The Head Project'in yaratıcısı, kurucusu, editörü, yazarı, geliştiricisi yani kısaca her şeyi olan Headguy ile devam eden bir dizi yazışma sonrasında, Najla Alkuwari tarafından, bir süredir Katar'da misafiri olan manken kafası Jessica Green Day İstanbul'a gönderildi, Futuristika! mutfak ekibine ulaştırıldı. Pardon, arada ne kaçırdık? Ne diyorsunuz hiç anlamadık! Projeye ilgi duyanlar katılmak için Headguy ile bağlantıya geçiyorlar. Headguy'un kafasına yattığında da, onun yönlendirmesiyle kendilerine en yakın ülkede bir başka katılımcıda bulunan bir manken kafası adreslerine postalanıyor. Manken kafasını alan katılımcılar istedikleri şekillerde, istedikleri araçlarla manken kafasının misafirliği boyunca kayıt tutuyorlar ve bu çalışmaları The Head Project ile paylaşıyorlar. İşte Futuristika! mutfak ekibinin yaptığı başvuruya çok sevinen Headguy, o dönemde -en yakında- Katar'da bulunan manken kafasını, yani tam adıyla sevgili Jessica Green Day'i İstanbul'a yönlendirdi. Jessica şehre ilk geldiğinde oldukça yabancılık çekti açıkçası. Misafir olduğu Futuristika! ana merkez binasının pencereli bir köşesinde, günlerce miskin miskin oturup sokaktan akıp giden hayatı seyretti. Sokaktaki cinnet ile pek de iç açıcı olamayan bu vakitler, neyse ki bilumum kedi, köpek, martı, karga, kumru, serçe komşuluğunda şenlendi, neşelendi. Jessica'yı Futuristika! ekibinden ilk misafir eden Peri Kazancı oldu! Anadolu yakasından Avrupa yakasına çıktığı yolculukta Peri'nin merceğinde İstanbul'un o günlerdeki puslu havasını soludu Jessica... Yeşilköy bahçelerinde yuvarlandı, Galata'da ikindileri karşıladı. Döndüğünde yorgun ama mutluydu. Kısa bir süre dinlenen Jessica'nın yolu, bu sefer Futuristika! ekibinden Barış Safran ve bu projede asistanlığını yapan sevdiceği Müge Maria Işık ile kesişti. İkili, İstanbul-Bursa hattında, Jessica ile kısa film tadında günler geçirdiler. Diğer Futuristika! yazarlarının bir bölümü ve bir kısım Futuristika! sever ile geçen günlerin ardından şimdi Jessica bir sonraki durağı için adres beklemekte. Soğuk bir kış günü geldiği İstanbul'dan belli ki sıcak bir yaz gününde ayrılacak olan sevgili Jessica, yeni maceralarda buradaki kadar eğlenebilecek mi bilemiyoruz, fakat biz kendisiyle geçirdiğimiz süre içerisinde çokça eğlendik.


Futuristika, editörlüğünü Colophon 2009 Uluslararası Dergi Sempozyumu kuratörlerinden Andrew Losowsky'nin yaptığı We Make Magazines isimli yaratıcı rehber kitapta Türkiye kısmında yer aldı. Dergi kültürünü anlatan ve bağımsız yayıncılık çabalarının güzel örneklerini sergileyen kitapta oldukça başarılı dergi tasarımları da yer alıyor. Sıradışı tasarımlı dergiler ve konulara ilgi gösteren herkes için elzem bir çalışma. Dışarıda koskocaman, renkli bir dünya var! Bu vesileyle, Futuristika'nın ilk kısım görevini başarıyla yerine getirdiğini söyleyebiliriz... Yola çıkarken amaç, online yayıncılığın olanaklarını geliştirme çabasıydı. Arada maddi ve manevi sıkıntılar olsa da, orada olduğundan emin olduğumuz ve bizi güzel sözleriyle, küçük omuz vermelerle destekleyen tüm yazarlarımız, okurlarımız, fotoğraf sanatçılarımız, şairlerimiz, çizerlerimiz ve pek çok farklı şekilde Futuristika ailesinde yer bulan katılımcılarımız bilsinler ki, sadece keyifle sürdürebiliyoruz bu uğraşı. Şimdi, hem Futuristika'nın Türkçe sitesini yenilemek, hem İngilizce sitesini deneme aşamasından çıkarıp hayata geçirmek amacıyla, buradaki yayına kısa bir süre ara veriyoruz: Futuristika arşiv. Yakında, gerçekten yakında, yenilenmiş bir Futuristika ile karşınızda olmayı umuyoruz. Michael Bojkowski We Make Magazines kitabını inceliyor... 14:12 Viva Futuristika!


hangi film ya da sahneyle vecd haline geldiğini, hangi kitabın hangi cümlesiyle uzun düşüncelere daldığını, hangi sokağın hangi köşesinde kimseye anlatmak istemediği yanını gördüğünü, hangi çektiği ya da başkasının yakaladığı anın fotoğrafıyla gözlerine far tutulmuş gibi olduğunu, en çok neye gürültüyle güldüğünü, Uzun süreli bellek gerektiren bu soruların cevaplarını kendimce azaltıp, teke indirmeye çalıştım. Anne olduğumdan beri zaman, mekan algım değişmekte; anlık bellek herşeyin önüne geçmekte. - Sarı Gelin'i dinlerken elimde olmadan Sebat Apartmanı'nın kapısına gidiveriyorum, Kardeş Türküler'den dinliyor olmak başka bir an yaratıyor. Senenin sonuna doğru Mısır'dan gelen bir cd ve Mawawil grubunun Gypsy songs of Egypt'i aklımda kalmış. - 3 Maymun beynime kazındı, özellikle tren yoluna bakan mimarisinin tarifi zor, karşı, az sonra düşecekmiş gibi duran ama direngen binası ve çok tanıdık sakinleri ile. - Zen ve Motorsiklet Bakım Sanatı kitabını doğru zamanda ve yerde başlamış olmak iyi geldi. Onu takip eden ara ara okuduğum İnsan Yavrusunun Psikolojik Doğumu ve Arat'la okuduğumuz Pisi Kedi masalları, ama bu cümle nerden onu hatırlamıyorum: Söz sözsüzlüğün yerini tutan birşey değildir, tamamen başka birşeydir. - Birgün Moda'dan çıktık, Yoğurtçu parkına doğru inerken, taksi şoförü Bi dakka abla... diyerek sokağın köşesinde durdu, arabadan indi ve döneceğimiz sokağın ortasında kazılmış olan asfaltın kenarında duran kaldırım taşını aldı ve yolun ortasındaki deliğin içine yerleştirdi. Arabaya bindi ve bana Abla ya, o taşı ben getirdim parktan, baktım geçen akşam asfaltı kazıp bırakmışlar, yolun ortasında koca bir delik, ben de koydum taşı deliğe ki arabaların tekeri kaçmasın diye içine. Bak kimse bilmiyo, her seferinde geçerken taş kaymışsa eğer, yerine geri koyuyorum. dedi. - Bu sene -ne yazık ki çok geç keşfettiğim- Cinerama ile yatıp kalktım genelde. Onun haricinde bir garip punk-metal country'ci Johnny noCash var, Trailer Park of Terror'ün kapanış şarkısı olan My World ayrı bir leziz. 2009'da Futuristika'da röportajını görürüz umarım. - Gene bu sene izlediğim yeni sayılabilecek filmlerden en alamet-i harikası Sukiyaki Western Django. Sahne olarak ise The Forbidden Kingdom'da, kung fu filmlerinin kısa tarihçesi şeklinde geçen Jet Li Jackie Chan dövüş sahnesi. Tek kelime ile muhteşem. - - Kimseye söylemeyeceğinize söz verirseniz anlatırım. Sokak köşesinde değil de, bir gün Koçtaş'ın bir köşesinde bitki tohumu alırken buldum kendimi. Sonra onlar için hergün eve gider oldum, boş toprağı suladım da suladım. En sonunda demet sürüsüyle rokam oldu. Diğerlerinin hiçbiri tutmadı ama olsun. Şimdi baharı bekliyorum. - Bütün fotoğraflarda öyle oluyorum. Hayır, işin kötü tarafı, artık piyasaya sürülen bütün elektronik aletlerde de fotoğraf çekme özelliği var. Gözüme far taktırmış gibiyim anlayacağınız. - Bobiler. org'un her bir pikseline çok gülüyorum. Bu aralar favorim Davulcu Fetuş. Kaç dakika kitlenip izlediğimi hatırlamıyorum, sonra bayılmışım zaten. - Joy Division ile tanıştım. Bir iki günde bir, birer tablet alıyorum. - Control filminin sonlarına doğru olan Bu hep böyledir. Aşk gururu yok eder. Eskiden masum olan şey taraf değiştirir. Beynimin içinde bir bulut dolaşıyor. Her hareketimi gözleyen. Aşkın ne olduğuna dair anılarımsa çok derinlerde kaldı. sözlerinin biraz öncesi ve sonrası. - Kitap/cümle hatırlayamıyorum ama Milorad Paviç'in cümleleri beni hep heyecanlandırır. - Bu yıl Çanakkale / Şişe Bar 'a her gittiğimde kendimi tanıyamadım, tanıyamıyorum. - 2008 yılında hiç gürültüyle güldüğümü hatırlamıyorum. - Paralel dünyalarıma eski yeni keşif favori müzisyenlerimle geçtim bu yıl. Şarkı/albüm listesi oldukça uzun tutar, hemen aklıma gelen birkaç grup/kişi yazıyorum: Battles, New Model Army, Ana Never, Kafabindünya, Change of Plans, The Revolters, Do Make Say Think, Yndi Halda, Nekropsi, Luxus, Grails, Serj Tankian, Thurston Moore, Gogol Bordello, Moya, Gaserata, Patti Smith, The Devil's Anvil, Something about Reptiles, Magyar Posse, Shy Child, The Mars Volta, Explosions in the Sky, Aster, Mogwai, EF ve daha niceleri... Sorulmamış ama belirtmeden geçemeyeceğim, bu senenin en deli konseri Derdiyoklar İkilisi sayesinde oldu, kendilerine tekrar teşekkürler. Babylon'da karmakarışık duygularla geçen bir geceydi. Ara ara aklımda o geceden yüzler beliriyor, tedirgin oluyorum. - Filmlerden gelmiş geçmiş en iz bırakan sahneler listeme birkaç ekleme yaptım bu yıl seyrettiklerimle. Heath Ledger'in The Dark Knight'in açılış sahnesinde banka görevlisine I believe whatever doesn't kill you simply makes you stranger! dediği an'ı her düşündüğümde içimi buz gibi bir çoşku kaplıyor. Wes Anderson'ın muhteşem filmlerinden biri olan The Royal Tenenbaums'un afişine düşülen notu düşünerek gülümsüyorum her aklıma geldiğinde; Family isn't a word... It's a sentence. Alakasız gibi görünse de aslında... - Bu yıl, İlhan Berk ve Fazıl Hüznü Dağlarca'yı kaybetmek okuduğum kitaplardan haz almamı engelledi sanırım. Kütüphanemizde olan kitaplarını yeni okuyormuşcasına sık sık karıştırıyorum, olmayanları almayı erteliyorum. Aklımdan Berk ile yaptığım bir telefon konuşmasını, Dağlarca'nın bir kitabıma düştüğü notu ilk okuduğum an'ı yineleyip duruyorum. - Evden işe, işten eve yürüyüşlerimde kimseye anlatmak istemediğim yanımı gördüğüm zamanları fark ettiğimde sokak değiştiriyorum. Kimseye anlatamayacak kadar rahatsız eden bir yanım olduğunu kesinleştirip düzeltmediğim sürece de aynı sokaklardan geçmiyorum, bazen -inanın- çok yoruluyorum. - - Zaten gürültü ile güldüğüm için bu soruya bile gürültü ile gülebilirim :) En çok da evimde ve eşimle gülüyorum, hep bir tebessüm hali. Bazen işte çok sıkıldığımda Ekşi Sözlük'te çocuklarla girilen komik diyaloglar başlığını açıyorum yeni bir şey var mı acaba diye, baştan sona hepsini okumuşumdur sanırım. Sonra ben de ekleyeyim bir şeyler diye hevesleniyorum ama çocukların bir şekilde beni hep hüzünlendirdiğini fark ediyor vazgeçiyorum. - Bu sene açıkcası benim için Yasmin Levy yılı oldu. Locura, La Alegria, La Serena şarkıları ile paralel dünyaları açıp var olmayan yerlere bile gittim. Tabii Helldorado A Drinking Song vazgeçilmezdi. Ne var ki seneler geçse de değişmeyen Müzeyyen Senar ve Sezen Aksu klasikleri her zamanki gibi başucu şarkılarımdı. - Vicky Cristina Barcelona filminde Scarlett Johansson ile Penelope Cruz'un öpüştüğü sahnede basit bir erkek olarak derin bir ahh çektim :-) Woody Allen büyük üstad. Bir de The Dark Knight filminde Heath Ledger'in olduğu her sahne muhteşemdi. Anthony Hopkins'in Hannibal Lecter yorumundan beri beni kendine böyle çeken bir oyunculuk görmedim. Yıllar sonra DVD'sini bulduğum White Nights filminde Mikhail Baryshnikov ve Gregory Hines'ın dansları beni çocukluk günlerime götürdü. - Kitap değil ama Obama'nın seçimleri kazanmasının ardından Thomas Friedman'ın New York Times gazetesinde yazdığı paragraf epey düşündürdü beni. Bu yıl içinde okuduğum hiçbir cümle beni burada belirtilenler kadar düşündürmedi. - Bir sokak köşesinde değil ama bir çatı katında hayatımda görülmesini istemediğim yanımla yüzleştim. Bir de karlı bir havada, otel odasında, laptopun başındayken yıllardır kendimin bile bilmediği halimle göründüm. - - Canım ülkemde gülünecek olaylar o kadar çok ki. Mesela havale yapacağı kişiye ek olarak Hayrını göreme! mesajı ekletmek isteyen memleket teyzeme çok güldüm. Dünya Orgazm gününü kutlamak için gittiği arkadaşının yanına Dünya Organizma Günün kutlu olsun! diyen çaycımız beni kahkahalara boğdu. Tahminimce yeni çıkmaya başladığı kızı rock bara götürüp, benim burada ne işim var tarzı bakan mahalle ağabeyi de rakısının yanına beyaz peynir istediği anda kahkahalara neden olmuştu. - Bütün bunların yanında çocukları kullanıp onlara taş attıran ve sonra aynı çocuklara yıllarca hapis isteyen olaylar sinirlerimi tepeme çıkardı. Hataları yüzlerine vurulunca, tahditler savuran generaller ve her sokak başında nedense sadece erkekleri çevirip kimlik soran polisler can sıkmaya devam etti. - - - - - Müzik: Hediye Güven Cowboy Song, Hediye Güven Lament, Hediye Güven Suya Orak, Okkervil River Red, Shearwater There's A Mark Where You Were Breathing, Inner Myphilosophy, Bang Gang Inside, Frankie Goes to Hollywood The Power of Love, Grand Avenue She, All Angels Gone Unrelated, Cinerama Let's Pretend, Tindersticks Snowy In F# Minor, Lila Downs La Cumbia del Mole, Ayo And It's Supposed to Be Love, Rachael Yamagata Under My Skin, Cocorosie Terrible Angels, Tindersticks Travelling Light, Josh Ritter Girl In The War, camera obscura Books Written for Girls, The Czars Paint The Moon, Flowers From The Man Who Shot Your Cousin Lay Down Your Arms, Adele Tired, Soltero The Moment You Said Yes, Inara George Mistress, Feist Inside And Out, Soltero The Tongues You Have Tied, Ane Brun The Treehouse Song, Imogen Heap Goodnight and Go, Cenk Erdoğan Trio Sonbahar, The Divine Comedy A Lady of a Certain Age, The Divine Comedy Commuter Love, The Do On my shoulders, Rachael Yamagata Over And Over, Radio Tarifa Sin palabras, Detektivbyran E18, Soltero Communist Love Song, Great Lake Swimmers Your Rocky Spine, Sara Tavares One Love, My Brightest Diamond We Were Sparkling, Rachael Yamagata Elephants, Winter Took His Life Oh, The Czars Lullaby 6000, My Brightest Diamond Inside a Boy, Cibelle Green Grass, Mindshell Lung, Mindshell Nervous deep sea divers, Imogen Heap Come Here Boy, Balmorhea If You Only Knew The Rain, Rachael Yamagata Meet Me By The Water, Below The Sea We Waved Goodbye & Stared, John Lennon Oh Yoko!, Mad Season Long Gone Day, Imogen Heap Blanket, Tom Waits Alice, The Be Good Tanyas In Spite Of All The Damage - Madredeus- Ainda, Camel Mirage, Focus Hamburger Concerto, Jeff Buckley Morning Theft, Marillion Script For A Jester's Tear, Rag I Ryggen Spangaforsens Brus, Godspeed You! Black Emperor Moya, Alberto Iglesias Sinitaivas - - - O kadar çok müziğin içindeyiz ki böylesi sorular pek uygunsuz kaçıyor :) Post rock namına ne varsa dinledim. Her daim The Mars Volta, The Clash, New Model Army, Godspeed You! Black Emperor ve A Silver Mt Zion. Bunlar değişmezlerim. Bunun dışında The Bad Seeds'in yeni albümü, Dengue Fever, yeniden keşfettiğim Vic Chestnutt, Replikas'ın 2008 albümü Zerre, oradan buradan eski yeni tek tük şarkılar, Clinic, Wire yeni çalışmaları, Müslüm Gürses'ten Fark Yaraları, Kramp ve Dr Skull dinledim. Kendime göre bir takip sistemim var. Bir yandan son çıkan tüm indie-underground grupları takip ederken, bir yandan da zamanda eskiye dönüp tekrar tekrar eskileri dinliyorum. Bunların dışında, zaman zaman sokağımıza gelip mükemmel melodilerle yaşamımızı daha da güzelleştiren akordiyoncu karı kocaya, Kadıköy'de İnci Kundura karşısında tek başına gitar çalan arkadaşa ve Süreyya Operası yanında mükemmel bir ses ve müzisyenleriyle Kadıköy'ü güzelleştiren sokak-oda orkestrasına da teşekkür ederim. Khalkedon Sounds Futuristika @ Vimeo. - Filmlerde de aynı sistemi izliyorum. Ama İspanyol Rec ve İsveç Lat den ratte komma in'i umut veren yeni zombi ve vampir filmleri olarak selamlarım. Ayrıca Eray Mert'in kısa filmleriyle de kendimden geçtim. - Kitaplardan çok dergilerle haşır neşirim artık. Yine de İlhan Berk, Borges, Ece Ayhan ve Enis Batur'la dünya değiştirdim. Kitaptan bir cümle değil ama, aynı zamanda yukarıdaki soruya da cevap olması açısından, yıl boyunca nedenli nedensiz, Tabutta Röveşata filminden Ama arkadaşlar iyidir... repliği aklımda dolandı durdu. Bazen umut, bazen de feci hüzün verdi. - Bazen işten bulanıp, arka bahçeye ilerliyorum. Orada yağmur altında, evler, çocukluğumu hatırlatıyor. Sanırım ne yapacağıma hep o anlarda karar veriyorum. Tamamen bir içe dönme hali. - Fotoğraf bahsine girmesek. Futuristika nedeniyle birçok fotoğrafçıyla haşır neşir oluyoruz ama özellikle geriye dönüp tekrar tekrar bakmak istediğim fotoğrafçı Aaron Hobson. Bunun dışında Futuristika'da yer bulan her fotoğrafçı, zaten onların çalışmalarına hayran olduğumuz için burada yer alıyor. Ayrıca, İkinci Dünya Savaşı'nda gaz maskeleri takılmış hayvanların fotoğrafları ve Eski Doğu Bloğu ülkelerinin fotoğrafları ilgimi çekti. - Bunlar dışında, Futuristika sayesinde tanıdığımız tüm güzel insanlar nedeniyle garip bir mutluluk hissi de geliyor. - Bu sene özellikle Shshram Nazeri'nin Mevlana'nın eserlerini uyarlayarak yaptığı Passion of Roomi ile kanatlarımı açtım, anlatılmayacak kadar muhteşemdi. Sessiz karanlıklarımın yüzeyine çalınan bir tutam gül reçeli oldu; desem inanırsınız bilmekteyim. - Brokeback Mountain filmi'nin yaklaşık 10 sahnesi bahsettiğiniz o vecdi doğurdu içimde. Normalde eşcinsellikle ilgili eserlerden haz etmem ama sanat bu işte dedim, haz etmediğiniz şeyleri dahi estetiğe boyuyor, bu yaratıcılık yok mu bu yaratıcılık, sizi diktatörlere hayran, katillere aşık eder. - Hangi kitap? Tabi ki Masumiyet Müzesi. Korsanını aldığıma pişman edecek kadar muhteşem, Orhan Abi'nin sanatına şahsımı aşık edecek kadar muhteşemdi. Bir kitap okudum, ruhumun aşktan sorumlu kısmı kaşındı, Füsün'u alıp sokak sokak gezmek, kıyılarda köşelerde onunla gizli gizli öpüşmek istedim. - Ankara Karanfil sokakta sarhoş bir kız gördüm. Kalabalık bir sokakta, sanki kimse yokmuş gibi işemekteydi. Koskoca bir insan yığını da sanki karşılarındaki kıyameti geçiren bir gezegenmişçesine izliyor da izliyordu, ben de onlardandım. Bu kadar merak dedim, sağlıklı değil. O kızın çıplaklığında kendi dengesizliğimi gördüm, üzüldüm. Pis meraklı! dedim kendi kendime, sanki hiç işemedin. - Fotoğraf olmadı, sadece sisli Haliç'in görüntüsü çok hoşuma gitti. Herkes yağmurdan kaçarken ben sırılsıklam olma pahasına o görüntüye kandım, Ankara'yı özledim, -


