın içinde, kalbur saman da içerisinde, kuşlar tellal iken, sincaplar berber iken, anneleri ile birlikte küçük bir kulübede yaşayan üç küçük sincap varmış. Gel zaman git zaman derken büyüyen bu küçük sincapların, doğup büyüdükleri kulübeden çıkıp doğa hayatının içinde yaşamlarını sürdürmeleri gerekliymiş. Sizlere bir tavsiyem de olacak; bunu kesinlikle unutmamanızı, her zaman bunu hatırlayarak yaşamınızı sürdürmenizi istiyorum; Ama sakın bunu hiç unutmayın; Hangi işi yaparsanız yapın, her zaman kesinlikle en iyisini yapın. demiş. Sincaplar yeni güne uyanınca, heyecanlı bir bekleyiş içerisinde anneleri ile vedalaşarak, ormana doğru yürümeye başlamışlar. Az gitmişler, uz gitmişler, dere tepe düz gitmişler. Kendilerine ev yapabilecekleri güvenli bir yer bulduklarında, orada biraz dinlendikten sonra üç kardeşte evlerini nasıl yapacaklarını düşünmeye başlamış. İlk olarak küçük sincap kararını açıklayıvermiş; Ben evimi şu samandan yapacağım. demiş. Çünkü saman evin yapımı hem çok kolay hem de zahmetsizmiş. Küçük sincap evini çabucak yaparak, orman sakinlerinin yanına giderek oyun oynamak istiyormuş. O yüzden hemen saman balyalarını üst üste koyarak evini yapmayı bitirmiş. Sevgili küçük sincap kardeşim, bu senin yapmış olduğun ev hiç de güvenli değil! En küçük fırtına veya kurt saldırısında bu yaptığın evde hiçbir şekilde korunamazsın. demiş. En küçük sincap, annesinin verdiği öğüdünü dikkate almadığı gibi birde abisinin sözlerini de hiç dikkate almamış. Bana hiç bir şey olmaz merak etme. demiş. Sıra gelmiş ortanca sincaba, o da evini keresteden güzel bir şekilde yapmaya karar vermiş. Bulduğu dal parçacıklarını da biriktirerek ahşaptan küçük bir ev yapıvermiş. Küçük kardeşinin evinden daha sağlam olmuş; fakat onun evine de çok fazla güvenli bir ev denilemezmiş. Ortanca sincap kendi evini bitirdikten sonra hemen abisine seslenmiş, Büyük sincap: Güzel kardeşim, evin çok güzel fakat hiç güvenli görünmemektedir. Bir kurt saldırısında evin hemen yıkılabilir. demiş. Ortanca sincap; Benim evim güvenlidir kurt kesinlikle zarar veremez. Hepsini ceviz ve de meşe ağacından yaptım, merak etme abi. demiş. Küçük ve ortanca sincap, evlerini kısa sürede bitirivermişlerdi. Keyiflerine de diyecek yokmuş. Onlar oyunlar oynarken, en büyük sincap evini sert kayalardan yapmaktaymış. İki küçük sincap, büyük sincabın yanına giderek; Niye o kadar uğraşıyorsun, o kadar korkma! Bu kadar zahmete ne gerek var? Alt tarafı bir ev yapacaksın! diye söylenivermişler. En büyük sincap ise, kardeşlerinin bu olumsuz sözlerine hiç aldırış etmeden evini yapmaya devam ediyordu. 1 haftanın sonunda o da sert kayalardan inşa ettiği evini bitirebilmişti. Gel zaman, git zaman derken bir gün aç bir kurt sincapların yaşamış olduğu o bölgeye gelmiş. Samandan yapılmış olan o kulübeyi görünce içinde birilerinin yaşadığını anlamış. Küçük sincap o anda samandan yapmış olduğu kulübesinde uyumaktaymış. Kurdun hırıltısını işitince hemen uyanmış. Küçük sincap kendinden emin bir şekilde; Benim evime giremezsin ki boşuna yorma kendini. demiş. Kurt, samandan yapılan evi pençeleriyle dağıtmaya başlamış. Küçük sincap, can havliyle hemen dışarı çıkarak, doğruca ortanca kardeşinin kulübesine koşmuş. Ortanca sincap kardeş, kapıyı açtığı gibi küçük sincap hemen tahtadan yapılmış kulübeye girerek Hemen kapıyı kapat sevgili kardeşim, kurt buraya geliyor. demiş. Ortanca kardeş gülümseyerek; Korkma kardeşim, burası güvenlidir, kurt buraya asla giremez. demiş. Küçük sincabın izini takip etmiş olan kurt, ortanca sincabın yapmış olduğu kulübenin önüne gelmiş. Heyy! Açın şu kapıyı! Yoksa evinizi başınıza yıkarım. demiş. Ortanca sincap ise; Hiç korkma kardeşim, bize hiçbir şey yapamaz. demiş. Kurt, o kadar çok öfkelenmişti ki, güçlü pençeleriyle kulübenin tahtalarını sökmeye başlamış. İki kardeş kurdun içeri gireceğini anlayınca arkadan kaçarak, en büyük sincabın evine sığınmışlar. Büyük sincap kardeş, küçük kardeşlerine hemen kapıyı açarak onları içeriye alıvermiş. Küçük sincaplar o kadar çok korkmuşlardı ki, tir tir titremekteydiler. Ya kurt buraya da gelirse, diye çok korkuyorlarmış. Korkmayın sevgili kardeşlerim, burası çok güvenli. O Kurt buraya gelse dahi eve giremez merak etmeyin. demiş. Aç kurt ise, en büyük olan sincabın kapısına hemen dayanmış, kapıyı çalmış fakat kapıyı ona açmamışlar. Hırlamış, bağırmış çağırmış fakat sincaplar hiç oralı dahi olmamış. En büyük olan sincap; Hain kurt, git buradan! Ne yaparsan yap, bu eve asla giremezsin, çünkü bu ev çok güvenlidir. demiş. Kurt ne kadar çok uğraşmışsa da, o en büyük olan sincabın sert kayalardan yapmış olduğu bu evi bir türlü yıkamamış. Aç olan kurt, evin içine girebilmek için başka çareler ararken evin üzerindeki bacayı görünce, bacadan içeri girmeyi de denemiş. Kurdun çatıda olduğunu fark eden büyük sincap, kurdun bacadan girebileceğini hemen anlayıvermiş. Derhal hemen bacanın altındaki şömineyi yakmaya karar vermiş. Kurt bacadan inerken, aşağıdan gelen duman kurdun boğazına kaçmış. Boğazına duman kaçan kurt ise, can havliyle kendini hemen dışarı atmış ve de ormanın derinliklerine doğru hızlıca koşmaya başlamış. Aç kurdun saldırısından kurtulmuş olan küçük sincaplar, sevinç ile birbirlerine sarılmışlar. Bir süre sonra üç küçük sincap, ormanda anneleri ile karşılaşmışlar. Başlarından geçen olayı hemen annelerine anlatmışlar. küçük ve ortanca sincap annelerine sarılıp ondan özür dilemişler. Anneciğim, senden özür dileriz. Senin sözünü biz hiç dinlemedik, az kaldı kurdun eline düşecektik. Şu kısacık zamanda çok fazla şey öğrendik, gerçekten çok haklıymışsın. Biz her ne yaparsak yapalım, kesinlikle her zaman en iyisini yapmalıyız. demişler. Annelerine söz veren küçük sincaplar, bir daha kesinlikle hiç tembellik yapmamışlar. Ağabeyleri gibi yaptıkları bütün her şeyi çok özenli ve sağlam bir şekilde yaparak, en iyisini yapmaya başlamışlar. Küçük sincaplar o günden sonra da bir daha hiç tembellik yapmamışlar. Çalışkan bir şekilde davranıp, ormanda mutlu ve huzurlu bir yaşam sürdürmüşler.. Gökten üç tane elma düşmüş; biri sincap ailesine, biri de bu masalı okuyanın başına, biri de bu güzel masaldan iyi bir ders çıkaranın başına.. Üç sincap kardeşin büyüdükleri ve artık yuvalarından çıkıp doğada yaşamlarını sürdürmesi gerektiğini söyleyen anneleri, onlara Her ne yaparlarsa yapsınlar kesinlikle en iyisi yapması gerektiğini. söylemiştir. Annelerinden ayrılan sincap kardeşler ormana doğru yürümüşler ve sonunda kendilerine ev yapabilecekleri bir yer bulmuşlar. En küçük olan sincap annesinin söylediklerini dikkate almayarak samandan bir ev, ortanca sincap ise keresteden evini yapmış. Büyük sincabın evlerinin güvenli olmadığını söylemesine rağmen, kardeşleri evlerinin güvenli olduğunu söylemişler. Büyük sincap kardeş ise annesinin söylediklerini dikkate alarak kendisine kaya taşlarından sağlam bir ev yapmış. Bir gün aç bir kurt, küçük ve ortanca sincabın yuvasını yıkınca, iki sincap kardeşte büyük sincabın evine sığınırlar. Ama büyük sincabın evini yıkamayan kurt kaçarak oradan uzaklaşır. Sincaplar annelerinin haklı olduğunu söylerler ve ona söz veriler. Her zaman ne iş yaparlarsa yapsınlar en iyisini yaparak mutlu bir hayat sürerler. Masal ile ilgili Merak Edilen Sorular. - Sincap ailesi hikayesi yazarı kimdir: Bu güzel hikayenin yazarı Nesrin Hazer'dir. - Sincap Ailesi Hikayesinin ana fikri nedir: Ne yapılacaksa her zaman en iyisinin yapılması ve söylenenlerin her zaman dikkate alınmasıdır. - Sincap ailesi hikayesinin konusu: Acele işin sonu pişmanlıktır, atasözünü dile getiren sincap öyküsü. 3 kardeş sincabın yapmış oldukları evlerin, kurt tarafından saldırıya uğraması.


