Yaşarken kendisine Amherst'lü Efsane denilmiş. Ölümünün ardından adı Amherst'lü Rahibeye çıkmış. Şiirlerinin yayımlanmasının ardından gelen ünü, lakabını Amherst Güzeline dönüştürmüş. Buradan okunduğunda güçlü, kırılganlıktan uzak, hangi yüzyıldan geldiğini belli etmeyen ve bir kere okundu mu bir daha unutulmayan, baskın bir ses geliyor şiirinden. Bin sekiz yüze yakın şiir yazmış neredeyse yıllarca evden çıkmadan. Türkçede öne çıkan çevirileri Oğlak Yayınları'nda ve İş Bankası Kültür Yayınları'nda bulabilirsiniz. İngilizcesini okuyacağım derseniz tüm şiirlerini bu kitapta toplamış Bartelby. İnternetten orijinallerinin birçoğuna ulaşmak için Maryland Üniversitesi Kadın Çalışmaları burada bir seçki sunmuş. Dickinson'ın yangından kurtulan elyazmaları arasında bir de aşağıda Türkçesini bulabileceğiniz bir kek tarifi mevcut. Edebiyat ve yemek özellikle Türkçede yeteri kadar zevki çıkartılmış bir buluşma değil bizce. Nasıl romanlardan yola çıkarak kahramanların robot resimlerini yapmak mümkünse, bir lezzet haritası da çıkartılabilir. Hatta çok sevdiğimiz bu şairin tarifini gördükten sonra, özellikle bu tür bir çalışma yapma isteğimiz arttı. Çikolata kağıtlarının arkasına şiir yazan Dickinson şiirlerinin neredeyse yüzde onunda yemekten bahsediyormuş. En rahat ettiği yerlerden biri ise hep mutfak olmuş. Maalesef Dickinson malzemeleri nasıl bir araya getireceğimizi ya da fırını nasıl bir sıcaklıkta tutacağımızı söylememiş. Genelde kek pişirdiğimiz şekilde pişirmek mümkün. İnsanın yemek yapmadığım gün kalmasın hissine kapılmasına neden olan kitaplar yazan, Chez Panisse'ün ünlü şefi Alice Waters'ın The Art of Simple Food kitabında uzun uzun anlattığı kek hazırlama ve pişirme yöntemi uygulanabilir. Fırını 180 dereceye getirin. Siz tarifi hazırlarken ısınsın. Kek kalıbınızı yağlayın. Bütün kullanacağınız malzemelerin oda sıcaklığında olmasına özen gösterin. Yumuşamış tereyağına soğuk yumurta kırmak istenmeyen sonuçlar yaratabiliyor. Unu ve tüm kuru malzemeleri eleyin ve karıştırın. Bir mikser ya da çırpıcı yardımıyla yumuşamış, oda sıcaklığındaki tereyağını önce biraz kendi başına, sonra da şekerle çırpın. Kremayı andıran bir dokuya ulaşmasını istiyoruz. Mikserle 5 dakika, elde 10 dakika öneriyoruz. Bunu eğer büyük bir kapta yaparsanız kalan malzemeleri de sonra buraya eklediğinizde bulaşıkları minimumda tutmuş olursunuz. Teker teker yumurtaları ekleyin ve biraz daha çırpın. Sonra krem tartar ve karbonatla karıştırdığınız unun dörtte birini ekleyin, çırparken hava almasını sağladığınız karışımı çok fazla söndürmemeye gayret edin. Bu aşamada çırpıcıdan ziyade bir spatulayla yavaş yavaş karıştırırsanız daha hafif dokulu bir kekiniz olur. Sonra sütün dörtte birini ekleyin. Bu şekilde bir süt bir un ekleyerek tüm malzemelerini karıştırın. En son hindistancevizini ekleyin. Özellikle çırpmamaya, sadece karıştırmaya özen gösterin. Fırına verin. Batırdığınız bir kürdan temiz çıkıncaya kadar pişirin (30-40 dakika). İstenirse fırından çıktıktan sonra üstüne biraz daha hindistancevizi ya da ince kıyılmış badem serpilebilir. Bir kahve ya da çay yapın, bir dilim kek alın, keyfini çıkartın!


Tanışınız: bölümümüzün ikinci internet sitesi, sinemanın yetenekli yıldızlarından Joseph Gordon-Levitt'in RegularJOE adıyla başlatmış olduğu bir yapım şirketi birliği, yani hitRECord. HitRECord'u tanımlaması biraz zor. Bir yandan yapısı itibariyle YouTube'u andırırken, diğer yandan organizasyonları ve ortaya koyduğu çalışmalarla gerçek bir yapım şirketi gibi. Her şey bununla kalsaydı hitRECord belki de daha amaçlı bir YouTube olmaktan öteye gidemezdi. Fakat sitenin direktörü olan Gordon-Levitt, nam-ı diğer RegularJOE, film dünyasındaki deneyimi ve bağlantılarını kullanarak hitRECord'da hazırlanan projeleri sitenin dışına taşıyor, gün ışığına çıkartıyor. Morgan and Destiny's Eleventh Date The Zeppelin Zoo adlı kısa film, The Tiny Book of Tiny Stories adlı ufak kitap ve Amerika'nın çeşitli şehirlerinde yapılan canlı gösteriler de bu çalışmaların meyvesi. Grup aynı zamanda Sundance Film Festivali'ne katılıyor, üstelik çoğunlukla sürpriz konuklarla; 2012 listelerine buradan göz atabilirsiniz. HitRECord aynı zamanda, kar olmasa da kendini döndürebilecek kadar para kazanma amacı güden bir birlik. Ürettikleri eserlerde birçok kişinin emeği geçtiği için de şöyle bir sistem geliştirmişler: Eğer hitRECord'da ortaya çıkan bir eser öyle ya da böyle para kazanırsa, bunun yarısını yapım şirketi olarak hitRECord alıyor, diğer yarısı ise katılımcılar arasında bölüşülüyor. Meraklılar ayrıntılara buradan ulaşabilirler. Joseph Gordon-Levitt bu yıl senaryosunu kendi yazdığı bir film için yönetmenlik koltuğuna oturacak. Bu yetenekli adamla ilgili gelişmeleri kendi ağzından takip etmek isteyenler RegularJOE'nun Tumblr sitesine buradan ulaşabilirler. Son olarak, hitRECord'un hoşumuza giden iki çalışmasını aşağıda bulabilirsiniz.


İstanbul İl Özel İdaresi 1884'te açılan ilk milli kütüphanemiz olan Kütüphane-i Umumi-i Osmani'deki, bugünkü adıyla Beyazıt Devlet Kütüphanesindeki yenileme çalışmalarını sürdürüyor. Geçtiğimiz yıl 125. yılını kutlayan Beyazıt Devlet Kütüphanesi'nde restorasyon çalışmaları tüm hızıyla devam ediyor. 4 milyon TL'ye mal olacak çalışmaların ağustosta tamamlanması planlanıyor. Atıl durumundan arındırılan, iç mekanlarda tesisat düzenlemelerine başlanan tarihi kütüphanede, elektrik ve mekanik tesisatıyla ilgili uygulamalar devam ediyor. Kütüphane ana mekanı olan okuma salonunda, kubbelerdeki kalemisi çalışmalar aslına uygun olarak yenileniyor. Proje çerçevesinde, 1980'lerde ana yapıdan ayrı, bahçeye inşa edilmiş ve yemekhane olarak kullanılan bina yıkılarak, depolama fonksiyonları ana bina içine kaydırıldı. Böylelikle özgün avlu yapısı, okuma avlusu olarak projeye göre yeniden düzenlenecek. Daha önce imarethane kısmı restore edilen kütüphanede kitap sergileme üniteleri, okuma salonu ve sergileme holleri özgün yapı değiştirilmeden yeniden düzenlenecek ve nadir eserler, iklimlendirilmiş vitrinlerin teşhir ve tanzimi ile korumaya alınarak sergilenecek. uzun bir aradan sonra bugün gittim. tımarhaneye dönmüş. giriş katındaki kitap kısmı ile ikinci kattaki dergi salonunu, en üstteki nadir eserler salonuna geçici bir süre için tıkıştırmışlar. nadir eserlerin memuru başka odaya geçmiş, salonda kitaplarla süreli yayınların memurları var. kafaları esince 20-30 dakikalık çay molası veriyorlar, ortada memur kalmıyor (bir de utanmadan ilan ediyorlar, 3'e kadar kitap fişi almıyoruz çay molası verdik). hatta bir memur diğerine, şimdi çay molası niçin fiş kabul ediyorsun diye hesap soruyor. üç farklı salonun kullanıcısını küçük bir salona sığdırmaya çalıştıkları için yer sıkıntısı var. gidince ayakta kalabilirsiniz. Beyazıt Kütüphanesi, elyazmaları, gazeteler, dergiler, kitaplar, yani basılı metinler konusunda şu an belki de Türkiye'deki en büyük kaynaklarından biri. Araştırmacılar, akademisyenler, yazarlar ve genel olarak meraklılar, ülkenin başka hiçbir noktasında bulunamayacak kaynaklara uzun zamandır ulaşamıyorlar. Bundan sonra ağustosa kadar hiç mi ulaşamayacaklar, yoksa kütüphanenin belli bir kısmı açık mı olacak, bu açık olan kısımda nasıl bir düzen söz konusu olacak?.. İnternette dolaşan müjdeli haberde bu soruların yanıtlarını bulamıyoruz. Kısaca, konuyla ilgili henüz yeterli bir açıklama yapılmış değil. Bu durumda biz de kütüphaneyi şahsen ziyaret edip durumu sizlere iletmeyi planlıyoruz.


Bir süre sonra, Kimmel'ın o zamanki sevgilisi, komedyen Sarah Silverman şova çıkarak, Damon'la düzüştüğünü ilan eden bir kliple Kimmel'a sürpriz yapıyor. Videoda Silverman'la Damon uzun bir süre şarkı söyledikten sonra Damon Üzgünüm Jimmy, vaktimiz kalmadı, diyerek lafı gediğine koyuyor. Bu sırada Silverman'la Kimmel ayrıldığından olsa gerek, Silverman'la ilgili sevgili atışmaları bitiyor. Fakat Kimmel bu sefer de Damon'ı kendi filmi The Bourne Ultimatum'dan kovup yerine dostu Guillermo'yu getiriyor. Damon-Kimmel nefreti ile Kimmel-Affleck aşkı, The Handsome Men's Club adlı çalışmada son sürat devam ediyor bu sefer işin içinde yine birçok ünlünün yanı sıra Affleck'in eşi Jennifer Garner da var! Ve nihayetinde, Movie: The Movie için devasa bir üzüm salkımı kostümüne bürünen Damon, sahnelerinin filmden kesileceğini öğreniyor. Artık canına tak eden Damon, 2013'ün ocak ayında intikamını alıyor.


1926: Kitabın ilk uyarlaması, yayımlandıktan bir yıl sonra geldi. George Cukor tarafından yönetilen ve yılın ilk aylarında Broadway'de gösterime giren sessiz film, şu anda kayıp. 1949: Filmin ikinci uyarlamasında başrolde Alan Ladd ve Betty Field vardı. Başlarda Tyrone Power da projeye dahilken, stüdyonun Gene Tierney'le yola devam etmesi üzerine Daisy Buchanon'da oynamayı tercih etti. Fakat asıl ses getiren, başrollerinde Robert Redford ve Mia Farrow'un yer aldığı 1974 yapımı oldu. 2012'nin Aralık ayındaysa Gatsby'yi Leonardo DiCaprio'nun canlandırdığı yeni bir uyarlama Amerika'da sinema severlerle buluşacak. Acaba bir başyapıtın işareti bu mu? Eseri okumakla yetinmeyip, ondan esinlenerek yeni yeni eserler yaratma arzusu uyandırması mı? Şahsen, Fitzgerald'ın asıl başyapıtının Tender is the Night olduğunu düşünmüşümdür hep. (Şu an piyasadaki çevirisi ne yazık ki pek iyi değil ama Everest 2012'de Buruktur Gece adında yayımlayacağını duyurmuştu.) Elbette Gatsby'nin muhteşemliği yadsınamaz. Nitekim roman yalnızca sinema filmlerine ve tiyatro oyunlarına değil, bir de şu şahane bilgisayar oyununa uyarlanmış: The Great Gatsby Game.


Aykut Ertuğrul'un muhtelif dergilerde yayımlanan öykülerinden oluşan ilk öykü kitabı Keyfekader Kahvesi, 2011 yılında Okur Kitaplığı tarafından yayımlanmıştı. 3 Mart 2012 günü TYB İstanbul Şubesi'nde yapılan açıklamayla çeşitli değerlendirme ve eleştiri yazılarında övgüyle söz edilen Keyfekader Kahvesi'nin Balıkesir Gönen Belediyesi tarafından düzenlenen Ömer Seyfettin Öykü Ödülü'nü kazandığını öğrenmiş bulunuyoruz. 23 yıldır Gönen Belediyesi tarafından gençler ve yetişkinler kategorilerinde verilen ödülün, bu yıl itibariyle yetişkinler kategorisi kaldırılıp onun yerine yıl içerisinde yayımlanan öykü kitapları arasından birine verilecek bir öykü ödülü tahsis edilmiş vaziyette. Ömer Seyfettin Öykü Ödülü'nü Keyfekader Kahvesi kitabıyla kazanan Aykut Ertuğrul'u tebrik ederiz. Ertuğrul, 11 Mart 2012 Pazar günü Gönen'de yapılacak törenle ödülünü alacak. Keyfekeder Kahvesi, geçtiğimiz yıl Okur Kitaplığı'ndan çıkmıştı. Yayınevi tarafından modern ile postmodern anlatı biçimlerinin bir sentezi olarak nitelendirilen, bize göre ise, belki yazarın ilk kitabı olduğundan bazı öykülerin diğerlerinden daha güçlü olduğu, fakat ödülü de ilgiyi de hak eden, baştan sona büyülü bir kitap. Yazarı tebrik ederiz. Kitaba ulaşması ne yazık ki biraz zor, yine de Türk edebiyatında yeni seslere susayanların bir şekilde edinip okumalarını tavsiye ederiz.