hangi film ya da sahneyle vecd haline geldiğini, hangi kitabın hangi cümlesiyle uzun düşüncelere daldığını, hangi sokağın hangi köşesinde kimseye anlatmak istemediği yanını gördüğünü, hangi çektiği ya da başkasının yakaladığı anın fotoğrafıyla gözlerine far tutulmuş gibi olduğunu, en çok neye gürültüyle güldüğünü, - Musette'nin Datum albümünü sanırım 2009'un sonlarına doğru keşfettim ama 2010'da da sürdü etkileri. Duruma göre huzur verdiği de oluyor, uzaklara götürüp kaşım gözüm patlak halde geri gönderdiği de. Aynı şürekanın farklı bir biçimi var bir de Klarinettmusiken diye. Zaten bunlar akraba şirketi gibi bir şey galiba. Tona Serenad var bir de, neyse. Klarinettmusiken'in Slut pa filmen diye bir eseri var şurada. Duruma göre masal gibi gelebileceği gibi ölmeden mezara da koyabiliyor. Nabız şerbet durumunu iyice yoklayıp ona göre dinliyorum artık bunları. The Strokes'u keşfetmem açısından da iyi oldu 2010 yılı. The Strokes'u o kadar sevdim ki o güne kadar tanıştırmadıkları için kızdım arkadaşlarıma. Is This It, I'll Will Try Anything Once dolayısıyla You Onyl Live Once, Trying Your Luck, Automatic çok sevdiğim şarkıları oldu bu insanların. Zee Avi'nin kendi adını taşıyan albümü ilk zamanlar beni benden alsa da bir yerden sonra kabak tadı vermeye başladı. Yine de Bitter Heart, Just You and Me ve First of the Gang to Die coverını arada bir dinlerim. Ayrıca Teoman'ın Teo, Mor ve Ötesi'nin Gül Kendine, Sakin'in Hayat albümlerini ölene kadar dinleyebileceğime kanaat getirdim 2010 yılı içerisinde. Kamera kullanımı, mizansenleri ve karakterlerinin iç sesleri sebebiyle şiirselliğin benim için sinemadaki karşılığı olan Terrence Malick'in ilk filmi Badlands'de Kit ile Holly'nin bir geceyarısı arabanın farları önünde, fonda A Blossom Fell çalarken dans ettikleri sahne göz bebeklerimi büyütmüştür. Beni oradan oraya savurmuş, nah şuracığıma derin bir çentik atmıştır o sahne. DeUsynlige'nin sonlarına doğru Jan'ın, çocuğunun ölümüne neden olduğu Agnes ile arabada yan yana geldiği sahne hıçkırıklara boğmuştur beni. Aynı zamanda Le Concert'in kurgusunu harika bulduğum finali de epey zırlamama neden olmuştur. Scott Pilgrim vs. the World ise sadece 2010'da değil, hayatım boyunca izlediğim en eğlenceli filmlerden birisi oldu. Çizgi roman, çizgi film ve atari oyunlarının estetiğini güzelce filme yedirmesi, B filmlerden sitcomlara, Rambo'dan müzikallere kadar gönderme yaptığı ve anlatımını zenginleştirdiği pek çok şeyle oldukça keyifli iki saat geçirmeme neden oldu. L'illusionniste, Sylvain Chomet'nin tapılası ve el üstünde tutulması gereken bir sinemacı olduğunu hatırlattı. Wes Anderson ile geç de olsa tanışmama vesile olması sebebiyle Fantastic Mr. Fox, yazar olma heveslisi iki gencin başından geçenleri anlatırken edebiyatta bilinçakışı tekniğine denk gelen bir anlatım tutturması sebebiyle de Reprise ayıla bayıla izlediğim filmler oldular. - Siren Yayınları'nın insanlara sunduğu güzelliklerden olan Aşırı Gürültülü ve İnanılmaz Yakın, Her Şey Aydınlandı, Müthiş Dahiden Hazin Bir Eser, Ne Nedir, Gazze Blues, Tanrı Olmak İsteyen Otobüs Şoförü, Taşıdıkları Şeyler sıkıldıkça rastgele bir sayfalarını açıp tekrar tekrar okuduğum kitaplar oldular. Hele ki Etgar Keret, kendisiyle tanışma fırsatı bulmam sebebiyle de unutulmazlarım arasına girmiş oldu. Ferhat Uludere'nin Sonbaharda Sarhoş Bir Kasaba'sını genel olarak çok sevmekle birlikte Ajan Şaban'ın hikayesinin anlatıldığı bölümü inanılmaz beğendim. Yok sayılan bir karakterin kimlik arayışını oldukça sinematografik bir şekilde anlatması açısından çok ilgi çekici buldum. Hatta o kadar çok benimsedim ki ileride filmini çekmek istiyorum! Emrah Serbes'in Erken Kaybedenler'i de okumaktan büyük keyif aldığım kitaplardan oldu. - Kader'deki Bekir'in sanal versiyonu olabileceğimi düşünmeme neden olan rezalet şeyler yaptım. Of Mice and Men'deki Lennie'nin fiziksel değil de ruhsal açıdan zarar veren bir versiyonu haline büründüm 2010 yılı içerisinde, zaman zaman. - Sınıf arkadaşımın sakızı havaya doğru tükürüp yakalayabilmesi ve bunu bir yetenek olarak görüp Yetenek Sizsiniz Türkiye yarışmasının elemelerine katılması günlerce güldürmüştü beni. Ayrıca Umut Sarıkaya ve Cihan Ceylan'ın şimdi hatırlayamadığım birçok karikatürü uzunca bir süre neşe kaynağım olmuşlardır. - Nev'in yeni albümü sanat müziğinin 'has' olduğu yıllara götürdü beni... bazı şarkıların gerçekten eskimediğini düşündüm ve niye Kemal Sunal, Adile Naşit, Münir Özkul filmlerinin yeniden, bıkmadan seyredildiğini anladım, bir kez daha... - - - İstiklal caddesinin ortasında, hareketli bir saatte yüksek sesle şarkı söylerken, sesimin ne kadar kötü olduğunu fark ettim! - Haydarpaşa yanarken tesadüfen oradan geçiyordum ve fotoğrafını çektim. Sonra yolda yürürken gözümün önünden orada çekilmiş film görüntüleri geldi. Hepsi de hoştu; ama ben Haydarpaşa'yı öyle yanarken hatırlamak istemediğimden o fotoğrafı sildim. - Kemal Sunal'ın Çöpçüler Kralı filminde Şener şen'in arkasından üzerine kayıtlı süpürgesini kaldırıp küfrederken... Bazı insanlık halleri hiç değişmiyor! - Aslında benim için bu dünya paralel. Buna geçmek için de pek bir şey yapmıyorum. Hatta kaçıyorum, sonra bir gün kendimi bir yerde akbil basarken buluyorum. Tüm trajedilere olduğu gibi buna da ironiyle yaklaşıyorum. Kendi dünyama dönmek için kendi bestem olan İnsan mısın be hayvan adlı şarkıyı söylüyorum. Arada bir yerlerde Cramps, Beirut, Hawkwind falan çalıyor, kafam gidiyor. - Bir Woodstock belgeseli izliyor, bir yandan da kola içiyordum. Evet normal kola. Sonra bir an durup Aslında hepimiz Adem'le Havva olmak istedik dedim. Belgeseldeki sahne de şüphesiz etkileyiciydi ama ben en çok bilgisayar başında kola içerken bu lafı söylememe içerledim. Vay be dedim. - Bertrand Russell'in Aylaklığa Övgü kitabındaki cümlelerden. Şimdi burada yazmayayım Bertrand'a ayıp olmasın. - Bir otobüsün en arka koltuğunda bana fıstık veren teyzeden şüphelendiğim gün. Fıstığa bayıldığım için ilk bir avucu saniyeler içinde tükettim ama son fıstığı yutarken aklıma bir acaba geldi. Teyze elini poşete daldırıp bir avuç daha ikram ettiğinde Teşekkürler, zaten fıstığı pek sevmem dedim. Yıllar önce dolmuşta Tofita verdiğim bir kız vardı. Kız belki de bir tatlı krizinin ortasındaydı ama şekeri kabul etmemişti. Önce almış, sonra yemeğe korkup tek hamlede açılan çantasına atmıştı. Her şey yüzünden belliydi. İşte o yüz ifadesinin şu an benim aptal suratıma yerleşmiş olduğuna emindim. Fıstık kılığındaki lezzetli uyku hapları etkisini göstermiş olmalı ki, otobüsten indiğimde biraz başım bile dönüyordu. - Gözlerim far tutulmuş gibi pek çıkmıyor ama eski saç rengimdeyken çekilmiş ve unuttuğum bir fotoğrafımı aylar sonra gördüm. A ne güzel kız dedim bir an. Bu iyi geldi. - En son iki gün önce otobüste güldüm. Hava çok soğuktu ve otobüse atlamıştım. İlk ben binecektim ama iri kıyım bir kız bana omuz atıp birinciliği göğüsledi. Bu otobüs şoförü de tanrı olmak isteyenlerdendi galiba. Çünkü binmek için cebelleşenleri takmadan gaza basıyordu. Dengesizliğimden emin olan ben, akbil basarken diğer elimle de demire tutundum. O an bir sıcaklık hissettim elimde. Bu sıcaklığın aynı zamanda ıslaklık olduğunu anlamam uzun sürmedi. Dönüp baktığımda şoförün çayında kıpraşan parmaklarımı gördüm. Şoför ilginç bir kişilik olmalı ki, Çayımda parmaklar var! diye bir cümle kurdu. Bu sırada elimi çaydan çıkardım ve olanları idrak edip öküz gibi güldüm. Bu kahkaha tüm otobüs halkının dikkatini çekti ve hep birlikte gülmeye başladık. Şoför çayı içmeye devam etti mi hiç bilmiyorum. - Bat for lashes two suns albümü. ama oi va voi yesterday's mistake başka bir mucizedir. - - onun yaşadığı yerde yaşamak, onun gibi yaşamak değildi. bunu zannetmek için pek saf ve ancak benim kadar gafil olmak lazımdı. sabahattin ali/ kürk mantolu madonna. bir de yaşadıklarımız, öldürdüklerimizdir. oruç aruoba/ de ki işte. - her sokak başında, başka bir sokağın sonunda. - - pek çok sahneye, pek çok ana gülmüşümdür ki benim gülüşüm hep gürültülüdür. - Unkle amcalarla tanıştım ve çok sevdim. Fitçurinklerde baya başarılı albümleriyle beni coşturdularsa da bu yıl duyduğum en iyi düet Pj Harvey ve Radiohead u ve Morphinei keşfettim. Massive Attack`ı canlı izleyerek paralel dünyadan bu dünyaya teğetlendim. Ve Radiohead! Onları dinlemek bu dünyadan göçüp gurbet sancısı çekmemektir kesinlikle. - nın tavsiyesiyle izlediğim Mr Nobody ile şevklendiğimi ve bana yeni kapılar açtığını söylemezsem haksızlık olur. Inception ve yine aynı başrol adamı gün teyzesinin masum çocuğu Leonardo di kapyonun Shutter İsland`ı başarılıydı ve tabi ki Tony Gatlif filmlerini tekrarlamacalar. - - Çok gezen ve çok yollanan bir adam olduğumdan bir çok sokakta sırlar ve sırdaş arayan çıkmaz sokaklara denk geldim. Hepsi de ne kadar kalabalık olduğundan yakınıyordu. Hepsi de ne kadar görülmezden gelindiklerini anlatmaya çalışıyordu. - da) ucuz bir otelde internetin ne kadar kötü olduğunu hatırladım. Belki bu yazdığım bir kaç kblık yazı bile varmayacak ama varırsa yer yerinden oynamayacak da o yüzden sıkıntı yok. - Yav ben bu sene çok güldüm ama balık hafızam nedeniyle hiçbir şey hatırlamıyorum ama en çok da Twitter'da ve Umut Sarıkaya`ya gülmüşümdür. Bu soruları yanıtlamak dışında Noel amcanın kucağına oturmamış, özellikle çocukluğu içinde tutsak kalıp acaba bana bir hediye gelir mi lan diye düşünen herkesin ve bu uzun cümleyle bitirmeyi düşünen benim yeni bir yılı güzel geçmekle kalmasın süper ötesi geçsin. Bir dedektifin birden bire size dönüp Dün akşam neredeydiniz? diye sorduğu soruya seri bir şekilde cevap verebilirsiniz ancak böyle sorular karşısında kim olsa biraz duraklar. Ben de haliyle durakladım şimdi. Koca bir yıl ben yaptım sahi? Nasıl da geçti bütün bir yaz. -Bu yıl Taken by Trees ile tanıştım mesela. Her pazartesi işten eve dönünce ilk işim 'My Boys' şarkısını dinlemek oluyor. Romatizmaya da iyi gelir mi bilmiyorum ama strese birebir. Bu yıl tanıştığım en güzel parçalardan biri de Beck Record Club'e ait Velvet Underground & Nico 'un 'I'll Be Your Mirror' coverı oldu. God Is an Astronaut'u biliyordum ama çok güzel üç kardeşi daha varmış: Explosions In The Sky, This Will Destroy You, Godspeed You Black Emperor. Hepsini de sevdim. 'Adamlar zehir gibi valla' - Hiç düşünmeden 'Çoğunluk' diyorum. Filmde, Mertkan taksi şöforüne sarılıp ağladığında Çoğunluk'un aslında ne kadar yalnız olduğunu anladım. Bu yıl da 'The Royal Tenenbaum'u birkaç kez seyrettim. Önümüzdeki yıllarda bu alışkanlığımı devam ettirmeyi istiyorum. - Ingeborg Bachmann'ın 'Oyun Bitti' şiirini gidip gelip okuyorum. Galiba beni fena bir yerimden yakaladı. - Açıkçası pek gezen dolaşan biri değilimdir. Vaktimin çoğunu evde geçirdiğimden kimseye anlatmak istemediğim yanlarımı genelde evde, odamda görürüm. - Nikos Economopoulos'un aşağıda yer alan fotoğrafı gözlerime far tutmakla kalmayıp kalbime molotof kokteyli attı sanki. İlk kez bir fotoğrafa bakarken boğazım düğümlendi. Bu yıl gürültüyle güldüğüm bir olay pek olmadı. 2010 yılı nasıl geçti farkında bile değilim. Muhtemelen her yıl olduğu gibi önümüzdeki ocak ayında da form vb. doldururken yıl hanesine geçtiğimiz yılı yazacağım. Müzik, film, kitap, fotoğraf hatta bütün bir yıla ait anılar... hepsinden koparabildiğimi kopararak üzerlerinden geçtim, tam anlamıyla içine giremedim. Bi' de türlü sakarlıklar! Ayak burkmak, burun çatlatmak daha neler neler... Bir ev arkadaşım oldu, ismi Şarap. Mamasına meze diyorum ve en sevdiği oyuncağı ise şişe mantarı ama yüz karası şarap içmiyor. - Çok müzik, çok şarkı, çok suskunluk oldu. Hepsi Nico'nun oğlunun kısacık şarkısında özetlenebilir: Le Petit Chevalier - Filmleri hızla unuttuğum, bazı anları ise sık sıkı aklıma kazıdığım bir yıl oldu. - - Kadıköy'de biber gazı, taş ve sopa yağmuru altında Kurbağalı Dere'yi geçip parka yönelirken bir tersinden vecd hali yaşadım denebilir. - Toplumun ve devletlerin öldürdüklerinin fotoğraflarına uzun uzun bakmayı sürdürdüm. - - Florence + the Machine Between The Lungs - Jean-Luc Godard'ın Pierrot le fou filmi. Filmin bir sahnesinde Ferdinard, Marianne'e şöyle der: That is the basic problem... you're waiting for me... I'm not there... I arrive... I enter the room... that's when I really start to exist for you... But I existed before that... I had thoughts... I may have been suffering... So the problem is to show you alive, thinking of me and at the same time, to see me alive by virtue of that very fact. Değişik bir katarsis kafası. - Benim cevabım daha çok bu yıl ne okudun gibi olacak ama bunun sebebi tek bir cümle yazamamamdır. Bazen geri çekilmek gerekir, gözlerden düşmek, kapanmak, susmak. Dipten de derin bir yere vurur insan, ah bir delirsem de dinse der ama delirmek kolay değil. Bir imtiyazdır aklın yönetmediği dünya. Akla kendiliğinden karşı çıkmak, isyan etmek, onu hükümsüz kılmak kimsenin takdir etmediği bir imtiyazdır. Delilik sırf mümkün olduğu için irkiltir insanı. Mümkündür ve gündeliğin, normalin, olağanın, -ması gerekenin gelip tosladığı bir duvardır. Yaklaştığını geriletir, sersemletir, üzer. Ne lüzumsuz. - Bütün sokaklar aynı yere çıkıyor - Çok taze bir olay. Romanya'da IMF'nin desteklediği kemer sıkma politikasını protesto etmek isteyen bir televizyon çalışanı kendini parlamentonun balkonundan üzerinde Geleceğimizi öldürdünüz yazan bir tişörtle attı. Bu kare de beni mıhladı resmen olduğum yere. Bir de fotoğraf değil ama Wim Wenders'in Pina Bausch için yaptığı filmin trailer'ı: - mavi masa cevap veriyor: cevap yok.


