Akademik alanda yeni yayımlanan kitaplar listemizle bir kez daha karşınızdayız. Listede, sadece akademisyenlere hitap etmeyen ama kurmaca ya da anı da olmayan tarih, sanat tarihi, felsefe, siyaset, sanat ve edebiyat üzerine çalışmalardan seçkiler yaptık. Son aylarda bu alanlarda listeye almak istediğimiz ve yeni kitaplar basan yayınevlerine yer verdik. Hazırlık aşamasında kişisel yönelimlerimiz de rol oynadığı açık: Nitekim bu listeyle, tüm yeni çıkanları haber vermektense, bir seçme sunarak daha önce belki de aklımıza düşmemiş ya da düşüp de unuttuğumuz konularda okumalar yapmak için hem kendimizi hem de sizleri teşvik etmeyi umuyoruz. Kitap listelerinin en çok romanlardan, bazen de anılardan oluştuğu memleketimizde, başkalarının da daha fazla ve daha sürekli bir biçimde kurmaca olmayan eser listeleri hazırlayacağına dair de bir hayalimiz var. Gözden kaçırdıklarımızı, bu aylarda şahane kitap basıp da fark etmediklerimizi lütfen yorumla ya da e-postayla bize hatırlatın. Liste tekrarladıkça ve hep beraber kullandıkça gelişecek. Marksizm ve dine yaklaşımıyla çok fazla konuyu ve düşünürü aynı anda kapsamaya çalışan ilginç bir kitaba benziyor. Okumadan üzerine çok bir şey söylenemeyecek kitaplardan. Bloch, Benjamin, Lefebvre, Zizek, Eagleton, Adorno, Althusser ve Gramsci'nin yazdıkları üzerinden konuya yaklaşmış. Okuması en keyifli sosyologlardan biridir Becker. Zaten genelde çok uzun zamana yayılmış alan araştırmalarının, katılımcı gözlemlerin sonrasında yazar, detaylar zengindir, üzerine çok düşünülmüştür ve onun ekolünü benimsemeseniz bile etkilenirseniz. Writing for Social Scientists adlı kitabı, sosyal bilimlerde akademisyen olacağım ve İngilizce yazacağım diyen herkes için elzemdir. Ağdalı bir bilim dili yerine, berrak ve net bir bilim dilini savunur. Maalesef bu kitap hala Türkçeye çevrilmemiş görünüyor. Sanat Dünyaları'nda ise onlu yaşlarından beri barlarda piyanistlik yaptığını anlatan Becker sanatın ne kadar da kolektif olduğunu, sanatın bir kişi değil bir dünya insan tarafından üretildiğini anlatıyor. Muhteşem bir dört mevsimlik kitap gibi gözüküyor. Vampirin Kültür Tarihi, ölüm korkusu, ölüm ötesi, ruhun biricikliği, ölümsüzlük düşü gibi insanın en temel korkularını ve arzularını simgeleyen vampir karakterinin hangi kültür örüntüleriyle bugünkü kavranışına vardığını anlama çabasının ürünüdür. Aynı zamanda bir kültür tarihi olarak da okunabilecek bu kitap, dünyaya döndüğü andan itibaren vampirin kan izlerini takip ederek vampire varlık kazandıran temel insani sorunlara eğiliyor. Tıp tarihini sadece bilimsel buluşların parlak geçidi olarak değil, daha toplumsal bir tarih okumayı vaat eden, toplumsal ilişkilerin içine yerleştiren bir kitap. Günümüzün tıp tartışmalarını, Türkiye'de sağlık sisteminden, ilaç şirketlerinin üstümüzdeki iktidarına, zaten daha çok bu eksende görüyoruz ya da görmeyi diliyoruz. Bu bağlamda bizi heyecanlandıran bir kitap oldu. Türkiye'nin bir literatüründe çokça tartışılan konularından birine az kullanılan bir yöntemle yaklaşıyor kitap: alan araştırması. Zaten tanıtım yazısında da bu vurgulanmış. Aslında Türkiye'de çok iyi örneklerine rastladığımız farklı disiplinlerden gelenlerin yaptıkları alan çalışmaları yeteri kadar üzerinde düşünülmeyen akademik hasletlerimizden biri bizce. O yüzden yöntem ve alan vurgusu özellikle hoşumuza gitti. İşçi sınıfı üzerine yeni bir kitap okunacağı zaman listemizde ilk sırada. Kitabı, benzer çalışmalardan ayrılan önemli bir başka özelliği de, alan araştırması sırasında kendileriyle görüşülen işçileri, araştırmanın basit nesneleri olarak görmemesi, onun yerine eşitlikçi, katılımcı ve sağlıklı bir bilgi üretimi için işçilerle araştırmacı arasında diyalog kuran bir dili ve yöntemi benimsemiş olmasıdır. Geçtiğimiz günlerde kitapçıda görüp naylonla kaplanmış olması sebebiyle görsel olan malzeme neymiş diye bakamadığımız ve hayıflandığımız bir kitap. Türkiye sol tarihinde alan çalışmaları vurgusu kıymetli demiştik biraz önce, Afişe Çıkmak, görsel bir arşiv çalışması ve bu açıdan o da çok kıymetli. Her iktidar değişiminde, her ahlaki dönüşüm sonrası yeniden yazılan tarihimiz ve bunun özellikle hınçla yazıldığını düşündüğümüz sol tarihimize umarız daha içeriden bir bakışla, yeniden yazmayı değil, bir hikayeyi anlatmayı hedefleyen bir görsel toplamdır. I. Dünya Savaşı ve Kurtuluş Savaşı dönemlerinde Anadolu'daki siyasi çekişmeler üzerine odaklanan Emel Akal yeni kitabıyla bu alanda üretkenliği göstermeye devam ediyor. Arka kapak yazısı iyi düzenlenmiş, oradan doğrudan aktarıyoruz. Konuyla ilgilenenlerin şimdi vakitleri yoksa da kesinlikle evde bulunsun, bir gün okurum diyecekleri kitaplardan. Topu topu bir yıllık bir zaman dilimi: 1920 ilkbaharından, 1921 ilkbaharına kadar... Bu kısa sürede, bu dar zamanda, Yeni Türkiyenin iç politik sahnesi, Londra'nın ve Moskova'nın etkileri altında nasıl biçimlendi? Emel Akal'ın kılı kırk yaran araştırması bu soruya ışık tutuyor. TKP önderi Mustafa Suphi'yle arkadaşlarının öldürülmesi ve Meclis'te ciddi bir güç haline gelmiş olan Halk İştirakiyun Fırkası'nın tasfiyesi, bu sürecin hazin zirvesidir. Şu sıralar dış politika alanında ufak çaplı bir araştırma içindeyiz ve görüyoruz ki hem Türkçe hem İngilizce gazetecilik formasyonu değil de akademi formasyonu içerisinde yazılı kaynak sayısı, hele ki güncel olmayan konularda şaşırtıcı derecede az. Türk Dış Politikası, 1919 yılından alıp nihayet Şubat 2012'ye kadar getiren bu seri, özellikle geniş yazar kadrosu ve daha ziyade tarihçiliğe olan vurgusuyla takdir topluyor. Yakınlarda edindiğimiz bu kitabı içine bakarak, dokunarak tanıtmanın zevkini yaşıyoruz. En sevdiğimiz türden bir düşünceler tarihi/kültürel tarih çalışması var karşımızda. Temel iddiası geçtiğimiz yüzyıl dönümünde ana dönüşümün zaman ve uzam anlayışında olduğu yönünde. Bu iddiayı farklı alanlar; fizik, felsefe, psikiyatri, sosyoloji ve edebiyat üzerinden takip ediyor. Zaten bu alanların herhangi birine göz atıp, biraz da tarih okuyup da bu temel iddiayı sezmemiş olan yoktur herhalde. Modernliğin gelişi tercihen ya zaman ya da uzam üzerinden okunmaz mı genelde? Bizi çok heyecanlandıran bu kitap, neden akademik kitapların sadece akademide kalmaması gerektiğinin güzel bir örneği: Akademisyen olmayan okurlar da Kübist savaşlardan Proust'a, ilgisini çekebilecek ve belki de kendisini fizik okumaya itecek bir şeyler bulabilir gibi duruyor. Türkiye tarih çalışmalarında kopuş ve süreklilik tartışmaları en temel tartışmalardandır. Gittikçe çeşitlenen, bazı çevrelerce revizyonist olarak da nitelendirilen, yeni tarih çalışmalarında daha ziyade sürekliliğe vurgu yapılıyor. İşte Cumhuriyet kuruldu, devran döndü, peki onca yüzyılın birikmişliği içerisinde ulemaya ne oldu diye merak ederseniz, bu kitap ilginizi çekebilir. Arka kapak yazısında ünlü tarihçi M. Şükrü Hanioğlu da kitabı özellikle övmüş, belirtmeden geçmeyelim. Bu hafta verdiğimiz bir haber neden bu kitapla ilgilendiğimizi daha net ortaya koyacaktır. Bir türlü kitapçılarda rastlayamadığımız ama her gittiğimizde aklımızda olan kitaplardan. Ana babalık çalışmalarının bir derlemesi olan kitap anladığımız kadarıyla konuya farklı disiplin ve yöntemlerden yaklaşan çok zengin bir toplam sunuyor. Kitabın arkasında yatan başlıca fikir, gücül ile fiili arasındaki ilişki yoluyla toplumun paradoksal kurulumudur. Bu yapısal düzeyde, isyan, devrim ve eleştiri kavramlarını toplum paradoksunu ifade eden olaylar olarak ele alıyorum. Olayın üç boyutu, yani mekansallık, zamansallık ve tekillik arasındaki karmaşık ilişkiler bu bağlamda belirleyici. İkinci, tematik bir düzeyde, isyan, devrim ve eleştirinin paradoksal doğasına odaklanıyor, karşı-isyan, karşı-devrim ve karşı-eleştirinin rolü üstünde duruyorum. Karşı-devrim imkanı devrim dahilinde var olur. Tüm devrimler karşı-devrime yol açma potansiyeli taşır. Benzer şekilde, isyan iktidar tarafından ele geçirilebilir, eleştiri her an idari bir dispozitife dönüşebilir. Böyle süreçler yaşanabilir çünkü isyan, devrim ve eleştiri esasen paradoksal fenomenlerdir. Son olarak, üçüncü bir düzeyde de siyasetin paradoksal özelliklerine eğiliyorum. Assange çok akademik bir kişilik değil ve fazlasıyla tartışmalı işler yapıyor. İnternetin geleceği ve kimin olduğu, nasıl kullanıldığı soruları ise akademinin konusu elbette. Biz de Koltukname'de bol bol tartışıyoruz. Türkçe edisyona bizim de manifestosunu çevirdiğimiz Aaron Swartz'ın SOPA Yasasını Nasıl Durdurduk başlıklı konferans konuşması eklenmiş. Şifrepunk bir toplumsal hareket olarak tanıtılıyor ve anladığımız kadarıyla barışçıllıkları üzerine duruluyor. İnternet aktivizminin kendisi artık başlı başına bir konu, bu kitap da bu konunun temel malzemelerinden birini sunacağa benziyor. Ahlaki ve pratik kafa karışıklıklarıyla dolu bir çağda, kişisel gelişim kitaplarının yeni bir bakış açısıyla ele alınma zamanı geldi. Hayat Okulu Kitapları, böyle bir yeniden doğuşu duyuruyor ve para, akıl sağlığı, iş yaşamı, teknoloji, dünyayı daha iyiye doğru değiştirme arzusu gibi hayatın büyük meselelerini inceliyor. Yine bir kültür tarihi çalışması var önümüzde. Çokça görsel toplamın konusu olmuş olan başkalarının odaları teması. İşte bunu tarihte ve geniş bir coğrafyada takip eden bir soykütük çalışması. Çağdaş mimarlık pratiğinin kendi iç sorunlarıyla hiçbir şekilde ilgilenmeksizin, genelde kabul gören önceliklerini ve sözde bilimsellik iddiası taşıyan kavramlarını temelden kusurlu bulduğu modern mimarlık anlayışına topyekun meydan okuyan metin, radikal bir tavırla inşa, iskan ve yer kavramlarını yeni baştan tanımlayarak mimarlara insan varoluşuna uygun ve sahici bir mimarlık modeli önerir: teknoloji ve uzmanlık yerine deneyimi, matematiksel veriler yerine de duygu ve sezgileri esas alan bir mimarlık. Kimileri bu çağrıyı coşkuyla karşılarken, kimileri de bunu filozofun Nazizm ile bağının fikri temellerinin ifşası olarak görüp tümden reddetmiştir. Elinizdeki kitap, modern mimarlığa yöneltilmiş en köklü ve ciddi itirazlardan biri olarak bugün hala çokça tartışılan bu metni, yazıldığı dönemin koşullarını, filozofun dünyası içindeki yerini ve aldığı tepkileri de dikkate alarak açımlamaya çalışıyor.


Matt Groening, meslek hayatına erken yaşta komşu binada faaliyet gösteren Yaratık Kulübü için canavarlar tasarlayarak girmişti. Kierkegaard ve Nietzsche'yi seven, iyi bir gözlemci olan Groening, Vietnam kabusundan yeni uyanan Amerika'da çizgi dünyasında bir yol çizmeye çalışıyordu. 80'lerin ortasına dek bant karikatürler, çizgi diziler gibi işleriyle kendine bir yer edinmeyi başardı. O güne kadar yaptıklarından daha ciddi bir proje üretmek isteğiyle, Fox TV için 30 saniyelik skeçler hazırlayacağı bir sözleşme imzaladı. Bu skeçler, hiçbir ırkın karakteristiği olmayan altın sarı benizli bir ailenin maceralarından oluşuyordu ve çok beğenildi. 1989 yılında bu yana yayında olan dünyanın en başarılı çizgi filmlerinden The Simpsons, işte böyle ortaya çıktı. O kadar sevildi ki, bir araştırmaya göre ABD 16 yaş altı gençliğinin sadece %41'i üç bakanlığın adını sayabilirken, %74'ü Bart Simpson'ın yaşadığı kasabanın adını biliyordu. Absürd karakterleri ve olaylarıyla, her alanda, ama en çok da Amerikan toplumuna yönelik sert eleştiriler yöneltmesiyle, üniversitelerde derslere bile konu oldu. Simpsonlar, tıpkı daha önce The Muppet Show'da olduğu gibi, pek çok ünlüyü de yıllar içinde konuk etti. Böylece hem gündemi hem popüler kültürü yakalayabiliyor, kimi zaman seyirciye onların da sıradan insanlar olduklarını, kimi zaman saçma ve komik davaranabildiklerini hissettiriyordu. Konukların bazısı kendilerini bazen de, Steve Martin gibi, başkalarını oynamaktaydı. Toplamda küçük bir stadyumu dolduracak kadar, altı yüzden fazla ünlü Simpsonlara konuk oldu. Bunların hatırı sayılır bir kısmı da müzisyenlerdi. Stereogum sitesi, Simpsonlar'a konuk olan müzisyenlerin arasından en sevdiği 10 taneyi seçmiş. Biz de bunları kendi yorumlarımız, bölümlerle konuk müzisyenlerin rollerinin kısa bir özeti ve bulabildiğimiz kadar videoyla sizlere sunuyoruz. Filmi burda anlatmamız zor, ama Green Day'in filmin açılışında kendileri olarak göründüğünü belirtelim. Springfield gölü üzerindeki yüzer sahnede verdikleri konserleri sırasında gölün kirlilik seviyesi yüzünden dubalar erir ve Green Day üyeleri ölürler. Daha sonra, grubun, Simpsons dizisinin müziğini kendi tarzlarında yorumladığı bir single'ı, çok satanlar listesine girer. 6) 13. Sezon, 3. Bölüm Homer the Moe R. E. M.