Hey fil sana yardım edebilirim. Lütfen çabuk ol. Burası çok yüksek. Sindirella güçlü bir ıslık çalıp minik beyaz bir güvercin çağırmış. Ondan diğer güvercinlerle beraber file yardım etmelerini istemiş. Minik güvercin kanatlanıp arkadaşlarını çağırmaya gitmiş. Bu sırada gökyüzünde güneş öyle sıcakmış ki, fill bağlı olduğu balon ereyecek ve yere düşecek diye çok korkuyormuş. Fill telaşlı bir şekilde havada asılı kaldığı sırada yanına bir sürü beyaz güvercin yaklaşmış güvercinler kanatlarını hızlı hızlı çırpın fili taşımayı denemişler. Ama o kadar ağırmış ki bu plandan vazgeçmişler. Sindirella güvercinlerin yardım edemeyeceğini anlayınca gölün yakınına gidip durmadan su içen kurbağa Tiddalik den yardım istemiş. Şuan çok meşgulüm Sindirella suya doyamıyorum biliyorsun. Ama lütfen Tiddalik onu ancak sen kurtarabilirsin. Sindirella fili nasıl kurtaracağını anlatınca kurbağa bu fikri hayran kalmış ve sonunda su içmeyi bırakıp beyaz güvercinin kanatlarında zıplamış güvercin Tiddalik'i filin yanına getirmiş. Sakın korkma, seni pamuk gibi yere indiricem. Tiddalik tıpkı bir balon gibi ağzını ve karnını hava ile doldurmuş ve filden bacağını tutmasını istemiş. O sırada başka bir güvercin filin bağlı olduğu balonu patlatmak üzereymiş. Evet, sakın korkma fill onlara güven. güvercin gagasıyla balonu patlattığı anda kurbağa Teddarik taşımaya başlamış fili. Sindirella hayranlıkla izlemiş hayvanların dayanışmasını. Kurbağa yavaş, yavaş çok küçük nefesler vererek filin sağlam bir şekilde yeryüzüne indirmeyi başarmış. Teşekkür ederim Sindirella eğer beni fark etmeseydin balon patlayabilir ve yere düşebilirdim. Artık iyisin ama sadece bana değil, Teddalik ve güvercinlere de teşekkür etmelisin. Fil hortumuyla güvercinleri öptükten sonra kurbağa Teddaliye de en sevdiği şeyi vermiş.


Siyah pantolon hikayesi, Bir zamanlar, yoksul ve zor geçinen bir aile varmış. Bu ailenin 5 çocuğu varmış ve önceki 3 çocuğunu durumu olmaması sebebiyle okutamayan baba, Ali ve en küçük çocuk Murat'ın okuyabilmesi için gece gündüz çalışıp onları okutmaya karar vermiş. Kendilerine kıyafet dahi zar zor alan bu ailede Ali okula başladığı için babası oğlunun okula yırtık pırtık kıyafetlerle gidip kendini kötü hissetmemesi için para biriktirip oğluna siyah bir pantolon almış. Akşam işten eve döndüğünde Ali'ye hediyesini vermiş ve Ali bu pantolonu görünce çok mutlu olup adeta havalara uçmuş. Daha önce hiç yeni pantolonu olmadığı için ona çok iyi bakan, bırak kirlenmesini üzerine toz değmesine bile izin vermeyen Ali, okula bu pantolonla gidip gelmeye başlamış. Kardeşi Murat'ta abisi gibi siyah bir pantolona sahip olmayı çok istemiş ama babası tüm parasını bu pantolona verdiği için şimdi ona pantolon alamayacağını, bu pantolonu abisinin okula başladığı için aldığını, kendisinin de seneye okula başladığında çok güzel bir siyah pantolonu olacağını söylemiş. Bunu duyan Murat çok sevinse de en azından bir kere üzerinde bu pantolonu görmek istemiş. Abisi Ali'ye ne kadar söyleyip yalvarsa da, pantolonunu çok seven Ali, onun pantolonunu kirleteceğini söyleyerek kardeşinin bu pantolonu giymesine izin vermemiş. Murat, abisini pantolonuyla her gördüğünde içi gidiyor, babası da bu durumu fark edip çocuğunun bu pantolonu ne kadar istediğini gördükçe çok üzülüyor, ancak yeterince parası olmadığı için bu pantolonu henüz alamıyormuş. Demiş. Bunu duyan Ali, kardeşini çok sevdiği için babasının bu söylediğini kabul ederek koşarak kardeşi Murat'ın yanına gitmiş. -Murat, yarın okuldan geldikten sonra pantolonumu sen de giyebilirsin ama lütfen kirlendirme. Demiş. Bunu duyan Murat çok mutlu olmuş ve kirletmeyeceğine söz vererek yalnızca 5 dakika aynanın karşısında giyeceğini söyleyerek abisine kocaman sarılmış. Gece yatağında heyecandan uyuyamayan Murat, siyah pantolonu giyeceği için çok mutluymuş. Sabah Ali okula gittiğinde Murat tüm gün pencerenin önünde abisinin okuldan gelmesini beklemiş. Sokağın başında abisini görür görmez kapıya fırlayan Murat, abisine kapıyı açmış ve Murat'ın bu heyecanını gören Ali hemen üzerindeki siyah pantolonu çıkartıp kardeşine giymesi için vermiş. Murat, siyah pantolonu giymiş ve koşarak aynanın karşısına geçmiş. O kadar mutlu olmuş ve sevinmiş ki, Ali haftalardır kardeşini bir pantolon için ne kadar üzdüğünü anlamış. Ama kardeşi Murat'ın da pantolonuna bir şey olmaması için çok dikkat ettiğini görünce her akşam eve geldiğinde kardeşinin de pantolonu giymesine izin vermiş. Sonra babası da parası birikince Murat'a çok güzel bir pantolon almış.


