Yazar, aslında kendini yazıyor. Ve okura kendini her şeyden önce axaxes olarak tanıtıyor. Kullandığı müstearın, aksak ritmin bir çeşit metaforu olduğunu hissedebilen, bununla birlikte 'x'leri kendisiyle tartışabilecek kadar da Türkçeye sahip çıkan okurlar edinmeyi hedefliyor. Sıra dışı kapak tasarımından iç sayfalarda okuru interaktif deneyimlere yönelten önermelere, seçilmiş müziklerle desteklenen bazı sahnelerden, yazılmış olmayı hem de okurken- anlama lüksüne varıncaya kadar daha birçok yeniliği beraberinde getiren Pistanbul, 2012'nin son kitaplarından olması nedeni ile 2013'te adından çokça söz ettirecek gibi... Bütün bunların dışında ya da içinde- kitabı bitirince anlaşılan ve bütün hikayeyi yeniden düşünmenizi sağlayan bir şey daha var ki, belki de bu durum onu türünün tek örneği yapıyor. Kitabı okurla buluşturma işini P Kitap Yayıncılık üstlenmiş. Kitapla ilgili düştükleri şu yukarıdaki not belki biraz iddialı gibi ama ardından verdikleri alıntı insanı düşündürmüyor da değil.


Hush Gallery, Ayfer Karabıyık'ın Fosforlu Devriye' isimli sergisine 14 Aralık 2013-25 Ocak 2014 tarihleri arasında ev sahipliği yapıyor. Sanatçı Karabıyık'ın, son dönem çalışmalarının temeline militarizm-şiddet-politikayı alarak, şiddetle karşılaşma biçimlerine odaklandığı sergisi, her gün 10.00-19.00 saatleri arasında Yeldeğirmeni'nde konumlanan Hush'da gezilebilir. Militarizmin kendini hayalet düşmanlarla meşru kılışı gibi, politika da darbeleri/savaşları bahane ederek meşru varlığını sürdürüyor diyen sanatçı; bu vahşi ve ölümcül suç aletlerini ironik bir yaklaşımla ele alarak hasarlı politik sistemin dayattığı dilin, hafıza silici etkisine ve şiddet dilinin normalleşerek, gündelikteki kullanımına vurgu yapıyor. Güç ve iktidarı elinde bulunduranlar için iktidarlarının sürekliliğini sağlayan en önemli araçlardan olan silahlar, Ayfer Karabıyık'ın işlerinde isim değişiklikleri ve gündelik hayatta hep karşımıza çıkan farklı materyallerin kullanımıyla iktidarın silahını iktidara çeviriyor.


II. Dünya Savaşı sonrasında sağ kalan Naziler Ay'ın karanlık yüzüne kaçmıştır. Dünya'da kalan halklar kendi dertleriyle uğraşıp, Naziler olmadan nasıl da mutlu mesut yaşadıklarını düşünürken, 2018 yılında Meteorblitzkrieg namlı uzay aracının öncülüğünde Naziler, yeryüzüne dönmeye karar verirler. Fin/Alman/Avustralya ortak yapımı movie, steampunk öğelerini kullanarak, yarı bilim kurgu yarı kara mizah bir anlatımla, fashionable zaman toplumlarına göre saçmalık derecesinde bir gelecek tasviriyle distopik bir çalışma. Yönetmen Timo Vuorensola ve yapımcı Tero Kaukomaa, filmi yapacak parayı bulmakta sıkıntı yaşayınca, çareyi fanlardan para toplamakta buldu. Hatta, bilinen para toplama yerine, para yardımı yapan hayranları filmin karına ortak ettiler. 10.000 movie hayranı dışında 200 kadar on-line yatırımcı sayesinde, kolektif biçimde 515.000 sterlin topladılar. Filmin bazı detaylarında da, örnek olarak Almanca telsiz konuşmaları, web sitesi üzerinden fanlarla birlikte çalıştılar. 2005 yılında yaptıkları ve ücretsiz indirilebilen Star Wreck ile başlayan bu yeni nesil kolektif üretim şekliyle, sinema yaparken gerçek bir komünite de yarattılar. Filmin bir diğer yönü ise, Yeni Slovenya Sanatı/Neue Slowenische Kunst ve Laibach'ın filmde etkin yer alması. Müziklerinde ve konseptinde ağırlığını koyan Laibach, Wagneryan tarzını filme de yansıtmış oldu. Yönetmene söylemedik ancak bu filme, pek yakışırdı. Iron Sky şu an dünyada çeşitli ülkelerde gösterime girdi. Filmin görüleceği ülkeler ve tarihler şu haritadan takip edilebilir. Resmi sitede ayrıca movie için talep formu da yer alıyor. Timo Vuorensola: Aslında saunada arkadaşlarımla konuştuğum ve oldukça bilinen bir komplo teorisiydi. Bu konuyla ilgili bir movie çekmeye karar verdim. Finlandiya'da işler saunada yürür. Yazarlarımızdan Jarmo Puskala, gördüğü rüyada bisiklet kullanırken kulağının dibinde kızgın bir Hitler görüntüsünden bahsetti. Ay'dan gelen Naziler gelmiş aklına. Fan yardım ve ödenenler benim için gerçekten sürpriz oldu. İşe yarasın diye umut ediyordum ancak biraz şüpheliydim. Ama filme yönelik büyük ilgiyi görünce Iron Sky ile bu kadar kendilerini bu kadar yakın hisseden insanlar tanıdığım için çok mutlu oldum. Evet, hemen hemen dünya genelindeki sinema salonlarında gösterime girecek. Filmin 2010 yılında gösterime girmesinin düşünüldüğüne dair bazı söylentiler olsa da biz aslında böyle bir tarihten hiç bahsetmedik. Çekimlere de 2010 yılı Kasım ayında başladık. Olması gerektiği kadar iyi. Belki daha iyi olabilirdi fakat web üzerinde hep olduğu gibi bazı şeyler işler, bazı şeyler işlemez, bir sürü şey denemek zorundasındır. Çizgi roman kendisi itibari ile çok güzel bir olay. Movie öncesindeki üç çizgi romanı da belirli bir zamanda topluca yayınlayacağız. Laibach başından beri müzik için bir numaralı seçimimdi. Iron Sky'a aktif olarak çalışmaya başladığımda, değişik ülkelerin milli marşlarının Laibachsal versiyonu olan Volk albümlerini henüz çıkarmışlardı. O çalışma bana çok büyük ilham kaynağı oldu ve filmin müziği için onlarla çalışmaya başlamak istedim. Laibach'ın yaklaşımı da oldukça titizdi. Wagner'in dünyasına derinlemesine daldılar ve movie için devasa bir soundtrack hazırlayıp tüm sürecin oldukça içinde yer aldılar. Evet, kendisi Iron Sky Dünyasını düşünmeye ilk başladığım andan itibaren aklıma ilk gelen ve iyi bilinen, perdeye kesinlikle kendine özgü farklılık getirebilecek kült bir figür. Kier, karakteri ortaya çıkarmakta çok yardımcı, mükemmel öneriler getiren harika bir aktör. Çok profesyonel, yardımsever ve arkadaş canlısı. Çalışmak için preferrred bir aktör. Trendy zamanlar hakkında, kısmen öğrendiğimizi ve kısmen asla yeteri kadar öğrenemeyeceğimizi düşünmeye eğilimliyim. Bu yüzden, Sovyet ve Nazi korku rejimi uzun süre önce yok olmasına rağmen olayı, gerçeği bize hatırlatması bakımından içinde sosyo-politik mesajlar olan filmler yapmak önemlidir. Benzer düşünce modellerini hala fashionable iç ve dış politikalarda görüyoruz. F: Filmi umarız İstanbul'da görürüz. Salute! Salute! Şu sıralar Türkiye'den distribütörlerle görüşüyoruz. Umarız movie orada da gösterime girecek.


-Fethi Naci, Roman ve Yaşam, 1992- ok çeşitli alanlarda ürünler vererek yazınımıza katkıda bulundu. Yazın araştırmalarına 1969'da yayınladığı L'Imaginaire de Bernanos ile başladı. Bunu 1973 yılında yayınlanan Figures et Messages dans la Comedie Humaine izledi. Ardından 1979'da Anlatı Yerlemleri'ni, 1982'de Dil Devrimi ve Sonuçları ve Yapısalcılık'ı, 2007'de Eleştiri Kuramları'nı yayınladı. Tahsin Yücel'in deneme ve eleştirileri de büyük yankılar uyandırdı. 1976'da Yazın ve Yaşam, 1982'de Yazının Sınırları, 1993'deTartışmalar, 1995'te Yazın, Gene Yazın, 1997'de Alıntılar, 1998'deSöylemlerin İçinden (1999 Sedat Simavi Edebiyat Ödülü), 2000'deSalaklık Üstüne Deneme, 2003'te Yüz ve Söz, 2006'da Göstergeler'le, deneme ve eleştirilerini okurla buluşturan Yücel, roman ve öyküleriyle de edebiyatımızda kendine kalıcı bir yer edindi. Yücel, ilk romanı Mutfak Çıkmazı 'nı 1960 yılında yayınladı. Bunu 1975'te Vatandaş, 1992'de Peygamberin Son Beş Günü, 1995'te Bıyık Söylencesi, 2002'de Yalan (2003 Yunus Nadi Roman Ödülü ve 2003 Ömer Asım Aksoy Roman Ödülü), Kumru ile Kumru (2005) ve Gökdelen (2006, Balkanika Ödülü, 2007) izledi.


Hayalinde nasıl canlanıyorsa öyle bir oda, öyle eşyalar ya da eşyasız, öyle bomboş. -Başka? -Ümit verebilirim. -Ümit edebilirim mi dedin? -Hayır. Ümit verebilirim. Peki. diyor soran adam. Bir aşağı bir yukarı yürüyor, oturduğu yerde huzursuzca kıpırdanıyor, put gibi, tek kılı bile kımıldamadan öylece dikiliyor. Sen nasıl hayal edersen. Ama ısrarcı. Nasıl göründükleri sana kalmış ama hissettikleri ve söyleyecekleri benim işim. -Bilemiyorum. -Bu kadar olamaz. Haydi. Hayallerinden bahset biraz daha. -Başka bir şey kalmadı. Kendimle ilgili her şeyi anlattım size. Bir kez daha peki diyor soran adam. Elindeki not defterinin sayfalarını bir yelpaze gibi çevirdikten sonra defteri omzunun üzerinden arkaya doğru fırlatıyor ya da defteri özenle masanın üzerine bırakıyor ya da ortada defter falan yok. Fark etmez. Anlatılan her şeyi beynine kaydetti. -Pekii... Bir bakalım. Soran Adam yüzünü, cevaplayanın yüzüne iyice yaklaştırıyor. Burunları birbirine değecek neredeyse. Gözünü kırpmadan Rıza'yı inceliyor. İnceleme uzadıkça ikisinin de yüzü asılıyor. Rıza hayatıyla ilgili, yaptıkları, yapamadıkları, korkuları, sırları, artık 38 yıllık hayatına sığdırdığı ne varsa her şeyi anlatmaktan yorgun zaten. İçi kof bir kavun kadar bile ümit vaat etmiyor. SA ise baktıkça bakıyor Rıza'nın yüzüne. Bakıp da aradığını bulamayınca sinirleniyor. -Haydi ama bana biraz malzeme ver. Nasıl yazayım hikayeni böyle? -Daha ne anlatayım bilmiyorum ki. -Anlat. Ne varsa, aklına ne geliyorsa. İçinden geçirsen de olur. Ben yüzünden okurum. Utanma. Anlat. Nasılsa hiçbirini hatırlamayacaksın. -Ah. O zaman neden? Anlatmanın bana bir faydası yoksa... -Var. Bu senin hikayen. Hep senin hikayendi, bunu değiştiremezsin. -Ama ben hikayemi yaşadım bitti. O artık benim hikayem olmaktan çıktı. SA bir an duruyor. Yüzünde hınzır denilebilecek bir ifade var şimdi. -Reenkarnasyona inanır mısın Rıza? İşte bu noktada salıyor Rıza aklının iplerini. -Başlarım reenkarnasyonunuza da, hikayenize de. Sabır sabır, saygı saygı da burama geldi. Sabahtan beri sorgu sual. Anlattık diyoruz her şeyi. Bitti gitti. İstemiyorum yeniden yaşamak falan. SA hala sakinliğini koruyor. Hınzır ifade yüzüne biraz daha yayılıyor. Düpedüz eğleniyor bile denebilir. -Şaka yapmıştım zaten. Reenkarnasyon falan gibi şeyleri siz insanlar icat ediyorsunuz. Tabiatı gereği biraz yüz bulunca astarı koparan Rıza sorgudan şakalaşmaya geçildiğini görünce eksik kalmamak için gerginlikten gevşekliğe yatay geçiş yapıyor. -Eh yani. Ben de inanmam zaten öyle zırvalara. Bir hayat bir kere yaşanır hocam. -Yok, öyle de değil, yeniden doğmak diye bir şey var gerçekten de ama biz ona reenkarnasyon demiyoruz. Aslında bir isim vermedik. Öyle oluyor. Elimizde belirli sayıda hikaye ve 6 milyar insan var. Hepsine yeni yeni senaryo mu yazacağız her defasında? Rıza, Bak bunu doğru dedin diye hak verdi kader yazmakla sorumlu meleğe. İyice kaptırmıştı kendini muhabbete. Gören kim görecek?- kahvede arkadaşlarıyla geyik çeviriyor sanırdı. Oysa şu saatlerde kahvedeki her zamanki masasında anısına okey çevirmekteydi biraderleri. Okey deyip geçmeyin, gözyaşlarıyla ıslanmış bir istekanın ne kadar iç acıtıcı olduğunu görmeden bilemezsiniz. -Yalnız kafama takıldı. Nedir yani olay? Yeniden mi yaşayacağız aynı hayatı? -Tam olarak öyle değil. Yeni bir bedende tekrar doğacaksın. Yine benzer şeyler yaşanacak. Aslına bakarsan temelde ilk senaryoya bağlı kalınacak. Ama geçmiş hayatına dair hiçbir şeyi hatırlamayacaksın. Yeniden yaşasan da yeni gibi gelecek her şey. -O zaman neden aynı hikayeyi yaşıyorum? -Dedim ya. Dünyadaki insan sayısı benim hikaye uydurma kapasitemi geçti. 6 milyar insana 6 milyar hikayeyi nereden bulayım? Benim de uydurabileceklerimin bir sınırı var. -Yahu güzel diyorsun da aynı hikayeyi niye aynı adama veriyorsun? Akıl vermek gibi olmasın ama melek abi, diyelim ki 100 hikayen olsun, al onları karıştır karıştır dağıt. Kombinasyon yap yani. Değişik değişik kombinle. SA bir ölü için fazlasıyla canlı bulduğu bu adamdan hoşlanmıştı. -Sen bana akıl mı veriyorsun? Hahaha Rıza bozuldu biraz ama kader meleğine de küsmek olmaz diye bir şey demedi. SA gözlerini Rıza'nın gözlerine dikti yeniden. Ve tane tane anlatmaya başladı. -Dünyanın çarkını döndüren tek bir hikaye vardır. Benden bunu sana anlatmamı bekleme. Ama bu hikayedeki insanların hepsinin de birer değişmez hikayesi olduğunu bil. Asıl hikayeyi oluşturan küçük hikayelerdir bunlar. Ve nasıl ki dünyanın esas hikayesi dünya yaratıldığı gün yazıldıysa bu küçük hikayeler de o gün yazılmıştır işte. Bu yüzden değişemez. İlk insandan bu yana. Milyonlarca yıldır. İnsanlar doğar, ölür. Değişmez. Senin de bir hikayen var. Yaşarsın, ölürsün, unutursun ve yeniden başlarsın. Sen yeni sanırsın ama sadece yeniden başlarsın. -Hep aynı hikaye diyorsun yani. -Evet. Rıza pek inanmamıştı aslında kader meleğinin dediklerine ama koskoca meleğe de hadi lan ordan! çekemezdi ya. Tövbe tövbe. Şimdi bebek olarak yeniden dönecekti dünyaya he mi? Hadı oldu diyelim de... Bunu sormazsa çatlayacaktı bak. Dayanamadı. -Cahilliğime ver ama bunu sormazsam ruhum rahata kavuşmayacak. Allah'ın işini sorgulamak gibi olmasın haaşa ama ben hikayemi hatırlarım gibime geliyor be melek kardeş. 2 saattir anlattırıyorsun zaten, kafam kamera gibi vızıl vızıl kaydetti ne yaşadıysam. -Film şeridi masalını diyorsun. SA kocaman gülümsedi. Ah bu insanlara bayılıyordu. Ne hayal gücü! Eliyle yaklaşması için Rıza'ya bir hareket yaptı ve iyice yaklaşan Rıza'nın tam burnunun altına, burunla dudak arasındaki kısma dokundu. Rıza birden heyecanlanarak bağırdı. -Anaa biliyorum ben bunu. Doğruymuş demek. Buradaki hafif çökük yer böyle olurmuş. Doğduğunda bir melek gelip bebeğin burasına dokunurmuş bebek de bütün bildiklerini... SA gülmekten kırılıyordu. Rıza çocuksu bir tavırla iyi de ben daha bebek olmadım ki dedi. -Siz insanlara imreniyorum. Ne hayal gücü. Ne hikayeler. Benim yerime sizden biri olsa inanın dünyanız çok daha renkli bir yer olurdu. Cümlesini zar zor bitirip kahkahayla gülmeyi sürdürdü. Rıza enikonu alınmıştı. Melek'in bir aptal demediği kalmıştı kendisine. O hikayeyi de nereden hatırlamıştı? Karısının işiydi hep bunlar. Nerede abuk sabuk, öte dünyalı, ruhlu perili hikaye var hepsi karısı Hatice'deydi. SA beni takip et diyerek yürümeye başladı. Odadan çıkıp uzun koridorlardan geçtiler. Yan yana sıralanmış kapılardan birinin önünde durdular. SA açıklamaya koyuldu. -İşte kalacağın yer burası. Beni bundan sonra hiç görmeyeceksin. Zamanın gelince, dünyanın bir yerinde yeni doğmuş bir bebek olarak hayatına başlayacaksın. Ve anlattığım gibi yeniden yaşayacaksın. Hiçbir şey hatırlamadan, yeni gibi, o çok eski, aynı hikayeyi. Şimdi hoşça kal. SA birkaç adım uzaklaşmışken geri döndü. Üzerinde sıkılgan bir hal vardı. -Aslında seni odana yerleştirdikten sonra evrak işlerini halletmek için gitmem gerekiyor ama... Burası gerçekten çok sıkıcı Rıza kardeş. Bildiğin gibi değil. Diyorum ki; anlatmadığın başka hikayen olmadığına emin misin?