İki kere büyük bir heyecanla okuduğumuz, hatta üçüncü okuyuşumuzu iple çektiğimiz Jonathan Strange ve Bay Norrell, BBC tarafından televizyona uyarlanıyor. Susanna Clarke'ın, alternatif tarih adındaki alt bilimkurgu türünde yazdığı roman, İngiltere'deki büyü yapmayan, centilmen büyücülerin, bu büyücülerle görüşmeyi reddeden huysuz Bay Norrell'in ve Bay Norrell'e öğrenci olarak dadanıp büyüyü pratik olarak da çalışmaya başlayan Jonathan Strange'in hikayesini anlatıyor. Bu neredeyse 800 sayfalık kapsamlı romanı kuşkusuz sinemaya aktarmak imkansıza yakın olurdu. Bu yüzden Peter Harness, altı bölümlük bir senaryo hazırlıyor olacak. Yönetmen koltuğundaysa Doctor Who ve Sherlock gibi dizilerden tanınan Toby Haynes var. Diziyi beklerken kitabı okumak isteyenler için, Jonathan Strange ve Bay Norrell, Berna Kılınçer çevirisiyle Oğlak Yayınları'ndan yayımlanmıştı. Hem çevirisiyle hem de farklı kapaklarıyla çok özenli bir baskı bu, tekar ediyoruz, muhakkak okuyun.


Rus fotoğrafçı Murad Osmann'ın Follow Me adlı projesi son günlerde internette epey ses getirdi. Osmann'ın kız arkadaşıyla birlikte çektiği fotoğrafların hepsinin konusu aynı: Bize arkası dönük olan kız arkadaşı, yalnızca kolunu gördüğümüz Osmann'ın elinden tutmuş, onu bir yerlere çekiştiriyor. Bu bir yerler, Londra'dan Singapur'a, Barselona'dan Disneyland'e, değişiyor. İlk fotoğrafı Barselona'da tatildeyken çektim. Kız arkadaşım her şeyi fotoğraflamama biraz gıcık olmuştu, o yüzden elimi tutup beni çekiştirdi. Tabii bu, beni çekiştirirken fotoğraf çekmeme engel olmadı.


Haftadan Kalanlar adlı bölümümüze hoş geldiniz. Adından da anlaşılabileceği üzere, bu köşede haftadan kalanları, okuyup da blog yazısına uzamayanları, bir tweet'e sığmayanları, bir arada daha mı güzel dururlar dediklerimizi sizlerle paylaşıyoruz. The Playlist, iki gün önce 80 yaşına giren Michael Caine'in şerefine, oyuncunun en iyi on performansını derlemiş. Caine severler buraya. Marilyn Monroe'nun kütüphanesindeki eserleri merak ettiğiniz olmuş muydu? Christie's'in çıkarttığı liste için buraya buyurun. Evet, evet, Veronica Mars filmi nihayet gerçek oluyor! Dizinin hayranlarının yıllardır beklediği film için Rob Thomas Kickstarter'da 2 milyon dolarlık bir kampanya başlatmıştı. Bir ay süresi olan kampanya, 2 milyon dolara yalnızca 11 saatte ulaştı! Film bu yaz çekilecek, 2014 başında vizyona girecek. Medyanın, herkese ve her şeye yaptığı gibi üstüne saldırdığı Rüzgar Erkoçlar, yanıt olarak bir basın açıklaması yapmış. Erkoçlar'ın açıklaması fakfukfon'da. Oyuncunun bir daha hayatını ve mahremiyetini savunmak zorunda bırakılmayacağını umuyoruz. Geçen hafta hem Thomas Pynchon'ın hem de Tom McCarthy'nin nihayet Türkçede yayımlanacağı duyurmuş, 2013'ün dünya edebiyatı açısından pek heyecanlı geçeceğe benzediğini söylemiştik. Yanılmamışız: En eski Anglosakson destanlarından Beowulf, ilk defa Türkçe yayımlanıyor. Yapı Kredi Yayınları'nın Kazım Taşkent Klasik Yapıtlar dizisinden, Nazmi Ağıl çevirisiyle. Detaylar burada. Saatlerin her biri kendi kişiliğine göre işliyor. Kimi acele acele, işgüzar işgüzar. Kimi ağırbaşlı, yavaş. Kimi genç bir kadın gibi sekmekte... Kimi dörtnala almış başını gidiyor. Şurada biri pamuk atan hallaç temposunda... Öbürü, üstündeki örste demir döven demircinin çekiç gürültüleri içinde. Hasılı odam, otuz beş saatin çeşitli tiktakları ile dolu. Katı kalpli duvar saatim, şimdi hayatımdan eksilen çeyrek saati klasik melodisi ile kutlamaktadır. Sonra yine: Tiktak, tiktak, tiktak; tiktak tiktak, tiktak. Yirmi dakika geçti, yirmi üç, yirmi beş, otuz... Ve yarım saati kutlayan ikinci melodi. Bir otuz dakika daha geçince, duvar saatimin keyfine diyecek yoktur artık. Hayatımın koca bir saatini yemiş bitirmiş olmanın neşesi ile deminden beri kesik kesik çaldığı melodisini şimdi artık bütünlemektedir. Son olarak bir Koltukname haberi: Artık biz de Goodreads'le haşır neşir olmaya başladık. Hakkını verebilirsek kalmayı düşünüyoruz, bu sırada sizi sayfamıza bekleriz.


İşte bugün ekmek kızarttık ve üzerine kadınların Michelango konuştukları salonları ve porselenli sofraları hatırlattığını düşündüğümüz bir tatlandırılmış tereyağı hazırladık. Önce tarif sonra da şiir geliyor. - 100 gram tereyağı - 3 tatlı kaşığı bal - Yarım vanilya çubuğu - 1 limondan limon kabuğu rendesi Tereyağı yumuşasın diye bekletilir, limon kabuğu rendelenir, vanilya çubuğunun içindeki siyah kısım sıyrılır, malzemeler karıştılır. Kızarmış ekmeğine üstüne sürülür. Kızarmış ekmek İngilizlerin kare ekmeklerinden olsa ve iki üçgen olacak şekilde bölünseydi herhalde bu şiire daha çok yakışırdı, lakin evde francala ekmek dilimleri vardı. Yine de porselene koymaya gayret ettik. Limon kabuğunu doğrudan tereyağın üzerine rendelemeye gayret edin, böylece rendelerken çıkan ve esas aromasını veren yağlar tereyağına geçmiş oluyor. Bal yerine başka bir tatlandırıcı kullanabilirsiniz. Vanilya yerine de başka bir baharat olabilir elbette, örneğin tarçın, belki çok çok az toz karanfil. Hafif aromalı hafif tatlı tereyağlı ekmek ve yanında mutlaka çay. odada kadınlar bir aşağı bir yukarı... michelangelo'dur konuştukları. sarı sis sürterken sırtını pencere camlarına, oluklarda oyalandı bir vakit su birikintileriyle, şöyle bir dolandı evin etrafında, uyuya kaldı. vakit senin için de benim için de, hala daha hala vakit kararsızlıklar için, bin bir karar, bin bir pişmanlık için kızarmış ekmekle çay ikramından önce. odada kadınlar bir aşağı bir yukarı... michelangelo'dur konuştukları. cesaretim var mı, cesaretim? diye sormak için de, üstümde sabah kostümüm, sımsıkı yakam, havada çene, kararlar için, pişmanlıklar için, derken hepsinin karşıtı. kollar, bir masaya uzanmış yahut bir şala sarılı. çentikli bir çift yengeç kıskacı olacaktım ben, seyirterekten sakin deniz düzlerinde. evet, ağladım, oruç tuttum, ağladım, dua ettim, paltomu tuttuğunu gördüm o ezeli kavasın, pis pis sırıttığını ne saklayayım korkudan kalbimin attığını! porselenler ve senli benli bir sohbetin ortasynda, işlerin seyrine hız vermekte ve bir iki sahneye vesile, ve prense nasihat etmekte ele yatkın bir maşa nihayet, tumturaklı laflara meraklı, fakat azıcık kalın kafalı, bir şeftali? beyaz fanila pantolonlar ayağımda, dolaşacağım sahili. türkü söylerken işittim deniz kızlarını birli ikili sanmam türkü söylesin onlar benim için. dalgaların tarayaraktan beyaz saçlarını, o arkaya savrulu,


Geçmiş zaman olur kiye hoş geldiniz. Müzik tarihinin unutulmazlarını, dönüm noktalarını her ay sizlerle paylaşmayı planladığımız bu bölümün, geçtiğimiz yüzyıllarla ilgili ilginizi çekecek bilgiler içereceğini ve yakın geçmişten belki unutmuş olduğunuz grupları, parçaları hatırlatarak güzel anılarınızı depreştireceğini umuyoruz. Müzik tarihinin en müstesna karakterlerinden Pierino Ronald Perry Como, 14 Mart 1958 günü, dünyanın ilk single'ı olarak kaydedilen altın plağın sahibi oldu. Como, aynı kayıtla, 1959 Grammy Ödülleri'nde en iyi erkek vokal kategorisinde de birinci oldu. Daha sonra 2002'de ömür boyu başarı kategorisinde de Grammy kazanacaktı. Como, başarılı bir radyo, televizyon, sinema ve müzik kariyerini, her zaman aynı başarılı çizgide olmasa da, yarım yüzyıldan uzun bir süre devam ettirmeyi başarmıştı. Temiz, tereddütsüz bir bariton sesi vardı ve basit ve kolay yakalanır parçalarla herkese hitap edebiliyordu. Como, ilk altın plak ödülü kazanacak Catch A Falling Star'ı ilk kez kendi TV programında söylemişti. Perry Como Show adlı programı, 50'li yıllarda hem İngiltere'de hem de Amerika Birleşik Devletleri'nde çok sevilmekteydi. Aslında daha 1920'lerde milyon adetten fazla satışa ulaşan kayıtlar olmuştu ancak bu satışlara dayanan ödüller hep gayriresmi organizasyonlarca verilmişti. Como'nun parçası ise, Recording Industry Association of American tarafından bu ödüle layık görülmüştü. Parçanın çıkışının ardından çocuklar arasında Catch a Perry Como, wash him in some Omo şeklinde bir tekerleme yayılmış, parça Kevin Costner ve Clint Eastwood'un rol aldığı A Perfect World adlı filmde de kullanılmıştı. 1 Mart 1969 tarihinde, The Doors, Miami'de sahne almıştı. Konser salonu tıklım tıklım doluydu. Konser, grubun lideri ve solisti Morrison'in içkiyi fazla kaçırmış olmasına rağmen hiç de fena gitmiyordu. Ancak sıra Five to One adlı parçaya geldiğinde, Morrison kontrolünü tamemen yitirdi. Önce sesi çatallaştı ve öfkeyle doldu; ardından tüm seyirciye, Hepiniz s... k geri zekalılarsınız... Ne yapacağınızı söylemelerine izin veriyorsunuz, belki de bnu seviyorsunuz, suratınıza s.. çılmasına bayılıyorsunuz... Sizi köleler... şeklinde hakaret etti. Buraya müzik dinlemek için gelmediniz değil mi ? Başka bir şeyler daha istiyorsunuz... S. kimi görmeyi istiyorsunuz değil mi ? Evet bunun için geldiniz, biliyorum, dedikten sonra, pantolonunu indirdi ve seyirciye görmek istediklerini gösterdi. Hemen ardından da Light My Fire girişi çalındı. Konser salonunun işletmecisi durumu toparlamak için mikrofonu Morrison'ın elinden aldığında, Jim çoktan seyircinin arasına atlayıp dans etmeye başlamıştı. Amerikan basınının geniş tutucu kesimi, işi, Morrison'ın sahnede mastürbasyon yaptığını iddia etmeye kadar götürdü. FBI, Morrison'ın genç insanları provoke edip kaosa yönelttiği yönünde rapor hazırladı, grup hakkında sayısız şikayet dilekçesi ve suç duyuruları yapıldı. Radyoların Doors kayıtlarını çalmayı durdurması gecikmedi. Açılan kamu davasında en genci kırk iki yaşında bir jüri seçildi ve bu olay, hem Doors hem de Morrison'ın sonuna giden yolun başlangıcı oldu. Morrison, altı ay hapis ve 500 dolar cezaya çarptırıldı. 50 bin dolar kefaletle serbest kalan Morrison, karardan sonra ülkeyi terk etti. Davanın sonuçlanmasının üzerinden bir yıl geçmeden, Temmuz 1971'de Paris'teki dairesinde ölü bulundu. Vietnam Savaşı, Amerika Birleşik Devletleri'nin kazanamadığı ilk savaştı. Bu acımasız savaş, Amerikan askerlerinin olduğu kadar halkının da ruh halini derinden etkilemişti. Kendi topraklarında bir savaş görmeyi tahayyül bile edemeyen Amerikalılar, liderleri tarafından çıkarlarını tehdit ettiği söylenen başka ülkelerin işgaline, insanlarının öldürülmesine elbette taraftardı. Ellerine silah tutuşturulan genç erkekler, binlerce mil uzaktaka, güneydoğu Asya'nın uzak bir köşesinde, tanımadıkları insanları öldürmekle yükümlüydüler. Ancak, tüm bu hamasete ve aşırı saldırgan toplumsal yönlendirmelere rağmen, bu akıma kapılmayan insanlar vardı. Afro-Amerikalıların, Muhammed Ali'nin sözleriyle sembolize edilen muhalif tavrı, beyazlar arasında da taraftar buluyordu. Genç bir rock yıldızı olan Bruce Springsteen de bu kitlenin bir üyesiydi. Paul Schrader, Springsteen'e Born in the USA adlı bir filmin senaryosunu göndermişti. Springsteen senaryodan aldığı ilhamla yaptığı parçaya Vietnam adını vermişti. Parça, Vietnam savaşından dönen gazilerin, onları savaşmaya iten toplumdaki durumlarından yola çıkıyordu. 18 milyon adetlik satışa ulaşacak aynı adlı albüm, büyük başarı kazansa da, çoğunlukla Amerikan vatanseverliğinin bir sembolü olarak algılanmıştı. Springsteen, buna engel olmak için parçanın tek başına akustik gitarıyla söylediği, daha anlaşılır olmasını hedeflediği versiyonlarını turnelerinde çaldı. Otomotiv firması Chrysler, parçayı reklamlarında kullanmak üzere Springsteen'e 12 milyon dolar önerdi. Ancak reddedildi. Springsteen bugüne dek, hiçbir parçasının reklam müziği olarak kullanılmasına izin vermedi.


Bask iç tasarımcı Inaki Aliste Lizarralde, sevdiği dizilerdeki meşhur evlerin planlarını çıkartmış. Nasıl bu kadar uğraşabilmiş, bilmiyoruz ama iyi ki uğraşmış! Özellike Friends gibi, dairelerin de neredeyse birer karakter sayıldığı dizilerdeki evlerin planlarını incelemek çok hoşumuza gitti. Biz bu çalışmadan Bakınız aracılığıyla haberdar olduk. Planların posterlerini satın almak isteyenler, sanatçının Etsy sayfasına uğrayabilirler yalnız yoğunluktan dolayı mart sonuna kadar sipariş alınmıyormuş, bilginize.


İngiliz The Independent gazetesinin her yıl verdiği Independent Dünya Edebiyatı Ödülü'nün 2013 aday adayları açıklandı. Listede Orhan Pamuk'un Sessiz Ev'i de bulunuyor. Aday listesi önümüzdeki ay açıklanacak olan ödülün kazananı mayıs ayında belli olacak. Arts Council England, Booktrust ve Champagne Taittinger'ın sponsorluğunda yapılan ödülün ucunda 10 bin sterlin bulunuyor. Para, yazarla çevirmen arasında eşit olarak bölüştürülüyor. Jüride bu yıl Boyd Tonkin, Frank Wynne, Elif Şafak, Gabriel Josipovici ve Jean Boase-Beier bulunuyor. Ay başında yaptığımız bir haberde de, Three Percent'in verdiği En İyi Çeviri Ödülü'nün 2013 aday adaylarını açıklamıştık. Bu ödülde de, son iki yıldır Amazon'un sponsorluğu sayesinde verilen toplam 25 bin dolar, yazar ve çevirmenler arasında eşit dağıtılıyordu.