Süt havuzu masalı, Ülkenin birinde bir çiftçi varmış. Bu çiftçinin ahırında yaşayan inekler çok fazla süt verirlermiş. Öyle ki, çiftçi bu fazla sütleri köylüye dağıtırmış onlara yardımcı olurmuş. Bir gün çiftçi, kapı kapı gezip süt dağıtmaktansa çiftliğinin tam ortasına bir süt havuzu yapmaya karar verir. Kocaman derin mi derin bir havuz yaptıktan sonra havuzu süt ile doldurmaya başlamış. Süt dolu bir havuz yaptığını bütün köylülere duyurmuş ve kimin ne kadar ihtiyacı varsa o kadar süt alabileceğini söylemiş. Köylüler bu durum karşısında çok mutlu olmuş ve çiftçi bu yardımseverliğinin haklı gururunu yaşamaktaymış. Ancak aynı köyde yaşayan kötü niyetli bir adam varmış. Bu kadar bol ve bereketli sütü çevre köylere satarak büyük bir kazanç elde edeceğini düşünmüş. Önce süt havuzunu olduğu gibi kova kova götürüp satmayı düşünse de sonradan aklına daha büyük bir fikir gelmiş. Kötü kalpli adam sütleri havuzdan kova kova götürmek yerine, bu havuzu süt ile dolduran bol bol süt veren inekleri çalmayı aklına koymuş. Adam, inekleri çaldıktan sonra kendi ahırına getirmiş. Bol bol süt veren inekler, yaşadıkları ahırda çok mutlularmış ve bakımını yapan iyi kalpli çiftçiyi de çok severlermiş. Artık ait oldukları yerden uzakta olan inekler bu duruma bir hayli üzülmüş. Kazanacağı paranın hesabını yapan kötü niyetli adam, büyük planlar içerisinde uykuya dalmış. Ertesi gün, ineklerden sağacağı süt ile günler içerisinde zengin olacağını düşünen kötü niyetli adam süt sağmak için kova ile birlikte ilk ineğin yanına gitmiş. Fakat kötü kalpli adam ineği sağdıkça sütün gelmediğini ya da çok az geldiğini fark etmiş. Adam ineğin yeteri kadar beslenmediğini bir kereliğe mahsus yaşanan bir aksilik olduğunu düşünmüş ve ikinci ineğini yanına yaklaşmış. Aynı sonucu alan kötü kalpli adam, daha çok sinirlenmiş ve diğer ineklerden de süt sağmaya çalışmış. Ancak kötü kalpli adam ne yaparsa yapsın işe yaramamış. İneklerinin olmadığını düşünen iyi kalpli çiftçi, inekleri gittiği için çok üzgünmüş ve ne yapacağını düşünmeye koyulmuş. Bunların üstüne yaptığı süt havuzundaki sütün de az kaldığını görünce telaşlanmaya başlamış. Öte yandan kötü niyetli adam, bu durumun böyle gitmeyeceğini kabul etmiş ve kısa süreli tereddüt etse de inekleri sahibine, mutlu olduğu yere teslim etmeye karar vermiş. Umutsuz çiftçi, artık yapacağı bir şey olmadığını düşünürken, kötü niyetli adam inekleri çiftçiye teslim etmiş ve kendisinden özür dilemiş.


Taha ve masal kuşu, Taha uslu mu uslu küçük bir çocukmuş. Her gün dedesiyle birlikte parka gider orada bütün gün oynar daha sonra yine dedesiyle birlikte eve dönermiş. Taha en çok dedesinden masal dinlemeyi sever ve her gün ona farklı farklı masallar anlatırmış. Bir gün Taha'nın dedesi çalışmak için çok uzaklara gitmiş. Ancak Taha için çok güzel bir hediye bırakmış. Dedesinin Taha'ya bıraktığı hediye bir masal kuşuymuş. Taha'nın dedesi bildiği tüm masalları masal kuşuna öğretmiş ve artık dedesi yerine masal kuşu Taha'ya masallar anlatmaya başlamış. Her gün dedesin çok özlese de ona bıraktığı hediye ile kendini avutmaktaymış. Masal kuşu her gün yeni yeni masallar anlatıp Taha'nın mutlu olmasını sağlarmış. Bir gün Taha'nın masal kuşu çok hastalanmış. Dedesinden sonra kuşunun da kendisini bırakacağını düşünen Taha ise çok üzülmekteymiş. Taha kuşunu her gün veterinere götürüp iyileşmesi için veterinerden yardım istermiş. Veterinerde kuş için hiç umut olmadığını bilse de Taha'ya bunu nasıl söyleyeceğini bilemediğinden ilaç verir gibi yaparmış. Bir gün Taha masal Kuşunun yanına gittiğinde onun hareketsiz bir şekilde kafesinde yattığını görünce hemen ağlayarak kuşunu avuçlarına almış ve veterinere doğru gitmiş. Veteriner kuşu gördüğünde artık yaşamadığını anlasa da Taha'ya bunu anlatmanın güzel bir yolunu düşünmeye başlamış. Daha sonra aklına çok güzel bir hikaye gelerek Taha'ya bunu anlatmaya başlamış. Tahacım biliyor musun masal kuşları daha fazla masal öğrenebilmek için bazen sahiplerinin yanından çok uzaklara giderler. Yeni yeni masallar öğrendiklerinde ise geri dönerler demiş. Taha biraz olsun sakinleşmiş. Bu sırada Taha'nın dedesi gittiği uzak yerlerden geri dönüş yoluna geçmiş. Bu sırada bir handa dinlenirken Taha'dan mektup almış. Veterinerin söylediği şeyin doğru olmadığını öğrendiğinde Taha'nın çok üzüleceğini bilen dedesi hemen yeni bir papağan alarak ona yol boyunca masal anlatmış.