Geçtiğimiz haftalar, daha önce Twitter üzerinden gündeme gelen sansür ve internette özgürlüğün sınırları konusuna başka bir açıdan bakmamıza sebep oldu. Twitter üzerinden tüm konuştuklarımız, hatta sansürün şekli şemali bile Google için de geçerli: Google da ülke bazında yazılanları sansürleyebiliyor. Fakat geçtiğimiz hafta bir de gündeme Google'ın yeni gizlilik politikaları taşındı. O kadar büyük bir gücü var ki Google'ın bilgi toplama etkinliklerinin, AB bile araya girdi, hatta Google'a bir tek AB'nin karşı koyabileceği iddia edildi. Tabii ki tüm AB itirazları sadece AB vatandaşlarını kapsayan itirazlar oluyor. Bir de bu meseleler Google tarafından ve Türkçe nasıl anlatılmış diye bakalım dedik. Mailimde yazdıklarım bana sonra reklam olarak mı dönecek, bütün bilgileri beraber toplamak, satır aralarını doldurmak ne demek sorularımıza Türkçe cevap aradık. Ne hikmetse Google konuyla ilgili tüm başlıkları Türkçeleştirmiş, bir tek topladıkları bilgilerden devşirecekleri reklam yönelimleriyle ilgili olanları İngilizce bırakmış. Umarız daha fazla arayınca Türkçesini bulabiliriz ama bizim bu kadar zahmete girmememiz gerekir elbette, bilgiyi toplayanlar onlar çünkü. Google, arama motoruna yazdığımız kelimlerin sonra başka bir dijital alanda karşımıza çıkacak olmasına ve belki gizli kalmasını tercih ettiğimiz zevklerimizin, bilgilerimizin ve faaliyetlerin hayatın bambaşka alanlarında, örneğin cep telefonundaki haritadan yolumuzu bulmaya çalışırken yüzümüze çarpılacak olmasına karşı itirazları şu dahice yöntemle savuşturuyor: o zaman arama yaparken, internette gezinirken mailinize girmiş olmayın, Google hesabı gerektirecek bir uygulama kullanmayın! Fransa bu cevapla yetinmemiş olmalı ki bu yeni politikaların Avrupa yasalarına uygunluğunu araştırıyormuş. Belki bu ilk saldırı bu şekilde savuşturulabilir. Fakat gittikçe konuşulan şu: İnternet kullanımının siyasetin konusu olduğu, siyasi mücadelelerin konusu olduğu kabul edilmeli. Liberal diyebileceğimiz kanat özellikle Anglosakson dünyada internette iktidar sahibi olanların da başka herhangi bir siyaset alanında iktidar sahibi olanlar gibi hesap verebilirlik ilkelerine tabi tutulmasını istiyor. Hepimizin hayatları üzerinde bu kadar gücün, sorumluluk olmadan gelmesini istemiyorlar. Bu düşünce zincirinin sonu şirketlerin şeffaflaşması, özel şirketlerden kamusal hesaplar sormaya gidiyor, zira ne kadar güçlü olursa olsunlar bu internet şirketleri devlet değiller, seçilmiş değiller, onlardan liberal siyasetin anladığı anlamda hesap sormak için başka bir kavramsallaştırma gerekiyor. Bunu yapanların başında Rebecca MacKinnon geliyor. Dijital platformlardaki ifade özgürlüğü ve gizlilik politikalarıyla yakından ilgilenen gazeteci MacKinnon'ın TED konuşması için buraya bakabilirsiniz. Yeni kitabı da geçtiğimiz günlerde çıktı. Fakat bu kavramsallaştırma çok sorunlu ve açıkçası daha eşitlikçi, hatta var olandan kökten farklı internet tahayülleri kurulabilir diye düşünüyoruz.


Son zamanlarda Osmanlı kadınlığı can sahibi olduğunu, var olduğunu gösterdi. Onun her an iniltiler içinde kopup gelen sadasını işitiyoruz. Biz varız, uyanıyoruz, kalkacağız, kalkınız, yol gösteriniz diyor. Bu hareketi kadınlığın bütün tabakalarına müşahade ediyoruz. Düşünenler eski hayattan bıktı, düşünmeyenler de bıktı. Artık başka bir hayata girmek ihtiyacı, hemen kadınlığın her tarafında his olundu... Artık şimdi yaşayışımızın yanlışlıklarını bulup ortaya koyuyoruz. Muharrire ve hemşirelerimiz her birisi bir derdimizi açmış onun devasına çalışıyor, kimisi tahsilden, kimisi terbiye-i ictimaiyeden velhasıl bütün ihtiyaçlarımızdan bahsediliyor. Artık iman ettik ki hayatımız iyi bir hayat değildir... Artık kadınlık böyle yaşamayacaktır ve yaşayamaz. Buna katiyen emin olunuz. Serpil Çakır'ın Osmanlı Kadın Hareketi adlı eserine Metis Yayınları'ndan ulaşabilirsiniz. Dünya Kadınlar Günü'nüz kutlu olsun.


FABİSAD, ülkemizde uzun süredir varlığını sürdüren hayal gücüne dayalı fantastik, bilimkurgu, korku türlerinin yurtdışındaki örneklerinden de ilham alınarak türün bir araya gelen sanatçıları tarafından 2006 yılında düşlendi. Ancak dernek kurma fikrinin hayalden öteye geçmesi ancak 2011'i buldu. 6 Ayı bulan bir altyapı çalışmasının ardından, Ekim 2011'de fantastik, bilimkurgu ve korku alanlarında ürün veren sanatçılar ve bu sanatların gelişimine katkıda bulunan editör, yayıncı, yapımcı gibi profesyonellerin bir araya gelmesiyle resmen kuruldu. Kurucu üyelerinin arasında Altay Öktem, Barış Müstecaplıoğlu ve Yiğit Değer Bengi gibi isimler bulunan derneğin temel amaçlarından biri de fantastik, bilimkurgu, korku vb. türlerinde verilmiş eserleri kataloglamak ve arşivlemek. Bunun yanı sıra internet sitelerinden görebildiğimiz kadarıyla, konuya özel bir dergi yayımlamak, festivaller düzenlemek ve çeşitli görsel sanatlar ile sinema çalışmaları yapmak gibi planları da mevcut. Kendilerine hoş geldiniz, diyoruz. FABİSAD'ı Facebook'tan takip etmek için buraya, Twitter'dan izlemek içinse buraya buyurabilirsiniz.


SOL Portal'ın haberine göre, alanlarında ağırlık sahibi 78 sanatçı, 'Reddediyoruz' başlıklı bir bildiri yayımlayarak ülkenin geleceğinden duydukları kaygıyı dile getirdiler. Orhan Aydın'ın köşesinde yayımladığı tam metne buradan ulaşabilirsiniz Aralarında Ataol Behramoğlu, Bedri Baykam, Nihat Behram, Tarık Günersel ve Küçük İskender gibi isimlerin bulunduğu Sanatçılar Girişimi ile onlara destek verenler, 29 Şubat'ta Beyoğlu'ndaki SES Tiyatrosu'nda buluşup endişelerini dile getirdiler. Yine sOL Portal'ın yayımladığı alıntılardan, katılımcıların oldukça duygusal konuşmalar yaptığını görüyoruz. Levent Kırca, Ülkenin haline 'bir şey yok canım' diyenler aptal olmalı gerizekalı olmalı. Memleket elden gidiyor, derken Yılmaz Onay, Hitler'e isyan eden generallerden biri Hitler'i iktidardan indirmekte başarılı olsaydı ne olmuş olacaktı. Seçimle iktidara gelen birine karşı cunta darbesi olarak mı tanımlanacaktı? diye soruyor. Elbette Sivas davasının zaman aşımına uğramak üzere olduğunu hatırlatan Orhan Aydın ile 70 tane devlet galerisinin kapatılmış olduğuna dikkat çeken Mehmet Aksoy gibi, konuşmalarını somut bulgulara dayandıran sanatçılar da mevcut. Şahsen, bu girişimin önemini yadsımamakla beraber, gerçek bir fark yaratabilmesi için bu ikinci grubun tutumunun çok daha başarılı olacağı kanaatindeyiz.


Gündemde İsrail ve ABD'nin İran'a yönelik artan tehditkar tutumları, Suriye'ye türlü dış müdahaleler ve genel olarak Ortadoğu'nun gündeminin bir kez daha yabancı temsilcilerle iç içe belirlendiği günler var. Bunlar Ortadoğu tarihine yabancı gündemler değil, hatta Ortadoğu tarihini okuyanlara bir deja vu hissi veriyor zaman zaman. Middle East Institute'un blog'unda yazan Michael Collins Dunn aracılığıyla öğrendik ki, Ortadoğu tarihinin bugünü en çok çağrıştıran olaylarından biri, iTunes dükkanında satılan iPad uygulaması olan bir çizgi romana dönüştürülmüş. Ajax Operasyonu olarak da bilinen olay, Amerikalı ve İngiliz istihbarat servislerinin İran petrol işletmelerini millileştiren ve İran'ın bağımsızlığını, Soğuk Savaş ortamında da bağlantısızlığını savunan milliyetçi İran Başbakanı Mussadık'ı devirmek için ülke içindeki koşullarını hazırladıkları ve uyguladıkları darbe aslında. Darbenin ardından on yıllarca ülkeyi Amerikan yardımıyla yönetecek ve sonunda İran devrimiyle devrilecek Muhammed Rıza Pehlevi iktidara gelmişti. Daha doğrusu aslında babasından miras aldığı iktidarı özellikle ABD ve onun silah katalogları yardımıyla kullanabilmişti. 1953 yılında gerçekleşen darbe sırasında Amerikalı ve İngiliz istihbarat ajanlarının kullandıkları teknikler, darbe günü, gerçekten bir çizgi romanda anlatılmaya uygun, diye düşünüyoruz. Aslında bir film yapmak istemiş çizgi romanın yaratıcısı Daniel Burwen. Kendisi uzun seneler çok bilinen video oyunlarında çalışmış. Sonra Steven Kinzer'in Şah'ın Bütün Adamları: Bir Amerikan Darbesi ve Ortadoğu'da Terörün Kökenleri kitabıyla karşılaşmış ve bu olanları bir şekilde görselleştirmek istemiş. Kitabın fragmanını aşağıdan izleyebilirsiniz. İran'la değil de çizgi romanlarla ilgileniyorsanız da bir göz atmanızı tavsiye ediyoruz. Yaratıcıları şu anda yarı bitmiş bir video oyunu gibi olduğunu söylüyorlar. Zamanla ses ve başka özellikler de eklenecekmiş. Bu dijital çizgi roman aynı zamanda bu türün yeni platformlarda sınırlarının neler olabileceğine dair de bir fikir veriyor. Burwen, Kinzer'dan projeyle ilgili yardım istemiş ve ummadığı ölçülerde destek almış. Projenin tasarım süreciyle ilgili daha fazla bilgiye buradan ulaşabilirsiniz. Henüz çok az bakma fırsatı bulduk ama çizgileri sevdik. Tabii tarihi nasıl anlattığı başka bir tartışma konusu. Fakat daha önce çok ilgi gören İran'la ilgili bir diğer çizgi roman Persepolis de düşünüldüğünde, İran'a başka gözlerle bakmanın bizim elimizde olduğu ve belki de gazeteleri kapatıp kitapları açmanın iyi bir fikir olduğunu savunuyoruz. Persepolis sonra film oldu, belki seneye de sinemalarda 1953'lerin İran'ını seyredebiliriz.


Jonathan Franzen, yeni bir Ernest Hemingway, bir J. D. Salinger, yani Amerika'yı temsil eden ve geleceğe kalacak önemli bir yazar sayılıyor. 2001 yılında yayımlanan The Corrections'la büyük bir başarı yakalayan yazar, tam 10 yıl sonra Freedom'la tekrar okurlarla buluşmuştu. Hem de ne buluşma. The Corrections vakti zamanında Oprah Winfrey'nin meşhur kitap kulübüne seçildikten sonra, yazar kitabın kapağında Oprah'nın Kitap Kulübü etiketinin yapıştırılmasını istemediğini ilan etmiş, elbette Amerika'da en çok sevilen şahısla böyle bir anlaşmazlığa düşünce yalnızca kendi imajını zedelemekle kalmıştı. Freedom'la birlikte, Franzen Oprah'yla da barıştı. Aynı zamanda The New Yorker dergisinde yazan Franzen, zaman içinde Oprah'nın Kitap Kulübü'nün yanı sıra birçok başka şeyden hoşlanmadığını ilan etti: Facebook, e-kitaplar, Edith Wharton ve son olarak Twitter. Sabit Fikir'den okuduğumuz Taraf gazetesinin haberindeki çeviriye göre, Twitter, karşı çıktığım her şeyi barındırıyor. Kafka'nın Dönüşüm'ü semaforla anlatan bir video yapmaya karar vermesi gibi. Ya da 'p' harfi olmadan roman yazmak gibi, diyen yazara Twitter'da #jonathanfranzenhates başlığı altında verilen tepkiler büyüyor. Bir arkadaşımın işaret ettiği gibi, aslında bu çağda e-kitapları, Twitter'ı sevmediğini alenen ilan etmek, cesaret gerektiren bir iş. Öte yandan aykırı bir tavır benimsemiş olmak da kimseyi iyi yazar yapmıyor. Bir Twitter kullanıcısının işaret ettiği gibi, Franzen Kafka'nın Twitter kullandığını hayal edemediğini söylüyor. Eh, Kafka'nın Freedom'ı yazdığını hayal etmek daha zor. 'P' harfi olmadan roman yazmak gibi derken de Georges Perec'in, E harfini kullanmadan yazdığı romanı Kayboluş'a mı bir gönderme yapıyor acaba, diye düşünmekten kendini alamıyor insan. Freedom da, The Corrections da şu an Sel Yayıncılık'ın Yakında Sel'de sayfasında yayına hazırlanıyor görülüyorlar. Böylece dilerseniz, sırayla bu yılın mayıs ve haziran aylarında piyasaya çıkacak kitapları okuyarak Franzen'la ilgili ne düşünmeniz gerektiğine kendiniz karar verebilirsiniz. Bu gerçekten güzel ve blog'da yer alan diğer metinlerden biraz daha farklı yazının tamamına buradan ulaşabilirsiniz.


Walter Benjamin, Mohandas Karamchand Ghandi, Aldous Huxley, James Joyce, Sigmund Freud, Gustav Mahler ve Jacques Derrida. Rasgele sıralanmış bu önemli isimler arasında muhtelif şekillerde ilişki kurulabilir, kimi fazlaca zorlama da olsa. Biz bir tane söyleyelim; bu isimlerin bir ortak noktası, hepsinin İtalyan ressam Valerio Adami tarafından çizilmiş birer portrelerinin bulunması. Derrida'nın, birtakım hiyeroglifler ve ideogramlar olarak okuduğu Adami'nin dili, sonuçta, savaş sonrası avangardının siyasetle sanatı ve hayatı birleştirme umudundaki bu gibi arayışlardan kaynaklanıyor: Afişleri hatırlatan resim ve yazı bileşimi; kalın çizgilerle çevrelenmiş ve vitrayları hatırlatan parlak, saf renk lekeleri; gölgesiz, derinliksiz iki boyutlu bir grafik; yazı ve figürler tam değil, ya eksik/sökülmüş ya da birbirine geçmiş kolajlar halinde, Manet'den beri sürüp gelen modernist fragman estetiğini çağdaşlaştırıyorlar. Avrupa modernizminin önemli isimlerinden, 1935 doğumlu ressam Adami hakkında yazan tek filozof Derrida değil. Tıpkı Derrida gibi aynı zamanda yakın dostları olan Jean-Francois Lyotard, Octavio Paz, Italo Calvino, Lasse Söderberg ve Carlos Fuentes gibi filozof, şair ve yazarlar da Adami'nin sanatından etkilenmiş ve işleri üzerine yazmışlar. Francis Bacon'ın resimlerinden etkilenmiş bir ekspresyonist olarak resme başlayan Adami, yoluna gündelik hayatı politikleştirerek ele aldığı pop sanatla devam ediyor. Digicult'un haberine göre, 1958'den beri dünyanın çeşitli bölgelerini gezen ve gittiği yerlerde atölyeler açan Adami için müzik hayatının olmazsa olmazı. Müzisyen bir aileden gelen ve Adorno'nun müzik üzerine metinlerini hatmeden ressamın değişik dönemlerde farklı müzik türlerinden nasıl etkilendiğini buradaki röportajında okumak mümkün. Zezine, çiçeği burnunda, Ankaralı bir elektronik derginin editörlerinden biridir. Kent sosyolojisi ve sanatla ilgilenmektedir.


