Pavement pek bildiğim bir grup değil. Birkaç yıl önce dinlediğim The Killing Moon coverlarıyla tanıdım kendilerini. Ne yapmış, ne etmişler diye diğer şarkılarına bakmadım, pek üzerlerinde durmadım. Sabah Gri Balkon'da We Dance'in çalmasıyla Youtube üzerinde ufak bir gezinti yapmaya başladım ve Major Leagues'in klibinde epey şaşırtıcı bir şeyle karşılaştım. Grubun davulcusu Steve West Emlak Bankası reklamlı Fenerbahçe formasıyla ortalıkta geziniyordu! Ekşi Sözlük'te okuduğum kadarıyla Steve West ile Stephen Malkmus'un zamanında Türk sevgililerinin olduğuna dair bir rivayet varmış. Araştırma devam ettikçe Stephen'ın solo albümü Face the Truth'ta yer alan Baby C'mon şarkısında Özdemir Erdoğan'ın Çöpçüler Kralı'nda da kullanılan Gurbet parçasından esinlendiğini öğrendim. Zira Stephen Gurbet'in melodisini aynen kullanmış.


Tüm dillerde, tınısıyla tüm insanlığı irkiltecek cazibeye sahip olmasına rağmen, hakkı en çok yenilen, saygısızlığa en çok tabi tutulan ve ağızlara en çok ciklet olmuş kelime Barıştır. Nikolai Konstantinovich Rerikh ya da kısaca Nicholas Roerich bir Rus bilim adamı, bir yazar, bir gezgin, bir ressam, bir filozof, bir ruhsal öğretmen ve barış bayrağı olarak bilinenen Pax Culturanın da tasarımcısı. Bayrak, içinde üç tane kırmızı daire bulunduran kırmızı bir çemberden oluşuyor. Üç daire; sanatı, bilimi ve ruhsallığı; dış çember ise kültürü sembolize ediyor. Roerich'in bir diğer görüşüne göre de; dış çember zamanın sonsuzluğunu temsil ederken, içerideki üç daire de geçmişi, şimdiki zamanı ve de geleceği ifade etmektedir. Bayrak ayrıca, 15 Nisan 1935'de ABD ve 20 Latin Amerika ülkesi tarafından imzalanmış bir antlaşma ile Küresel Barış Bayrağı olarak tanınmış. Antlaşmaya göre; savaşta ve barışta, bu ülkeler birbirlerinin, barış amblemiyle belirlenmiş tarihi yapılarını, müzelerini, eğitim, bilim, sanat ve kültür kurumlarını korumakla yükümlüdürler. Sovyetler Birliği de antlaşmayı 1959'da imzalar. Roerich Paktı ise 1990'da on adet ülke tarafından tümüyle onaylanmıştır. Bu ülkeler şöyle; ABD, Brezilya, Şili, Kolombiya, Dominik Cumhuriyeti, Küba, El Salvador, Meksika, Venezüela ve Guatemala.


Bir film için yapılabilecek gelmiş geçmiş en güzel giriş cümlesini bulmuştum fakat uzun zamandır yazmadığım için aklımdan uçup gitti. Onun yerine, gelmiş geçmiş en ezik giriş cümlesiyle başlıyorum yazıya. Ki başladım, geçmiş olsun. Uzak Doğulular western yapınca ne olur? Mesela kirli sakallı pis kovboylar gider, yerlerine köse ve lavanta kokulu kovboylar gelir. Uzak Doğu'nun hafif batısına, biraz da aşağısına doğru gidersek -yani Tayland'a- durum iyice garip hal almaya başlar ve onların korkunç kişiler olmadığını vurgulamak istermişlercesine karşımıza pembe rujlu ve bol fondotenli kovboylar çıkar. Filmimiz Tears of the Black Tiger. Hikaye, Türk filmlerinden gayet alışık olduğumuz fakir oğlan/zengin kız aşkı üzerine kurulu. Red Kit'ten bile daha hızlı silah çekebilen, doğuştan yetenekli Dum ile zengin kızı Rumpoey birbilerine ilk görüşte aşık olurlar. Ama biri ağanın kızı, diğeri de kahyanın oğludur. Yani birlikte olmaları imkansızdır. Bir gün, Dum'un babası kasabanın ileri gelenleri tarafından öldürülünce katliam başlar. Dum, intikamını alır ve Black Tiger lakaplı bir kanunsuza dönüşür. Ama aralarındaki aşk hiç bitmez. Ve birgün Rumpoey zorla kasabanın polis şefi ile evlendirilir... Dedim ya, konu olarak Türk filmlerinde farklı değil. O yüzden anlatmaya pek gerek yok. Yaratılan retro hava ve üzerine eklenen huzur dolu Tayland müzikleri konunun önüne geçiyor nasıl olsa. Filmde John Woo'dan, Sergio Leone'den ve hatta Romero'dan alışık olduğumuz bir çok klişe var. Ama hemen her uzak doğu filminde olduğu gibi hiç bir detay atlanmamış ve düello sırasında mermilerin havada çarpışması, ufak bir yaradan akan kanla bütün nehrin kıpkırmızı olması gibi klasik abartılara yer verilmiş. Tabi bunların yanı sıra, çok az B-movie'de görebileceğimiz kadar muhteşem bir kötü oyunculuk sergilenmiş. Kötü adamların yapay kahkahaları kulaklarınızda çınlıyor, artık yeter diyorsunuz ama durmuyorlar, beyninize beyninize vuruyorlar, vurdukları yerlere tuz basıp limon sıkıyorlar. Kesinlikle müthiş.


24 Mayıs 23 Haziran 2012 tarihleri arasında gerçekleşecek etkinliklerin ilk konuğu Bora Başkan. Başkan'ın ilk kişisel sergisi Bağlı, sanatçının iktidar kavramını soyut imgelere dönüştürdüğü son dönem çalışmalarına odaklanırken, illüstrasyon ve dijital baskılardan oluşan işlerini de biraraya getiriyor.


Dans Andres Marin, Şarkılar Enrique Soto, Lemi Bilgin, Cuma Boynukara, Yücel Erten,


Kuruluşundan bu yana her yıl yaz aylarında salonlarını genç sanatçılara ve sanat eğitimi veren kurumlara ayıran Pera Müzesi, bu yıl da İzmir'den Dokuz Eylül Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi'ni ağırlıyor. Geniş bir yelpazede eğitim veren fakülte, aynı zamanda ülkemizde Güzel Sanatlar alanında üniversite bünyesinde kurulmuş ilk fakülte olma ayrıcalığını da taşıyor. Kuram ile uygulamanın, geleneksel ile yeni, öncü ve kavramsal olanın uyumlu birlikteliğine dönük bir eğitim modeli yaratma çabasıyla yola çıkan fakülte, 40 yılı bulan bir akademik geçmişe sahiptir. Güzel Sanatlar Fakültesi'nin genç sanatçılarının seçilmiş yapıtlarından oluşan Deneyimin Ötesi sergisi resim, heykel, seramik, yerleştirme, sahne tasarımı, grafik tasarım, fotoğraf ve sinema gibi zengin ifade olanaklarını biraraya getirirken estetik deneyimlerin de önemli bir zemini olmayı amaçlıyor. Deneyimin Ötesi, Dokuz Eylül Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi'nin kuruluşundan itibaren alternatiflere açık olan, sanatsal üretimde süreci önemseyen, bu süreçteki düşünsel dönüşümlere ve hatta kaymalara fırsat tanıyan bakış açısını tanımlıyor. Sanat eğitimini sorunsallaştıran ve tartışan bu şeffaf yaklaşım; genç sanatçılarda öne çıkan yeni üretim potansiyellerini, deneyim kazanma ve bunu sürekli kılma durumuyla ilişkili olarak değerlendirmek gerektiğine inanıyor. Dış dünya ile yüzleşip, gerçekler ve düşler arasında şekillenen anlatılar üzerinden özel bir görsel dil ve anlatım bütünlüğüne ulaşan bu ürünlerin bizi taşıdığı yeni anlam olasılıklarına bakmayı öneren sergi, hareketli bir sanat ortamında profesyonel olarak şimdiden yer almaya başlayan öğrencilerin işlerinden bir seçki sunuyor. Deneyimin Ötesi başlığı, her ne kadar gelip geçici olan, risk içeren ve yanılma olasılığı yüksek işlerle üretim ve tasarımları tanımlasa da; kişisel algı ve tepkilerin ayrımlarını örnekleyen bir esaslı kapsam olarak karşımızda duruyor.


Performans Sanatları alanında yıllardır faaliyet göstermekte olan iki kurumun güç birliğine giderek gerçekleştireceği Performans Günleri 2010 etkinliği, bu sene, İstanbul'un iki yakasına birden yayılıyor. Galata Perform ve KargART tarafından düzenlenen etkinlik, performanslar, atölyeler, video gösterimleri, teorik sunum ve konserlerden oluşacak. Etkinlikler Kadıköy'de KargART, Beyoğlu'nda ise Galata Perform, Kuledibi Meydanı ve sokakta gerçekleşecek. Bu yılın kavramsal çerçevesi; Performansın disiplinlerarası ve disiplinler ötesi bir biçim oluşu ve özel olarak, Performans'ın tiyatro ile ilişkisi, tiyatro ile ortaklıkları, ayrılıkları, gelgitleri, Performance Art dediğimiz dilin, tiyatronun, dansın, gösteri-show dünyasının dilini nasıl ödünç aldığı, hangi durumlarda reddettiği gibi sorulardan oluşuyor. Programda Reflex, Güler Aşık gibi genç sanatçı performanslarının yanı sıra, Ayşe Orhon Ömer Aygün ve Şikayet Korosu'nun kamusal alan performansları, Genco Gülan'ın ölüm konusunu işleyen performansının açık provası, Kainat Güzeli, Anne Weshinsky, Ümit Ilgın Yiğit, Evrim Kavcar Çiğdem Kaya, Maskİstanbul, Handan Ergiydiren Özer Çağlar Yiğitoğulları Zafer Aracagök'ten oluşan 22/11 & Damaged & SIFIR gibi performans-tiyatro-show türleri arasında gidip gelen projeler yer alacak. Etkileşimli müzik ve dans performans örnekleriyle Gonca Gümüşayak Şebnem Poryalı Duygu Demir, Deli Köpek Esra Yurttut Alper Akçay Günay Ertekin'den oluşan Noland; dans performans alanında ise Sesil Sar Münibe Millet Zinnure Türe, Atmasyon Dans Kumpanyası, Dadans, Aslı Bostancı, Şebnem Yüksel Burçin Elmas, Nebahat Erpolat gibi sanatçıların performansları da etkinlik süresince izlenebilir. Müzik performansları alanındaki örnekler olarak Anadolu'nun etnik öğelerini barındıran Nasrettin Hocayı ve tuşlu çalgılarla ilgili deneyimlerini doğaçlama üzerinden izleyiciyle buluşturan Mehmet Ali Uzunselvi ve Emre Dündar'ın Karşılaşma projesini; müzik ve diğer disiplinlerin bir araya getirileceği işler olarak da Luxus'un sahnede eşzamanlı dokuması, An.'ın typing ve görseller kullanarak yapacağı doğaçlamayı ve Seni Görmem İmkansız Deli Köpek Gonca Gümüşayak'ın toplu doğaçlamasını sayabiliriz. Bu seneki Performans Günleri'nin programı Zerrin Yanıkkaya, Mimesis, Handan Ergiydiren Zeynep Günsür Şafak Uysal Aylin Kalem İşcen İlyas Odman, Ata Ünal Özlem Hemiş Ayşe Draz, Yeşim Özsoy Gülan Evren Erbatur Emre Koyuncuoğlu Aydın Teker Gurur Ertem ve Şahika Tekand'ın katılımı ile düzenlenen teorik sunumlar, paneller, tartışmalar ve Gonca Gümüşayak Tuna Pase, Güray Dinçol, Ceyda Erdemli ve Dorina Maria Harangus'un atölye çalışmalarıyla da ayrıca zenginleştirildi. Son olarak etkinlikler kapsamında Nicolai Galen'in Shut Your Eyes ve Dadans ekibinin Small Talk Hoşbeş isimli performans videoları da gösterilecek.


Gece ayazı başlamış diyerek keyifsizce üniformasının yakalarını kaldırdı mahallenin bekçisi Beşir. Canı iyiden iyiye sıkılmaya başlamıştı. Bir hayaletin dolaştığı söylentisi bütün mahalleyi sardığından beri... İnsanlar ileri geri konuşuyor, gece evlerinden çıkamadıklarından yakınıyor; korkuyu tüm mahalleye ağır bir tütsü gibi yayıyorlardı. İçerliyordu Beşir. Kendisini suçladıklarını açıkça hissediyordu. Yıllardır bekçiliğini yaptığı, çok sevdiği ve sevildiği mahalledeki tüm itibarı uğursuz, asılsız bir gölge yüzünden yerle bir olmuştu. İçi sızladı. Kahvenin önünden geçerken zorla masalarına oturtturan, bir kahve ikram etmeden kalkmasına izin vermeyen insanlar şimdi o geçerken yüzüne bile bakmıyor; bir selamı bile çok görüyorlardı. Günlerdir canını yakan sağ bacağını yerde sürüyerek sokakları adımlamaya devam etti. Tüm ömrünü nasıl bu mesleğe adadığını düşündü. Halbuki o, bir türkücü olmayı istemişti çocukluğundan beri. Olamamıştı ama... Dede mesleği olan bekçiliği seçmişti mecburen. Kolay mıydı bu iş? Herkes sıcacık yatağında uyurken sokakları arşınlamak... Hiç kolay değildi. Gecenin en koyu vakitlerinde, uykuya dalan insanların bütün düşünceleri gelir onun zihnine üşüşürdü sanki. Kafasının içinde dolaşan bir sürü sahipsiz ses... Sessizliğin içinde olmadık düşünceler dolanırdı kafasında. Bunları uzaklaştırmak için bir türkü tutturmak isterdi çoğunlukla. Neşeli ise bir Trakya türküsü! Ya da hüzünlü ise bir uzun hava ama ne mümkün? Bağıra çağıra söylemek istediği türküler içinde yankılanır, bağrını tarifsiz bir acı ile yakardı. Kışın ayazda, uzun geceler boyu içine işlerdi soğuk. Ya korku? Hangi köşe başından ne tür bir uğursuz çıkacağı belli mi? Her zaman tetikte olmak kolay mı? Çocukken karanlıktan korktuğunu anımsayıp gülümserdi bazen... Kaderin cilvesi ile karanlığın içinde çalışmak zorunda kalmıştı. Bunlara katlanmıştı da ne olmuştu sanki? Tüm emeği asılsız bir söylenti yüzünden yerle bir edilmiş, tüm yaptıkları birkaç gecede eriyip havaya karışmıştı. İçten içe öfkelenmeye başlamıştı Beşir. Kulaklarını dikti! En küçük bir kıpırtıyı, en ufak bir sesi kaçırmamaya yemin etti! Bu gece, şu uğursuz gölgeyi hangi deliğe girerse girsin bulup çıkarmaya karar verdi. O sırada Peri Çıkmazı'na yaklaştığını fark etti. Burası, bu mahallenin en tekinsiz yeri idi. Mahallede sokakları arşınlarken, adım atmadık yer bırakmamaya özen gösterir ama buraya, Peri Çıkmazı'na gelince ortalığı şöyle uzaktan bir kolaçan edip hızla uzaklaşmaya gayret ederdi. Birkaç adım daha atmıştı ki sol yanından garip tıkırtılar işitti. Olduğu yerde donakaldı. Bahsedilen gölge hakkında anlatılan tüm korkunç hikayeler zihninden bir korku filminin en can alıcı kareleri gibi hızla geçti. Ya anlatılanlarda gerçeklik payı varsa? diye düşünerek ürperdi. Kalbinin atışları hızlanmaya başladı. Hemen silahını çıkardı. İşe yarayıp yaramayacağı düşüncesinin tedirginliği ile... Eli, silahının tetiğinde iken dikkatle kıpırtının geldiği yöne doğru döndü. O sırada iki karaltı belirdi. Beşir titreyerek silahın tetiğindeki parmağını hareket ettirmek için hazırlandı. İki karaltı yaklaştıklarında, ay ışığının altında apaçık seçildiler. Mahallenin iki genci, kucaklarında içleri ıvır zıvır dolu birer teneke ile görünür oldular. Beşir'in silahını kendi üzerlerinde gören gençler ellerindeki tenekeleri yere fırlatıp koşmaya başladılar. Tenekeler ve onların içinden etrafa yayılanlar büyük bir gürültü çıkararak yokuş aşağı yuvarlanırken Beşir derin bir nefes aldı ve tetiğe basmadığı için şükretti. Serseriler! Ne işiniz var bu saatte sokakta ha? diyerek, öfkeyle bağırdı arkalarından. Gençlerin topuk sesleri uzakta yok olurken iki evin penceresi açıldı. Önce meraklı Hatice Hanım bigudili kafasını uzattı sokağa; ardından maliye emeklisi Tahir Bey. Hatice Hanım bigudilerini düzelterek sokağa meraklı bir bakış fırlattı. Tahir Bey de gözlüklerini oynatarak çatık kaşları ile etrafı kontrol etti. Endişeye mahal yok, her şey kontrol altında! diyerek meraklı izleyicileri yatıştırmaya çalıştı. Siz birkaç dakika katlanamıyorsunuz ayaza ama biz tüm gece yiyoruz o soğuğu! diyerek söylendi. O sırada bir kedi gecenin sessizliğini yırtan derin bir miyavlama sesi ile koşarak bir kuytuya saklandı. Beşir hayvanın arkasından Bir de kedilere nankör derler; insandan nankörü var mı acaba? diye söylenerek düşüncelere daldı tekrar kırgın bir ifadeyle... Yeniden yürümeye başladı. Bizim Eray ile arkadaşı dükkanın eşyalarını taşırken görmüşler! Neyi görmüşler kız? Doğru düzgün anlatsana! Ay tamam neyse, Allah rahmet eylesin de; bizim ne suçumuz var? Kız içim daraldı; gel de bir kahve içelim. İyi tamam, gel de iki lafın belini kıralım.