San Francisco'lu sanatçı Boethius, şehirdeki bağımsız kitapçılardaki kitapların içine resimli sayfalar bırakıyor. Portraits of an Ingenious Gentelman adındaki proje kapsamında, hepsi Don Quijote'nin sayfalarına resmedilen birbirinden farklı çizimler her yerde ortaya çıkmaya başladı. Bu proje, kitaplara ve kitapçılara yazdığım bir aşk mektubu. Quijote, tüm romanların başlangıç noktası ve haritası, bu yüzden çizimleri başka romanların sayfalarının arasına koymak mantıklı geldi bana. Ayrıca bazen kullanılmış kitapların arasından çıkan garip notlar ya da diğer şeyler çok hoşuma gidiyor. Bunlar, kitabı yalnızca yazarla okur arasında değil, aynı zamanda okurlar arasında fiziksel bir iletişim aracı olarak görmemi sağladı. Kitabın içinde bir çizim bulma fikri, kamu sanatını çok şahsi bir seviyede tecrübe etmek açısından cazip geldi bana. Boethius, kütüphaneler için de farklı bir proje geliştirmekte olduğunu söylüyor. Kitapların arasında notlar, yazılar, fotoğraflar bulmaktan pek hoşlanan insanlar olarak bu projeye bayıldığımızı söyleyebiliriz. Bir benzerinin Türkiye şehirlerinde de yapılacağını umuyoruz. Don Quijote projesinde yer alan tüm çizimler için sanatçının internet sitesine uğrayabilirsiniz. Cervantes'in romanını, Roza Hakmen'in büyüleyici çevirisinden okumak içinse sizi buraya alalım.


Çinli sanatçı Liu Bolin'in çalışmasını uzun uzun açıklamak pek gerekmiyor. Görünmez Adam olarak anılan Bolin, Şehirde Gizlenmek adını verdiği projede kendini boyayarak çeşitli manzaraların içine gizliyor. Özellikle de Çin'de süregiden sansür tartışmaları kapsamında çok anlamlı bulduğumuz fotoğrafları daha fazla uzatmadan huzurlarınıza sunuyoruz.


Haftadan Kalanlar adlı bölümümüze hoş geldiniz. Adından da anlaşılabileceği üzere, bu köşede haftadan kalanları, okuyup da blog yazısına uzamayanları, bir tweet'e sığmayanları, bir arada daha mı güzel dururlar dediklerimizi sizlerle paylaşıyoruz. Notlarımız bu hafta dolu dolu! İlk olarak, Explore'da gördüğümüz bu mektubu paylaşmak istiyoruz. Bir baba, ailesine açılmaya çalışan eşcinsel oğluna, buna hiç gerek olmadığını söylüyor. Altı yaşından beri biliyorum eşcinsel olduğunu, doğduğun günden beri seviyorum seni, diyen adam yılın babası seçilmeye aday. Televizyon dizilerine yeni bir soluk katan Sherlock'un üçüncü sezonuyla ilgili haberler gelmeye başladı bile. Çekimlere ne zaman başlanacağı bilinmiyor ama ilk bölüm, Sherlock'u ölümden döndüren The Adventure of the Empty House öyküsünden uyarlanacak. Labirent Yayınları dikkatinizi çekti mi? Çekmediyse, hemen incelemeye başlayın deriz. Polisiye edebiyat basan yayınevi, Türkçeye ilk defa çevrilen polisiye klasikleri ve külliyatlara verdiği önemle gözümüze çarptı. G. K. Chesterton ve Robert Louise Stevenson kitaplarından oluşan katalogları burada. Geçtiğimiz hafta Veronica Mars filminin çekileceğini müjdelemiştik. Vulture, haberin şerefine, diziye konuk olan eskiden ünsüz, artık ünlü oyuncuların listesini çıkartmış. Son olarak, BüyükKeyif'ten bir garip ithaf. Her ithaf romantik olacak değil ya, bazılarının da dürüst olması gerekiyor.


TV dizileri edebiyat göndermeleriyle, içinde geçtikleri dönemle, karakterlerin oynadıkları oyunlar, hatta yedikleri yemeklerle meraklı izleyiciyi okumaya sevk edebiliyorlar. Biz de meraklarımıza yenildik ve dizilerden yola çıkan okuma listeleri hazırlamaya karar verdik. Listeler dizilerle şahsi ilgilerimizin çekiştirdikleri yerlere gidiyorlar ve her zamanki gibi katkılarınıza açıklar. Ülkemizde kitapları Taht Oyunları olarak çevrilen Game of Thrones, yeni sezonuyla çok yakında karşımızda. 31 Mart'ta üçüncü sezonun ilk bölümünü seyredebileceğiz. Belki Mad Men en fazla Emmy Ödülü almış, Girls genç ve kadın olmayı çok farklı bir şekilde tartışıyor, Downton Abbey de 20. yüzyıla bir daha bakıyor olabilir; fakat Game of Thrones, bu kendi alanlarında çok başarılı olan dizilerin aksine, aynı anda birkaç alana el atması sayesinde popüleritesine ve kült konumuna hızla erişti. Dizinin sadece ilhamını değil, doğrudan repliklerini aldığı kitap serisinin de başarısı burada. Hem fantastik edebiyat hem siyaset hem korku hem polisiyeyi hem de tarihsel roman planını bir arada başarılı bir şekilde tutabiliyor serinin yaratıcısı George R. R. Martin. Bu açıdan biz bu diziyi yine 2000'lerin şahane dizilerinden Battlestar Galactica'ya benzetiyoruz. Orada da hem bilimkurgu hem macera hem romantik drama hem de korku ve polisiye bir aradaydı. Diziler ve kitap serileri uzun zaman yayıldıkları ve parça parça bir yapıyı benimsediklerinden bu türlerin birleşimine özel bir imkan sağlamış oluyorlar. Bilmeyen için nedir Game of Thrones diye anlatmak gerekirse, hayali bir dünyada, Westeros'da farklı krallıkların arkalarında rekabet ve savaş dolu bir tarihle birlikte hem birbirleriyle hem de kuzeyden gelen kış ve kışın getirdiği kural tanımayan özgür kabileler ve fantastik yaratıklarla mücadeleleri diye özetlenebilir. Bizce, Game of Thrones'un bir başarısı da bu kadar yüklü bir tarihi arka plan, bu kadar çok karakter ve temayı neredeyse pürüzsüzce birbirine bağlamasından kaynaklanıyor. Daha önce diziyi seyretmemiş olan, şimdi kara kara nasıl başlayacağını düşünenlere, ne kadar şanslınız iki sezon arka arkaya seyredebileceksiniz, diyoruz! Özel efektlerine, müziğine, seçtiği görsel arka planlara ve çoğu oyunculuğuna bayıldığımız Game of Thrones kesinlikle sürükleyici bir dizi. Bu sürükleyiciliğe tekrar kapılmadan önce bir durup aklımıza getirdiği okumaları not etmek istedik. Dizinin çok sadık diyebileceğimiz bir şekilde takip ettiği kitap serisini, Buz ve Ateşin Şarkısı'nı listemize almamak olmazdı elbet. Öncelikle diziyi seyredenler, keşke önce kitabı okusaydım, diye üzülmesinler, gayet zevkle kitaplarını alıp okuyabilirler. Zira dizi çok sadık bir şekilde kitabı takip etse de kitabın her bir bölümünü bir karaktere dayanarak kuran kurgusu çok farklı okumalara imkan veriyor ve asıl meselesi nihayetinde sürükleyicilik olan bu çalışmada olayların nereye gideceğini bilmek okumanızı bölmüyor. Burada kitabın her bir karaktere ayrı bölümler ayırmasının, çok karakterli bir hikayede yine de herkese derinleşebilmesinin önemi büyük. Mevsim ayırmadan zevkle okuyabilirsiniz, sonra da bizim gibi serinin kalanını yazmasını bekleyebilirsiniz. Adı taht oyunları olan bir dizide Prens çok aşikar bir okuma tercihi oluyor. Floransalı yazar Machiavelli uzun zamandır siyasi çekişmelerde ahlak meselesiyle ilişkilendirilen ve artık klasik statüsünde olan ünlü eseri Prens. Prenslerin iktidarı nasıl ele geçirebileceklerinin yollarıyla başlayan kitap, neden nefret edilmekten çekinmeliler, şiddetin yeri nedir ve neden dalkavuklardan uzak durmamalılar gibi bölümlerle devam ediyor. İngilizcesine ücretsiz olarak şuradan da ulaşılabilir. 16. yüzyılın başına ait bu eserde iktidar oyunları çok net ve özür dilenmeksizin ortaya konmuş. Tüm fantastik edebiyat, masal, bilimum hayal ve efsane peşinde koşanların evlerinde bulunması gereken bir sözlük. Örneğin Ursula K. Le Guin'in Yerdeniz serisindeki dünyanın haritasını görmek istediğinizde, Ejderhalar Diyarı diye bir yer var mıydı, diye merak ettiğinizde hem haritayı görebilir hem sözlük açıklamasını okuyabilirsiniz. İşte nihayet başından sonuna okuyabileceğiniz bir sözlük! Maalesef Westeros dünyası burada yer almıyor. İlk kitabı 1996'da yayımlanmış olan Buz ve Ateşin Şarkısı 1980'de yazılmış bu sözlük için henüz yeni ama umut etmenin sonu yok. Game of Thrones izleyicisini nasıl kalabalık ve çok karakterli dünyasına çekiyorsa, o dünyanın efsanelerini ve hikayelerini size sezdirmeden öğretiyorsa ve siz kendinizi Winter is coming, derken buluyorsanız, işte Yerdeniz de insanı o kadar çekiyor, bir daha da hiç bırakmıyor. Game of Thrones'la bir diğer ortaklığı bu dünyanın en kadim yaratıklarının ve büyünün ve mucizelerin kaynağının ejdarhalar olması, onların dili, onların güçleri olması. Animesi de çekilen Yerdeniz serisi, bizce fantastik edebiyat listelerinde hep bir numaradır ve evet, Yüzüklerin Efendisi'nden önce gelir. Yüzüklerin Efendisi'nde karakterler toplumdaki statüleriyle var olur, krallar kral gibi, büyücüler büyücü, uşaklar uşak gibi hareket ederken, hem Yerdeniz hem de Game of Thrones'da karakterler daha derin, çatışmaları hem kendileriyle hem toplumla. Bu anlamda Game of Thrones dizisinin ilham verdiği okuma listesinde Yüzüklerin Efendisi'nden ziyade Yerdeniz'in yer alması gerektiğini düşündük. Yorumlarınızı bekliyoruz.


70'li yılların başı. Londra'da bir konser salonunda büyük bir kalabalık toplanmış. Sahnede, Hintli müzisyenler enstrümanlarının başında, üstatları Ravi Shankar'ı beklemekteler. Shankar, sahneye gelip sitarını alıp, selam vermeksizin, sırtı sahneye dönük halde bir dizi notayı tekrar ederek çalmaya başlıyor. Kısa süre sonra, sahnedeki diğer müzisyenler de ona katılıyorlar ancak bu durum uzun sürmüyor ve seyircilerin alkış tufanı müziğin duyulmasını engelliyor. Shankar bunun üzerine kadife gibi yumuşak sesiyle mikrofona dönüp, Sitarımı akord etmeye çalışmam bile bu kadar hoşunuza gittiyse, konseri de beğeneceğinizi ummam boşuna olmasa gerek, diyor. Beatles ve The Byrds üyeleriyle olan yakın münasebeti, Ravi Shankar'a büyük bir popülarite getirmişti. Dönemin bu meşhur grupları, kuzey Hindistan'ın eşsiz müzik aleti sitarı kayıtlarında da kullanmışlar, böylece Shankar'ı ve alameti farikası enstrümanını dünyaya tanıtmışlardı. Ama ününü sadece buna borçlu olduğunu iddia etmek haksızlık olur. Shankar, bu durumu kendi açısından George Harrison'ın gurusu olmak, pek çok genç insana Hint müziğini tanıtmak açısından çok güzel ama bu müziğin ciddiyetini geniş kesimlere anlatamamak açısından da kötü, diye özetlemişti. Gerçekten melodi ve ritme dayalı Hint müziği, batı müziğinden farklı olarak armoni ve çoksesliliğe sahip değildi; derin, duygusal ve hipnotik bir ruhu vardı. Bu haliyle batılı gençler üzerinde gerçekten sihirli bir etki yapıyordu. Bu da çeşitli uyuşturuclara ve mistik ritüellere meraklı dönemim çiçek çocuğu gençliğine çok çekici gelmişti. Shankar'ın Woodstock ve Monterey'e bile davet edilmesi kimseyi şaşırtmamıştı. Yehudi Menuhin'den John Coltrane'e kadar sayısız büyük müzisyen, kariyerine dansçı olarak başlayan, zengin bir Brahman ailenin oğlu Shankar'ın müziğinden etkilendiğini gizlememişti. 1930'larda odaklandığı sitar kadar, Avrupalı müzik aletlerine de ilgi gösteren Shankar, çeşitli üniversitelerde klasik Hint müziği alanında eğitim verdi. 1997'de yerleştiği San Diego'da, geçtiğimiz aralık ayında, 92 yaşında noktalanacak yaşamının sonuna dek öğretim üyeliğine devam etmişti. Oklahoma, Tulsa yakınlarında, pamuk işçiliği yapan fakir Fowler ailesinin on bir çocuğundan biriydi. 1927 yılında Clara Ann Fowler adıyla doğmuştu. Elektiriği bile olmayan bir kulübede yaşarlarken, Page Süt Ürünleri adlı bir firmanın sponsorluğundaki bir radyo programında söylediği parçayla, bir anda tanınmış, adı da Patti Page konmuştu. Clara, daha on sekiz yaşındaydı ve 50'li yılların en büyük yıldızlarından biri olacaktı. Tennesse Waltz, 1950 yılında Amerika'da tam 7 milyon adetlik satışa ulaşıp adını tüm ülkeye duyurduğunda, Clara da Patti'ye dönüşümünü tamamlamıştı. 50'ler onun yılları oldu. Ardı ardına gelen hitler, kendine ait TV programları, kapalı gişe konserler onu zirveye taşımış, adını müzik tarihine yazdırmıştı. Bu arada evlenmiş ve çocuk sahibi de olmuştu. 1950'lerdeki büyük başarısının ardından, Page bir daha zirveye yakın olmadı. Birkaç başarısız film denemesinden sonra kariyeri parlak günlerine dönmedi. Ama New York Times'ın yazdığı gibi, güncel pop tarzında aranje edilmiş country parçaları, onun şerbet gibi sesine çok yakışıyordu. 1999'da Carnegie-Hall'da verdiği konser, ona bir Grammy ödülü kazandırdı. Ama hepsi buydu. 1 Ocak 2013 tarihinde hayata gözlerini yumduğunda, Page 86 yaşındaydı ve uzun zamandır bir huzurevinde ikamet etmekteydi. Uzun boylu, yakışıklı ve zevk düşkünü ilgi çekici ve sıradışı bir kişiliğe sahipti ve psychedelic müziğin anavatanı, 1960'ların İngiltere'sinde bu çok makbul bir durumdu. Syd Barrett gibi kült bir karakterin yakın arkadaşıydı, Hendrix'le turneye çıkmıştı ve adı William Burroughs'un bir kitabından alınan, Soft Machine adlı bir rock gurubuna üyeydi. Mike Ratledge, Daevid Allen ve Robert Wyatt, Oscar Wilde hayranı bu gencin diğer takım arkadaşlarıydı. Soft Machine, Pink Floyd ve King Crimson'la birlikte İngiliz psychedelic müziğinin temel taşlarını oluşturmuştu. İlk albümleri Volume One, müthiş bir beğeni kazanmış, konserden konsere koşmalarını sağlamıştı. Ama Kevin'in hayali bu değildi. O bugünün birçok modern romantiği gibi, Akdeniz kıyısında bir köyde yaşamayı diliyordu. Her şeyi ve Soft Machine'i terk edip Ibiza Adası'na yerleşmişti ama müzik endüstrisi onu kolay kolay rahat bırakacak değildi. Ayers'i bir solo albüm yapmaya ikna ettiler. Joy of a Toy adlı bu albüm, John Peel tarafından da tasdik edildiği üzere, 1969 yılının en iyi mahsüllerinden biriydi. Ayers, aralarında muzlara olan tuhaf tutkusunu anlattığı Bananamour adlı albümün de olduğu solo kayıtlarla kariyerine devam etti ve ara sıra İspanya'nın muhtelif sahillerinde, adalarında yaşamak üzere ortadan kaybolarak 2000'li yıllara kadar geldi. Ama o eski çılgın ve hızlı günlerinin uzağındaydı. Artık güney Fransa'daki köy evinde, dikkat çekmeden, basit ve alkole boğulmuş bir hayat sürmek tek istediğiydi. Öyle de yaptı ve bir daha hiç stüdyoya girmedi. Müzikle ilişkisi, on beş yıl yaşadığı Montolieu adlı köyün kahvesinde ara sıra gitar çalmaktan ibaretti. Ayers 18 şubat 2013'te hayata gözlerini yumdu. yazı yazıldığı sırada Müslüm Gürses henüz hayattaydı. Yoksa, geçtiğimiz kısa sürede hayatını kaybeden müzisyenler arasında onun da adını saymak gerekirdi.