G' ve 'Z' diye iki tane kahramanımız var deyip, mantıklı şeyler içeren mantıklı şeyler yazmayı o kadar çok isterdim ki anlatamam. Lakin hafiften de anlaşılmaya başlandığı gibi bu 'G ve Z' aslında 'geveze'yi geveze bir şekilde yazmış olmaktan, gevezelik edeceğimi daha baştan, daha başlıktan belli etmeye çalışmış olmaktan başka bir şey değil. O yüzden başlarken 'Uyarı: Okuyacağınız yazının edebi değeri yok denecek kadar azdır. Herhangi bir sosyal mesaj vermez, içermez. O yüzden isterseniz okumayın. Ya da okursanız herhangi bir yorumda bulunmayın. Ya da bulunursanız üstüme üstüme gelen cümleler kurmayın. Çünkü üstüme üstüme gelen cümleler içeren herhangi bir yorum karşısında, bu uyarıya yaslanıp, kalbilinizi kırabilme yetkimi hiç çekinmeden kullanabilirim' yazmak istedim ama yazmadım ama bir şekilde yazmış bulundum. ... indik. Ne diyorduk? Gevezelik. Trilyonlarca saçma şeyi, trilyonlarca farklı yoldan, trilyonlarca kez yazabilmek, yapabilmek, -ebilmek. Trilyonlarca TL'sine bahse girerim ki maharet değil. Çok rahat geldiği için yapıyorum belki. İçimden bir adam konuşuyor, dışımdan bir adam dinliyor, yazıyor. Arada duran daha mantıklı adamlar da var aslında bir konuşana, bir yazana dik dik bakıp 'cık cık' çeken ama çok da fazla karışmak istemiyorlar birbirlerinin işine. Daha ciddi oldukları zamanlar da var, farkındalar. Kendimi birkaç saçma kişiye bölecek kadar saçmalamaya başlamışsam eğer, Kontörcü Kadın'dan da bahsedebileceğim kıvama gelmişimdir sanırım. Telsim Ekstra Kolay Kart kullananlar bilirler; Kontörcü Kadın, o kontör yüklerken veya bakiye sorarken çıkıp da konuşan kadın. Telsimi arayıp o kadınla veya o kadar o kayıtları yaparken yanında bulunan herhangi biriyle konuşmak istiyorum diyeceğim ama korkuyorum. Olay benim anladığım gibi çıkmazsa rezil olurum. Çaktırmadan bilgi alabileceğin bir konu da değil ki yapasın. Psikolojik sorunlarım olduğunu düşünebileceğinizi umursamadan devam ediyorum ki konu şu: Kontörcü Kadın, biz Ekstra Kolay Kart kullanıcılarına psikolojik baskı yapıyor. Kalan kontör miktarı rakamlarını telaffuz ederken farklı tonlamalar kullanıyor. Mesela 75 ila 100 arası ve üstünü sizi beğenir, över, takdir eder, size asılır gibi söylüyor. Yani 'Vay be! 100 kontör ha? Nerelere takılıyorsun bakiyim sen?' der gibi 100 diyor. 50 ila 75 arasını ise kendini az biraz daha ağırdan satan, olursa olur, olmazsa olmaz bir eda, daha az veren bir havayla tonluyor ki o da en asgari gülen bir suratla birlikte '65 kontör ha? İyi, güzel' diye örneklendirilebilir. Komik olan ve komik olduğu kadar da insanı kadınlar üzerine daha etraflı düşünmeye zorlayan zamanlar ise daha az kontörünüz kaldığı zamanlar. 25 ila 50 arasındakilerde düz ve soğuk bir üslupla uyarıyor. 10 ila 25 arasındakilerde ise daha kayıtsız, daha uzak bir ton kullanıyor. Tek rakamlarınsa her biri birbirinden olay. En beğendiğim, güldüğüm ise 0. Aşağılık, ezik, basit, işe yaramaz ve benzeri sözcüklerin hepsini birden içerebilecek bir 'SIFIR!' sesi düşünün. Kaç sefer sırf o 'sıfır'ı duyabileyim diye birkaç kontörüm kalsa da fuzuliyen harcadım desem yalan söylerim. Bir şeyi çok merak ediyorum. Bunun kadar olmasa da, 'bu şeyi benim kadar çok merak eden biri daha var mı acaba' diye merak ettiğim bir şey daha var. Lütfen beni dışlamayın. İlle de dışlayasınız varsa bunu daha esprisi olan bir şekilde yapın. O zaman belki şu anki halet-i ruhaniyeme yanaşır ve belki yazıdan az biraz keyif alabilirsiniz. Buradan bakıldığında dışlanılacak bir durum da yok aslında. Şuraya şuradan, oraya da oradan bakıldığında olmadığı gibi. Demek istediğim, yüce beyin Einstein'ın dediğiyle ayni şey. Tek farkımız da benim geveleye geveleye demek istediğimi onun pat diye deyivermesi de değil tabi. 'Hiç kimse gördüğü kırmızıyla, duyduğu do notasının; bir başkasının gördüğüyle veya duyduğuyla aynı olduğunu söyleyemez. Bununla birlikte ortak değerler üzerinde hareket etmek mümkündür' demiş. Yani bin küsur yıldır söylenegelen 'bu dünya herkesindir ama herkesin de kendi içinde ayrı bir dünyası vardır' söyleminin bilimselcesi, Einsteincası. Adam neleri düşünmüş be arkadaş! E biz bir de sadece düşünmüş olduğunu bildiğimiz şeyleri biliyoruz. Ya konuşmadıkları, yazmadıkları, anlatmadıkları? Kim bilir? Keşke soyadı 'Bilir' olan Kadir diye ünlü bir adam olsaydı da şu iğrenç espriyi yapabilseydim. Gerçi Diş Hekimi Oya Bilir ve kocası Kaya var jinekolog olan ama yazsının sonunda çocuklara sesleneceğim, müstehcenden uzak olmalıyım. Almanya'da bir şehir ismi gibi durdu şu 'müstehcenden' de. ... başladım. Annesinin, babasının, abisinin, ablasının, dayısının, halasının, eniştesinin, amcasının ya da yaşı ondan büyük olan herhangi birinin yanından bu satırları okuyan, var ve çocuk olmuş kadar şanslı ama büyüyecek kadar da şanssız olacak olan, şimdiki çocuklara sesleniyorum: Ağabeyciğim! Ne uçacaksınız, ne örümcek olacaksınız, ne de başka bir şey. Çünkü ben anladım ki ne robotmuşum, ne hiçbir sorunu olmayan şirin, komünist bir adam, ne de başka bir şey. 'Aşık' olacaksınız 'Aşık'. Kendinizi bilirken, ne dediğinizi bilmez bir hale geleceksiniz. Bütün o garip çizgiler/filmler, sizi bu garip şeye hazırlamak için. Hazırlıklı olun, bekleyin, göreceksiniz, gününüzü. - Bu yazı axaxes takma adıyla gönderildi.


19. Yüzyıl modemizm tartışmaları içinde, yapılara dayalı kuramlar arasında bambaşka bir kulvara sapan Tarde; kendinden sonra gelecek eleştirel teorilere en fazla ilham vermiş ama adı pek fazla anılmamış özgün isimlerden biridir. Ekonomik Psikoloji, Tarde'ın mikro sosyoloji ve duygular sosyolojisine kapı açan en önemli metinlerinden biri olma özelliğini taşıyor. Gözden geçirilmiş bu yeni edisyon, Ulus Baker'in sunuş metniyle birlikte okurlara sunuluyor.