Periferi Kolektif, Asmalımescit'te bir dizi/seri sergi için bir mekan oluşturuyor. Mekanın ismi İNS. iNS kendileri için insan yanında sanatla hayatı yan yana getirmek isteyen perspektifimizin sokağa açılan bir kapısı olacakmış. Periferi, İns hacim olarak küçük bir alan olsa da yatay ve katılıma açık bir sanat tahayyülünün minör bir kapısı olabileceğine inanıyor. İns'in açılışında Sürrealist Eylem Grubu ve Periferinin 10 yıllık birikiminin edebi/yazınsal köklerine geri dönüyor ve bir üçleme sergi ile yola çıkıyor. Üçlemenina çılış sergisi Ece Ayhan'ın Yort Savul şiirinden yola çıkıp 2015'in distopik Türkiye'sinde estetik bir sorgulamaya kapı aralamayı arzuluyor. İns'in açılış üçlemesinin devamında İkinci sergi Uygarlığın Huzursuzluğu 7 Ocak Perşembe, serinin 3. ayağı interzone/Arabölge sergisi ise 5 Şubat Cuma akşamı start alacak.


Kasriş Ormanının kitabı bugün kayboldu. Mahallenin intihara meyilli müezzini ezanı yarıda bıraktı. Üstüne üstlük şehrin bütün ambulansları peşimde. Bir çıkar yolum yok. Yardım edecek biri de. En yakın arkadaşlarım artık çok uzakta. İhsan inemeyeceği bir ağaca tırmanmış gelemez, Ahmet dul kadınlarla ilgili bir derneğinin olağanüstü kongresinde, Orhan'da çekirdek çitleyip çekirdeğin içini avucunda biriktiriyor. Dedem altmış yaşında delirmiş. Ben daha yirmi beş yaşındayım. Bir yerde büyük bir hata var. Ayaklarım toplumun ayaklarına uymuyor. Tatillerimi çöp toplayarak geçiremiyorum. Hiç olmazsa mış gibi yapsaydım. Mış, mış. Dı Dı. Dedem paramnezi idi ben ise zavallı bir hebennekayım. Hasta değilim iyi giyinmiş adam. Sağol. Söyleyecek çok şeyim var benim. Anladım. Ama ben erkek değilim. İnsanım. İnanın bir gün anlatmayacağınız şeyleri de anlayacak erkek gelecek dünyaya. Evimden çok uzaklaştım. Numune Laos Halk Cumhuriyeti Hastanesindeki güzel odam binlerce mil uzakta artık. 115 nolu odam, içinde insanların öldüğü güzel odam, ... Hasta oda arkadaşlarım, ölü oda arkadaşlarım, iyileşip giden oda arkadaşlarım. Çok özledim sizi. Doktorlar beni pek sevmezdi. Çünkü hasta değildim. Gardiyanlarda beni hiç sevmezdi. İlginçtir öğrencilerde. Sahafçılar sürüyor peşimdeki ambulansları. Neyin intikamını alıyorlar! Ben kaçarken postacı arabamın içine telgraf attı. Şükürler olsun postacılar hala yaşıyor. Telgrafta şöyle yazıyor: Meksika sınırındayım. Dünya üzerinde yıllardır aradığım ruh ikizim, hayatımın kadını şuan Meksika sınırında. Hemen ivedi bir mesaj hazırladım. Uzun bir kovalamacadan sonra yeniçerilerin, şövalyelerin, samurayların ve zabıtaların katıldığı ortak bir operasyonla sahafların ellerinden kurtuldum. Mahalleye geri döndüm. Ama iki akciğerimin huzur bulmasını kimse istemiyor. Müezzinin yarım bıraktığı ezanı okumam gerekiyormuş. Şerefeye çıkıp içimden okudum. Ezanı bitirdiğim an sirenler yeniden çalmaya başladı. Dedem darülfünunun ikinci senesinde bir cinsilatife muhabbet beslemiş. O sene siren sesleri kulağından hiç eksik olmamış, içi nar olmuş, mülemma şiirler yazmış, sahaflardan dayak yemiş. Hasılıkelam o sınırı geçmesine izin vermemeliyim.


Bir küçük yıldızcık etrafında dönen bir küçük ay Petit-Prince. Keşfedilmesi 90'lar ortaları bir kasım gecesi, isimlendirilmesi kısa bir süre önce bir eylül günü. İlk defa yeryüzünden bir teleskopla, Havai Adaları'nın en büyük dağı, ateş tanrıçası Pele'ye oğlan çocuk adaklarının yapıldığı Mauna Kea'dan fark edilen bir asteroid uydusu. 13km. lik çapıyla, 214km. çapında (45) Eugenia asteroidinin etrafında bir dönmekte her beş günde. Hem saint-exupery hem de çocuklara masal size bize mesaj romanı Küçük Prens'in evi asteroid b612 ye armağan edilmiş gök cisimleri önceden; 2578 Saint-Exupery ve 46610 Besixdouze. Uydusu olan nadir asteroidlerden (45) Eugenia, 1857 de Hermann Goldschmidt tarafından keşfedilmiş F-tipi bir yıldızcık; siyah renkte ve karbonik yapıda, tek parçadan değil de pek çok küçük parçanın birleşmesinden oluşan bir göktaşı yığını. (45) Eugenia, üç numaralı Napolyon'un eşi, Fransa'nın son kraliçesi, yarı İspanyol çeyrek İskoç Eeugenia di Mojito'ya hediye isimlendirilmiş ki henüz yaşamakta olan bir kişinin adı ilk defa verilmiş bir göktaşına o sene. Zarafeti, neşesi, eşine desteği ve güzelliğiyle ünlü Eugenia, eşi ve tek oğlu 4. Napolyon ile birlikte, Fransa'nın Prusyalılara ağır bir yenilgiyle sonuçlanan Sedan Savaşı sonrası İngiltere'ye kaçmış ve 1920 de ülkesi İspanya'ya bir gezi sırasında huzura kavuşana kadar Hampshire'da yaşamış. Kraliçe Viktorya'nın kızı Beatrice'e aşkıyla İngiliz Kraliyet Ordusu'na katılan ve 1879 da Zulu Savaşı'nda ölen Bonapart Hanedanlığı'nın son velihatı prens de anılıyor Petit-Prince'le, bağlı ve bağımlı olduğu Eugenia'nın etrafında sonsuza dönsün fezada diye herhalde. Katalanca'dan Yidiş'e Küçük Prens pek çok dilde. 315 farklı Küçük Prens kitap kapağı. 1968 tarihli Matthias Demel imzalı kokpitten Küçük Prens. Küçük Prens; opera, tiyatro, sinema, te-ve, an i me. Pinkş Floş Careful pointing that axe!


Büyük Petro ya da bizdeki adıyla Deli Petro. Daha 17 yaşındayken bir darbeyle ablasını tahttan indirip çarlığını ilan eder. Her zaman meraklı biriydi Petro, makinelerin nasıl çalıştığını bilmek isterdi. Doğru dürüst limanı olmayan bir ülkede gemilere tutkundu. En sevdiği şeylerden biriydi gemilerde uyumak. Sevdiği şey sadece gemiler değildi elbet; dans etmeyi, şarkılar söylemeyi severdi. Satranç ve bilardo oynamaktan keyif alır, her gittiği yere teleskobunu mutlaka yanında götürürdü. Davul çalardı. Usturlaplara ilgi duyar, parklarda dolaşmayı severdi. On yedi yaşındayken yabancıların kilise baskısı yüzünden sığındığı Alman banliyösünde yaşamış, Batılı giysilerle dolaşmış, tıraş olmuş, Büyük Perhiz'de et yemişti. Avrupa'da takma isimle tersanelerde çalışıp gemi yapmayı öğrenmişti. Londra'da gözlemevine gitmiş, Königsberg'de ağır silahları, diş çekmeyi ve bir kadavrayı parçalara bölmeyi öğrenmişti. Boyu iki metreydi, küçük elleri ve küçük ayakları vardı. Bu, onun yürürken tökezlemesine neden oluyordu bazen. Özellikle de sarhoşken. Arkadaş toplantılarında en çok içen de oydu. Konuşurken başı sağa doğru sarsılırdı genelde. Yüzünde engelleyemediği tikler nedeniyle mahcup bir şekilde yüzünü öne eğdiği olurdu bazen. Renkli bir kişiliğe sahip olması onun acımasız olduğu gerçeğini değiştirmiyordu elbette. Bazen cellatların yapması gereken işi kendi yapardı. Bir manastıra kapattığı ablasının sevgilisi olduğunu düşündüğü kişiyi öldürüp ablası görsün diye cesedini onun penceresine asmıştı. Zor durumlarda ilginç yöntemlere başvurmaktan çekinmezdi. Örneğin, hammadde bulamayınca ülkedeki kilise çanlarını alıp silah üretiminde kullanmıştı. Halkla yakın olmayı severdi Petro. Eşi Martha Skavronskaya bir hizmetçiydi. Nefret ettiği Moskova'ya gittiği zamanlarda bile kenar mahallerdeki evlerde kalırdı daima. Moskova, Rusya'da yıkmaya çalıştığı anlayışı temsil ediyordu onun için. Kilisenin hakimiyeti bütün Moskova'nın ruhuna sinmişti. Petersburg, Moskova'ya karşı bir hamleydi, hayalindeki Rusya'ydı. Petro, 1703'ün sisli bir sabahında Neva Nehri'nin Baltık Denizi'ne döküldüğü bataklık araziyi bir süre dolaştıktan sonra kıyıya doğru yanaşınca atından indi ve Şehir burada olacak. dedi. Efsaneye göre Petro bu sözü söylediğinde bir kartal dalışa geçip Petro'nun başının üzerinde dolaşmış ve bir huşu ağacının tepesine konmuştu. Petro, tanrı katına çıkarılmış, şehir Petro'nun adıyla anılır olmuştu. Şehrin inşası için gerekli malzemelerin neredeyse tamamı Avrupa ülkelerinden ithal etmişti. Yerli olan tek şey kireç taşıydı. Avrupa'dan getirdiği şey sadece malzeme değildi; mimarlar, mühendisler, tasarımcılar da getirtmişti. Ortadoğu'dan süs balıkları, İran'dan narenciye ağaçları, Hindistan'dan ötücü kuşlar... On yıl içinde bataklıklar üzerine 35.000 bina yapıldı. Kısa zamandaki bu muazzam yükselişin bedelini ise yaklaşık 150.000 kişi ya sakat kalarak ya da ölerek ödemişti. Şehrin nüfusu ise yirmi yıl içinde neredeyse 100.000'e yaklaşmıştı. Kafasındaki Avrupa idealini hayata geçirmeye çalışmıştı Petro. Petersburg'un mimarisini küçük bir Avrupa'ya benzetmişti neredeyse. Şehrin mimarisinin İtalya, Fransa ve Hollanda'dan esinlenildiğini söyleyip Bu şehirde bir tür piç mimari saltanatı var. diyenler olmuştu. A. Herzen, Diğer bütün Avrupa şehirlerinden, onların hepsine birden benzemesi ile ayrılıyor. demişti yıllar sonra. Petersburg'un bir şehirden çok bir Avrupa ideali olduğu açıktı. Modern Rusya'yı Petersburg'dan başlayarak inşa etmeye girişmişti. Şehirdeki gündelik yaşamla da yakından ilgilenmesi bu yüzdendi. İnsanlara nasıl yemek yemeleri, nasıl giyinmeleri, nasıl sohbet etmeleri gerektiğini bile söylemekten geri kalmıyordu. Dindar Rusların sakallarını kestirmesini söylemiş, kesmeyenleri ise sakal vergisine bağlamıştı. Petersburg'un serüveni Rusya'nın Batılılaşma serüveniydi elbet ve bu serüven 1812'de Napolyon seferleriyle birlikte son bulacaktı. Petro, gemilerin Rusya için hayati öneme sahip olduğunun farkındaydı. 1695'te bir tersane kurdurarak ilk Rus donanmasıyla Azak kalesini almayı başarmış, Rusya'yı denizlere açmıştı. Eğer Rusların çarı olmasaydım bir İngiliz amirali olmak isterdim. sözü de gemilere ilgisinin stratejik boyutu kadar kişisel olduğunun da göstergesidir.