Henüz yirmi yedi yaşındayken Bir Günün Hikayesi filmini çeken ve bu filmde; emek, işçi, adalet, patron sömürüsü, düzen/sizlik gibi şu an duymaya tahammül dahi edemediği temalarla filmini kuran Sinan Çetin, değişmeyen embesildir vecizesine münasip bir şekilde değişimin şahikasını gerçekleştirip sapına kadar liberal fikri yapısıyla günümüz sinemasının otörlerinden olduğunu ifade etmektedir. Çiçek Abbas'ı çeken S. Çetin, Prenses gibi bir nefret filmiyle otörlüğünü ilan etmiştir. 1982 tarihli Çiçek Abbas'ın gönlümüzdeki yeri ise apayrıdır. Senaryosunu Yavuz Turgul'un yazdığı ve İlyas Salman ile Şener Şen'in karşılıklı döktürdüğü bu tertemiz filmi, 1986 tarihli Prenses kirletmeye çalıştıysa da başarılı olamamıştır. Prenses'te, 1976 yılında epey gürültü koparan Otobüs filminin yönetmeni Tunç Okan'ın oynadığı Tarık karakteri, filmin bir sahnesinde spermlerini, Serpil Çakmaklı'nın canlandırdığı Nevres'e boşaltırken paralel kurguda teksir makinesinden fışkıran solcu bildirileri görmekteydik! Bu yaratıcı sahne için zamanın sinema eleştirmenleri kafi miktarda yazmışlardır. Yazmama hakkımı kullanıyorum. Karikatürize tip lerle, bol klişelerle doldurulmuş bu film, keşke derli toplu bir sol eleştirisi yapmayı becerebilmiş olsaydı. Ayn Rand'dan ilham alan değişiminin etkisi oldukça kaba bir üslupla bu filmde ortaya çıkmıştır. Elbette iyi bir şeydir değişim, dönüşüm. Döneklik ile değişim arasında kıldan ince, kılıçtan keskince bir ayrım vardır. İETT'nin açılımına benzer bir kısaltma da benden: DEDO. Döneklik Etme Dürüst Ol! DEDO yolcularından biri de Ardıç kuşu olarak bilinen, Ferhan Şensoy abisini hayal kırıklığına uğratma şampiyonu Engin Ardıç'tır. Bir dönem fikri planda aynı safta yer aldığın insanların düşüncelerini eleştirmek başka bir şeydir, nefretle, kinle o düşünceye ve o düşünceye hala bağlı olanlara küfretmek başka... Engin sana söylüyorum, Sinan sen anla! S. Çetin, kapının önünü süpür, meydanlar seni ilgilendirmez, ekolünün yılmaz savaşçısı olarak, gişede iki seksen yatan Bay E'nin en çok sevdiği film olduğunu söylemekte ve hayat çekilmeye değer ile Doğuş Çay diyerek bir yandan otör reklam oyunculuğu yapmaktadır. S. Çetin, hayata kazan-kazan penceresinden bakar. Kazanacaksa, kazandırır. Yaşasın liberal felsefe! Yaşasın Ayn Rand! Hatta aynı Rand! 2 Şubat 1905'te Petersburg'da doğan Alissa Zinovievna Rosenbaum'a hayranlığı boşuna değildir yönetmenimizin. 21 yaşında ABD'ye geldi Alissa. Özgürlükler ülkesine bir geldi, pir geldi! Sovyetler Birliği'ne geri dönmedi. Senarist olmak istiyordu. Adını Ayn Rand olarak değiştirdi. Bu adı nereden aldığı üzerine rivayet muhteliftir. Adını Finli bir yazardan aldığı söylenir durur. Liberal aydınların taptığı, bencilliğin amentüsünü yazan Rand'a göre, bırakınız yapsınlar anlayışına dayanan kapitalizm, yetenekleri geliştirmek için en ideal bir sistemdi/r. Bencillik bir erdem, özgecilik ise çok kötü bir alışkanlık, çok kötü bir davranış biçimiydi, Rand'a göre. 1931'de ABD uyruğuna geçen Rand, 720 sayfalık The Fountainhead kitabıyla değişime gönül verenlerin liberal önderi oldu. Avrupa Yakası'nın hemen hemen her bölümünde fonda Ayn Rand'ın kitaplarının kapaklarını gözümüze sokmaya çalışmıştı Plato'nun kaptanı Bay S. Fark etmemiş olamazsınız. Soğuk Savaş yıllarında ABD'de bir av mevsimi başlamıştı. Veda'sıyla, bir kez daha gündeme oturan sanatçımızın arkadaşı Elia Kazan da, dostluk kazansın, dememiş, komünist muhbirliği yapmıştır vaktinde. Robert Taylor kızla evleniyor. Robert Taylor karısının köyüne şehirlerarası telefon ediyor. Rusya'da bu şehirlerarası telefon işini nasıl yarattılar, bilmiyorum doğrusu. Filmin sonlarına doğru kız kocasıyla gitmek istemiyor. İkinci Dünya Savaşı sırasında ülkesinde kalması gerektiğini söylüyor. Aileme, köyüme karşı sorumluluklarım var. Ülkemdeki insanların hayatını daha da iyileştirmeye çalışmalıyım, diyor. 'Daha da iyi' ne demek? Anlaşılan Rusya'daki hayat iyi ki, kız o hayatı daha da iyileştirecek. Propaganda bu. Rand: Pek gülen yok. Gülse bile başka nedenlerle güler; komünizmden hoşlandığı için değil. Rand: Rusların da arkadaşları, kaynanaları vardır tabii. Ama gece gündüz korku içinde yaşarlar. Kapı zilinin çalınıp gizli polisin geleceğinden korkmak, hep o korku içinde yaşamak ne demektir, bilemezsiniz. Ne yasalar vardır ne de insan hakları. Rand: Hayır. Tuhaftır pasaport verdiler. Burada akrabalarım vardı, ben de gelince bir daha dönmedim. Şu tesadüfe bakınız! California merkezli bir think-thank kuruluşunun ismi: Rand Corporation! Kaderin garip bir cilvesi değil mi? Soğuk Savaş döneminde SSCB'nin defterini dürme stratejileriyle bilinen bu kuruluş, görevini layıkıyla yerine getirmiş midir? Bir zamanların ideolojik öcüsü tarih sahnesinden çekildi, Hollywood'un eli de böğründe kaldı. M. Abramowitz, G. Fuller, R. Holbrooke, P. Wolfowitz gibi isimler Rand Corporation'da istihdam edilmişse pirelenmek hakkımızı kullanabiliriz. -Öncelikle modernistleri destekle, çalışmalarını yayımla, dağıt ve sübvanse et! İslam gençliğine sekülerizm ve modernizmi bir karşı kültür seçeneği olarak sun. Sufizmin yayılmasını teşvik edip popülerleşmesini sağla! Şu anda İslam ülkelerinde yayın yapan Radio Sawa ve El Hurre televizyonu ABD tarafından fonlanıyor. Rand Corporation'ın raporuna göre; bu iki kanalın ABD'ye maliyeti yıllık 700 milyon dolar! Radio Sawa pop müzik ve haber kanalı. Şu an Ortadoğu'nun en popüler radyo istasyonlarından biri. El Hurre televizyonu ise uydu üzerinden yayın yapıyormuş. El Hurre, özgürlük demek. Daha önceleri, demir perdeye yayın yapan radyonun adı Radio Liberationdı. Al şu atom bombanı kıçına sok! Kafam bozuk Amerika, bir de sen üstüme varma,