Yayıncılık tarihinin en esaslı çalışmalarından biri olan Encyclop dia Brittanica, 244 yıllık yayın hayatına son vereceğini açıkladı. Bir zamanlar gazetelerde kuponlar biriktirerek topladığımız, İngilizcenin en eski ve en kapsamlı ansiklopedisi varlığını artık internette sürdürecek. Bu kararın sebebi, dijital çağa uyum sağlama ve Wikipedia'yla başa çıkabilme ihtiyacı. Encyclop dia Brittanica'nın son olarak 2010'da yaptığı 32 ciltlik baskı 58,5 kilo çekiyordu ve içinde küresel ısınma ile İnsan Genom Projesi gibi yeni maddeler bulunuyordu. Brittanica bundan sonra online ansiklopedilerine odaklanacak. Merkezi Chicago'da bulunan Encyclop dia Britannica Inc. şirketinin başkanı Jorge Cauz, Kimileri kendilerini üzgün ve nostaljik hissedecekler. Ama artık elimizde daha iyi bir araç var. İnternet sitesi sürekli olarak güncelleniyor, çok daha geniş bir içeriğe ve multimedia özelliğine sahip, diyor. Öyle bir dergi ki bu, psikanaliz makalesini ansiklopedinin on üçüncü edisyonunda bizzat Sigmund Freud yazmış. Editörler bir sonraki edisyonda gerilla maddesini yazma görevini bu işten iyi anlayacağını düşündükleri T. E. Lawrence'a, yani bizim bildiğimiz adıyla Arabistanlı Lawrence'a vermişler. 1929'da yayımlanan ansiklopedide Charles Dickens'ı Chesterton, Sosyalizm maddesini George Bernard Shaw kaleme almış; tabii onları yazanlar böyle kuvvetli olunca insanın bu maddeleri kıskanası geliyor. Albert Einstein, John F. Kennedy, Robert Louis Stevenson, Thomas De Quincey gibi diğer ansiklopedi yazarlarını da unutmayalım lütfen.


15 Ocak tarihli Edebi müzik listeleri haberimizde, Flavorwire sitesinin Literary Mixtape köşesinden bahsetmiştik. En sevilen edebi karakterlerin hayali müzik listelerini hazırlayan site, bu bölümlerinde edebiyat tarihinin en ilginç karakterlerinden bazılarının hayali iPod'larını inceleyeceklerini açıklıyordu. Site, 1001 Gece Masalları'ndan Şehrazad'ın, Tiffany'de Kahvaltı'ndan Holly Golightly'nin ve Dorian Gray'in Portresi'nden Dorian Gray'in listelerine son iki ay içinde Middlesex'ten Stephanides, Jane Eyre'den Jane Eyre ve Türkçede kitapları henüz yayımlanmamış çocuk kahramanı Madaline'inkileri eklemiş. Yakın zamanda öğrendik ki, benzer bir çalışma Türkçe bir blog'da da süregidiyor: WordPress'li Burcu Ayaz, nam-ı diğer Beyazkadınçataldilli, geçtiğimiz yıldan bu yana, yazarların kitaplarını yazarken neler dinlediğini hayal etmeye çalışarak sevdiği kitaplar için müzik listeleri hazırlıyor. Şu ana kadar yer verdiği kitapların arasında Anansi Boys, What I Talk About When I Talk About Running, Sinek Isırıklarının Müellifi, Çoluk Çocuk, Araf ve Korkma Ben Varım var. Ayaz'ın buradan ulaşabileceğiniz listelerinin en güzel yanı, şarkıların YouTube videolarını eklemesi. Böylece canınızın istediği ya da merak ettiğiniz bir şarkıyı anında dinleyebiliyorsunuz. Bir önceki yazıdaki bir notu tekrar hatırlatalım: Siren Yayınları da Grooveshark'taki profillerinde yayına hazırladıkları kitaplar için müzik listeleri oluşturuyorlar. Beat Kuşağı'na çıkma ve Trainspotting gibi seçkileri dinlemek isterseniz Siren'in Sesi'ne buradan ulaşabilirsiniz.


Dublin'deki Archbishop Marsh's Library'den yüz yıldan uzun bir süre önce kaybolmuş olan beş yüz yıllık bir kitap, nihayet iade edildi. Yunan filozof ve doktor Galen'in beş ciltlik eserinin bir parçası olan kitap, aslında 1701'den beri kütüphaneye aitti ve özgün koleksiyonunun bir parçasını oluşturuyordu. Kitabın neden ya da nasıl kaybolduğu bilinmiyor, fakat kütüphane yetkilisi Dr. McElligott'ın açıklamasına göre, bu kadar önemli bir tıbbi metin yüz yıl önce bile ciddi bir şekilde korunuyor olmalıydı. Irish Times'ın haberine göre, 17. yüzyılda yaşamış doktor Theodore Gulston'a ait olan kitap Dublin'deki bir eskiciden antika bir aynayla beraber 90 avroya alındıktan sonra geçtiğimiz cuma kütüphaneye teslim edilmiş. Dr. McElligott, kitabın, görür görmez değerini anlayan biri tarafından bulunmuş olmasının büyük bir şans olduğunu söylüyor. Adsız kahramanla ilgili olarak Özellikle de her türlü ödülü reddetmesi çok etkileyiciydi tek istediği doğru olanı yapmaktı, diye de ekliyor. Ciltlerin en önemli özelliklerinden biri de Gulston'ın sayfaların kenarlarına notlar almış ve bazı bölümleri kağıt parçaları ya da iğnelerle işaretlemiş olması. Tarihçiler ve akademisyenler için bu altın tozu gibi, diyor Dr. McElligott.


Erwin Schulhoff, 1942'de Wülzburg toplama kampında Nazilerin elinde son bulacak hayatı boyunca, geç romantik dönemden dadaizme kadar pek çok akımı bir potada erittiği özgün tarzıyla eserler veren bir besteciydi. Sosyalizme olan derin bağlılığı, onu Komünist Manifestoyu bestelemeye kadar sürüklemişti. 20. yüzyıl klasik müziğinin bu ilgi çekici karakteri, maalesef hak ettiği alakayı diğer çağdaşlarına göre daha az alıyor da olsa, Borusan İstanbul Flarmoni Orkestrası, iade-i itibar için elinden geleni yapıyor. Music from the Machine Age adıyla kaydettiği yeni CD'sinde, Schulhoff'un egzotik Ogelala adlı süitinden bir kısma da yer veren Avusturyalı Sascha Goetzel yönetimindeki BIPO, bizzat Şef Goetzel'in ifadesiyle dünyanın en iyi orkestralarından biri olmak yolunda adımlar atıyor ve bu CD de o adımlardan biri. Goetzel, Türkiye coğrafyasındaki müziğin batı Avrupa'da sanılanın aksine çok yönlü olduğunu ve batılı modellerle benzeyen çok sayıda müzik kurumunun, devlet desteği de alarak hayatını sürdürdüğünü, İstanbul'un ise New York, London, Berlin, Viyana ve Paris'le aşık atacak bir sanat metropolü potansiyeli taşıdığını sözlerine ekliyor. BIPO şu sıralar Almanya'da turnede, konuya daha yakından eğilmek isteyenler, detayları buradan öğrenebilirler. Optimusminimus, kendini gezdirmekten yorulup ruhunu gezdirmeyi tercih eden, asgari müşterekler arayışında, tembel bir hoş seda düşkünüdür.


Toplumsal Tarih dergisi, son sayısında Cemal Kafadar'la güzel bir söyleşiye yer vermiş. Biz de bu vesileyle son yılların en öne çıkan Osmanlı tarihçilerinden biri olan Kafadar'a yer vermek istedik. Giderek edebiyatla edebiyat olmayan arasındaki ayrımı reddetmeye başladım. İnsan ve toplum bilimlerindeki herkes ediptir ya da olmalıdır, olmaya özenmelidir demeye başladım. Hem yazar olarak hem okur olarak. Herşeyden önce bir metin olarak düşünülmeli, okunmalı, inşa (Osmanlıların metinler için kullandığı bir kelimedir malum] edildiğinin farkında olunmalı, tahlil edilmeli diyerekten tarihi metinlerle hem mesleki disipliner akademik çalışmalarımı sürdürecek şekilde hem de onlarla edebiyat metinleriymiş gibi hasbihal ederek devam ettim. Meraklısına, Kafadar'ın bir çok aya yayılmış bir biçimde çok uzun söyleşilerinin Bir+Bir dergisinde de ilk sayıdan itibaren yayımlandığını ekleyelim. Müzikten şiire, tarihten siyasete her konuda konuşmuş ve bütünlüklü bir dünya algısının edebiyatla ne kadar iç içe olduğunu orada da vurgulamıştı. Ayrıca Osmanlının kuruluşuna dair yazdığı Between Two Worlds: The Construction of the Ottoman State adlı kitabını Osmanlı kuruluş mitleriyle, düşleriyle ve teorileriyle, dönemin coğrafyasıyla, mezhepleriyle ve siyasetiyle ilgilenen herkese tavsiye ediyoruz. Kitap hakkında daha uzun okuyayım diyenlere de Kerem Ünüvar'ın kitap incelemesini öneriyoruz.


Bant Mag.'den Leyla Aksu, aşağıda izleyebileceğiniz bu şahane videoyu bulmuş. 1991 yapımı kamu duyurusu, New York'u o meşhur sıçanlardan arındırmak için çöplerimizi sokağa atmamamızı, çevreyi temiz tutmamızı öğütlüyor ve buram buram Lynch kokuyor: Elindeki kağıdı gizlice yere atan adam sanki bir sonraki sahnedeki kadın ve kızı öldürmeye hazırlanıyor. Elbette, radyasyon yüzünden devasa boyutlara ulaşmış gibi görünen New Yorklu sıçanlar duyurunun baş rol oyuncuları... Duyuru, Temizleyin. New York'a değer veriyoruz, diyerek bitiyor. Sıçanları korkutucu göstermekte ne var ki, diyebilirsiniz. O zaman sizi yine Lynch'in çektiği bu hamilelik testi reklamını izlemeye çağırıyoruz. Adı Açık Mavi Kolay olan bir markanın reklamını öylesine koyu siyah zor bir şekilde çekmiş ki, insan reklamdaki kadının kesinlikle çocuk istemediği izlenimine kapılıyor.


Belki siz sosyal medya önüne ne çıkarırsa çıkarsın, Pinterest olsun Instagram olsun, geldiği gün geldiği gibi başa çıkabilenlerdensinizdir. Biz öyle değiliz. Sosyal medyanın gittikçe dallanıp budaklanan ve eskisine göre çok daha az sönerek kaybolan araçları arasında biz kayboluyoruz. Yalnız değiliz! Bizim gibi, Her şeyi anladım ama bu en son çıkan x sosyal medya aracı ne ola ki? diyenler için bir rehber hazırlamışlar. Rehberi yazarken donut üzerinden açıklamalar yapmışlar. Donut özellikle Amerika'da çok sık yenen halka şekli verilmiş tatlı hamur/lokma. Üstü artık Türkiye'de de bolca bulunan çeşitlerinden bildiğimiz üzere süslenebiliyor, çikolataya batırılmış olabiliyor, içinden reçel çıkabiliyor vs. Biz bu sosyal medya rehberi çevirirken bu topraklarda ünlü olan başka bir halkadan, simitten faydalanalım istedik. FourSquare: Bu sokakta bu köşede simit yiyorum. Instagram: Bu da yediğim simitin pek afili bir resmi. Linked In: Özel yeteneklerimin arasında simit yemek de vardır. Last FM: Şu anda Simitleri dinliyorum. G+: Ben simit yiyen bir Google çalışanıyım!


Bruce Springsteen, namı diğer Boss, cumhuriyetçilere karşı yürüttüğü kampanyalar, el altından işçi sendikalarına yaptığı yardımlar, 41 shots gibi parçalarıyla polislerin elinde hayatın kaybeden kurbanların hikayelerini Amerikan halkına duyurması gibi eylemlerle, siyasi konum sahibi müzisyenlerden biri olarak bilinir. Bu ihtiyar ama üretkenliğinden hiçbir şey yitirmeyen delikanlının, on yedinci stüdyo albümü albümü Wrecking Ball, 6 Mart'ta yayınlandı. Wrecking Ball, İngiltere'de listelere 1 numaradan giren dokuzuncu Springsteen albümü oldu. Springsteen ve sevenleri açısından güzel bir gelişme. Ancak Daily Mail'in yayımladığı bir haber patronun sinirlerini bozacak gibi görünüyor. Haberde kaynak gösterilen Minnesota Üniversitesi'nde yapılmış bir araştırmaya göre, aralarında Springsteen'in de bulunduğu rock müzik örneklerini sadece birkaç dakika dinlemek bile, araştırmaya katılan beyaz öğrencileri, beyazların çıkarlarını siyah ve Latin ırklarına karşı savunma konusunda düşünce üretmeye sevkediyor. Yine de Springsteen hemen kızmayabilir, zira araştırmada adı geçen tek müzisyen kendisi değil White Stripes gibi grupları dinlemek de insanları ayrımcılığa teşvik ediyor. Öte yandan Gwen Stefani, Akon ya da Fergie gibi popüler isimleri dinleyen öğrencilerin diğer etnik gruplara karşı daha adil davrandığı ortaya çıkmış.


Türkiye'nin önde gelen giyim markalarından Vakko, Vitali Hakko Kreatif Endüstriler Kütüphanesi'nin kapılarını açıyor. Kreatif endüstriler alanında Türkiye'de bir ilk olduğu iddia edilen kütüphanede, moda, mimari, resim, tasarım, fotoğraf, müzik ve sinema alanlarında, dünyanın en seçkin yayın evleri tarafından basılmış kitaplarla oluşturulan özel koleksiyonunu, sanatçılar, araştırmacılar, akademisyenler ve üniversite öğrencileriyle birlikte, tüm sanat meraklılarının kullanımına açıyor. Kütüphane hafta içinde, saat 10.00-17.30 arası açık. Ziyaret için 0216 554 0854 numaralı telefonu arayarak yahut kutuphane@vakko. com. tr adresine yazarak randevu almak gerekiyor. Kütüphanenin kataloğuna buradan ulaşabilirsiniz. Kendilerini Facebook'tan takip etmek içinse buraya buyurunuz.


Centrala için çalışan Mimar Jakub Szczesny, Varşova'nın Wola mahallesinde Etgar Keret için en geniş noktası 133, en dar noktası ise 71 santimetre olacak bir ev tasarladı. Savaş öncesi ile komünist döneme ait iki yapının arasındaki boşluğa yerleştirilecek olan Etgar Keret Evi'nin, mahallenin tarihini sembolize edeceğini söylüyor Szczesny. Ev, İsrailli Keret için bir sığınak olmanın yanı sıra, onun Varşova'da bulunmadığı zamanlarda da diğer yazar ve sanatçılar tarafından bir stüdyo olarak kullanılacak. Centrala henüz buranın bir ev olarak kullanılması için gerekli izinleri alabilmiş değil; 2012 sonunda tamamlanması planlanan proje o zamana dek geçici bir sanat enstalasyonu olarak kalacak. Projeyle ilgili daha fazla bilgiye buradan ulaşabilirsiniz. Etgar Keret'in kitaplarını Türkiye'de Siren Yayınları basıyor. Şimdiye kadar yayımlanan kitaplar arasında Gazze Blues, Buzdolabının Üstündeki Kız ve Tanrı Olmak İsteyen Otobüs Şoförü var. Etgar Keret daha önce, en az bir kere İTEF kapsamında olmak üzere birkaç kere İstanbul'a gelmişti, diye hatırlıyoruz. Eminiz dilerse burada da kendisine son derece uçuk evler tasarlayacak genç mimarlar bulabilir ya da belki Eczacıbaşı ailesi Galata'daki yeni evlerinde kendisine Boğaz manzaralı bir oda verir.


