Cumartesi günlerini çok seviyorum. Çünkü beş günlük okul telaşından sonra sakin bir şekilde uyanıyoruz. Ayrıca bütün ailenin aynı kahvaltı sofrasında buluşması ve neşe içinde sohbet etmemiz de çok güzel. Bu sabah da yine o güzel cumartesi sabahlarından biriydi. Herkes biraz nazlanarak yataktan kalktı. Tabi her zamanki gibi önce babam kalkmıştı. Çünkü sabah erkenden pastanesini açmak zorundaydı. O yüzden kahvaltı sofrasını da o hazırlamıştı. Annemle babamın mutfaktan bizlere seslenmelerine bayılıyordum. Ama bu birkaç kez tekrarlandı mı seslerinin tonu yükselmeye başlardı. Yine öyle oldu. Biz biraz daha gecikince sıra odalarımıza gelip yorganlarımızı üzerimizden çekmeye gelecekti. Bu aşamadan sonra gıdıklama ve yüze birkaç damla su damlatmayla işlem tamamlanacaktı. Neyse ki gıdıklama aşamasında herkes kalkmış mutfağa gelmişti. Yüzlerden uyku akıyordu. Hele Kemal, babamın kucağında uyumaya devam ediyordu. Biraz sonra herkesin uykusu dağılmış neşe içinde birlikte kahvaltı yapmaya başlamıştık. Saat sekiz buçuğa geliyordu. Babam, telefon açıp pastanede her şeyin yolunda olup olmadığını öğrendi. Tam telefonunu kapatıp cebine koyuyordu ki telefonu çaldı. Telefonun kimden geldiğini anlamak için ekranına bakan babamın yüzü birden güldü: Gülsüm Nine arıyor, dedi. Ama telefonu kulağına götürünce yüzü yavaş yavaş değişmeye başladı. Ya! Önemli bir şeyi yoktur inşallah, deyince hepimiz dikkatle onu dinlemeye başladık. Babam telefon konuşmasını bitirinceye kadar meraktan çatlayacak hale geldik. Babam konuşmasını sonlandırınca üzerindeki meraklı gözleri fark etti. Gülsüm Nine arıyor. Tombiş Dede, biraz rahatsızmış. Hemen toparlanın da bir an önce gidelim. Acaba Tombiş Dede'nin neyi vardı? İnşallah önemli bir rahatsızlığı yoktur diye dua ettik. Hepimiz her zamankinden daha hızlı hazırlanıp arabaya doluştuk. Ama babam arabayı hareket ettirmeden önce yoldaki şişe kırıklarını toplayıp çöpe attı. Ayrıca devrilmiş çöp varilini doğrulttu. Yola saçılan çöp torbalarını varile doldurdu. -Ne kadar sorumsuz insanlar var. Yolun ortasında şişe kırmışlar. Biz toplamasak kim bilir kime zarar verecekti. Çöpü de dağıtmışlar, diye ekledi ablam. Ya, hem kötü bir görüntü hem de insan sağlığını ve çevreyi tehdit eden bir durum, diye tamamladı babam. Nasıl, diye merakla sordum. -Bunlar da özellikle çocukları, doğal yaşamı ve sokak hayvanlarını tehdit ediyor, diye annemin sözlerine açıklık getirdi. -Evet evet, geçen hafta derste tıbbi atıkların, pillerin ve elektronik atıkların hatta plastik, cam ve kağıt gibi geri dönüşümü olanaklı atıkların özenle ayrıştırılması gerektiğini öğrenmiştik. Aferin benim akıllı kızıma, diyerek annem ablamın başını okşadı. Doğrusu ablamın bu konularda benden daha bilgili olmasına imrendim. Yolda annem Gülsüm Nine'yi arayıp Tombiş Dede'nin sağlık durumu ile ilgili ayrıntılı bilgi aldı. -Belki doktora götürmek zorunda kalabiliriz. Zaman kazanmak için biraz ateşini düşürmek gerekebilir. Bizim yapabileceğimiz yalnızca bu. Gerisiyle doktorlar ilgilenir. Tombiş Dede'nin evine vardığımızda Gülsüm Nine'nin kapıda bizi beklediğini gördük. Biraz yorgun görünüyordu. Ama yine de yüzünde tatlı