Bugün paylaşacağımız Haftanın Eğlencesi, zaten son zamanlarda internette büyük bir yoğunlukla paylaşılıyor. Yine de biz de kayda geçmezsek olmazdı. İstanbullu grafik tasarımcı Uğur Saraç, ünlülerin adlarını, en meşhur sözleri, hareketleri, özellikleri ve acayiplikleriyle birleştirip, minimalist sayılabilecek bir çalışmaya imza atmış. Saraç, İlk Ekran'a verdiği röportajda, projenin tamamen eğlence amaçlı olduğunu ve toplamda altmış kadar ünlü içerdiğini söylüyor. Aşağıda bunların, Adnan Oktar'dan Recep Tayyip Erdoğan'a, Cüneyt Arkın'dan İzzet Altınmeşe'ye, çeşit çeşit ünlüyü içeren otuz kadarını görebilirsiniz. Sanatçının diğer çalışmaları ise burada.


Tanışınız: bölümümüze hoş geldiniz. Burada sizlerle, her zaman aklınızın bir köşesinde bulunması, düzenli olarak takip edilmesi yahut her gün ziyaret edilmesi gereken, her halükarda internet tarayıcınızın kitap ayracını arasına koymanızı şiddetle tavsiye ettiğimiz internet sitelerini tanıtacağız. Derginin ismi, kediler uzaklaşınca, fareler oynayacak diye giden İngilizce deyişten geliyor. Bu denklemde kediyi, iktidarın farklı suretlerinin bir temsilcisi olarak gören Fareler Oyunda ekibi, kedilerin kolay kolay uzaklaşmayacağını, biz farelerin, kedilerle beraber, kedilere rağmen, kedilerden saklanarak, kedileri kandırarak, kedileri oynayarak oynamak zorunda olduğumuzu biliyoruz, diyor. Peki oyuna bu tür bir yaklaşım nasıl bir sonuç doğurmuş, yani ne yazmışlar, diye düşünenlere çeşitliliğin gerçekten en büyük özellikleri olduğunu söyleyebiliriz. Dergide oyun olarak eylem de var, World of Warcraft'ta yürüyüş yapmak da var. Kapak dosyaları oyun mekanları ve içerisinde hem bilgisayar hem yol oyunları var. Oyun oynamanın siyaseti üzerine düşündüren Suriye yazıları, oyunlarda mimari konusu da tartıştıkları meseleler arasında. Ben hem oyun oynamayı hem de oyun üzerine düşünmeyi seviyorum, diyenlerdenseniz kesinlikle okumanız gereken şahane bir dergi olmuş. Değişik formatlarda indirebileceğiniz derginin dışında bir de blog bölümü var. Burada 19. yüzyılda Paris Komünü sırasında masa üstü oyunlarına nasıl da telaşla Kızıllar karakterlerinin eklendiğini okuduk ve pek etkilendik. Ayrıca Oyunlarda Anlam Arayışları adlı, K. Mehmet Kentel'in yazdığı yazılardan oluşan özel bir köşeleri de var. Sitenin tasarımını da oldukça beğendik. Oyunlar ve oyun oynamak üzerine okuyacak zaten çok şey yokken bir de Türkçe güzel bir sitede okuyabilmek gerçekten bir keyif.


Kelime anlamı birleşik duyu olan, Yunanca kökenli sinestezi kelimesi, herhangi bir şeyin, normalde tetiklemeyeceği bir duyuyu tetiklemesi anlamına gelir. Örneğin, sineztesik kişiler için bir rengin tadı ya da bir melodinin rengi olabilir. V soluk, saydam bir tür pembe, sanırım kuvars pembesi deniliyor: V'yle özdeşleştirebildiğim en yakın renk bu. Diğer yandan, N'yse yeşilimtırak-sarımtırak bir yulaf ezmesi renginde. İngilizce alfabedeki uzun ada çok hafif bir aşınmış ahşap rengi algılıyorum ama Fransızcanın ası cilalı abonoz ağacı çağrışımı yapıyor. Bu siyahlar grubunda aynı zamanda sert g ve r de var. Yulaf ezmesi n, yumuşak erişte l ve arkası fildişi olan el aynası o, beyazları oluşturuyor. Fransızca on beni çok şaşırtıyor; onu, küçük bir camdaki alkolün taşmakta olan yüzey gerilimi olarak görüyorum. Eşim de harfleri farklı renklerde görme becerisine sahip ama onun gördüğü renkler benimkilerden çok farklı. Belki iki üç harfimiz ortak ama onund dışında bambaşka renkler görüyoruz. Bir gün fark etik ki, o sıralar küçük bir çocuk olan herhalde on on bir yaşlarındaydı oğlum da harfleri renkli görüyor. Çok tabii bir şekilde, Ah, bu şu renk değildi, bu şu renk, vs. derdi. Odan renkleri sıralamasını istediğimizde şunu keşfettik: Onun mor ya da belki de leylak olarak gördüğü bir harfi ben pembe, eşimse mavi görüyor. Söz konusu olan M harfi. Yani pembeyle mavi, onun durumunda lilaya dönüşmüş. Sanki genleri bir suluboya tablo çiziyormuş gibi.


Haftadan Kalanlar adlı bölümümüze hoş geldiniz. Adından da anlaşılabileceği üzere, bu köşede haftadan kalanları, okuyup da blog yazısına uzamayanları, bir tweet'e sığmayanları, bir arada daha mı güzel dururlar dediklerimizi sizlerle paylaşıyoruz. İngiliz Granta dergisi, Everest Yayınları işbirliğiyle Türkiye'de yayımlanacak. Bu heyecan verici gelişmeyle ilgili daha fazla bilgi için Kaya Genç'in haberine bakabilirsiniz. Satırlardan birinde Koltukname'yle de karşılaşacaksınız! House of Cards'la dizi işinde neler yapabileceğini gösteren Netflix'in Wachowski kardeşlerle anlaştığı duyuruldu. Henüz adı belli olmayan proje, Wachowski'lerin ilk televizyon çalışması olacak. Dizinin, 2014'ün sonlarında yayınlanması bekleniyor. UPENN, 1660-1830 arasında yazılmış Amerikan ve İngiliz romanlarını arşivliyor. Early Novels Database, 3000'den fazla kitabın internette aranabilmesini sağlayacak. Yalnızca metaverilerin aranabilirliğini sağlamayı amaçlayan projede kitapların kendileri dijital ortama aktarılmayacak. Doctor Who'nun beklenen son bölümü dün yayınlandı. Chris Oates, bu vesileyle Los Angeles Review of Books'ta, Doctor Who üzerinden İngiliz dizilerinin Amerika'da tutmaya başlaması, ayrıca Doctor Who'nun genel popüleritesi üzerine gerçekten güzel bir yazı kaleme almış. Türkçede de diziler üzerine bu tarz incelemelerin yazılacağı günlerin hayaliyle paylaşıyoruz bu yazıyı sizlerle. Doctor Who demişken: Diziyi takip edenler, en büyük özelliklerinden birinin, düşük yapım kalitesi, basit ve komik görünümlü uzaylıları, canavarları olduğunu bilir. Misal, gezegendeki en tehlikeli ırk olan Dalek'lerin silahı bir tuvalet pompasını andırmaktadır. Ama Dalek'lerle dalga geçmeden önce, Asurluların kullandığı koçbaşına bir göz atsanız iyi olur.


Liste cenneti mental_floss, beş ünlü ismin gençliklerinde yaptıkları eşek şakalarını bir araya getirmiş. 1 Nisan şakaları için hala kafa yormakta olanlara ilham vereceği ümidiyle paylaşıyoruz aşağıdaki listeyi sizlerle. Bunları yeterli bulmazsanız, George Clooney'nin kabarık şaka siciline ya da Jimmy Kimmel'la Matt Damon'ın atışmasına göz atabilirsiniz. Ayrıca bugün 47. ölüm yıldönümü olan, ironi ve hicivin ustası Flann O'Brien'a şapka çıkartmazsak da olmaz. Abraham Lincoln genç bir adamken, üvey annesi Sarah Bush Lincoln boyuyla ilgili olarak ona takılır, saçlarını temiz tutması gerektiğini yoksa tavanı temizlemek zorunda kalacağını söylermiş. Sarah'nın evde olmadığı bir gün, Abe çamur birikintisinin yanında yalınayak oynayan iki çocuk fark etmiş. Onlardan, ayakları iyice kirlenene dek çamur basmalarını istemiş. Sonra onları eve götürüp, havada kaldırıp ters tutmuş ki, tavana çamurlu ayaklarıyla basabilsinler. Onları iyice yürütmüş tavanda. Söylenene göre üvey annesi şakadan hoşlanmış ama Lincoln'a tavanı yeniden boyatmış. Franklin D. Roosevelt on yaşındayken, ailenin yıllık Avrupa turunda yanlarına katılan Alman dadıyı iyice korkutmuş. Roosevelt gün içerisinde dadının odasına girerek, yatağın altında duran lazımlığa birkaç kaşık kabaracak toz dökmüş. Dadı o gece su dökerken, lazımlığın içindekiler tıslamaya ve kabarmaya başlamış. Hasta olduğunu sanan yardım için Bayan Roosevelt'in odasına koşmuş ama kadınlar şakayı bir türlü çözememişler. Roosevelt'in daha sonra anlattığına göre işin aslını bir tek babası görmüş, o da oğlunu cezalandıramayacak kadar komik bulmuş olayı. 1960'lara kadar Harper's Magazine'in editörü olan Willie Morris de eşek şakalarına küçük yaşta başlamış. 1940'larda, Morris'in yaşadığı kasabada çocukların on üç yaşına gelince ailenin arabasını kullanmaya başlaması normalmiş. Morris aile arabasıyla gezmeye çıktığında, yanında hep foksteriyeri Skip'i de bulundururmuş. Bir gün, Morris köpeğin ön ayaklarını direksiyona yerleştirmiş, kendisi de iyice yavaşlayarak direksiyonun altına kaymış. Bir kafenin önünden geçerken adamın biri Köpek! Köpek araba kullanıyor! diye bayılmış. Bir pazar günü aynı şakayı tam kiliseden çıkmakta olan cemaate yaptığındaysa, bir kadın O köpek araba mı kullanıyor? dedikten sonra üstlerine derin bir sessizlik çökmüş cemaatin. California'nın banliyölerinde büyüyen Steve Jobs, canı sıkıldığında yalnızca teknolojiye değil, şakalara da yönelmiş. İlkokulda, arkadaşı Rick Ferrentino'yla beraber sürekli yalandan posterler hazırlarlarmış. Evcil Hayvanlarınızı Okula Getirme Günü posterini çocuklara dağıttıklarında, ertesi gün öğretmenlerin hepsi, kedileri kovalayan köpeklerle dolu sınıflarla boğuşmak zorunda kalmış. Apple'ın diğer kurucusu Steve Wozniak'se, teknolojiyle eşek şakalarına olan sevgisini birleştiriyormuş. Üniversitedeki ilk yılında, televizyon sinyallerini bozabilecek bir alet geliştiren Wozniak, yurdun televizyon odasına gidip cebindeki aleti çalıştırırmış. Televizyon ekranı karıncalanmaya başlayınca biri anteni düzeltmek için gidermiş haliyle. Wozniak, antenle oynayan kişinin en acayip poziyona geçmesini bekler, sonra televizyon düzelsin diye cebindeki aleti kapatırmış. Eleman antenden uzaklaştıktan sonra da yeniden açıp görüntünün bozulmasına neden olurmuş. Wozniak bu işi, odadaki herkes o öğrencinin tüm şov boyunca garip pozisyonda kalmasını isteyene kadar yaparmış.


İnsanlar bazen önlerine gelen bir fırsatı değerlendiremeyebiliyorlar. Elbette ne kaçırdıkları daha sonra ortaya çıkıyor ama iş işten geçmiş oluyor. Müzik dünyasında da bu durum çok alışılmadık değil. Bu ikiliyi karşılaştırmak için ideal bir parça. Gaga, bu parçayı bizzat Spears'ın Circus albümü için yazmıştı ama Spears, bir demo kaydettikten sonra burun kıvırınca, beste Gaga'ya kaldı. Lady Gaga, The Fame Monster albümünde parçayı memnuniyetle kaydetti. 2009 yılı Grammy ödüllerinden bir süre önce, Exclusive adlı albümü için Brown'a bu elektro-pop örneği teklif edildiğinde, Brown hiç düşünmeden Forever adlı başka bir besteyi tercih edip, parçayı kız arkadaşı Rihanna'ya paslamıştı. Pişman olmuş mudur bilinmez ama Rihanna'nın Disturbia kaydı, Hot 100 listesinde 1 numara olmuştı. Michael Jackson, aralarında bu parçanın da bulunduğu bir grup besteyi, 1999 tarihli Invincible albümüne almaktan vazgeçmiş ve yapımcısına parçalarla ilgili olarak Ne yaparsanız yapın, demişti. Parçalar, Timberlake'e sunulduğunda, büyük memnuniyetle çıkış albümü Justified'a dahil etmeyi kabul etmişti. Parça seçiminde Britney Spears, yanlış kararların, Rihanna ise doğru tercihlerin insanı olarak görünüyor. Zira Spears, 2007 yılındaki geri dönüşünde bu parçayı kullanmayı reddedince, beste Rihanna'ya önerilmiş, Rihanna da bir kez daha bir zirve parçasına imza atmıştı. Kısa süre önce intihar eden Houston'ın en karakteristik parçalarından biri olan How Will I Know, aslında Janet Jackson'a teklif edilmiş, ama demo Jackson'ın menajeri tarafından reddedilince Houston besteyi kapmış ve 90'ların en güzel pop zirvelerinden birini kaydetmişti. Önce Phyllis Hyman, ardından The Supremes'in kurucusu Mary Wilson, Holidayi beğenmeyince, Madonna parçayı kapıp, ilk kez listelerde boy gösterdiği bir başarı kazanmıştı. Bir R&B parçası olarak aranje edilseydi nasıl olurdu bilmiyoruz, ama Madonna'yı bize tanıttığı için bu haliyle de sevebiliriz. Latin popun kraliçesi Estefan, Let's Get Loudu kendisi için bestelemişti ama daha sonra fikrini değiştirip Lopez'e bırakmaya karar verdi. 1999 yılının en büyük hitlerinden olan bu parça, bugüne dek 400 binden fazla kere indirilmiş durumda. Gloria Estefan belki pişmandır, lakin Lopez'in ve kalçalarının sinemadan müzik dünyasına geçişinde bu parçanın büyük bir ateşleyici olduğu kesin.