İran'a tehditlerin, özellikle de İsrail başbakanından gelenleri, gittikçe sıklaştığı bu günlerde sosyal medya halkların ilişkilerinin gözlemlenebildiği, görünür olduğu mecralardan biri oldu. Halkların birbirleriyle iletişim kurmasının ana aracı dersek yanlış olur. Elbette sosyal medya öncesinde, televizyon öncesinde de, hatta telefon öncesinde de bölge halkları birbirleriyle ilişki içindeydi. Tahran'daki isyan Kahire'de yazılır, İstanbul'da okunurdu. Sosyal medya bu iletişimin en yeni mecralarından biri. En son marifetlerinden biri de ilan-ı aşk oldu. Savaş karşıtı ve hükümete muhalif bakan İsraillilerin son kampanyası hem İran'da hem de genel olarak internette yankı buldu. Sloganları çok basit fakat çok etkili: İsrailliler İran'ı seviyor. İranlılar, ülkenizi asla bombalamayacağız, sizi seviyoruz. İranlılar da yanıt verdiler: İsrailliler, biz de sizi seviyoruz, dediler. Buna en son kedileri de dahil etti bu halklar. İranlıların cevaplarından örnekler de aşağıda ve daha fazlası da yine Facebook sayfalarında. Aynı görsel kalıpları kullanmaları bu ilişkiyi daha da inanılır kılmış bence. İranlılar bu süreçte hem savaşa ve muhalefeti destekleme iddiasında olacak bir dış müdahaleye karşı çıkmış hem de kendi rejimlerine muhalefetlerini devam ettirmiş oluyor elbette. Ancak bu sosyal medya kampanyasının nereye evrileceğini henüz göremiyoruz. Fakat kampanya, sosyal medya ve siyaset üzerine konuşacak sansürden çok daha fazla meselenin olduğuna işaret ediyor.


New York Magazine'in eğlence sayfası olan Vulture'ın yazarları, geçen yıl Kazanma Sanatı'nın vizyona girmesiyle birlikte Brad Pitt'in rol aldığı filmlerde ne kadar çok yediğine dikkat etmişler. Biz bunu Ocean's filmlerine özgü bir durum sanıyorduk ama hazırladıkları listeyi görünce çok yanıldığımızı anladık. İşte, yarısı Türkiye'de bulunan yarısı ise bulunamayan çeşitli ve çoğunlukla abur cubur yiyeceklerden oluşan o liste.


Yabancı popüler kültür blog'larını takip ediyorsanız, Mad Men'in yeni sezonundan dolayı herkesin nasıl bir heyecan içinde olduğunu fark etmişsinizdir. Haftalar öncesinden dördüncü sezonun özetleri geçildi, karakterlerle ilgili analizler yapıldı; beşinci sezonun ilk bölümünün yayınlanmasından sonra da haberler ve videolar birbirini izledi. GÜNCELLEME (3 Nisan 2012): Bakınız ekibi Facebook sayfalarında şahane bir Mad Men albümü hazırlamış. Dizinin setinden fotoğraflar için buraya buyurunuz.


Rivayet odur ki, Dmitri Şostakoviç, kendisine yöneltilen en sevdiğiniz besteci kimdir sorusuna Mozart, yanıtını verir. Bu yanıtı beklemeyen soru sahibinin Peki ya Bach? diye üstelemesi üzerine, O, müziktir, der. İşte o Bach'ın kantor unvanıyla üyesi olduğu Thomaner Korosu, 800. yaşını kutluyor. Leipzig'deki St. Thomas Kilisesi, genç öğrencilere dini eğitim veren bir manastır olarak 20 Mart 1212'de kurulduğunda, dönemin kayseri IV. Otto'nun da yazılı onayını almıştı. Dini eğitimlerini dini müzikle zenginleştiren öğrenciler, muhtemelen o zamanlar, dünyanın en eski ve en köklü vokal müzik geleneklerinden birini oluşturduklarının farkında değillerdi. Dini her tür törende ilahiler söyleyen koronun ilk 100 yılında koronun üye sayısı yirmi dörtle sınırlıydı. 100. yılda bu sayı, bugün halen korunan şekilde yüze yükseldi ve kendilerine verilen her fırsatta müziklerini icra ettiler. 1409 yılında Leipzig Üniversitesi'nin açılışını da onlar yapmıştı. Telemann ve Bach gibi büyük müzisyenlerin önderliğinde, önemli eserlerin bestelendiği bir kaynak olarak 20. yüzyıla kadar geldiler. Thomaner Korosu gerek Nazi gerekse Demokratik Almanya döneminde, tüm zor şartlara rağmen yaşamını sürdürdü. Hatta müziklerini icra etmeyi bir görev bildiler. İşte bu kadim geleneğin yeni ve genç temsilcileri, bu yıl 800. yaş günlerini kutluyorlar. Bu vesileyle çekilen ve şubat ayında vizyona girmiş olan Die Thomaner adlı bir sinema filmi de var. Thomaner Korosu, halen her cuma, cumartesi ve pazar, kendi kiliselerinde şarkılarını, inananlara ve klasik müzik severlere söylemeye devam ediyor. Yolunuz Leipzig'e düşerse uğramayı ihmal etmeyin. Ve eğer Thomaner Korosu hakkında ARD televizyonu tarafından hazırlanan bir belgesele göz atmak isterseniz, buradan ulaşabilirsiniz.


Wachowski kardeşler, serinin ilk filminin son sahnesinde Nevermind albümünden In Bloom parçasını kullanmayı gerçekten düşünmüşler. Ancak filmin ucu açık finaline uygun şekilde daha sert bir parça olan Rage Against The Machine'den Wake Upı tercih etmişler. Orijinal film sahnesini buradan hatırlayabilirsiniz. Listeyi hazırlayanlar, Gus Van Sant'in, kazaen bir ölüme karışan genç bir kaykaycının hikayesini anlattığı aynı adlı romandan uyarlanan Paranoid Park filminin bir sahnesine, In Utero albümünden Scentless Apprentice parçasını yakıştırmışlar. Filmde Ethan Rose'un Song One adlı parçası duyulan söz konusu sahne işte bu. Uzun zaman sonra tekrar bir araya gelen Wim Wenders ve Sam Shepard iş birliğinin ürünü olan, kuşak problemleri ve aidiyet sorunları temalı filmi 3 numarada. Sam Shepard'ın oynadığı karakterin, oğluyla beyhude yakınlaşma çabasını anlatan sahnede, filmin tema müziği yerine yine Nevermind albümünden intiharın kıyısında dolaşan Something in the Way, sahnenin duygusal atmosferine iyi gider diye düşünülmüş. Orijinal sahneye göz atmak için tıklayabilirsiniz. David Fincher'ın Facebook'un sahibi dünyanın en genç dolar milyarderi Mark Zuckerberg'in hikayesini anlattığı filme de bir Nirvana parçası yakıştırılmış. Buradan izleyebileceğiniz orijinal sahnede, Fincher, Beatles'ın Baby You're a Rich Man parçasını kullanmış da olsa, Nirvana'nın Unplugged albümünden canlı bir The Man Who Sold the World cover'ı da fena olmazmış. Claire Denis'nin bir asker emeklisinin hikayesini aktardığı filmi listenin 1 numarası. Denis Lavant tarafından canlandırılan Galoup'nun, 90'ların büyük dans hitlerinden Corona'nın Rhythm of the Nightı eşliğinde çılgınca dans ettiği orijinal sahneye, Nirvana şaşırtıcı derecede uygun düşmüş. Listedeki tüm sahnelerin Nirvana parçaları ile tekrar montajlanmış halini toplu halde buradan izleyebilirsiniz. . Optimusminimus, kendini gezdirmekten yorulup ruhunu gezdirmeyi tercih eden, asgari müşterekler arayışında, tembel bir hoş seda düşkünüdür.


Bir gün arabasıyla yolda giderken birinin çöpe attığı kocaman, gerçekten çirkin bir resmi görüp alıyor Clooney. Sonra altına imzasını atıp çerçeveletiyor. Bundan sonra bir yıl boyunca arkadaşı Richard Kind ne zaman bir şey yapmak istese Olmaz, resim kursum var, yanıtını veriyor. Sonunda Hocam benimle hep gurur duyuyordu, ama ikimizin de hoşuna giden ilk tablom bu oldu, diyerek resmi Kind'a hediye ediyor. Gerçeklerden bihaber olan dost, resmi tam iki yıl boyunca salonunun baş köşesinde asılı tutuyor. Ocean's 12 filminde Brad Pitt tüm İtalyan ekibe İtalyanca bir not göndererek, Clooney'nin bu zor role hazırlanabilmesi için olabildiğince az rahatsız edilmesi gerektiğini, kendisine yalnızca Danny ya da Mr. Ocean olarak hitap edilmesini rica ettiğini söylüyor. Normalde setin en dostane insanı olan Clooney'nin yanında iki hafta boyunca diken üstünde yürüyor tüm ekip. Bunun üzerine Clooney Pitt'in arabasının arkasına Geyim ve oy veriyorum ile Arabada ufak penis var diye etiketler yapıştırıyor. İnsanların o Brad Pitt olduğu için sürekli korna çaldıklarını zannederek o da korna çalıp el sallıyordu, diyor Matt Damon. Matt Damon'ın da şakalardan hoşlandığını Jimmy Kimmel'la arasındaki atışmadan biliyoruz. Oyuncu bir basın mensubuna Clooney'nin kesinlikle gey olduğunu söyledikten sonra Clooney intikam planlarına girişmiş. Damon'ı, bir rol için kilo vermeye çalıştığı bir dönemde Como'daki villasında ağırlayarak her gün bir terzinin ölçülerini almasını sağlamış. Sıkı bir rejim yapan Damon nasıl da kilo vermek yerine aldığını bir türlü çözememiş. 2009'daki bir basın konferansında gazeteci kılığında salona girmiş olan bir adam mikrofonu eline aldıktan sonra soyunmuş ve Seni seviyorum Clooney, ne olur benim ol! diye haykırmaya başlamıştı. O zamanlar biz de çoğunluk gibi bunu gerçek sanmıştık. Oysa bu, Damon'la Pitt'in ortak bir şakasıymış. İntikam almayı seven Clooney, geçtiğimiz günlerde Pitt için iki yıldır bir şaka hazırlamakta olduğunu ve bunla yıldızın kariyerini yok etme ihtimalinin yüksek olduğunu açıkladı. Daha uzun bir listeye buradan ulaşabilirsiniz. Aslında Clooney'nin şakalarını araştırırken ilk ve en çok karşımıza çıkanı, bir kedinin kum kutusunu içeriyordu. Biz kaldıramakta biraz zorlandığımız için burada paylaşmıyoruz, ama tuvalet şakalarından hoşlanıyorsanız Clooney'nin hikayesini kendisinin anlatmasını buradan izleyebilirsiniz.


Dün 1 Nisan'ı es geçmemek adına George Clooney'nin eşek şakalarından bir seçkiye yer vermiştik. Şimdi ise Amerika'dan İrlanda'ya uzanıyor ve ironi ile hicivin ustası sayıldığı için 1 Nisan'da gerçekleşen ölümü gerçekten çok manidar olan Flann O'Brien'a değinmek istiyoruz. O'Brien, İrlanda edebiyatının en önemli isimlerinden biri olmasına rağmen hayatı boyunca James Joyce'un gölgesinde kalmanın acısını çekmiştir. Nitekim yazarı seven okurlar olarak biz bile kendisinden ilk olarak Joyce'un doğum günü vesilesiyle bahsetmiştik. Başyapıtı sayılan At-Swim-Two-Birds, Ulysses'e bir yanıt niteliğindedir. En çok tanınan diğer romanı Üçüncü Polis, Lost'un yapımcıları tarafından diziye esin kaynağı olduğu açıklandıktan sonra daha fazla ilgi görmeye başlamıştır. Geçtiğimiz yıl 100. yaşını kutlayan O'Brien için uluslararası konferanslar da düzenlenmektedir; yine de bu usta yazarın tüm dünyada biraz satır arasında kalmış olduğunu söylemek yanlış olmaz. Yine 100. yaşı şerefinde Everest Yayınları tarafından nihayet Türkçede de yayımlandı. Ama yüksek lisansını Joyce, doktorasını da O'Brien üzerine yapmış olan Gülden Hatipoğlu'nun şahane çevirisiyle basıldığı için beklendiğine kesinlikle değdi. A Chara, Yol masraflarınız incelenirken, Ballymick ile Ballypat arasında gitmek için 710 sterlinlik bir araba kiralama ücreti girdiğiniz fark edilmiştir. Bu iki yer arasındaki mesafe karga uçuşuyla dört kilometredir. Bahsi geçen bu kalemle ilgili ivedi açıklamanızı bekliyorum. A Chara, Dördüncü ayki mektubunuza (ref. No. XZ 86231/Zb/600/7/43) yanıt olarak, size Ballymick ile Ballypat'in derin ve akıntılı bir ırmağın ayırdığını ve yolcuların geçiş için kullanılabilecek tek köprüye gidebilmek üzere yirmi dört kilometre yol katetmesi gerektiğini bildirmek isterim. Not: Ben bir karga değilim. S. O'P. Elbette not ile dipnot aynı şey değillerdir; yine de Üçüncü Polis'te yeri geldiğinde sayfanın dörtte üçünü kaplayan ve kurgunun bir parçası olan dipnotlar yazan bir adamın mektupların sonuna eklenen notlardan haz etmemesini biraz komik buluyoruz. Yukarıda da değindiğimiz gibi, O'Brien'ın eserlerine artık Türkçe de ulaşılabiliniyor. Everest Yayınları şu ana kadar Üçüncü Polis ile Dalkey Arşivi'ni bastı. Bu son kitabın arkasında At-Swim-Two-Birds'ün de yayına hazırlanmakta olduğu belirtilmiş, fakat roman geçtikleri duyurudaki 2012 kitapları içinde yer almıyordu. Yazarın diğer iki romanı, The Hard Life ile An Beal Bocht'un yayımlanıp yayımlanmayacağıyla ilgili bir bilgi henüz yok.


Game of Thrones, yayınlandığı andan itibaren büyük bir hayran kitlesine sahip olmuş, ikinci sezondan önceki uzun arayla da birçok insanı delirtmişti. Elbette diziyle beraber edebiyat tartışmaları da kızıştı. Çoğu kimsenin aklında artık şu soru var: J. R. R. Tolkien'in tartışmasız elinde tuttuğu fantazi edebiyatın krallığını George R. R. Martin Taht Oyunları'yla gerçekten aldı mı? Aslında Martin'in yazdığı kitabın adı Buz ve Ateşin Şarkısı. Kitap toplam 7 ciltten oluşacak ve şimdiye kadar Amerika'da 5 cildi, Türkiye'deyse 3 cildi yayımlandı. Taht Oyunları ilk cildin alt başlığı ve tabii ki aynı zamanda ünlü HBO dizisinin adı. İlk cildin yayımlanma tarihinin 1996 olduğunu düşünürsek dizinin kitabın ününe ve tanınırlığına ne kadar çok şey kattığını anlayabiliriz. Bu bağlamda eğer Yüzüklerin Efendisi bir HBO dizisi olsaydı gerçekten kim fantazi edebiyatının tahtında tartışmaları seyir değiştirebilirdi belki de. Dizinin ikinci sezonunun ilk bölümünü seyrettiğimiz ve bu kadar uzun zaman bekledikten sonra gelen tek bölümle yetinemediğimiz şu günlerde, teselli yine kitaplarda. Yayımlanmış beş cildi de okuduk. Martin'in anlatım tekniği fantazi edebiyatı için gerçekten yenilikçi öğeler taşıyor. Dizide tam olarak belli olamayan bir özellik bu, hikayenin bölümlere ayrılması ve her bölümün farklı bir karakterin gözünden yazılması... Elbette her karakter aynı detayda işlenmiyor, fakat hepsinin kendine ait bir sesi olması için uğraşıyor Martin. Bu da Martin'i biraz Tolkien'den ama esas olarak türün genelinden ayırıyor. Fantazi edebiyatında kahramanlık, destanlık tonu ağır basar. Hikayeyi parçalayarak ve parçalı tutarak bu epik destansı sesin tonunu düşürüyor ve destandan ziyade karakterlerin süreç içinde gelişmeleri, gerilemeleri, kısacası devinimleri üzerinde durma şansı yakalıyor. Böylece taht tan ziyade oyunlara odaklanabiliyor. Tolkien-Martin kıyaslamaları elbette değişik platformlarda bolca yapılıyor. Fan sitelerinde, blog'larda değişik hallerini okumak mümkün. Ama yukarıda yazdığımız ve önemsediğimiz teknik farkı dışında bir farkın altı bolca çiziliyor: Tolkien'in dünyasının iyi ve kötülerden oluşan sihirli bir dünya olduğu, Martin'in dünyasının ise iyi ve kötü diye ayrılamayacak kadar karmaşık karakterlerden oluştuğu, sihirden ziyade insan ilişkilerine dayandığı ve bu yüzden de daha yetişkin edebiyatı olduğu. Bu iddianın bir devamı ise temelde Buz ve Ateşin Şarkısı'nın daha gerçekçi olduğu, ortaçağlardaki hayatı, siyaseti, uluslararası ilişkileri model aldığı. Bu iddianın bir ortaçağ tarihçisi olan Kelly DeVries tarafından nasıl çürütüldüğünü burada okuyabilirsiniz. DeVries kısaca ortaçağ çok daha sıkıcıydı diyor, hem köylüler hem soylular için, hem barışta hem de savaşta. Dizinin sosyal bilimlere yansımaları tarihle de kalmıyor. Uluslararası ilişkiler uzmanları realpolitik'in tartışmasını Game of Thrones üzerinden burada, burada ve burada yapmışlar. Bazıları Hobbes'un insan insanın kurdudur önermesinin doğrulanması görürken, bazıları yine de ortak bir ahlak ve değerlerin alttan alta hüküm sürdüğünü düşünüyor. Eğer bu değerler olmasa neden lordlar Starklara bağlılıklarından Rob Stark'la savaşa girsinler? diye soruyorlar. Bütün bunlar bir yana, Game of Thrones dizisi ve Buz ve Ateşin Şarkısı kitap serisi hayranlarını sabırsızlıkla imtihan etmeye devam ediyor!