Rivayet odur ki İsrail oğullarının abidlerinden biri nehrin kenarına yaptırdığı ibadet hanesinde ibadet eder, dünya işleriyle alakadar olmazdı. Bütün mesaisini halka yakınlık için harcar, ibadetle geçirirdi. İbadet hanesinin hemen yakınında elbise tamir ve temizleyiciliğiyle meşgul olan kendi halinde biri yaşardı. Günler hep birbirinin benzeri şeklinde geçerdi. Günlerden bir gün belinde para kemeri bulunan bir atlı gelip, nehirde yıkanmak için kemerini ve elbiselerini çıkardı. Kendisi yıkandıktan sonra, elbiselerini de bir güzel yıkadı. Bir müddet bekledikten sonra da, yarı kuruyan elbiselerini giyip uzaklaştı. Ne var ki çıkardığı para kemerini orada unutmuştu. Atlının hemen ardından nehir kenarına bir avcı gelip serpmeyle balık avlamaya başladı. Avlanırken de para kemerini görüp onu aldı ve sevinçle çekip gitti. Daha sonrada para kemerini unuttuğunu anlayan atlı dönerek para kemerini orada aradı, bulamadı. -Ben para kemerini de senin paralarını da görmedim diye cevaplar. Bu cevaba kızan atlı kılıcını çekip bir hamlede elbise temizleyicisini oracıkta öldürdü. Abid bütün bunlara şahit olunca, zahirde haksızlık gibi görünen bu durum karşısında az kalsın Allah'ın adaletinden şüpheye düşecek fitneye kapılacaktı. -Ey yüce Allah'ım, her şeyi aklınca yaratan rabbim, para kemerini balıkçı alır, elbise temizleyicisi öldürülür. Bu nasıl iştir, hikmetinden sual olunmaz ama benim şüphelerimi gider. Adaletine güvenimi sarsma. -Ey abid ve Salih kulum fitneye kapılma, imanın sarsılmasın. Rabbinin emrine müdahale etme. Şunu iyi bil ki o atlı balıkçının babasını öldürüp malını elinden almıştı. Para kemeri onun babasının malındandır, yani kendi parasıdır. Elbise temizleyicisine gelince, onun sevap sahifeleri dopdoluydu. Ancak o sahifelerde bir takım günahlarda vardı. Atlının amel defteri ise günahlarla doluydu. Sevap hanesinde bir tek sevaptan başka hiçbir şey yoktu. O elbise temizleyicisini öldürdüğü vakit, onun amel defterindeki günahları silindi. Böylece atlının amel defterindeki sevapta silindi. İşte sahip olduğun bu olayın hikmeti budur. Senin Rabbin dilediğini yapar ve istediği şekilde hükmeder.


Taş çorbası masalı, Günün birinde çok ama çok zengin, obur mu obur bir adam varmış. Bu obur adam, zenginliği ve varlığı ile gösteriş yapmaya bayılır, çevresinde yaşayan fakir insanlar ile sürekli dalga geçermiş. Bu obur adamın da en büyük zevki günün her saatinde, fırsat bulduğu her an büyük bir iştah ile yemek yemek imiş. Hatta bu obur adam güzel yemekler ile donattığı masasını kapısının önüne çıkartarak fakir insanların asla ulaşamayacağı zenginlikte, lezzetli yemekler yer, onlara nispet yaparmış. Bir gün obur adam, yine kapısının önünde lezzetli yemekler yerken sokakta çocukların oynadığını görür ve içlerinden onu izleyen çocuğa nispet yaparak, yemek yemeye devam eder. Kendisini dikkatle izleyen çocuğu yanına çağırır ve çocuğa ''Bunlar çok lezzetli ve etli çorbayı denemek ister misin?'' diye sorar. Bunu duyan çocuk sevinçle atılır: ''Tabii ki de isterim.'' der ve tabağa doğru hamle yapar. Hamlesini gören obur adam bir anda tabağı geri çeker ve yüksek sesle kahkaha atmaya başlar ''Hahahaha! Böyle lezzetli bir çorbayı seninle paylaşacağımı mı zannettin?'' der. Çocuk üzülür ve ağlayarak oradan uzaklaşır. Bu olaylar yaşanırken çocuğu izleyen iyilik perisi çocuğun üzüldüğünü fark eder ve çocuğa yardım etmek ister. İyilik perisi çocuğun ağlamasını durdurduktan sonra obur adama bir ders verilmesinin gerektiğini düşünür ve hemen işe koyulur. İyilik perisi, tek bir sihirli dokunuşla obur adamın bütün zenginliğini değersizleştirir. Obur adamın etli çorbası taş çorbasına, içtiği su çamurlu suya dönüşür, yediği lezzetli ekmek ise böceklenir. Bunun ardından iyilik perisi çocuğa, çok istediği bol etli çorbayı verir, çocuk çok mutlu olur. O esnada önündeki etli çorbanın taş çorbasına dönüşmenin şaşkınlığını yaşayan obur adam, kendisininkinden çok daha etli çorbayı içen çocuğa bakar. Kendisini izlediğini fark eden çocuk, obur adamın haline üzülüp yanına gider ve çorbasını paylaşmak ister.


Not: Bu Masalda Ölüm ve Şiddet Yer Almaktadır. Tavşan milleti oldum olası ürkektir, sürekli olarak yüreciği kıpırtılıdır. Gün olur kendi gölgesinden bile korkar... Böyle korka korka yaşamak canlarına yetmiş bir gün tavşanların ve, -Yahu, bu nasıl iş böyle? Her şeyden, herkesten korkar bir milletiz... Uçarı, koşarı, yiyeni, yemeyeni, sokarı sokmazı, hepsi bizim peşimizde. Aman şu tavşan milletinden birini elime geçirsem de karnımı doyurup keyfime baksam, derler. Bu kadarı da fazla! Yetsin artık! Kararımız karar. Varalım öldürelim kendimizi, kurtulalım şu dünya yüzünden! demişler. Kararları gereği hep birlikte suya atlayıp, boğularak öleceklermiş. Paldır küldür koşup tam suya atlayacakları sırada tavşanların gürültüsünü duyan kurbağalar, Aman! Bu ne başımıza bir bela mi geliyor? Korkusuyla kendilerini kaldırdıkları gibi suya atıp kaybolmuşlar. -Durun! Ölmek için o denli aceleci olmayalım!. Gör düğünüz gibi, şu koca dünyada bizden de korkanlar varmış!


Benim ormanda çok arkadaşım var. Onlar beni korurlar, diye düşünmüş. Önce ata gitmiş. Yapacak önemli işlerim var, dedi at. Kusura bakmak tavşan kardeş. Tavşan hemen boğanın yanına gitmiş. Durumu anlatmış. Ondan yardım istemiş. Boğa da tavşana yardım edemeyeceğini söylemiş. Tavşan bu defa keçiye sormuş! Keçi çocuklarını okula götürmesi gerektiği söylemiş. Ona yardım edemeyecekmiş. Tavşanın bütün dostları onu çok sevdiklerini ama yapmaları gereken işleri olduğu söylemişler. Av köpekleri ise tavşana iyice yaklaşmaya başlamışlar. Tavşan Allah'ın kendisine verdiği ayaklarını hatırlamış. Hızla oradan uzaklaşmış. Yeraltındaki yuvasına saklanmış. Av köpekleri tavşanı aramışlar ama onu bulamamışlar. Tavşan ise bu kadar güçlü ayaklar verdiği için Allah'a teşekkür etmiş. a) Ne yapsam? Ne yapsam? diye düşünmüş. b) Benim bir sürü arkadaşım var. Onlar beni korur diye düşünmüş. c) Bu av köpekleri neden benim peşimdeler? diye düşünmüş.