bir gülümseme vardı. Hoş geldiniz evlatlarım, hoş geldiniz, dedi. Daha iyi. Sanırım dün bahçeyle uğraşırken biraz üşütmüş, Ama nane limon kaynattım, dedi. Bu sırada kapıda Tombiş Dede belirdi. Hey, evlatlarım hoş geldiniz! Niye kapıda bekliyorsunuz? Hadi içeri girin, dedi. Hepimiz, Tombiş Dede'nin tahmin ettiğimizden daha iyi oluşuna sevindik. İçeri girdik. Annemin getirdiği elmalı turtayı tabaklara bölüştürdük. Biz çocuklar tabaklarımızı alıp Tombiş Dede'nin dizinin dibine oturduk. Tombiş Dede elmalı turtasından bir dilim aldı. Hım, güzelmiş, annenizin eline sağlık çocuklar, dedi. Merak etme güzel kızım. Size bir hikaye anlatamayacak kadar hasta değilim. Ama bir konuda zorlanıyorum, diye Kemalin gözlerinin içine bakarak gülümsedi. Nedir Tombiş Dede, diye heyecanla sordum. Neymiş o bakalım, diye sordu. Bazı kendini bilmez insanlar, yolun ortasında odu şişe kırmışlar. Üstelik çöp varilini de devirip çöp poşetlerini yola saçmışlar. Anlat anlat Tombiş Dede, diye bağırdık. -Dünyanın en uzun yaşayan canlılarından biri kaplumbağalardır. Yavaş ve otçul hayvanlardır. Sakin bir yaşamları vardır. İşte zamanın birinde uzak dağların ardında böyle bir kaplumbağa ailesi yaşarmış. Ailenin her üyesi yaşadıkları doğaya saygılı, başkalarını da kendileri kadar düşünen görgülü hayvanlarmış. Aileye günün birinde yeni bir kaplumbağacık katılmış. Anne kaplumbağa, baba kaplumbağa ve çocuk kaplumbağalar buna çok sevinmişler. Hepsi bir araya gelerek ailenin bu yeni üyesine bir isim aramışlar. Doğrusu bu konuda oldukça zorlanmışlar. Yeni kaplumbağacığa uygun bir isim bulmak hepsini yormuş, Sonunda bu isim bulma işini zamana bırakmaya karar vermişler. Küçük kaplumbağacık ne kadar süre isimsiz yaşamış bilinmez. Sonunda ailenin en büyük çocuğu olan Sertbağa ona uygun bir isim bulmuş. Benim yavrum çok büyük bir kaplumbağa olacak. Dişleri iştahına göre, diye yavrusunu övmüş. Gerçekten de çok iştahlı bir kaplumbağaymış Hızarbağa. Koskoca kaplumbağa ülkesinde düzenlenen bütün lahana yeme yarışmalarını açık ara farkla kazanıyormuş. Kaplumbağa ülkesinde lahana yeme yarışmaları dışında başka yarışmalar da oluyormuş. Kendine güvenen kaplumbağalar ortaya çıkıp güreş de tutarlarmış. Güreş alanına çizilen bir çizginin iki yanına gelen kaplumbağalar birbirini itmeye başlarmış. Amaç rakip kaplumbağayı iterek çizginin ona ait tarafına geçebilmekmiş, İşte bizim Hızarbağa bu yarışmaların da rakipsiz ismiymiş. Ailesi Hızarbağa ile çok gurur duyarmış. Ama zamanla bizim Hızarbağa'da davranış olarak hiç de hoş olmayan bazı değişiklikler görülmeye başlanmış. Herkesten daha iri olması, herkesten daha güçlü olması onda büyüklük duygusuna yol açmış. Halbuki kaplumbağaların en önemli özelliklerinden biri alçak gönüllü olmalarıdır. Ne yazık ki Hızarbağa'da bu duygu biraz eksikmiş. Kendini bütün kaplumbağalardan üstün görmesi onu diğer canlılara ve doğaya karşı saygısız bir kaplumbağa haline getirmiş. Beni eleştirenler, onları yüzüme karşı söylesin de günlerini göstereyim! Anne kaplumbağa bu sözlere çok üzülmüş. Sevgili oğlunun böyle kaba davranışlara sahip olmasını bir türlü kabullenemiyormuş. Yavrucuğum, güçlü olanların