Gigi und die braunen Stadtmusikanten adlı Alman rock grubunun Adolf Hitler lebt albümündeki dönerci cinayetleri olarak bilinen ve 2000'li yıllara yayılmış vakalar dizisine gönderme yapan Döner Killer adlı parçasının yukardaki sözleri, oldukça ürkütücü. Daha ürkütücü olansa popüler müziğin giderek daha yoğun bir şekilde Avrupa aşırı sağı tarafından kullanılması. Irkçılık, Avrupa'nın söküp atamadığı bir illet olmaya devam ediyor ve krizler yumağı olarak ilerleyen neo kapitalist dönemin ekonomik koşullarından ve toplumsal bunalımlarından da besleniyor. Avrupa ırkçılğı dendiğinde, Alman Neo Nazilerinin bayraktarlığı ise tartışılacak gibi değil. II. Dünya Savaşı boyunca yerle bir etmiş oldukları İngiltere'de, Çek Cumhuriyeti'nde ya da Rusya'da bile, kendilerine taraftar olacak ahmaklar bulabiliyorlar. Bu görece başarılarının altında, askeri hiyerarşi ve disiplin içinde kurguladıkları örgütleri kadar, özellikle gençlere spor, eğlence, kültür gibi çok yönden hücum ediyor olmaları da yatıyor. Popüler müzik de bu alanlardan biri. Finlandiya, Danimarka gibi kuzey Avrupa ülkelerinde, iyice endüstrileşmiş ve marjinalleşmiş rock türevlerini icra eden ve şiddeti sadece kutsamayıp kullanan müzik gruplarının varlığı uzun zamandır biliniyor. Ancak Almanya'daki Neo Nazi partisi NPD, doğu eyaletlerinde parlementolara girecek seviyede ciddi bir seçmen kitlesi elde etmiş durumda. Yukarıda adı geçen grubun albümleri, NPD üyeleri tarafından orta öğretim okullarında dağıtılıyor ve Almanya'nın ilgili denetim kurumu olan Bundesprüfstelle, bu konuda herhangi bir engel olmadığı kanaatini bildirdi. Aynı şekilde, söz konusu albümün bazı kısımlarını incelediklerini ancak yasaya aykırı herhangi bir unsura rastlamadıklarını belirten Alman polisi, konu hakkında şimdilik atıl kalacağının işaretini verdi. Optimusminimus, kendini gezdirmekten yorulup ruhunu gezdirmeyi tercih eden, asgari müşterekler arayışında, tembel bir hoş seda düşkünüdür.


Koleksiyoncu'yu, Büyücü'yü, Fransız Teğmenin Kadını'nı okumuş olan herkese müjdemiz var. John Fowles'un Türkçeye çevrilmemiş tek romanı, Daniel Martin, yazarın Türkiye'deki yayıncısı olan Ayrıntı Yayınları tarafından nihayet yayımlanmış. İngiliz dilinin önde gelen romancılarından Fowles'un en esaslı romanlarından birinin çevrilmesi bizce kelimenin tam anlamıyla bir müjde! Haber o kadar yeni ki, henüz Ayrıntı kendi internet sitesine kitabın bilgilerini koymamış. Bu yüzden kitapla ilgili detaylar için İdefix'i öneriyoruz. Çevirmen, daha önce Ayrıntı için Tom Robins çevirmiş olan Nuray Yılmaz. Roman, John Fowles'un 2005 yılındaki ölümünden önce çevrilmiş olsa pek iyi olurdu elbette. Ya da 2001'de Mantissa'nın yayımlanmasının ardından gelseydi o da güzel olurdu. Çaresiz senelerdir Büyücü'yü, Yaratık'ı, Koleksiyoncu'yu tekrar tekrar okuduk. Ama esas Daniel Martin'i, yazarın olgunluk dönemi eseri olduğu söylenen romanı bekledik. Ayrıca otobiyografik özellikler taşıyan tek kitabı olduğu da genelde verilen bilgiler arasında. Kitap Antonio Gramsci'den bir alıntıyla başlıyor. İlk bölümün epigrafı ise Seferis'den. Kriz tam da eskiler ölürken yenilerin doğamamasından kaynaklanıyor; bu fetret devrinden çeşitli marazlar türüyor. Daniel Martin John Fowles'un edebi güçlerinin doruğundaki eseri. Benzersiz bir biçim ve tarz anlayışıyla yazılmış roman en kışkırtıcı felsefi düşünceleri okuyucuya sezdirme kabiliyetinin ve insan doğasına dair derin bir bilginin ürünü. İnsanın kendini bilme ve kendi hayatının senaryosunu yazabilme becerisine çok incelikli bir bakış. Daniel Martin John Fowles'un hayal gücü ve zekasının ürünü; yeni bir romanı bekleyenler için muhteşem bir ödül. Bize bu ödül tam 35 sene sonra geldi! Ama artık şikayete vakit yok. Okuyup bildireceğiz. Kitabı alana kadar ne yapacağız derseniz, çok heyecanlandık derseniz fragman misali John Fowles alıntılarına bir göz atabilirsiniz.


Fransız grafik tasarımcı Vahram Muratyan'nın Paris ve New York'u çeşitli detaylar, klişeler ve tezatlar üzerinden yorumladığı posterlerinin yayımladığı blogu Paris Versus New York kısa sürede milyonlarca tık almayı başarınca, Ocak 2012'de Amerikalı yayınevi Penguin posterlerin toplandığı bir kitap yayımladı. Bu iki ünlü şehrin sembollerini, popüler kültür ikonlarını ve gündelik hayat ayrıntılarını incelikli, renkli, sade ve zekice karşılaştırıp yorumlayan sanatçının işlerini buradan satın almak da mümkün. Brainpickings'de yayımlanan haberde Muratyan'nın çizgilerinin İsrailli illüstratör Noma Bar'ın Guess Who? The Many Faces of Noma Bar başlıklı kitabındaki işleri anımsattığı iddia ediliyor. Noma Bar Kültürel İkonlar, Hollywood Kafalar, Politik Figürler, Britpop Yıldızları ve Müzisyenler diye beş bölüme ayırdığı kitabında ellinin üzerinde ünlü ismin portrelerini minimalist bir yaklaşımla, vektör tabanlı illüstrasyonlara dönüştürmüş. Aynı yazıda benzer şekilde kültürel farklılık ve benzerlikler üzerine yoğunlaşan fotoğrafçı Mark Laita'nın işlerine de değinilmiş. Mark Laita Created Equal başlıklı kitabında toplumsal kutuplaşmayı kendine dert edinmiş ve Amerika'daki farklı alt kültürler arasında kurduğu benzerlikleri kadrajına taşıyıp fotoğraflamış. İşleri tartışmaya son derece açık bir diğer sanatçı da Çin ve Alman kültürlerinden yola çıkarak Doğu-Batı karşılaştırması yapan Yang Liu. Kültür mefhumunu farklar açısından ele almanın ne denli politik, zor ve tartışmalı olduğunu göstermesi açısından bu örneklerin oldukça anlamlı olduğunu söylemek yanlış olmaz. Zezine, çiçeği burnunda, Ankaralı bir elektronik derginin editörlerinden biridir. Kent sosyolojisi ve sanatla ilgilenmektedir.


Birkaç gün önce, Ayrıntı Yayınları'nın John Fowles'un en önemli eserlerinden biri sayılan Daniel Martin'i tam otuz beş yıl aradan sonra yayımlayacağının haberini yapmıştık. İngiliz dilinin önde gelen romancılarından Fowles'un en esaslı romanlarından birinin çevrilmesi bizce kelimenin tam anlamıyla bir müjde! diyordu Sevillaportakalı. Kitap şu anda, 12 Nisan'da piyasaya sürülmek üzere ön siparişte. Yayıncıların okurlara karşı büyük bir sorumluluğu vardır. Yeri geldiğinde yazarlar ve kitaplar, piyasanın satış beklentilerinden bağımsız olarak yayımlanmalıdırlar. Hatta yeri geldiğinde yayıncı tarafından beğenilip beğenilmemesinden bağımsız olarak da yayın listelerine alınmadırlar: Çünkü bu, bir kültür hizmetidir. Çünkü tüm önemli eserlere Türkçe ulaşılabilinmelidir. Sırf ulaşabilmek de yetmez. Nitekim Ayrıntı da Yolda'nın eski çevirisini yeniden yayına hazırlarken bunu göz önünde bulundurduğunu belirtiyor. Bu konuda en güzel olumsuz örnek, Maksim Gorki... Gorki'nin en önemli eserleri birçok yayınevi tarafından yıllardır basılıyor. Ama bunların arasında ancak bir iki tanesinin çevirisi iyi kabul edilebilir. Bu iyi çevirilerin de ne kadar iyi baskılar olduğu tartışmaya açık. Dahası, Gorki külliyatı elliye yakın roman, öykü ve denemeden oluşuyor Türkçede bunların yalnızca on kadarına, o da kalitesiz ve darmadağın bir şekilde ulaşılabiliyoruz. Klasik eserlerde böyle bir karmaşa söz konusuyken telifli kitaplarda daha iyisini beklemek belki de komik. Kitabın yurtdışı hakkını almak söz konusu olduğunda zaten işin içinde bir başka değişken girmiş oluyor. Bu durumda perde arkasını bilmeden yorum yapmak tehlikeli. Yine de örnek olarak Shirley Jackson'ın Siren Yayınları'ndan yalnızca Tepedeki Ev'inin yayımlandığını, Alvaro Mutis'in yalnızca üç kitabının basıldığını ve birinin tükenmiş olduğunu, Roberto Bolano'nun üç kitabının Metis Yayınları'ndan çıkmasından sonra başyapıtı sayılan 2666'nın yayın listelerine uymamasına rağmen Pegasus Yayınları'ndan çıktığını verebiliriz.


1. Asla yayımlanmış metinlerde görmeye alışık olduğunuz bir metafor, benzetme ya da deyim kullanmayın. 2. Asla kısa bir kelimenin yeterli olduğu yerde uzun bir kelime kullanmayın. 3. Eğer bir kelimeyi atmak mümkünse, mutlaka atın. 4. Asla aktif çatı kullanabileceğiniz bir yerde edilgen kullanmayın. 5. Asla günlük İngilizce karşılığını bulabildiğiniz bir kelime için yabancı bir deyim, bilimsel bir terim ya da teknik dil kullanmayın. 6. Doğrudan barbarca bir laf etmek yerine bu kurallardan birini hemen unutun.


Tanışınız:'da bundan önce moviebarcode ve hitRECord sitelerini tanıtmıştık. Şimdi bir kez daha sinema üzerinden gidiyor, fakat bu sefer Türkiye'ye uzanıyoruz. Eğer sinemayla ilgili seans saatinden daha fazlasını öğrenmek derdindeysiniz, üstelik bunu sadece festivaller gibi özel zamanlarda değil rutin olarak ve vizyondaki filmlerle ilgili olarak da dert edinenlerdenseniz, üstelik tüm bu bilgileri Türkçe almak istiyorsanız sizi hemen Bakınız'a bakmaya davet ediyoruz. Sinemayla ilgili haber ve yorum yazılarının ağırlıkta olduğu Bakınız, kategorilerinden de anlaşılacaı üzere içerik anlamında oldukça zengin bir site. Bizce Türkiye için özellikle önemli olan bir bölümü dizilerle ilgili yazılar. Yabancı diziler gittikçe kendi tartışma mecralarını yaratıyorlar. Ayrıca sayıca çoklar ama kalite hakkında insanın önden bir fikrinin olması zor olabiliyor. Bizim için Bakınız'ı diğer tüm mecralardan ayıran özelliklerinden biri, dizileri de tartışmaya açması. Kötüye kötü, eğlenceliye eğlenceli demekten çekinmiyor. Arada Türk dizilerini de sorguluyor ve sorgulatıyor olması da cilası! İlgilenenlere bkz. Muhteşem Yüzyıl: Bir Kuma Hikayesi. Daha da özelleşmiş bölümleri de var meraklasına. Ara ara baktığımız bir bölüm: Tek Plan Sahneler. Burada sinema tarihinden 36 adet kesilmeden çekilmiş tek plan sahne izlemek mümkün. Kısa kısa tanıtım yazıları her bir sahneye eşlik ediyor. Bakınız Öneriyor köşesi genelde siteye girdiğimizde ilk baktığımız yerlerden. Burada yer verilen film ve dizilerin arasından çok ilginç keşifler yapmak mümkün. Ayrıca kolay kolay her yerde Yaşasın Yemek Yemek başlıklı yazılar bulunmuyor! Olur da uzun uzun okumak değil de şöyle bir bakmak havasındaysanız, kısa kısa haberleri ile şahane görsel dosyalarının tadını çıkartabilirsiniz. Çok yazarlı, çok yönelimli, çok sık güncellenen ama dağılmayan bir yer Bakınız. Ancak yabancı internet mecralarında bulunabilecekleri buralardan yorumlar eşliğinde Türkçe okumak gerçekten çok keyifli. En son olarak da adını çok beğeniyoruz. Hem zeki hem de sevimli bir site ismi: Bakınız!


Efsanevi Stradivari kemanlarından birine sahip olmanın tüm keman sanatçılarının hayali olduğunu düşünüyorsanız, yanılıyorsunuz. En azından, müzisyenler test ettikleri kemanın bir Stradivari olduğunu bilmiyorlarlarsa, ona kolayca burun kıvırabiliyorlar. ABD Ulusal Bilim Akademisi mensubu araştırmacıların çalışmaları, Antonio Stradivari ya da Guarneri del Gesu gibi meşhur İtalyan ustalarının ürettiği enstrümanların, müzisyenlerce daha nitelikli bulunmadığını ortaya koydu. Yirmi bir keman sanatçısına, üçü bir yıldan daha erken geçmişte üretilmiş, ikisi Stradivari, biri de Guarneri olmak üzere toplam altı farklı keman, karanlık bir odada ve gözleri kapatılmış olarak test ettirildi. Ses rengi ve enstrümanın çalınabilirlik özellikleri açısından kemanları değerlendiren sanatçılardan, hangisini kişisel olarak tercih ettiklerini belirtmeleri de istendi. Sonuçlar, herkesi oldukça şaşırtmış olsa gerek, zira hepsi başarılı birer virtüöz olan sanatçılar, kemanların hangisi eski, hangisi yeni ayırt edemediler. Sadece sekizi büyük ustaların ürünü olan bir kemanı tercih etti ve iki Stradivari'den biri, tüm testin en kötüsü olarak sonuncu seçildi. Optimusminimus, kendini gezdirmekten yorulup ruhunu gezdirmeyi tercih eden, asgari müşterekler arayışında, tembel bir hoş seda düşkünüdür.