Tek göz masalı, Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur zaman içinde, bir ormanda yaşayan ve karşısına çıkan herkese saldıran tek gözlü bir dev varmış. Bu tek gözlü devden herkes korkar, ordular bile bu devle başa çıkamaz ve hiçbir insanı sokmadığı gibi hiçbir hayvanın da burada yaşamasına izin vermezmiş. Günlerden bir gün kuraklık sebebiyle yaşadığı ormandan göç etmek zorunda kalan tüm hayvanlar, kendileri için yeni bir orman ararken, içerisinde Tek Göz'ün yaşadığı ormanı görmüşler ve ormanın içerisinde hiç hayvan yaşamadığını fark eden tüm hayvanlar çok sevinerek bu ormana yerleşmeye karar vermişler. Tüm hayvanlar kendileri için ormanda bir yer seçmek için dağılmışken, o sırada öğlen uykusunda olan Tek Göz, ayak seslerini duyunca bir anda yatağından fırlamış ve dev ayaklarını büyük bir hiddetle yere vura vura ve bağıra bağıra sesin geldiği yere doğru yürümeye başlamış. -Tek bir hayvanın dahi giremediği bu ormana nasıl böyle girmeye cüret edersiniz. Bu ormanda benden başkası yaşayamaz. Şimdi hemen defolun buradan! -Dev kardeş. Bizim ormanımız kurudu ve yaşayacak bir yerimiz de kalmadı. Biz senin yaşadığın bölgeyi rahatsız etmeden bu ormanda dostça seninle yaşayabiliriz. Çok zor durumdayız. Hem bize ormanını paylaşırsan yalnız kalmaz, bizlerle arkadaş olursun. -Bir şartla bu teklifini kabul ederim. Eğer beni yenebilirsen, senin ve tüm orman ahalinin bu ormanda yaşamasına izin veririm. Ama bu zamana kadar beni yenebilen hiç kimse olmadı. Demiş. Aslan kral ise, halkının bu ormanda yaşamaktan başka çaresi olmadığını bildiği için, bir deve karşı dövüşemeyeceğini bilse de bu teklifi kabul etmiş. Bu sırada maymun, aslan kralın yanına giderek onun yerine kendisinin dövüşebileceğini ve onu yenebilmek için bir planı olduğunu söyleyerek ısrar etmiş. Bunun üzerine maymun ve Tek Göz başlamış dövüşmeye. Ancak maymun o ağaçtan bu ağaca zıplaya zıplaya Tek Göz'ün başını döndürmüş. Dev hangi ağaca yumruk atsa, maymun başka bir ağaca zıplıyor, Tek Göz'ün etrafında dönüp duruyormuş. En son işini bitirmek için kafasına atlayan ve gözlerini eliyle kapatan maymun, Tek Göz hiçbir şey göremeyince pes etmesi ile dövüşü kazanmış ve Tek Göz cüssesine güvenip küçümsediği maymuna yenilince sözünü tutarak ormanını hayvanlarla paylaşmış ve sonra hepsiyle dost olmuş.


Tembel ayı ve arı hikayesi, Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur zaman içinde, birbirini çok seven iki arkadaş olan çok çalışkan bir arı ve tam aksine tembel mi tembel bir ayı varmış. Bu iki arkadaş, gün içinde her fırsat bulduklarında sohbet eder, birlikte çok eğlenirlermiş. Zaten ayının tüm günü müsaitmiş. Çünkü o kadar tembelmiş ki, tüm gün öğlene kadar bir ağacın altında uyur, öğleden sonra da acıkan karnını doyurmak için biraz yemek toplar ve yer, sonrada evine gidip tüm gün otururmuş. Arı ise tüm gün hiç durmadan çalışır, bal yapmak için çiçek çiçek gezermiş. Yalnızca karnını doyurmaz, kış aylarında ihtiyacı olan yiyecekleri de depolarmış. Böylece kış geldiğinde ve etrafı kar kapladığında yiyecek bulamayacağı için var gücüyle çalışır, bulduğu her çiçekten polen toplayıp bolca bal yaparmış. Ancak bu arı, çok sevdiği arkadaşı ayının tüm gün uyuması ve evinde oturmasından dolayı çok üzülür, onun kış ayında yiyecek bir şey bulamayacağını düşünüp dururmuş. -Canım Arkadaşım. Böyle tüm gün uyuyup oturmaya devam edersen kış geldiğinde yiyecek hiçbir şey bulamazsın. Sen de kış için biraz yiyecek bulup depolasana. -Ne gerek var. Ben karnımı her gün doyuruyorum. Tüm gün yemek toplamakla uğraşamam ve çok yorulurum. Kışın da bir şekilde yiyecek bulurum. Demiş. Ayı bu duruma çok üzülmüş ve ayıya ne dediyse onu ikna edememiş. Tembel arının hiç çalışmaya niyeti yokmuş. Günler böyle geçip giderken kış gelmiş çatmış. Çalışkan arı tüm yaz yaptığı ballar sayesinde rahatça evinde yaşarken, tembel ayı karnı acıktığında dışarıda ne kadar dolaşsa da yiyecek bir şey bulamamış. Bir gün, iki gün derken ayı artık çok acıkmış ve arkadaşı arıdan yardım istemiş. Yaptığının ne kadar yanlış olduğunu ve onun sözünü dinlemeyip kış için hazırlık yapmadığı için aç kaldığını söylemiş. Hatta evine de bakmadığı için çok da üşüyormuş. Arkadaşına ne kadar kızsa da ona kıyamayan arı ise hatasını anladığı için mutlu olup tüm arkadaşlarına bu durumu anlatmış. Arkadaşları, depoladıkları ballardan biraz biraz toplayıp ayıya vermişler ve ayı o kışı öyle atlatmış. Bir daha da asla tembellik yapmayıp hep çalışmış ve kışları hiç aç kalmamış.


Tembel tavuk hikayesi, Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur zaman içinde, kocaman bir çiftlikte kendilerine ait büyük bir kümeste yaşayan tavuklar varmış. Bu tavuklardan biri diğer tüm tavukların aksine, tüm gün kümesin içerisinde otururmuş. Diğer tavuklar çiftlikte bir güzel gezer, karınlarını doyurur, sonra da sahiplerinin yemesi için görevlerini yerine getirip yumurtlar, bizim tembel tavuk ise ne yumurtlar ne de etrafta dolaşıp kendine yemek bulurmuş. Kümesteki tüm tavuklar onun da yumurtlaması gerektiğini ve eğer yumurtlamazsa sahiplerinin onu satabileceğini söylermiş. Ancak tembel tavuk, her ne kadar satılmaktan korksa da tembelliği yüzünden hiçbir şey yapmak istemez, arkadaşlarına da yardım etmez, kümeste oturmaya devam edermiş. Günlerden bir gün tavuklar, yavrularını dünyaya getirmek için yumurtlamaya başlamış. Yumurtladıkları bu yumurtaların üzerinde kuluçkaya yatarak ısıları ile yumurta içerisindeki yavrularının büyüyüp daha sonra civciv olarak bu yumurtayı kırarak doğabilmesi için günlerce bu yumurtaların üzerinde oturmaları gerekmiş. Hal böyle olunca diledikleri gibi çiftlikte gezememeye başlamışlar ve tıpkı tembel tavuk gibi kümeste oturmaya başlamışlar. Bir gün içlerinden birinin aklına çok iyi bir fikir gelmiş. Tembel tavuk tüm gün kümeste yattığı için, tavukların yavruları için kuluçkaya yatabileceğini, böylece hem oturmaya devam ederek hem de tavuklara yardım edebileceğini düşünmüş ve bunu hemen diğer tavuklara anlatmış. -Tavuk kardeş. Sen tüm gün bu kümeste yatıyor ve hiç çıkmıyorsun. Biz de yavrularımızın yumurtalarının üzerine yatmak zorunda olduğumuz için dışarıya çıkıp yiyecek toplayamıyoruz. Sen her gün içimizden birinin yumurtalarının üzerine oturur musun? Hem yine hiçbir iş yapmayacaksın sadece yumurtaların üzerinde oturacaksın. Biz de sana bunun karşılığında dışarıda topladığımız yiyeceklerden getiririz. Demiş. Bunu duyan tembel tavuk, zaten hiçbir şey yapmayacağı için bunu kabul etmiş. Her gün içlerinden bir tavuğun yumurtalarının üzerinde oturmaya başlamış. Günler böyle giderken artık yumurtadan tek tek civcivler çıkmaya başlamış. Anneleri tembel tavuğun da onlara yardım ettiğini söylediği için kümesteki tüm civcivler tembel tavuğun yanına gelerek ona teşekkür etmiş.