insanlara ve doğaya saygısı olmazsa dünyamız yaşanmaz bir yer olmaz mı, diye Hızarbağa'yı ikna etmek istemiş. Ancak Hızarbağa, hiç de ikna olacak gibi görünmüyormuş. Ben hakkımda böyle konuşanlara hadlerini bildirmesini bilirim, demiş. Sonra da yuvanın kapısını çarpıp çıkmış. Bütün ailesi peşinden koşmuş. Ama yetişmeleri imkansızmış. Hızarbağa o kadar güçlü ve hızlıymış ki bir anda gözden kaybolmuş. Tamam da sevgili Bilgebağa, bunu Hızarbağa'nın yaptığını nereden biliyorsunuz, diye sormuş. Hayır, bizler sizin ne kadar iyi insanlar olduğunuzu biliyoruz. Lahanaları merak etmeyin köyümüzün ambarlarında bizlere iki yıl yetecek kadar lahanamız var. Sokaklarımızı da el birliği içinde temizleriz. Annebağa, köylülerin bu derece özverili olmaları karşısında gözyaşlarını tutamamış. Gerçekten de köyüler, köyün içini kısa sürede temizlemişler. Ayrıca Hızarbağa'nın dereye attığı lahanalar köyün çıkışındaki köprüye takılıp kalmış. Hepsini toplayıp yeniden ekmişler. Çünkü Hızarbağa gücünü göstermek için hepsini kökünden koparmış. Ama böylece lahanalar kurumaktan kurtulmuş. Bu sırada Hızarbağa, bütün olan biteni köyün başındaki tepeden izliyormuş. Köylülerin kendisini kıskandıklarını bu nedenle ailesine şikayet ettiklerini düşünüyormuş. Onlara duyduğu hıncı da köye ve lahana tarlasına zarar vererek göstermek istemiş. Ama ailesinin köyde düştüğü zor durumu da düşünüp üzülmüş. Çünkü onları çok seviyormuş, Aslında bütün köyü seviyormuş. Fakat içindeki büyüklük duygusuna yenik düşmüş. Akşama kadar köylülerin çalışmasını izlemiş. İçini büyük bir pişmanlık duygusu kaplamış. Yaptığı ne kadar kötü bir davranışmış. Öfkesine yenik düştüğü için kendisine çok kızıyormuş. Hele akşam bastırıp da bütün köyün ışıkları yanınca pişmanlık duygusuna bir de yalnızlık duygusu eklenmiş. Köyüne doğru bakınca herkesin şimdi sofra başında neşe ile lahanalarını yediği gözünün önüne gelmiş. Kim bilir annesi, kardeşleri, babası şimdi onu ne kadar merak etmiştir. İşte gücü hala yerindeymiş. Ama sevdikleri yanında olmayınca bu güç neye yararmış ki? Hatasını nasıl telafi edebileceğini düşünmüş. Evet, köye zarar vermişti. Halbuki babasının dediği gibi köyleri bütün köyler arasında temizliği ile tanınmış örnek bir köydü. Hızarbağa, kararını vermiş. Başı önünde köyüne doğru utangaç utangaç yürümüş. Köyün girişindeki ev Bilgebağa'nınmış. Kapıyı sessizce çalmış. Bilgebağa'nın nasıl bir tepki göstereceğini bilmiyormuş. -Hayırdır Hızarbağa, bu sefer dağıtma işine bizim evden mi başlayacaksın yoksa, demiş. Buyur Bilgebağa, demiş. Doğrusu ilk anda Bilgebağa'nın yeni bir şikayetle geldiğini sanmış. Bak bakalım size kimi getirdim, demiş. Yana çekilince Hızarbağa ile Annebağa göz göze gelmiş. Annebağa, yaramaz da olsa yavrusunu karşısında görünce çok sevinmiş. Gözyaşlarını tutamamış. O anda Bababağa ve ailenin diğer üyeleri de gelmiş. Hepsi birbirine sevgi ile sarılmış. Olay böylece tatlıya bağlanmış. Hızarbağa, kendini ailesine ve köyüne affettirmek için bir ay lahana tarlasında gönüllü çalışmış. Ayrıca yine bir ay köyün sokaklarının temizliğini de üstlenmiş. Bütün kaplumbağa köyü, Hızarbağa'nın bu olumlu değişimine çok sevinmiş.