Ayrancı Molla Camisi'nin Hoca Derinci Temel Camisi'ne yaklaşmakta olduğunu önce Rızakar Han'ın yirmi dört yaşında olup kırk dört yaşında gösteren çaycısı Sultan fark etti. Sultan on sekiz yaşlarında on sekiz gösteriyordu; ancak yirmi bir yaşında otuz yaşında bir adamın görüntüsüne sahipti ve elli dokuz yaşındaki annesi Konya Söğütaltı köyünde kırk gösteriyor, altmış dört yaşındaki babası Kınalı Cezaevi'nde kırk iki gösteriyordu. Sultan kendi kendine fısıldadı. Bardak yıkarken parkın üzerinde kalan set üstünün baktığı sahili ocağın çıkma penceresinden her zaman aynı açıyla izlemeyi severdi. Çarşamba akşamı son bardaklar, tezgaha serilmiş kirli kavuniçi muşambanın üzerine sularını bırakıp yırtılmış saçağın altındaki tahta tavlayı çürütürken Sultan iki caminin uzaktaki siluetlerinin artık pencerenin iki kenarına denk gelmediğini görmüş ama fark etmemişti. Sultan bardakların taşan suyunu el havlusuyla alıp çöp yerine kullandığı bakır kazana boşalttığında sanki az önce suyun üzerinde gezinen akşam güneşi de kazana boşalmış gibi metalik tabanda karanlık parıltılar tümden silininceye dek oynaştı. Korkunç bel ağrısı dik durmayı güçleştiriyor, ama kimi şeyleri görmemeyi olanaksızlaştırıyor. Sultan eskiden yemci, şimdi ikinci el çekyat satan spotçu Ramazan Abi'ye durumu açtı. Kısaca: Camiler pencerenin iki kenarına denk gelirdi ama artık gelmiyor. Ya iş hanı sahilden sahiden uzaklaştı, ki buna olanak olmadığı ortada; ya sahil kıyıdan ilerledi, ki görülmüş şey değil; ya da camiler birbirine yaklaşıyor, ki Sultan'a göre mantıklı tek açıklama budur. Ramazan altmış bir yaşındadır ve en az yetmişinde gösterir. On sekiz gösteren yirmi bir yaşında bir kıza aşıktır. Arada kırk ya da elli iki yaş fark vardır. Noktalı virgülü doğru kullanmayı öğrenmiş birinin Türkçe grameri sökmüş kabul edilebileceğini savunur. Üç sene önce dokuz yaşında bir kızı vardı. Kızın anasından emdiği sütü burnundan getirdi. Sonunda noktalı virgülle ilgili yaptığı geniş zamandaki açıklamalar o kadar karmaşık bir hale geldi ki zavallı kızcağız şimdiki zamanda konuşamaz olup kekelemeye başladı. Kızla ilgilenen psikolog olayı öğrenince babayı sosyal hizmetlere di'li geçmiş zamanda şikayet etti. Devlet çocuğa ek-fiilin geniş zamanında el koydu. Ramazan anlamış gibi yapmayarak Sultan'ı dinlemiş göründü. Merdiven korkuluğunun gevşemiş çerçevesine eliyle sertçe vurarak cami lafını kesiverdi. Sultan biraz korkarak sustu. Sonuçta çaycıdır, ne kadar arkadaş gibi davransalar da haddini bilmeli, yoksa bildirirler. Böyle gündelik bir konuşmada bile had meselesi ortaya gelir, korku ortaya gelir, insanlık durumu, keder ortaya gelir. Sultan bir şey demedi. Tırnağım batıyor. Çok derin kesmişim. Sultan adamın tek eliyle ucunu sıyırdığı gömleğin altındaki terli beline acıyan tırnağıyla dokundu. Derinin altında misket gibi bir yumru, dokunulmaktan kaçar gibi bir aşağı bir yukarı oynadı. Çay tepsisini diğer eline alıp süveterini yukarı kaldırdı ve Ramazan Usta'nın merdiveni tutmayan elini kendi beline yeleği üzerinden bastırdı. Ramazan keçeye dokunmayı sevmezdi. gündelik bir konuşmada bile had meselesi ortaya gelir, korku ortaya gelir, Sorar gibi. Merkezde. Elbet bel fıtığı. Yedi kat günde elli kere. Bel mi dayanır? Yazar bir şey anlatmaya çalışıyor ve bunu analojilerle yapıyor. Sayı mistisizmi bilmek lazım. Yüksek dereceli soyutlamalar yapabilmek lazım. Mimari. Yüzeybilim. Metinlerarasılık. Ben ortaokuldan sonra okuyamadım. Soda şişelerini, iş hanlarında nedense sonu gelmez biçimde tüketilen sodanın kasalarını belden değil de dizden kaldırmak gibi pratik salıklar vererek. Derin bir nefes almıştı, eğilince daha az değil ama daha derin bir yanılsama ve bıraktığı izlenim daha az muğlak ama uzun zamandır tozunu almadığım bir yer görmüş oldum. Annem ve onun annesi arasında bir yer. Birbirinin annesi üç kadın kucak kucağa bana bakıyorlar; aralarına toz bile girmez. Benden ve buradan uzakta, bakışların dolu damlaları gibi çarptığı camın arkasındaki karanlıktan geçen kamyonların farları. Sultan ortaokuldan sonra okuyamadığı için çalışma bakanlığından gelen adamın defterine adı soyadı kısa bir isim tamlaması gibi küçük harfle kaydedildi. Herkes kaybedebilir. Ramazan Usta Sultan'ın elini yeniden tutup yine kendi beline götürdü. Bu kez daha sert bastırdı. Sultan içinden dünyanın dünyaya çarpma olasılığı nedir diye sordu. Üç dereceli yüksek soyutlamalar üç dereceli yüksek soyutlamalar. Yaşamın mahremiyetinin ihlal edilmesi. İki kelimenin boşlukta birbirlerinin mahremiyetlerini ihlal etmelerine tanıklık. Kelime tehlikede. Kelimelerin ittifakının infilakı. Ortaokulda nesrim çok iyiydi. Bana yazar olacaksın diyen bir edebiyat öğretmeni vardı ama çaycı oldum. Boşlukta bir kelimenin kendi kelimesine çarpma olasılığı nedir diye düşündü. Duvarda hac ve umre yazıyor. Uzayda çarpışan iki deve. Bizim üzerinde yaşadığımız deve ve öteki deve. Hiçliğin içinden çarpışmaya deve sesi çıkararak çağırdığımız iki deve, bir çarpışmanın anılarına sahip olmaksızın. Her şey eskiyebilir. Bir çarpışmanın anılarına sahip olmaksızın. Metni geometrik biçimde kurmuş, üç hayalde bir vücut ağrısı ve bir diyalog ve temizlikle ilgili bir şey, aritmetik vicdanı harekete geçiren herhangi bir şey. Bunlardan hiç anlamıyorum. Nesrimin en iyi olduğu zamanda ortaokuldan ayrıldım. İnsanların yakından ya da uzaktan tanıdığı doktorlar ölümün varlığını mezarlıklardan daha çok kanıtlıyor. Herkesin tanıdık bir doktoru vardır. Her türlü tanışlık bir doktora bağlanır. Yalnızlık bir doktor tanıdığının olmamasıdır. Bu türden yalnız insanlar parklarda birbirini tanır. Sultan bir sır söyler gibi sesini alçalttı ve Ramazan'ın kulağına eğilip ağladı. Kimseyi tanımıyorum ama birilerini tanıyan birilerini tanıyorum ve birilerini tanıyan birilerinin tanıdığıyım. Beşinci hafta Sultan handan çıkıp sahile indi. Ona kimse inanmadığından, artık aralarında dört karış mesafe kalmış camilerin çevresinde kanıt arandı. Sonunda çaresiz üç karışlık aralığa güç bela girdi. İki duvar arasında sıkışıp nefessiz kaldı. Duvarlar kapandı, öldü ve on iki çayla bir soda gecikti. Ramazan Usta Nuri'yi çay ocağına gönderdi. Bardaklar da yıkanmamış. Nerede bu çocuk? Başına bir iş gelmiş olmasın? Bunu metinde kim söylüyor? Tümüyle, saf metodolojik bir bakışla, araştırma nesnesiyle mesafesini koruyamayıp bu yakınlaşmayı canıyla ödemiş olmasın sakın vah vah. Sultan öne doğru eğimli dururdu. Bir gün, asansör bozulmadan önce müşteriyle denk gelmiş bunlar, kadın saçımı kokluyor diye çığlığı basmıştı, bunu görseniz var ya, bak şimdi, anlatamıyor da derdini ben yamuğum abla diyemiyor ah gülmekten öleceğim şimdi ben anlatamıyorum Ramazan sen anlatsana ben de anlatamıyorum çocuk yamuk çok komik ah karnıma ağrılar girdi. Ne dediğini bir noktadan sonra anlayamıyorum. Sultan tepside dizili on iki çay bardağının yüzeyinden yansıyan parçalanmış suretine bakıp mecburen kadının saçını kokladı. Kızartma yağı. Rahmetli annesi de böyle kokardı, hep ocak buharının insanın terine karıştırdığı içine işleyen şeyler. Haddinden fazla hüzünlü bir çocuktun daha bir aylıkken, terine çayın buharı sirayet etmeden önce. Kadının saçları yanmış ağaç kokuyordu. Islak kadife kokusu vardı. Tepsi halkası bu açıyla tutulduğunda kemiğe baskı yapar, ette izini bırakır. Külodun içinde kapalı kalmış et kokusu. Uzayda çarpışan bir düzine deve beyaz plastik labutlar gibi yere gürültüsüz yıkıldı. Ne karmaşa. Ne bel fıtığı kalır ne eğilmek. Dümdüz adam. Çok hafif bir gariban kamburu kendini belli eder. Benimle aylarca alay edecekler kadının saçını nasıl kokladın diye. Ömür billah asansöre binmeye tövbe. Nasıl koklamıştın bir anlatsana. Anlatayım. O gün bel ağrılarım nedeniyle aldığım kas gevşeticiler yüzünden aklım karışıktı ve olaylar birbirine giriyordu. Benim kişisel Sultanlığımda görevleri yanlış dağıtıyordum. Yok hayır kadını anlat hani asansörde evet ben de oraya geliyorum hayır lafı dolandırıyorsun kadın ne dedi güzel mi dedi sen ne dedin ah öleceğim.


Armaggan Art & Design Gallery solo sergi dizisi ressam Betül Cankara ve Ayşegül Kırmızı ile devam ediyor. Genç sanatçı ve tasarımcıları desteklemek amacıyla kurulan ARMAGGAN Art & Design Gallery Nisan ayında başlattığı solo sergi serisinin ikincisine 03 Temmuz 13 Eylül 2014 tarihleri arasında ev sahipliği yapıyor. Türkiye'nin tek sanat ve tasarım galerisi olarak, Tarihi Yarımada'da özel konseptler üzerine yoğunlaşan sergileri ile merak uyandıran ARMAGGAN Art & Design Gallery ressam Betül Cankara'nın Hiç ve Ayşegül Kırmızı'nın Haz isimli solo sergilerine aynı anda yer veriyor. Galeri Koordinatörü ve serginin küratörü Şanel Şan sergi için: Seyahatleri kilometrelerle değil biriken öfkeler, sevgiler, hatıralar, yasanmışlıklar, edinilmiş bilgiler ile ölçülebilecek Ayşegül Kırmızı ve Betül Cankara'nın resimlerinde gerçek, hayal ve kurgu ağlarına sarılacaksınız. Bu iki sanatçı kadının eserlerini incelerken zaman zaman tarihçi, sosyolog, eğitimci, psikolog ya da yazar olmanız gerekebilir. Zira her iki sanatçının 'tek' bir ilhamı, tek bir odağı ya da tek bir çıkış noktası yok diyor. Sergide yer alan eserlerinde dünya tarihi boyunca farklı şekillerde hep iletişimde olan insan ve hayvanın ilişki ağlarından etkilenerek yola çıkan Ayşegül Kırmızı Haz ismini verdiği sergisinde hayvan ve dişi figürlü resimlerini izleyiciye sunuyor. Hiç ismini verdiği sergisinde, renk ve boyayı katmanlı kullanımıyla yaşanmışlıklara göndermeler yapan Betül Cankara soyutlanmış duygular arasında beliren figürleri ile Kendimiz olmayı bildiğimiz an, içimizdeki alemi bulduğumuz andır. Kendi ses ve titreşimlerimizi, anı durdurup dinleyebilmek 'kendimize' bir an olsun dokunabilmektir mesajını iletiyor. Betül Cankara ve Ayşegül Kırmızı'nın solo sergileri, ARMAGGAN Art & Design Gallery'de yaratılan iki ayrı salonda, özel bir mimari çalışmayla sergilenecek. Sergi, 03 Temmuz 13 Eylül tarihleri arasında ziyaret edilebilir.


rankofonlara mesafeli yaklaşabilirsiniz, toplum düşmanı Jean Genet'ye asla. İlginçtir, lanetli şairleri ve karaşın yazarlarıyla bilinen Fransız edebiyatında Lautreamont, Rimbaud, Baudelaire, Sade, Celine gibilerinden ayrı bir konumdadır Genet. Otobiyografik kitabı Hırsızın Günlüğü de dahil olmak üzere, kitaplarında toplumsal olana, orta sınıfa doğrudan nefret yerine, doğduğu günden başlayan çarpıklığına hak verir Genet. Kenara itilmişliğini, yersizliğini, hapis cezasını Aziz bir edayla kabullenir. Jean Genet 1986 yılında 76 yaşında hayata veda ettiğinde oy kullanma hakkı olmayan bir Fransız vatandaşıydı. Hayat kadını olan annesi Genet'yi çok küçük yaşta, bir yaşını doldurduğunda sokağa bırakmıştır. Genet uzun yıllar sonra annesini bulmak için çabaladığında, sadece adını öğrenebilmiştir. Babasının kim olduğu zaten belli değildir. Daha doğar doğmaz toplumsal düzenden, otorite ve orta sınıf hiyerarşisinden dışlanmış Genet'nin hırsızlığı ve eşcinselliği ötekileştirilmiş kimliğini oluşturur. Koruyucu ailelerde büyüyen Genet, sürekli hırsızlık yapmasının neticesinde bir nevi çocuk hapishanesi olan Mettray Penal Colony'ye kimsesizler yurduna kapatılır ve 18 yaşına kadar burada kalır. Gülün Mucizesi'nde burada geçirdiği günleri çarpıtarak anlatır. Hırsızın Günlüğü'nde askerden ve Fransa'dan kaçtıktan sokaklarda nasıl yaşadığını, yaşamını sürdürmek için nasıl çaldığını yazar. Paris'te yaşadığı dönemde arkadaşlık kurduğu Jean Cocteau, Pablo Picasso ve Jean Paul Sartre, Genet'nin kitaplarının yayımlanması ve hapis cezasından kurtulması için yardımcı oldular. Sonraları Filistin konusundak ayrı görüşleri nedeniyle Sarte ile ters düşer Genet. Genet, toplum tarafından aşağılanmayı, bir kenara atılmayı kabullenir. Diğer yazarlardan bir farkı da buradan geliyor. Kendisini dışlayan toplumun düzenine alttan alta hayran olur; hırsızlığı, yalancılığı, sokakları, suçları tümüyle kabullenir. Kendini özdeşleştirir. Sevgilisi komiser Bernard nezdinde polisi erkeksi bir imge olarak görür, rozetinde erkekliğini sunduğunu düşünür. 1967'den 1986'da ölünceye dek kadar ortadoğu'da Filistinliler için, Kuzey Afrika'da sömürge altındakiler için ve ABD'de Kara Panterler'le omuz omuza siyahların mücadelesi için destek oldu. Kara Panterler'le aylarca birlikte sokaklarda mücadele ederken, Filistin Göçmen Kampları'nda altı ay yaşadı ve Yaser Arafat ile Umman yakınlarında görüştü. Genet ayrıca Kızıl Ordu Fraksiyonu'na da yardım etti.


Her salı gecesi 12'de Açık Radyo'da yayınlanan B Yüzü, konserlerine Mayıs ayında da hızını kesmeden büyük gruplarla devam ediyor! Geçtiğimiz ay Yunanistan'dan Nechayevschina ve Afformance, Almanya'dan Kokomo ve ülkemizden Nekizm ile konserlerine devam eden ve olumlu tepkiler alan B Yüzü, bu ay iki dev grubu ülkemizde kounk ediyor: 7 Mayıs'ta Peyote'de, İngiltere'den Post Rock ve Shoegaze soundlarıyla çok başarılı işler yapan Epic45 ve 25 Mayıs'ta ise Mood Pro'nun da organizasyonunda yer aldığı Punctum Performans'ta Amerika'dan post rock'ın önemli temsilcilerinden Caspian sizlerle olacak. Tarzlarının bu önemli isimleri, Mayıs ayında B Yüzü ile İstanbul'da! Shoegaze öğeleriyle bolca bezenmiş, İngiliz post rock grubu Epic45, B Yüzü'nün katkıları ile Istanbul'da! Kayıt sürecinde Ben Holten ve Rob Glover'dan oluşan grup performanslar sırasında bu sayıyı 4'e veya 5'e çıkarıyor. Dinleyenleri deneysel ve bol elementli yapısıyla kendine çeken Epic45, 5 kişilik bir kadro ile 7 Mayıs gecesi Peyote'de sahne alacak! Epic45 konseri öncesi ise I Create Soundscapes canlı performansıyla bizlerle olacak! Ayrıca konserden bir gün once Kadıköy 6:45 Gram'da dinleyicilerle kaynaşmak için bir DJ Set ile sizlerle olacaklar.


Açık Radyo'da her salı gecesi yayınlanan B Yüzü programı olarak düzenlenen B Yüzü Kaset konserleri serisinin ikincisi 18 Mart Perşembe günü, DDR ve On Your Horizon gruplarıyla Dogzstar'da gerçekleşecek. Her salı gecesi 12'de Açık Radyo'da yayınlanan B Yüzü, Kaset konserler serisinin ikincisinde bu sefer post akımlara ağırlık veriyor. Albüm kayıtlarını bitirmiş ve çok yakında bu yeni kayıtları dinleme imkanı bulacağımız Post-Punk grubu DDR ile ilk demo albümünü kısa bir süre önce çıkaran ve kayda değer bir ilgi gören ve aynı zamanda ilk defa İstanbul'da sahne alacak olan Eskişehirli Post-Rock /Ambient grubu On Your Horizon. 18 Mart tarihinde Taksim'de Dogzstar'da gerçekleşleşecek olan gecede ayrıca B Yüzü programcıları, seçtikleri parçaları dj setlerinde çalarak geceye katkıda bulunacak. Gecenin VJ'i ise bir önceki aktivitelerimizde olduğu gibi Emir Alp.