Berlinli Ali Amca, her sabah yürüyüşü sırasında önünden geçtiği bir kafede çalışan garsonun dikkatini çekmiş. Ali Amca'nın dikkat çekici yanı, giysileri. Üstünde ister takım elbise olsun ister kot pantolon ve ceket, Ali Amca görünümüyle her zaman yakıyor. Fotoğrafçı Zoe Spawton da, tüm bu kıyafetleri, What Ali Wore adlı Tumblr bloğunda paylaşıyor.


Sabahattin Ali'nin en meşhur eseri, Kürk Mantolu Madonna, bu yıl 70. yaşına girdi. Yapı Kredi Yayınları, bunu özel bir baskıyla kutlarken, editör Sevengül Sönmez Radikal Kitap'ta yazdığı bir yazıda, Kürk Mantolu Madonna'yı neden çok sevdik? diye soruyor. Sabahattin Ali'nin romanı, ikinci kez askerlik yaptığı Büyükdere'de bir çadırda yazmaya başlamasından, romanın gazetede tefrika edilişine kadar (18 Aralık 1940-8 Şubat 1941 arasında, Hakikat gazetesinde Büyük Hikaye başlığı altında) Kürk Mantolu Madonna'nın var oluş macerasına değinen Sönmez'in yazısı, döneme ve Sabahattin Ali'nin başyapıtına dair çeşit çeşit bilgiyle dolu. Bunların arasında en çok ilgimizi çekeni, Nazım Hikmet'in eleştirisi oldu. Kürk Mantolu Madonna, ben bu kitabı hem sevdim, hem kızdım. Evvela niçin kızdığımı söyleyeyim. Kitabın birinci kısmı bir harikadır. Bu kısmın kendi yolunda inkişafı yani bir küçük burjuva ailesinin içyüzünü tahlili öyle bir haşmetle genişlemek istidadında ki, insan buradan ikinci kısma geçerken, elinde olmayarak, yazık olmuş, bu çok orijinal, çok mükemmel başlangıç ve imkan boşuna harcanmış, keşke bu başlangıç harcanmasaydı, diyor. Ben başlangıcı okurken yani Berlin'e kadar olan pasajı, senin benim anladığım manadaki realizmine hayran oldum. Beni dinlersen o başlangıcı almak ve kahramanın ölümünü kısaca tekrarlamak suretiyle o ailenin efradı ve eşhasının hayatları etrafında bir ikinci cilt, ayrı bir roman yapabilirsin, böylelikle de dinlemeye başladığımız harika musiki birdenbire kesilmiş olmaz. Gelelim ikinci kısmına, o kısım, başlı başına bir büyük hikaye olarak güzeldir ve böyle bir tecrübe gerek senin için gerekse Türk edebiyatı için lazımdı. Sen bu tecrübeyi başarıyla yaptın. Benim yaptığım, bana defaatle vaat edildiği halde, hiç sebep zikredilmeden incaz edilmeyen bir hakkı istemektir. Bir de sizin yaptığınıza bakalım: Roman gazetenizde, benim gibi bu meselelerde hassas olan bir adamı deli etmek için olacak, mütemadiyen şekil değiştirilerek, kararsızlık içinde, neşredildi. Evvela üç sütunda başlayıp sonra dört sütuna, sonra da yedi sütuna çıkarıldı. Daha önce, Türk yazarların kayda değer notlarını, mektuplarını sizlerle paylaşmak istediğimizi belirtmiştik. Bu mektuplaşmaları okurlarla paylaşarak, biraz yavaşça da olsa ilerlememize bir katkıda bulunan Sönmez'e teşekkür etmek istiyoruz. Sönmez'in yazısının tamamına mutlaka göz atın. GÜNCELLEME (4 Nisan 2013): Aslı adlı okurumuzun yorumu üzerine, Hikmet Hükümenoğlu'nun, yazının sonlarındaki bir ayrıntıya dair şu blog yazısına da bir bağlantı vermek istiyoruz.


Oscar Wilde, daha önce hiç görülmemiş bir mektubunda, yazarlara ofis işlerini bırakmamalarını söylüyor. Geçtiğimiz kasım ayında, bir dolabın arkasındaki toz kaplı bir kutuda bulunan on üç sayfalık mektup, Bay Morgan adındaki, kim olduğu bilinmeyen bir yazar adayına gönderilmiş. Kutuda aynı zamanda, Wilde'ın sevgilisi Lord Alfred Douglas'a yazdığı meşhur sonesi, The New Remorseun da ilk taslağı da var. Belgelerin bulunduğu kutu, Victoria Çağı'nda yaşamış bir bira fabrikası sahibinden kalmış ve torunu öldükten sonra uzmanlar Oxfordshire'daki mülkiyetini incelerken ortaya çıkmış. En iyi edebiyat çalışmalarını, ekmeğini edebiyattan kazanmayanlar çıkartmıştır her zaman ve en yüksek edebiyat türü olan şiir, şaire katiyen zengin yapmaz... Sanatın için fedakarlıkta bulunursan karşılığını alırsın; ama sanattan kendini senin için feda etmesini istersen acı bir hayal kırıklığıyla karşı karşıya kalırsın.


Avusturyalı fotoğrafçı Paul Schneggenburger, üniversitede mezuniyet projesi olarak başladığı, Der Liebenden Schlaf adlı projede, sevgililerin bir gece boyunca nasıl uyuduğunu fotoğraflıyor. Projeye katılmak isteyen çiftlerin, Schneggenburger'in Viyana'daki evinde kurduğu beyaz duvarlı, siyah yataklı özel stüdyoda uyuması yeterli. Meraklısı için başvurular buradan. Sevgililerin Uykusu 2010'da, Vienna Uygulamalı Sanatlar Üniversitesi'nde mezuniyet projem olarak doğdu ve o zamandan bu yana devam eden bir çalışmaya dönüştü. Sevgili fotoğraflarının her biri, tek bir uzun pozdan oluşuyor. Poz süresi altı saat, geceyarısından sabah altıya kadar. Yataklı oda benim stüdyo dairemde bulunuyor; ben hiçbir zaman odada bulunmuyorum. Yalnızca mumları yakıyor, sahneyi hazırlıyorum.


Haftadan Kalanlar adlı bölümümüze hoş geldiniz. Adından da anlaşılabileceği üzere, bu köşede haftadan kalanları, okuyup da blog yazısına uzamayanları, bir tweet'e sığmayanları, bir arada daha mı güzel dururlar dediklerimizi sizlerle paylaşıyoruz. Öncelikle bir duyuru: Koltukname, haftaya Londra Kitap Fuarı'na katılıyor. Bu yıl odak ülkenin Türkiye olduğu ve 15-17 Nisan arasında gerçekleşecek olan fuardan sizlere her gün haberler taşımayı umuyoruz. Bizi takibe devam! BBC Türkçe'nin hazırladığı özel bir dosya kapsamında, dünyadaki 7 milyar kişi içince yaklaşık olarak kaçıncı sırada olduğunuzu hesaplayabiliyorsunuz. Gerçekten ilginç ve eğlenceli bir çalışma. Şu sıralar uzayda yaşamakta olan Kanadalı astronot Chris Hadfield, düzenli olarak çektiği videolarda biz dünyalılara uzayı tanıtıyor. Uzayda ağlamanın neden hoş olmadığını açıklayan son videosunu özellikle tavsiye ediyoruz. Bu sırada ilgilenenler Hadfield'ın uzay maceralarını Twitter'dan da takip edebilir. Bugün Game of Thrones'un ikinci bölümünü heyecanla bekliyor olacağız. Arada diziye doyamayanlara ve Game of Thrones ne kadar tarihsel gerçeklere dayanıyor konusuna ilgi gösterenlere, serinin yazarı G. R. R. Martin'in bir Fransız tarih romanı yazarı, Maurice Druon hakkındaki yazısını tavsiye ediyoruz. Yüz Yıl Savaşları'nı ve kral ve kraliçeleri Martin'in nerelerden okuduğunu öğrenmiş oluyoruz böylece. Yazının sonunda, İşte bu kitaplar orijinal Taht Oyunları, diye açıklıyor. DumAnkara yayımlandı! Türkçe çizgi roman neden az diye söylenenlere özellikle tavsiye ediyoruz. Ankara'da geçen yirmi bir hikaye, farklı çizerler tarafından çizilmiş, kolektif bir çalışma. Derleme 1916 Ankara yangını ve dolayısıyla I. Dünya Savaşı yıllarında Türkler, azınlıklar, batıcılık ve nefret temalarıyla açılıyor. Ama bu ilk hikayeden de önce, giriş yazısı olarak Levent Cantek'in Ankara'da yaşamak üzerine uzun zamandır bu kentle ilgili okuduğumuz en güzel yazılardan birisini bulabilirsiniz. Fragman içinse buraya buyurun. Ortadoğu artık felaketin eşiğinde değil ta kendisindeyken Ortadoğuluların da özne olduklarını, seçimler yaptıklarını, başka seçimler yapabileceklerini hatırlamak gerekiyor herhalde. Bu iş böyle geldi böyle gider ahenkli sonuçlardan ancak bu şekilde kaçınabiliriz. İnsanların seçimlerini gözlemleyebileceğimiz bir mecra siyasetse, diğeri sanat. Yeni yeni takip etmeye başladığımız Muftah'da da Irak'ta sanat üzerine derleyici toparlayıcı bir yazı okuduk. Ortadoğu'ya bir de buradan bakacağım diyenlere önerilir. Geçen hafta, Granta Türkiye'nin yayımlanacağını duyurmuştuk. Derginin kapak çalışmalarını merak edenler, Everest Yayınları'nın sanat yönetmi Utku Lomlu'nun paylaştığı şu fotoğrafa bir göz atmak isteyebilirler.


The Paris Review dergisi, belki yayımladığı eleştirilerden de çok yazar söyleşileriyle tanınan bir mecmua. 1950'lerden bu yana yapılan bu uzun ve nitelikli söyleşilerde, Ray Bradbury'den Joan Didion'a, Ernest Hemingway'den Paul Auster'a, birçok isimle karşılaşabiliyorsunuz. Yine de kalabalık arşivin içinde Stephen King'le karşılaşınca, açıkçası şaşırdık. Her ne kadar popüler kültürle aramız gayet sıkı fıkı olsa da, King'in Paris Review'e fazla popüler kaçtığını düşünmemek elde değildi. Söyleşiyi okudukça yanıldığımızı anladık. Söyleşinin ana ekseni zaten King'in, kariyerinin son yıllarında, gittikçe daha çok ödüller ve komisyon üyelikleriyle onore edilmesi ve kendi edebiyatını Amerikan edebiyatının neresine koyduğuydu. Hep türler arası geçişlere odaklanmış olduğumuzdan olsa gerek, uzun söyleşinin en ilgimizi çeken kısımlarından biri King'in senaryo uyarlamalarıyla ilgili yorumları oldu. Herhalde bunların en ünlüsü, The Shining romanından uyarlanan, aydı adlı Stanley Kubrick filmi. Aşağıda King'in bu uyarlamayla ilgili öfkesini okuyabilirsiniz. Bu sırada not düşmeyi de unutmayalım: King'in meşhur romanlarından Carrie, bir kez daha beyazperdeye aktarılıyor. Çok soğuktu. Kendisi oradaki aileye hiçbir duygusal yatırım yapmamıştı. Wendy rolündeki Shelley Duvall'ın gördüğü muamele... Yani, kadınları aşağılamak bu olsa gerek. Temelde bir çığlık makinasıydı. Onun aile dinamiğinin bir parçası olduğuna dair hiçbir işaret yok. Ayrıca Kubrick, Jack Nicholson'ın daha önce oynadığı Hells Angels on Wheels, The Wild Ride, The Rebel Rousers ve Easy Rider gibi motosiklet filmlerindeki aynı motosikleti psikopat rolünü oynadığını fark etmemiş gibi. Bu adam deli. Eğer bu adam iş görüşmesine giderse ve zaten oraya gittiğinde çoktan keçileri kaçırmışsa trajedi bunun neresinde? Kubrick'in yaptığından nefret ettim. Hayır. Benim kendi The Shining senaryo uyarlamam bir televizyon mini serisinin olmuştu. Kubrick'in bu filmi yapmadan önce bunu okuduğundan da şüpheliyim. Hikayeyle ne yapmak istediğini biliyordu ve romancı Diane Johnson'a kendi vurgulamak istediklerini temel alacak şekilde bir senaryo yazdırdı. Sonra kendisi bir daha yazdı. Gerçekten hayal kırıklığına uğradım. Kesinlikle göze güzel gözüküyor: muhteşem setler, Steadicam sahneler. Motoru olmayan bir Cadillac derdim ben bu filme. Bir heykele hayran olur gibi hayran olmak dışında onunla bir şey yapamazsınız. Temel işlevini sökmüşsünüz ki temel işlevi bir hikaye anlatmaktı. Bu farkı en iyi anlatan sonu. Romanın sonuna doğru Jack Torrance oğluna onu sevdiğini söylüyor sonra da otelle beraber havaya uçuyor. Çok tutkulu bir doruktu bu. Kubrick'in filminde ise donarak ölüyor.


Geçtiğimiz haftalarda, Görünmez Adam Liu Bolin'in çalışmalarına yer vermiştik. Bugün de Çin'in yetiştirdiği önemli modern sanatçılardan biri olan Ai Weiwei'yle ilgili habler paylaşacağız. Weiwei'nin muhalif ve aktivist kişiliği, Çin hükümeti tarafından pek sempatiyle karşılanmamasına yol açmakta. 2011 yılındaki tutuklanması sonrası sebepsizce üç ay hapiste tutulmuş ve serbest bırakılması sonrası, vergi kaçırdığı için tutuklandığı açıklanmış, pasaportu alınarak Çin dışına seyahati yasaklanmıştı. Ai Weiwei'nin hayatı soruşturmalar, yasaklar ve şiddetle geçmiş, yoluna hep engeller çıkarılmış olsa da, o, sözünü söylemek için hep farklı bir yol bulmuş. Heykel, fotoğraf, sinema, şiir, mimari derken, nihayet sıra müziğe de gelmiş. Ancak Weiwei, sıradışı bir sanatçı olduğundan, bu noktada da farklı bir tercih kullanmış ve The Guardian'ın bildirdiğine göre, bir heavy metal albümü yapmaya karar vermiş. Tüm sözleri bizzat yazan ve parçaları seslendiren Weiwei için besteler, dostu rock müzisyeni Zuoxiao Zuzhou'nun danışmanlığında gerçekleşmiş. Otobiyografik sözlerden oluşan parçaların dışında, iki parça da görme engelli insan hakları savunucusu Chen Guangcheng'a adanmış durumda. Ai Weiwei, geçtiğimiz yıl Çin hükümetini ve uyguladıkları politikaları eleştirdiği Gangnam Style klibini yayınlamış ve klip yayınlanır yayınlanmaz yasaklanmıştı. Weiwei'nin parçanın Çince nakaratında kullandığı C onim , Çin'deki internet sansürü için kullanılan argo bir kelime. Parça ve klip için yine birlikte çalıştığı dostu Zuoxiao Zuzhou'nun evi, klibin yayınlanması sonrası belediye tarafından yıkılmış. Çin hükümeti, Çinli sanatçılar ve muhalifler üzerindeki baskısını giderek artırırken, yabancı müzisyenlere de sansür uygulamaktan geri durmuyor. Geçtiğimi günlerde Pekin'deki Çilek Müzik Festivali için davet edilen Alman elektronik müzik topluluğu Kraftwerk, Çin hülümetinden izin alamadı. Gerekçe ise Kraftwerk'in 1998 yılında Tibet'e özgürlük çağrısı yapan bir konsere katılmış olması. Grubun o yıllardaki kadrosundan sadece Ralf Hütter'in ekipte olması ise belli ki Çinli yetkilileri pek ilgilendirmemiş. Çin hükümeti adına konuşan yetkililerse, yasağın Tibet'le bir ilgisini olmadığını savundular. Görünen o ki, Çinli yetkililer haklı, zira son dönemde Çin hükümeti, sadece Tibet konusunda aktif olan sanatçıları değil, insan hakları, demokrasi ve özgürlük kavramlarıyla ilgili etkinliklere katılan, sanat icra eden çok sayıda uluslararası sanatçıyı, ülkeleri sınırlarından içeri sokmamaya kararlılar.