Televizyon. Herkes onu suçluyor. Tamam kabul ediyorum artık daha az kitap okuyorum. Milyonlarca dolar vererek çektikleri filmlere ufak bir katkım olsun isterim. Bilgisayar. Hareket etmeden alışveriş yapabildikten sonra yağmurda yürümeye ne gerek var? Dün on sekiz saat oyun oynadım. Ekranda patlayan beyinleri görünce tatmin oluyorum. Seksten bile güzel. Uyuşturucu. Asla gerçekleşmeyen düşlerimi unutmama yardım ediyor. Rica etsem biraz açılır mısınız, her an kriz geçirebilirim. Yirmibirinci yüzyıl. Sıradan, tatminsiz, ve bencil. Ben yirmi yıl öncesinde doğmak istemiştim. İnanacak bir şeyler varken, bol paçalı pantalonlar giyip, Jim Morrison konserine gidebiliyorken ve aşk bitse bile kalbimde sızı kalabiliyorken. Geç kaldım. Şimdi hiçbir şey yolunda gitmiyor ve korkarım mutsuzluk alışkanlık yarattı. Sabah kalktım. Gece Sonia'ya kavga ettikten sonra eve gelmiştim. Annemin yanına. Annem kanepede sabah haberlerini izliyor, bir yandan da endişeyle bana bakıyordu. Bir şeyler yemek isteyip istemediğimi sordu, karnımın aç olduğunu söyleyemedim. Aslında bir iki sözcük için kendimi zorladım ama olmadı işte. Annem omlet yapmayı önerdi, tepkisiz kaldım. Midemden beynime ulaşan acil durum çağrısını gizlemek için dışarı çıktım. Annemi yanında açık duran bir şişe Jack Daniel's ile bıraktım. Öğlen çekim arasında telefona elimi uzattım. Altıncı seferde tuşları çevirmeyi başardım. Bir iki uzun sinyal sesinden sonra kapattım. Sonia yanlış bir evde çalan telefon yüzünden sinirlendi. Yeniden uyuyamadı. Beynimdeki kelimelerin dudaklarıma ulaşması için hen üz çok erkendi. Saat dörtte aynada kendime baktım, gülümseyemedim. Bu stresten kurtulmak için iç çamaşırı mankeniyle sevişmeye karar verdim. Arkadaki tuvalette iki kez içine girmeye çalıştım. Onu sevip sevmediğimi sordu. Bazen kadınlara istediklerini vermelisiniz. Ben dürüstüm. Sevmediğimi söyledim. Ağlayarak listesine katılan kadınlardan biri olmak için fazla gururlu olduğunu söyledi. Bazen kadınları anlamanıza imkan yok. Akşam eve geldiğimde Sonia'ya bir açıklama yapmak istedim. Geceyi annemde geçirdiğimi söyleyip gözlerindeki kırmızılığı almak. Onun yerine biraz sokakta dolaştım, köşedeki barda iki bira içtim. Gece Sonia uyuduktan sonra eve döndüm. Bir gün daha bitti. Annemin söylediğine göre babamın gidişiyle başladı bu suskunluk. Bir gün eve geldi. Son kalan eşyalarını topladı, annemle tartıştılar ve arabasına bindi. Terk edildim. Annem mutfak dolabının altına sakladığı şişeleri yukardaki raflara kaldırdı. Ben odama kapanıp saatlerce uyudum. İkimiz de gidenin ardından kendimizce yas tuttuk. Annemin hayatını düzeltmek görevimdi. Onu sızdığı köşebaşlarından ya da adamların evlerinden topladım, Adsız Alkolik toplantılarına götürdüm, yaptığı korkunç erkek seçimlerine rağmen yargılamadan sevdim. Hep serserileri bulurdu. Bir işe yaramayan, pis, suratına baktığınızda yakışıklı bile diyemeyeceğiniz zavallıları. Benim çabalarım hiçbir zaman işe yaramadı. Tahtıravalli gibi gıcırdayan hayatımız unutmak ve hatırlamakla dengelendi. Keşke kendimi daha çok sevebilseydim. Sabahları ıslak vücuduma losyon sürerken, öğleden sonra solaryum salonunda geçirdiğim on dakikada ya da bir kadının bakışlarını üzerimde hissettiğim anlarda. Kibirle baksaydım yanımdan geçenlere. İltifatları kibar bir gülümsemeyle kabul etseydim. Yapamadım. Böylece hayatı ideal kimliğimden çok uzakta yaşadım. On dört yaşındayken seksi, on beşte çaresizliği, on altının sonlarında esrarı keşfettim. Bir iki kez takıldım. Denemek için. Hiçbir şey değişmedi. Çok zeki değildim. Doktor, ressam, müzisyen, bankacı, taş ustası olamayacağıma göre güzelliğimi kullanmam kaçınılmazdı. Bir kadın gibiydi hatlarım; kibar, estetik, cüretkar. Flaşlar, vücudumun en güzel konumunu bulmak için harcanan dakikalar, ve sabır. Üzerime takıp durdukları kıyafetleri düşmeden taşıyan bir askılık görevi görüyordum. Bir ara biblo gibi durmaktan çok sıkılmış olduğum dönemde, jigololuk yapmayı denedim. Altmışlarına dayanmış kadınların bir zamanlar sahip olmuş oldukları pürüssüz vücutlarından nefret ettim. Ben de elimi uzatırdım. Kadınlar her seferinde eski aşklarını, geçmişin adamlarını da taşırlardı yatağa. Ben seksi severdim. Kararları yalnızca bedenimin verdiği sayılı zamanlardan biri. Genellikle on beş dakikadan fazla sürmezdi. Kadın kollarımda uykuya daldığı an kalkıp giderdim. Sabah aynı boşluk hissiyle uyanırdım. Telefon çalardı. Seni seviyorum. Seni şimdiye kadar kimseyi sevmediğim kadar çok seviyorum. Yine öp beni. Keyfim yerinde olduğunda gülümserdim onlara, sonra buzdolabında yiyecek birşeyler aramaya giderdim. Kadınlar hep şöyle bitirirdi monologlarını. Senden nefret ediyorum. Duyuyor musun lanet olası? Senin yüzünden kocamı bıraktığıma inanamıyorum. Güzel, çekingen, ukala, yalnız, seksi olmalarının bir önemi olmazdı böyle zamanlarda. Hepsinin gözlerinde babamın terk ettiği kadını bulurdum. Annemin yanına koşardım. Erkeklerle keyfim yerindeydi. Sekiz arkadaş. Sahip olduklarımın hepsi buydu. Dördü havuzum, ikisi muhteşem güzellikteki karım, diğerleriyse onlara yemek verdiğim için. Bir iki kutu bira, futbol maçı, ve yarış arabaları yeryüzünden yok olmadıkça konuşacak konumuz vardı. Birbirimizi sevmek aklımızın ucundan geçmezdi. Sonia hamile olduğu dönemde hissizleşmeye başladım. Belki ona sahip olmuş olmak canımı sıktı biraz. Çocuk da doğduktan sonra hiçbir yere gidemeyecekti artık. Doğumda aldığı kiloları vermek için rejime başlayacak, spor salonlarında saatler geçirecek ve sonra bebeğini emzirmeye yine eve dönecekti. Sonia artık bir kadın değil, anneydi. Bebeği ağladığında içi parçalanacak, mamasının sıcaklığını en uygun seviyeye getirmek için mutfak saatini kuracak, sütü bozulmasın diye içki içmeyi de kesecekti. Bebek doğduktan sonra eğlence günleri bitecekti. Ama benim biraz daha zamana ihtiyacım vardı. Saçmalamak için birkaç yıl daha. Ondan o gece Odile'i becerdim. Sabaha karşı herkesin dikkati başka şeylere yönelmişken bodrumda işi hallettim. Tutku yoktu, sadece daha vaktim olduğunu kanıtlama ihtiyacı. Kendime, otuz yaşını doldurunca yalnız kalmayacaklarını haykırırcasına önlerine gelen ilk kadınla evlenen bütün adamlara ve Sonia'ya İşte böyle olur. demek istiyordum. Sen durmadan ağlayan bir velet dünyaya getirmek istiyorsan benden bu kadar. Ama Sonia kavga edecek kadar bile yaşayamadı. Aynı gece gaz kaçağı yüzünden patlayan evimizde öldü. Kızımla başbaşa kaldığımda bu yeniliğe hiç de hazırlıklı değildim. Yine de kötü bir baba olmadım. Evet planlarımda bir çocuk büyütmek yoktu ama kaçıp gitmek yerine ondan zevk almayı, annesinin kokusunu özleyen küçük Lili'ye sevgi vermeyi öğrendim. Yine kadınlarla yattım, annemi ziyarete gittim ve artık yaşlanmış bedenimi kaplayan elbiselerle poz vermeye devam ettim. Beni sadece orta yaşlı adamların giyeceği türden ayakkabı, ceket ya da saat çekimleri olduğunda aradılar. Ne yapacağımıı ilk kez Lili aşık olduğunda bilemedim. Yalnız Babalara Tavsiyeler kitabının on yedinci bölümde anlatılanla yaşadığım duygunun ilgisi yoktu. Herşeyden önce söz konusu olan kitaptaki Alice değil, kendi minik kızımdı. Ve daha da önemlisi aşık olduğu, sınıfındaki havalı çocuk yerine evli bir adamdı. Biraz dışarı çıkması için kızımı götürdüğüm partide tanıştığı yaşlı adam. Kıllı ellerinin Lili'ye değdiğini düşünerek çıldırmamak için ona yasaklar, ödüller, duygusal gerilimler yarattım. Lili o herifle görüşmeye, narin bedenini ona sunmaya devam etti. O aşağılık herifin öldüğü güne kadar. Bir partide adamla hesaplaşmak için karşısına dikildiğimde kalp krizi geçirerek kollarıma yığıldı. Yavrusunu korumak için vahşileşen bir kaplan gibi hissettim kendimi. Yanlış adamdım. Kadınların uzağına gidemeyeceği, bir kez sevişmenin sonrasında ruhuna da sahip olmak için savaşacakları, yalnızlık konusunda oldukça kararlı, göçebe ruh. Kızımın ya da annemin de benim gibi sersemleri seçmesi kaçınılmazdı. Bunu onlara ben öğretmiştim, üstelik ölmeye de hiç niyetim yoktu. Basit yaşamlar sürdüremediğimiz için sıradan olduk. Pek çok baba gibi kızımla olan ilişkim kötüye gitti. Kapılar çarptı, keşkeyle başlayan ve annesinin ölmemesini dileyerek sonlanan cümleler çoğaldı. Eve geliş saatleri benim koyduğum kurallara göre değil, Lili'nin keyfine göre hareket etti. İdare etmeyi öğrendim, sessiz kalmayı, dayanamadığım anlarda Odile, Carole, Jane ya da Suzette'le sevişmeyi, annemle beraber açtığımız kitapçıda rafları düzenlemeyi, müşterilere gülümsemeyi. Kısa süre için de olsa hayatın günlük işleri bana sorunları unutturdu. Lili'ye Lilian diye seslenmekten duyduğum rahatsızlığı saklamak için mümkün olduğunca az konuştum. Zaten var olmayan ortak yaşantımız zarar görmedi. Aynı evin içinde yaşamaya devam ettik. Gerçeği söylemek gerekirse hayatıma giren her kadını sevdim. Belki de sorun burdaydı. Hiçbirini birinden daha çok değil. Hepsi başka bir şekilde mutlu etti beni. Birinin sıkıntısını diğeri aldı. Karım öldükten, annem Vincent'e aşıkken ya da Lili beni terk ettiğimde yalnız hissetmedim. Bir bira açtım, pencerenin kenarına oturdum. Başım dönmeye başladığında dördüncü şişedeydim.


Turan Aksoy'un yeni sergisi, farklı mekanlar üzerinden zamanımızı anlamaya çalışan dört ayrı grup yerleştirmeden meydana geliyor. Sergi, özellikle odaklanılan kavramlardan da anlaşılacağı üzere, seçilmiş kimi mekanlardan yola çıkarak, zamanımızı arzu-tutku, mutluluk, özgürlük ve ahlak-vicdan gibi kavramlar üzerinden anlamaya ve onlar üzerine yeniden düşünmeye çalışan resim, fotoğraf ve üç boyutlu işlerden oluşuyor. Bu çalışmalarda ele alınan kavramların günümüzde neye, nelere karşılık geldikleri ve birbiriyle olan ilişkisi çok yönlü olarak ele alınıyor. Böylesi bir ilişkilendirme, gündelik hayatta birbiriyle ilişkisiz duran farklı görünüşleri, kolayca ayırt edilemeyen tekinsiz bağıntıları ve içsel gerilimini bir diğerine kaydıran fragmanların farklı bir okumaya tabi tutulmasını gereksinmekte. Dolayısıyla zamanımızın ruhunu, kişisel deneyimlerden kalkarak, bu deneyim halkalarını birbirine tutuşturan bir kavram zinciri olarak yorumlayan işler bunlar. Aksoy, öznel deneyimlerinden hareketle kolektif bir bilinç alanı yaratmaya çalışıyor bu sergisinde.


Turan Aksoy'un Işıltılı Şey isimli sergisi 23 Mart'ta Pi Artworks Galeri 1&2'de açıldı. 22 Nisan'a kadar sürecek olan sergi, sanatçının 2008-2009 yıllarında üzerinde düşündüğü konu ve kavramları, bunların sonuçları olan çalışmaları toplu olarak görme fırsatı sunuyor. Sergi üç başlık altında toplanabilir; Kaotik ama Steril, şimdiki zaman tanımlamaları niteliğinde günümüz politikaları, sorunları ve yaşantılarına yönelmiş, 2007'de sergilediği ünitelerden sonra, sanatçının yaptığı ikinci grup üç boyutlu işlerden oluşuyor. Sermayenin küreselleşebilmesi gibi siyasi, iklim değişiklikleri nedeniyle doğa ve tüketim-tasarım kültürüyle sunulan ışıltılı ve steril görüntülerin karşıtlığı üzerinden üretilmiş absürd ve yer yer gerçeküstü özellikler gösteren imgeler. Sergiye de ismini veren Işıltılı Şey başlığı altında ise aşkın-lık, evcil-lik, ideal-lik, mahrem-lik, ölüm, mantık-lılık, tutuk-luk, konfor, olasılık ve arsız-lık gibi kavramlar üzerinden aşk irdeleyen, tarif etmeye çalışan bir gurup resim bulunuyor. Son olarak da özlem, şiddet, aldatma gibi günlük yaşamın kaçınılmaz konuları üzerine performatik nitelikli konuşmalardan oluşan video çalışmaları bulunuyor. Turan Aksoy bu çalışmaların altında yatan düşünceleri okumayı, görsel referanslarını algılamayı kolaylaştırmak için eski işlerinden eskizlerinden oluşan bir grup çalışmasını sunuyor. 1965 yılında Erzincan doğumlu olan sanatçı Gazi Üniversitesi Resim Bölümü'nü bitirdikten sonra İngiltere Central University'de yüksek lisans ve doktorasını tamamlamıştır. İstanbul'da yaşayan sanatçı 1997 yılından bugüne çeşitli üniversitelerde öğretim görevliliği yapmaktadır.


Resim ve fotoğraf işlerinin yanısıra bir video çalışmasını da içeren sergisinde Çınar Eslek, üreme ve çürüme gibi iki karşıt durumdan yola çıkıyor.


İlk kez 2001 yılında telaffuz edilen Bastard pop/Piç pop en basit tanımıyla şarkıların birbiriyle harmanlamasından elde edilen sahipsiz şarkılara gönderme yapıyordu. İlk örneklerinden sayabileceğimiz 1999 tarihli Eminem albümü The Slim Shady'deki My name is isimli şarkıdaki a capella vokaller AC/DC Back in Black, Vanilla Ice Ice Ice Baby ve The Smiths This Charming Man gibi bir çok başka sanatçının şarkısından alıntılarla söyleniyordu. Wavelab, Soundforge, WavePad ve Cool Edit Pro gibi evde müzik yapma imkanı veren, müzik editlemeyi mümkün kılan yazılımlar sayesinde, piç pop yayıldı ve bir nevi, modern zamanların Kendin yap/Do it yourself akımının yolunu açtı. DJ'ler çağıydı ve sayısız dj'den sayısız bastard pop ya da daha yaygın kullanımıyla Mash up parçalar ortaya çıktı. Remiks, bootleg, glitch pop gibi alt türleri olsa da, kökleri Franz Zappa'nın sahne doğaçlamalarına ya da William S. Burroughs un kes yapıştır çalışmalarına dayanan piç pop, sahipsiz müzik adına olumlu bir hamledir.