İncil'de yazılanın aksine, dünyanın döndüğünü ve güneşin evrenin merkezi olduğunu söylemişti Galileo Galilei. Dinine bağlı bir adam olmasına rağmen çalışmalarından dolayı kilise tarafından aforoz edilmiş, aşağılanmış ve engizisyon tarafından inkar etmeye zorlanmıştı. Kilisenin akidelerine sorgusuz sualsiz inanacağına, fikirlerinin batıl olduğuna, şüpheye düştüğüne pişman olduğuna ve bir daha hatalarını tekrarlamayacağına yemin etmesine rağmen dinsizlikle yaftalandı, kitapları yasaklandı. 330 sene sonra aklandı, kitaplarının ancak 1991 yılında basılmasına izin verildi. Tüm bunlara rağmen Galileo'nun parmağı isyankar bir şekilde dimdik gökyüzünü göstermekte, hala, günümüzde de! Öldüğünde dini geleneklere göre gömülmesine izin verilmeyen Galileo'nun bedeni, Roma'da Capella dei Santi Cosma e Damiano Tapınağı'nın mahzenine konmuştu. 1737'de, Toricelli'nin öğrencisi ve bir Galileo müridi olan matematikçi Vincenzo Viviani'nin Floransa'da Santa Croce Bazilikası'nda yaptırdığı mozoleye taşındı naaşı. Bu dönemde sağ orta parmağı Anton Francesco Gori tarafından gizlice çıkarılıp, bir şekilde Biblioteca Laurenziana'nın ünlü kütüphanecisi Angelo M. Bandini'nin eline geçti. O da sanki bir azize ait kutsal bir emanet gibi parmağı halka sergilemeye başladı. Altın işlemeli cam bir fanusa yerleştirilen parmak şu anda kapsamlı bir Galileo sergisinin görülebildiği Floransa Bilim Tarihi Müzesi'nde ikamet ediyor.


Vakit, öğleden sonra üç civarıydı. Birkaç ambient tarzında albümü çalma listeme koyup yatağıma uzanıp okumaya başladım. Yer yer sıkılsam da, kitabın sayfa sayısına göz atıyor, ne kadar kaldı diye bakıyordum. Heyecanlanmadığım yerleri hızlıca okuyor, merak ettiğim bölümlerde ağırlaşmaya başlıyor, bazen bir sigara arası verip, üzerine düşünüyordum. Son zamanlarda sıklıkla meydana gelen elektrik kesintilerinden biri olmuştu. Hava kararmadığı ve elektriğe ambient albümlerim dışında ihtiyacım kalmadığından, okumama kaldığım yerden, düzenimi bozmadan devam ettim. Arada ayağa kalkıp yazılanları düşünüyor, ufak esneme hareketleri yapıyordum. Kalem elimden eksik olmuyordu. Altını çizmek ne kadar yetersiz kalsa da, diğer okumalarım ve ileride alacağım kalıcı notlar için işaretlerimi belirliyordum. Okudukça inanılmaz bir dipsomani kendini gösterdi. Kitabı çabucak bitirmek istiyor, kafamdaki düşünceleri de netleştirmek istiyordum. Derken, elektrik geldi. Kendime ait okuma müziği saydığım albümlerden bir liste daha hazırladım. Sonra, insanların okurken büründüğü halleri düşündüm. Kimisi, kulağında kulaklıkla, müzik dinlerken okuyordu. Televizyon gürültüsü eşliğinde de okuyanlara şahit olmuştum. Bazıları da gürültü ve sert müzik çalıyor olmasına rağmen okuyabiliyordu. Sonra kendimi düşündüm; müzik olmadan okumak ilk tercihimdi. Dinlemek istersem de; vokalsiz, derin, sakin ve düşündürücü müzikleri seçiyordum. Yüksek sesle de değil, kısık bir ses eşliğinde okumaya çalışıyordum. Hatta, spotify'de okuma müzikleri adı altında bir liste yapmaya başladım geçenlerde. Okurken müzik dinlemek ya da dinlememekten yola çıkıp, bu sefer de insanların hangi müzik türlerini nerede ve nasıl dinliyor olduklarını düşünüyor olarak buldum kendimi. Spor salonlarında enerji veren müziklerle aşina olanlar geldi ilk aklıma; yürürken, işe giderken telefonunda müzik dinleyenleri hayal ettim ve canlandırdım kafamda... Ulaşım araçlarında insanlardan kopmak isteyenleri düşledim. Veya, sadece sosyal oldukları ortamlarda bildikleri ya da bilmedikleri müziklere ritim tutan insanları tezahür ettim. Bu konudan da yola çıkıp, okuduğum son kitaptan da etkilenerek, düşünceye yöneldim; belki de yol aldım. İşlerinde işlerini düşünüyorlardı. Eve gitmeye sabırsızlanıyorlardı. Evde yapılan aktiviteler de; yemek yemek ve televizyon karşısında düşünmeden yaşamak, sonrasında uyumaya çalışmak mıydı acaba; veya bu benim düşüncemden mi ibaretti? Her şeyin bir bağımlısı, hastası veya düşkünü vardı. Okuduğum kitap aracılığıyla öğrenmiş olduğum; 'bibliyofi'ler halen var mıydı, bilemem. Alkolikler ve dipsomanlar vb. vardı, hala da varlar. Benim aklıma müzik dinlemeden duramayan, müziksiz yapamayanlar için ne deniyordu, beynimin içindeki soru bundan ibaretti ve buna yormuştum bütün günümü. Sonra yine düşünce kavramına dönmüş buldum kendimi. Yine okumuş olduğum son kitaptan yola çıkarak bunları tartışıyordum içimde. Okuduğum kitap; Schopenhauer'ın otobiyografik bir çalışmasıydı. David E. Cartwright'ın yazdığı kalın kitap etkilemişti beni, filozof hakkında bilinmeyen gerçekleri görmüştüm. Bilinenleri de hatırlamış oldum. Bilmediğim ama uyguladığım bir kavramı daha öğreniş oldum kitap sayesinde... 'Peripatetik' yani gezerek, yürüyerek düşünmek eylemi. Yıllardır sıkça yaptığım ve her zaman bana artı puanlar getiren, fikirlerimi geliştiren bir durumdu. Yürürken, gezerken müzik dinlemeyi sevmiyordum ama; müzik benim için bir ibadet ötesi, kendi içsel ibadetimdi çünkü. Yıllar geçtikçe müziğin bendeki bu etkisi hiç azalmadı, aksine arttı. Hayatta en çok önem verdiğim şeylerden birisi samimiyettir. Samimiyetle yazar, samimi bir şekilde konuşur, derdimi anlattığımı düşünür, kasınmaktan kaçınmaya çalışırım. Rahatlık önemlidir benim için. Belki biraz zırvaladım diye bunu belirtmek istedim. Ben bunu kendime göre samimi buluyorum. Tarzımdan hoşlanmayanlar ve hoşlanmayacaklar elbette olacaktır. Kısa saçmalıklarımdan sonra Futuristika'daki ilk müzik paylaşımımı burada gerçekleştirmek istiyorum. Gamardah Fungus 2009'da, Ukrayna'da kurulan bir müzik grubu. Facebook sayfalarında kendi yaptıkları müzik için; drone ambient, dark jazz olarak nitelendirmişler. Grubun bu sefer bandcamp sayfasına baktığımızda, kendileri için, blues, sludge, jazz, ambient, dark jazz, doom, funeral doom, drone gibi kategorilere rastlamak mümkün. Haliyle, herkesin sevip dinleyebileceği, beğenebileceği bir müzik icra etmiyorlar. İçsel olana yönelik, karanlık, derin ve düşündürücü etkiye sahip grup, çok fazla bilinememekte. Drone, doom, dark jazz meraklılıarının kendilerini keşfetmesini de bekliyorlar diyebilirim. İleride bu müzik türü hakkında kapsamlı bir çalışma hazırlamayı düşünüyorum. Dark jazz ve doom jazz olayı nasıl gerçekleşti, nereden çıktı ve nasıl bu kadar popüler olabildi? Türün ilk örneklerinden Bohren und Der Club of Gore veya The Kilimanjaro Darkjazz Ensemble' a benzediklerini pek söylemem. Belki atmosfer açısından, dinleyiciyi hissettirdiği durumdan dolayı The Mount Fujı Doomjazz Corporation sevenler, bu grubu beğenebilir. Yer altı müzik piyasasında olmaları onlar için bence bir avantaj; çünkü, plak şirketlerine boyun eğmek zorunda değiller. İçlerinden gelen ve diledikleri müziği icra ediyorlar. Türk Dil Kurumuna göre eş anlamlı olmasına karşın, karamsar ve kötümser arasında kaldım grubun tarzını belirteyim derken; grubun müziği bence, kötümser değil, karamsar, melankolik ve karanlık bir karamsarlık bu bahsettiğim. 'Night Walk With Me', dinlerken hiç sıkmıyor. İlk başta bahsettiğim gibi; karamsar bir kitap elinizdeyken de dinleyebilirsiniz... Günün yorgunluğunu atıp bir sigara yakıp uzanırken de; hiçbir şey yapmayıp amaçsız boş düşüncelerde gezinirken de; kendi içinizdeki gerçek karanlığı yakalayıp, ışığı bulmayı çabalarken de rahatlıkla dinleyebilirsiniz. Futuristika'ya ve değerli okurlarına önce teşekkürler, sonra da bir merhaba demek istedim.


Sigara dumanının ve alkolün kokusunun geldiği barın içi de dışarısı gibi karanlık. Duvarlarda filler, develer, uçan halı gibi figürler var. Yer Almanya olduğu için akla Türkiye ve Ortadoğu'ya ait kesimin açtığı bir yer olabilme ihtimali geliyor. Biraz sonra çekilen halay bu fikrin doğruluğunu kanıtlıyor. Altı adam dans pistinin ortasında halay çekiyor. Diğer bir grup barın muhtelif yerlerinde birbirleriyle konuşuyor. Normal bar görünümünde olsa da esasında burası çoğunluğu Arap ve Türklerden oluşan gayler, lezbiyenler ve biseksüellerin buluştuğu bir yer. Kreuzberg kentinde SO36 kulübü. Burası çoğunluğu Arap ve Türklerden oluşan gayler, lezbiyenler ve biseksüellerin buluştuğu bir yer. Kreuzberg kentinde SO36 kulübü. Her ay bir gece eşcinseller için Gayhane gecesi düzenleniyor. Kendilerini gerçek azınlık olarak görüyor SO36'ya gelenler. Göçmen kültürü ile cinsel kimliklerinin kesişim kümesi haklı olduklarını gösteriyor. Barın ve gecenin fikri Fatma Suat'tan çıkmış. Fatma Ankara'da 43 yıl önce bir erkek olarak doğmuş. 1983'de Berlin'e gelmiş amacı terzi olmakmış. O dönem müziğe ilgisi olduğu için bir punk grubunda çalıyormuş. Fakat Ortadoğu ezgili müziklerle dans etmeyi sevdiğinden arkadaşlarına oryantal yapmayı öğretmeye başlamış. Beş yıl sonra da ilk dans okulunu açmış. Gayhane fikri bundan dokuz yıl sonra 1997'de hayat geçmiş. Şimdi Fatma gecenin en önemli kişisi. Beyaz türbanı, fileli eldiveni, makyajı ve takma tırnaklarıyla şovunu sergiliyor. Kendisi de azınlık olduklarını ve yaşadıkları zorlukları dile getiriyor. Berlin'de bulunduğu bir gün göçmen bir eşcinsel olduğu için dayak yemiş. Kulübün içindeki müşteriler her an tetikte çünkü aileleri durumu öğrendiğinde onları öldürmekten çekinmeyecektir. Bunu biliyorlar. Bazıları durumu kabullenmiş olsa bile kimisi de evlenince bu hayatı bırakacağını söylüyor.