Yardımsever kirpi hikayesi, Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur zaman içinde, herkese iyilik yapmaktan çok hoşlanan ve nerede yardıma ihtiyacı olan birini görse hemen koşup ona yardım eden bir kirpi varmış. Bu yardımsever kirpi, her ne kadar herkese yardım etmek için can atsa da çoğu onu görür görmez sırtındaki dikenlerden korkar ve ona zarar vereceğini düşünüp oradan uzaklaşırmış. Kimisi de onun görünüşünü beğenmez veya güçlü hayvanlar küçücük bir hayvandan yardım almayı gururlarına yediremezlermiş. Hal böyle olunca, yardımsever kirpi yardım etmek istediği herkese yardım edemez, yaşadıklarından dolayı da çok üzülürmüş. O ne kadar iyi niyetli yaklaşıp yardım etmeye çalışsa da ona kötü davrandıkları için artık kimseye yardım etmemeyi bile düşünmüş. Ama yine de ne zaman yolda birini görse karşısındaki ne derse desin bir ihtiyacı olup olmadığını sorarmış. Günlerden bir gün, ormanın en bilgesi olan ve herkes tarafından saygı duyulan ihtiyar kaplumbağanın yardıma ihtiyacı olmuş. Ancak ne zaman bir işi düşse ve yardıma ihtiyaç duysa ihtiyarın yanına koşan herkes, ihtiyarın yardım istediğini duyunca türlü bahaneler uydurup yanından uzaklaşmış. İhtiyar kaplumbağa tam ümidini kaybetmişken yardımsever kirpi çıkagelmiş. Hemen ihtiyarın halini hatırını sorup yardım edebileceği bir şey olup olmadığını sormuş. Bunu duyan ihtiyar kaplumbağa çok mutlu olmuş ve önce tüm yaşadıklarını anlatıp sonra yardım istediği konuyu söylemiş. İhtiyar kaplumbağa, evindeki duvarlardan birine torunlarının resmini asmak istediğini, ancak hem kendisi yapamadığı gibi hem de çivi ve çekiç de bulamadığını söylemiş. Bunu duyan yardımsever kirpi, bu sorunu nasıl çözebileceğini düşünürken, bir anda aklına harika bir fikir gelmiş. Hemen ihtiyar kaplumbağanın evine girmiş ve sırtındaki dikenlerden birini kırıp bir sandalyeyle duvara bu sipsivri dikeni sokup sapasağlam hale getirmiş. Daha sonra ihtiyar kaplumbağanın torunlarının olduğu fotoğrafı eline alıp bu duvara çaktığı dikenine yerleştirmiş. O herkesin korktuğu, beğenmediği dikenleri bile birine yardımcı olmuş. İhtiyar, bu yardımsever kirpiye çok teşekkür edip çay ikram etmiş. Sohbet sohbeti açarken, yardımsever kirpi tüm yaşadıklarını anlatmış. Ne kadar dışlandığını, ön yargılı davranıldığını söyleyip derdini dökmüş.


Yardımsever tavuk masalı, Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur zaman içinde yardımsever bir tavuk varmış. Bu yardımsever tavuk, yaşadığı kocaman çiftlikte, yalnızca kümeste beraber yaşadığı diğer tavuklara değil, çiftlikteki tüm hayvanlara yardım eder, karşılıksız bir şekilde iyilik yaptığı için tüm hayvanlar tarafından çok sevilirmiş. Günlerden bir gün, bu yardımsever tavuk, kümesteki evinin içerisini sıcak tutmak için samana ihtiyaç duymuş ve bunun için de çiftlikteki ineğin yanına giderek ondan yardım istemeye karar vermiş. İnek saman yediği için ona çok az bir miktar saman verebileceğini düşünmüş. Bu sayede de evini samanlarla sıcak tutabilecekmiş. Demiş. Bunu duyan inek, daha önce kendisine birçok kez yardım eden tavuğa bir saniye bile düşünmeden Sana yemeğimi veremem. Deyince, yardımsever tavuk çok üzülmüş. Daha sonra koyunun uzun yünlerinden kendisine biraz verirse evini sıcak tutabileceğini düşünerek koyunun yanına gitmiş. Demiş. Koyun da daha önce kendisine çok kez hiç düşünmeden yardım eden tavuğa yünlerini ona veremeyeceğini söyleyince tavuk yine çok üzülmüş ve oradan ayrılıp çaresizce kümesin yolunu tutmuş. Tam kümese doğru gelmişken karşısında çiftliğin ihtiyar kaplumbağasını görmüş. Tavuğun çok üzgün olduğunu anlayan bilge kaplumbağa, hemen ona neden üzgün olduğunu sormuş. -Üzülme tavuk kardeş. Sen doğru olanı yapıyorsun. Yardıma ihtiyacı olan dostlarına yardım etmek çok güzel ve çok erdemli bir davranıştır. Ancak senin yardıma ihtiyaç duyduğunda sana yardım etmeyen kişiler, bencil ve dostluğu, yardımseverliği bilmeyen hayvanlardır.