En güzel fotoğrafları sokakta top teperken. San Lorenzo sokaklarında beraber duvarda paslaştıkları arkadaşlarını ziyaret eden Fütüristika alt birimleri mevcut. Bir lokantanın köşesinde, Pasolini'nin futbol oynarken gülümsemesini tasvir eden yaşlı adamların torunlarının tercümesinden, coşkulu pası almışlardır. Gran tuvalet giyinmiş Pasolini, deri ayakkabıları, kolalı gömleğiyle topun ardından koşar, kıravatı ve ceketinin altından gözüken yeleğiyle, topu kontrol eder, sahaya nasıl ayak basacağını bilir, yumrukları sıkılı, kollarını koşarken açar, dengesini bulmaya çalışan bir kuşun kanatlarını açması gibi, topu alır, gözleri pas atacak arkadaşlarını aramaktadır, bunca fotoğrafına bakınca, en çok odaklandığı ve kendisini verdiği an, futbol oynadığı andır. Prati di Caprara'da futbol oynadığım o ikindi vakitlerinde, hep sağ kanattaydım, hiç kuşkusuz hayatımın en güzel günleriydi. Bologna, ah Bologna o dönem tarihinin en güçlü dönemini yaşıyordu. Futbol işaretler oyunu, dili bu. Yazılı dil ile karşılaştırılacak olursa dahi, mükemmelliğe en yakın dil denebilecek özellikleri var. İşin aslı, futbolun dilini oluşturan 'kelimeler', yazılı dilin kelimeleri gibi yapılanıdırılmıştır. Yazılı dil, sesbirimlerinin sonsuz kombinasyonlarından oluşur, İtalyanca'da mesela, alfabedeki 21 harfin çeşitlemeleri gibi. O zaman, yazılan ya da konuşulan dilin en küçük parçası sesbirim ise, futbolun dilinin temel biriminin keyfini yaşamak istemiyor muyuz? Topa vurmak için ayağını kullandığı birisi de bu durumda futbolun sesbirimidir, keyfini çıkaracaksak. Böylece, sesbirimlerin sonsuz kombinasyonu futbol kelimelerini ve gerçek sözdizimsel kurallarla yapılandırılmış futbol kelimeleri ise konuşmayı oluşturuyor. Futbolun sesbirimleri yirmi iki adet, futbol kelimeleri ise sonsuz, çünkü bu birimlerin sonsuz kombinasyonu var, sözdizimi oyunda belirleniyor, ki kendisi hakiki bir konuşma haline geliyor. Dilin anahtarı oyuncular, bizler, tribünlerde, şifre çözücüleriz: Kodları paylaşıyoruz. Futbolun kodunu bilmeyen biri, onun kelimelerini de, konuşulan dilin anlamını yakalayamaz.


Fransız elektronik müzik bestecisi Pierre Henry, edebi metinlere doğaçlama beste yapmak gibi bir işin peşinde on yıllardır. Jules Verne, Victor Hugo, Lautreamont, Antonin Artaud, bestecinin temas ettiği yazarlar, şairler. Bizim ulaştığımız 1959 tarihli kayıt ise, Küçük Prens'in yazarı Antoine de Saint Exupery hakkındaki radyo oyununa Henry tarafından yapılan ses müdahaleleri, bir nevi oyuna sesi damardan verme eylemi. Bir elektronik müzik kahini. Ses üzerine sözü, yaratılmış kelimeler üzerine sesi var. Sanatsal değil ticari bir olaydı. Michel Colombier ile La Messe Pour Le Temps Present ve Les Jerks Electroniques albümlerinin başarısı, editörüm Philips'e İngiliz bir grupla tematik albüm yapmanın iyi bir fikir olduğu izlenimi verdi. Bu tür bir durum pek umurumda değil. Çünkü müziğim asla gerçek anlamıyla elektronik olmadı. Benim müziğim kayıt için, elektro-akustik bir müzik. Bir yaratıcı asla çabuk gelecek başarı peşinde koşmaz. O alanda süre giden bir meraka ayıracak vaktim yok. kendi formüllerime ve sistemime sıkı sıkı sarılıyorum. Ayrıca bu müziğin giderek daha kirlendiğin düşünüyorum. Radyoda, sinemada, reklamlarda tamamen saygısızca yer alıyor. Şu anda sadece bir tek ses var bana kalırsa. Her yerde aynı sesi duyuyoruz. Standartlaştırılmış bir ses. Dijital olarak üretilmiş bir ses. Hepsi aynı sese çıkıyor, ki yüzyıl sonunda bu oldukça acı verici bir durum. Konserlerimde büyük kitlelerin takdiriyle karşılaştım. Çalışmalarımdan kesitler sunduğum her yerde dinleyiciden çabuk tepki aldığıma inanıyorum. Ancak kayıtların yayınlanmasıyla birlikte dinleyici reaksiyonu oldukça az oluyor. Dediğiniz gibi... bu yeni yapılar, dediğini sistem, atı arabanın arkasına koşmak gibi. Tabi ki belirli bir yönde toparlanmalı, sade bir fikirle... Aklında belirli bir yapı, bir form olmalı. Ancak bu form temaya, işin karakterine ve tabi ki malzemeye göre değişiklik gösterebilir. Daha çok bir ifade. Çağdaş dijital ses oldukça gerçekçi, ancak bir yandan oldukça gayrikişisel. Bir kelime değil de bir atom, neredeyse zahiri. Kelimeler birleşince ifadeleri, söz öbeklerini oluşturuyor. Söz öbekleri ise benim tarafımdan birleştiriliyor. Bu gelişmelerin hayal gücünün müzikal ve sessel olarak artışı olacağını söylemiştim. Çünkü elektroniği CD ROM ya da tüm iletişim teknikleriyle giydirmeye inanıyorum. bence bu macera müzikte çarpıtılmış sesle birlikte geri dönecek. Üzücü tabi, çünkü, örneğin, çok yaratıcı zekaya sahip insanlar gösteri dünyasında eritilecek. Synthesizer'larla dolup taşacaklar. Şimdi, müzikal bir yaşama ulaşacağımıza dair güçlü bir inancım var. Filmlerle acousmatic kavramı arasında bir ilişki görmüyorum. Bence sinema yaşamı, ritmi hayal etme yoludur. Acousmatic ise yaşamı değiştirme yoludur. Sinemayla, perdede gösterilen filmleri karıştırmamak lazım. Konser, sanatsal bir performanstır. Konser çalışması evde dinleme için tekrar kaydedilip editlenebilir. Ev için bir versiyon yaptığımda, o versiyon daha yakın bir dinleme durumunu amaçlar. Ama daha yoğun ve zengin olmalıdır. Her iki durum ya da versiyon da ilginçtir. Pierre Henry hiç okula gitmedi. Öğretmenleri evine geldi. hastalığı nedeniyle hiç durmadan jimnastik hareketleri yapmak zorunda olmasının, kendisinde oluşan güçlü ritm duygusuna etki ettiği düşünülür. Bu dönemde piyano ve perküsyon çalışır. Sinema tutkunudur. Haftada iki üç kez sinemaya gider. Fernand Leger'in Le Ballet Mecanique isimli çalışması, işitsellik ve görsellik arasında kurduğu bağ ile favorisidir. 1950-1970 arasında elektroakustik müzik bestecisi olarak çeşitli çalışmalar yapar, ilgi görür. Filmlere ve reklamlara özel çalışmalar yapar. 1970'li yıllardan itibaren kendisine yönelik ilgi azalsa da Henry bildiğinden şaşmaz. Hatta punk-rock ile anarşist temalara gönderme yapan çalışmalara yönelir. Çalışmaları iyice yeraltına çekilir. 1989 yılında Batı Almanya radyosunda her biri 180 dakika olan üç bölümlük Proust temalı radyo tiyatrosu çalışması A La Recherche... yayımlanır.


Pilevneli Project Bora Akıncıtürk'ün yer aldığı yeni projesinde Karaköy Külah Fabrikası'nı bir pop-up sanat alanına dönüştürüyor. Kibarca Reddedildi isimli proje sanatçının resim işlerine bir giriş olmanın ötesinde heykel çalışmalarına da yer veriyor. Bundan önce Pilevneli Project'te gerçekleştirilen ve 10 genç sanatçının yer aldığı 'İsimsiz' başlıklı karma projeye beş bronz heykelle katılan Akıncıtürk, bu kişisel projesinde ahşap, polyester ve bronz gibi farklı materyallerden yapılmış heykelerini izleyiciye sunuyor. Bora Akıncıtürk heykellerini oluştururken objelerle çalışmaktadır. Kolaja benzeyen heykelleri karmaşık şekilde eklemlenerek organik bir yapı teşkil eden objelerden oluşur. Bu şekilde, heykellerin radikal estetiği ve kavramsal yaklaşımları, resimler ile kavramsal olduğu kadar görsel benzerlikleri de göstermektedir. Gerçekliğin parçalanmış yansımaları olan işleri heterojen ve çoğulcu bir anti-estetik ile kurgulanmıştır. Bora Akıncıtürk şu anda üzerinde çalıştığı işlerinde sokak sanatından realist resme kadar birçok stili birleştirerek çoğulcu bir şekilde heterojen bölümleri birbirine eklemlemektedir. Bilinçli olarak akademik standartları işlerinin dışında bırakarak olağanla savaşıyor ve resmi sanat dünyasının hegemonyasından kaçıyor. Bu bakımdan Akıncıtürk, sağduyuya karşı duran, sanatın elitist olduğu görüşüne inanmayarak işlerinden deneyim, eğlence ve tatmin elde etmek isteyen bir asidir. Sergi isminin ironik bir açıklaması da Akıncıtürk'ün işlerinin galeriler tarafından reddedilmesidir; sanat dünyasının bu reddinin nedeni Akıncıtürk'ün alternatif estetiği, alışılagelenin dışındaki sanat anlayışı ve sanatçı olarak kariyerini nasıl geliştireceği hakkında fikirlerinin sıradışı olmasıdır. Bora Akıncıtürk, Yeditepe Üniversitesi Grafik Tasarım bölümünden mezun olduktan sonra yüksek lisans eğitimini Middlesex Üniversitesi'nde Güzel Sanatlar alanında tamamlamıştır. Kibarca Reddedildi 19 Temmuz 04 Ağustos 2012 tarihleri arasında Külah Fabrikası'nda izlenebilir. Külah Fabrikası Adres: Mumhane Cad. Murakıp Sok.


Pilevneli Project, Kasım ayında kendi kuşağının en dikkat çeken isimlerinden Tayfun Serttaş'ı ağırlıyor. Serttaş'ın bir seneye dağılan hazırlık süreci sonunda Pilevneli Project için özel olarak ürettiği BAZAN isimli proje, sanatçının kamuoyu tarafından ilgiyle takip edilen mevcut pratiklerinden ayrı bir alanda konumlanıyor. Türk edebiyatına yön veren farklı yazarlar tarafından sıklıkla kullanılan bir lirik anomali olarak BAZAN, görselleştirilerek, bu iki yakın uzak disiplin arasındaki görünmez ilişki araştırılıyor. disiplinlerinin modern sürekliliğini betimleyen spekülatif bir aktöre dönüşüyor. entelektüel önermelerin de sorunsallaştırdığı eleştirel bir bütünlük içerisinden bireyselliğe imkan tanıyor. Video, enstalasyon, resim, kolaj, fotoğraf ve heykel gibi farklı araçların iç içe geçmesi üzerine kurgulan sergi, pratiğine yansıma yansıtılmama kriterlerini sorunsallaştırıyor. Middle East Airlines ArtSumer, İstanbul (2012), Foto Galatasaray, SALT Galata, İstanbul (2011), ReMap 3, Galeri Non, İstanbul (2009) yer almaktadır. Seçilmiş grup sergileri arasında 3. Selanik Bienali, Teloglion Museum, ENSBA Ecole nationale superieure des Beaux Arts, Paris, Fransa (2010) yer almaktadır.


Otoriteyle münasebetini hiç çırpınmadan yekten biat üzerine kurmuş bizimki gibi kültürlerde, sivilin elindeki en büyük güç olan itaatsizlik de itinayla 'öcüleştirilir'. Her tür karşı çıkışı bir tehdit olarak gördüğünden itaat mekanizmasının en büyük gayreti sivili ufalamak, acz duygusu zerk etmek üzerinedir. Bir itirazı olanda dahi 'benim etim ne, budum ne hissi' uyandırır en azından. Sivil itaatsizliği şahane biçimde 'Acil toplumsal hedefler uğruna yasaların bilinçli ve hedeflenmiş ihlali' olarak özetleyen Howard Zinn'in 'sivile' güç veren bir sorun tarifi var. Sivilin kendini hatırlatmadığı rejimlerde gidişat otoriterliğe doğrudur ne yazık ki.


Sırt Çantamı Alıp Yollara Düşmek İstiyorum-DÜŞ YOLA, 11-12 Nisan 2009 tarihlerinde sırt çantasını alıp yollara düşen birçok insan için büyük önem ifade eden Pippa Bacca anısına İstanbul'dan Gebze'ye yürüyor. 11 Nisan 2009 Cumartesi günü başlayacak olan yürüyüş, aynı gün akşamında ve ertesi gün Pippa Bacca'nın cansız bedeninin bulunduğu gün olan 12 Nisan 2009 Pazar günü, yine cansız bedeninin bulunduğu yer olan Gebze Ballıkayalar'da yapılacak kamp ile son bulacak. Geçtiğimiz yıl İtalya'dan başlayarak otostop ile yapmış olduğu barış yolculuğu sırasında Gebze yakınlarında öldürülen Pippa Bacca için düzenlenen bu yürüyüşün hiçbir siyasi kuruluş, düşünce ve kurum ile ilgisi bulunmamakla birlikte yürüyüş esnasında beyazlar giyilerek yürünecek ve de hiçbir slogan atılmadan ve pankart açılmadan sessiz bir şekilde yürünecektir. Aynı zamanda bir sosyal sorumluluk olarak da gördüğümüz bu önemli, sessiz yürüyüşümüze herkesi bekliyoruz. Duyan, duyarlı herkes, hassasiyetlerini en sessiz, en mağrur tavırlarıyla, sessizce yürüyerek, Pippa'nın şahsında tüm dünyaya, bembeyaz haykıracak. Hayatı seven, insanı seven, sessiz çoğunluk bizle olacak. Bu bir eylem değildir, bu bir duruştur. Herkes kendi sessizliğini alıp gelecek ve sadece yürüyecek. Kimseye bir mesaj verme derdi ve endişesi içinde değiliz, olmayacağız. Zaten sağırlar, i körler bizi görmeyecekler. Fark etmek, fark ettirmek, görmek, duymak dileği ve temennisiyle. Barış dışında hiçbir görüşe hizmet etmeyecek bu faaliyet insana insan olduğu için değer verenlerin eylemidir. Esas olan tüm kalabalıklığıyla yalnız, bireysel bir eylem olmasıdır ve tek amacı aklımızın evine doğru yürümektir. Bu olay haberlere yansıdığı ilk gün aklımıza gelen ilk şey Pippa Bacca'yı özel yapan neydi sorusu olmuştu, çünkü onun başına gelenler barış elçisi olduğu için değil maalesef bu ülkeden hasbel kader geçen bir KADIN olduğu içindi, ve bizim ülkemizde kadınların en az %70'inin yaşadığı duygusal, fiziksel veya cinsel şiddet olaylarının en kötüsüyle sonuçlananlarına bir örnekti. Biz onun duruşuna saygı duyuyoruz. Barış Elçisi olabilecek birikim ve cesarete sahip olması ve bir kadın olarak bize göre dünyadaki yanlışlara ve barışsızlığa meydan okuyuşuna saygı duyuyoruz. 2007 yılının ekim ayında Ali Furkan Oğuz tarafından facebook. com isimli sitede kurulan ve Çanakkale merkezli olan DÜŞ YOLA grubu, yaklaşık 1,5 yılda bugün itibariyle Türkiye ve de dünyanın çeşitli ülkelerinden sırt çantasını alıp yollara düşmek isteyen 7.000'i aşkın macera severi bir araya toplamıştır. 30'u aşkın şehir ve bölge sorumlusu ile hiçbir siyasi amaç, topluluk, kuruluş ya da görüş ile bağlantısı olmayan ve de hiçbir ticari amacı olmayan DÜŞ YOLA, aynı düşünceye sahip, sırt çantasını alıp yollara düşmek isteyen alabildiğine kuralsızca ve plansızca bu davranışı gerçekleştirmek isteyen insanların bilinçaltını harekete geçirmek, barışın hakim olduğu bir dünya için çaba sarfetmektir. DÜŞ YOLA bu amaç doğrultusunda kurulduğu günden itibaren doğa yürüyüşleri, doğa sporları, sosyal sorumluluk gibi birçok alanda ismine uygun ve adına yakışır etkinlikler düzenlemektedir.