Corregidora'daki Ursa kendi hikayesini kendi dilinde anlatır ve Eva da Eva's Man'de aynısını yapar. Dillerinin, herhangi birinin edebi dili olarak kullandığı her şeyi yapması ilgimi çekti o zaman. Ama bir konuşma yaptıktan sonra, bir profesör Ursa gibi konuşmadığıma şaşırdığını ifade etti. Kelime haznem onunki gibi değilmiş. Elbette bunun anlamı, en azından kabul edilebilir bir dil geleneği içinde daha açık olmamdı. Bu nedenle ve diğer şeyler nedeniyle bu kitaplardaki dil seçimleri hakkında başka yorumlar kendi sesimi diğer seslerimi ve bu kadınların sesleriyle nasıl ilişkili olduklarını merak ediyordum. Bu seslere güveniyorum, ancak her zaman siyah yazarlar için diğer yazarların yapabileceği gibi dil/ses oluşturamadıkları şüphesi vardır dilsel bir dünyayı diğer yazarların yapabileceği gibi icat edemezler birlerine göre. Örneğin, aynı profesörün Joan Didion veya Margaret Laurence'a dilsel hayal güçlerinin olanakları hakkında böyle bir yorum yaptığını hayal edemiyorum. Afro Amerikan Edebiyatında Sözlü Gelenek adlı bir kitap üzerinde çalışıyorum ve diğer şeylerin yanı sıra Afro Amerikalı yazarların Afro Amerikan sözlü geleneğinin unsurlarını kullanarak dil dünyalarını ve yapısal ve dramatik prosedürleri nasıl icat ettikleri hakkında konuşmaya çalışıyorum. Bunu anlatırken, üzerinde çalışmam gereken dil sorunları da var örneğin, tez sesinden kaçınmak ve yine de onu bilimsel bir çalışma haline getirmek çabası mevcut. Bu çalışmanın girişinde bahsettiğim gibi, Afro Amerikan sözlü gelenek i ile ilk bağlantılarım bilinçaltındaydı. İlk hikayelerimin sanki bir dinleyici ile konuşuluyormuş gibi birinci ağızdan yazıldığını ve onlara yazmak yerine insanlarla konuşma duygusunun benim için önemli olduğunu düşünmedim. Ancak Refah Kontrolü, Güvenlik Duygusu ve Dönüş: Bir Fantezi gibi ilk hikayeler sadece bu şekilde yazıldı karakterler hikaye anlatıcılarıydı. Bu, Afro Amerikan sözlü gelenekleri ve edebi biçimler arasındaki belirli bağlantılar, kasıtlı bir karar ve bilinçli bir çalışma haline gelene kadar Corregidora değildi. Ursa hikayesini anlatıyor ve hikayelerin içinde hikayeler var. Eva da kendi hikayesini anlatıyor. Ama Eva için biraz farklı bir durum var. Hikayesini Ursa ile aynı şekilde anlatmak istemiyor ve bu nedenle daha fazla parça, daha fazla zaman, hafıza ve hayal karmaşası var (çoğu okuyucu eleştirmen ikincisini fark etmedi aslında bir hikayeyi iki kez yeniden anlatıyoruz iki farklı karaktere uyguluyoruz: Hikayede sosyal gerçekliğin tarzında ve dilinde yazılmış olsa da, daha fazla psikolojik gerçekçilik olmayabileceğini önermek istedim. Ne kadar doğru söylüyor, ne kadar kasıtlı uydurma. Eva polislerle konuşmaz. İdeal olarak ve onu hayal ettiğim karakter o da psikiyatristle konuşmazdı. Ama romanı anlatmak için bunu ona yaptırmak zorundaydım. _ Caravan_ Kişiliğin ifşası diyor. Bu, çalışmanın kişiliği ve koşulları etkileyebilecek sosyal tarihsel manzarayı göz ardı etmek zorunda olduğu anlamına gelmez; Alice Walker'ın John O'Brien'ın_Black Writers ile yapılan röportajlarda ince bir şekilde söylediği gibi, insanların kendi hayallerini, hayallerini, ritüellerini ve efsanelerini görünmez hale getirmesi veya onları görünüşte önemsiz olarak arka plana çekmesi için tüm alanı kaplaması gerekmez. Tabii ki, bazı eleştirmenler muhtemelen daha doğrudan bir siyasi açıklama isteyeceklerdir. Doğrudan politik açıklamalardan hoşlanmam. Belki de bu yüzden ifadenin şiirini yazmıyorum. Karakteri ve dramatik durumları severim. Erken dönem yazarları baskıyla çok meşgul oldukları için suçlamıyorum. Aslında derslerimde o yazarlara çok dikkat ediyorum ve çağdaş siyahi yazarlarla ilişkileri hakkında konuşuyorum. Onları veya endişelerini görmezden gelmesem de, bu meşguliyetlerin, eserlerin karakterleri baskılanmış insanları kurgularını ortaya çıkarma yeteneği, bu karakterlerin karmaşıklığı ve hayal gücü açısından nasıl problemler verdiğini tartışıyorum. Bunu yaptıkları için, çağdaş yazarların bunu daha iyi yapamadıkları veya 'çağdaş ortamda' ve 'modern deneyimde' veya 'geçmişte' daha önce literatüre girmemiş bir baskı boyutunu keşfedemedikleri sürece....... . . Örneğin, yazar farklı bir şey söyleyemez veya Bayan Jane Pittman ve Margaret Walker'ın Jubilee'deki Otobiyografisinde Ernest Gaines tarafından henüz yapılmamış ve ince bir şekilde yapılmamış olan Afro Amerikan köle deneyiminin yeni bir boyutunu keşfedemezse. . . _ Bu bence bir tür ve Amerikan deneyiminin bir gerçeğidir; bununla ilgili henüz söylenmemiş gerçekler nelerdir? Yazar, Afro Amerikan edebiyat türüne henüz girmemiş bu zaman nesnelerini kullanarak ne hayal edebilir? Örneğin, Frederick Douglass, anlatısının kölelik karşıtı amaçları nedeniyle, Gaines ve Walker'ın kendi kişisel ilişkileri ve Afro Amerikan karakterinin karmaşıklığı üzerine odaklandığı şeyleri yapmakta özgür değildi; Gaines'in karakter ve olay yelpazesi. Gaines ve Walker, yeni yazarları onunla yeni şeyler yapmak veya konu ve/veya literatür için olasılıkların başka bir yerine daha fazlasını ekleyebileceklerini düşünüyorlarsa onu içermeyen seçimler yapmak için serbest bırakır. Kendi meşguliyetim kişiliğimle ve bazı işlerde psikolojik saplantılar ve baskılarla meşgulüm. Estetik, siyasi ve sosyal sorumluluklar arasındaki çatışma, Afro Amerikan edebiyat geleneğindeki ikilemleri içerdiği için beni ilgilendiriyor, ancak bir hikaye anlatırken bunun üzerinde durmuyorum. Karakterler üzerinde durmuştuk. Bunu, ana karakterin siyahi bir kadın sanatçı olması heykeltıraş ve üç sorumluluk arasındaki ilişkisi ana temalardan biridir. Ancak vardığı sonuç, açıklama yoluyla değil, çarpıcı bir şekilde yapılır. Bu sorunun dramatik olasılıklarını araştırır. Metinlerimde estetik, sosyal ve politik çıkarımları olan herhangi bir edebiyat çalışmasına benzer anlar vardır, ancak bunların beni sorumlu yazar yapacağını sanmıyorum, çünkü çelişkili ve ikircikli karakterle ilgileniyorum ve onları, karakterlerin kendilerinin bakış açıları olmasına rağmen, olaylara dahil olmadan bile, yargılamadan keşfetmeyi seviyorum. Yazılarımda kesinlikle Afro Amerikan ve Güney Siyahi Edebiyat Geleneğinden bahseden bazı yinelenen stiller ve temalar var. Tarih ve kişilik, orada ilgi alanları tarih ve kişilik arasındaki ilişki kişisel ve kolektif tarih kişiliğin motive edici bir gücü olarak tarih. Kitap üzerinde çalışırken, Brown'daki danışmanım ve öğretmenim Michael Harper bana bir soru sordu: Otobiyografi ve tarih arasındaki ilişki nedir? Böylece, bunun cevabının çoğu, o kitabı yazmanın yaratıcı sürecinin bir parçası haline geldi. Tarih, Ursa'nın kişiliğini ondan önceki kadınların tarihini çatışmalarını, hayal kırıklıklarını etkiler. Kendi hayatı açısından bu tarihi anlamlandırmak istiyor. Bu tarihe bağlı olmak istemez, ancak onu önemli olarak tanır; ve onu kendi karakterinin, kimliğinin ve mevcut tarihinin bir yönü olarak kabul eder. Ancak, bu kadınlar ve onların Corregidora hikayeleri tarafından geçmiş hakkında nasıl hissetmesi gerektiği anlatılmak istemiyor. Hikayesi onlarınkiyle bağlantılıdır, ancak aynı zamanda kendi seçimlerini ve hayal gücünü ve iradesini de ister ki bunların çoğu kendi şarkılarını söylemekten gelir. Seks bir metafor, evet. Kitaplarda seks kullanımına verilen olumsuz tepkileri anlayabiliyorum. Afro Amerikan edebiyatında bir konu ikilemi olarak ilgilendiğim bir şey. Bu konuda söylenebilecek çok şey var. Jean Toomer'ın Cane'indeki erotik hayal gücü üzerine bir makale üzerinde çalışıyorum. Bu konu Afro Amerikalı yazarlar hatta moreso kadınlar için bile sorunludur çünkü cinsellikle ilgili herhangi bir şey hakkında yazdığınızda, siyahlarla ilgili cinsel kalıp yargıları destekliyormuşsunuz gibi görünür. Şimdi cinsellikle uğraşan bir şey yazarken son derece çift bilinçliyim. Kendimi Taş Ejder'de bu tür sahnelerle uğraşmaya zorlamak zorunda kaldım_ çünkü oraya ait değillerdi, ancak grafik seks yoktu ve Eva'nın Adamı ve Corregidora'daki aynı tür sözcük dağarcığını kullanmıyorlar. Diğer kurguların çoğu cinsel sahneleri tamamen göz ardı ediyor veya boşluklara giriyorlar, ancak insanlar arasındaki, özellikle erkekler ve kadınlar arasındaki ilişkilere olan ilgimde ısrar ediyorum. Ayrıca, dramatik çatışmayı yapmak, aksiyonu karmaşıklaştırmak için bir düşmana ihtiyacım olduğu hikayelerin birkaçında esas olarak kurgusal buluşun kişisel ilişkiler veya benim siyah erkekler olarak düşündüğüm şekilde bir şey ima etmesi gerektiğini öne süren eleştiriler nedeniyle erkeği değil kadını seçtim. Yüzyılın başlarında beyaz bir kadın roman yazarı olan Kate Chopin, 1899 'da romanı Uyanış'ın aldığı düşmanca eleştiriler nedeniyle erotik hayal gücünü keşfetmeye cesaret ettiği için yazarlık kariyerinden vazgeçmek zorunda kaldı. Ancak kadınlarla erotizm iddiaları bir kendini suçlama eylemi ve bir kontrol etme eylemi olabilir oysa siyahi bir kadın için bu sadece başından beri ne düşündüklerini iddia etmek, doğrulamak ve onaylamak için görünmektedir; ve ne yazık ki Kate Chopin'in ve Mae West'inki gibi topluca değil, kişisel olarak atıfta bulunuyor, ancak ikilemleri o zaman sadece kişiseldi. Bu yüzden seks hakkında o zamanki gibi grafiksel olarak yazmak benim için çok zor. Biri modern/çağdaş edebiyat yazdığında, siyahi bir kadının, Chopin'in zamanında olmayan herhangi bir yazarla aynı şekilde erotizm hakkında yazabileceğini ve bu nedenle okuyucuların erotik bilincin bu ayrıntılarının ötesini başka anlamlara göre görebileceğini varsaymıştım. Aslında, modern okuyucuların artık bu tür keşiflerde olağandışı bir şey bulmadığını düşündüm. Ancak ve ama. Bu klişeleri destekliyormuş gibi görünme sorunu, ilk romanlarımda siyah adam olması sorununu karmaşıklaştırdığı için, konuyu bulandırdı en azından erken yayınlanmış romanlardı ve ben bu konuda ısrar etmeye devam ediyorum. İlk hikayelerimi anlatırken aynı şekilde düşünmediğim birçok konu ikilemi var. Örneğin, Birdcatcher'da belirli bir tür şiddeti yapmak için bir karaktere ihtiyacım vardı bu yüzden karakteri beyaz bir kadın yapmaya karar verdim çünkü belirli şekillerde klişe veya destekleyici klişeler olarak hareket eden herhangi bir siyah karakterin çok kolay bir şekilde kovulduğunu düşünüyorum. Siyah veya beyaz, bence aynı derecede karmaşıklığa sahip olurdu ancak siyahsa, boyutlar kadın tarafından yapılan korku nedeniyle gözden kaçar veya reddedilirdi. Tabii ki, siyah karakterler eserde merkezi ve önemli karakterler olarak kalır ve hepsi azizler değildir. Ama o beyaz kadın aynı zamanda hikayede yapılmasını istediğim ama burada tarif etmeyeceğim şeyi yapmak için de orada. Ancak kitabın kendisi burada tartıştığım sorunla ilgileniyor, çünkü siyahi kadın merkezi karakteri gibi beyaz kadın da bir sanatçıdır ancak yaptığı resimler çok erotik ve şiddet içeriyor ve siyahi kadın heykeltıraş bunu yapabildiği ve bunun için mahkum edilmediği için ona imreniyor. Aslında, beyaz kadın sanatçının çalışmasını eleştirenler, erotizmin ötesini daha derin temalar olarak adlandırılanlar olarak görürler. Siyah kadın heykeltıraş buna içerliyor. Kuş Kapanı adlı bir parça üzerinde çalışıyor leş yiyici nesnelerden yapılmış bir heykel, ancak yarım bıraktığı bir heykel. . . . İroni şu ki, aynı zamanda beyaz kadın sanatçının sözde sanatsal özgürlüğüne imreniyor ve düzyazıda benzer şeyler yapan siyahi bir kadın yazar arkadaşı var ama kendisi de o kadının yazılarına karşı küçümseme ve utanç hissediyor. Bunun ironisini ya da durumun hayal ettiğinden daha karmaşık olabileceğini asla kabul etmez; kendisi de eleştirmenler tarafından avante garde, kuşağının en iyisi ve hatta zamanının sesi olarak tanımlanan beyaz kadın sanatçıyı cesur, yenilikçi ve risk alan olarak görür. Kararsızlığında bile, beyaz kadın sanatçıyı tüm bu şeylere de yanaştırırken, siyahi kadın yazar arkadaşının düzyazıları da aynıdır onu kaba, kötü ve utanç verici olarak değerlendirir. Her iki kadınla da olan arkadaşlığı ikircikli bir şekilde devam ediyor. Kendimi bazı sorulardan uzaklaşmak isterken buluyorum. Sebebini bilmiyorum. Belki de olayları çok yakından analiz etmek istemiyorumdur. İlk romanlardaki erkek karakterlerin talihsiz olduğunu belirtmeliyim, cinsel tema gibi kalıp yargıları destekleyecek şeyler arayan bu toplumda. Bundan kurtulmak istiyorum. Olasıdır diye düşünüyordum. Aslında, o hikayeleri yazarken hikayeler hakkında çok fazla düşünmedim, sadece yazdım. Şimdi hikayeler hakkında daha fazla düşünüyorum ve onlar hakkında daha iyi konuşabilmek için kapsamlı notlar alıyorum. Yani onlar hakkında daha çok konuşabilirim çünkü onlar diğer insanların düşünmediği şekilde yazılmıştı. Ama aynı zamanda şu anda yazamadığım birçok hikayeyi yazabileceğim anlamına da geliyor ve sanırım diğer türlü de işe yarıyor. Şu an anlatabildiğim, o günlerde anlatamadığım hikayeler var. Başka bir Afro Amerikalı kadın yazar, yayıncılar tarafından incelenen bir romanı yeni tamamladı. Edebiyattaki erotik hayal gücü ve bu hayal gücünün bütünlüğü konusundaki ısrarı, benim ilk çalışmalarımdan daha özgürdür. Konunun tartışmalı olmasına ve birçok insanın eserin kendisine bakışının önüne geçeceğine rağmen, bu iyi bir yazıdır. Ve bir sürü soru olacak. Bazı erkek eleştirmenler bundan hoşlanmayacak, olumsuz olduğu için değil erkekler ama kadınların özellikle siyahi kadınların almaması gereken erotik hayal gücü ile ilgili bu tür riskleri seveceklerini sanmıyorum. Benim yaptığımdan çok daha fazlasını yapıyor, erotik hayal gücü. Kitabı bazı önemli soruları gündeme getiriyor, ancak okuyucuların 'seksi' göreceğini ve başka bir yerden gelirse kabul edecekleri şekilde diğer önemi kabul etmeyeceklerini düşünüyorum. Ayrıca teknik olarak sevdiğim bazı iyi/ilginç şeyler yapıyor, diğer modern yazarların yaptığı şeylerle rekabetçi olduğunu düşündüğüm, ancak öteki yüzünden gözden kaçırılacağını düşündüğüm şeyler. Sözlü anlatılar. Sözlü geleneğin güdüleri ama halk anlatıları değil. İçlerindeki efsaneler ve hayal güçleri açısından daha spesifik olanları incelemek. Ancak çalışmalarım genellikle sözlü hikaye anlatımı monologları hikayeler içindeki hikayeleri hayali karakterlerin ürettiklerinden başka bir şey olmayan belirli halk anlatılarını- içerir. Bir kitap var yeni bir roman Jaboti adında bir kadın var adı Brezilyalı düzenbaz kaplumbağadan geliyor. Ama o Amerikalı bir kadın ve çocuklara kaplumbağa hikayeleri anlatıyor, bu yüzden ona Kaplumbağa Kadın deniyor. Metinde adının kökeninden veya Brezilya halk anlatısı ile olan bağlantıdan bahsetmiyorum çünkü genellikle dışarı çıkıp okuyuculara ne yaptığımı söylemekten veya hikayenin arkasında daha fazlası olabileceğini öne sürmekten hoşlanmıyorum. Halk hikayeleri, Afro Amerikan ve diğer Üçüncü Dünya'dakiler gibi şeyler yapabilirim. Bu, okuyucuya daha fazla önermemek bir sorun olabilir. Hikayenin daha fazla seviyesi olduğunu bilmelerini isterim; ancak Avrupalı Amerikalı yazarların Proteon mitlerine bu şekilde atıfta bulunmaları kadar kolay değildir. Ancak bu Jaboti, Afrikalı ve Afro Amerikalı hileci dönüşüm masalları gibi, aynı zamanda bir protean figür ve aynı zamanda hikayede tematik ve mecazi olarak işlev görüyor. Özellikle Afro Amerikan, Afrikalı ve diğer Üçüncü Dünya halk anlatılarıyla ilgileniyorum. Bu anlatılar sihir ve dönüşümler/başkalaşımlar içeriyor. Bu tür bir hayal gücü, Avrupa'dakilere meydan okuyan veya onlara yaratıcı alternatifler sunan efsaneler. Ayrıca, zaman ve uzayın onlarda nasıl ele alındığını incelemekle ilgileniyorum.