Açık Radyo'da her salı gecesi yayınlanan B Yüzü programı, Nisan ayında Peyote'de 2 konser düzenliyor. Konserlerde yer alan gruplardan ikisi Yunanistan'dan, biri Almanya'dan B Yüzü'nün katkılarıyla şehrimize geliyor. 14 Nisan gecesi Yunan gruplar Nechayevschina ve Afformance'ın Peyote'de vereceği konseri, 16 Nisan'da Alman grup Kokomo ve bizden Nekizm konseri takip edecek. Kaçırılmaz, kaçırılamaz! Nechayveschina: Daha kurulmalarından bir yıl geçmiş olmasına rağmen Nechayevschina dörtlüsü çok olumlu eleştiriler almaya başladı bile! Krautrock'a göndermelerle, drone tarzı ses dalgalarının Doğu'nun baharatıyla harmanlanmasıyla kendi sound'larını oluşturdular ve böylece insanların ilgilerini çekmeye başladılar. Yunanistan'da birçok türden grupla beraber çalmanın yanında, 70'lerin efsane krautrock gruplarından FAUST'un ön grubu olarak da sahne aldılar. 2010 Ocak'ta ilk EP'sini çıkaran Nechayveschina'nın, EP'sinin satışları daha ön satış aşamasındayken tükendi! EP'de yer alan Yeniçeri isimli parçaları ise İstanbul'da çalmak konusunda ne kadar istekli olduklarnın bir göstergesi! Afformance: 2004'te Atina'da kuruldu. Müzikleri yoğun, gürültülü ve taviz vermeyen modern enstrümantal post rock olarak tarif edilebilir. Afformance, ne Explosions in the Sky ne Mogwai ne de Isis'e benziyor ne de benzemeye çalışıyor. Ağır gitar tonları, şok edici ritmler ve çekici bir atmosfer... Afformance'ın çaldığı şeylerin içeriği böyle diyebiliriz. Yunanistan'da yerel bir dinleyici kitlesi oluşturmayı başaran Afformance, 2010 Ocak başında çıktığı turdan sonra 2010 Nisan'ında çıkacağı turda bu sefer İstanbul'a konuk oluyor! Kokomo: Almanya'dan bir enstürmental rock grubudur. Kokomo güzel melodileri olan, post rock tabanlı ve indie müzik esintili dans ritimleriyle de betimlediği dev müzik duvarını, olabildiğince çok yerde çalarak insanlara sunmak istiyor. Kokomo tekerleği yeniden icat etmediğinin farkında olmakla beraber, kendi yarattıkları şeylerin bazen farklı olduğunu düşünerek eğlenmeye çalışıyor. 2009'un sonunda İngiltere turnesine çıkan Kokomo, bunun dışında birçok ülkede çaldı. God is an Astronaut, This Will Destroy You, Junius, Caspian, Khuda ve Errors ise beraber çaldıkları gruplardan birkaçı. Nisan'da başlayacakları Avrupa turnesinin son durağı olarak 16 Nisan'da, B Yüzü'nün katkılarıyla Peyote'de olacaklar. Kokomo'dan evvel deneysel tınılarıyla Nekizm bizleri ısındıracak. Nekizm: 2006'daki kuruluşundan bu yana kadrosunda kimi devinimlere uğrayan Nekizm, şu anda Alican Aramacı, Alican İpek, Cem Kayıran ve Yankı Bıçakçı'dan oluşmaktadır. Yoğun ve yüksek tansiyonlu riff'leri, deneysel tınılarla kimi zaman iniş ve çıkışlarla birleştiren Nekizm, son zamanlarda yaptığı müziğe daha farklı açılardan bakarak eski olarak nitelendirebileceğimiz kimi şarkılarında da yeniliklere gitti. Nekizm kelime olarak hiçbir şey ifade etmediği gibi, yüzlerce anlama da gelebilmektedir.


Nijer'in Tenere bölgesi her zaman çorak ama bir zamanlar yer yer ormanlarla kaplıydı. Zamanla çölleşen bölgede ağaçaların gölgesi tek tek yiterken geriye sadece tek bir ağaç kaldı; bir akasya ağacı. Her yönden en az 400 kilometrelik bir mesafede başka bir ağaca rastlanmayan bölgede, uzun yıllar yeryüzünün en yalnız ağacı olarak yaşayan bu akasya ağacı, yerliler arasında kutsal kabul edilir, çölü geçmeden önce mutlaka ziyaret edilirdi. 1930'larda Batı'nın ilgisini çektiğinde kökleri yerin 36 metre altına kadar inen akasyanın, hastalıklı görünümüyle çelişen yeşil yaprakları ve sarı çiçekleri vardır hala. 1959'da koskoca çölde kendisini bulan densiz bir şoförün aracını çarpmasıyla yaralanır ama yaşamaya devam eder. Derken 1973'de Libyalı bir kamyon şoförü sarhoş sarhoş çarpar akasyaya ve onu öldürür. Başkent Niamey'deki Ulusal Müze'ye taşınan akasyanın yerine, önce metalden bir ağaç, sonra da küçük bir jeneratörle geceleri aydınlatan yine metalden bir heykel yerleştirilir, anısını onurlandırmaya. Berlin Duvar'ının yıkılmasından sonra -artık barışık ve birleşik- Alman devleti kamuya ait -yeni- orman arazilerini kapsayan bir araştırma başlatır. Ormanlar havadan fotoğraflanır, fotoğraflar orman ürünleri fakültesi öğrencilerine incelemek üzere verilir. Öğrenciler, ülkenin kuzeybatısına düşen Brandenburg eyaletinde yemyeşil ormanların içinde yaprakları sarıya dönüşmüş bir bölüm ağacı hemen fark ederler. Çamla kaplı ormanda sadece o bölümde farklı bir türden ağaçların olması ilginçtir. Üstelik rengi farklı olan bu ağaçlar -sadece yukarıdan bakıldığında fark edilecek şekilde- Nazilerin ne yazık ki sembolü haline gelmiş swastika çizmektedirler. Yetkililer uyarılır. Ağaçların bu şekilde dikilmesine sebep hala bilinmemekte. Ya 1937'de BBC yayınlarını takip ettiği için toplama kampına yollanmış bir Musevi işadamının başına gelenlerden korkan halkın yaptığı sanılıyor ya da Nazi destekçisi bir çiftçinin. Swastika ağaçların 90'larda ortaya çıkmasıyla gelecek tepkilerden korkan eyalet yöneticileri, hortlayan Nazi destekçilerinin mabedi olmasını da önlemek için ağaçların bir kısmını kestirir. Birkaç yıl sonra tekrarlanan bir diğer kesim işlemiyle swastika şekli artık tamamen belirsizleşmiştir. Kendisine ve çevresindeki 2.4 metre yarıçapındaki toprağa sahip olan bu meşe ağacı, Amerika'nın Georgia eyaleti Athens şehrinde, Finley ve Dearing sokakları köşesinde, 17. yüzyılda doğar. Erkeklerinin ya asker ya da siyasetçi çıktığı Jackson ailesinin topraklarına dahil olan meşe ağacına, 1820 ile 1830 arası bir tarihte Albay William Jackson ağaca tapusunu veridiğini ilan eder. Albayın bu kararı, çocukluk günlerinin en güzellerini çevresinde geçirdiği bu ağacı korumak amacıyla verdiği sanılıyor. Kanunen zaten kabul görmeyecek bir durum olduğu için olay hakkında çok da ciddi bir araştırma yapılmamış. Tapu belki hiç hazırlanmadı, belki de kayboldu, belki de unutuldu bir yerlerde ama hikaye dilden dile dolandı ve günümüze kadar geldi, ilgi çekti.


Father Yod / Yod Baba, 13 adet ruhani eşi olan sıradışı bir kişilikti. Tabii, kendi kızına 24 yıl tecavüz edip ondan 7 çocuk yapan, karısı kendinden 50 yaş küçük olup 14 yaşında kızlara tacizde bulunan modern dünyada, artık pek sıradışı sayılmaz herhalde. İşin ilginç yanı, Yod Baba suçu örflere de atmıyordu, modern zamanların aksine. Herneyse, Baba Yod'u baba yapan ise, ruhani bir lider olmasının yanısıra, eşleriyle beraber sürdürdüğü, zamanının ve hatta mevcut zamanların da, önemli psychodelic rock gruplarından bir olan Ya Ho Wa 13'ün de kurucusu, gitaristi ve herşeyi olmasıdır. 1970'li yılların başında, bu okült grup/tarikat/komün, müşterileri arasında John Lennon, Julie Christie, Frank Zappa ve benzeri figürler olan, onların karnını doyuran Source isminde ünlü bir restoranı da işletmekteydi. 13 ruhani eşi olan Yod Baba, altında Rolls-Royce ile, grubu Ya Ho Wa 13'e liderlik edip, bugün hala koleksiyonerlerin peşinde olduğu psychedelic rock albümleri kaydediyordu. Albümler çalındığı gibi kaydediliyordu, tahmin edersiniz ki, miks ya da edit işlemleri, kutsiyeti bozacaktı. Charles Manson'un ünlü cinayetleri sonrası hippiler bir anlamda zorla göç ettirilmişlerdi. Tarihe herhangi bir şekilde cadı avı olarak geçmeyen bu dönemde, Yod Baba'nın mekanı olan Hollywood tepesi eteklerine binlerce hippi gelmiş ve organik-vejeteryan yemekleriyle ünlü Source isimli bu restorantta Marlon Brando gibi Hollywood ünlülerine yemek verilmişti. Bir aktör olmak için Hollywood'a gelen ama yolun sonunda, Hindu inanışından etkilenmiş bir kömün/tarikat lideri ve rock star olan Yod Baba'nın asıl adı James Edward Baker'dı. Ya Ho Wha olarak da bilinen Yod Baba'nın öğretileri, üyeler arasında gizli olsa da, bugün çocukları vasıtasıyla hala inancı ve Tanrı'nın Kutsal ve Kadim Adı anlamına gelen ismi yayılmaya çalışıyor. - Yeryüzündeki ruhani babanızın öğretisine itaat edin ve ona göre yaşayın. - Ruhanı babanızı kendinizden bile çok sevin. - Vücudunuzu herhangi bir kısmına zarar vermeyin. - Her titreşimin, dışarıdan müdahale olmadan döngüsünü tamamlamasına izin verin. - İhtiyacınız olmayan şeye sahip olmayın ve tüm sahip olduklarınızı paylaşın. - Erkek ve karısı birdir, hiçbir şey onları ayıramaz. - Yaratıcı gücünüzü şehvetle harcamayın. Bunun yerine fiziksel, duygusal ve akli titreşimlerinizi ruhani aşkla uyum içinde birleştirin. - Her sabah, yeryüzündeki ruhani babanızın size öğrettiği metodu kullanarak, yükselen yaşam enerjisiyle titreşimlerinize katılın. - Her eyleminizi enerjiyle, zekayla, inançla ve aşkla yapın. - Bu emirlerde yetkin olduğunuzda, yeryüzündeki Ruhani Baba'nızı terk edip, İlahi Baba'nızın işlerini yapmaya başlayın. Bizim ilgimizi çeken nokta, Yod Baba'nın ruhani eşleri ya da okült komünü değil de, 9 adet psychodelic albüm çıkarmış olması. Grubu Ya Ho Wa 13'ün vokalisti de olan Yod Baba, grubun albümlerini yukarıda belirtilen restoranda tanesi 1 dolardan satmış. Komün, 1974 yılının sonlarında herşeyini satıp Hawai'ye yerleşti. Yod Baba burada 13 kadını resmi eşleri ilan etti. Birkaç ay sonra, 25 Ağustos 1975'de Yod Baba, yamaç paraşütü yaptıktan dokuz saat sonra bedenini terketti. Doktorlar paraşüt nedeniyle herhangi bir yaralanma olmadığını söylerken, otopside de sıradışı bir şey yoktu. Yod Baba sadece gitmişti. Bedeni üç gün sonra yakıldı.


Baha Tevfik, herkesin kendine göre bir yerinden tuttuğu büyüğümdü. Saygım sonsuzdur. 30 yaşında vefat etmeseydi, kuşkusuz modern zamanlarda çok coplanacak, ithal biber gazına uygun hareketlere yeltenecek ve fikirler öne sürecekti. Kendisini Osmanlı Sosyalist Fırkası'nın altındaki çayhanede ziyaret ettiğimde, yıllar sonra 13den fazla partiye genişleyeceğini bilemediği kitlelerin Taksim'de 2009 yılında karanfil koyabilmek için 6 saat kolluk kuvvetleriyle çatışacağını o dönemden çıtlatmıştı. Felsefe-i Ferd isimli kitabını her Futuristika okuyucusuna tavsiye etmek gibi bir münasebetsizlik yapmak isterim. Haksızlığa, minnete tahammülü olmayan Baha Tevfik, II. Meşrutiyet'in hareketli ve hararetli ortamında herhangi bir partiye girmemiş olmakla beraber, iktidarda bulunan İttihat ve Terakki'nin İzmir'de yapmış olduğu haksızlıklara karşı çıkmayı da ihmal etmemiştir. Hatta çıkardığı veya yazı verdiği gazetelerin birbiri ardına kapatılmasının sebepleri arasında iktidarın haksızlıklarına pervasızca karşı gelmiş olması da vardır, denilebilir. Münir Süleyman Çapanoğlu'nun, Baha Tevfik'in çıkarmayı düşündüğü mizah gazetesinin çıkışını anlattığı şu olay; onun mizacı, hırsı ve kurnazlığı hakkında fikir veren çok çarpıcı bir örnektir: Baha Tevfik çıkarmayı düşündüğü mizah gazetesi için günlerce lügat sayfalarını karıştırır, orijinal bir isim arar, arkadaşlarıyla istişare eder. Bir gün şair ve heccav Deli Rıfkı, Baha Tevfik'e gelir ve aradığı ismi bulduğunu söyler. Bu isim Eşektir. Baha Tevfik ismi beğenir, ancak bir taraftan da başvuru sırasında Matbuat Müdürlüğü'nün, adab-ı umumiyeye mugayir diyerek bu ismi reddedeceğini de düşünmüyor değildir. Demek ki, sistem size adab-ı umumiyeye mugayir yaftasıyla engellemeler yapabilir, sisteme yaranmak için profesyonel türkçe online gazete okuyucusu haline gelebilirsiniz ve birileri şu çağda toplantı ve gösteri hakkınızı ya da genel olarak hakkınızı kulanmanızı engelleyenler için A. C. A. B demiş olabilirler, oysa Tevfik amca, çok daha önceleri, o çayhanede, sistemin sistemcileri için bunların alayı şeddeli eşektir demişti zaten.


Karikatürist kimliği ile tanıdığımız Bahadır Boysal, bu sergisinde bambaşka bir yönüyle karşımıza çıkıyor. Mizahi bakışını ve ironik yaklaşımını resimlerinde de sürdüren sanatçı, yıllardır dergilere yaptığı çizgi-roman ve karikatür çalışmalarında ve bu sergisinde, hala yaşadığı, Taksim-Cihangir'e odaklanıyor. Bunu da daha çok gece yaşamak üzerinden yapıyor. İstanbul'un, özellikle Taksim'in geçmişinin lanetlerle dolu olduğuna inanan sanatçı, bunun aynı zamanda tılsımlı bir durum olduğunun da altını çiziyor. 1976 yılında Adana'da doğan Bahadır Boysal, 1994-2000 yılları arasında Mimar Sinan Üniversitesi Güzel Sanatlar Akademisi Resim Bölümünden mezun olup aynı Üniversitede yüksek lisansını da tamamladı. 19 yılı aşkın süredir, Leman ve L-Manyak mizah dergilerinde çizmektedir.