Şairin dergi editörlüğü, New York'taki hip çevrenin ilişkilerinden tiksintisi, yayımladıığı tek romanı The Bell Jar'da da yer bulur. Roman, 1953 yılının ocak ayında İngiltere'de Victoria Lucas takma adıyla yayımlanır. Romanın ABD'de yayımlanması 1971 yılında gerçekleşecektir. Bunun en büyük nedeni şairin annesi Aurelia Plath'in kitapta aileleri hakkında yazılanlardan utanç duymasıdır. Plath'in romanı takma isimle yayımlama isteği ise, kitaba karşı çıkan kocası ve annesinin baskısı değil, romanının yazınsal değerinden emin olmamasıydı. Sırça Fanus yayımlandığında, ilk eleştiriler oldukça olumluydu. Kitap yayımlanalı bir ay olmuşken, Plath kendini öldürdü. Plath 11 Şubat 1953 tarihinde hayatına son verdiğinde, yapıtları yayımlanmış bir şair ve tanınan bir şairin karısı olmasına rağmen, arkasından ne edebiyat yayınlarında ne de diğer dergi ve ve gazetelerde tek satır hatıra yazısı yayımlanmadı. Sanki şair hiç var olmamıştı. Sadece bir ABD gazetesinde resmi adıyla diye küçük bir haber çıktı.


Stanley Kubrick'in 1962 yapımı Lolita'sında da oynamış olan ABD'li aktör James Mason sıkı bir Edgar Allan Poe hayranıydı. Filmde Poe göndermeleri de yaygındır. Mason'ın oynadığı karakter Humbert Humbert'in tekrarlı ismi Poe'nun ünlü William Wilson öyküsüne göndermedir. Humbert Humbert'in ilk aşkı Annabel Leigh de tabi Poe'nun şiiri Annabel Lee'ye selam çakmaktadır. Kitapta da, herkesin bildiği gibi, tıpkı Poe'nun Virginia'ya aşkı gibi, yaşça çok küçük bir kıza olan aşk anlatılır. Nabokov kitabı aslında Annabel Lee şiirindeki dizeye göre The Kingdom By The Sea/Denizin yanındaki krallık olarak adlandırmayı düşünmüştü. James Mason ise, Poe hayranlığına uygun olarak, gayet tekinsiz bir ses tonuyla, bir radyo programı için Poe'nun üç yapıtını okur... Bu plağın kapağının ayrıntılı görseline buradan bakılabilir. William Burroughs da, 1995 yapımı bir vidyo oyununda, Edgar Allan Poe'nun The Mask of the Red Death/Kızıl ölümün maskesi isimli öyküsünü davudi bir sesle okumuştu. Oyun da, Poe öykülerinden bir kolaj gibi oluşturulmuştu.


Bir sanal dükkanda gördüğümüz Edgar Allan Poe action man pek şıkmış. Ayrıca Poe'nın bir oyuncak bebeğinin de bulunduğu bu dükkanda, minik Edgar'ın, tekinsiz bir evde, etraftan gelen seslerle irkildiği, iç sanrılarının çizgi roman tadında anlatıldığı flash animasyon da mevcut. Spoiler gibi olmasın, Poe aradığı huzuru oyuncağında bulduğunu sanıyor. Öte yandan, her evde her masanın üzerinde durması gerektiğine inandığımız bir kağıt bebek Poe var. Buradaki taslağı indirip gerekli kes biç işlemlerini yaparsanız, Bay Edgar sizin de masanızın üzerinden, gecenin karanlığından gelen bir sesle irkilebilir ve gözlerinizin içine, hüzünle bakmayı sürdürebilir. Bir daha asla!


Poedat Kolektifi tarafından düzenlenen Poedat Konferansı 2015, bilginin erişilebilir ve yaratıcı bir biçimde yaygınlaştırılması ve toplumsal bir işlev tutması için çabalar. Konferans, disiplinlerarası konulara duyarlılığı olan gençlerin bir araya gelerek oluşturduğu bir paylaşım kültürünü amaçlar. Studio-X Istanbul, 4-6 Aralık 2015'te gerçekleştirilecek olan konferansın ev sahibi olarak kolektife destek vermektedir. Poedat Konferansı 2015, felsefeden sosyolojiye, psikolojiden antropolojiye, mimarlıktan ekolojiye, edebiyattan kültürel çalışmalara değişik alanların iç içe geçişini temsil eder. Konferans, öncelikli olarak üniversite öğrencilerinin, genç bağımsız araştırmacıların ve yakın kuşaktan meraklıların katılımını arasa da, herkese açıktır. Konferansın toplumsal katkıyı en yüksek seviyeye çıkartabilmesi ve farklı kitlelerle etkileşime geçebilmesi için yan etkinlikler düzenlenecek, alternatif çalışmalar gerçekleştiren kişilere ve topluluklara çağrı gönderilecek, katılımcıların odağa alındığı buluşmalar hazırlanacak, sosyal medya kamusal bilgi merkezine dönüştürülecek ve İstanbullu olmayan katılımcılar İstanbullu katılımcılar tarafından ağırlanarak kültürel bir birliktelik sağlanacaktır. Özgürlüğünü bağımsızlığında bulan konferans, esnek bir enerji, hareket ve karşılaşma alanı olarak da öngörülmektedir. - Bilincin ve dilin ontolojik çerçevesinde varlık-hiçlik, özne-nesne, benlik-öteki - Teoriden pratiğe etik: Kesişmeler, tartışmalar, çatışmalar - Sanat felsefesinin dönemsel değişimleriyle yaratıcılık, üretim, imge - Kentler yeniden tasarlanırken kamusal alanın saptanması, yerinden etme politikaları ve göç stratejileri - Devletlerin, yasaların ve iktidarların askıya alındığı pratikler, bölgeler, komünler, işgaller, direnişler - Duygunun antropolojisi: Haz, melankoli, şiddet - Bedensellik, cinsiyet, feminist dalgalar, LGBTİ araştırmaları, kuir - Canlıyı, bitkiyi, hayvanı, insanı tanımlarken hak ve ekoloji - Edebiyatın psikolojisi: Metin incelemeleri - Şirketleşen üniversiteyi ve çözülen sosyal bilimleri kurtarmak


Edgar Allan Poe her ne kadar öyküleriyle gotik edebiyat, korku edebiyatı ya da polisiye edebiyat içine, şiirleriyle de romantik şiir akımına dahil ediliyor olsa da, yapıtlarında arka planda gezinen kara mizah, dikkatli okurlar tarafından fark edilebilir. Özellikle Aslanlaşma isimli öyküsü, bu anlayışının doruğa çıktığı çalışmasıdır. 1835 Mayıs ayında yayınlanan öyküde, Poe satir anlatımla, toplumdan farklı olmanın kibirli güzelliğinin yanında, iktidar odaklarına da gönderme yapar. Soylular, zenginler, düşesler ve dükler arasında, öykünün kahramanı bir masal dünyasındaki gibi eşsizdir. Ancak tüm bu güzellik ve şöhret, kahramanın farklı olmasına neden olan, toplumsal normali yok edince bir anda çöküverir.


Oysa konu, Poe'nun tüm hayatını, kitaplarını etkileyen ekonomi olduğunda ise, Poe'nun her ayrıntıyı kurgulayan tavırdan gayet uzak olduğunu görürürüz. Poe, ilk şiirlerini yazmaya çalıştığı dönemde, ilk karalama kağıtlarının üzerinde, babası Allan'ın borç hesaplaması yaptığı toplamalar, çıkarmalar da bulunuyordu. Poe, yazar olarak verimli dönemini yaşayacakken, 1819 ve 1837 ekonomik krizlerinin de etkisiyle, hep borç içinde yaşadı. Öldüğü 1849 yılı için de, Açlığın 1840'ları derlerdi. Gerçekten çok ihtiyacım var. Dün sabahtan beri bir şey yemedim. Gidecek yerim de yok. Sokaklarda dolanıyorum. Allan yine oralı olmaz. Poe çözüm olarak, orduya yazılır ve iki yıl boyunca Edgar A. Perry takma adıyla orduda yer alır. Poe'nun banka hesabı olmadı, diye biliniyor. En azından üvey babasının ölümü sonrasında Maria Clemm'in evine sığındığında durum böyleydi. Baltimore kütüphanelerine dadanıp, deliler gibi kitap okuyordu. Ona göre, sermayesi beyniydi. Sadece tüm belgeleri tutan değil, onları aynı zamanda ortak bir kazançla koruyan zekalar vardır. diye yazmıştı. Ancak, dahi beynini şaşırtan bir gelişmeyle, karşısına hızlı çözüm bulması gereken bir durum çıktı. İlk şiir kitabı nihayet yayınlandığında -ki yayıncı, kitabı, zarar ederse bunu Poe'nun karşılaması şartıyla basmıştır- eline geçen para kocaman bir hiçti. Sıfır. Poe'nun en büyük yalanlarından biri de, bir mektubunda söylediği Her zaman doğruyu söyleme bağımlılılığım var. yalanıdır. Poe ilk öyküsünü yayınladığında, doğru düzgün ilk parasını da kazanır: 50 dolar. Baltimore dergisinin editörü Poe'yu bulduğunda açlıktan ölmek üzere olduğunu anlatır çevresine. Poe'nun yayınlanan ikinci öyküsü Berenice'de, ölü kızın sevgilisi onu mezarından çıkarırken, yazarı olan Poe, gerçek hayatta, gerçekten açlık çekmektedir. Üvey babası John Allan, 1834'deki ölümünden yıllar önce, kendisinden 18 yaş küçük bir kadınla evlenip çocuk yapınca, zaten Poe ile görüşmeyi tamamen kesmiştir. Zengin bir adam olarak ölen Allan, karısı ve üç çocuğuna bol para ve o zaman için önemli bir sermaye sayılan 230 köle bırakırken, Poe'ye tek kuruş bırakmamıştır. Poe, ölümünden bir yıl önce, yaşamını, kara bir romantizm, sefillik olarak nitelemişti. Ekonomi çökmüş, ABD'de işsizlik artmıştı. İnsanlar, yazı çizi işlerine, kültüre pek önem vermiyordu. 200. doğum yılında, 2009'da, bir Poe laneti gibi, bu sefer sadece ABD değil, tüm dünya ekonomik sıkıntı, eşitsizlik ve adaletsiz gelir dağılımıyla cebelleşiyordu. İnsanlar yine umutsuzdu. Evlat edinildiği Allan ailesi de bir dönem oldukça borca girmişti. Poe'nun ilk şiirlerini o dönemlerde yazmaya başladığı söylenir. Askeri okuldan atılmasının ardından da Allan ailesinden maddi destek görmeyen Poe, Baltimore'a yerleşir. Orada yazıları, öyküleri ve şiirleri dergilerde yayınlanmaya başlamıştır ancak dergi editörleri parasını vermez. Onlara sayısız mektup yazar, ancak parasını yine de alamaz. Poe o dönemde bu editörler için haklı olarak ağzını bozar, parasını iyice alamaz duruma düşer. Poe, Southern Literary Messenger isimli bir dergiye editör olarak işe alındığında ayda altmış dolar alıyordu ki, bu rakama bayram etmişti. Poe mükemmel bir yazar ve mükemmel bir yalancıydı. Kuzeni Virginia 13, kendisi 27 yaşındayken, kendisinin 21 yaşına olduğunu söylüyordu, hatta Annabel Lee'de kendisine de çocuk diyordu! Messenger isimli dergide sadece 16 ay çalıştı. Derginin satışı 700 iken 5500'e çıkmıştı. Ancak son yıllarda bir Poe araştırmacısı olan Terence Whalen'ın ortaya çıkardığı gibi, bu da bir yalandı. Dergi Poe geldiğinde 3.000 abonesi varken, Poe bıraktığında abone sayısı 1.800'dü. Hiçbir zaman kalabalıkların adamı olamayan Poe için şaşırtıcı olmayan bir sonuç. Poe'nun dergi tirajında çarpık rakamlar vermesinin en önemli nedeni ise, zamanının ekonomik krizi ve o dönem oldukça dar olan yayıncılık sektöründe kariyer yapabilme şansını azaltmak istememesiydi. Messenger yayıncısıyla tartışıp ayrılan Poe, haftalık The New Yorker'da çalışmak üzere New York'a taşındığında ise, 2008'dekine oldukça benzeyen 1837'deki banka kriziyle karşılaştı. Şehir neredeyse tamamen işsizdi. Romanı Arthur Gordon Pym'ın Maceraları başarısız olunca Philadelphia'ya taşındı ve ekonomik krizin etkisinin sürdüğü yedi yıl boyunca orada şiir ve kısa öykü yazarak zaman geçirdi. Ancak elde edebildiği, Burton's Gentleman's Magazine dergisinde yardımcı editörlük oldu. Burton'ın dergisinde, dergilerin kalitesinin katılımcı yazarların kalitesiyle artıp, yayınların yaşamlarını sürdürebileceklerini yazarken, yine dönemin ekonomik krizinin etkisiyle yaşam savaşı vermeye başlayan dergilerin zorlanması sonucunda, yazarlara Bay Burton'un artık katılımcılara, ülkedeki her yayıncı gibi, para ödeyemeyeceğini aktaran mektupları yazmak da, ne yazık ki editör Poe'ya düşmüştü. Çok geçmeden, 1840 yılında, devamlı içip Burton ile kavga eden Poe, bu dergiden de kovuldu. Poe, yakın bir arkadaşından bin dolar istedi. Amacı The Penn Magazine isimli bir dergi çıkarmaktı. Ama ekonomik şartlar nedeniyle bu parayı borç olarak alamayınca Graham's Magazine isimli dergide kitap eleştirisi editörü olarak işe başladı. Bay Graham, yazarlarına 2-20 dolar arası bir skalada ödeme yapıyordu. Poe için dört (4) dolar vermeyi uygun görmüştü. Bunun nedeni olarak, Poe'nun aklı, çok geniş bir talebi olacak şekilde değil minvalinde yazmıştı. Poe-lemical isimli köşesindeki eleştirileriyle hem dikkat hem de öfke çeken Poe için, edebiyat din gibiydi. Gözü kimseyi görmüyordu. Poe, dergiyi bir türlü yayınlayamayınca, Dergiler Hapishanesinde zorla çalıştırılan bir mahkum gibi hissetmeye başlamıştı. Sonunda, Poe, dergilerde tutunamadığından olsa, kriptocu olarak işe girdi. Okuyucular arasında özel bir zekaya sahip olanlar dışında kimsenin anlamayacağı şifreli metinler yazmaktan müthiş bir keyif aldığını fark etti. Hazırladığı bir metni sadece bir okuyucu çözdüğünde, çözene yazdığı cevapta 100.000 okuyucu arasında bunu başarabilen sadece siz ve ben olduk. diyordu. İlerleyen yıllarda, Poe Altın Böcek ile ilk ödülünü; 100 dolar, kazanabildi. Takip eden öyküleri de çeşitli ödüller aldı. Ancak 1843 yılına gelindiğine, arkadaşları karısı ve karısının annesi Maria Clemm'in beş parasız kaldığını duyup 15 dolar gönderdiler. 1844 yılında Poe'nun tüm parası dört buçuk dolardı. (4,5 dolar). 1844'de sonunda The Broadway Journal isimli haftalık dergiye önce editör sonra patron oldu. Ancak sivri dili nedeniyle bol düşman edindi. 1846'da dergi parasızlıktan kapandı. 1847'ye girerken Virginia'nın hastalığı iyice ilerlemişti. Poe o dönem için, Ne kadar çok ve ne kadar sık içtiğimi sadece Tanrı bilir. diyordu. 1847 Ocak ayında Virginia öldü. İrkildim tam yerinde söylenen bu sözle, Şüphesiz dedim bu söz, tek sermayesi,