Daha önce uzun mu uzun aday adayları listesini verdiğimiz IMPAC Dublin Edebiyat Ödülleri'nin aday listesi dün açıklandı. Farklı ülkelerdeki kütüphanelerin, yalnızca özgün İngilizce değil, İngilizceye çevrilen dünya edebiyatından da gösterdikleri uzun aday listesi, altı kişilik jürinin dikkatine sunulmak üzere elenerek on kitaba indirildi. Adaylığa kalan kitapların dördü Türkçede yayımlanmışken, bir tanesi de çeviri aşamasında. City of Bohane, sinemayla çizgi roman izleri taşıyan, Truva ve kalipso ritimlerini harmanlayan, Kelt efsanelerini ve İrlanda edebiyatından miras kalan en büyük eserleri bir araya getiren, etkileyici bir roman. Büyüleyici bir hayal gücü sergileyen ve dilsel yeniliklerle dolup taşan bu roman, ihtişamlı bir yeni çalışma. Devrim öncesi, 1798'in Paris'inde geçen Pure, yalnızca günümüze gönderme yapan bir tarihi roman değil, aynı zamanda sıradan olan şeyin güzelliğini ve insanın nasıl taviz vermeden yaşayabileceğini anlatan bir kitap. Büyüleyici, zarif bir roman. Murakami'nin, fantastiğe göz kırpan, sürükleyici ve zaman zaman gerçeküstü bir hal alan yeni romanını, modern dünyanın yozlaşmasını ve yabancılaşmayı daha iyi yansıtmak için aynanın diğer tarafında yapılan bir gezinti olarak değerlendirmek mümkün. Bir başka deyişle, Murakami'nin bu kült romanı, okuyucuyu, algıdaki gerçekliği irdelemek için düşsel bir serüvene davet ediyor. Julie Otsuka'nın 2011 National Book Award finalisti romanı Tavan Arasındaki Buda yüz yıl kadar önce gemiyle Japonya'dan San Francisco'ya fotoğrafla eşlenmiş gelinler olarak getirtilen bir grup genç kadının yürek burkan öyküsünü, şiirsel bir etkileyicilik ve hiddetle aktarıyor. The Tragedy of Arthur'daki Arthur karakterleri romancı ile eski kral tuhaf bir biçimde iç içe geçmiş kaderlerini yaşarken, okuru yer yer kahkahalara boğan bu roman, gerçekler, kurgu, deha ve kimlikle ilgili tüm algılarımızı alt üst ediyor. Karen Russell'ın ilk romanı olan Swamplandia! üç genç karakterin yetişkinliğe adım atışını anlatan hicivli bir macera öyküsü. Büyüleyici derecede acayip olan karakterler öykünün altında yazan gerçekliği zayıflatmıyor, aksine güçlendiriyorlar. Oldukça özgün ve yenilikçi bir anlatım. Etkileyici bir biçimde kurgulanmış olan bu tarihi roman, aydınlanma dönemi öncesinin düşünce yapısını büyük bir hırsla araştırıyor. Fantastik olanı makul bir oranda takdir eden From the Mouth of the Whale, İzlanda'dan gelen, güçlü ve dokunaklı bir sanatsal anlatı. Son yıllarda Norveç'in çıkardığı en güçlü yazarlardan Kjersti Skomsvold, şiirsel ve dokunaklı romanıyla Türkçede... Mathea'nın yaşam ve ölüm, yaşlılık ve yalnızlık hakkında inceliklerle örülü zarif hikayesi... Derinlikli bir melankoli, farklı bir mizah, küçük kelimeler, kısa cümleler, ufak paragraflar ve büyük bir yetenek. Caesarion, bir insanın çocuğu için doğru anne baba olduğundan nasıl emin olabileceğini, bir çocuğun ona anne babalık yapmalarına nasıl izin verebileceğini sorgulayan bir roman. Etkileyici, güçlü ve cesur bir roman. Tommy Wieringa'nın gerçek bir yelpazeye sahip bir öykücü olduğunu kanıtlıyor bu kitap.


Defter deyince akan suların durmasına neden olan marka Moleskine, Detour projesi kapsamında, ünlü ressam, tasarımcı, yönetmen, mimar ve yazarların defterlerinden kesitleri birleştirdiği bir kitap yayımlamış. Detour projesi, yukarıda bahsettiğimiz gibi, yaratıcı işlerle uğraşan ünlü isimlerin doldurduğu Moleskine defterlerinin dünyanın çeşitli şehirlerinde sergilenmesinden oluşuyor. Sergi şu ana kadar Londra (2006), New York (2007), Paris (2008), Berlin (2008), İstanbul (Bahar 2009), Tokyo (Sonbahar 2009), Venedik (Yaz 2010) ve Şanghay'ı (Sonbahar 2010) çoktan gezmiş bulunuyor.


Siz sevgili takipçilerimizin hoşuna gideceğini umduğumuz bir haberimiz var: Koltukname, bu yıl Londra Kitap Fuarı'na katılıyor. 15-17 Nisan tarihleri arasında gerçekleşecek olan fuarın bu yılki odak ülkesi Türkiye. Haliyle Türkiye'yi, Türkçe yayıncılığı ve edebiyatı konu alan konuşmalar çoğunlukta. Biz de size fuar süresince günün özetlerini vermeye, ayrıca Twitter hesabımızdan anlık paylaşımlarda bulunmaya çalışacağız. Takibe devam! Programın, Kültür ve Turizm Bakanlığı himayesinde ve koordinatörlüğünde, Uluslararası Kitap Fuarları Türkiye Ulusal Organizasyon Komitesi, Türkiye Yayıncılar Birliği, Basın Yayın Birliği, İstanbul Ticaret Odası, Yunus Emre Enstitüsü, Londra Kitap Fuarı, British Council ve İngiliz Yayıncılar Birliği'nin ortaklaşa hazırladığını söylemekle başlayabiliriz. Ağırlıklı olarak 15-17 Nisan 2013 tarihleri arasında Londra Kitap Fuarı ile eş zamanlı olarak gerçekleştirilecek 2013 Londra Kitap Fuarı Konuk Ülke Türkiye etkinlikleri, Şubat Mayıs 2013 tarihleri arasındaki 4 aylık döneme yayılıyor.


Haftadan Kalanlar adlı bölümümüze hoş geldiniz. Adından da anlaşılabileceği üzere, bu köşede haftadan kalanları, okuyup da blog yazısına uzamayanları, bir tweet'e sığmayanları, bir arada daha mı güzel dururlar dediklerimizi sizlerle paylaşıyoruz. Koltukname Londra Kitap Fuarı'na katılıyor! Sitemizde günlük, Twitter hesabımızda anlık güncellemeler olacak, takibe devam. Yazar seslerine düşkünlüğümüzü daha önce de belirtmiştik. Bu yüzden Brainpickings'de Ernest Hemingway'in Nobel kabul konuşmasının bu kaydına rastlayınca nasıl havalara uçtuğumuzu siz düşünün. Nobel konuşmasını okuyan Hemingway'den, Muhteşem Gatsby'yi okuyan Jake Gyllenhaal'a geçiyoruz. F. Scott Fitzgerald'ın efsanevi romanı geçtiğimiz günlerde 88. yaşına girdi. Ayrıca kitabın en yeni Hollywood uyarlaması, Amerika'da 10, Türkiye'de 17 Mayıs'ta vizyona girecek. Haliyle interneti bir Muhteşem Gatsby çılgınlığı sarmış durumda. Buna biz de çok yakında dahil olacağız; o zamana kadar, sizleri kitaptan parçalar okuyan Gyllenhaal'la baş başa bırakıyoruz. Edebiyat ödüllerinden geçilmeyen şu çağımızda, edebiyat ödülleri üzerine düşündürücü bir yazı. Amanda Foreman'dan geliyor. Flavorwire, edebiyat sever tasarımcıların, çoğunlukla eğlence olsun diye hazırladığı 33 kitap kapağını paylaşmış. Listeye bakınca Bin Dokuz Yüz Seksen Dört ve Üstat ile Margarita'nın özellikle yaratıcılığı teşvik ettiği anlaşılıyor. Biz de buna şu Jules Verne projesini ekleyelim. Son olarak, Granta Türkiye önümüzdeki hafta çıkıyor. İşte Kimlik temalı ilk sayının kapağı.


Fuar bu pazartesi başladı dedik ama aslında gayriresmi açılış, 14'ü pazar akşamı Kalem Ajans'ın partisiyle gerçekleşti. Kalem Ajans'ın Earl's Court yakınlarındaki The Pembroke Pub'da düzenlediği partide, yabancı yayıncı, ajans ve diğer kitap severlerin, Türklerin sayısını geçmiş olması dikkat çekiciydi. Bunu, Kalem Ajans'ın uluslararası ilişkilerinin gücüne yorabiliriz belki de. Bugünkü resmi açılış ise, odak ülkeye ayrılan bölümde, Elif Şafak'ın konuşmasıyla yapıldı. Şafak, Bildiğiniz gibi Türkçe alfabede 29 harf var, dedikten sonra, bu harflerden birinin de sessiz g-yumuşak g olduğunu belirterek devam etti. Şafak, kendisini bir yazar olarak bu sessiz g'ye benzetti diğer tüm harfler konuşurken, onun sessizlik içinde gözlemlediğini ifade etti. Sık sık karşılaştığını söylediği, Türkiye'de kadın yazar olmak nasıl bir şey? sorusuna ise Bir gül bahçesinde olmak gibi, diye yanıt verdi. Aynı anda hem gülü rayihaları hem de dikenleriyle çevrili olduğunu, dikenlerin ise ifade özgürlüğü kısıtlamaları olduğunu belirtti. Elif Şafak'ı Türkiye Kültür Bakanı Ömer Çelik izledi. Çelik, bakanlara özgü uzun konuşmasını, Türkiye kültürünün zenginliğini artık omuzlarında taşıyamadığını, bu yüzden bunu birilerine paslaması gerektiğini söyleyip, İngiltere Kültür Bakanı Ed Vaizey'e Piri Reis'in haritasının bir kopyasını hediye ederek sonlandırdı. Türkiye odak ülke etkinliklerinin başlangıcını işaretleyen bu açılışta göze çarpan yazarlar arasında Murathan Mungan, Barış Müstecaplıoğlu, Ayşe Kulin, Canan Tan; yayıncılar arasında Literatür, Everest, Oğlak, Bilgi Üniversitesi Yayınları, Siren, Can ve Yapı Kredi'den yetkililer; gazetecilerin arasında Sayım Çınar, Gülenay Börekçi, Elif Bereketli gibi isimler ve elbette Yayıncılar Birliği'nin üyeleri vardı. Odak ülke bölgesinde, birçok yayınevinden çıkan kitapların sergilendiği geniş bir alanın yanı sıra, çeşitli yayınevlerinin özel stantları da mevcut. Özel stant açan yayınevleri şunlar: Agora, Boyut, Büyük Doğu, Dergah, Doğan Egmont, Evrensel, İletişim, İnsan, Maviağaç, İstanbul Bilgi Üniversitesi Yayınları, İş Bankası, Kaknüs, Işık-Kaynak, Literatür, Metis, Nesil, Ötüken, Tümaş, Uğur, Yapı Kredi Yayınları, Yordam ve Zafer. Stantlar yalnızca bu listede değil, gerçekte de alfabetik sıralanmış. + Değişen Türkiye'de Yazmak Maureen Freely'nin yönetiminde Müge İplikçi, Maggie Gee ve Mehmet Yaşın. + Fetihe Çetin'le Jo Glanville'in sohbeti. + İngiltere'de Türk Edebiyatı Maureen Freely'nin yönetiminde Bejan Matur, Müge Gürsoy Sökmen ve Amy Splanger. Bu akşam ise, AnatoliaLit Ajans'ın partisi vardı. Ne yazık ki, British Council'la Granta'nın ortak etkinliğine gittiğimizden katılamadık. Ancak itiraf etmemiz gerekirse, günün, belki de tüm fuarın en heyecan verici etkinliğiydi bu: Granta dergisi, her 10 yılda bir hazırladığı, En İyi Genç İngiliz Romancı sayısında yer alan 20 genç romancının ismini açıkladı. Listenin tamamını burada bulabilirsiniz. Türkçeye çevrilen isimler arasında Tahmima Anam, Ned Beauman, Xiaolu Guo, Steven Hall, Helen Oyeyemi, Kamila Shamsie, Zadie Smith ve Adam Thirlwell var. Bu geceyle ve derginin bu sayısıyla ilgili daha ayrıntılı bilgileri fuar dönüşü paylaşacağız sizlerle.


İngilizler -di'li geçmiş zamanı neden bu kadar çok seviyor? Çünkü -di'li geçmiş zamanda İngiltere harikaydı ve Thatcher hala hayattaydı. Oysa bugün İngiltere boku yemiş durumda. Fuarda dijital yayıncılığa ve teknolojik gelişmelere ayrılan bölüm oldukça geniş. E-kitap ve e-okur markası Kobo, hem reklamları hem de etkinlikleriye dikkat çekiyor. İnternet devi Amazon, kitapçıdan ziyade yayıncı kimliğiyle ön planda Kindle Direct Publishing standında Bağımsız Yayıncılık sloganı göze batıyor. + Türkiye'de Ne Satar? Richard Mollet yönetiminde Emrah Özpirinçci, Erhan Erken, Aslıhan Dinç. + Çeviri Atölyeleri ve Çeviri Hareketleri Saliha Paker yönetiminde Ümit Yaşar Gözüm, Mell Kenne, Başak Ergil, Turan Parlak. + Türkçenin Şiirselliği Ataol Behramoğlu yönetiminde Bülent Ata, Ömer Erdem. + Kitap Editörleri Türk Edebiyatını Değerlendiriyor Cem Erciyes yönetiminde Faruk Şüyün, Turhan Günay, Filiz Aygündüz. + Türkiye'de Kitap ve Dijital Kitap Dağıtımcılığı ve Tedarik Zincirleri Lucy Huddlestone yönetiminde Kenan Kocatürk, İhsan Sönmez, Mehmet İnhan ve Muharrem Kaşıtoğlu. Gün içerisinde, Kalem Ajans'ın sahibi Nermin Mollaoğlu aracılığıyla, Ahmet Ümit'in Macar yayıncısı Egmont Hungary'den Sarolta Petrina'yla görüşme fırsatı yakaladık. Petrina, Bab-ı Esrar'ı Eylül 2013'te yayımlamayı umduklarını, yakın zaman içinde toplamda 4 Ümit kitap basmayı planladıklarını söyledi. Yayınevi, Ümit'le, yazarın eski yayıncısı Doğan aracılığıyla tanışmış. Aslen çocuk kitapları yayımlayan Egmont Hungary, 2010'da kurduğu yeni yayınevinde gerilim ve polisiye eserlere yer veriyor. Bugün Yayıncılar Birliği yetkililerine fuarın gidişatıyla ilgili düşüncelerini sorduk. Fuar hala devam etmekte olduğundan resmi bir yorum yapmak istemediler ama şu ana kadar genel olarak memnun olduklarını belirttiler. Benzer bir şekilde Domingo, Oğlak, Everest ve Sel yayınevlerinden yetkililer, heyecan verici bir gelişme olmadığını ama her şeyin yolunda gittiğini ve fuarda bulunmaktan mutlu olduklarını söylediler. Yabancı yazarların Türkçe haklarıyla ilgili bomba haberler varsa da şimdilik saklanıyor.