Tilki ile Fare masalı; Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur zaman içinde, büyük bir ormanda zekasıyla övünen ve gücünün yettiği tüm hayvanlarla dalga geçip alay eden ve onları kandırarak çok eğlenen bir tilki varmış. Bu tilki, onunla arkadaş olmak isteyen hayvanlarla bile alay eder, bu yüzden de hep yalnız başına dolaşırmış. Onun böyle davranmasından çok rahatsız olan ve tilkiye ders vermek isteyen tüm hayvanlar, bir gün bir araya gelerek bu tilkiye nasıl ders verebiliriz diye düşünmeye başlamış. İçlerinden fare, onun tilkiyi kandırarak büyük bir ders verebileceğini söylemiş. Bunu duyan diğer hayvanlar tek başına bunu yapamayacağını düşünse de başka çareleri olmadığı için farenin bu fikrini kabul etmişler. Efendim. Duyduğum kadarıyla siz bu ormanın en zeki hayvanıymışsınız. Sizin yanınızda olarak ne isterseniz yapmak ve size yardım etmek istiyorum. Bunları duyan tilki bir anda böbürlenerek Evet ben bu ormanın en zeki hayvanı benim. Benim gibi bir hayvanın bir yardımcısı da olması gerek zaten Diyerek, farenin yanında ona yardım etmesine izin vermiş. Ancak farenin onun için planladıklarından haberi yokmuş. -Siz çok zekisiniz ama bu ormandaki tüm hayvanlar sizin bir korkak olduğunu düşünüyor. Bence tüm ormana ne kadar cesur olduğunuzu kanıtlamalısınız ve onlarla dalga geçmelisiniz. Geçen gün kaplumbağa ve tavşan konuşurken duydum. Ormanın biraz ilerisinde bir kuyu ve içerisinde bir sandık dolusu altın varmış. Ancak kimse o kuyuya inmeye cesaret edemiyormuş. Siz bu kuyuya inerek hem o altına sahip olabilir hem de herkese cesaretinizi gösterebilirsiniz. Demiş. Bunu duyan tilki hem cesur olduğunu ispatlayarak diğer tüm hayvanlarla dalga geçmek hem de o altına sahip olabilmek için o kuyuya inmeye karar vermiş. Ertesi gün fare tüm ahaliyi kuyunun yanına toplamış ve tilki aklını ve zekasını kullanmadan hiç düşünmeden kuyuya atlamış. Ancak kuyu hem çok derinmiş hem de altın falan yokmuş. Çaresizce bağırıp yardım isteyen tilkinin yardım bağırışlarını duyan tüm hayvanlar kahkaha atıp onunla dalga geçmeye başlamış. Tilki o an, dalga geçilmenin ne kadar kötü bir durum olduğunu anlamış ve tüm hayvanlardan özür dilemiş. Dersini aldığını gören hayvanlar kuyuya sepeti sallayarak onu oradan kurtarmış ve bir daha tilki kimseyle dalga geçmemiş.


Bir gün tilki ile leylek arkadaş olmuşlar. Tilki leyleği evine yemeğe davet etmiş. Yemek yaparken Leyleğin uzun gagası gelmiş aklına. Bir kurnazlık düşünmüş hemen. Sonra da masayı hazırlamış. Kim o, demiş. Böyle demeden kimseye kapı açamazmış. Benim. Lak lak leylek. Aç kapıyı.. Buyur leylek kardeş. Sofraya oturalım. Karnımız bir güzel doyuralım, demiş. Aradan günler geçmiş. Bu sefer de leylek tilkiyi yemeğe davet etmiş. Benim leylek kardeş. Tilki, aç kapıyı. Leylek kapıyı açmış. Tilkiyi içeriye davet etmiş. Leylek o kadar güzel yemekler hazırlamış ki, yemeklerin kokusunu duyan tilkinin ağzı sulanmış. Hemen sofraya oturmak istemiş. Leylek tilkiyi sofraya davet etmiş. Ama tilki masayı görünce çok şaşırmış. Çünkü yemekler ağzı dar kavanozların içindeymiş. Bu sefer leylek karnını bir güzel doyurmuş. Yemekleri rahatlıkla yemiş. Tilki ise kafasını sokamadığı için leyleği seyredip yutkunmuş. Tilki kurnazlığının cezasını böyle ödemiş. Hatasını anlamış. Sessizce evinin yolunu tutmuş.