Philadelphia'da bir Kuzgun, sanırız ki yeryüzündeki en önemli kuşlardan biri olarak yaşadı ve öldü. Grip isimli bu kuzgun, hem Charles Dickens'a hem de Edgar Allan Poe'ya, yazdıkları için ilham verdi. Grip, aslında Charles Dickens'ın beslediği bir kuzgundu. Dickens, evinde beslediği Grip'i, çenesi düşük bir kuş karakteriyle, Barnaby Rudge isimli polisiye roman dizisinde kullandı. Romanda baş karakter, Chip adındaki evcil kuzgunuyla dolaşır. Barnaby iyi niyetli, hatta saf bir adamdır. Kuzgun ise onun göremediği iblislerin ve kötü güçlerin sürekli anımsatıcısıdır. Kuzgun neredeyse saçma denecek sözler söyler, ama bunlar genelde kehanet doludur. Edgar Allan Poe, yayınlandığı dönemde Charles Dickens'ın kitabı Barnaby Rudge hakkında bir inceleme yazmıştır. Poe yazısında, romandaki kuzguna olan hayranlığını belirtip, bu konuşan kuzgunun kitapta daha fazla yer alması gerelktiğini söyler. Poe'nun 1845 yılında yazılan Kuzgun/The Raven isimli şiirinin ilham veren, konuşan kuzgunu, hiç kuşkusuz, bu neşeli kuzgun Grip idi. Grip 1841 yılında öldüğünde, Charles Dickens onu kurutup içini doldurdu. Dickens'ın ölümünden sonra, Grip açık artırmada satıldı. Grip açık artırmada, bir Poe delisi olan ve Poe hakkında ne varsa toparlayan Philadelphia'lı ol. Richard Gimbel isimli bir koleksiyoner tarafından satın alındı. Gimbel saha sonra Grip'i ve Poe hakkında tüm topladıklarını Logan Circle'daki Free Library/Özgür Kütüphane'ye bağışladı. Grip bugün, bu kütüphanenin üçüncü katında, Nadir Kitaplar köşesinde, duvardaki mekanından gelip geçen insanların gözlerine kara gözlerini dikip aniden bağırıyor: Bir daha asla!


Yedinci sanat olarak da addedilen Sinema geç keşfedilmiş olmasına rağmen edebiyat, müzik ya da tiyatro gibi sanat dallarına göre toplumları etkileme ve manipülasyon gücü daha yüksek bir disiplin olmuştur. Sinemanın görsel, hareketli -daha sonraları sesli ve renkli- olması, onun kitleler tarafından tüketilme hızında artırıcı bir işlev edinmiş; gelişen teknolojiyle paralel olarak toplum içinde popülerliği ve kabul edilebilirliği günden güne artmıştır. 20. yüzyılın ikinci yarısına dek özellikle ABD ve Avrupa'da şehir eğlence yaşamında geniş kitlelere hitap eden sinema, 50'li yıllar sonrası televizyonun da kitleselleşmesiyle pabucu dama atılsa da kısa zaman sonra altın çağına tekrar dönebilmiştir. İkinci Dünya Savaşı sonrası dönemde ABD'nin hem ekonomik hem politik bir güç olarak sahneye çıkması, Hollywood endüstrisinin de sinemayı ticari araç olarak eğlence piyasasına daha büyük tepsiler içinde sunması tesadüf değildir. Soğuk Savaş dönemine rastlayan bu tarihler Amerika'nın, Sovyet sosyalizmine karşı dünyaya kapitalizm ve bol soslu Amerikan Rüyası pazarladığı yıllardır aynı zamanda. Hollywood sinema endüstrisinin de zaten rekabet, eğlence ve ticaret ekseninde temellendirildiğini göz önünde bulundurursak, 50'lerden sonra dış koşulların da etkisiyle kendisini bu tür bir ulusal politikayla özdeşleştirmesi pek tesadüf değildir. Bu süreci geçmişten günümüze değerlendirirsek, uzun sayılabilecek bir zaman önce Büyük Düşman'ın kaybolmasına rağmen Hollywood sektörünün hala kutsal misyonundan taviz vermediğini, hatta filmlerin pazarlandığı ülkeleri de göz önünde bulundurursak Amerikan tarzı yaşam ve düşünüş kalıplarının da günden güne bu toplumlarda sağlam temeller attığı söylenebilir. Kanımca Hollywood sinema sektörü, politika ve sinema arasındaki yakınlığın niteliğini en iyi ifade eden güçlü örneklerden birisi. Bu örnek ekonomik ve askeri yönden güçlü bir devletin dış politika tercihlerinin nasıl kültürel bir sektör; sinema üzerinde hakimiyet kurduğunu ve çoğu zaman sinemanın araçsallaştırılarak bizzat politik amaçlara hizmet ettiğinin göstergelerinden birisi ayrıca. Tipik bir siyasi yapım gibi algılanmayacak birçok Hollywood filminin peri masalı niteliğinde mutlu sonla bitmesi, izleyicinin düşünmesine fırsat vermeyen hızlı, aksiyon dolu mizacı aslında çabuk tüketim ve birey mutluluğunu yücelten Amerikan liberalizminin dolaylı bir propagandası. Ya da diğer bir adı: Kültürel hakimiyetle paketlenip süslenmiş politik bir hakimiyet. İkinci Dünya Savaşı öncesi ve süresince Naziler tarafından Yahudilere uygulanan işkence ve kıyım hala ne ABD'nin ne de Yahudilerin aşamadığı bir durum. Bu konuyla ilgili çekilmiş film arşivini -ki çoğu yine Hollywood kökenli- ve bu filmlere gösterilen ilgi ve verilen ödülleri değerlendirdiğimizde bunun bir zaman sonra salt bir hikaye anlatarak olaya dikkat çekmek, sanat yapma ihtiyacı ya da durumdan habersiz insanları aydınlatma gereğinden doğduğunu söylemek abes kaçar. Bu durumda Almanya'da yaşanan trajedi karşısına insan hakları savunucusu kimliğiyle seyirci önüne çıkarılan Hollywood etiketli soykırım filmleri, aynı hassaslığı ve ahlaki sorumluluğu neden Kosova ya da Afganistan ya da Irak'ta yaşanan trajediye karşı hissetmiyor? Sorunun kendisi sinemanın etki alanının genişliğinden kaynaklanan siyasi manipülasyona açıklığını kanıtlıyor. Hollywood sineması dışında Sovyet sineması -ki alışılmış sinemadan biraz farklı- da siyasi ideoloji arası olarak kullanılan diğer bir örnek olarak verilebilir. Komünist parti yönetimi tarafından nerdeyse tamamı yasaklanan özgür bir sinema sektöründen bahsetmek zaten imkansızdı. Totaliter anlayış, sinemayı, sanat ve estetik kavramlarından arındırarak, komünist ideoloji lehine toplumu politize etme aracı olarak kullanmış, ABD'nin Hollywood direğiyle sallandırdığı kapitalizm bayrağına karşı Sovyetler de bir nevi propoganda aracı olarak sinemadan yararlanmıştır. Siyasi nitelikli imgesel sinemada gerçek diye iddia edilen hikaye ve imgelerin ciddi bir meşruiyet sorunsalı vardır. Sinema her şeyden önce her sanat disiplininde olduğu gibi sübjektif bir deneyimdir. Bunun yanında büyük anlatıların altının gitgide oyulduğu son zamanlarda gerçeklik dediğimiz durumun tekliği ve evrenselliğinden söz etmek anlamsız olacaktır. Gerçekliğin işte bu çok yönlülüğü kanımca politik sinemadaki sıkıntının kaynağıdır. Çoğunlukla biyografi ya da tarihi olaylar ön planda tutularak yapılan bu filmlerin-özellikle Hollywood kaynaklı olanların- toplumların fikir ve davranış kalıplarını etkileme gücü dikkat değerdir. Eğer bu filmlerin odak noktasındaki olay, mekan ya da toplum hakkında çok da fazla bir şey bilinmiyorsa filmin bu etkisel gücü özellikle ön yargı oluşumunda kat be kat artar. Alan Parker'ın 1978 yapımı Midnight Express adlı filmi Türkiye'ye karşı oluşmuş kati yargıları bakımından iyi bir örnektir. Bu filmin hiçbir gerçeklik payı olmadığını kesinlikle iddia etmemekle beraber işaret etmek istediğim nokta, bu örneğin çok da fazla gerçekçi olmayan politik filmlerin toplumların düşünüş biçimlerini nasıl etkilediğini açıklamasıdır. Konuyla ilgili bir sinema filmi genellikle kalın bir tarih kitabına göre daha güçlü ve popüler bir alternatiftir. Nitekim tarih kitapları, dipnotları ve kaynakçasıyla incelediği olayla ilgili göreceli olarak daha gerçekçi bir profil çizmesine rağmen, sinema bu objektiflik determinizmden daha bağımsızdır. Yönetmen tarafından tamamen kişisel bir bakış açısından süzülüp perdeye yansıyan imgeler izleyicinin de gerçeği haline dönüşebilir. Bunun yanında izafiyetten kaynaklanan gerçeklik çatışmasının yoğunluğu yine bu tür filmlerde daha fazladır. Lakin gerçeklik üzerine yaşanan bu çeşitliliğinin çoğu zaman izleyici farkına varamayabilir ve perdede gördüğünü konuyla ilgili mutlak bir gerçek olarak da algılayabilir.


En büyük sokak sanatları festivallerinden birinin düzenleyicisi olan LET'S DO IT, uluslararası arenadaki ilk çıkışını Street Art Common Experience projesiyle yapıyor. Proje kapsamında İstanbul'a gelen sanatçılar, duvar resimlerini boyamaya Kadıköy, Talimhane Sokak'ta başladı. Sergi açılışı ise 4 Haziran'da gerçekleşiyor. İlk duvar resminin yaratıcısı, duvar resimlerinde dünya çapında en beğenilen sanatçılardan biri olan Polonyalı M-City olacak. Stensil tekniği kullanan M-City'nin çalışmaları, aralarında Paris, Berlin, Mumbai, Tel Aviv ve New York'un da bulunduğu bir çok dünya ve Avrupa şehrinin duvarlarını süslüyor. Common Experience projesinin diğer sanatçıları ise, sokak sanatları alanında yine dünyaca ünlü isimler Polonyalı Chazme ve birlikte çalıştığı Sepe. Türkiye'nin Asya ve Avrupa kıtaları arasındaki köprüsü olan İstanbul, şimdi de M-City, Chazme ve Sepe'nin sanat durağı listesine dahil oluyor. Projenin Türk partnerleri, Mural İstanbul Festivali'nin ekibi, Kadıköy Belediyesi ve Donut Store'dan oluşuyor. Sokak Sanatı Ortak Deneyimi projesi süresince ayrıca, sanatçılar ile halkın bir araya geleceği toplantılar da gerçekleştirilecek.


Carney kardeşlerden oluşan Pontiak'ın tarzını netleştirme ihtiyacı sadece müzik eleştirmenlerinin sorunu. Neo-psychedelic, stoner ya da hard rock mı Pontiak için önemli değil! Bana göre ileride insanların efsane olarak bahsedeceği gruplardan biri. Bağımlılık yaratan son albümleri Innocence'un Avrupa turnesi haberini gördüğüm anda biliyordum, kesinlikle gidip canlı izlemeliydim. RoHam Bar, Budapeşte. Konserin başlamasına en az iki saat daha vardı. Ön grupları dinlerken birden konser alanında Golden Void şapkasıyla Van'i, onun hemen yanında Jennings'i ve hoparlörlerden birinin yanında da biraz dinlenmeye çalışan Lain'i gördüm. İçerideki herkesin suratlarına tek tek baktım acaba onları fark eden oldu mu diye. Sadece uzun sakallı bir adam benim gibi- gözlerini dikmiş bakıyordu. Sonradan oldukça tanınan bir DJ olduğunu öğrendim. Ve sonra tanışmak için en uygun zamanı kolladım. Hayatımdaki en heyecanlı anlardan birisiydi. Jennings Carney: Canlı çalmadığımız pek çok şarkı var. Çoğunlukla fark ediyoruz ki bazı şarkılar sadece kayıtta çok iyi, bazıları sırf sahne için yapılmış gibi ve bazıları ikisi için de. Stüdyoda olmak muhteşem bir şey çünkü şarkıları oluşturduğunuz anda canlı performans mı ya da sadece kayıtta kalmaları gerektiğine dair kendi kimliklerine bürünüyorlar. AD: Genel olarak Avrupa turnesi nasıl geçti? Hangi şehir seyircisiyle ve içkileriyle sizi büyüledi? Kesin yine komik bir hikayeniz vardır. JC: Turne inanılmazdı ve sadece bir tane şehir söylemek çok zor olur! Her zaman komik şeyler yaşanıyor. Turnenin en başında, Berlin'deki ilk konserden sonra, bir sürü farklı bölümü ve katından dolayı insanda yön duygusunu kaybettirecek kadar büyük bir otelde kaldık. Hala daha 'jet-lag'i atlatamamıştım ve hemen uyudum. Yaklaşık iki saat sonra tam olarak nerede olduğunu anlayamadığım bir koridorun ortasında uyandım. Uykumda gezmiştim! Jet-lag olduğum zamanlarda başıma geldiği için şaşırmadım ama gerçekten tuvalete gitmek zorundaydım ve hangi katta olduğumu ve nerede banyo bulacağımı bilemiyordum. Zemin kattaki banyoyu bulana kadar tshirtüm ve iç çamaşırımla koridorlar arasında yaklaşık bir yarım saat dolandım! Sonrasında bir şekilde odama gitmek zorundaydım ve kendimi otelin lobisinde buldum. Bir sürü insanın şık kıyafetleriyle eğlendikleri yerden iç çamaşırımla geçmek zorunda kalmıştım. Oldukça komikti. JC: Gerçekten İstanbul'a gelip konser vermek istiyoruz! Anladığım kadarıyla Türkiye'de konser vermek bazen zor olabiliyor ve temsilcimizin çalıştığı organizatör bir şekilde ayarlayamadı. Belki gelecek tarihlerde! JC: Teşekkürler. Her şey bittiğinde sahneden aşağıya atlamaya ve bizi dinlemeye gelen insanlarla konuşmaya bayılıyorum! Biliyorum ki herkesin hayatında ilgi ve zaman isteyen birçok şey var. Bu yüzden zaman ayırıp bizi izleyemeye gelen insanlar bize çok şey ifade ediyor! Ayrıca müziğimizi seven yeni insanlarla tanışma fırsatımız oluyor. Dünyanın farklı yerlerinden insanlarla tanışmayı çok seviyorum. Günlük hayatımıza gelirsek kardeşlerim ve ben büyüdüğümüz yerde bira üretimi işine giriştik. Birayı ve dünyadaki farklı bira alışkanlıklarını yerinde incelemeyi çok seviyoruz. Şimdilik bu iş, stüdyo saatlerimizin dışında, oldukça zamanımızı alıyor. JC: Beğenmene sevindim! Turneler arasında bir zamanda geçtiğimiz yaz kaydettik, bizim için oldukça keyifliydi. Gelecek yıl yayınlamayı planladığımız birkaç şarkı var yılın ilk aylarında da bir kaset çıkaracağız bu konuda henüz söylenecek çok şey yok. Ayrıca, bir arkadaşımızla yine gelecek yıl yayınlanacak split albüm var. JC: Fazla bir şey dinlemiyorum. Garip bir şekilde sessizliği çok seviyorum ve sessizliğin keyfini çıkarıyorum. Bence kafamdaki müzik ile yaptığım müzik arasındaki boşluğu yaratmama yardımcı oluyor. Bir de internet radyosunu gelişigüzel seçimde ayarlıyorum ve havaya girdiğimde her türde müziği dinliyorum. Ama genelde klasik, barok ve romantik müzik diyebilirim. Budapeşte'deki konsere geldiğin için çok teşekkürler. Seninle tanıştığımıza çok sevindik ve umuyoruz ki yakında Türkiye'ye geleceğiz.