Bir delikanlı vardı. Adı Karamanlis'ti. Ya da onun gibi bir şeydi: Karawo? Karabaş? Karafol? Neyse, lafı uzatmayalım, adı Karabişi'ydi. Her halükarda öyle pek sıradan olmayan, bir şeyler çağrıştıran, kolay kolay unutulmayacak bir adı vardı. Paris ekolünden bir Ermeni eseri miydi, bir Bulgar güreşçi mi, Makedon usulü çoban salata mı, her ne idiyse, bir Balkanlı, bir Yoğurtyiyici, bir Slavofil ya da bir Türk, oralardan biriydi. Ama o sıralar, on dört aydır, Vincennes'de bir levazım alayında er olarak askerliğini yapıyordu. Üstelik ahbapları arasında bizim kafadarlardan biri, hem de Henri Pollak'ın ta kendisi vardı. Henri Pollak Cezayir'de ve denizaşırı sömürgelerde görev yapmaktan muaf, evet böyle işlerden muaf bir çavuştu ve ikili bir hayat sürdürürdü: Gündüzleri gün ışığında çavuşsal işleriyle uğraşır, insanları angaryaya doyurur ve hela kapılarına içinden ok geçen kalpler, askerliğe ısındırıcı sloganlar çiziktirirdi. Ama saat on sekiz otuzu çalar çalmaz pata pata giden bir pırpıra atladığı gibi, kuş olur memleketi Montparnasse'a uçar, soluğu orda alırdı. Oraya, sevdiceğinin, kaldığı odasının, biz kafadarlarının ve sevgili kitaplarının yanına vardığında şen şakrak bir gence dönüşür, kırmızı çizgili yeşil bir kazak, buruş buruş bir pantolon, şeytana pabucunu ters giydirecek bir pabuçla sade ama düzgün bir kılığa bürünüp biz kafadarlarla buluşmak için oturup yiyip içmekten, filmlerden, felsefeden, falan filandan konuşup sohbet ettiğimiz kafelere gelirdi. Sonra sabah olunca, Pollak Henri asker kıyafetlerini, haki gömleğini, haki pantolonunu, haki beresini, haki kravatını, haki ceketini, bej yağmurluğunu ve kahverengi ayakkabılarını giyer, pata pata giden pırpırına biner, içi kan ağlayarak sevgili kitaplarını, kaldığı odasını, biz kafadarları ve sevdiceğini ve hatta memleketi Montparnasse'ı ardında bırakıp gerisingeri yola düşer; dört yüz yetmiş bir gündür yaptığı ve daha da üç yüz yetmiş dokuz gün yapacağı o allahın belası askerlik hizmeti zırvalığının hepsi birbirine benzeyen günlerinden birini daha yaşamak üzere Yeni Vincennes Kışlası'na duhul ederdi. Pollak Henri dudaklarını ısırıp üstüne bir çekidüzen verir, göğüs önde, çene yukarıda, üç renkli büyük bayrağın önünden, nöbetçi kulübesinin önünden, selam verdiği yüzbaşının önünden, selam verdiği teğmenin önünden, ağız dalaşı yaptıkları günden beri yolun öbür tarafına geçerek selam vermediği vekaleten-astsubay-üstçavuşun-vazifelerini-üstlenmiş-astsubay-çavuşun önünden, kendisine selam veren mangasındaki adamların, yiğit Karaşov'un, yiğit Falempain'in, Van Ostrack'ın, sıcak bir teklifsizlikle Buzkıran lakabı takılmış küçük Laverriere'in önünden geçerdi. Mangasındaki adamlar onu çeşitli kuş sesleri çıkararak selamlardı, çünkü bayağı sevilen adamdı Pollak Henri. Böylece askeri mesainin zorlu günü başlardı; tekmiller, içtimalar, yine içtimalar, yağı donuk ezik fasulye, ılık bira, bardak bardak kötü şarap, angaryalar, boş boş geçen zamanlar, biçem alıştırmaları, talimler, postalların ustaca darbeleriyle kelleşmiş çimenlerin üstüne yuvarlanan paslı konserve kutuları, sigaralar, izmaritler. Ve güneş tanrısı Apollon bir türlü gökyüzünün zirvesine varmak bilmezdi. Saatler sanki balçıkla doldurulmuş bir kum saatinden akıyormuş gibi geçerdi. Onca beklenen saat on sekiz otuz gelip çatınca da, bizim kafadar Henri Pollak, tabi ki nöbete, yangın gözcülüğüne, izinsize ya da cezaya kalmamışsa, Karabinoviç'in, Falempain'in, pis ırkçı Van Ostrack'ın, küçük Laverriere'in gevşek ellerini sıkar, haki ceketinin sol cebine komutanlık tarafından gerektiği gibi mühürlenmiş evci çıkış kağıdını tıkıştırır, pata pata giden pırpırına atlar, nöbetçi komutana, nöbetçi subaya, nöbetçi astsubaya, nöbetçi çavuşa, nöbetçi onbaşıya ve Henri Pollak epeyi tutulan biri olduğu için çeşitli hayvan sesleri çıkararak ona tezahürat yapan nöbetçi askerlere nizami selamlar verir ve aslanların suya indiği saatte, Minerva'nın kuşu gibi kanatlanıp uçarak, keskin gözlü atmacanın hızıyla sevdiceğinin, kaldığı odasının, biz kafadarlarının ve sevgili kitaplarının kendisini beklediği yere, dünyaya gözlerini açtığı Montparnasse'ına ulaşır, bir parmak şıklatma süresi içinde utanç verici bulduğu kıyafetinden sıyrılıverip üzerine bedenini ferah tutan bol bir kaşmir triko, bacaklarını kalıp gibi kavrayan bir cin, ayaklarına sıkı sıkıya oturan eski usul cilalanmış mokasenler geçirerek sivil olduğunu bas bas bağıran bir kılığa bürünür ve biz kafadarlarıyla buluşmaya, o zamanlar hepimiz biraz çatlak olduğumuz için Lukkaş, Elifor, Heygel ve bu ayarda başka ağır toplar üzerine sohbeti, fikirlerimiz kadar ileri saatlere dek sürdürdüğümüz hemen karşıdaki kafeye gelirdi.


Günah, insanın eyleminin ne olduğunun farkında olmasının ardından çıkan bir kavram. İnsan yaptığının günah olduğunu öğrenince, bilince, o eylemin yanlışlığı etiketlenmiş oluyor. Günahın ardından insanı ivedilikle işgal eden ilk duygu ise, normal şartlarda, utanma oluyor. Utanan insan, refleks olarak ayıbını kapamayı düşünüyor. Mezopotamya merkezli, semavi dinlerin hikayesini kısaca özetlemek gerekirse, dini kitaplara göre Adem'in kaburga kemiğinden Havva vücut bulmuştur. Adem ile Havva başta gözleri görmediğinden, birbirlerinin çıplaklığının farkında değillerdi. Çıplaklık duygusunun günah ya da ayıp olacağına dair bir bilgileri de olmadığından, bu konuda bir sıkıntıları olmadığını düşünmek durumundayız. Eski Ahit'te Genesis/Yaratılış 2.15'te şöyle der: Rab Tanrı Aden bahçesine bakması, onu işlemesi için Adem'i oraya koydu. Ona, Bahçede istediğin ağacın meyvesini yiyebilirsin. diye buyurdu. Ama iyiyle kötüyü bilme ağacından yeme. Çünkü ondan yediğin gün kesinlikle ölürsün. Hikayenin devamında Tanrı, Adem'in yalnız kalmaması gerektiğini düşünüp ona Adem'in kaburga kemiğinden yarattığı yardımcısı Havva'yı getirdi. İkisi de çıplaktı ancak henüz utanç nedir bilmiyorlardı. Yılan Havva'ya bahçenin ortasındaki ağacın meyvesini yediklerinde ölmeyeceklerini söyledi. Çünkü Tanrı biliyor ki, o ağacın meyvesini yediğinizde gözleriniz açılacak, iyiyle kötüyü bilerek Tanrı gibi olacaksınız. Sonrasında ikisinin de gözleri açıldı; çıplak olduklarını anladılar. Bu yüzden incir yaprakları dikip kendilerine örtü yaptılar. Tanrı Adem'e Neredesin? diye seslendiğinde Adem Bahçede sesini duyunca korktum. Çünkü çıplaktım, bu yüzden gizlendim... der. Adem'in gözleri açılmıştır; çıplaklığından utanmış ve ayıbını kapamıştır. İlk işi de Tanrı'dan kaçmak olmuştur! Böylece, ölümsüzlüğü ellerinden alınan Adem ve Havva cennetten kovulurlar. Tanrı onların yerine Aden Bahçesi'ndeki Yaşam Ağacı'nın yolunu denetlemek üzere keruvlar ve her yana dönen alevli bir kılıç yerleştirir. Adem ile Havva yasak meyveyi yediklerinde, Aslında şeytan haklıymış, bizim de bilmeye hakkımız var... mı demişlerdir yoksa Çıplaklığımızı utanma duygumuz yüzünden bıraktık, bilmesek her şey ne iyiydi diye hayıflanmışlar mıdır bilemiyoruz. Burada ilginç olan nokta, Tanrı'nın açısından, Adem'le Havva'nın çıplaklığının meyveyi yiyene kadar önemli olmamasıdır. Kuşkusuz, çıplaklığın utanılması gerektiğini Adem'den önce Tanrı biliyordu, ancak bunu Adem'in bilmemesi, Tanrı'nın tam da istediği şeydi. Peki, Adem ve Havva, neden incir yaprağıyla örtünmüşlerdi? Dini anlamlarını bir yana bırakırsak, en geniş yapraklara sahip olduğu için. Demek ki, utanma duyguları üst düzeydeydi. - yüzyılda ise, Türkiye'de bilinenlerin ve bilinmeyenlerin, bu iki kavramın getirdiği, en azından getirmesi gerektiği utanma duygusunun garip tezahürlerinin ortaya çıktığını görebiliyoruz. Devlet, toplumun belirli bilgilere sahip olması gerektiğini, fazlasını bilmesine gerek olmadığını düşünüyor. Buna göre hareket ediyor. Asker, devletin her şeyi bilmesi gerekmediğini düşünürken, hakim medya da diğerlerinden daha fazla bilgi alabilmek uğruna, kendisine izin verilen seviyede ve tonda bilgi verme yolunu tercih ediyor. Oysa mitlerde her şey ne kadar basitti; Tanrı Adem'e kızınca, Bunu yapmamı senin bana verdiğin kadın söyledi. demişti, Tanrı Havva'ya baktığında ise, o da Bunu yapmamı bana yılan söyledi. diye suçu yılanın üzerine atmıştı. Bugün Türkiye toplumunda, bunu yapan bizden değildir anlayışı hakim gibi görünüyorsa da, birilerinin bir şeyler yaptığı ve ayıplarını örtmek için incir yaprakları yeterli olmayacağından, tıpkı Aden Bahçesi gibi Ankara bahçelerini kullandığı kesindir. Ancak buradaki sıkıntı, ülkede kimin, kim adına, kendi vatandaşına karşı silahlı örgüt kurma ya da toplanıp silahla kendilerine göre yanlış giden noktaları düzeltme hakkını verdiklerini anlamamıza yarayacak, bizim gözlerimizi açacak bir şeytanımızın olmayışıdır. Son zamanlarda Ankara'da bahçelerde saklanmış silahlar bulunurken ve siyasi tavrı olmaması gereken yargı mensupları, askeri erkan ile Cumhurbaşkanlığı köşkünde kendi söylemleriyle dünyada ve bölgemizdeki önemli gelişmelerden hareketle ülkemizde yasama, yürütme ve yargıyı ilgilendiren birçok konu samimi bir atmosferde ele alırken, biz Ademler ve Havvalar Türkiye'deki tek Tanrımızın devlet olduğunu belki de hala göremiyoruz. Devletin, bizi sadece istediği kadar bilgilendirmesine yarayan gazeteleri, televizyonları, bürokratları, emniyet güçleri, öğretmenleri, bakkalları ve taksi şoförleri, ülkede gözlerin açılmasını isteyenleri iyi ile kötüyü bilmek denen günahtan korumaya çalışırken, incir yaprağının yerinin bu kez bacak aramızda değil, alnımızın tam ortasında yer aldığını, belki de hala fark edemiyoruz. Eğer görebiliyor ve fark edebiliyor olsaydık, Türk toplumu bugün toplumun her bir hücresinde yaşanan iyi ile kötü davranış arasındakini algılayamamaya, sorgulayamamaya son verip, yaşanmakta olan toplumsal cinnet haline, cinsel istismara, ayrımcılığa, yükselen ırkçılığa, hoşgörüsüzlüğe, baskılara en azından kıpırdayıp Yeter! diyebilirdi.


Chris King ve Poetry Scores taifesinin hazırladığı ve oyuncuların, teknik ekibin hiç para almadan gönüllü oynadığı Blind Cat Black isimli filmin Türkiye gösterimi 12 Temmuz Pazartesi akşamı saat dokuzda İstanbul Kadıköy Kargart'ta ve Çanakkale Yalı Han'da eş zamanlı olarak gerçekleşti. Ece Ayhan'ı İngilizce'ye çevirmiş olan Murat Nemet-Nejat'ın aynı gün yayımlanan röportajı da, Ece Ayhan'ın ve Türkçe şiirin ABD yolculuğu hakkında detaylar verdi. İstanbul'daki gösterim ile eş zamanlı olarak Çanakkale Yalı Han'da Çanakkale İçinde ve Sivil Bir Girişim Kara organizasyonuyla Blind Cat Black, şiirseverlerle buluştu. Gecenin içeriği, Ece Ayhan'ın poetikasının evrenselliğinin ispatı gibi konuları, aşağıdaki yazılar ve röportajlarda dile getirdiğimiz gibiydi ancak bir başka özelliği de tamamen D. I. Y. etiğine uygun olarak, kolektif bir çalışmayla ortaya çıkması oldu. Futuristika ekibi, Zafer Yalçınpınar'ın sonsuz desteği, Chris King ve Murat Nemet-Nejat'ın hızlı bilgilendirmelerine ek olarak, Çanakkale gösterimi için organizasyonu gerçekleştiren aynı zamanda bir Futuristika! yazarı olan Onur Özer ve Bir Sivil Girişim Kara ekibi, Karga'dan Tayfun Polat'ın KargART'ı tahsis etmesi, Sürrealist Eylem Türkiye'nin gönül desteği ve çok sıcak bir yaz akşamı yaşanmasına rağmen filmi sonuna kadar izleyen tüm katılımcılar kocaman alkışları hakediyor. Gösterimden iki gün önce, filmin yapımcıları arasında yer alan ve bir kısım görsel işleri de kotaran ressam ve fotoğraf sanatçısı Nancy Exarhu ve oğlu Max, Selanik'ten iki günlüğüne İstanbul'a kaçtılar. Nancy'nin Türkçe yazan şairlere ilgisi ve Türkçe'ye hayranlığının temeli annesinden geliyor. Annesi, 1954 mübadelesi döneminde İstanbul'dan Selanik'e göçmüş bir Rum kadını. Dolayısıyla hem İstanbul'u hem de Türk dilini yakından biliyor ve takip ediyorlar. Ayrıca gösterimden birkaç gün önce Kadıköy'de çeşitli mekanlara bırakılmış Yort Savul! başlıklı tek sayfa fanzin ve filmin Kadıköy gösterimine katılanlara Ece Ayhan'ın kitaplarına girmeyen İnsanların Kötüleri adlı şiiri bir bildirge olarak dağıtılmıştır. Gösterimin başlangıcında Futuristika! ekibinden İpek ile Pınar ve Zafer Yalçınpınar, film ve proje hakkında kısa bir bilgilendirme konuşması yaparken, gecenin sürpriz konuğu Ahmet Soysal da izleyicilere Ece Ayhan hakkındaki görüşlerini kısaca belirtme fırsatı buldu. - Röportaj: Murat Nemet-Nejat Anlatılmaz bir kılıç kuşanan 12 Temmuz - Tarihin derinliklerindeki iskorpit: Ece Ayhan 5 Temmuz - Blind Cat Black / Bakışsız Bir Kedi Kara Filmi Çanakkale Gösterimi 29 Haziran - Ece Ayhan dizeleriyle bir zombi filmi! Blind Cat Black / Bakışsız Bir Kedi Kara Türkiye Gösterimi 14 Haziran - Solgun ve öksüren nalsız atlarıyla... 10 Mayıs - Ece Ayhan'dan ABD'ye bakışsız bir zombi kara 12 Nisan


Balkan Naci İslimyeli son yapıtlarından oluşan iki yeni sergiyle Galeri ALAN İstanbul salonlarında yer alıyor.