Gayl Jones: Benim adım Gayl Jones ve ben bir yazarım. . . . Annemi, Lucille Jones'u öldürdünüz ve şimdi de kocamı öldürmeye çalışıyorsunuz. Boğazına iki bıçak dayalı ve eğer bir şey yapmaya kalkarsanız beni öldürmek zorunda kalacaksınız çünkü bütün ülkeyi yok etmeye çalışacağım. Onu tanıyorum, siz lanet polislerin içeri girmesine izin vermeden önce kendini öldürür. Evde hiç silahınız var mı? Hanımefendi, sizinle işbirliğine çalışıyorum. Annemi öldürdüğünüz gibi bizi de öldürmekten başka bir şey yapmaya çalışmıyorsunuz. Umarım annemin ruhu ve Afrikalı atalarımın ruhu sizi yok eder ve umarım annemin atalarının ve dünyanın dört bir yanındaki beyaz olmayan insanların ruhu Amerika'nın en aşağılık ve müstehcen yer olduğuna karar verir ve tüm Amerikalıları ortadan kaldırırlar. İnsanları aramaya başlasanız iyi olur. Başkan'ı arasan iyi olur. Vali'yi arasan iyi olur. Daha yeni Newsweek dergisindeydim, benim hakkımda tam sayfa bir makale vardı. Belediye Başkanı Pam Miller ile temasa geçsen iyi olur ve ona bunun bir kriz durumu olduğunu ve polisin Gayl Jones ve kocası Bob Jones'u öldüreceğini söylesen iyi olur. - Corregidora (1975) - Eva's Man (1976) - White Rat (1977) - Raveena (1986) - The Healing (1998) - Mosquito (1999) - Palmares (2021) - Song for Anninho (1981) - The Hermit-Woman (1983) - Xarque and Other Poems (1985) - Chile Woman (1974) - Liberating Voices: Oral Tradition in African American Literature (1991) 20 Şubat 1998 akşamı, ilk romanından 20 yıldan uzun bir süre sonra yeni kitabının bir şekilde yayınlanmasından bir haftadan kısa bir süre geçmişken, o zaman 48 yaşındaki Gayl Jones, yerel polis tarafından kelepçelendi ve Lexington'daki, evinden çıkarıldı. İki yatak odalı bungalovun içinde kocası kendi kendine aldığı bıçak yarasından kanlar içinde yatıyordu. Akşam 8:45'de SWAT ekibi geldi. Karı koca içeride barikat kurmuştu ve Jones 911 'i arıyordu. Polisin eve girmesi halinde kendisinin de intihar edeceğini söyledi ve daha sonra gazı açtıklarını bağırdı. Çiftin kendilerini boğmayı mı yoksa mahalleyi havaya uçurmayı mı planladıklarından SWAT üyeleri emin olamadı. Çevredeki sakinleri sokağın sonuna kadar tahliye ettikten sonra içeri girmeye karar verdiler. Beş kişilik giriş ekibinin iki üyesi, kapıdan üç metreden az bir mesafedeki kanepede yatan Jones'un üstüne kendilerini atmayı başardılar. Ama Higgins'e verilen iki polis ona zamanında ulaşamadı. Bıçaklardan birini boğazına öyle bir sapladı ki omurgasına saplandı. Odanın her yerine kan fışkırdı. 23 Kasım 1949'da Franklin ve Lucille Jones'un çocuğu olarak dünyaya gelen Gayl, Lexington'ın çalkantılı siyah mahallelerinden Speigle Heights'ta kapalı tuvaleti olmayan sıkışık ve harap bir evde büyüdü. Babası restoran aşçısı olarak geç saatlere kadar çalışırken, hevesli bir yazar olan annesi Gayl ve küçük kardeşi Franklin Jr. ile evde kaldı. Çoğu hafta sonu Lucille çocukları kasabanın dışındaki küçük bir çiftlikte yaşayan annesini ziyarete götürürdü. Büyükanne ve anne, Kentucky'deki kırsalda yaşayan siyahların sözlü geleneğini takip eder biçimde eski aile hikayelerini anlatırlardı. 60'ların ortalarında, Jones kardeşler siyahilerin lisesine gidecekti, ancak Lucille, Gayl ve kardeşinin akademik mükemmelliği ile bilinen beyazların okulu Henry Clay'e kaydolan bir avuç Afro Amerikalı arasına girmesini sağladı. Bazı öğretmenler onu dikkate alsa da, acı verici bir şekilde utangaç olan Gayl diğer öğrenciler için neredeyse görünmez gibiydi. Genellikle öğrencilerden uzak duran İspanyolca öğretmeni Anna Dodd, Gayl'e kitaplar ödünç verdi ve 20 'li ve 30' lu yıllarda Parisli göçmenlerin maceraları hakkında onunla sohbet etti. Connecticut Üniversitesi, o zamanlar küçük, elit bir kadın okuluydu, tamamen farklı bir dünyaydı. Jones oraya çalkantılı 60'lı yıllarda girdi, ancak diğer Afro Amerikalı öğrenciler daha fazla azınlık hakları ve tamamen siyahilere özel bir yurt için gösteri yaparken, o çevrede sessiz ve içine kapanık kaldı. Aynı zamanda, Afrika Amerikan edebiyatına daldı ve o zamanlar Michigan Üniversitesi'nden gelen saygın şair ve edebiyat tarihçisi Robert Hayden ile çalıştı. Okumaları, protestoların başkaları için olduğu kadar kendisini de tanımlamanın bir yolu gibi görünüyordu ve birinci sınıftan sonraki yaz üniversiteden eve döndüğünde eski İngilizce öğretmenine yeni bir projeden bahsetti. Aile geçmişine dayanan bir 'kuşak romanı' yazmaya başladığını söyledi. Brown'da Afro Amerikan tarihiyle ilgili derinleşmiş hislerini doğrulayacak arkadaşlarıyla sosyalleştiği için bastırılmış siyah bir öfke beklenmedik değildi. İlk kez kendisinden başkalarının bir yabancı olma duygularını ifade ettiğini duydu böylece Yine de sessiz kaldı ve öfkesini Corregidora kitabına aktardı. Michael Harper, Jones'un çalışmalarını o zaman Random House'da editör olan Toni Morrison'ın dikkatine sunduğunda Jones ile bir kitap sözleşmesi imzalandı. İlk romanının 1975'in ortalarında yayımlanmasıyla Jones, önemli, çok önemli bir yeni yazar olarak ilan edildi. John Updike 'güçlü bir hayati miras duygusuna, kanındaki tarihe sahip' dedi, James Baldwin ve Maya Angelou, 26 yaşındaki Afro Amerikalı yazarı, siyahi insanların hayatlarındaki cinsiyet, sınıf ve ırkın acımasız gerçeklerinin derinliklerini vurgulamış gerçek bir sanatçı diye selamladı. Jones'u tanıyan herkes şaşırdı. Kadının kendisi bu kadar dünyevi değilken, kitabındaki sert dilin, seks ve şiddetin kaynağı neydi? Ama bu, aslında, onun dehasıydı. Kentucky blues şarkıcısı Ursa Corregidora'nın anlatısında annesinin atalarının masallarını yeniden şekillendirmiş, karakterini çılgın bir kocanın şiddetince istismar edilmiş ve kısırlaştırılmış göstermişti. Corregidora'nın dediği gibi, Başlangıçta söylenen her şey başlangıcın kendisinden daha iyi söylenmelidir. Anne ve babasına adanmış roman, siyahi kadınların tanıklık etme, hikayelerini bir sonraki nesle aktarma ihtiyacının teyidiydi, eğer çocukları aracılığıyla değilse de, sanat yoluyla. 1947 'de Cleveland'da doğan Higgins, kendi ırkçılık ve aile acısı mirasını taşıyordu. Küçük yaşta annesi tarafından terk edildikten sonra, Sosyalist ve siyahi milliyetçiliğin destekçisi olan George Breitman'ınki de dahil olmak üzere, Detroit'teki akrabaları ve birkaç koruyucu aile tarafından yetiştirildi. Genç Afro Amerikalıların refahı için kendini adamış olan Breitman, Higgins'i kendisi ve karısının yanına taşınmaya davet etti. O zaman ergen olan Higgins, ilk kez kendi yatak odasının olduğunu söyledi. Higgins o sıralarda evlenmiş ve boşanmıştı. 1970'lerde Carolyn Ramsey ile birlikteydi. Ramsey, Genç siyah bir kadın olarak, tamamen düştüm, diyor. Benden başka herkes tarafından yanlış anlaşıldığını düşündüm. Hegel hakkındaki makalesi yayıncılar tarafından reddedilince ve Breitman'dan metin hakkında olumsuz yorum duyunca Higgins deliye döndü, Staten Island'daki daireye polis geldi. Polisler içeriye göz yaşartıcı gaz atınca Higgins intihar etmek için pencereden atladı ve altı kat aşağı düştü. Mucizevi bir şekilde hayatta kaldı ve psikiyatrik tedaviye gönderilecekken davası düştü ve 1975'te Ann Arbor'da tekrar ortaya çıktı. Orada, eski tanıdıklarına hayatta kalmasının ululuğunun ve hatta yeni Mesih olduğunun kanıtı olduğunu söyledi. Jones'un 80'lerin başında artık Marksist ve siyahi bir milliyetçi olmayan, ancak kapitalist rüyalarla ve mesihçi yobazlıkla bezeli bir adama aşık olduğnu düşünen birçok kişi vardı. Higgins, ipek takım elbiseler giyip pahalı arabalar sürmenin yanı sıra iki yatırım işletmesi açtı ve Jones'un ajansı oldu, bu da Toni Morrison'ın Jones'un editörlüğünden çekilmesine neden oldu. Yine de Jones hem akademik hem edebi kariyerinde ilerlemeye devam etti ve 1982 'de ödül aldı. Daha önce, Afro Amerikalı şairleri yayınlamasıyla bilinen küçük Detroit yayıncısı Lotus Press'in şairi, yayıncısı ve editörü Naomi Long Madgett ile temasa geçmişti. Madgett sonunda Jones'un üç koleksiyonunu kabul etti, bunlardan ilki Anninho için Şarkı idi, iki köleleşmiş sevgilinin Brezilya'nın kuzeydoğusuna kaçtığı, yayımlanmamış romanı Palmares in olay örgüsünün bir mısrasıydı. Jones'un tek isteği, kitap kapağında yazarın fotoğrafının görünmemesi ve satışlara yardımcı olmak için okumalar yapmamasıydı. İkili, 1980 'deki kısa bir toplantı dışında mektup veya telefonla iletişim kurdu. Ancak 1981 'de Song for Anninho ve 1983' te The Hermit Woman ın yayınlanmasından sonra, editör çiftin Ann Arbor'dan aniden kaçmasının ardından Jones'tan yaklaşık iki yıl boyunca neredeyse hiçbir şey duymadı. Sebep olan olay, Higgins'in Tanrı olduğunu ve AIDS'in bir tür ilahi ceza olduğunu iddia ederek ortalığı karıştırdığı bir eşcinsel hakları eylemiydi. Yürüyüşçülerden bir kadın, ona yumruk attı ve polis de saldırı şikayetinde bulunmayı reddetti; yürüyüşe elinde pompalı tüfekle geri döndü. O zaman ağır saldırı suçundan tutuklandı. Ne Jones ne de Higgins suçlamaları cevaplamak için mahkeme salonuna gelmedi. İki gün önce Jones üniversiteden istifa etmiş ve uzun süredir devam eden öfkesini dışa vurmuştu: Yalancı ırkçılığınızı reddediyorum ve Tanrı'ya sesleniyorum. Ne istiyorsan onu yap. Tanrı Bob'la, ben de onunlayım. Higgins gıyaben suçlu bulundu ve hakkında yakalama emri çıkarıldı. Onlar da kaçtılar. Jones ve Higgins Paris'te beş yıllık sürgünden sonra döndüler. Gayl'in annesi Lucille'in fiziksel ve zihinsel olarak kötüleşmesi, tutuklama emrinin yarattığı riske rağmen çiftin geri dönmesini sağladı. İlk olarak, 1983'te Jones'un babasının ölümünden sonra rahatsızlanan Lucille, haftada 200 aspirin ve ara sıra yediği yemekle hayatta kalıyordu. 440 Locust Bulvarı'na yerleştikten sonra Higgins, şehirdeki tüm sosyal hizmet kurumlarına mektup göndermeye başladı. Irk temasının altını çiziği tüm o mektuplardan sonra, sadece Lucille için temel yardım almakla almadı, aynı zamanda şehir yetkililerinden özür mektupları aldı. Lexington Şehir Birliği'nin başkanı Porter Peeples'ın geleneksel bir Güneyli siyahı olarak af dilemesi mesela. Peeples kendisine gelen metnin tuhaflığı nedeniyle yetkililere haber verdiğinde Higgins'in başını neredeyse belaya sokuyordu, ancak polisler herhangi bir şeye uyanmadı. Görünüşe göre Jones'a gönderilen metinler de gözden kaçtı; Hitler'e ve onun güçlü anti Semitizmi'ne yaptığı övgüler bile onun Higgins'e olan inancını sarsmadı. Çiftin bağlılığı güçlüydü. Her sabah 6:30 veya 7'de kahve ve kahvaltı için kafeye yürüyorlardı ve Jones, günde iki veya üç kez markete gidiyordu. Dışarıda görüldüğü birkaç kez, sessizce, adamın birkaç metre arkasından yürüyordu. Sıcak havalarda bile uzun kollu ve büyük kazaklar giyer, Müslüman bir kadın gibi başını ve yüzünü eşarplara sarardı. Mahalledeki çocuklar ona eşarplı kadın diyordu. Jones, aynı anda birkaç kitap üzerinde çalışıyordu neredeyse tamamlanmış olan The Healing ve Avrupa'da parça parça başladığı başka bir roman, Mosquito/Sivrisinek'. Bu onun her zamanki yöntemiydi: bir el yazması diğerine bağlanıyordu, kurgusu şiire yansıyordu, hikaye fikirleri araştırmalara yol açıyordu. Hatta Harvard University Press tarafından yayınlanan, modern Afrika-Amerikan edebiyatındaki sözlü geleneğin bir örneği olan Özgürleştirici Sesler adlı üçüncü kitabını bile bitirmişti. Her ne kadar 1992 'de Jones, Kentucky Üniversitesi'nde aşarılı bir şekilde halka açık bir şekilde okunması ve tartışılması için ortaya çıkmış olsa da, çift, çoğunlukla dünyadan gizlenmişti. Higgins, artan megalomanlığında maneviyatını yaymak için web siteleri oluşturuyordu ve 1996 'nın sonlarında Jones The Healingi tamamlamıştı ve neredeyse bir taslak halinde Sivrisinek ile bitirmişti. Her zamankinden profesyonel gözüken Jones, 1997 'nin başlarında, Boston merkezli küçük yayıncının 80' lerin ortalarında Random House'dan satın aldığı Corregidora ve Eva'nın Adamının karton kapak haklarını geri almak için Beacon Press ile iletişime geçti. Beacon'ın yönetmeni Helene Atwan'a göre romanlar tekrar basıma uygun nadide metinlerdi ve onları elinde tutmak için ek bir avans teklif etti. İlk başta Jones, bu kitapların basılmış tek yazılarının olmasını istemediğini, özellikle de siyahi erkekleri şiddet ve istismarcı olarak tasvir etmeleri nedeniyle o zaman hararetli bir edebiyat tartışmasının konusu olduğunu açıkladı. Atwan, Beacon'ın son yazısını yayınlayıp yayınlayamayacağını sorduğunda, Jones bu kez çok kararlı gözükmedi ve kısa süre sonra Atwan'a bir web sitesinden Şifa ve Sivrisinek el yazmalarını indirmesi için talimatlar verdi. E posta yoluyla yapılan sözleşme görüşmeleri sorunsuz geçti, ancak Atwan aslında konuştuğu kişinin Jones'un edebiyat ajanı olduğundan şüpheleniyordu, bu kişinin, Jones'un adını kullanıp yazışan Higgins'in birçok takma adından biri olduğundan şüphelendi. Higgins ise, tutuklama emrinden kaçan bir adama göre her zamankinden daha fazla risk alıyordu. Bob Jones adını kullanmasına rağmen, internet yayınlarında kimliğine dair ipuçları her yerde mevcuttu. Ve Lucille'e gırtlak kanseri teşhisi konmasıyla birlikte kayınvalidesinin tıbbi tedavisini kontrol altına almakla kalmayıp, bunu beyazlara karşı tam kapsamlı bir saldırı için bir fırsat olarak kullandığında, her şeye kadir mesih olduğuna daha da ikna oldu. Ocak ve Şubat 1997 'de Jones, Kentucky Üniversitesi'ndeki Markey Kanser Merkezi'nde annesine radyasyon tedavilerinde eşlik etti. 24 Şubat 1997 Pazartesi günü, Lucille'in iyice kilo kaybetmişken uzman doktor onu hastaneye yatırdı ve bir mide besleme tüpü takılmasını önerdi. Higgins prosedüre itiraz etti ve Lucille'in kafası çok karışık göründüğü için, hastane psikiyatrik bir değerlendirme istedi ve değerlendirme hastanın ailesi özellikle damadı tarafından uygunsuz bir şekilde manipüle edildiği sonucuna vardı. Ziyaretten men edilen Jones ve Higgins'e hastaneden ayrılmaları emredildi; bunu reddettiklerinde, hastane güvenliği çağrıldı ve Higgins'in daha fazla direnmesiyle polis geldi ve onu uygunsuz davranışla suçladı. Higgins ve Jones daha sonra ulusal basına Kaçırılmış/İSteği dışında alıkonuşmuş başlıklı eki olan bir e-posta gönderdi ve 3 Mart 1997 Pazartesi sabahı kopyalar üniversiteye, Federal, eyalet ve yerel kolluk kuvvetlerine ve Başkan Clinton, First Lady ve Başkan Yardımcısı Gore'a fakslandı. Ertesi gün Lucille eve gitmek istediğini belirtti ve yine doktorları karşı çıktı. Bunun yerine, Higgins ve Jones'un ameliyatı kabul ettiği Central Baptist Hastanesi'ne nakledildi. 13 Mart'ta evine gönderilen Lucille'in solunum problemleri arttı ve 20 Mart'ta öldü. Higgins'in sağlık merkezine karşı yürüttüğü kampanya o zaman yüksek vitese geçti. Jones dikkat çekmemeye çalışıyordu, ancak internette yayınlanan 10 sayfalık bir bildiride, Kentucky Üniversitesi Hastanesi'nce kaçırıldıktan bir hafta sonra Lucille'de 50 değişiklik olduğu yazıyordu. Metin, anne kız arasındaki yakınlığı şüphesiz Jones'un duygularını anlatıyordu, ancak düzmece metin onun değildi. Higgins'in kızgınlığı üniversiteye daha fazla faks, telefon görüşmesi ve postayla devam etti. Lexington'ın polis şefi Larry Walsh bile günde dört veya beş kez telefon alıyordu ve yazın başlarında giderek daha tehditkar bir ton fark etti. Eylül ayında Lexington polisine yazdığı bir mektupta, Seni beni ya öldürmeye ya adaleti sağlamaya zorlayacağıma yemin ediyorum yazıyordu. Yine de Higgins aslında bir suç işlemediği için kolluk kuvvetleri onu hiç kontrol etmemişti. Helene Atwan, neredeyse her gün aldığı e-postalardan, çiftin Lucille'in Lexington'ın beyazların olduğu tıbbi kuruluş tarafından öldürüldüğünden kesinlikle emin olduklarını fark etmişti. Yine de Atwan, Jones'un İyileştirme yi yayına hazırlamaya geldiğinde tamamen sakin ve üretken durduğunu söyledi. Roman 1997 yazında baskıya girdi ve Eylül ayında Jones ve Atwan, Sivrisinekin revizyonu üzerinde çalışmaya başladı. Jones her zamanki gibi hızla çalıştı ve taslağı bir ayda bitirdi. Ancak Higgins, kayınvalidesinin ölümü için adaleti sağlamaya yönelik sürdürdüğü kampanyada pek başarılı olmamıştı. Polis özellikle 20 Şubat 1998 'de Kentucky Üniversitesi'nin başkanı Charles T. Wethington Jr.'a yazdığı sisteminizdeki tüm boruları ve sistemleri kontrol edin mektubundan huylandı. Sonunda Newsweek makalesinden sonra Bob Jones'un Bob Higgins olduğunu anlayan polislerin onu yakalamak için artık yasal dayanakları vardı. SWAT ekibi evin etrafını sarınca Higgins kendini öldürmekle tehdit etti. Jones 911 'i aradı. Kayıtta sesi sertti, hızlıca konuşuyordu. Aslında, adamı kurtarmak için yapılabilecek hiçbir şey yoktu ve o akşam saatlerinde öldüğü açıklandı. Jones, 72 saatlik gözlem için devlet akıl hastanesine yatırıldı. Daha sonra yatışı 9 Mart'a kadar uzatıldı ve artık kendisi için bir tehlike olmadığı kabul edildi. Bu sırada Higgins sadece dört kişiyle birlikte gömüldü: iki gazeteci, Jones'un kuzeni Cynthia Gentry ve başka bir kadın. Jones bir merasim metni gönderdi.