Pop Art'ın biçimsel ve içeriksel unsurları ile yeni bir hesaplaşma projesi olan ve Gallery LiNART ve ALANistanbul'un ortak düzenledikleri Pop Art Extended sergisinde genç sanatçıların çalışmalarının yanı sıra, Pop Art'ın babası Andy Warhol'un daha önce Türkiye'de sergilenmeyen orijinal üç eseri de yer alıyor. Pop Art Extended sergisi; çağdaş sanatın görsel unsurlarını en çarpıcı şekilde kullanan genç sanatçıların bir araya getirerek, Pop Art akımına altın çağını yaşatan en önemli sanatçılardan Andy Warhol ile karşılıklı diyaloglarını sanatseverlere sunuyor. Andy Warhol'un Elizabeth Taylor, Mick Jagger ve Uncle Sam'e ait eserlerinin yer alacağı sergide eserleri bulunan genç sanatçılar ise; Ayline Olukman, Ayşegül Sağbaş, Arda Yalkın, Deniz Beşer, Gökçe Çelikel, Halil Vurucuoğlu, Murat Pulat, Monika Bulanda, Yiğit Yazıcı ve Zeynep Beler. Tüm dünyada farklı merkezlerde, yerel unsurları da dinamikleri içerisinde kullanarak genişleyen kendisini yeniden üreten, sürekli kendi kendini güncelleyen Pop Art akımı, böylece hızla değişen sanat ortamında eskimiyor, ortaya çıktığı 1956'dan bu zamana gündemden düşmüyor. Ayrıca, politik bir savunma yapmayan Pop Art, bu sayede; doğuşundan itibaren kültürlerarası bir kimlik kazanarak, herhangi bir sebeple sanattan gözü korkmuş herkese hitap etmeyi başarıyor. Global tarihsel süreç açısından bir dönüm noktasında yer alan Pop Art akımı; savaş etkilerinin sürdüğü, nükleer güçlerin tehdidi altındaki bir dönemde, karamsar değil idealist tutumuyla akım izleyicisi için, zor zamanlarla gelen eğlence anlayışının bir temsili, bir bakıma büyükler için Disneylanddı. Tüm sanat akımları bir şekilde izleyicinin duygularına hitap ederken; Pop Art, gündelik yaşam deneyimlerinden yola çıkarak, deneyimleme yoluyla izleyicisine ulaştı.


Sanat tarihinin yönünü değiştiren akım POP ART oldu. Rönesanstan başlayan estetik paradigmanın sonunu getiren ve çağdaş sanatın özgürleşerek genişlemesinin önünü açan bu hareket, genişleyen küresel kapitalizm çağında dünyanın büyük sanat metropollerinde yenilenerek kendisini göstermeye devam ediyor. POP ART 2000lerde kimi zaman sanatsal stratejiler yoluyla kim zaman imgeler veya ikonografik göndergeleri, bazen de biçim olarak bir dil sürekliliği ile çeşitli sanatçılar tarafından güncel sanatın belirleyici damarlarından bir tanesi olarak kendisini hissettirdi. Bu çok farklı bağlamlarla ve farklı mesafelerle ortaya çıkan ortaklık üç ayrı sanatçının çalışmalarında yeni okumalara ve anlamlandırmalara açılıyor. İstanbul güncel çalışmalardan oluşan bu sergi ile Yeni Pop Art bağlamında yeni bir söz söylüyor!


Uluslararası İstanbul Çocuk Filmleri Festivali 'in bu yıl dağıtacağı Popcorn Ödülleri 2009 için Türkiye başvuruları başladı. Milli Eğitim Bakanlığı, Nickelodeon TV, Doğan Egmont Yayıncılık, Gode Reklam, Kadılar İnteractive, Cinecity Sinemaları, Kültür ve Turizm Bakanlığı, Cifej ve Artı Artı Danışmanlık tarafından desteklenen yarışma 6 12 yaş arası Küçük Sinemacıların ve 13 18 yaş arası Genç Yönetmenlerin katılımına açık. Uluslararası İstanbul Çocuk Film Festivali, dünyanın her tarafından gelen filmlerin her yıl İstanbul'da gösterildiği uluslararası bir organizasyondur. Festival kapsamında dağıtılacak olan Popcorn Ödülleri Türkiye başvuruları Küçük Sinemacılar ve Genç Yönetmenler için başladı. 6-18 yaş arası, kendi filmini çeken ve Uluslararası İstanbul Çocuk Filmleri Festivali 2009'da filminin gösterilme şansına sahip olmak isteyen film yönetmenleri, 10 dakikayı aşmayan kısa filmlerini çekerek 3 Temmuz tarihine kadar festivale yollayabilecekler. 6-12 yaş arası Küçük Sinemacılar ile 13-18 yaş arası Genç Yönetmenler için açılan yarışmanın değerlendirmesi 5 ayrı yaş kategorisinde (6-8, 9-10, 11-12, 13-15, 16-18) yapılarak kendi kategorisinde ilk üçe girecek filmler Popcorn Ödüllerine sahip olacak. Ödüller, her zaman heyecanlı gerçekleşen Uluslararası İstanbul Çocuk Film Festivali Açılış Galası ve Ödül Töreninde duyurulur. Oscar ödülleri gibidir fakat sadece Küçük Sinemacılar ve Genç Yönetmenler içindir. Kazananlar evlerine plaket ile dönerler ve katılan herkese sertifika verilir. Türkiye'nin yanı sıra yurtdışından da katılımcılara açılan yarışmaya başvurular www. iicff. com adresinden yapılabilecek.


- Kaliforniya film stüdyoları - Field of Dreams filminde görülen Iowa'daki mısır tarlaları - Özellikle Japon turistlerin ilgi odağı olan Anne of Green Gables romanın geçtiği Prens Edward adası - Japonya, tek başına, tümüyle - Washington North Bend'de Twin Peaks dizisinin çekildiği Twede's Cafe - Hallyu/Kore dalgası sebebiyle Güney Kore, tümüyle - Star Wars/Yıldız Savaşları film inin çekildiği Tunus - Seinfeld'den hatırladığımız Tom's Restaurant - Twilight dizisinin çekildiği yağmurlu ama güzel şehir Forks - Star Trek karakteri Mr. Spock'un memleketi ile aynı isimli Kanada'nın Vulcan kasabası Ve tabii kimileri için artık bir mabed halini almış Elvis Presley'in Graceland'i ve Jim Morrison'ın Pere Lachaise Mezarlığı'ndaki mekanı.


Toplumda bir şekilde kendilerine yer bulmuş, kıçlarını bir araya sıkıştırıp hayat denen durmaca-koşmacaya kapılmış hemen herkes en azından bir kez Monroe'yu acayip şekillerde hayal etmişlerdir, diye yorumlar yapılıyor. Buna dair bir fikrim yok. Herkes uçakla seyahat etmekten korkar, sadece bunu bilirim. Yanımdaki de bu haliyle, tedirgin olmuş tiplere benziyor. Elleri terlemiş. Koltuğa sıkıca yapışmış. Havası hızla muğlaklaşan, plastikleşen uçakta sağa sola kaçamak bakışlar atıyor, rahatsız tavırlarla kıpırdanıyor. Öyle bir adam ki yanı başında kuş sürüleri gözlerini ayırmadığı küçük pencereye saldırıyor, uçak aniden irtifa kaybediyor da yoğun hava boşluğunda ıslık çala çala birden inişe geçiyor veya yolcular arasından ayağa fırlayan biri ceketinin altındaki şişi gösterip inilecek yeni bir havalimanının adını veriyor, herkesin şu andan itibaren rehine olduğunu belirtiyormuş gibi renkten renge giriyor, sinirden stresten damla damla terliyor. Uçağa binmenin garabeti bir yana, adam birazdan tık diye son nefesini salacak, başı omzuma düşecek diye endişeleniyorum. Monroe endişesi bu, diyorum gazeteye gömülüp. Bu ana dek yaşadıklarım yeterli gelmedi, daha iyisine bakınmalıyım, bundan daha iyi bir hayata, daha şanslı anlara, daha mutlu insanlara rastlamalıyım. Marilyn Monroe'nun 1974 yılındayken çekildiği iddia edilen haberin yazısına ve fotoğraflarına bakıyorum. Umudunu canlı tutan sözleşmeyi kaybeden Monroe, çareyi porno film çekmekte bulmuş, diyor haber. Klişeleri bilindik acınası bir konu bütünlüğüne ekleyip, Monroe'nun etini böyle sahte, adi, eline yapışan mürekkebin kustuğu gazete sayfasına basmaya yeltenmiş olmalarına şaşıyorum. Monroe'nun ölümünden on yıl sonra ortaya çıktığını iddia ediyor. Yok efendim eski kocası bu filmi satmış da, yok diğeri buna dudak uçuğunu patlatan paralar ile satın almış da filan. Makalenin en ilginç kısmına takılıyorum, orada duraksıyorum. Yanımdaki adamla birlikte ellerimin terlediğini hissediyorum. Monroe koltukta bıyıklı bir adamı beceriyor, diyor. Tekrar tekrar okuyorum. Kelimeler eğiliyor, bükülüyor, Monroe'nun adı gözümün önünde eriyor, değişiyor, kıvrılıyor, tekrar toplanıyor ve bir sahneye dönüşüyor. Monroe'nun etli kalçasının bıyıklı, vücudu kıllı bir adamın üzerinde buruşa buruşa zıpladığını görüyorum. Terliyorum. Gazeteyi biraz kızgınlık çokça kıskançlık ile bırakırken, yanımdaki adam sakince, Monroe değil o, diyor. Saçının bittiği yer aynı değil. İkimiz de rahatlıyoruz.