Bugün Londra Kitap Fuarı'nın son günüydü. Türkiye'nin odak ülke olduğu fuar seminerler, söyleşiler, kokteyller ve partilerle dolu dolu geçti. Birinci günün özetini buradan, ikinci günün özetini buradan görebilirsiniz. Şimdi sizlere son günden izlenimlerimizi ileteceğiz. Önümüzdeki günlerdeyse, daha uzun yer vermek istediğimiz yorum ve haberleri paylaşmayı umuyor2013-londra-kitap-fuari-2-gunuz. Dün akşam British Council'ın, bu sefer odak ülke Türkiye onuruna düzenlediği kokteyl vardı. Kokteylde Ece Temelkuran ve Bloomsbury yayınevinden Bill Swaison'la konuşma fırsatı yakaladık. Temelkuran konuşmalarındaki ilgiden memnun, fuarda bulunmaktan da mutlu olduğunu söyledi. Swaison'ın ise Türkçe edebiyatla ilgili heyecan verici haberlerini, dediğimiz gibi önümüzdeki günlerde paylaşacağız. 40 yaş sınırı, En İyi Genç İngiliz Romancı listesinin ilk hazırlandığı yıl, ilgiyi daha genç yazarlara çekebilmek için konulmuştu. Ama o günden bu yana listenin her hazırlanışında bu sınır tekrar tartışılıyor. Bu yıl benim en sevdiğim yazarlar arasında 41, 42, 43 yaşlarında olanlar vardı. John'dan kuralları değiştirip yaş sınırını yükseltmesini istedim. Örneğin en sevdiğim yazarlardan biri China Mieville. Allfrey bugün ayrıca, Türkiye'de Edebiyatın Geleceği başlıklı bir konuşmanın moderatörüydü. Konuşmacılar İnci Aral, Murat Gülsoy, Murat Menteş ve Ned Beauman'dan oluşuyordu. İnci Aral, Türkiye'de roman geleneğinin ancak yıla dayandığını, ama son yıllarda çok iyi romancılarla arayı kapatmakta olduğunu söyledi. Gülsoy internetin ilk yaygınlaştığı zamanki yayıncılık ve edebiyat beklentilerinin karşılanmadığına değindi. Menteş romanlarının Tarantino filmlerine benzetildiğini, oysa kendinin o kadar gösterişli olmadığını söyledi, ayrıca kendisine ilham verdikleri için Türkiye'ye gelen Rus kızlarına teşekkür etti. Beauman ise Twitter gibi sosyal medya platformlarında yazarla okur arasında kurulan ilişkiyi sağlıklı bulmadığını anlattı. Fuarın son gününde Domingo Yayınları'ndan Murat Arayıcı ile Oğlak Yayınları'ndan Senay Haznedaroğlu'nun yorumlarını aldık. Genel olarak gidişattan memnunlar ama daha ayrıntılı yanıtları önümüzdeki günlerde paylaşacağız! 2013 Londra Kitap Fuarı böylece sona ermiş bulunuyor. Özellikle Twitter üzerinden yürüttüğümüz yayından memnun kaldığınızı umuyoruz. Bu hafta içinde fuardan kalan haberleri, yorumları, fuarla ilgili genel gözlemlerimizi paylaşmaya devam edeceğiz.


Aldığımız en güzel haberlerden biri: Hasan Ali Toptaş'ın Heba ve Gölgesizler kitaplarının İngiltere ve Amerika'yı kapsayan İngilizce hakları, Bloomsbury tarafından alındı. Barbaros Altuğ'nun Twitter'da yaptığı duyuruya göre, Heba'nın çeviri hakları için 14 ülkedeki yayınevinden resmi olarak teklif gelmiş durumda. Bloomsbury'nin dünyadaki en büyük yayınevlerinden biri olmasının yanı sıra, İngilizce konuşulan ülkelerde çeviri edebiyatın zayıflığının, fuarda en sık tartışılan konulardan biri olduğu göz önünde bulundurulduğunda, bu gerçekten sevindirici bir haber. Çevirisini John Angliss'le birlikte Maureen Freely'nin yapacak olması, daha da güzel. Bir güzel, bir üzücü haberden sonra, yine heyecan verici bir duyurumuz var: Murathan Mungan, dün akşam SOAS'te gerçekleşen konuşmada, yeni bir roman yazmakta olduğunu bildirdi. Mungan, romanın Paranın Cinleri'nin devamı niteliğinde olacağını söyledi. Daha önce duyurmuştuk, yine de bu haber bölümüne almazsak olmaz: Granta dergisinin 10 yılda bir hazırladığı En İyi Genç İngiliz Romancılar sayısının dördüncüsü fuarın ilk gecesinde açıklandı. 20 yazarlık listenin tamamı burada, yazarlık maceraları ve eserleriyle ilgili ayrıntılı bilgiler ise haftaya Koltukname'de. Fuarda kimi Türk yayıncıların eleştirilerinden biri, Türk edebiyatı ve yayıncılığıyla ilgili konuşmalara, yabancıların hiç katılmamasıydı. Oysa bu, yalnızca Türkiye'nin ana standında bulunan seminer bölgesi için geçerli bir durum özel odalarda, PEN'in kafesinde, vb. gerçekleşen sohbetlerde birçok yerli-yabancı dinleyici vardı. Yerli yayıncıların gündemlerinden biri de, yakın zamanda gerçekleşen/gerçekleşmesi beklenen yazar transferleriydi. Ayşe Kulin'in Remzi'ye geçişinin gerekçeleri sorgulanırken, Orhan Pamuk'un Yapı Kredi Yayınları'na kesin olarak geçip geçmeyeceği tartışılıyordu. Yazarların eski yayıncılarından ne yazık ki bu konuda bir yorum alamadık. Dağıtımı fuar sırasında başladığından ve Türkçe eserlerin sergilendiği alanda bir kopyası bulunmadığından, Granta Türkiye'nin yayımlanıp yayımlanmadığı da merak konularından biriydi. Everest Yayınları ve Granta Türkiye'nin yayın yönetmeni Sırma Köksal'ın elindeki yegane kopya British Council partisinde elden ele dolaştı. Katılımcıların çoğu, yalnızca fuar görüşmelerine değil, Londra'da gezmeye de vakit ayırıyordu. Çok da iyi yapıyorlardı! Bize birden fazla yayıncının söylediği gibi: Londra her zaman Londra'dır.


Biz Londra'dan 2013 kitap fuarının haberlerini iletmekle meşgulken, 17 Nisan günü, geçtiğimiz hafta hayatını kaybeden İngiltere eski başbakanı Margaret Thatcher'ın cenazesi kaldırıldı. 80'lerin başında ABD'de başkanlık seçimini, Jimmy Carter'ı alt ederek cumhuriyetçi Ronald Reagen kazanırken, okyanusun diğer tarafında da Demir Leydi lakaplı Margaret Thatcher iktidara gelmişti. Her iki muhafazakar ve sert politikacı da, kapitalist dünyanın iki önder ülkesinde büyük uyumla çalışmışlar, Arjantin'den Lübnan'a dünyanın envai çeşit yerinde, çatışma ve hatta savaşın içinde olmaktan kaçınmamışlardı. ABD toplumunun ruh hali ve siyasi yapılanışı, eleştiri ve muhalefetin kolay dillenmesine imkan vermediğinden, Reagen'a yönelik yergiler pek rahatsız edici boyuta ulaşmamıştı. Ancak İngiltere'deki durum tam da böyle değildi. İngiltere toplumu, eleştiri ve farklı bakış açıları konusunda ABD'ye göre daha ılımlıydı ve her şeye rağmen 60'ların koyu muhafazakar yıllarına göre daha hoşgörülü bir İngiltere vardı. Müzik camiası da eleştiri oklarını iktidara yöneltmekten geri durmamıştı. Daha 1979'daki seçim galibiyetinin hemen ardından, punk grupları seslerini yükseltmişlerdi. 70'lerin meşhur punk gruplarından The Jam, İngiltere 45'lik listesinde bir numaraya yükselecek A Town Called Malice adlı parçasında Thatcher'ın uygulamakta olduğu sosyal politikaların sonuçlarından bahsetmekteydi. Bu parça geçtiğimiz yıl İngiltere'de yaşanan ayaklanmalar sırasında da gençlerin dillerinden düşmemişti. The Specials da, 1981 yılındaki Ghost Town adlı parçasında işsizlik, şiddet, amaçsızlık gibi, dönemin gençliğinin hislerini anlatmaktaydı. Bu parça da listelerde zirveye çıkmıştı. Ama İngiltere müzik piyasasında, ülkede uygulanan Thatcher politikalarına karşı ses çıkaran, sadece çılgın punklar ya da yeniyetme gençler değildi. Roger Waters'ın kadrosunda bulunduğu haliyle son Pink Floyd albümü The Final Cut, 1982'de kaydedilmişti. Albümün tamamı bir siyasi eleştiri olarak kabul edilebilirdi ancak Get Your Filthy Hands Off My Desert adlı parçada Thatcher'ın adı bizzat anılmaktaydı. The Fletcher Memorial Home adlı parçanın klibinde ise, aralarında Thather'ın da bulunduğu bir gurup dünya lideri görülmekteydi. Aynı günlerde Robert Wyatt da Shipbuilding adlı Elvis Costello parçasını söyleyerek tepkisini ortaya koymaktaydı. Tory'lerin 1983 yılındaki zaferinden sonra müzik sahnesi, sadece sol eğilimli eleştirel müzisyenlerce değil, Thatcherizm adı verilen akımın ürünü olarak görülen, renkli, eğlenceli ve zengin gençler, yani yeni romantikler tarafından da doldurulmaya başlamıştı. Culture Club, Duran Duran, Spandau Ballet gibi gruplar, spreyli saçları ve gösterişli kostümleriyle başka bir dünyadan gibiydiler. Karşı taraftaki Billy Bragg, Paul Weller, Jimmy Somerville gibileriyse, İşçi Partisi taraftarları olarak Red Wedge adlı bir siyasal-müzikal bir hareket başlatmış, 1987 seçimlerinde yeni bir Thatcher iktidarını engellemek üzere çalışmaya koyulmuşlardı. Ama İngiltere seçimini bir kez daha Thatcher'dan yana kullanmıştı. Elbette müzisyenlerden tepkiler ve eleştiriler bu dönemde de dinmedi. Blow Monkeys, She Was Only A Grocer's Daughter adlı parçasıyla, hiç de nazik olmayan ve ayrımcı bir dille topa girerken, The Smiths'i geride bırakan Morrissey, Margaret On The Guillotine gibi oldukça şiddet dolu bir parçayı ilk solo albümüne katmıştı. Bir siyasetçinin ölümünü dilemek, İngiltere'de pek de ayıplanan bir durum olmasa gerek, Elton John da, Mutlu Noeller Maggie Thatcher, bugünü kutluyoruz hep birlikte, çünkü bir gün daha yakınsın ölüme sözlerini içeren Merry Christmas Maggie Thatcher adlı parçayı kaydetmekten geri kalmamıştı. roger waters israil boykotu çağrısı yapacakmış. thatcher gitti ama waters nota vermeye devam ediyor, ayrıca da bilmeyen kaldıysa diye bir de sevincimden dolayı ekleyeyim, bu yaz istanbul'a geliyor!


Haftadan Kalanlar adlı bölümümüze hoş geldiniz. Adından da anlaşılabileceği üzere, bu köşede haftadan kalanları, okuyup da blog yazısına uzamayanları, bir tweet'e sığmayanları, bir arada daha mı güzel dururlar dediklerimizi sizlerle paylaşıyoruz. Koltukname bu hafta Londra Kitap Fuarı'nı Twitter üzerinden canlı olarak bildirdi. Ayrıca fuarın günlük özetlerine ve fotoğraflarına buradan ulaşabilirsiniz. 23 Nisan, Dünya Kitap Günü imiş. Kitaplarla arası olmayan tanıdıklarınıza kitap sevdirmek isterseniz, onlara ya Kolektif Kitap'ın Grafik Kanon'larından birini ya da Everest Yayınları'nın Açıklamalı Notlarıyla Sherlock Holmes, I. Cilt'ini hediye etmenizi öneririz. Doğan Medya Grubu'nun üyesi olan megastore D&R'ın, EBİ bünyesinde bulunan İdefix, Prefix, Hesapkitap ve SabitFikir'i satın aldığı kesinleşti. Yetkililer, daha önceki satış haberinin doğru olmadığını söylemiş, konuşmaların devam ettiğini belirtmişti. D&R, İdefix'i 11,5 milyon TL'ye almış bulunuyor. Türkiye'nin en popüler online kitapçısında ve en çok rağbet gören edebiyat dergilerinden birinde ne tür değişikliklerle karşılaşacağımızı bekleyip göreceğiz. Friends dizisi hayranlarına büyük müjde: Dizi, son bir sezon için geri dönüyor! Evet, yanlış duymadınız, son bir bölüm değil, tam bir sezon. Sezonun yayını 2014'te başlayacakmış, ancak özgün kadronun tamamının teklifi kabul edip etmediği henüz belirsiz. Ne yazık ki dizinin yapımcılarından Marta Kauffman haberi yalanlamış. Uyarılar için takipçilerimize teşekkür ederiz.


Yalnızlık ve can sıkıntısına odaklanmış Brainpickings. Biz ise daha çok kendini yalnız hissetmemek için başkalarıyla beraber olmak temasına takıldık. Türkçe edebiyatta aklımıza gelen ilk anı kitabı, Tezer Özlü'nün Yaşamın Ucuna Yolculuk'u ve oradaki sayısız aynı temalı kısımları. Küçük burjuva hayatın torba dolusu kalabalığından kaçan kadın, sırf yalnız hissetmemek için birileriyle olmayı reddeder. Günün birinde parasız pulsuz yollara düştü, otostop yaptı, pek tanımadığı bir oğlanın üçüncü bir elden alarak verdiği adreslerden yararlandı, orada burada bir süre kalıp sonra yoluna devam etti. Avrupa'yı gezdi dolaştı, derken ansızın bir kararla döndü, işe yarar bulduğu bir meslek dalının sınavlarına hazırlanmaya başladı, ancak bu mesleğe en son mesleği gözüyle de bakmak istemedi ama sınavları kazandı. Her fırsatta bir dostluğa, bir sevgiye, bir öneriye evet dedi ve bütün bunları da eğreti olarak, arkadan yine hayır demek üzere yaptı. Dünyayı işine son verilebilir, kendisini işine son verilebilir bir nesne gibi gördü hep. Kendisinin de kapana kısıldığını ancak şimdi anlıyor. Bilmem... Sanırım yalnız olmayı öğrenmeleri gerektiğini ve kendi başlarına mümkün olduğu kadar çok zaman geçirmek için uğraşmalarını söylemek isterim. Bugünün gençlerinin hatalarından biri gürültülü, bazen neredeyse agresif etkinliklerde bir araya gelmeye çalışmaları. Kendini yalnız hissetmemek için bu başkasıyla beraber olma arzusu bence çok talihsiz bir gösterge. Her insan çocukluktan itibaren kendiyle zaman geçirmeyi öğrenmeye ihtiyaç duyar. Yalnız olması gerekmez ama kendiyle kaldığında sıkılmamalıdır. Kendi kendine kaldıklarında sıkılan insanlar bana kendilerine verdikleri değer açısından bir tehlikenin içindeler gibi gelir.