EKAV / Eğitim, Kültür ve Araştırma Vakfı yeni yılın ilk sergisine çağdaş sanatın önemli temsilcilerinden Balkan Naci İslimyeli'nin son yapıtlarından oluşan Bir Şey Söyle ile 13 Ocak 28 Şubat 2015 tarihleri arasında ev sahipliği yapıyor. Sanatçı bu projesinde tuval, video, fotoğraf, giysi heykel ve metnin birlikte oluşturduğu ortak bir dil kullanıyor. Balkan Naci İslimyeli sergi süresince galeri mekanında yapacağı iki söyleşide bu kavramla ilgili diğer sergilerini de izleyicilere tanıtıp tartışacak.


J. G. Ballard, 2007 yılındaki bir Dali sergisi için, tanıtım yazısı yazmış, kısaltarak aktarıyoruz. Salvador Dali, son büyük kültürel eşkiyalardan ve bizim zavallı sefil gezegenimizi ziyaret etmiş olan muhtemelen son dahiydi. Etrafınıza şöyle bir bakarsanız, dahi bir ressam ya da bizim iznimizi almadan tepeye çıkmş olan bir romancı, şair, düşünür ya da besteci göremeyeceksiniz. Dali bana göre 20. yy'ın en büyük ressamıydı, Picasso'dan çok daha önemliydi. Dal'nin çalışmalarındaki röntgenciliği, babarlığı, bilimsel dehayı ve kendinden nefret etmeyi alıp geçen yüzyılı yeniden kurabiliriz. Bana göre Dali'nin başyapıtı, 20. yy'ın en önemli resmi The Persistence of Memory/Belleğin hafızası'dır. Bir kartpostaldan çok da büyük olmayan resimde yumuşak saatler, bir embriyo ve erimiş kumlardan bir sahil görüntüsünde Freud, Kafka ve Einstein çağını barındıran bir resim. Bu resmin ve Dali'nin çalışmalarının böylesi popüler olmasını nasıl açıklayabiliriz? Aniden, sürrealizm heryerde! Belki tüm ışıklar yanıyor olabilir ancak yeni bir Karanlık Çağ bize gölgesini yansıtıyor ve bizler de, yeraltına doğru en iyi rehberler olarak, sürrealistlere çeviriyoruz yüzümüzü.


James Graham Ballard, 19 Nisan'da, 79. yaşına hazırlandığı günlerde öte dünyaya geçti. Bilimkurgudan ötesine geçen yapıtlarıyla çok şey borçlu hissettiğimiz, belki de makineleşen dünyada düşüncelerimizi doğrulayan son insanlardan olan bu büyük yazarı unutmamak için, önümüzdeki birkaç gün boyunca, kendisini çeşitli yazı, görsel ve videolarla anacağız. JG Ballard'ın, günlük hayatta kimsenin farkında olmasa da modern zamanların sefilliğini en doğru yansıtan yazarlardan olduğunu hatırlayacağız. Evet doğru, ama bunu bana hatırlatmayın. Ben yaşlı bir adamım! Hangi işi yaparsanız yapın, pratik yapmanız şarttır. Mona Lisa, da Vinci'nin ilk çalışması değildi. Bir yazar olmamı kısa hikayeler yazmaya borçluyum. Böylece zayıflıklarımı ve güçlü yanlarımı gördüm. Ancak bugünlerde kısa hikaye, özellikle de bilimkurgu hikayeleri biraz gözden ırak gibi. Her iyi kısa hikayede biraz belirsizlik vardır, sanki hep Evet, ama... der gibidir. Bu durum romanlarda daha az görülür. Bu belirsizlik de tam olarak hayata aittir. Bana daha çok kısa hikaye yazın diyorlar, ben de onlara iyi de kime bastıracağım diyorum. Ben elli yıl önce yazmaya başladığımda her şey farklıydı, neredeyse tüm gazete ve dergiler kısa hikayeler yayınlıyordu. O günlerde çoğu yazar, yazmadan önce birer bilimkurgu hayranıydı. Benim olayım ise daha farklı gelişmişti. 26 yaşımda ilk hikayemi yayınlatmadan önce pek bilimkurgu okumazdım. Bilimkurguyla tanışmam Kraliyet Havayolu ile Kanada'ya uçmamla oldu, ancak o zaman bilimkurguyu hissettim. Kanada'da bir yerdeydik, kar yağıyordu ve okuyacak hiçbir şey, tek bir sayfa bile yoktu. Ben de bilimkurgu dergiler okumaya başladım ve oldukça şaşırdım. Ben etrafımızdaki değişimlerle ilgiliydim, tüketim toplumu, ilk televizyonlar, nükleer savaş korkusu, devasa otoyollar ve havaalanları. Geçmiş ilgimi çekmiyordu. İşte o zaman, neden bilimkurgu olmasın ki, dedim. İlk kez, 1956'da radyoda Sputnik 1'den gelen bip bip bip seslerini duyunca uyandım. Yeni bir dünyadan gelen sesler. Hoşçakal geçmiş! Merhaba gelecek! Bilimkurguda beni etkileyen yazar pek yoktu, onlardan pek şey öğrenmedim. Beni en çok etkileyen yazarlardan biri Franz Kafka idi. 20. yy'ın en etkileyici yazarıydı. James Joyce'dan kat kat iyiydi. Edgar Allan Poe ve Dino Buzzati de ben etkiledi. O dönemin bilimkurgu yazarlarından Ray Bradbury'yi severdim ama asla onun gibi yazmadım. O çok romantikti, bana göre fazla naifti. Philip K Dick'ten fazla hoşlanmadım, bana göre fazla amerikandı. O dönem ingiliz yazarlar, Amerikan dergilerinde yer bulabilmek için yapmacık davranırdı. Bu da tam olarak benim istemediğim birşeydi. Beni gerçekten neyin etkilediğini sorarsanız, yazalardan çok ressamlardı. Max Ernst, Salvador Dali, Giorgio di Chirico, Rene Magritte. Sürrealistler. Ben onların tuvalde yarattıklarını kelimelerle yapmaya çalıştım. Çocukken, yeryüzünde yaşanabilecek en gerçeküstü ortamda bulundum: Savaş. Bir sokağa girdiğinizde, sokağın yarısı harabe, bir evin tepesine çıkmış bir araba mesela. Savaş tamamen gerçeküstü sürprizlerle doludur. Crash, High Rise ya da Concrete Island'ı bilimkurgu romanları olarak görmüyorum, bu çalışmalar modern kurguya hükmeden gerçekçiliğin bir parçası değil. Aslında sadece tek bir gerçekçi roman yazdım, o da Empire of the Sun/Güneş İmparatorluğu. Bence kitaplarım Sade'den gelen ve Genet ya da Celine tarafından taşınan bir başka mirasa dayanıyor. Edebiyatın kötü çocukları yani. İlk kez, 1956'da radyoda Sputnik 1'den gelen bip bip bip seslerini duyunca uyandım. Yeni bir dünyadan gelen sesler. Hoşçakal geçmiş! Merhaba gelecek! Onun gibi bir şey. Tıpkı çok saygı duyduğum William Burroughs gibi.. O bu işi daha önce yapmaya başlamıştı. Kafka'ya kadar giden paranoid fantazileriyle... Kafka da bilimkurgu yazarı olmayan ama bilimkurgu yazan biriydi. Siperpunk yazarlarına sonsuz saygı duyuyorum, William Gibson, Bruce Sterling ve nicelerine. Ancak ben o çağ için geç kalmıştım, bir bilgisayarım yoktu, aslında hala da yok. Bütün çalışmaların ortak noktası, aslında orta sınıfın başarısızlığı. Aynen öyle, yeni kitabım günümüzdeki tüketim anlayışının bir noktada faşizme dönmesi üzerine. Şu devasa alışveriş merkezlerine bir bakın. Bize alışverişten başka yapacak bir şey kalmıyor, bir de spor. İnanıyorum ki gün gelecek ve bizler birer boş zaman diktatörlüğünün içinde olacağız. Sanırım Why I Want To Fuck Ronald Reagan/Ronald Reagan'ı neden s. kmek istiyorum olabilir.


Cevap Hayır. Hiçbiriniz için bir gelecek yok.


Belle & Sebastian'ın yeni albümünü alanlar, grubun websitesine girebilmek için gerekli koda ulaşmış olacaklar. Bu kodu yazıp siteye girenlerden ise 300 kelimeyi geçmeyen ve konusu aşk olan bir deneme yazmaları isteniyor. Konu aşk olsa da, aşkı hangi şekilde ele alacağına, yazıyı yazan karar veriyor. Grup daha sonra en güzel denemenin hangisi olduğuna karar verecek ve Belle & Sebastian'dan Stuart Murdoch yazarın evine gidip birlikte şarkıyı daha da kişiselleştirecek ve esere son halini verecek. Tamamlanan şarkı ise gelecek yıl single olarak yayımlanacak. Grubun yeni albümüyle ilgili bir başka sürprizi de, ilk video'larını alıştığımız uzunlukta değil de, yaklaşık yarım saat süren ve daha çok bir orta metrajlı filmi andıran formatta sunmaları oldu.