Porno hakkında yaygın olan genel kanı, pornonun limitleri yıktığı üzerine kuruludur. Bir nevi, porno tabuya yer bırakmaz. Çünkü 'konu' ne olursa olsun, görselliğin aynı banallığını herhangi bir estetik kaygıdan uzak olarak izleyiciye yansıtır. Yani, normal bir sevişme sahnesi ile, 'tabu' olarak varsayılabilecek, mesela, ayak fetişi arasındaki tek fark, içeriktir. Yapı, çekim, kalitesizlik gibi konularda, ikisi de aynıdır. O yüzden porno, bir yerde, halk arasında 'normal' kabul edilen cinsel davranış ile, 'anormal' ve 'tabu' olarak kabul edilen cinsel davranışı eşitler. İkisini de aynı şekilde, 'tüm çıplaklığı' ile gösterir. Porno, izleyiciyi farklı fetişlere, tabulara, ve konulara izleyicinin kontrolü altında tabi tutar. Yani, pornoyu istediğimiz yerde durdurabiliriz, istediğimiz kadar izleyip, istediğimiz kadar izlemeyebiliriz. Bu kontrol hissi, cinsellik üzerinde kara bir bulut gibi duran tedirginlik, endişe, stres gibi duyguları yatıştırır. O yüzden insanın kendisini yeni fetişlere açması, yeni tabular keşfetmesi, yeni zevkler edinmesi, porno sayesinde kolaylaşır. Bu kontrol hissine internetin ve reklam parasının sunduğu kolay ve bedava erişim de eklenince, porno, cinsel tutuculuğa ve dar görüşlüğe karşı ciddi bir antidotmuş gibi gözükebilir. Farkına varmamız gereken, pornonun bu 'özgürleştirici' kisvesinin altında yatan gayet tutucu bir gündeme sahip olduğudur. Çünkü porno endüstrisinin herkesi özgürleştirmek gibi bir derdi yoktur. Amaç, kar yapmaktır. Çoğu endüstride olduğu gibi, pornoda da kar etmek belli bir kesimin zararına, belli bir kesimin istismarına dayanmaktadır. Irkçılığın çok kültürlülük maskesi altında yeşermesi gibi, tutuculuğun da porno endüstrisinde kendisine güvenli bir yuva bulmuş olması, her ne kadar ilk başta çelişkili gözükse de, aslında şaşılacak birşey değildir. En nihayetinde, düzene isyan etmek isteyip de korku, tembellik, ya da diğer içselleştirilmiş zincirler sebebi ile güçlüye başkaldıramayanların bastırılmış cinsel öfkelerini gönül ve akıl rahatlığı ile kelimenin her anlamında boşaltabilecekleri bir alanmış gibi gözüken porno, aslında düzene olan ekonomik bağımlılığı sayesinde sömürü ilişkilerini devam ettirmekten başka bir işe yaramamaktadır. İçinde bulunduğu düzenin güçlü-güçsüz ilişkilerinden yararlananlar, ne kadar karşıt görüş beyan etseler de, o düzenin uslu bir neferi haline gelmektedirler. İçinde bulunduğumuz neolibereal ve ataerkil düzenin türlü nimetlerinden bolca faydalanan porno endüstrisinin istismar ettiği birincil kısım, pornoda rol alan aktörler, özellikle heteroseksüel pornoda olan kadınlardır. Fakat, öncelikle, bir erkek olarak söylemek istediğim, pornoda erkeğin de kadın kadar nesnelleştirildiği ve istismar edildiğidir. Çoğu pornoda erkeğin sadece cinsel organı ile rol alması, ve neredeyse vücudunun başka hiç bir kısmının gözükmemesi gayet normal geliyor olabilir. Neticede pornonun tanımındaki cinsellik başka pek bir kadraj seçeneğine yer bırakmıyormuş gibi durabilir. Fakat kadınların nasıl görüntülendiği ile karşılaştırıldığında, durumdaki dengesizlik kendini göstermeye başlamaktadır. Kadınların yüz ifadeleri ve tüm vücutları sık sık kareye girerken, aynı 'ayrıcalık' erkeklere sağlanmamaktadır. Bu kadraj farkı, toplumda erkeklere dair basmakalıp önyargılardan beslenmektedir. Mesela: erkekler duygusuz, çoğunlukla öküz, cinselliğe sadece kendi güçlerini kanıtlamak için girişen damızlık yaratıklardır. Erkekler için cinsellikte amaç zevk paylaşmak değil, kadına üstün gelmek, ona haddini bildirmek, sahip olmak, ve onu cezalandırmaktır. Böyle bir kültürel birikimin pornoda ekrana yansıması, doğal olarak, herhangi bir zevki paylaşma yetisinden uzak, girişimci bir falliktir. Denizin buz gibi soğuk sularından gelen, Şahin K.'nın da gayet isabetli bir şekilde ortaya koyduğu gibi, bir cinsel organdır, bir insan ve cinsiyet değildir. Fakat pornonun erkeği nesnelleştirmesindeki amaç da tam olarak budur. Kendi başına zengin bir kültürel anlam ağına sahip olan er kökü, ve bu kökünü erdem ile paylaşan erkek, o gibi anlarda sadece hoyrat ve zevksiz bir alete dönüşmektedir. Bunun tam karşısında, yine toplumsal basmakalıplardan nasibini alan kadınlar vardır. Erkekler nasıl erkeklik ve erkekliğin cinsel performansı etrafında dolaşan söylemden nasibini alıyor ve pornoda sadece bir organa indirgeniyorsa, kadın da benzer bir muameleye maruz kalmaktadır. Kadınların duygusal, erkeğe göre aşağı, güçsüz, ve itaatkar olarak algılanmaları pornoya belli şekillerde yansımaktadır. Mesela, kadınların tüm bedenleri gösterilmekte, sıklıkla yüz ifadeleri de cinsel organları ile aynı neselleştirilmeye tabi tutulmaktadır. Zaten basmakalıp bir algıdan beselenen kadının duygusallığı, bu noktada, objeleştirilmiş cinsel bir metaya dönüştürülmüştür. Kadınlar, buna ek olarak, anaakım pornoda erkeklerin kontrolüne biat etmektedirler. Erkeğin toplumdaki konumsal egemenliği, pornoya fiziksel egemenlik olarak yansımaktadır. Diğer bir değişle, kadınların toplumdaki konumsal edilgenliği, pornoya fiziksel edilgenlik olarak yansımaktadır. Porno endüstrisinin ekrana yansıttığı cinsiyetleri kar objelerine dönüştürmesinin yanı sıra, izleyici de bu süreç içinde değişmekte, endüstrinin cüzdanı haline gelmektedir. Bununla beraber, porno izlemenin amacı bellidir zevk almak. Doğal olarak izlenilen ile sürekli felsefi açmazlara girerek, sürekli derin eleştiriler yaparak zevk almak pek de mümkün değildir. Porno dışındaki filimleri eleştirmek, o filmlerden zevk almanızı engellemez. Fakat, pornodan alınan zevk ile Hollywood filimlerinden alınan zevk farklıdır. O yüzden porno endüstrisi, izleyicisinden birincil olarak itaat ister, hatta var sayar. Pornonun öne sürdüğü cinsiyetlerin nesnelleştirilmesini izleyici baştan kabul etmelidir. Aksi halde, porno ile izleyici arasındaki simbiyotik bağ kurulamaz, izleyici pornodan herhangi bir çıkar elde edemez. Sonuç olarak, bir pornoda nesneye indirgenen sadece oyuncular değildir. İzleyici de pornonun nimetlerinden faydalanma sözü ile bu sürece dahil edilmekte, hem pornonun sunduğu nesnelleştirmeleri kabul etmek zorunda kalmakta, hem de kendisi de aynı şekilde nesnelleşmektedir. Pornonun kültürden nasıl etkilenip cinsiyetleri ekrana nasıl yansıttığının yanı sıra, izleyiciden talep ettiği itaatkarlığın sonucu olarak kültürü de etkilemekte, porno tüketicisinin cinsiyet ve cinsellik anlayışlarını şekillendirmektedir. Bu noktanın altını çizmek için pornonun gerçeken ne olduğunu anlamamız gerekmektedir. Pornoda seyirciye yansıtılan fantazi, gerçek dışı değildir. Gerçekleşmesi muhtemel olandır. Diğer bir değişle, porno, bir nevi Yılmaz Erdoğan-vari senin beni sevebilme ihtimalini sevdim gibi şimdiki zamanda, gelecek zamanın olasılığına dolanan bir dünyanın ekrana yanısımasıdır. Gerçekten de porno tüketicileri arasında ekranda gördüklerini gerçek hayatla karıştırmak gibi bir huy mevcuttur. Bunun üzerine yapılan araştırmalarda hem kızların, hem de erkeklerin beraber oldukları insanları etkilemek için pornoda gördüklerini yapmaya çalıştıkları belirlenmiştir. Porno yıldızları gibi insanlara özenenlerin hayal ve gerçek arasındaki farkı anlamalarını beklemek belki çok büyük bir talep olabilir. Fakat, o insanların kapasiteleri veya kapasitesizlikleri pornonun ve pornoda ortaya konulan fantazinin gerçek hayatın bir olasılığı olduğu fikrini değiştirmemektedir. İzleyiciler, ekranda gördükleri ve zevk almak için kabul ettikleri nesnelleştirmeyi geleceğin olası bir parçası olarak içselleştirerek kendi hayatlarına yansıtmakta, kendilerini ve eşlerini de benzer bir şekilde nesnelleştirmeye çalışmaktadırlar. Böylece cinselliğin ve cinsiyetin nesnelleştirilmesi günlük hayatta uygulanmakta ve kültürel huylar arasında yerini almaktadır. Cinsiyetin ve cinselliğin nesnelleştirilmesi sonucunda pornonun aslında tutucu bir gündemi olduğunu söyleyebiliriz. Cinsellik ve cinsiyet söz konusu olunca, anaakım muhafazakar görüş ile, pornonun görüşlerinin uyuştuğunu, her iki bakışın da ataerkil-kapitalist bir toplumsal yapının müdavimleri olduklarını, cinsiyetler arası dengesizliği ve cinselliğin bir metaya dönüştürülmesini savunduklarını, ve ikisinin de bunu tam karşıt bir retoriğin maskesi altında yaptıklarını görüyoruz. Boşanma yüzdeleri artışta oladursun, tek eşli ebedi aşk mitinin her tatilde pazarlanıyor, her masalda öğretiliyor, her çizgi filmde altının çiziliyor olması dikkat çekici bir noktadır. Bununla beraber, özellikle erkekler için, evli olmak bir statü sembolüdür. Muhafazakar ataerkil bakışın cinselliğe bir meta olarak görmesi, kapitalist sistem için gereken işgücünü sağlama endişesinden gelmektedir. Mesela, tarih boyunca muhafazakarların eşcinselliğe yaptığı en büyük iki eleştiriden biri, eşcinsellerin üretken olmadıkları ve insanlığın devamına katkı yapmadıkları üzerine kuruludur. Endüstri devrimi sonrası, bu gayet gerçek dışı atıf kendisini psikolojik ve yasal temelde destek bulmuştur. Eşcinsellik, yeni nesil üretememe ve aslında ekonomik düzeni tehdit etme paranoyası altında hastalık veya yasa dışı ilan edilirken, muhafazakar gücün türlü aygıtları ile şeytanlaştırılarak yok edilmeye çalışılmıştır halen de çalışılmaktadır. Tabii, muhafazakarlığın eşcinselliğe dair böyle bir bakışı, madalyonun öteki yüzünde, muhafazkar gücün heteronormal bir ilişkiyi ve aile kurumunu sadece işgücü üretme fabrikası olarak gördüğüne dair önemli bir kanıttır. Boşanma yüzdeleri artışta oladursun, tek eşli ebedi aşk mitinin her tatilde pazarlanıyor, her masalda öğretiliyor, her çizgi filmde altının çiziliyor olması dikkat çekici bir noktadır. Bununla beraber, özellikle erkekler için, evli olmak bir statü sembolüdür. Evli olmayan erkeklere toplum nazarında çok iyi bakılmadığı gibi, askerlik misali, toplumsal merdivende tırmanmaları ve evli akranları kadar kazanmaları çok da gerçekçi değildir. Muhafazakar güç, böylece, işgücü üretimini türlü yollarla bireylere bastırmaktadır. İşgücü üretmeyenler cezalandırılmakta, üretenler ise toplumsal basamakları daha rahat tırmanmaktadır. Bu şekilde, muhafazakarlığın belirlediği sınırlar dışında kalanlar bir nevi liberal vergisine tabi tutulmaktadır. Sonuç olarak, muhafazakar bakış, kadını, erkeği, sevgiyi, aileyi, ve çocuğu nesnelleştirmekte, yönettiği ekonomik gücün devamı için bu tür kavramları propaganda aracı olarak kullanmakta tereddüt etmemektedir. Muhafazakar bakış nasıl cinsiyeti, cinselliği, aileyi, ve üretkenliği ekonomik çıkarı için nesnelleştiriyorsa, porno da, aynı şekilde, yukarıda anlattığımız gibi, cinsiyeti, ve cinselliği ekonomik çıkarı adına nesnelleştirerek kullanmaktadır. Yukarıda değindiğimiz ama üzerinde şimdi duracağımız başka bir nokta ise, porno endüstrisinde erkeğin kadına göre üstün bir şekilde konumlandırılmasıdır. Belli fetişler dışında, normal olarak gösterilen ve pazarlanan, erkeğin baskın konumda olması, ilişkinin ve cinselliğin şartlarını belirliyor olmasıdır. Erkek agresif, dominant, sert, ve neredeyse duygusuz olarak gösterilir. Bunun karşısında kadın ise duygusal, edilgen, pasif, ve erkeğin dediğini yapan olarak gösterilir. Cinsellik etrafında dolaşan kaba söylem, kadının, erkeğe hizmet ettiği, veya, muamele çektiğidir. Bu tür bir söylemde erkek üstün olarak konumlandırılır, hizmetkar olan kadın, erkeğin isteklerini yerine getirmekle görevlidir. Erkeğin kadını aşağılaması, kadının da o aşağılamayı kabul etmesi hatta o aşağılamadan hoşlanması beklenti haline dönüşmüştür. Muhafazakar güç de kadına dair benzer bir tavır içerisindedir. Kadınının rolü, kürtaj ve çocuk sayısı gibi muhabbetlerle sınırlandırılmakta, kadınlar toplumsal kanaat liderliğinden ve karar mekanizmalarından uzaklaştırılmakta, ve erkeklerin sözünü dinleyen bir güruh olarak özneleştirilmektedir. Muhafazakar gücün söyleminde kadının iradesi veya karar alma yetisi olabildiği kadar sınırlanmalıdır. Aile babası ve devlet baba arasındaki seviye farkının erkek-egemenliği ile bulandırılmasının ardında yatan muhafazakar güç, böylece, aynen porno endüstrisinin yaptığı gibi kadına dair ön yargıları ve varsayımları kadını aşağılamak, karar verici konumdan uzaklaştırmak en nihayetinde erkekten düşük bir noktaya çekmek için kullanmaktadır. Hem porno endüstrisi, hem de muhafazakar güç, cinsiyeti ve cinselliği nesnelleştirmelerini, kadını aşağı bir özne konumuna koymalarını, bütün bu yaptıklarına karşıtmış gibi gözüken bir hitabetle yapmaktadır. Bu yazının başında pornonun algılandığı ve propagandasını yaptığı sözüm ona özgürleştirici konumdan bahsettik. Muhafazkar gücün söylemi de, aile kurumunu korumak, cinsiyetlerin kutsallığını yüceltmek, üretkenliğin kutsiyetini önemsemek gibi söylemlerin arkasına saklanarak kendi gücünü korumakta, güç dengesizliğine katkı yapmakta, ve nesnelleştirme uygulamasına devam etmektedir. Bu yukarıda bahsettiğimiz sebeplere dayanarak söyleyebiliriz ki, pornonun amacı özgürleştirmek, bireyin cinselliğe dair sahip olduğu zincirleri kırmak, veya insanlara yeni zevkler veya tadlar tanıştırmak değildir. Pornonun amacı gayet açık olan kar etmektir, evet, ama kar ederken diğer taraftan da cinsiyete ve cinselliğe dair toplumda var olan muhafazakar ön yargıları, varsayımları, ve güç dengesizliğini sürdüren uygulamaları devam ettirmektir. Porno, muhafazakardır. Porno, bu yüzden, muhafazakar gücün cinsiyete, cinselliğe, ve kadına dair uyguladığı toplumsal, yapısal, ve kültürel şiddeti devam ettiğrdiği için şiddettir.


İlk iki sayısı ile kanat kırıp yürek burkan, görselleri ve verdiği sosyal mesajları ile körpecik beyinlere su serpen fanzin Post Köpek, gözlerini gözünü öldürürüm nidası ile açtı. 3. sayısı ise taze çıktı. Basılı olarak İstiklal Mephisto'dan ulaşılabilineceği gibi postkopek. blogspot. com/ adresinden de okunabiliyor. Ve hatta bununla kalmayıp pdf olarak indirilebiliniyor. Fanzinin müsebbibi Can Kemal, tam bir duygu sağanağı şeklinde modern zamanlarda fanzine emek vermek üzerine Futuristika! sorularını cevapladı. Can Kemal : Değil mi, ne kadar saçma. Fanzinden evvel benim de 2 senelik bir blog geçmişim vardı aslında. Bu bağlamda Post Köpek, sahalara ilk adımını sosyal medyanın köpeği olarak attı diyebiliriz. Fakat bi' süre sonra sıkıldım, başka mecralarda yazayım dedim. Adet günlerini ve eski sevgilisiyle yaşadıklarını anlatan kız bloggerlardan olmadığım için kitap çıkartamadım. Fanzine aktım. Bir çok fanzin yazarı benim yaptığımın tam tersini yaptı/yapıyor. Okuyanlar cümlenin falsolu gelişinden bu durumu yadırgayacağımı düşünüyor olabilirler ama hayır; aslında olması gereken bu. İşin kolayına kaçarak ekmeğin hasını yemek türk çalışma kültürünün temel prensibidir. Bılogırlara özel yayınevlerinin falan oluşturulduğu bir dönemin içinde iken fanzine emek sarfetmek, fotokopici nazı çekmek, mekan mekan dağıtmak pek akıllı işi değil. Fakat Charles Bukowski'nin dediği gibi: 'Some lives were made to be wasted.' Umarım yeteri kadar cool olmuşumdur. Ahaha. Takip ettiğim fanzin yok. Etkilendiğim fanzinler var. Hayat Bir Pantolondur, Beni Asla Arama, Vagon, Skutır Forevır, Sünnet Fanzin. Sünnet Fanzin bok gibi aslında ama 'Bunlar yapıyorsa ben neden yapmayayım lan' dedim okuduktan sonra. Midye tavacı abiye dedim bunu, hak verdi. Vallahi Word'de yazıyorum, görselleri de Photoshop CS5'te hazırlayıp Word'e atıyorum, sonra hepsini pdf formatına çeviriyorum. Kolay aslında ya.


Rusya'da yetişmiş en önemli bilim adamlarından biri olan Mihail Lomonosov, 1711 yılında Rusya Çarlığı'nın Arhangelogorod Guberniyası'na bağlı Mişaninskaya'da doğdu. Elli dört yıllık yaşamı boyunca ortaya koyduğu değerler, insanlığın gelişiminde önemli yollar açtı. Doğa bilimci, fizikçi ve kimyacı olan Lomonosov, Moskova Devlet Üniverstesi'nin kurucuları arasında yer alıyor. 1755 yılında açılan okula büyük katkılar sağlamasıyla birlikte 1940 yılında üniversiteye Lomonosov adı verildi. Venüs'ün bir atmosferinin olduğunu savını ortaya koyan Mihail Lomonosov, Rusya tarihinin büyük değişimlerle zengin önemli bir evresinde yaşam sürdü. Ölümünün üzerinden yıllar geçmesine karşın Rusya'da ve Rusya dışında birçok eğitim ve kültür kurumlarına Mihail Lomonosov adı verilmeye devam ediyor. Bilim dünyasına kazandırdıklarının dışında, yazın hayatında da başarılı çalışmalar sergileyen Lomonosov, kaleme aldığı şiirlerle modern Rus edebiyatının şekillenmesinde önemli bir karakter ortaya koymaktadır. Lomonosov ayrıca 1760 yılında Rusya Tarihi kitabını yayınladı.