Hasanpaşa Gazhanesi, Kadıköy ve çevresinin havagazı imtiyazının 1891 yılında 50 yıllığına Parisli mühendis C. George'a verilmesinin ardından 1892 yılında hizmete girdi. Çeşitli el değiştirmeler, millileştirme ve hükümet tarafından satınalınma hikayelerinin ardından 1957 yılında yenilendi ve tüm Anadolu Yakasının gaz ihtiyacını üretir oldu. İlerleyen yıllarda, havagazına talep olmayınca, 1993 yılında Gazhane faaliyetlerine son verildi. Son yıllarda, çeşitli kültür sanat faaliyetlerinde kullanılan Gazhane için restorasyon ihalesi de İBB'nin içinde bulunduğu karmaşık bir olaylar silsilesini barınıdırıyor. Koruma altına alınmış olsa da Gazhane'de granit kırms vs gibi çeşitli işlerin yaptırıldığı biliniyor. 2008 yılında, Kadıköy'ün kardeş kenti Berlin-Kreuzberg'den iki Alman punk sanatçının da yakınlarında kaldıkları hostelle varlığını keşfedip punk gruplarının çıkmasına aracılık ettikleri punk konserleri, belki de Türkiye'de halk ile punk'ın gerçek anlamda sıcak temasının gerçekleştiği ilk etkinlikti. Çevre halkının da katıldığı punk konserlerinde, bir aşk ve nefret ilişkisinin yarattığı kıvılcım aşikar. Çıkış yaptığı ülkelerde alt sınıfların politik sözü olan punk'ın Türkiye'de yeteri kadar zemin bulamamasının bir aynası olan bu olaya, kayıtlara geçsin diye yer vermek istedik. Aşağıdaki metinler, SBT fanzinin birinci ve ikinci sayısından çok az editlenerek aktarılıyor. Görseller ise burada ilk kez yer alıyor. Metinler ve görselleri temin eden Sezgin Şahin'e, görsellerin sahibi Taylan Alp Mühür'e ve Your kingdom is doomed grubundan Burak Burhan'a teşekkür ederiz. Gazhane, Hasanpaşa taraflarında, Universal Hospital'in tam karşısında kala, 1890 civarında hizmete girip, 1993'te işi bitirilen bir gaz fabrikası. Tabii şimdiki hali yıkık dökük bir fabrika ama tam squat tarzı bir yer. Odaları ve çatısı olmayan bir squat sayılır çünkü fabrika, içinde yaşamaya müsait değil. Mekana beş altı gündür gidip geldiğimizden dolayı ortamdaki gavur ellerden punk & crustie'lerle muhabbetimiz vardı, mekanı da benimsemiştik. İçeri girer girmez Kanadalı arkadaşları bulup biraz lafladık, daha sonra You Name It I Hate It çalmaya başladı. Sahne falan yoktu, sadece çalan grupları yağmurdan koruma amacıyla üstlerine bir branda açılmıştı, o kadar. Y. N. I. I. H. I. çalarken yerel halk davulun yan tarafında acayip, ilginç dans figürleri sergiliyorlardı. Sonra arkadaş ve ben pogo yapmaya başlayınca yerel halktan birisi zile çarptı ve W'nun kafası yarıldı, W tıpkı GG Allin gibi devam etti çalmaya, yarılan yere yara bandı yapıştırarak! Y. N. I. I. H. I. 10 dakika civarı çaldıktan sonra Circuits Made Flesh başladı. Screamo diyorlar sanırım bu olaya, melodileri falan başarılı, tutuyorum gayet. Onlar da iki şarkı çaldıktan sonra ecnebi kızlar ellerindeki alev toplarıyla dans edip bişeyler yapmaya başladılar. Benzin kokusundan ve alevden gözlerim yandığı için sırtımı döndüm ve bira içip muhabbete daldım. Bu ecnebi kızlar ateş gösterisine devam ederken Truth We Defend çalmaya başladı. Başlar başlamaz X isimli şahıs TRUTH WE DEFEND ALLAH SİKER diye bağırdı ve olaylar gelişti. Önce Fikirtepeli birkaç kişi, ateş şovu devam ederken hızlı, pis müzik çalmasının terbiyesizlik olduğundan bahsetti. Sonra X'in dediğini duydular ve TWD ikinci şarkısını yarıda kesti ve konseri bıraktı. Zaten devam etme olasılıkları da çok düşük görünüyordu. Fikirtepeli kalabalığın tepkisi şu yöndeydi: Abi allah bu ya, koskoca Allah, allah sikilir mi lan? QW: Anası değil, bacısı değil, ne kızıyo abi bu kadar? T: This is punk rock, it is supposed to be provacative! İstanbul'un son yıllarda yaşadığı en punk geceydi, sonradan aldığımız duyumlara göre bazı güvenlik görevlileri türkiyeli punklardan dayak yemiş. Biz de barikatlara işerken gecekondu tarafından taşa tutulduk. Kadıköy'deki Gazhane'yi bulmamız pek de kolay olmadı ama çabalarımıza değdiğini söyleyebilirim. Uluslararası bir kültür-sanat topluluğunun düzenlediği çeşitli etkinliklere bir süredir ev sahipliği yapmakta olan bu ilginç mekana üç tane yerel grubumuzun konserini izlemek için gelmiştik. Yani Truth We Defend, You Name It I Hate It ve Circuits Made Flesh. Truth We Defend'i daha önce elbette dinlemiştim, diğer iki grubun ise varlığından haberdar olmama rağmen onların henüz tadına bakamamıştım. Gazhane'nin fotoğraflarını bu Berlin çıkışlı kültür-sanat topluluğunun sitesinde görür görmez vurulmuştum. Batı ülkelerindeki squata dönüştürülen o yıkık dökük büyük binalara benziyordu. Böylesi bir ortamda hardcore/punk konseri izlemek güzel bir tecrübe olacaktı. Kadıköy'de vapurdan indik ve uzun bir yürüyüşten sonra Hasanpaşa'daki eski bir gaz fabrikası olan Gazhane'yi bulduk. Kapıdan içeri girer girmez içimizi büyük bir merak ve heyecan kapladı, çünkü mekan sahiden farklıydı ve akşamın karanlığı bunu daha da pekiştiriyordu. Fabrikanın yıkık dökük grotesk kalıntıları arasındaki yoldan yürüyüp, etrafımıza meraklı gözlerle bakıp, ortamı içimize sindirip ona adapte olmaya çalışırken sol taraftaki bir köşede dikilen punkları gördük. Aralarında tanıdıklarımız olduğu için o tarafa yöneldik ve onlarla sohbete daldık. Yurtdışındaki herhangi bir squatı görünüm ve insan tipolojisi olarak aratmayacak bu harabe bina köşesi küçük bir sahneye dönüştürülmüştü. Yabancı olduğunu anladığım ve sayıca kalabalık olan hardcore/crusty kişiler ise belli ki, buradaki toplulukla birlikteydiler. Derken, ortamı bir süre kokladıktan sonra biralarımızı almak için mekandan dışarı çıktık. Döndüğümüzde o köşedeki yerli, yabancı punk/hardcore/crusty insan topluluğunun sayısı artmıştı. T. W. D.'nin davulcusu Uğur ile konuştuğumda bas konusunda bir sorun yaşadıklarını ve üç grubun da basçı olmadan çıkacağını söyledi. Sonradan vokalin gitar amfisine bağlanacağını da görecektim. Ama bunların hiçbirinin önemi yoktu, çünkü öylesine punk bir ortam yaratılmıştı ve kitle de o kadar uygundu ki, güzel vakit geçireceğimden emindim. Kitle demişken, punkların arasında Gazhane'nin bulunduğu mahallenin sakinleri de vardı. Mahallelerinde üç haftadır süregelen bu çeşitli kültür-sanat etkinliklerini elbette merak etmiş ve gelip bir gözatmak istemişlerdi. Bu etkinliklerin böylesi gelir seviyesi düşük bir semtte düzenlenmesinin amacı bu insanları kültüre ve sanata teşvik etmektir herhalde diye düşündüm. Bizim yerel hardcore/punk grupları da etkinliklerin bir parçası olmak için buraya davet edilmişlerdi. Bir sürü punkın arasında halkı görmek hem garipti, hem de alışılmışın dışındaydı. Olsun yaw, onlar da hardcore un, punk ın ne olduğunu görürler işte... diye içimden geçirdim. Mekanı şöyle bir keşfetmek için biralarımız ellerimizde yürüyüşe çıktık. Gerçekten büyük bir alan üzerine kuruluydu ve her köşede irili ufaklı fabrika kalıntıları vardı. Yabancı topluluk ise mekana gayet iyi adapte olmuş gibi görünüyordu. Her köşeyi, her kalıntıyı çok iyi kullanmışlardı. Gezdik, gördük, beğendik, kafamızda bir sürü fikir uçuştu, ilham aldık. O malum punk köşeye döndüğümde kafam güzel olmuştu ve benim için çok özel olan bir grubun en sevdiğim albümünü çalıyorlardı. Rudimentary Peni/Death Church. Daha ne isteyebilirdim ki... İçmeye devam ettim. Yağmaya başlayan yağmur bir süreliğine bizi telaşlandırdı ama gereken önlemler alındıktan ve yağmur dindikten sonra artık herşey konser için hazırdı. İlk çıkan grup You Name It I Hate It oldu. Thrashpunk yapıyorlardı ve oldukça gazdı. Halk da punkların arasındaydı. Onlara şöyle bir baktım. Merak içindeydiler ve anlamaya çalışıyorlardı galiba, ama hafif hafif taşkınlıklar başlamıştı. Yine de, bu punk/hardcore/crusty topluluk sayıca üstündü.. Herhalde toplam yaklaşık yüz kişiydik. Kısa süre önce yağan yağmur, ekipman sorunları bir yana, gruplar için bulunmaz bir ortam diye düşündüm. Sonra sıra Circuits Made Flesh e geldi. Yeni bir screamo grup. Sanırım henüz basçıları yokmuş. Bana soundları gayet özgün gelmişti ki, çok kısa kestiler. Vokalistleri bitirdiğinde mikrofonu mahallenin delikanlılarından birine verdi ve o da arabesk bir şarkı söyledi. Ardından çıkacak T. W. D. den önce bir süre ara verildi ve yabancı kızların sergilediği ateş gösterisi izlendi. Bu arada Barış artık gitmeleri gerektiğini konserden sorumlu görünen crusty şahsiyete iletti ve aralarında bir konuşma geçti. Sanırım ekipmanları zamanında teslim etmeleri gerekiyordu. Sonrasında Barış ikna oldu ve ateş gösterisinin bitmesi beklendi. Gösteriyi izliyorduk ki, demin bahsettiğim crusty eleman bir anons yaptı ve T. W. D. konserinin başladığını ilan etti. T. W. D. çalmaya başladı, ama başlamasıyla bitmesi bir oldu, çünkü halk araya girdi. Gösteri bitmeden başladıkları için onlara çıkıştılar, derken yetkili bir Türk de onlara katıldı. Sonuçta konser yarım kaldı, mahallenin delikanlıları ve yetkili bir şahsiyet bir olup konseri bitirdiler. Ardından biz de olay mahallini terkettik ve her yönüyle ilginç bir tecrübe yaşamanın verdiği değişik duygularla eve döndük.