Bandista bir aralık, bu darlık bu basmakalıp, bu ayık kafayla esrik taklitleri, bu aramızda yaşayan katilleri teşhir etmek gerek dedi evde uyuklarken. Uyanmak gerek dedi önce kendi kendine, evde bir gitar çaldı manuş, klarnet aktı meyanlı, kaydırmalı, akordeon zaten doldurmuştu köşe bucak, vurmalılar hazırdı marşa, başladı ev'in hikayesi, varyetesi söküp söküp yapmanın. Bandista evi şenlik kıyamet bir eylem bandosu şimdi ses vermekte ska, balkan, vertov, reggae, eşitlik, özgürlük, cango, votka, adalet, kökler sularından... Bandista evinde geceler gündüz gündüzler denktir geceye, bu evde güneş batsa da dinlenir ev hece heceye. Bu evin odaları geniş uzun dar hayal; bu evde mebzul miktar kapılar kilitsiz gıcırdar. Bu evde koridorlar, sokaklar ve meydanlar, sahneler salonlar dansla sesle hınçla çığlıklar... Bu ev bir dağ başında bir gettoda ya da down-town'da, bu ev dev bir karavan bu evi bulur arayan. Bu evin sakinleri kara kızıl mor renkleri, yeşil sarı turunç ve nar, bu ev binbir bedenle var. Bu ev döker alınteri, bu ev rahim yangın yeri; söndürür kandilleri nice esrik sever evi. Bu evde geçmiş hüzünle değil hüsnü kabulle, bu evde gelecek yokla değil beklenir telaşla. Bu ev tenha bu ev dar-maduman kanma yalan, gözyaşları ağıtlar destanlar epik tasalar, bu evde yasalar değil ses verir yoldaş maison'lar! Copyleft, bandista, 2009 | armağandır. çoğaltınız! dağıtınız! kara fırtınalar sarsıyor göğü, kara bulutlar kör eder gözleri, ölüm ve acı beklese de bizleri, onları yenmek için yürümeliyiz ve en değerli varlığımız özgürlük, cesaret ve inançla savunmalıyız, haydi barikata haydi barikata, ekmek, adalet ve özgürlük için, kalplerimizde, kardeşlerimizle, tüm dünyada büyüyor direniş, haydi barikata haydi barikata, ekmek, adalet ve özgürlük için! müzik: ilk düzenlenişi 1879'a dayanan, ancak 1905 Mayısında Polonya'da işçi kortejlerinin yarı resmi marşına dönüşüp akabinde uluslararası yaygınlık kazanan, Polonya'nın kadim hürriyet ezgilerine dayanan Warszawianka marşı, 36 İspanyasında A Las Barricadas adıyla CNT'nin alamet-i farikasına dönüştü. Temelde Valeriano Orobon Fernanez'in İspanyolca sözlerinin Türkçe söylenişine dayanan söz bloğu, aynı zamanda bu marşın Türkçe'deki ilk bütünlüklü ve aslına sadık dile getirilişidir. Türkiye devrimci hareketinde esinlenlemeler ve belli bölümlerin bağlamdışı sözlerle bazı anarşistler tarafından söylenmesi dışında- daha önce kayıt altına alınmamış ve marş bütünlüğünde söylenmemiştir; ayrıca Avrupa devrimci hareketi tarafından da unutulmuş ve Bandista repertuarının beynelmilel dinleyici tarafından en çok talep alan marşlarından biri haline gelmiştir. ne seattle ne cenova ne latin amerika'da, ne hindistan'da bir arayışta, özgürlük içinde özgürlük kafanda özgürlük, özgürlük sen nerdeysen orada, ne sokakta ne meydanda ne kampüste ne yolda, ne mahpusta ne torna tezgahında, özgürlük içinde özgürlük kafanda özgürlük, özgürlük sen nerdeysen orada, hem seattle hem cenova hem latin amerika'da, hem hindistan'da bir arayışta, özgürlük elinde özgürlük seninle özgürlük, özgürlük sen ordaysan orada, hem sokakta hem meydanda hem kampüste hem yolda, hem mapusta hem torna tezgahında, özgürlük elinde özgürlük seninle özgürlük, özgürlük sen ordaysan orada! müzik: İkinci Dünya Savaşı Yunan Direnişinin anonim ezgilerinden olan San Atsalino Teixos'un Django Reinhardt tarzında ve Manuş müziğe bir saygı olarak icrası. Bandista'nın bir varyete olarak icra ettiği iki benzer, ancak anlamda taban tabana zıt söz bloğu üzerine kurulu bu şarkı, müzikal formu itibariyle de eğlenceli bir marş olarak ilk kez Türkçe'de söylenmektedir. söz: Nazım Hikmet-Güneşin Sofrasında Söylenen Türkü'den (1949) detay. müzik: Kökleri 19. yy'a dayanan bir halk ezgisi üzerine 36 İspanyasında yazılan sözlerden müteşekkil bu şarkı bugün artık unutulmaya yüz tutmuştur; İspanyolca sözler bazı kaynaklarda Lorca'ya mal edilir. El Paso del Ebro veya Viva la Quince Brigada adlarıyla da bilinen Ay Carmela şarkısı, marş formu içinde olmasa bile faşizme karşı savaşan İspanyol anarşistleri ve sosyalistleri üzerinde şevk ve umut verici bir etkiye sahipti. Bandista bu şarkıyı Türkçe söylemek isterken, üzerimizde önemli bir etkisi olan başka bir şarkı ve söz bloğu, yani Timur Selçuk ve Güneşin Sofrasında Söylenen Türkü'yü anımsadı ve bir yapı söküp takma faaliyeti sonrasında iki şarkıyı birbiri içine ördü. her şey herkesleşiyordu, herkes her şeyleşiyordu, tarih durmadan yazılıyordu, birden olanlar oldu, bir kırmızı koltukta yatarken, ekranda dziga vertov dönerken, psinoza mavladı birden, şaşkınlık hasıl oldu, bir çapa bir votka bir ılık meltem, kıbrıs'ta dört ceset bir baker'ken, havariler mitler yazarken, uyku bastırıyordu, meneviş'ten glorya'ya sokak'ta bir votka, kadıköy evinde jacques brel çalmakta, temmuz oldu yaz bitti hoca kalk haydi, tayfa marquiz yolunda, gördüğüne inanma, gördüğüne inanma, gördüğüne inanma, sen! Hocamız, ev arkadaşımız, bize müziği anlamayı öğreten insana dair bir kolaj. albenisi albeni, albenisi sanki bir, şa lala lala lala la, düşkün bir düşe benzer, heveskar eğlenceler, burjuvazi büyüler, temaşa verir huşu, sanki bir tavuskuşu, ga gaga gaga gaga ga, gagasında pembe toz, uyku inkar ve hipnoz, dolce vita ah ne hoş, uyan artık ey uyan, uyan alem-i reayan, pa papa papa papa pa, patlayan bir volkan ol, şol zulümden çıkar yol, mevcudiyet kavgası! Bandista'nın son dönemine ait bu Balkan ezgisi, kabare formuna yakın ve bunu mümkün kılan söz bloğunun tekrarı ve nihayetinde Enternasyonel marşına yapılan bir göndermeyi içermektedir. Hint mitolojisinde dünyanın aldatmacası anlamına gelen maya kavramı, burjuvazinin ayartıcı çekiciliği, hafızasızlık, duygular dünyasına hitap eden sanatsal üretimler ve gösteri toplumuna dair bir beyanı kapsayacak şekilde kullanılmıştır, yine bu mitologya maya'nın büyüsünden kurtuluşu bir uykudan uyunmakla özdeşleştirmektedir, buradan da Enternasyonel'in 'uyanmak' göndermeli giriş bölümünün kendimizce tekrarını sunmamızın imkanı doğmuştur. hayat denilen kavgaya girdik, emin adımlarla yürüyoruz, biz bu karanlık yolun sonunda, doğacak güneşi görüyoruz, dağları aşıyor, bak yakınlaşıyor, kızıl yıldız, zafer kuşu, bu bir rüya değil, bu bir hülya değil, yıldızıdır kurtuluşun, kara deryalarda bir fenersin, senin ışığınla yürüyoruz, biz bu karanlık yolun sonunda, doğacak güneşi görüyoruz, fabrikalarda biz, tarlalarda biziz, biziz hayatı yaratan, dil farkı bilmeyiz, din farkı bilmeyiz, sanki doğduk bir anadan, anamız amele sınıfıdır, yurdumuz bütün cihandır bizim, hazırlandık o büyük kavgaya, başta bayrağımız sosyalizm, bayrağını yükselt, daha daha yükselt, yükselt bayrağı yukarı, bugüne vuralım, yarını kuralım, kaldıralım sınırları, bugüne vuralım, yarını kuralım, kaldıralım sınıfları! müzik: 1920 yılında Kızıl Ordu'nun Beyazlara karşı verdiği mücadeleye dair bir övgü olarak Samuel Pokrass tarafından düzenlenen Belaia armiia, chiornyj baron marşı, 1927 yılında Temmuz Ayaklanması günlerinde Die Arbeiter von Wien adıyla Avusturya sosyalistleri arasında yaygınlaştı ve ilerleyen yıllarda özellikle faşizme karşı mücadelenin simgelerinden birine dönüştü. Avusturya İşçi Marşı'nın Türkçe'ye ne zaman ve kim tarafından aktarıldığı bilinmemektedir. Bandista aim olarak andığı bu marşı köklere bir saygı ve mücadelenin ve kendimizi ifade tarzımızın yıllar geçmesine rağmen nasıl da esasta aynı kaldığını vurgulamak için en bilindik haliyle icra etmekte, yeni muhalefet kuşağı ile geçmiş arasında bir bağ kurmayı amaçlamaktadır. djelem, djelem, lungone dromensa, maladilem baxtale romensa, ay, romale, ay, chavale, nice nice yıllar boyunca, nice yüzler gördüm ömrüm boyunca, bir bardağa şarap dolunca, bir bahçede ah o ateş yanınca, bak o çocuklar, bak raksa başlar, kara deri ve uzun elleri, o çocuklar kuytusunda şehirlerin, ötesinde gündüzün ve gecelerin, menzil bizim ah o cennet bahçeleri, bak o çocuklar, bak raksa başlar! 1971'de ilk Dünya Roman Kongresi'nde ulusal marş olarak kabul edilen bu şarkı, yüzlerce Roman grubu ve topluluğu tarafından temelde Jarko Jovonovic sözleriyle yorumlanmış, çeşitlenmiş ve sınırlar aşmıştır. İlk kez Türkçe sözlere sahip olan şarkı bizim için 'yolcu'luğa ve topraksızlığa dair bir övgüdür, marşımızdır. bir sokağın ortasında yatıyor, yoldaşları kenti altüst ediyor, carlo kalkıyor hesap soruyor, güneş güneş yine doğuyor, sabah oluyor sabah oluyor, şimdi bayrak üstünde salınyor, bize miti değil fikri yetiyor, mahir kalkıyor hesap soruyor, güneş güneş yine doğuyor, sabah oluyor sabah oluyor, bir kimsesiz mezarında yatıyor, katilleri şimdi resim yapıyor, veysel kalkıyor hesap soruyor, güneş güneş yine doğuyor, sabah oluyor sabah oluyor, bir kaldırım ortasında yatıyor, yarasından yalanınız sızıyor, hrant kalkıyor hesap soruyor, güneş güneş yine doğuyor, sabah oluyor sabah oluyor, hürriyet ve adalet aranıyor, onlar kanun, biz tarihi yazıyor, halklar kalkıyor hesap soruyor, güneş güneş yine doğuyor, sabah oluyor sabah oluyor! müzik: İkinci Dünya Savaşı Kızıl Ordu ezgisi+Ines, Boikot.


New York 7. cadde sakinleri bir süredir, 87 numaralı binanın alt katında yeni bir evcil hayvan dükkanı ve fastfood mekanı açılmasını, merakla bekliyorlardı. Ekim ayı başında açılan The Village Pet Store and Charcoal Grill adlı dükkan, alışık olduklarımızdan farklı bir gösteriye sahne oluyor. Bu dükkanda hiçbir şey satılık değil, sergilenen herşey klasik bir evcil hayvan dükkanına, fastfood zincirine göndermeler içeriyor. Yeni fikirler peşinde, graffitilerinden, canlı hayvan boyamalarından sıkılmış Amerikalılar'a yeni bir heyecan hissettirmeye meyilli Banksy'nin, 31 Ekim gecesi saat 12'ye kadar sergileyeceği eserlerinden birkaç örnek vermek gerekirse; kanserli Tweety, fanus içinde yüzen kızarmış parmak balıklar, inci kolyeli robot tavşanlar, çita kürklü bir palto, ketçap içen kızarmış tavuk köfteleri sayılabilir. Daha önce bir tuhafiyeci olan dükkanı açılıştan 4 hafta önce kimselere duyurmadan gerilla hareketine alet etmeye başlayan Banksy, şehre geldiğini Manhattan'ın aşağı mahallelerinde beliren devasa sıçan resimleriyle ilan etmiş. Sokak sanatından uzaklaştığı söylentilerini, Sanatsa ve sokaktan geçerken görülebiliyorsa, sanırım buna hala sokak sanatı denilebilir. diyerek cevaplayan Banksy'nin başı birkaç gün sonra bitecek sergiden şikayetçi çevre sakinleriyle de dertte.


Galatea Sanat Galerisinde 12 Ekim 6 Kasım 2010 tarihleri arasında Banu Tansuğ'un İstanbul Pentimento sergisi gerçekleşiyor. Pentimento, resim sanatıyla ilgili bir terim. Ressamın resim yaparken boyayla üstünü örterek yok ettiği bir bölüm ya da ayrıntının yıllar sonra yeniden belirmesi. Zaman içinde üstteki boya saydamlaştıkça, kapatılanların ortaya çıkması. İstanbul da yıllar boyu aynı biçimde üstü örtülerek yenilenmiş, kat kat değişik kültürleri barındırmış, katmanlarının zenginliğiyle bizi şaşırtan bir şehir. Kazıdıkça birbirinden farklı ve renkli katmanlarını keşfettiğimiz, sürprizlerle dolu bir pentimento. İstanbul Pentimento sergisinde ressama soluk veren şehir, tuvallerin dokusuna işlemiş. Tansuğ'un olgunlukla kullandığı tekniklerin açtığı manevra alanında, Bizans prensesleri sarayın harem kadınlarına, kiliseler camilere, düş gerçeğe dönüşüyor. Mitolojik, kutsal veya sıradan kadınlar... üzerlerindeki katmanların ardında gizemliler. Koleksiyonun adı İstanbul Pentimento; tuvalde bugün gördüklerimizin altında neler var, henüz fikrimiz bile yok. Ne de olsa İstanbul sonsuz bir pentimento. Robert Kolej ve Devlet Tatbiki Güzel Sanatlar Y. O. Grafik Sanatlar Bölümü mezunu. Floransa'da staj yaptı, New York School of Visual Arts'da eğitim gördü. Halen çalışmalarını Asmalımescit'teki atölyesinde sürdürmektedir. Istanbul Pentimento 12. kişisel resim sergisi.


Son 250 yıldır, sanatçılar, sanat alanında uzman olan kişiler ve sanat severler resmin nihai kavramı ve işlevini ilan etmek için savaşıyorlar. Bu bağlamda, ölüm birçok kez beyan edildikten sonra birçok kez yeniden diriltildi. Ancak yakın bir zamanda, modern sanat ve modernizmle birlikte mutlak gerçeklik ve bilgiye inancın da sonu geldiğinde resim fikrine ait heterojen kavramlar ve şekilleri birleştirebilmeyi düşünmek mümkün oldu. Çoğulcu bir dünyada, kalıcı bir eş zamanlılık ve sürekli bir görünürlük her şeyin aynı anda var olmasını sağlarken herhangi bir şeyin kabul edilebilir olması düşüncesini daha da belirginleşti. Bu durumda, sanatçıyı sınırlayan ölçütlerden kurtarmak ve onun istediğini yapabilmesi, ihtiyacı olanı kullanabilmesi ve istediğini söylemesi için kamusal ve özeli, içsel ve dışsalı, soyut ve somutu biraraya getirmek mümkün hale geldi. İfadenin özgürlüğü de güncel resimdeki stil ve kavramın çoğulculuğunu var etti. Nazım Ünal Yılmaz'ın işleri bu durumu örnekliyor; Yılmaz'ın resimleri özel ve kamusal alan arasındaki hassas dengeyi gösterirken kişisel hikaye ile toplumsal tarihi birleştiriyor. Şiirsel ile siyasinin biraradalığı, dışavurumcu figüratif resmin dilini yenileyişi, bu işleri oldukça özgün ve güçlü kılıyor. Sanatçı, işlerinde kimlik, ulusçuluk, bireysel özgürlük gibi konularla ilgilenmekle birlikte didaktik, polemik ya da pedagojik bir yaklaşım sergilemiyor; izleyiciyi pasif bir alıcı rolünden kurtararak, resimlerini aktif bir şekilde deşifre etmeye davet ediyor. Çoğu zaman, Yeni Alfabe (2011) ve Peyzaj'da (2011) olduğu gibi, anonim ve yüzsüz insan figürlerini başka insanlarla etkileşimde, garip ve gizemli şekillerde hareket ederken, tanınmamış dış mekanlar ve açık alanlarda kurgulanmış bir halde görüyoruz. Bazı figürler hayatta kalmak için uğraşırken diğerleri liderliği amaç ediniyor, imgede baskın birer rol oynuyorlar. Genel görünüm ve kompozisyon, hikaye anlatma amacını takip etmiyor. Resimler daha çok kişisel, sosyal, ve kültürel kodlardan oluşan, izleyiciyi kendi sonuçlarını oluşturmaya davet eden bozuk bir yap-boza benziyor. Nazım Ünal Yılmaz'ın işleri sanatçının bilinç ve bilinçsizlik, doğallık ve düşünülmüşlük, oran ve duygu arasında gidip gelmelerinin sonucu; izleyici gerçeklik hakkında sahip olduğu fikirlerin ötesine geçerek hayatın bilinmeyen unsurlarını keşfetmeye davet ediliyor. Sirk (2012) ve Bıyık (2012) gibi işler daha da parçalanmış gözüküyor; insan varlığının kalıntıları birer el, mekansal ipuçları, serpiştirilmiş yapılar ve işaretler aracılığıyla alışılmış ikonolojik bir deşifreyi imkansız kılıyor. Bu nedenle de izleyici sadece kalbini kullanarak sanatçının resimsel evrenine giriş hakkı kazanıyor. Yılmaz için resim özgür bir varoluş alanı ve aynı zamanda bir direnç hareketi. Sanatçının işleri korkusuz bir içe bakış ve tahlil etmeyle birlikte sosyo-politik bir bilincin sonucu; bu bilinç, resimlerin açık bir kişiselliği ve ince bir siyasi bağlamının olmasına yol açıyor. Ulus Doğuyor (2010), Heykeller (2011) ve Dara (2012) gibi işlerde, bayraklar, ulusal işaretler ve anıtlar doğrudan resimlerin yerel ve zamansal bağlamlarına atıfta bulunuyor. Fakat bu objektif kodlarla tek tek yüklenmiş unsurların arasındaki tezat işaretlerin birbiriyle olan tuhaf ilişkisi, evrensel okumaların kaybolmasına ve soyutlaşmış, gizemli görsel bir sentaksa sahip birer unsura dönüşüyorlar. Aynı zamanda mesaj vermeyi reddeden sanatçının erken işlerinde, anlatım üzerine kurulu, dramatik bir yaklaşım gözlenirken, insanlardaki duygu ve mantık oranlarını birleştiren yeni resimlerinde anlatımcı şiirsel bir dil hakim. Anlatmaya çalışmadan, dikte etmeden iletişim kuran bu dil, parçalanmış sözdizimi dolayısıyla açık ve içgüdüsel. 2010 dan önceki işleri çok daha çizgisel, bağlayıcı, uyumlu, hikayelerini rahatça ileten bir formda iken hikayelerini daha kolay anlatıyor. Europa (2009), Asker (2008) ya da Çocuk Odası (2007) gibi resimleri anlaması çok daha kolayken figürler, işaretler, objeler ve mekansal unsurlar arasındaki şekilsel ilişkileri mantık ve gerçekçilik üzerine kurulu olduklarından anlamak çok daha kolay. Öte yandan, yakın zamanda gerçekleştirdiği işlerden Kovboy (2012) ya da Mahkeme (2012) kolaja benziyor ve çözümlenmiş halleriyle daha da gizemliler.