Türklerin operayla tanışması, Batı ülkelerindeki elçilerin, Osmanlı sosyetesine Avrupa'da pek sevilen bu kültür aktivitesini ballandıra ballandıra anlatmasıyla olmuştu. Çok gecikmeden sarayda müzikli oyunlar gösterilmeye başlanmış, ancak Batılılaşma hedefinde müzik öncelikli bir alan olmamış, saray erkanı ve zengin ve eğitimli bürokratlardan başkası Batı müziğine ilgi duymamıştı. Nitekim, II. Mahmut tarafından paşalık unvanı verilen, ömrünü İstanbul'da tamamlayan ve mezarı Harbiye'de bulunan Guiseppe Donizetti dahi, Mızıka-yı Hümayun'u kurmaktan ve kraliyet için birkaç marş bestelemekten öteye gidip, halka Batı müziğini ulaştırmayı başaramamıştı. Cumhuriyet'in kuruluş yıllarında da müzik alanında topyekün bir Batılılaşma çabası olmamış, Batı'nın çoksesli teknikleriyle halk müziğinin yoğrulması gibi bir politika izlenmişti. Ancak 1930'ların ortasında devletin klasik Batı müziğine yönelik ilgisi artmış, yerli eserler üretilmeye, Batılı operalar da, tek perde şeklinde de olsa sahnelenmeye başlamıştı. Fakat Yemen'de genç bir subayken eline geçen, Fransızlardan kalma bir gramofon ve birkaç plakla senfonik müziğe tutkuyla bağlanmış olan İsmet İnönü'nün devlet başkanlığında işler biraz daha değişmişti. 1940'lara gelindiğinde, İsmet İnönü, opera sanatçılarına bizzat ilgi göstermiş, 1946'da dönemin Maliye Bakanı Nurullah Esat Sümer'e sadece opera için kullanılacak bir bina tahsis etmesini söylemişti. Devletin belini bükmekte olan kaynaksızlık, yeni bir bina inşaatına olanak vermiyordu. Bunun üzerine, Milli Şef'e hayır dememek üzere, 1935'te inşa edilmiş modern bir mimari örneği olan Sergievi'nin opera binası olarak düzenlenmesi fikri ortaya atıldı. Ancak binanın başmimarı Şevki Balmumcu, buna şiddetle karşı çıkmıştı. Bunun üzerine dönemin ünlü alman mimarı Paul Bonatz kolları sıvamış ve 2 Nisan 1948'te bina törenle açılmıştı. İlk gün icra edilen eserler, Cemal Reşit Rey, Ulvi Cemal Erkin, Necil Kazım Akses ve Ahmed Adnan Saygun'a aitti ve açılış günü prömiyerleri yapılmıştı. Daha önce yatak odasına giden yolda dinlenecek müzikler listelerinin adeta demirbaşı olarak tanıttığımız Marvin Gaye, 29 yıl önce, 1 Nisan 1984 tarihinde babası tarafından öldürüldü. Kendisine Motown'un Prensi unvanı kazandıracak çalışmalarıyla 60'larda adını duyurmaya başlayan Gaye, 70'lerdeki kayıtlarıyla R&B'nin ufkunu belirleyen bir isim haline gelmişti. Başarı ve parayla birlikte Gaye, ciddi bir kokainman bağımlısı da olmuştu. Aynı zamanda maliyeyle de başı beladaydı. 1980 yılında çıktığı Avrupa turnesinden Amerika Birleşik Devletleri'ne dönmeme kararı aldı. Zira biriken büyük vergi borcu sebebiyle hapis tehlikesi bulunuyordu. Motown'la arası da bozulan Gaye'in hayatı başaşağı gitmekteydi. 1981'e gelindiğinde, Gaye Belçika'ya taşınmıştı ve uyuşturucudan uzaklaşıp kendini dine vererek tekrar özgüvenini kazanmaya, müziğe geri dönmeye çabalıyordu. Kendini biraz toparlamış ve yeni bir albüm anlaşması bile yapmıştı. 1982'de kaydettiği yeni albümden çıkan ilk single Sexual Healing büyük sansasyon yaratmıştı. 1983 yılında müzik piyasasına Gaye damga vurmuştu. Sexual Healingle en iyi erkek vokal dalında Grammy kazanırken, Amerikan Müzik Ödülleri'nde de soul/R&B dalında ödülleri topladı. Bu arada ülkesindeki vergi sorunlarını da çözmüştü. Gaye için zor günler geride kalmış gibi görünüyordu. Tüm bunlara rağmen Gaye'in ruh hali pek sağlıklı değildi. Gaye, aynı adı taşıyan babasıyla hayatı boyunca iyi ilişkiler kuramamıştı. Bir vaiz olan ve kadın kıyafetleri giymekten hoşlanan babasıyla yıldızı barışmıyordu. 31 Mart 1984 gecesi çok düşkün olduğu annesi, babasıyla tartışırken araya girmiş, babasıyla aralarında sert bir atışma geçmişti. Gerginlik ertesi gün de fiziksel şiddet eylemleriyle devam etmiş, sonunda öğle saatleri yaklaşırken, babası oğlunun hediye ettiği silahla Gaye'i kurşun yağmuruna tutmuştu. Geçtiğimiz günlerde basına açıklama yapan Gaye'in kız kardeşi, ağabeyinin sağlıksız bir ruh hali olduğunu ve hep ölmeyi istediğini iddia etti. Ölümünden birkaç gün önce intihar girişimi olduğunu ve başaramadığını, babasına kendisini öldürtmek için büyük çaba sarfettiğini de sözlerine eklemişti. Neredeyse çeyrek asır önce, tüm zamanların en fenomen rock gruplarından Guns N' Roses, 1988 tarihli Appetite for Destruction adlı albümüyle ortalığı kasıp kavuruyordu. Albümdeki tüm parçalar büyük başarı yakalamıştı ama listelerde 1 numaraya oturan Sweet Child O' Mine adlı şarkı, adeta grubun resmi marşı gibiydi. Parça, grubun solisti Axl Rose'un 1986'dan beri birlikte yaşadığı kız arkadaşı Erin Everly için yazılmıştı. İkilinin oldukça fırtınalı bir birliktelikleri vardı ve gerçek bir rock yıldızı olmaya doğru tam gaz ilerleyen Axl'ın etrafı, baştan çıkarıcı kadınlarla doluydu. Erin Axl'ı evlenmeye ikna etmekte büyük güçlük çekiyordu ve son çareyi bir gece kendini öldürmekle tehdit etmekte bulmuştu. Bundan onu vazgeçirecek tek şey o gün evlenmeleriydi. Axl Rose bu tehditi her nasılsa ciddiye almıştı; bütün gece Las Vegas'a doğru arabayla yol alan çift, 28 Nisan 1990'da şipşak bir nikah kıyıvermişti. Ancak nikahta verilen sözler üç hafta sonra ununtulmuş, Axl Rose ümitsizce ayrılmak için avukatına başvurmuştu. Fakat pek tutarlı bir karakter olmayan Rose, hemen ardından bu fikirden bir süre için vazgeçmişti. Ayrılık, yıl sonunda gerçekleşti. 1991'in Ocak ayında evlilikleri, Las Vegas yasalarına uygun olarak boşanmaksızın noktalandığında, Erin, beklediği nafakayı elde edememişti. O hırsla üç yıl sonra Rose'dan şiddet gördüğü iddiasıyla büyük bir tazminat davası açtı. Benzer bir davayı aynı günlerde, Axl'ın bir sonraki sevgilisi Stephanie Seymour da açmıştı. 1970: Johnny Cash, Beyaz Saray'da başkan Richard Nixon'ın daveti üzerine sahne aldı ve manidar bir şekilde What Is Truth adlı parçayı çaldı. Nixon aslında Welfare Cadillac adlı parçayı çalmasını istemiş, ama Cash bunu reddetmişti. 2003: Jerry Lee Lewis, altıncı eşi Kerrie McCarver'dan boşandı. McCarver, Jerry Lee Lewis hayranları derneğinin başkanıydı. 2007: Yine bir ABD başkanı, yine bir olay. George W. Bush, Viyana'daki Imperial Otel'deki kral dairesinde kalmak istediğinde reddedildi. Oda, aynı günlerde Viyana'da turnede olan Rolling Stones üyesi Mick Jagger tarafından tutulmuştu. Jagger, kendisini arayıp odayı sayın başkana vermelerini rica eden otel görevlilerine küfür edip teklifi reddetmişti.


Pek sevdiğimiz io9 en belalı, en lanet, kendisine en sövdüren bilgisayarların bir listesini çıkarmış. On iki maddelik listelerinin robotları içermemesi özellikle dikkatimizi çekti. Robotlar da olsaydı bizim ilk adaylarımızdan biri kesinlikle geçtiğimiz sene gösterime giren Prometheus filmindeki Michael Fassbender'in sinir bozucu derecede iyi oynadığı David olurdu herhalde. Liste uzun, biz aralarında en kalpten sayıp sövdüklerimizi seçtik ve en sinir bozucu sahnelerini ekledik. David'i de ihmal etmedik. Hakikaten ses tonundan duraklamalarına ve filmin içindeki temel rolüne kadar HAL 9000 en akıllarda kalan bilgisayar olmalı. Unutanlar için filmden io9'unda bahsettiği sinir bozucu sessizlik ve arkasından gelen özür dilerim Dave repliğini aşağıya ekliyoruz. Terminatör serisindeki tüm kötülüğün anası Skynet'in terminatör modellerini metal iskelet olarak tasarlamış olması zevksiz bulmuş io9. Bizce parlak metal iskeletler tam da filmin havasına uyuyordu. Süpermen'i öldüremiyor ve savunmasız kadınları robota çeviriyor. Listeyi hazırlayanlar pek başarısız bulmuşlar. Bizce de ultimate lakabını pek hak etmiyor. Cerebro'yu baş belası değil pek de havalı bulduğumuzdan biz katılamadık bu maddeye. Siz ne dersiniz? Listeyi hazırlayanlar zaten Profesör X'i en baş belası bulduklarından bu bilgisayara başka bir mantıkla yaklaşmaktalar. Şeytani bir tohumla bir kadını hamile bırakmayı başaran Proteus'un sonra da kendini yok edip robot bebeği tek başına bırakmasını çok ahmakça bir hareket olarak yorumlamışlar. Bu yapay zeka programı, Ajan Mulder'a sadece fiziksel değil duygusal işkence de uyguluyor ve Scully'yi karate yaparken gösteriyor. Tam anlamıyla insan gibi düşünen bir baş belası. Acı yok etmek için acı çeken insanları, dolayısıyla tüm insanlığı yok eden bir baş belası! io9 en kötü yapay zeka programlarının Doctor Who'da geçtiğini belirtmiş; bu da onların en kötülerinden ve içinde dördüncü doktorun kişiliğini de barındırıyor.


Koltukname'nin kurucularından ve yazarlarından Sevillaportakalı'yla eşi, 26 Nisan gecesi, 9 aydır beklemekte oldukları kızlarına kavuştular. Koltukname ailesi şu an bir kutlama halinde olduğundan siteye kısa bir süreliğine ara vereceğiz. Önümüzdeki hafta görüşmek dileğiyle.


Amerika'nın yaşayan en önemli yazarlarından sayılan Harper Lee, en meşhur romanı, Bülbülü Öldürmek'in telif haklarıyla ilgili olarak temsilcisine dava açtı. 87 yaşındaki Lee, uzun süreli temsilcisi Eugene Winick hastalandıktan sonra, damadı Samuel Pinkus'un, yedi yıl önce, yazarın duyma ve görme yetilerinin zayıflamasından yararlanarak kitabın telif haklarını kendisine devrettirdiğini iddia ediyor. Lee'nin telif hakkını tekrar kendi üzerine alma çabalarının ve romanı e-kitaba dönüştürme tekliflerinin yok sayıldığı da dava konuları arasında. Yazar, kitabın telif hakkının kendisine iade edilmesini ve Pinkus'un 2007'den sonra kitaptan aldığı tüm komisyonları geri ödemesini talep ediyor. Telif hakları, Koltukname olarak önem verdiğimiz bir konu. Bloğumuzda da bu konuya olabildiğince çok değinmeye çalışıyoruz. En son Sir Arthur Conan Doyle'ın varislerinin, Holmes karakterinin telifiyle ilgili savurdukları tehditlere yer vermiştik. Bunun dışında yayıncılıkta telif haklarının genel olarak nasıl işlediklerini merak edenler, şu yazıyı inceleyebilirler.


İngiltere'nin en prestijli ödüllerinden Man Booker'ın, 2005'ten bu yana her iki yılda bir İngilizce yazan yahut kitapları İngilizceye çevrilmiş olan yazarlara verdiği Uluslararası Man Booker Ödülü'nü bu yıl Lydia Davis aldı. 60.000 sterlinlik ödülü kazanan Davis'in ona yakın öykü kitabı, bir tane de romanı bulunuyor. Davis yalnızca öyküleri değil, aynı zamanda çevirileriyle de tanınıyor. Başta Gustave Flaubert ve Marcel Proust'un romanları olmak üzere Fransızcadan İngilizceye çeviri yapan Davis, Fransız hükümeti tarafından çalışmaları için onur ödülüne layık görülmüştü. Yalnızca hayattaki yazarlara bir kere verilen Uluslararası Man Booker Ödülü'nün eski sahipleri İsmail Kadare, Chinua Achebe, Alice Munro ve Philip Roth. 2013 Man Booker Ödülü'nün aday adayları 23 Temmuz'da açıklanacak. Lydia Davis'in kitapları Türkçeye ne yazık ki hiç çevrilmedi. Belki bu ödül sayesinde yayınevlerinin dikkatini çekmeyi başarır. GÜNCELLEME (14 Aralık 2014): Davis'in son kitabı, Yapamam ve Yapmayacağım, Elif Bereketli çevirisiyle Encore Yayınları'ndan çıktı.


Calvin Cordazor Broadus Jr., dünyanın en tanınmış rap müzisyenlerinden biri. Geçtiğimiz günlerde New York'ta hatırı sayılır bir gazeteci kalabalığının karşısına geçerek, kendi hakkında mühim açıklamalarda bulundu. Önce, sahne adı olan Snoop Dogg'u artık kullanmayacağını, kendisine bu isimle hitap edilmemesini istediğini, bunun yerine Snoop Lion olarak anılacağını söyledi. Basın mensupları bu mühim haberi kaydederken, Boradus Jr., bundan böyle hip hop değil reggae tarzında müzik yapacağını sözlerine ekledi. Bu cümleleri daha bir ilgi çekti, ama asıl bombasını sona saklamıştı. Broadus Jr., eskiden olduğu kişinin öldüğünü, şu anda Bob Marley'nin reenkarne olmuş ruhunun vücudunda yaşamakta olduğunu açıkladı. Gazetecilerin 1981'de ölen Marley'nin ruhunun 32 yıldır nerelerde olduğuna dair imalı sorularını Snoop Lion duymazdan geldi. Marley'nin ruhu anlaşılan boş durmaktan sıkılmıştı ki, basın toplantısından sonraki üç hafta içinde 16 parçalık Reincarnated adlı albümü çıkarıvermişti. Ancak, söylenenler doğruysa, günde ortalama 80 kadar sigara kayıtlara yardım etmişti. Snoop Dogg'un bir çete üyesinden, Bob Marley'nin reenkarne haline doğru geçirdiği değişimi, kendine biçtiği karikatürize kişilik kapsamında değerlendirmek kaçınılmaz. Kendine uydurduğu hikayeleri ciddiye almak kolay olmadığı gibi, onu eleştirmek de pek mümkün olmuyor. Snoop ise, hip hop'tan reggae'ye, Amerika'dan Jamaika'ya, çetelerden barış taraftarlığına, sürekli yeni bir yol ve yeni bir pazar oluşturmayı başarıyor.