Evvel zaman içinde kalbur saman içinde develer tellal pireler berber iken kırkbir yanı nehirlerle çevrili sulak, bir yurtta büyük bir krallık varmış. Bu güzel krallığın yaşlı bir kıralı, kralında 3 oğlu ve cana yakın bir kızı varmış. Yaşlı kral bir süre sonra hastalanıp yataklara düşmüş. Kralın birbirinden çok farklı karakterlere sahip olan üç oğlu babalarının hastalığını fırsat bilip iktidar hevesi ile kavgaya tutuşmuş. Bu kavgayı en büyük ve en zalim Prens Herat kazanmış. Kaybeden iki Prens yurdu terk ederken Herat'ta ülkenin başına geçmiş iktidarı alır almaz da halka eziyete zulme başlamış. Herat halka ağır vergiler, çok uzun çalışma saatleri yetersiz besin verirken bu duruma itiraz eden babası ve küçük kız kardeşini de sulak yurttan çok uzaklarda bir kuleye tutsak etmiş. Kulenin etrafında kocaman bir hendek yaptırmış ve içine timsahlar atmış. Kapısına zebani gibi görevliler koymuş, kule çok yüksek ve çok soğukmuş. Kral ve küçük kızı zümrüt ün buradan kaçmalarına imkan yokmuş. Benim şefkatli kızım ne hünkarı ne kralı. Ben sadece senin babanım. Kızım hepsi benim suçum. Ben tüm çocuklarıma her şeyi verdiğimizi sandım ama asıl vermem gereken sevgiyi vermemişim kalplerine iyiliği aşılamamışım. Onları hırs ile doldurmuşum. Demek ki abinin hırsı önce kendi kalbini ve vicdanını, sonra erkek kardeşlerini yendi ve bizi bu soğuk kuleye hapsetti. Peki ya babacığım bu soğuk zindandan nasıl kurtulacağız? Sen hastasın seni iyileştirmeliyim. Benim merhametli kızım temiz kalbin ile sadece iyi şeyleri düşün. Prenses zümrüt babasını iyi etmek için çareler arar. Pencerelerine konan güvercinlerin getirdiği dermanı otları bulduğu taşlarla ezer babasını iyi etmeye uğraşırmış. Günlerden bir gün otları ezdiği taş elinden kayıp yere düşmüş, yuvarlanıp bir deliğe girmiş. Prenses zümrüt elini deliğe sokup taşı ararken, büyük, bir şeye çarpmış. Ne olduğunu anlamadan bulduğu şeyi o delikten çıkartmak için uğraşmış, sonunda başarmış delikte bulduğu kocaman bir yumurtaymış. Ne yumurtası olduğu mühim değil, kızım bu senin sevgi ve şefkatinin mucizesi ona çok iyi bakmalısın. Zümrüt yumurtasını sarıp sarmalar ona gözü gibi bakarken sulak yurtta da halk sefaletten yorgun haldeymiş. Yiyecek ekmeği bile halkına çok gören kral, Herat yüzünden halk açlık ve hastalık illetinden kurtulamaz olmuş. Herat kendisine karşı sesi çıkanı bile sürgün ederek cezalandırır insanları evinden yurdundan edermiş. Yokluğa sefalete mahkum bırakılmış tüm halk eski günlerini özlemle anar, krallarının iyi olmasını ve bir gün gelip onları bu yorgun hayattan kurtarmasını umar dururmuş. Yıkık kral kendilerine erzak taşıyan halkın durumunu öğrense de hastalıktan başını kaldıramaz. Soruna çözüm üretemezmiş. Güzel kızım ne olursan o gaddar olma zalim olma! Gücünü, zenginliğini paylaşmazsan gücün, zenginliğin tükenir, iyilik ile zenginliğini paylaşırsan, hem gücünü hem zenginliğin hen mutluluğun artar. Ne olursa olsun halkını sev koru çocuklarını da iyi yetiştir. Tabii ki babacığım sana söz veriyorum, çok iyi bir insan olacağım. Sen bu halka umut olacaksın. Prenses zümrüt babasının verdiği öğütleri dinler hep güzel bir gelecek hayal ederken tek dostu olan yumurtasında sarıp sarmalar ona çok iyi bakarmış. Bir gece yine yumurtasıyla yatarken yumurta birden çatlamaya başlamış ve içinden çok sevimli. Kırmızı bir ejderha çıkmış. Ejderhanın gülücükler saçan güzel bir yüzü ağzından alev çıkan uzun bir kuyruğu varmış. Zümrüt tüm sevgisini sevimli ejderhasına verip onunla birlikte büyürken günün birinde hasta babası hayata gözlerini yummuş. Kuledeki zindan hayatından destekçisi babasının vefatı Zümrüt'ü çok üzmüş. Zor günlerinde yanında olan yalnızlığına çare olan sevimli ejderhası da onunla birlikte günler geçtikçe hızla büyüyüp güçlenmiş ve prensesi bu kuleden kurtulmak için umudu olmuş. Halkının haykırışlarını kalbinde hisseden prenses zümrüt sevimli ejderhanın sırtına atlayıp kuleden kurtulmuş ve sulak yurdun yolunu tutmuş ejderhası ile birlikte kral Herat'ın gösterişli şatosuna giren zümrüt. Nasıl kurtuldun, yüksek kuleden nasıl geldin tekrar buraya, seninde sonun abilerin gibi olacak. Hünkarım seninle savaşmaya değil, zalimin zulmünü kendi içindeki kötülükle savaşmaya geldim. şatafat sarayından sıyrılıp benimle halka karışırsan doğruyu göreceksin. Zümrüt ün sözleriyle duygulanan kral, Herat kıyafet değiştirip halkın arasına çıkmaya, zümrüt'le birlikte halkı dinlemeye karar vermiş, saraydan çıkıp pazar yerine varmışlar. Pazarda boş fileleri çürük meyveler için pazarlık eden, halkı gören Herat duygulanmış bir şeyleri yanlış yaptığını anlamış. Kalbinde bir sızı oluşmuş. Başka bir yere geldiklerinde yıkık kırık dökük oyuncakların içinde yırtık pırtık üstleri ile çamurun içinde oynayan ama bu sefalete rağmen gülen yüzlü çocukları gören Herat aslında kendisinin hiç mutlu olmadığını çok kısa bir sürede anlamış. Herat halkın içinde gezmiş, onlarla konuşmuş, yoksulun derdini dinlemiş hastalara derman aramış, harap yerleri gözlemiş. Prensesle birlikte tekrar saraya dönüp muhafızların yüzlerine baktığında aslında hiç de mutlu olmadığını anlamış. Önce kendisine korkuyla bakan muhafızın yüzü, sonra yırtık, pırtık suyla çamurun içinde gülücükler, saçan çocuğun yüzünü hatırlamış. Babasın sözü aklına gelmiş, Ne olursan ol gaddar olma zalim olma. Gücünü, zenginliğini paylaşmazsan gücün, zenginliğin tükenir. İyilik ile zenginliğini paylaşırsan, hem gücün hem zenginliğin hem mutluluğun her daim yükselir. ne olursa olsun halkını sev koru çocuklarını da sev iyi yetiştir. Bunları düşündükten sonra hemen kız kardeşi Zümrüt'ün yanına koşmuş prenses Zümrüt'ün sayesinde kendi içindeki iyiliği bulan kral Herat o günden sonra zenginliğini hem de gücünü halkıyla paylaşmaya başlamış. İhtişamlı sarayını yıktırıp halkın arasına karışmış. O günden sonra sulak yurtta bir kişide bile sefalet nede mutsuzluk görülmemiş. Sevimli ejderha da sulak yurtta iyiliğin bekçisi olmuş ve tüm halk mutluluk içinde yaşamış. 27 ekim persembe elifle barisio 2m gun okudugjm ve 4 ay once okudugum masal.... 16/05/2022 ilk defa sana masal okudum. Hep yanımda olman dileğiyle. Seni çok seviyorum Eminem. 16/06/2022 ilk defa sana masal okudum. Hep yanımda olman dileğiyle. Seni çok seviyorum Eminem. 16/06/2022 ilk defa sana masal okudum. Hep yanımda olman dileğiyle. Seni çok seviyorum Eminem. Biricik sevgilime okudum ve şuan uyuyor yanımda onu çok seviyorum iyi ki varsın Neval..


Deniz kenarında tuzun daha ucuza satıldığını öğrenen bir seyyar satıcı, fazla miktarda tuz satın aldı ve eşeğine yükledi. Hayvan, ağır tuz yükü altında güçlükle yürüyebiliyordu. Bir ırmak kenarındaki patikadan geçerlerken, eşeğin ayağı kaydı ve sırtındaki tuz çuvalları ile birlikte suya düştü. Asma eşek bu düşüşten kazançlı çıktı. Su tuzu eritmişti. Sırtındaki yükü böylece hafifleyen eşek, şimdi hoplaya zıplaya gidiyordu. Satıcı, birkaç gün sonra yine tuz satın almak için deniz kenarına gitti. Bu defa önceki zararını kapatmak için daha fazla tuz yükledi. Ikına sıkına yürümeye çalışan eşek, aynı patikadan geçerken, kendini mahsus suya attı. Su, tuzu eritmiş, eşek yine yükünden kurtulmuştu. Para kazanayım derken zarara uğrayan satıcı, eşeğin kurnazlığını nasıl yeneceğini düşündü. İki gün sonra, yine eşeğini önüne katarak deniz kenarına gitti ve bu defa hayvana sünger yükledi. Eşek patikadan geçerken aynı oyunu oynamak için kendini yine suya attı. Ama bu defa evdeki hesap çarşıya uymamış, suyu iyice emen süngerler taş gibi ağırlaşmıştı. Bin bir güçlükle sudan çıkan eşeğin şimdi boynu bükülmüş, kulakları düşmüştü.