Amerikalı vatandaşlar, tuvalette kitap yahut dergi yerine tuvalet kağıdı okuma konusunda ısrarlarını sürdürüyorlar. Üstünde günün kelimesi, Bin Ladin'in resmi vb. birçok çılgınca/saçma şey olan tuvalet kağıtları kullanma alışkanlıkları eskilere dayanan Amerikalı dostlarımız, ocak ayında rapor ettiğimiz üzere en son Herman Melville'in başyapıtı olan Moby Dick'in tamamını tuvalet kağıdına daktilo edip 1000 dolara satmaya kalkışmıştı.


Her ayın ilk perşembe günü çıktığını sandığımız Ayın ikinci cuması çıkan Sabah Kitap'ın dünkü sayısında Elif Tanrıyar birçok yayınevinin bahar listelerine yer vermiş. Bahardan kasıtın nisanın ikinci yarısı ve mayıs ayı olduğunu varsaydığımız listede heyecan verici başlıklar var. Murakami'nin dünyada çok ses getiren son romanı 1Q84 yazarın yayıncısı Doğan'dan geliyor. Domingo Patti Smith'ten Hayalperestler'i basıyor. Everest'ten yeni bir Müge İplikçi kitabı Civan, Altın'dan Stephen King'in son romanı 11/22/63, Can'dan Balzac ve Jack London, İletişim'den Murat Belge çevirisiyle D. H. Lawrence'ın Kayıp Kız'ı ve YKY'den Isherwood'un Hoşça Kal Berlin'i ile Musil'in Niteliksiz Adam 3'ü beklenen kitaplar arasında. Henüz internette ulaşılamayan tüm listenin yayınevlerine göre alfabetik sıralamasını aşağıda bulabilirsiniz. Çevirmen belirten yayınevlerine de ayrıca teşekkür ederiz.


İran'da önemli hakları kısıtlanırken, Batılı yazarlar, gazeteciler ve akademisyenler de onları sesi olmayan, kendi eyleme geçme becerileri olmayan zihinsiz sembollere indirgiyor. Buradaki kısa videodan, söz konusu kadınların Reuters'in bu yanlış haberi üzerine şahsen ne düşündüklerini öğrenebilirsiniz. İranlı ninjalar, Batı'ya kendi iradelerini kullanmakta hiçbir tereddüt yaşamadıklarını göstererek Reuters'e dava açıyorlar. Ama haberin ilk başta düzeltilmesine yol açacak sansasyonu yaratan, İran'ın Reuters'in muhabirlerinin basın kartlarını askıya alması oldu. soL Portal'ın başlığının yerindeliğini görebiliyoruz böylece. Ama bizce devletin yaptığından daha önemlisi bu iftiraya maruz kalan kadınların davası. Maalesef tekrarlanmaması için gerekli olan, Reuters'i aşan adımlar. Dünya siyaseti değişmedikçe bugün İranlı kadınlar suikastçi, yarın başka bir bölge halkı terörist, öbürsü gün birden kurtarılmaya muhtaç çaresizler olarak manşetlere taşınacaklar. Üstelik hiç bilemeyeceğiz kaç gün sonra, kaç ay sonra, kaç yıl sonra tekziplerin yayımlanacağını. Ülkene saldırılırsa ne yaparsın, savunur musun, diye sordukları ev kadınlarından, atletlerden, öğrencilerden cevap olarak gerçekten bir şey yapmam, öyle dururum ifadesini bekliyorlardıysa, aksayan basın hayatları için üzülemeyeceğiz. Yok, bu soruyu zaten çarpıtacak malzemeye ulaşmak için sordularsa, cevabımız yine aynı. - Belki aklınıza düşmüştür, bu habere sebep olan ninjutsu eğitiminin binlerce kadın arasında yaygın olmasının sebebi ne olabilir, diye. Türkiye'de kadınlar arasında dövüş sanatlarının böyle bir popülerliği bizim bildiğimiz kadarıyla yok. Jadaliyya yazarı Balaghi, İslam Devrimi sonrası devletin kadın üzerindeki denetimiyle açıklıyor bu durumu. Başka sporların aksine, fotoğraftan görebileceğiniz üzere ninjutsuyu kapalı bir giyimle de yapmak mümkün. Bu yüzden İranlı kadınları uluslararası müsabakaların kürek çekme, okçuluk, tekvando gibi bölümlerinde görüyormuşuz.


Sosyal medya ve birkaç satırlık yazılarla geçen bu günlerde, haberlere ve insanlara bu kadar hızlı ve bu kadar renkli ulaşabilmek güzel. Güzel ama insan bazen ulaşmak değil de durup şaşırmak, bir daha bir daha okumak, hatta belki de ilham almak istiyor. Dergiler arada kalmışlığın en güzel ifadeleri. Ne bir kitap kadar talepkar ne de bir başlık kadar uçucu. Hem saklanabilir hem atılıp satılabilir. Hatta belki insana yazı yazdırabilir mecralar. İşte bu dergiler de gittikçe sosyal medyayla aynı alana, internete taşınıyorlar. Son olarak Bant dergisinin artık sadece internette yayımlanacağını okuduk. Daha önce matbaadan çıkanları artık elimizde tutup kaykılarak okuyamacağız. Burcu Ayaz bunun derginin kapanması kadar üzücü olduğunu belirtmiş. Evet, belki başta basılı olarak tasarlanıp sonra internete taşınanlar için böyle bir burukluk olabilir. Fakat bir yandan da başka bir olanak var: Baştan beri internette yayımlanmak üzere tasarlanmış dergiler. Hem dergilerin arada kalmışlığına hem de internetin yayılmacılığına sahip olacaklar. Basılı olup matbaa kokusu taşımayacaklar belki ama umarız daha interaktif olacaklar. Çok daha fazla medyayı içlerinde barındıracaklar. Ve en güzeli, yerli malı da olabilecekler. Zezine akademik olanla olmayan, popüler olanla olmayan, magazinsel olanla olmayan ikiliklerinin ötesinde bir olabilirliğin peşine düşer. Uzlaşmaz olduğu farz edilen bu gibi ayrışmaları daha yenilikçi, yaratıcı, eleştirel, nüktedan ve hatta kimi zaman şımarık bir tutumla ele almayı önerir. Zezine için dergicilik salt yazmak ve okumak değildir. Bakarak, görerek ve işiterek üretilen farklı anlatı biçimlerini bünyesinde buluşturmayı dört gözle bekler. Biz de Zezine'i dört gözle bekliyorduk. Hem hızlı hem dolu dolu hem renkli ve evet, biraz da Ankaralı olmasını istiyoruz!


Hamdi Koç'un, üç farklı yayınevinden çıkan Karamazov Kardeşler baskıları karşılaştırması için bkz. Herhalde satış kaygıları nedeniyle kitabın adı Kasabamız olarak Türkçeleştirilmiş, fakat burada özgün başlığı korumak istedik.


Bir şarkı önce Linda McCartney için yazdığı bir parçayı çalmış olduğundan bu ithafta biraz ayıp olmasın havası da vardı açıkçası. Yine de eşine yazdığı parçanın belli ki akılda kalıcı olması için her şeyi yapmış, hiçbir masrafı esirgememiş ve Natalie Portman ile Johnny Depp'i getirtip yönetmenliğini kendi yaptığı bir klip hazırlamış. Portman ve Depp'in kesinlikle şarkıya dramatik bir etkisi olmuş. Yine de ben sadece Johnny Depp'i ya da Natalie Portman'ı görmek isterim, diyenleri de sadece Portman ve sadece Depp'in olduğu videolarla teselli ediyor McCartney. Eğer karşılaştırmak isterseniz, aynı şarkının onları içermeyen canlı bir kaydına da buradan bakabilirsiniz. Johnny Depp'i bir daha gitarla görmek isteriz, derseniz, aşağıdaki klibe bir bakın deriz. Bu sefer odakta bir değil bir sürü müzisyen ve oyuncu var. Johnny Cash God's Gonna Cut You Downı söylerken herkesi görüyoruz neredeyse Iggy Pop'tan Sharon Stone'a, Whoppi Goldberg'den Patti Smith'e, gerçekten yıldızlar geçiti' . Natalie Portman'la başladık, onunla bitirelim. Çok eğlenceli bir Devendra Banhart parçasında Bollywood usulü dans ediyor kendisi. Klip parça kadar eğlenceli. Banhart'ı da şiddetle tavsiye ediyoruz. Tüm bunların yanı sıra Hollywood yıldızlarını küfürlü bir klipte seyretmek istiyorum derseniz, Jimmy Kimmel'ın Matt Damon'dan intikam almak için hazırladığı videoya buyurunuz. Buradakiler My Valentineı seyrettikten sonra aklımıza gelenler ya da kısa bir aramayla gözümüze çarpanlardan beğendiklerimiz. Listeyi uzatmak isteyenleri yorumlara bekliyoruz.


Güzel müziğin yanı sıra ilginç projelerin de adamı olan David Byrne, 17-19 Şubat 2012 arasında Londra'da, Thames Nehri'nin üzerine kurulan tek kişilik odada kalırken şehrin seslerini kaydediyor ve temposunun dakikada 122,86 vuruş olduğunu keşfediyor. O güzel koza/oda/botta kalırken yanımda taşınabilir kayıt cihazları da getirmiştim. Gün içerisinde çıkıp yararlı olabileceğini, birtakım çağrışımlar yapabileceğini düşündüğüm sesleri kaydettim. Sonra seslerin birçoğunun Southwark Katedrali'ndeki kilise orgunun bile ortak bir tempoya yaklaştığını fark ettim. Gerçek olamayacak kadar güzel bir hayal bu, her büyük şehrin kendi temposunun olması, ama işte var. Melodiyi ve ritmi sesler belirlerdi, sonra ben de onu izledim. Videodaki görseller şehrin her yerinden. Dolaşırken birçok fotoğraf da çektim, ama hareketli bir videonun Londra'nın ritmine daha çok uyduğunu düşündüm.


DinoMC47, yeni bir teknolojik ürünün kod adı ya da yeni keşfedilen bir protein değil. Çoğunluğun düşündüğü ama ifade etmeye cesaret edemediği eleştirileri, ekranlarda argo bir dille seslendiren, genç bir Rus rap müzisyeninin lakabı. Haberlerden ve müzik kliplerinden oluşturduğu video kolajları aracılığıyla, Rapinfo adlı YouTube kanalından ve Facebook sayfasından sesini duyurmaya çalışıyor. Daha sonra Rapinfo, Putin ve Medwedew arasındaki iktidar oyunundan, dağıtılan hediye biletlerle hep kapalı gişe oynayan tiyatro ve balelere, 2011'deki seçim yolsuzluklarına kadar her şeyi diline doladı ve sonunda dijital dünyada bir muhalif cephe oluşturmayı başardı. Ancak bu rap-haber videolarının Rusya'da bir 2012 devrimi başlatıp başlatamayacakları henüz bilinmiyor. DinoMC47, Tunus'taki meslektaşı El General'in oynadığı rolü kendi ülkesi için oynayabilecek mi, bunu gelecek gösterecek. Bununla beraber, videolarına ve müziğine bakınca siyasi kariyerinin müzikal kariyerinden parlak olacağını kesin olarak iddia edebiliriz. Optimusminimus, kendini gezdirmekten yorulup ruhunu gezdirmeyi tercih eden, asgari müşterekler arayışında, tembel bir hoş seda düşkünüdür.


23 Nisan Milli Egemenlik ve Çocuk Bayramı mı? Tekerleme gibi ezbere bildiğimiz bir bayramı ve onun yine tekerleme tadındaki şarkılarını sorgulayacağımız aklımıza gelmezdi. Sonra Toplum ve Tarih'in 208. sayısında Mehmet Ö. Alkan'ın yazısını okuduk ve bir kez daha tarihsizleşmemizin boyutlarını ve 1980 darbesinin memleketi ne kadar yeniden kurguladığını gördük. Bir de elbette iyi ve eleştirel bir tarih çalısmasının nelere kadir olduğunu tekrar hatırladık. Yazıyı dergideki benzer düzeltici tavırdaki yazılarını yazdığı En doğru bildiğimizden kuşkulanmak başlıklı köşesinde okumak mümkün. En doğru bildiklerimizden biri de 23 Nisan'ı Mustafa Kemal Atatürk'ün Milli Egemenlik Bayramı olması dışında çocuklara armağan etmiş olmasıdır. Buradan yüce bir cumhuriyetin koruyucularının çocuklar, gelecek nesiller olduğuna dair de söylem çıkar, ilkokul ortaokul kompozisyonlarında yeniden yeniden yazılır (4+4+4'lük yeni sistemde bu okul yıllarına artık ne denecek bilmiyoruz, ilk dörtler, son dörtler mi denecek, ip atlarken kullanırdık en son ilk dörtleri). Mehmet Ö. Alkan daha 1916 yılında İttihat ve Terakki döneminde mayısın ilk haftasının çocuk haftası olarak kutlandığını yazıyor. Çocuk Esirgeme Kurumu'nun tarihçesini de anlattığı yazıda çocuk haftasının dönüşümünü ve Ankara'da savaş sırasında 23 Nisan 1920'de açılmasının ardından bayram olarak kutlanan Milli Egemenlik günüyle göbekten bağı olmadığını belgelerle gösteriyor. Bayram ilk yıllarda sadece Milli Bayram olarak geçiyormuş. Modern Türkiye kurucu anlarından olan Ankara'da meclisin açılmasının bayram olması elbette şaşırtıcı değildir. Yine 1920'lerde Çocuk Esirgeme Kurumu çocuk günü olarak 23 Nisan'ı seçmiş. Mehmet Ö. Alkan bu seçimin övgü topladığını aktarıyor. Yani armağan edilmemiş de tesadüf ettirilmemiş. Neden bu tarihler ve neden Çocuk Günü derseniz Mehmet Ö. Alkan onu da araştırmış: Yunus Nadi ve Fuat Umay Amerika seyahatlerinde gördükleri Children's Day'den etkilenmişler. 1929 yılında Çocuk Günü, Çocuk Haftasına dönüşmüş. Böylece o zamanki adıylaHakimiyeti Milliye Bayramından iyice farklılaşmış. 12 Eylül 1980 darbesiyle çok şey değişen ülkede Milli Egemenliğin/Hakimiyeti Milliyenin somutlaştığı kurum olan Meclis kapanmıştı. Milli Egemenlik kapanmışken kutlamanın zorluğunu yaşayan Kenan Evren ve Milli Güvenlik Kurumu 19 Mart 1981'de Resmi Gazete'de yayımlanan kanunla Ulusal Egemenlik Bayramı, 23 Nisan Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramına dönüştürdü. Şunu da ekliyor Mehmet Ö. Alkan: İki bayramı resmen birleştiren 12 Eylül rejimi ve onun milli egemenlikle imtihanı olsa da Atatürk'ün bu bayramı çocuklara armağan ettiğine dair tarihi çarpıtma 1980 öncesine dayanıyor. UNESCO'nun 1979 yılını Dünya Çocuk Yılı ilan ettiği bir ortamda birden Atatürk'ün armağanı söylemi yaygınlaşmış. Fakat Atatürk'ün armağanı yanılgısıyla iki bayramı tek bayrama indirme müdahalesi elbette farklı doğru bildiğimiz yanlışlar. 23 Nisan'da işgal altında olan bir İstanbul'dan ayrılan ve memleketin başka köşelerinden gelenlerle birleşerek yeni bir mecliste kendi kaderlerini tayin etmeye karar verenlerin bu kararını kutlamak, bunu da meclisin milli iradenin yansıdığı yer olması dolayısıyla yücelterek yapmak 12 Eylül'e uymamış, onun yerine uydurtulmuş. Her dönemin aynası oluyor belki de milli bayramlar. Dönemin değerlerini ve değer vermediklerini bayramlar üzerinden okumak mümkün. Bayramlarda etek boylarından katılan protokolün tavrına kadar ve gittikçe devlet düzeyinde kutlanmamaya varan farklı uygulamalar da 2000'lere, 2010'lara dair bir sürü şey söylüyor elbette. Mehmet Ö. Alkan sağ olsun, onun tarihçiliği sayesinde şaşırdık. 2040'ta tekrar şaşırmamak için bugün gazeteleri iyi okuyalım, 23 Nisan'ı iyi okuyalım. Sonra konuşalım tartışalım ki, tek tartışanlar tarihçiler olmasın.