Yarım leblebi masalı, Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur zaman içinde fakir iki komşunun birbirlerini çok seven iki çocuğu varmış. Bu çocuklardan birinin adı Ali diğerinin adı ise Emre'ymiş. Henüz 6 yaşında olan bu iki çocuk, çok iyi arkadaşlarmış. Sürekli birlikte bahçede oynar, babalarının tahtadan yaptığı oyuncakları birbirleriyle paylaşır, annelerinden birinin yaptığı yoğurt ve toz biberli ekmeği bile ikiye bölerek beraber yerlermiş. Durumlarının kötü olduğunu anlayıp anne babalarından hiçbir şey istemez, elinde olanlarla yetinmeyi bilirlermiş. Anne babaları da tıpkı çocukları gibi birbirine her zaman destek olur, bu zor yaşamlarında beraber ayakta kalmaya çalışırlarmış. -Biz ne güne duruyoruz kardeşim. Beraber bir şekilde idare ederiz. Çekirgeleri ilaçlar yeni mahsüllere kadar bizim evdeki aşlarla idare ederiz. Demiş. Emre'nin babası ne kadar olmaz dese de ısrarına dayanamamış ve kabul etmiş. Tabi Ali'nin anne ve babasının da durumu kötü olduğu için çok zorlanmaya başlamışlar. Ali'nin babasının kazandığı para yetmiyor, Emre'nin babası ise cebindeki son parayla ilaç aldığı için parasız bir şekilde yaşıyor, ekmek bile alamıyor, akşamları Ali'nin ailesi ile yemek yiyorlarmış. Tarlanın mahsulleri yavaş yavaş çıkmaya başlasa da her iki aile de beş parasız kalmış. Ali ve Emre de her ne kadar küçük olsalar da yaşananları anlıyor ve çok üzülüyorlarmış. Evlerinde yiyecek tek bir şey dahi kalmamış. Sadece Ali'nin babasının aylar önce şehirden gelirken biraz aldığı leblebinin kavanozunda annesi bir tane leblebi bulmuş. Çocuğunun hastalanmasından korkan ve en azından ağzına bir şey girsin diyen anne, Ali'ye bu tek leblebi tanesini götürmüş. Ali ise bu leblebiyi alıp hemen bahçeye çıkmış ve Emre'yi çağırmış. Eliyle zar zor o tek bir leblebi tanesini yarıya bölmüş ve Emre'ye uzatmış. Bunu gören Emre'nin anne ve babası çok üzülmüş.


İki gün boyunca ormandan çıt çıkmamış. Fırtına dindiğinde ise herkes perişan halde yuvasından çıkmış. Herkes etrafına bakınıyor, iyi olup olmadıklarını kontrol ediyorlarmış. Birde kaplumbağa dedeleri dikkatlerini çekmiş tüm hayvanların. Yaşlı Kaplumbağa aslında hiç iyi değilmiş. Ancak ormanında durumu belliymiş. Hayvanları yönlendirilmesi gerekiyormuş. Herkes bir işin ucundan tutuyormuş. Böylelikle ormanın eski düzeni tekrar kuruluyormuş. Ancak birdenbire yaşlı kaplumbağa yürürken hareketsizleşmiş. O kadar güçsüzmüş ki tüm hayvanlar yanına koşmuş. Her kafadan ses çıkıyormuş. Ormandaki tüm hayvanlar çok tedirgin olmuş. Ne yapacaklarını bilmez bir halde bir cevap aramışlar. Yaşlı kaplumbağa günden güne kötüleşiyormuş. Sonunda hayvanlar bir toplantı yapmaya karar vermişler. Yaşlı kaplumbağanın mutlaka iyileşmesi gerekiyormuş. Fil iri cüssesi ile hortumunu kaldırarak söz hakkı istemiş. Tüm hayvanlar konuşmaya sorular yöneltmeye başlamış. Bu çiçek çok şifalı bir çiçekmiş, hastaları iyileştirici bir gücü varmış. Ancak uzak diyarlarda bulunmaktaymış. İlk başta bu çiçeğin varlığına pek inandığım söylenmez. Ama kaybedecek zamanımız yok bu yüzden gecikmeden büyülü çiçeğe ulaşmalıyız. Ben bu bilgiyle, yaşlı kaplumbağaya yardım etmek için bu yolculuğa çıkmak istiyorum. Fil