Paris'te, Didot sokağı'nın kaldırımlarına iki genç adam hızlı hızlı yürüyor o gün. Yol boyunca hiç konuşmuyorlar. Biraz sonra bir sundurmadan geçiyorlar beraber. İki taraflı ağaçlı yolları izleyerek bir binaya giriyorlar. Bir salona girip bir süre bekledikten sonra bir hemşirenin peşine takılıp bir odaya giriyor iki genç adam. Ziyaretine geldikleri hasta pencerenin sağ tarafında karyoladaki yatıyor. Başucunda tabelada adı yazıyor: Paul Verlaine. Başında bir başlık, üzerindeki gömlekte hastanenin adı yazıyor. Brousse Hastanesi. Paul Verlaine yattığı yerden doğrulup yatağındaki dergileri, gazetleri kaldırıp bir kenara koyuyor. Kalkıp eski o eski pantolonunu giyiyor sonra. Lekeli yeleğini giydikten sonra gene hastanenin verdiği robdöşambrı giyip ziyaretçilerle birlikte yürüyerek bahçeye çıkıyor. Üç adam bir saat boyunca sohbet ettikten sonra vedalaşıp ayrılıyor o gün. Paul Verlaine, Brousse Hastanesinden taburcu olduktan sonra Montmartre'de bir sokakta dolaşırken ziyaretine gelen o iki adamdan birine rastlıyor. Paul Verlaine'in kendisini tanımaması üzerine genç adam adını söyler; Andre Gide. Ayaküstü kısa bir süre sohbetten sonra Paul Verlaine, Bir kadeh bir şey ısmarla bana, deyince Andre Gide, küçük para cüzdanını çıkarır ve birkaç kuruşluk bütün servetini gösterir. Biraz önce kıyafetinin uygunsuz oluşundan dolayı oturduğu bistrodan atıldığını söyler sonra. Paul Verlaine ve Andre Gide bir kafeye girip sohbete orada devam ederler.


Avustralya Çin Vakfı'nın kurucusu Yashian Schauble'nin katkılarıyla gerçekleşecek Midnight Laughter / Geceyarısı Kahkahası sergisinin küratörlüğünü ArtReview dergisinin Asya editörü Aimee Lin üstleniyor. Farklı medyumlardan yapıt üreten Chen Wei, Hu Weiyi, Li Qing, Ling Jian, Miao Xiaochun, Shao Yinong & Mu Chen, Zheng Jiang MERKUR'deki çalışmaları 11 Kasim saat 18.00' de küratör Aimee Lin'in yapacağı açılışla birlikte 1 Aralık tarihine kadar izlenebilecek. Adres: Mim Kemal Oke Cad. Erenler Apt.


akında istanbul'a dönüyorum. Bugün Dr. Morgan'a gideceğim, ilaç vs. için görüşeceğim. İçim karışık düşüncelerle değil, bulanık. Yalnız, vaktim ve kafa gücüm olursa 'Eylembilim' ve 'Geleceği elinden alınan adam' adlı hikayelerimi bitirmek istiyorum. İkisinin de ana hatlarını bu deftere yazmıştım, ama yazacak kuvveti ve düşünme çabasını kendimde bulamıyorum. Belki bu deftere bazı ayrıntılar yazabilirsem bir yerden yürütmeye başlıyorum -başlayacağım- diyebilirim. Bu çaba bana çok anlamlı görünmüyorsa da bütün günümü aynı sonuçsuz düşüncelerle geçirmekten daha yararlı olabilir. Üstelik 'eylembilim'in belki Türkiye için -iyi yazılırsa- bir şeyler ifade etmesi mümkün olabilir. Tabii önce bana tamam gelmesi şartıyla. Artık kafamın bulanıklaştığını ve saçmaladığımı düşünsünler istemiyorum. 'Onlar' için bir şey yazmanın gerginliği değil bu; ama gene de -düşünme zorluğunun dışında- bir gerginlik duyuyorum bu nedenle. Biraz önce 'eylembilim'in son sayfasını da -yarım kalmıştı- bulamadım. Bu küçük evde kağıtların kaybolması olur şey değil. 36. sayfa cümlenin hatta kelimenin tam ortasında kesilip kalmış. Neyse bu hiç önemli değil. Bu deftere gerçekten bir şeyler not edebilirsem -Papi benden bir hafta on gün önce gidecek- kendi başıma hikayeyi biraz yoluna koyabilirim. Tabii bu güne kadar neler kurdum, ne kadarını gerçekleştirebildim ayrı mesele. Belki, bir iki kişinin dediği gibi ancak kendini ve aklına nasıl geliyorsa öyle yazan biriydim; ben de son zamanlarda buna gittikçe daha fazla inanıyorum. Oysa Mustafa İnan da başladığım bazı değişik şeyler vardı sanki. Ya da bazı şeyleri kendime göre anlatmayı deniyordum. Düşüncem geç gelişti, biraz geç başladım; biraz da erken bırakmak durumunda kalıyorum. Geleceğini kaybetmek yaşanan zamanı da boşlaştırıyor. Ne yapalım, henüz biraz da ayakta durma gücüm var; deneyelim, sonuç almaya çalışalım.


Futuristika! Gurme sayfalarında her dönemin sofrasına renk katacak ender tariflerin yanı sıra, geçmişten günümüze ya da günümüzden geleceğe ya da şimdiki zamandan şimdiye evet neyse garip yiyecekler, içecekler, eksantrik aletler, edevatlar, gözden kaçan haberler, kısaca mide ve mutfak kültürüyle ilgili ilginç pek çok konuya yer vereceğimizi belirtmiştik. Belirtmemiş de olabiliriz, olabilirim emin değilim, belirtmediysek de artık belirtmiş ya da belirtmemiş olmamamızın bir önemi yok, zira şimdi zaten belirtmiş oldum diyerek hemen 66 yıl öncesinde, 1943 yılında öngörülen geleceğin mutfağına davet ediyorum sizleri. Kadınlara cenneti vadeden bu mutfağın kayar kapaklarıyla lavabo, ocak ve otomatik yemek karıştırıcı üniteleri kapanıyor, böylece saklama-hazırlama-pişirme kutsal üçgeninde dönen mekan öğünler arasında farklı kullanım için işlevsel hale geliyordu. Buzdolabı camdan yapılmış, bugünün buzdolaplarından katbekat büyük ve bir buzdolabından çok, farklı çekmeceleri farklı derecelere ayarlanabilen bir soğuk odayı andırıyordu. Bir bölümü, sık tüketilen ve serin tutulması gereken yiyeceklerin saklanmasını sağlayarak, yemek odasına kadar uzanıyordu. Mangal kültürünü de ihmal etmeyen Geleceğin Mutfağında ısıya dayanıklı kayar cam kapaklı fırınlarda, evin hanımı fırının kapağını dahi açmadan, eşi ve çoçuklarına, dönen şiş mekanizmasıyla her tarafı eşit pişmiş et sunabiliyordu. Ayrıca ankastre eşyalar istenirse yerlerinden çıkarılabiliyor, tencereden servis tabağına aktarma yapmadan sofrada kullanılabiliyordu. Mutfağın mükemmel tasarımıyla oturarak yemek pişirebilen evin hanımı için kayar dolap kapaklarıyla açık dolap kapısının hain ve sivri köşesine kafa atma ihtimali de sıfıra indiriliyordu.


Y ine bir 'basılı kitaplar e-kitapları döver' yazısı daha gördüm ve artık bu konuda bir şeyler yazmaya karar verdim. Her ne kadar basılı kitapları da seviyor ve okumaktan büyük bir zevk alıyor olsam da bu nostalji sevdalılarının komik ve saldırgan yazılarından bıkmaya başladım. Bir gazetenin edebiyat ve yayıncılık üzerine hazırlanmış köşesinde böyle hit toplamak için yazılmış ve tamamen dayanaksız bir yazı görmek insanı elbette hayal kırıklığına uğratıyor. Benim gibi bu konularda gerçekten olan bitenleri takip etmek ve doyurucu yorumlar okumak isteyenlerle dalga geçiyorlarmış gibi hissediyorum. İşin kötüsü, bu durum bir salgına dönüşmeye başladı. Edebiyat ve yayıncılık üzerine yoğunlaşan birçok yerde bu tarz içi boş ve tamamen tıklanma sayısını arttırmak üzerine hazırlanmış içerik bulmak mümkün. Tüm bunlar olurken elbette bu konularda güncel haberleri ve tartışmaları Türkçe olarak takip etmek imkansızlaşıyor. Bu konuyu daha detaylı bir şekilde, başka bir yazıda tartışacağım için şimdilik atlıyorum. E-kitaplara karşı gelişen bu tepkinin altında aslında daha büyük bir sorun yatıyor. Bu sorun sadece yayıncılık dünyasında değil, hemen hemen her konuda karşımıza çıkıyor ve dahil olduğu her alanda tartışmayı ve fikirleri geliştirmeyi engelleyici bir rol üstleniyor. Gelecek korkusu dediğim bu sorunu tanımakta fayda var. Gelecek korkusu, en basit haliyle gelecekten ve yeniden korkup geçmişe sarılma eylemine verilen isim. Bu korku genellikle yeni ve farklı bir şeyle karşılaşıldığı zaman ne yapacağını bilememekten ya da alışkanlıklarına zarar gelmesini istememekten kaynaklanıyor. Yeni bir icat, yeni bir fikir, yeni bir eylem ya da yeni bir hayat bile bu korkunun ortaya çıkmasına yol açabiliyor. Bu korkuya insanların alışkanlıklarından vazgeçmek istememesi ve kendi yaptıklarının en iyisi olduğunu düşünmeleri neden oluyor. Daha kaba bir tabirle söylemek gerekirse tembellik bu korkunun en büyük sebebi. Çünkü yeniyle birlikte bir şeyler öğrenmek, bir şeyleri değiştirmek gerekiyor ve bunu yapmak için güç harcamanız lazım. İnsanlar bunu yapmaktan korktukları için de gelecekten korkuyor, eskiyi aşkla savunmayı tercih ediyorlar. Bu korkunun en sık kendini gösterdiği iki yoldan birisi yukarıda verdiğim örnek. Bu örnekte genellikle daha sevimli bir yöntem seçiliyor ve eskiyi güzel, hoş ve daha iyi göstermek için çaba gösteriliyor. Nostaljiyi öve öve bitiremeyenler ya da böyle eski icatlara övgüler düzenler bu grubun en bilinen örnekleri. İkinci grup bu yazıda pek değinmeyeceğim bir grup ama bunların temel özellikleri siyasi ve toplumsal yaşamda eskiye takıntılı olmaları ve eskiyi geri getirmek için 'her şeyi' yapabilecek kadar gözü kara olmaları. E-kitapların yaşadığı sıkıntının sebebi de bu korku aslında. İnsanlar alışkanlıklarından kopmak istemiyor. Yeni bir şeyler öğrenmek onlar için zor geliyor. Azınlıkta olan bir kesim de, elindeki ya da kitaplığındaki kitabıyla artık hava atamayacağı için korkuyor. Kendileri için kutsal kabul ettikleri mekanları kaybetmek istemiyorlar. Edebiyatın, kitapların herkes için ulaşılabilir olmasını istemiyorlar. Kurdukları yapının yıkılmasını istemiyorlar, çünkü her şeylerini o yapıya bağlamış durumdalar. Bağımlılığın kötü bir şey olduğunu söylerler ya, böyle durumlarda çok daha iyi anlaşılıyor sebebi. İnsanlar kendilerini bağladıkları şeyi kaybetmekten ve yeni bir şeyi öğrenmek zorunda kalmaktan böyle korkuyorlar. Şimdi bu yazının klavyemden çıkmasına neden olan yazıyı inceleyelim. Yazının başlığı, Gerçek Kitabı E-kitaptan Daha İyi Yapan 10 Şey. Başlık bile yazarın bakışını yansıtmaya yetiyor. Ona göre e-kitaplar 'gerçek' değil; sahte şeyler, kitap bile değiller hatta. Buna nasıl ya da neye göre karar verdiklerini çok merak ediyorum. Yazı Radikal'in Kitap kısmında yayınlanan bir çeviri ve meşhur Buzzfeed'den alınmış. Buzzfeed yazarlarının bu tarz listeler yaparken nasıl fanatikleştiğini ve sadece hit toplamak için bu holiganlığı yaptığı hemen herkesin bildiği bir şey. Anlaşılan bu yazıyı çeviren ve yayınlanmasına karar verenler de aynı dertleri taşıyordu. Bu yazıyı seçmemin sebebi de bu aslında, nostalji süsü altındaki gelecek korkusunun gözü kara bir örneğini temsil ediyor. Şimdi yazıdaki 10 maddeyi tek tek ele alacağım. 1) Banyoda kitap okumak kadar absürd bir örneği seçmek zaten komik. Tıpkı basılı bir kitabın suya aşırı dayanıklı olduğunu düşünmek gibi. Mürekkebin akması, sayfaların dağılması veya yırtılması o kitabı okunmaz hale getirmeye yetecektir. Ancak illa banyoda e-kitap okumak isterseniz, okuyucunuza bir su geçirmez kılıf alarak sorunu çözebilirsiniz. 2) E-kitaplarınızı da uçakta okuyabilirsiniz. Her ne kadar çoğu insan bilmiyormuş numarası yapsa da e-kitap okuyucuların uçuş modu mevcut ve bu mod kalkışlar ve inişler esnasında da sorunu çözmeye yetiyor. 3) Kindle ve Nook gibi birçok e-kitap okuyucu da e-ink sayesinde güneşte okunabiliyor. Hatta e-ink dediğimiz ekran teknolojisinin olmadığı e-kitap okuyucu sayısı yok denecek kadar az. Bu maddeyi de pas geçiyoruz. 4) Kitaplığımı düzenlemeyi, onları yerleştirip sıraya koymayı ben de seviyorum ama e-kitapların özelliği de bu zaten. Çok büyük kitapların bile mümkün olduğunca az yer kaplamasını ve onları istediğiniz yere götürebilmenizi sağlamak. Bir yerlere gideceğiniz zaman çantanıza tüm kitaplığı sığdıramazsınız ama bir e-kitap okuyucuya raflar dolusu kitap koyup çantanıza atabilirsiniz. 5) Baştan sona romantik ve duygusal bir madde. Buna bir cevap veremem. 6) Beşinci maddeyle aynı durum söz konusu. 7) Maalesef yine romantik bir madde. 9) Bu madde tamamen mantıksız. Kimse kitabı basan matbaanın ya da kitap kağıdı markasının dövmesini yaptırmıyor, bu yüzden bir e-kitap okuyucunun dövmesini asla göremiyoruz. Ama e-kitap okuyucudan okuduğu bir kitabı beğenip ondan dövme ilhamı alan insanlar var. Listenin durumu bu ve buna rağmen kesin bir şekilde 'gerçek' kitabın daha iyi olduğuna karar vermişler. Baştan sona taraflı bir listeye zaten başka türlü bir kapanış beklemiyordum. E-kitapların kağıt ve ağaç konusunda yarattığı tasaruf, yeni çıkan kitapların dünyanın neresinde olursanız olun anında elinizde olabilmesi, yollardayken çantanızdaki yükün azalmasını sağlaması, istediğiniz kadar not alsanız da istediğiniz zaman sayfaları tertemiz olarak okuyabilme imkanı sağlaması gibi birçok avantajı da var. Ama dediğim gibi tamamen taraf tutma ve 'galip gelme' derdiyle yazılmış bir yazı olduğundan bunlardan hiç bahsedilmiyor. Sorun şu ki, bu gelecek korkusu, hayatın her yerine bulaşan ve yakamızı bırakmayan bir hastalık olma yolunda gidiyor. Birçoğunuza zararsız ve sevimli görünse de, bu durum gelişimi ve ilerlemeyi engelleyen bir hal almaya başladı. Yayıncılık dünyasının romantizmi bunun en güzel örneği. Türkiye'de yayıncılık eğer gerçekten gelişmek ve günümüzü yakalamak istiyorsa bu hastalıktan bir an önce kurtulmak zorunda. Yoksa kendi kum havuzlarında oynayıp ardından da Neden yerimizde sayıyoruz ki? diye anlamsız sorular sormaya devam ederler.