Mick Jagger, 1990 yılında Jerry Hall'la Bali adasında bir Hindu töreniyle evlenir. Törende, Jagger, Hall'un kafasından aşağı tavuk kanı akıtmak ya da başında bir muzu ezmek gibi kimi ilahi eylemler gerçekleştirir. Dokuz yıl sonra, çift ayrılırken, İngiliz mahkemeleri Hindu törenini yasal bir evlilik olarak kabul etmezler ve Jagger böylece büyük bir maddi yükten kurtulmuş olur. Steel Wheels albümünün kayıtları sırasında, bir müzik direktörü, albümdeki parçalardan birini eleştirmeye kalkar. Keith Richards etrafta bulundurmayı sevdiği bıçaklardan birini kapıp adamın bacaklarının arasına fırlatır. Bıçak bacaklarının arasındaki zemine saplanan adamın yüzüne yüzünü dayar ve Dinle beni evlat, sen daha babanın üreme organlarında bile değilken ben şarkı yazıyordum. Bana nasıl şarkı yazılacağını anlatmaya kalkma, diye bağırır. Eric Clapton, 1989 yılında yanındaki güzel kadını Mick Jagger'la tanıştırırken kulağına Mick, lütfen aklından bile geçirme, ona aşığım, der. Birkaç gün sonra Jagger ve tanıştırdığı kadın Carla Bruni'yi yatakta yakalar. Yetmişli yıllar, Amerika Birleşik Devletleri'nde uyuşturucu kullanıcıları için eroin şırıngasına ulaşmanın neredeyse imkansız olduğu bir dönemdir. Keith Richards, şırınganın uçlarına monte edeceği iğnelerle, şapkasına taktığı tüyleri sabitler ve gümrükten bu şekilde geçer. Enjektör pompası olarak ise, çocuklar için yapılmış bir doktor setindeki oyuncağı kullanır. 1970 Eylül'ünde Jagger, bir partide müzik şirketi yöneticisi olan Eddie Barclay'yle karşılaşır. Barclay, Merhaba Mick, der, Bianca'yı seninle tanıştırmak istiyorum, çok yakında evleneceğiz. Bu cümlelerden sonra Bianca parti bitene kadar Jagger'ın yanından ayrılmaz ve sekiz ay sonra Bianca ile Jagger evlenirler. 1986 yılında, Bill Wyman'ın sevgilisi Mandy Smith'in daha yeni on altı yaşına girdiği ve çiftin iki yıldır beraber olduğu ortaya çıkar. 1989 Haziran'ında evlenirler ancak evlilik uzun sürmez. Dört yıl sonraysa, Wyman'ın oğlu Stephen ile Mandy'nin annesi evlenirler. Böylece Wyman kendi oğlunun eski damadı olur. Bir tartışma sırasında, Brian Jones, diğerlerini intihar etmekle tehdit eder, ardından da kendini Keith Richards'ın evinin bahçesindeki su kanalına dramatik bir biçimde atar. Mick Jagger ardından suya atlar ama hemen kanalın derinliğinin 1,20 m olduğunu ve Jones'un dizlerinin üzerinde çömelir şekilde numara yaptığını farkeder. Jagger, Jones'u yaka paça sudan çıkarır ve Pantolonumu berbat ettin geri zekalı, diye bağırır. 1969 yılında, Doğu Almanya'da, Stones'un Batı Berlin'de konser vereceği, konserin de Berlin'i bölen duvarın hemen yanındaki Springer binasının çatısında olacağı dedikodusu yayılır. Aslında bu sadece bir radyo sunucusunun şakasıdır ancak binlerce rock sever Doğu Berlin'de duvar dibinde toplanırlar. Stasi ve Doğu Alman polisi de elbette ordadır ve üç yüz seksen üç Stones hayranı tutuklanıp hapse atılır. Optimusminimus, kendini gezdirmekten yorulup ruhunu gezdirmeyi tercih eden, asgari müşterekler arayışında, tembel bir hoş seda düşkünüdür. İnsan bu videonun da Jagger'ın çılgınlıklarından biri olduğunu düşünmeden edemiyor.


Plath'in yayımlanmış tek romanı Sırça Fanus. Çok önceleri okuduğumuz bu yarı otobiyografik romandan aklımızda en çok derin bir sıkıntıya dair incelikli bir anlatı kaldı ve bütün bunlarda baskın bir kadın sesi. Modern hayatın içine dalan genç ve eğitimli bir kadının aynı hayatla cebelleşmesi. Şair Plath'ten daha fazla roman isteyeceği tutuyor insanın... Fakat romanın yayımlanmasından kısa bir süre sonra Plath mutfak fırınını kullanarak intihar etti. Bu konuda Nilgün Marmara'nın Sylvia Plath'ın Şairliğinin İntiharı Bağlamında Analizi adlı yayımlanmış tezi akla geliyor elbette. İntiharında fırın kullanan bir şairin fırında pişirdiği tatlıları konuşmanın zorluğunu sorgulayarak başlıyor Paper and Salt yazısı. Hak veriyoruz. Yazıda bir de aşağıda tarifini çevirdiğimiz Limonlu Pudingli Kek var. Plath Lady Lazarus adlı ünlü şiirini yazarken bir yandan da bu keki yapıyormuş. Ben de keki yapacağım, hem de şiirle haşır neşir olacağım derseniz, burada şairin sesinden dinlemek mümkün. Ayrıca yine burada başka bir kek tarifi de ve kek pişirmenin kadın yazarlar üzerinde terapi niteliği üzerine bir tartışma da mevcut. - 1 yemek kaşığı tuzsuz tereyağı - 2/3 su bardağı şeker - 1/4 su bardağı un - 1 limonun rendelenmiş kabuğu - 1 su bardağı kefir (ya da 1 su bardağı olacak şekilde sütle karıştırılmış yoğurt) - 1/4 su bardağı limon suyu - 3 yumurta sarısı - 4 yumurta beyazı - 1/4 çay kaşığı tuz - Üstünü süslemek için pudra şekeri ve taze böğürtlenler 1. Fırını 180 dereceye getirin. 168 gram alacağını düşündüğünüz küçük kalıplarınızı önce yumuşamış tereyağıyla yağlayın sonra da seker serpin. 6 kalıbı biraz derinliği olan bir fırın tepsisine yerleştirin. 2. Orta büyüklükte bir kapta 2/3 su bardağı şekeri, unu ve rendelenmiş limon kabuğunu karıştırın. Daha büyük bir kapta kefir ya da yoğurdu, limon suyunu ve yumurta sarılarını çırpın. Daha sonra şekerli un karışımını bu yumurtalı karışıma ekleyin ve biraz çırpın. 3. Başka bir mikser kullanabileceğiniz kapta yumurta beyazlarına tuzu ekleyip kar beyazı olacak ve sıvılığını kaybedip hacim kazanacak kadar çırpın. Bunu daha önce karıştırdığınız kek karışımına yavaş ve nazik bir biçimde ekleyin. Sonra tüm karışımı kalıplara pay edin. Kalıpları içine koyduğunuz fırın tepsisine kalıpların yarısına gelecek şekilde su ekleyin. Fırın tepsisini üstünü folyoyla kabaca kapatın. 4. 20 dakika fırında pişirin. Sonra folyoyu kaldırıp bir 20 dakika daha ya da keklerin üstü altın sarısı olacak ve dokunduğunuzda elinize hafif sert gelecek şekilde pişirin. Sonra fırından çıkartıp 15 dakika soğutun. Bir bıçakla kenarlarını kalıptan ayırdıktan sonra tabaklara ters çevirin. Pudra şekeri ve böğürtlenlerle süsleyin. Burada su bardağından ne kast ediliyor? derseniz, Haklısınız dert etmekte, yanıtı veririz deriz. Sizi en güvenilir kaynak olan Cafe Fernando'nun Ölçüler sayfasına yönlendiriyoruz.


Türkiye bir süredir son James Bond filmi Skyfall'u konuşuyor. Filmin çekimleri için Hollywood ekibi yılın başında Adana'ya, ay başında ise İstanbul'a gelmişti. Her gittikleri yerde yolları kapatan ve kapatmaya devam eden ekip Adana'da define avcısı sanılmış, İstanbul'da da Kapalıçarşı'ya zarar vermekle suçlanıp iddiaları yalanlamıştı. Bond'un Hollywood ekibi Fethiye'de çekimlerine devam ededursun, bu devasa yapımı mümkün kılan gerçek yapıt, yani Bond kitapları da kendilerine yeni yuvalar buldular. James Bond kitaplarının yayın hakları yıllardır Penguin'de bulunuyor. Fakat anlaşmanın yapıldığı dönemde e-kitap söz konusu bile olmadığı için, kitapların haklarını elinde tutan Ian Fleming Publications, 2010 yılında tüm dijital hakları ellerinde tutacaklarını ve e-kitapları kendilerinin yayımlayacaklarını açıklamıştı. Görünüşe göre süper ajanın yaratıcısı Ian Fleming'in Casino Royale'i yazdıktan sonra satın aldığı yayınevi yalnızca iki yıl sonra fikrini değiştirmiş. Bu fırsatı ilk değerlendiren yayıncı Random House UK'in bir tescilli markası olan Vintage Books oldu Vintage Amerika ve Kanada dışındaki tüm basılı ve dijital yayın haklarını almış bulunuyor. Amerikan yayın haklarını ise internet devi Amazon'un yeni yayınevi Amazon Publishing kapmış bulunuyor. Yarın e-kitap hacmi çok daha büyük olduğunda telif ajansları gidip Amazon'la doğrudan konuşarak, yazarlarının başka bir aracı olmadan Kindle'da okunmasını sağlayacak fırsatlar arar mı? Böyle olursa Amazon kendisi bir yayınevi haline gelecek. Evet, tüm tartışmalara rağmen Amazon son sürat ilerlemeye devam ediyor. Son olarak Apple ve beş yayınevine Amazon'la yarışabilmek için aralarında fiyat anlaşmaları yaptıkları gerekçesiyle dava açılmıştı. Bakalım önümüzdeki aylarda ne gibi gelişmelerde karşılaşacağız.


New York'un prestijli sanat galerisi Gagosian Gallery, Bob Dylan'ın resim çalışmalarını geçtiğimiz eylül ayında sanat severlere The Asia Series adı altında sundu. Dylan, Çin, Japonya, Güney Kore ve Vietnam'a yaptığı seyahatlerine ait, kendi resimlerinden oluşan görsel bir ajanda oluşturmuştu. New York sanat camiasında elbette yer yerinden oynadı, zira söz konusu olan böyle kült bir karakterse, işlerin başka türlü yürümesi beklenemez. Serginin alt başlığı olarak, First hand depictions of people, street scenes, architecture and landscape seçilmişti. Ama söz konusu anlatımların ilk elden oldukları konusunda şüphelerin oluşması uzun sürmedi. Fotoğraf tarihine hakim ziyaretçiler, toplam on sekiz resmin en az on tanesinin, kimileri 130 yıl önce çekilmiş klasik fotoğraflardan esinlenmiş olduğunu fark ettiler. Galeri yetkililer, durumu Sayın Dylan, resimlerini yaratırken, pek çok kaynaktan beslenmiştir mealinde bir açıklamayla kurtarmaya çalışıp, serginin alt başlığını kısa ve öz olarak görsel yansımalar şeklinde değiştiriverseler de, yetmiş yaşındaki Dylan'ın esinlenmenin çok ötesine geçtiği gerçeğini gizleyemediler. Tüm bu olup bitenlere karşın, Dylan, resimlerine ilham veren kaynaklar hakkında bir açıklama yapmadı. Zaten, Dylan'ın resim konusunda yaşadığı ilk hayal kırıklığı bu değil. 2010 yılında Dylan Kopenhag'da bir resim sergisi açtığında, eleştirmenler çalışmalarını amatörce bulmuşlar ve Danimarka'nın en büyük müzesinde böyle bir serginin yeri olmadığını söylemişlerdi. Dylan, Amerikan folk müziğinin en karizmatik figürlerinden biri de olsa, çok çeşitli kaynaklardan alıntılar yapmakta tereddüt etmeyen bir sanatçı olarak bilinmekte. Şarkı sözlerinde, Yakuza romanları yazan Japon bir yazarın kitabını veya Amerikan içsavaş döneminin şairlerinin eserlerini ya da Marcel Proust ve Jack London gibi edebiyatçıların kitaplarını, yaratıcılık kaynağı olarak kullanabiliyordu. Tüm bu hikaye, 70'lerin başından bir Bob Dylan şarkısını, When I Paint My Masterpiecei hatırlatıyor olsa da, mesele artık Dylan'ın resim konusundaki yaratıclığının sorgulanmasına ulaşmış durumda. Optimusminimus, kendini gezdirmekten yorulup ruhunu gezdirmeyi tercih eden, asgari müşterekler arayışında, tembel bir hoş seda düşkünüdür.


Sosyal medyanın nelere kadir olduğunu Koltukname'de ara ara tartışıyoruz. Bir sosyal medya rehberi bile sunmuştuk. Yayıncıların okurla yeni ilişkiler kurmasından, ülke bazında sansüre kadar sosyal medyanın hem yeni olanaklar sağlayan bir yüzü hem de aslında var olan ilişkilere eklemlenen bir yüzü var. Bir de yarattığı kendi kültürü var. Özellikle yemek kültürü sosyal medyadan çok etkilenmişe benziyor. Organik gıdadan gurme lezzetlere, bütçelere uygun, hem de zengin bir mutfak kültüründen, farklı memleketlerin yemeklerini pişirmeye, yemek pişirme ve tatma konusunda internette bir patlama yaşandığı kesin. Bu Türkiye'ye de yansıdı elbette. Ben kaçırmışım ama aslında şu tarifi arar dururdum diyenlere Cafe Fernando'nun Yemekosfer arama motorunu öneriyoruz. Buradaki yemek blog'ları bazı kriterleri tamamladıktan sonra dahil olabiliyorlar. Buraya kadar bahsettiğimiz yemek pişirenlerin tariflerini, yaratıcılıklarını ve zevklerini blog'larda paylaşmaları. Bir de sosyal medyanın tarif paylaşımından ziyade görseller üzerinden anlık durum paylaşan araçları var biliyorsunuz. Twitter ve Facebook bunların önde gelenleri. İnsanlar kendi pişirdikleri ama daha da çok dışarıda, restoranlarda ya da sokak tezgahlarında yediklerinin fotoğraflarını çekip arkadaşları ve dünyayla paylaşıyorlar. Bu paylaşım öyle bir boyuta ulaşmış ki food porn denmeye başlamış. NPR'ın yemek blog'u The Salt, Arkadaşlarınız sizi yemek pornusunda boğuyor mu? mealinde bir anket düzenlemiş. Her ne kadar ankete katılanların çoğu (%46,87) Yoo ne güzel yeni yemekler, yeni şefler, yeni tatlar öğreniyorum, ne olur daha da gelsin bu fotoğraflar, diye cevap verdiyse de, Yok istemem, bana ne elalemin yediğinden, diyen de var (%28,12). Kötü çekilmiş bir yemek fotoğrafıyla gerçekten güzel çekilmiş bir örnek arasında dağlar kadar fark olduğunu söylemeye gerek yok. Fakat kötü de iyi de olsa blog başka, sosyal medyadan yemek fotoğrafı bombardımanı başka bir mesele. Özellikle Twitter ve Instagram'ın bol kullanılmasıyla dışarıda yemek yeme deneyiminin önemli bir parçası bu deneyimin fotoğrafını paylaşmak olmaya başlıyor. Yani yemek için yemek değil, dışarıda güzel bir yerde güzel bir yemek yeme tecrübesi için de değil, bunu seksi fotoğraflarla paylaşmak için dışarı çıkmak. Henüz bu dönüşümün bu boyutta yaygın bir şekilde yaşandığını düşünmüyoruz ama tartışılmaya başlanmış olması bile ilginç.