bu durumdan gayet hoşnut kalmış. Arkadaşlarının da kendisiyle geleceğine çok mutlu olmuş. O zaman maymuncuk, zıp zıp tavşan, Çığlıkçı horoz ve ben çiçeği getirmek üzere hemen yola çıkıyoruz. Gitmeden serçeyle konuşmamız gerekiyor. O bizi doğru yönlendirecektir. Serçe ile fil konuştuktan sonra fil tüm konuşmayı hafızasına kaydetmiş. Ve düşmüşler yollara... Hiç durmadan yürümüşler. Yorulduklarında fil arkadaşlarını sırtına almış. Kah dinlenmişler kah yürümüşler. Sonunda dağın zirvesini görmüşler. Ancak gözlerine inanamamışlar. Dağ o kadar yüksek ve dikmiş ki çıkmaları olanaksızmış. -Çığlık atmana gerek yok, sadece neden oyuk açmak istediğinizi merak ettim, tabiki size yardım edeceğim. Ben oyuk açtıkça sizde beni takip edin. Böylece olmuşlar beş arkadaş olmuşlar. Dağa tırmanmaya başlamışlar başlamasına ama fil ve tavşan zor yol almış. Sonunda mağaraya varmışlar. Tüm hayvancıklar neredeyse büyülenmiş. Bakmışlar ateş küresi parıl parıl parlıyor. Çok korkmuş hepsi ancak yanına yaklaştıklarında ateş sandıklarının aslında gösterişli bir çiçek olduğunu görmüşler. Yaprakları bir kaba koyun ve kaynatın. Sıcaklıkla birlikte zaten yapraklar yok olacak... İşte şifalı su... Vakit kaybetmeden yaşlı kaplumbağaya içirin.


Uzak ülkelerden birinde yoksul bir kunduracı ve karısı yaşarmış. Kunduracı çok iyi kalpliymiş. Fakat yaşlandığı için. Eskisi gibi çalışamıyormuş. Kazandıkları parayla ancak karınlarını doyurabiliyorlarmış. Elindeki son parayla bir parça deri almış. Akşam olduğu için yapacağı ayakkabının derisini tezgahın üzerine bırakmış. Yatmaya gitmiş. Ertesi sabah her zamanki gibi erkenden kalkmış. Tezgahın üzerine bakınca çok şaşırmış. Çünkü orada bir çift güzel ayakkabı duruyormuş. Ayakkabılar o kadar güzelmiş ki, çok zengin biri onları satın almış. Yaşlı kunduracı kazandığı parayla iki çift ayakkabı yapacak deri almış. Derileri yine tezgahın üzerinde bırakıp yatmış. Uyandığında iki çift ayakkabı bulmuş. Dükkana gelen müşteriler ayakkabıları çok beğenmişler. Bol bol para verip satın almışlar. Kazandığı parayla bu sefer dört ayakkabılık deri satın almış. Sabah kalktığında ayakkabılar hazırmış. Günler böyle geçip gitmiş. Yaşlı kunduracı zengin olmuş. Ama onlara bu iyiliği kimin yaptığını çok merak ediyormuş. Bize kimin yardım ettiğini çok merak ediyorum, demiş. Onlara teşekkür etmek istiyorum. Ozaman bu gece saklanalım. Gece olunca da gizlice bize kimin yardım ettiğini görelim, demiş karısı. O gece yine tezgahın üzerine derileri bırakmışlar. Sessizce beklemeye başlamışlar. Gece yarısı olunca kapı açılmış. İçeriye iki minik adam girmiş. Tezgahın yanına gelerek derilerden ayakkabı yapmışlar. Sabaha karşı da işlerini bitirip gitmişler. Yaşlı karı koca şaşkınlıkla onları izlemişler. Onlara nasıl teşekkür edeceklerini düşünmüşler. Sonunda birer kıyafet dikmeye karar vermişler. Bir iki gece sonra da diktikleri kıyafetleri tezgahın üzerine koymuşlar. Saklanıp minik adamların gelmesini beklemişler. Az sonra kapı çalınmış. Cüceler kıyafetleri görüp mutlu olmuşlar. Hoplaya zıplaya gitmişler. Ama bir daha da gelmemişler. Kunduracı ve karısı iki minik adama teşekkür ettiklerini düşünüp mutlu olmuşlar. Onları hiç unutmamışlar.