Uçan balon hikayesi, Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur zaman içinde, birbiriyle çok iyi anlaşan Can ve Canan adına iki arkadaş varmış. Bu iki arkadaş, sabah beraber okula gider, derslerini güzelce dinler, okul bittikten sonra da önce beraber oyunlar oynar, sonra da ödevlerini beraber yapıp evlerine giderlermiş. Tüm gün boyunca beraber vakit geçirdikleri için artık birbirlerini çok iyi tanırlar, neyi sevip neyi sevmeyeceğini de bilirlermiş. Can ve Canan'ın aileleri de çocuklarının bu kadar iyi arkadaş olmasından çok memnunmuş. Günlerden bir gün, Can'ın dedesi torununu ziyarete gelmiş ve hem Can hem Canan için birer balon almış. Okuldan dönerken sokakta dedesini gören Can hemen koşarak ona kocaman sarılmış. Dedesiyle hasret giderdikten sonra dedesi Can'a ve Canan'a birer balon hediye etmiş. İkisi de bu hediyeye çok sevinmiş ve balonları elinde sokakta koşuşturmaya başlamışlar. Her ikisi de kocaman balonlarını o kadar sevmişler ki artık her okuldan geldiklerinde bu balonlarla oynamaya başlamışlar. Ancak bir gün yine balonlarıyla oynarlarken Canan'ın balonu bir anda elinden kaymış ve uçmaya başlamış. Canan ne kadar zıplasa da balonuna yetişememiş. Bu balon havada süzülerek uçup gitmiş. Canan buna çok üzülmüş ve saatlerce ağlamış. Can ise ona destek olup ağlamamasını söyleyerek kendisinin de çok sevdiği balonunu sırf arkadaşı üzülmesin diye ona vermeyi teklif etmiş. Ancak Canan, Can'ın da balonunu çok sevdiğini bildiği için bunu kabul etmemiş ve evlerine dönmüşler. -Cancığım. Yarın sabah erkenden beraber çıkıp seninle Canan'a yeni bir balon alalım sen de ona bu balonu hediye et. Demiş. Bunu duyan Can çok sevinmiş. Sabah babasının elinden tutup baloncuya gitmişler. Can, Canan'ın en çok sevdiği renkler olan pembe ve mor renkli kocaman bir balon görmüş. Hemen babasına bunu almasını söyleyerek almış ve eve dönmüşler. Sabah okula gitmek için evinden çıkan Canan, bir anda Can'ın elinde çok güzel bir balon görmüş. -Dün balonun elinden kayıp uçtuğu için çok üzüldün. Ben de senin üzülmeni istemediğim için sana bu balonu aldım demiş.


Yağmur damlaları masalı, Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur zaman içinde bir bulutun içerisinde yaşayan sevimli yağmur damlaları varmış. Bu yağmur damlaları, bulut onları taşıyamadığı zaman yeryüzüne iner, bu sayede gölleri, nehirleri, otları, ağaçları, insanların ihtiyaç duyduğu yerleri ve yeryüzünde suya ihtiyaç duyan ne kadar canlı varsa sulayarak hepsine yardım ederler, daha sonra da buhar olup tekrar gökyüzüne çıkarak bulutun içerisine geri dönerlermiş. Ancak bu yağmur damlaları içerisinde çok tembel olan damlalar da varmış ve bu damlalar yeryüzüne inmediği için çoğu zaman görevini yapan yağmur damlaları tüm canlılara yardım edebilmek için eksik ve yetersiz kalırlarmış. Yağmur olarak yeryüzüne inen tüm damlalar, diğer arkadaşlarının da bunu yapmasını, yoksa yeryüzündeki insanların, hayvanların ve bitkilerin çok zor durumda kalacağını söyler, onlara yardım edebilmek için tümünün yeryüzüne düzenli olarak inmesi gerektiğini söylerlermiş. -Arkadaşlar. Artık sizleri daha fazla taşıyamıyorum. Hepinizi yağmur olarak yeryüzüne indirmek zorundayım. Hem böylece yeryüzünde insanlara, hayvanlara ve bitkilere bu sayede oldukça yardım etmiş olacağız. Çoğunuz yağmadığı için kuraklık gün geçtikçe artıyor demiş. Tembel yağmur damlaları hiç istemese de onlar da mecburen yeryüzüne yağmur olarak yağmak zorunda kalmış. Yeryüzüne indiklerinde etraftaki otların, ağaçların, göllerin kuruduğunu gören ve hem insanların hem de hayvanların hem su bulmakta hem de susuzluk nedeniyle karınlarını doyuracakları bitkileri bulmakta veya yetiştirmekte zorlandıklarını görmüşler. Yanlarından geçen her canlı, yağmur yağmamasından dert yanıyormuş. Tüm tembel yağmur damlaları, aslında ne kadar yanlış yaptıklarını, kendi zevkleri ve rahatlarını düşünerek başkalarının zorlanmalarına neden olduklarını anlayarak, artık tembellik yapmamaya karar vermişler. O gün tüm damlalar yeryüzüne indiği için oldukça güzel bir yağmur yağmış ve yeryüzündeki tüm canlılar çok mutlu olmuş. Bu mutluluğu da gören tembel yağmur damlaları yaptıklarından çok pişman olurken, buharlaşıp bulutlarına geri döndüklerinde artık bir an önce yeryüzüne inerek canlılara yardım etmek için can atmaya başlamışlar.


Yalancı prenses masalı, Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur zaman içinde, develer tellal iken, pireler berber iken çok zengin bir ülkenin güzeller güzeli ama yalancı bir prensesi varmış. Bu yalancı prenses, saraydaki herkese hatta anne ve babasına bile sürekli yalan söyler, ama söylediği şeylerin yalan olduğunu kimse anlamaz, herkes ona inanırmış. Sarayda istemediği kişiler için babasına o kişi hakkında türlü yalanlar uydurur ve hemen saraydan gönderir, sırf herkes ona ilgi göstersin diye türlü bayılma ve düşme numaraları yapıp yalan söyleyerek tüm sarayı başına toplarmış. Günlerden bir gün, gece saraydan dışarı çıkıp dolaşabilmek için sarayın kapısında duran gardiyanlara, bahçeye ineceğim diyerek yalan söyleyen bu prenses, kimseye görünmeden saraydan çıkarak yakındaki göle doğru yürümeye başlamış. Göle doğru giderken, ormanın içerisinde bir köşede kıvrılıp uyuyan saraydan kovdurduğu ve aslında suçsuz olan genç erkek hizmetkar, bir anda karşısında yalancı prensesi görmüş. Hiçbir suçu olmamasına rağmen sırf yere bir damla su döktü diye sinirlenen ve yalan söyleyerek kralın onu kovmasına neden olan prensese çok sinirli olan ve onun yüzünden bir başına ormanlarda çaresiz kalan bu genç de yalancı prensese bir ders vermek için ona yalan söylemeye karar vermiş. -Prensesim. Eğer beni tekrar sarayınıza alırsanız bir ara hizmetçilik yaptığım bu diyarın en iyi falcısıyla sizi tanıştırır ve geleceğinizi öğrenmenizi sağlarım. Demiş. Bunu duyan prenses oldukça meraklanmış ve daha önce çok methini duyduğu ancak kralın izin vermemesi nedeniyle görüşemediği bu falcı ile görüşebilmek için bu teklifi kabul etmiş. Bunu duyan genç, ertesi gün gece 12'de göl kenarında beklemesini ve falcının onun için gelip ona her şeyi anlatacağını söyleyerek oradan uzaklaşmış. Ertesi gün yalancı prenses, gece yine saraydakilere yalan söyleyerek saraydan kaçmış ve göl kenarında falcıyı beklemeye başlamış. Ancak aslında hizmetçi falcıyı tanımıyormuş bile. Pazardan cebindeki son parasıyla aldığı siyah bir pelerin ve eline aldığı asa görünümlü bir sopa ile kılık değiştirip prensesin yanına gelmiş. -Pren... Prensesim. Maalesef ki gelecekte sizi çok kötü bir hayat bekliyor. Sizlerin bir yalancı olduğunuzu görüyorum ve söylediğiniz yalanlar nedeniyle çok yakında ölümcül bir hastalığa yakalanacaksınız. Eğer yalan söylemeyi bırakmazsanız üzgünüm ki hayatınızı kaybedeceksiniz.