18 Ocak 2012'de internet Amerika kongresinde beklemekte olan SOPA ve PIPA yasa tasarılarını protesto etmişti. Korsanı engellemek adı altında internet özgürlüğünün kısıtlanacağı görüşünü savunan protestocular gerçekten etkilerini göstermeye başlamışlardı ve birçok senatör desteğini geri çekmişti. Melville House'un haberine göre, kongreye bu sefer yeni bir yasa tasarısı sunulmuş. CISPA, bu sefer korsan yayınlarla değil de, siber saldırılarla mücadele etmeyi amaçlıyor. CISPA, siber saldırı istihbaratının ABD hükümeti ile özel sektör arasında kullanılmasını zorlaştıran ya da yasaklayan bir yasayı değiştirecek. İnternet kullanıcılarının mahremiyetini savunanlar yasanın belirsiz dilini eleştiriyorlar. Nitekim CISPA'ya göre, Facebook'taki durumunuz bile siber güvenlik amaçlı kullanılabilecek. Eğer Amerika'nın son on yılda ulusal güvenlik adı altında yaptıklarını az biraz takip ettiyseniz, bunun sonu olmayan, tehlikeli bir algıyalış biçimi olduğunu fark edeceksiniz. Fakat daha da endişe verici olanı, SOPA ve PIPA'nın durumunda olduğunun aksine, Facebook, Microsoft, Intel ve Verizon gibi büyük isimler de dahil olmak üzere yirmi sekiz teknoloji şirketinin bu yasa tasarısını onayladığını belirten imzaları atması. Melville House'tan Agiel Bogle'nin dikkatimizi çektiği gibi Kaplan, sistemi siber saldırılara karşı koruyabilmesi için CISPA'nın Facebook'a, e-posta ve şahsi Facebook mesajlaşmaları da dahil olmak üzere tüm özel iletişimi aktif olarak izleme yetkisi verdiğine değinmiyor. Kısacası, kullanıcılarına hizmet etmek için var olması gereken internet şirketler hükümetin de desteğiyle güçlerini sömürmeye devam ediyorlar. Bu konuyla ilgili taze bir bakış açısı için Sevillaportakalı'nın İnternet kimin? yazısında linkini verdiği, Rebecca MacKinnon konuşmasını tavsiye ediyoruz.


Gotye Somebody That I Used to Know şarkısıyla 2012 hızlı bir giriş yapmıştı. Şahsen aynı isimli Elliott Smith parçasını tercih etsek de, Gotye'ninki kısa sürede çok tuttuğu için cover grubu Walk off the Earth tarafından tek bir gitar üzerinde özgün bir şekilde yorumlanmış, akibetinde bu cover parçası en azından Gotye'nin özgün parçası kadar çok tutmuştu. İşte sevgili parodi grubu The Key of Awesome, Walk off the Earth'ün Gotye cover'ının parodisini yapmış bulunuyor. Parodi grupları deyince akla ilk gelen efsanevi Weird Al. Nitekim The Key of Awesome'ın çalışmalarını biraz karıştırınca Weird Al'le aynı parçanın parodisini yapmış olduklarını gördük: Lady Gaga'dan Born This Way. Karşılaştırma için iki klibi de huzurlarınıza sunuyoruz.


- Sabırlı bir dinleyici olun. - Asla sıkılmış görünmeyin. - Karşınızdakinin herhangi bir siyasi görüş öne sürmesini bekleyin, sonra ona katılın. - Karşınızdakinin dini görüşlerini açıklamasını bekleyin, sonra aynı inançlara sahip olduğunuzu ifade edin. - Bel altı laflar çıtlatın, ama karşınızdaki yoğun bir ilgi göstermediği takdirde devamını getirmeyin. - Özellikle sorulmadığı takdirde asla hastalıktan bahsetmeyin. - Asla bir insanın özel yaşamına burnunuzu sokmayın. - Asla övünmeyin. Ne kadar mühim bir adam olduğunuzun sessizce belli olmasını sağlayın. - Asla pasaklı olmayın. - Asla sarhoş olmayın. GÜNCELLEME (3 Mayıs 2012): Yazıyı hazırlarken nasıl olduysa atlamışız, ama Victor Lustig kadar meşhur olmasa da Türkiye'nin bir Sülün Osman'ı vardır. Kendisi Boğaziçi Köprüsü'nden tutun da Galata Kulesi'ne kadar İstanbul'da satılmadık yapı bırakmamıştır.


Seattle Times gazetesi 1962'de okurlarına 21. yüzyılda kitapların neye benzeyeceğini, nasıl kullanılacağını sormuş. Araştırma, Space Age Frontiers konulu özel bir ekin bir parçasıymış. 21. yüzyılın Uzay Çağı olması beklenirken en azından şimdilik Bilgi Çağı olarak görünmesi gerçekten ilginç, mamafih başka bir yazının konusu. Clark, her şeyin otomotikleşmesiyle gelecek olan daha kısa çalışma haftasıyla birlikte insanların elinde fazlaca boş vakit olacağına inanıyor; nüfus patlaması ile hızlı okuma teknikleriyle okuma materyalleri için öyle bir talep olacak ki, 2000 yılına gelindiğinde toplumda fazla mesainin ne olduğunu bilen bir tek yazarlar kalacak! Harry Hartman's Book Store'dan Robert Berg, kitapların daha yumuşak, hızlı ve kaygan olacağını ve uzay yolculuğundan epey etkilenmiş olacaklarını söylüyor. University Book Store'dan Leroy Soper Araştırmacılar ile akademisyenler altın çağlarını yaşayacaklar. Kendi evlerinde televizyon aracılığıyla Londra ya da Roma'daki bir kütüphanede ya da dünyanın herhangi bir yerinde saklanan kayıtları inceleyebilecekler, diyor. Soper araştırmanın uluslaraarası bir çapta yapılacağını düşünüyor. Karamsar bir düşüncesi de, eğer dünyada kitap kalırsa bunların ciltsiz kitaplar olacağı yönündeydi. Beşeri bilimlere ilginin tekrar artacağına ve müthiş teknolojik ilerlemeler yaşanacağına inanmasına rağmen Boyle en çok satan romanın uzay kapsülünde geçen ateşli bir aşk hikayesi olacağını öngördü.


90'ların sonlarında grunge etkisini artık yitirmişti; dünya gençliği, temelleri atılmış postmodern dünyada bunalımlı bir arayış içindeydi. Spice Girls Amerikan Müzik Ödülleri'ni kasıp kavurmaktayen, Britney Spears, erotik liseli figürüyle fenomen olmak üzere ilk albümünü yayınlamıştı ve yıllarca bir kadın ve bir erkekten oluştuğuna bizzat inandığım Modern Talking, tarihi bir hata yaparak tekrar birleşme kararı almıştı. Teknolojinin iyice belirleyici olduğu bu post-grunge dönemde, elektronica, neo-punk ve hip hop, genel beğeniden tatmin olmayan ve yeni bir yön arayan underground gençliğe ilaç gibi gelmişti. İşbu Beasty Boys'un kurucusu MCA nam Adam Yauch, 47 yaşında, üç yıldır mücadele ettiği kansere geçtiğimiz günlerde (tam olarak 4 Mayıs 2012 tarihinde) yenik düştü. Böylece, 30 yılı aşkın süredir, Ad-Rock mahlasını kullanan Adam Horovitz ve Mike D lakabıyla tanınan Michael Diamond'la olan ortaklığı da ne yazık ki son bulmuş oldu. Beastie Boys'un bir ay önce Rock and Roll Hall of Famee alınmış olması MCA için son bir mutluluk vesilesi olmuş mudur, bilinmez. Dünyanın en uzun soluklu guruplarından Beastie Boys'un kurucusu Yauch, 1964 yılında Katolik bir baba ve Musevi bir annenin oğlu olarak dünyaya gelmişti. Daha sonra Budizm'i tercih etmesi, dinler kardeşliğine bir katkı olarak kabul edilebilir belki. Tibet bağımsızlık hareketinin ateşli bir savunucusu olan Yauch, 2009 yılında kansere yakalandığını öğrenmişti. Üç yıl süren tedavisi ne yazık ki olumlu sonuç vermedi. Kendisini sinir bozucu bir bağımlılık yapan Intergalactic klibiyle anmayı bir borç biliriz. Optimusminimus, kendini gezdirmekten yorulup ruhunu gezdirmeyi tercih eden, asgari müşterekler arayışında, tembel bir hoş seda düşkünüdür.


Arap ayaklanmaları, yabancı müdahaleler, Arap ülkelerinin birbirlerine müdahaleleri ve bütün bunlar arasında İran'a karşı bir kuşatmanın olduğu bu günlerde, nefret ve sevgi de daha fazla tartışılır oldu. Bir altüst oluş ve bu altüst oluşun yeniden düzenlenmesi çabası özellikle de Amerika ve AB'nin ısrarlı bakışları altında devam etmekte. Bu yeniden düzenlenmeyi fırsat bilen Mona el Tahawy Foreign Policy'nin The Sex Issue, yani seks konulu sayısında Arap kadınlarının halini tartışmaya açıyor. El Tahawy geçen sene protestolar sırasında tutuklanan gazetecilerden biriydi. Özellikle askeri yönetime karşı tekrar alevlenen Kasım 2011 protestolarında içişleri bakanlığında tutuklu olduğunu, işkence gördüğünü ve cinsel tacize maruz kaldığını serbest bırakıldıktan sonra anlatmıştı. . Mısır kanunlarında eğer bir kadını kocası iyi niyetle döverse o zaman ceza verilmeyeceği yazarken, biz neden siyasi doğruculukla uğraşalım. El Tahawy ayrıca küçük yaşta evlendirilen, on iki yaşında doğumda ölen kız çocuklarından bahsediyor ve en sert yorumlarını Suudi Arabistan için ayırıyor bu noktada El Tahawy'ye hak vermemek mümkün değil. (Konuyla ilgili biz de geçtiğimiz ay memlekette yapılan bir yürüşü hatırlıyoruz. Çocuktan Gelin Olmaz kampanyası çerçevesinde 23 Nisan'da Taksim'de bir yürüyüş oldu.) El Tahawy okurlara Arap dünyasında demokrasinin yüzü olarak tanıtılan Al Jazeera'de ve diğer uydu kanallarında bol bol çıkan bir hocadan, Yusuf al-Qaradawi'den bahsediyor. Bu şahıs bol bol kadın sünnetinin zorunlu olmadığını ama kızlarını korumak isteyen her ailenin yaptırmasında da çekinecek bir şey olmadığını vaaz ediyormuş. Böylece kadınların nefisleri körelecekmiş. Sonrasında sünnet uygulamasına karşı bir fetva çıkarsa da, 2008'de bu uygulama Mısır'da yasaklandığında bazı Müslüman Kardeş üyelerinin yasaya karşı çıkdığını hatırlatıyor yazı. Bu hatırlatma yine demokrasiye geçişin hep bastırılan yüzünü tekrar aydınlatıyor. Mona El Tahawy kadınlara yönelik bu baskıları erkeklerin kadınlardan nefret etmesiyle açıklıyor. Verdiği korkunç örneklerden biri Suudi Arabistan'da yanan bir binadan kadınların çıkmasına polis ve itfaiyenin izin vermemesi sonucu 15 kadının ölümü. Sebep başörtülerinin olmaması! Tahawy süre giden değişimler bir sosyal, cinsel ve kültürel devrimle desteklenmediği sürece bir işe yaramayacağını söyleyerek bitiriyor. Yazı çokça eleştiri ve yorum aldı. Arap erkeklerinin kadınlardan nefret ettiği ve kadın-erkek eşitsizliği ve kadına yönelik türlü baskıların bunlardan kaynaklandığı iddiası elbette tartışmalı. Nefret pek açıklayıcı bir kavram değil. Açıkçası nefret kadın erkek ilişkilerindeki farklılıkları açıklamadığı gibi sadece bölgesel olarak tartışıldığında özcülüğe çok açık bir kapı bırakıyor. Tom Dale yazıyı yapıbozuma uğrattığı eleştiri yazısında bölgedeki muhafazakarlığın ve kadına din temelli bakışın aslında yüz yıl önce bölgeyi kuran İngiliz emperyalizminin yönlendirişleriyle modern çağa çevrildiğini hatırlatıyor. Özellikle Suudi Arabistan'ın ayrımcılık biçimlerinin sürekli dış güçler tarafından desteklendiği açık. Yine Tom Dale Afganistan'da bir zamanlar daha eşitlikçi ilişkilerin olduğunu ve türlü müdahaleler sonrasında buraya gelindiğini hatırlatıyor. Biz de eklemek istiyoruz: Özellikle Sovyetler Birliği'nin yıkılmasının ardından bölgede hakimiyeti tartışmasız hale gelen ABD'nin en çok desteklediği, en yakın ilişkiler kurduğu ülkeler, en muhafazakar ve kadınlara en çok baskıların yapıldığı ülkeler. Elbette sadece dış müdahale ve Amerikan desteği kadın-erkek ilişkilerini tek başına açıklayamaz. Fakat genel çerçevenin önemli bir parçası oldukları da aşikar. Daha güçlü bir eleştiri pek sevdiğimiz Jadaliyya'nın yazarlarından Sherene Seikaly ve Maya Mikdashi'den geliyor. Foreign Policy'nin seks sayısının tamamını bütün klişeleri tekrarladıkları ve aslında konuyla ilgili bir yeni bir bakış açısı getirmedikleri dolayısıyla eleştiriyor. Mona El Tahawy'ye de şiddet ve baskıların sadece kadınlara değil erkeklere de yapıldığını, örneğin Mısır'daki isyanın çıkış noktalarından birinin Khaled Said'in işkenceyle öldürülmesi ve buna gelen tepkiler olduğunu yazarak karşı çıkıyorlar. Tahawy'nin önerdiği liberalizmin bu topraklara yabancı olmadığını, bu ruh içerisindeki 1920'lerin Mısır'ının kadın hareketini hatırlatıyorlar. Fakat bu tür bir liberalizmin elit çevreler dışında bir anlam ifade etmediğini, kadın sünnetinin kadınlar tarafından da sadece dini değil, sosyo-ekonomik nedenlerle devam ettiriliyor olabileceğini anlatıyorlar. Burada nefretten ziyade Arap ülkelerinin kendi özgün tarihlerinin açıklayıcı olduğunu vurguluyorlar. Bir nefret varsa o da yönetenlerin yönetilenlere yönelik kadın erkek ayrımı bilmeyen bir nefretidir. Tek bir cevap yok, çünkü tek bir suçlu yok, ayıklayacağımız ve 'hoşgörü' ve 'sevgiyle' değiştireceğimiz tek bir 'kültür' ve tek bir 'nefret' yok, diyorlar.