Geleneksel Ortadoğu ve Türk müziğindeki makamların yanı sıra Caz, Ambient, Rock, Shoegaze, Avant-garde, Gainsbarre seslerinden oldukça etkilenen, trompeti üzerinde çalıştığı üslubu ve bu üslubuyla çıktığı arayışlarıyla performanslarını sürdüren Barış Demirel ya da nam-ı diğer Barıştık Mı iki yıl sonra yeni bir albümle belirdi. Trompet odaklı, geneli enstrümantal ağırlıklı bir albüm olan T. E. A. R. anlamını Barış'a albümde ve sahnede destek veren müzisyen arkadaşlarının isimlerinin baş harflerinden alıyor. Sigur Ros'un Bium Bium Bambalo adlı parçasına yaptıkları ve grubun da oldukça beğenisini kazanan düzenleme de bu albümde yer alıyor. Caz'dan Rock müziğine yurtiçindeki önemli festival sahnelerinde projesiyle yer almış Barış Demirel Barıştık Mı'dan T. E. A. R.'a kulak verin.


Bütün hayatını öğrendim. Yok canım röportaja gittiğim aşçının değil. Uçakta iki sıra arkamda oturan adamın. Oğlu İspanya'ya önce okumaya gitmiş. Sonra güzel bir İspanyol hatunuyla tanışıp kendisine aşık olmuş. Bu yüzden de efendim Barcelona'ya taşınmış. Hızla arkamı dönüp Bütün bunlardan bana ne! diye bağırma isteğimi bastırıyorum. Ne de olsa ailem bana bir iki görgü kuralı öğretti. Onun yerine kulaklıklarımı takarak Bir Alışverişkoliğin İtirafları filmini izlemek daha akıllıca oluyor. Ekran küçük, ses kalitesi sıfırın altında, oturduğum yer kesin boyun ağrısı verecek açıda. Barcelona'da dördüncü saatim. Yorgunluğuma diyecek yok. Diş ağrısı, mide ağrısı, bir de ünlü Mercato'nun kalabalığı bir araya geldi mi, turistin ilk günü sendromuna yakalanmam kaçınılmaz oluyor. O yüzden La Rambla üzerindeki küçük sokakları bir iki saat sonraya erteleyerek otele geri dönüyoruz. İki Custo Barcelona, bir Camper, bir Zara, iki Desigual ve Cuma alışveriş günüdür kararından sonra Placa Catalunya'daki Zurich Cafe'nin önündeyiz. Yarın sabah 10:00, kahvaltı burada. Gecikenler gelmeyenlere bildirsin. Barcelona'ya vardım. Son üç yıldır hadi, bu yaz, bahar bitmeden, Eylül'de dedikten sonra. Sonunda! Bu yüzden ilk izlenimler paketini tam da turist gibi ortalıkta gezmekteyken açabilirim. Havalimanı bomboş. Pasaport kontrolünde sırada beklemeden, o korkunç Bu bir Türk! bakışlarına tabii tutulmadan ve tuvaletin yerini fazla aramadan ilk aşamayı atlatıyoruz. Sarı-siyah taksiler tam çıkışın önünde. Alandan, La Rambla'nın bitimindeki otelimize varış süremiz 15 dakika, ücret 26 Euro. İngilizce konuşamayan taksi şöförümüz 4 Euro'luk bahşişi görünce Graciasları dörtle çarpıyor. La Rambla'da turistler, özellikle Fransızlar, fink atmakta. Meydan çiçekçiler, kostümlü aktörler ve kafesteki kuşlarla denize kadar uzuyor. Herkesin elinde bir harita, Boqueria'dan alınmış meyveler, bir de tabii kaçınılmaz jambonlu sandviçler. Davullar eşliğinde akrobasi yapan oğlanlar, gitar ezgisiyle kendinden geçen Hintliler ve dünyanın en hüzünlü müziğini çalan adam arasında favorimiz oğlanlar. Bizi tam yemek yerken yakaladıklarından keselerine koyduğumuz birkaç Euro yüzünden. Dar sokaklar, rüküş İspanyollar, bikiniyle sokakta gezen turistler, akşamki maça hazırlanan fanatikler... İki saatlik Barcelona turu sonunda aklımdan çıkamayan pazarın içindeki dükkanlar. Kirazın kilosu 3 Euro, muhteşem üzümler 2.55. Peynir, zeytin, şarküteri reyonlarında inanılmaz bir keşmekeş. Yarım saat sonra otele döndüğümde tek istediğim kiraz kolilerinin içinde yatabilmek. Barcelona hakkındaki ikinci izlenimler: Kızlar, erkekler, köpekler, garsonlar, satıcılar, sanatçılar... Bu şehirdeki herkes çok rüküş. Taksim meydanı olarak adlandırdığımız Placa Catalunya'da köşe bir masaya kurulduk, önümüzden geçen herkesin kılık kıyafetine takıldık. Bütün beğendiklerimizin Fransız çıkma olasılığı, hiç Türk görmemiş olmamızla tamı tamına denk geldi. Sıradan pizza ve pesto soslu ravioli eşliğinde etrafı dikizlerken gördüğümüz ilk şık İspanyol kızı, Adidas'tan bir t-shirt giymişti. Moda kimsenin umrunda değil. Yeter ki akşamki maçı alalım. İş çıkışı ceketler formalarla, etekler boyalarla yer değiştirdi. Tutkulu Barcelona halkı gerçek yüzünü gösterdi. Kısa elbisemin altında titreyen bacaklarımla, itiraf ediyorum, olaya tam Fransız kaldım. Bir de tam maç saati yorgunluk bastırdı, ortalığa çaktırmadan otele yollandım. Benim bildiğim maç TV'de izlenir. İlk yarının sonunu 1 gol, Restaurant Syrah'da Cuma gecesine yaptırdığım rezervasyon, bir iki Facebook mesajıyla geçirdim. O ana kadar durumun ciddiyetini hala anlayabilmiş değildim. İkinci yarının sonunda gözümde şimşekler çakmaya, kanım kaynamaya başladı. Barcelona maçı 2-0 alıp, şampiyon oldu. On birde elimde bayraklar meydanın yolunu tutmuştum çoktan. Polislerin, silahların, birbirinin üzerine atlayan sarhoşların olmadığı kalabalık Barcelona sokaklarında eğleniyor. Havai fişekler patlıyor, kornalar çalıyor. Bu kolektif coşku bütün hüznümü stadyuma gömüyor. İkinci gün. Turist olmak zor zanaat. Hele ilk defa geldiğin şehirde. Bu yüzden, Barcelona'ya gelmek isteyip de ben orada neler yaparım diye merak edenlere ufak bir rehber hazırladım. Söylemesi benden, yapması senden. Barcelona'ya bir şampiyonluk maçı sırasında gelmeli; sokaklarda deliler gibi koşuşturanlara eşlik edip, Katalanlar, İspanyol değildir! naralarına kulak vermelisin. Ondan sonra Galatasaray, Beşiktaş, Fener falan zaten yalan. Binalar muhteşem. Üstelik sadece Gaudi'nin yaptıkları değil. Caddeler ve balkonlar boyunca uzanan kepenkler ve çiçekler arasındaki binaları görmek için yürürken arada bir havalara bak derim. Deli olduğunu düşünenler olursa, boşver. Bu kadar güzel bir şehirdeyken bunu kim takar. Burada şık olmak demode. Bunu da nerden giyerim ki artık? diye düşündüğün bütün taytlarını Barcelona'ya getirebilirsin. Sıfırın altında moda anlayışı, eteklerin, blüzlerin, ceketlerin altına giyilen taytlarla pek güzel örtülüyor. On sekiz sezon öncesinin ayakkabılarını bile giysen ne fark eder. Rüküş ol, rahatsız olma. Espadriller yeniden moda. İnanılmaz ama şehrin hiçbir yerinde pankart, afiş, tabela, reklam yok. Kırmızı hattın otobüsüne binip de Av. Pau Casal'a geldiğinde tek göreceğin, soldaki binanın üzerindeki Coca Cola logosu, bir de Barca Stadyumu yakınlarındaki şampiyonluk posterleri. Bu şehir sanki yürümek için yaratılmış. Yolların yarısı kaldırım, yarısının yarısı bisikletliler için ayrıldıktan sonra, geriye kalan tek şeritte arabalar ve motorlar seyrediyor. Onlarca kırmızı ışık, tonlarca otobüse rağmen hiç trafik yok. Her köşe başında bir kahve var. Kimisi kişilikli, diğerleri sıradan. Benim özellikle tavsiye edeceğim Farggi Barcelona'nın Starbucks'ı gibi. Peynirli sandviçleri yeme de yanında yat, pancake'leri tarifi alıp çantana at. Sana bikini aliyim mi? diye soran olursa, plaj nerde diye yanıtlama. Bikini bildiğin kaşarlı tost. Karnın açsa yanına da çek bir Sangria. Tamam hep güzel şeyler söyledim, bir iki de fena kısım ekliyim: Sokaklar pis, yemekler yağlı, insanlar biraz iri, kızlar pasaklı. Ama yine de Barcelona ölmeden önce yapmak istediklerin listesine ön sıralarda yer almalı. Bavulu toplama işlemini uçağın kalkmasına üç saat kala yapmamın bir nedeni var. Sıkıntı. Neyi, neyle, ne zaman giyeceğimi düşünmek, hem mavi pantalonun, hem de kırmızı elbisenin altına yakışacak o tek ayakkabıyı bulmak o kadar büyük bir külfet ki, sonunda sadece en sevdiğim eşyaları çantaya tıkıştırmakta buluyorum çareyi. Nasılsa tatilde olacağım, alem ne der, bana ne. Otele varana kadar bundan sonraki dört günü ne giyerek geçireceğimin hiçbir önemi yok. Kabus fermuarı açmamla birlikte başlıyor. Birbirine uymayan on parça eşya, daha hiç tanışmamışken yakın dost olmayı bekliyor. Etek süper rahat, yaz güneşini bacaklarıma geçirecek kısalıkta. Ama üzerine yeşil t-shirt'ü giymeye çalışınca rüküşlükte Barselona halkını bile solluyorum. Çanta konusuna zaten hiç girmeyelim. Gece gündüz aynı kırmızı muşamba. Sabah çayı öncesinde elimde sekiz ayrı renkte eşyayla aynaya bakmaktayım. On beş dakika sonra, İstanbul'da asla giymeyeceğim beyaz t-shirt'le bordo şortu birbirine yamayıp sokağa çıkmayı başardığımda bile yine hep aynı soru aklımda: Akşam bara gidecek olsam, ya da yarın plaja, podyumda kaç numaralı kılıkla salınmam gerekecek? Bu yüzden pek çoğunuzun yapacağı gibi, günün yarısını sanatsal aktivitelerle geçirdikten sonra, yeni bir şehirde bulunmamı bahane ediyorum. Replay, Diesel, Camper, H&M, Zara, Mango'dan sonra daha önce adını bile duymadığım o Katalan kadının vitrinine yapışıyorum. Sitamurt'dan alacağım hiçbir kılık, yakın zamanda Nişantaşı üniforması olamaz. Sarı elbise, gri etek, bir de boş bir kabin lütfen! Barcelona'da ikinci gün. Üç saatlik otobüs turu, dört saat yürüme yolu, kırk dakika otel dinlenmesi, on dakika mail kontrolü, Facebook kontrolü, kaşlar çıkmış mı çıkmamış mı kontrolü, bu ayakkabı o elbiseye uydu mu kontrolünden sonra akşam yemeği için taksideyiz. İstikamet Commerç. Arc de Triomph aşağısındaki Tünel'e benzeyen sokak. Öncelikle itiraf ediyorum benim mahallem burasıymış; sabahtan beri kuzey, güney, doğu, batı, ekseni arasında koşuşturup durdum ama ruhum bedenine Comerç'te ulaştı. Barlar, gece kulüpleri, Ego isimli restoran ve iki gündür aradığım stil sahibi insanlar burada. Yemek mekanımız Comerç 24. Carlos Abellan sahibi. El Bulli'nin tanrısı Adrian Ferran'ın öğrencisi. Yerimiz barın etrafındaki sarı sandalyeler. Görevimiz 62 Euro tutan 7 aşamalı menü. Süre sınırsız, şaraplar paralı. Hocası gibi moleküler gastronomiye merak sarmış olan Carlos'un mutfağından çıkan her tabak midemle aklım arasında gidip gelen bir orgazm alanı.


Barcelona'nın İstiklal Caddesi sayılan La Rambla'nın en turistik kahvelerinden sekizincisine oturmuştuk. Saat 14:23. Resimli menünün, ikinci sayfasına denk gelen, tapas çeşitleriyle dolu tepsisinin siparişini vermiştik. Saat 14:28. Etrafta gelen geçene pervasızca göz atıp, kılık kıyafet karşılaştırması yapmaya başlamıştık. Saat 14:32. Garson yanımıza gelip sigara içilebileceğini bildirmişti. Saat 14:33. Saat 14:35. Sırt çantası takılı, ayakkabıları giyili iki çıplak adam önümüzden keyifle salındı. Çıplak derken sakın kıllarını gördüm de konuştum sanmayın. Külodu, t-shirt'ü, pantalonu olmayan nüdist türünden bahsediyorum. Üstelik yüzlerce insanın garip bakışlarına da aldırmadılar. Hayret, utanma, merak karışımı bir duyguyla ilk patatesi ağzıma atmışım. Saat 15:02. Aslında ne rahat hayat. Maaşın yarısını tasarımcılara, kalanını aksesuarcılara, kıyıda köşede birikeni de çantacılara harcamadan, kendi kabuğunda mutlu özgür yaşam. Belki biraz krem masrafı olur, bir de parfüm tarafından. Bu elbise beni şişman mı gösterdi, kırmızı saç mavi ceketime gitti mi, kuzenin düğününe ne giyicem endişelerinden daha iyi. Tabii fotoğraf makinelerinden, hakkınızda çıkan deli dedikodularından, -20 derecede Alaska'ya tura çıkmaktan, bir de alışverişin dayanılmaz cazibesinden sıyrılabilirseniz. Ben ilk üç seçeneği elimin tersiyle itsem de dördüncü aşamada takılıp kalıyorum. İçki bile içilmeyen bir öğle yemeği için 54 Euro ödedikten sonra nişanda giyeceğim ayakkabının peşine düşüyorum. İstikamet Vialis, günün rengi koyu mavi. Cüzdanda para kalmayana kadar soymaya niyetim var. Tatillerin en sevdiğim yanı asla planlandığı gibi gitmiyor olması. Sabah sekizde kalkma olayını gece içtiğim üç mojito yerle bir ettikten; otobüsle şehir turunu, düğünde giyilecek elbisenin arayışı bozduktan; sabah kahvaltısı yerine Pinoxto'da tapas yeme kararı aldıktan sonra Barcelona'ya gelmiş olmaktan duyduğum sevinç ikiyle çarpıldı. Saatlerin, mekanların ve insanların mutluluğumla olan ilişkisi, üçüncü gün itibariyle kesildi. Artık şuursuzca sokaklarda dolanabilirim. Uçağa atladığımız anda, ikinci gece için Restaurant Syrah'da Katalan mutfağının derinliklerine dalmaya karar vermiştik. Ama bir kez daha deneyim, araştırmayı yenerek bize bu gece yanlış yerde olduğumuza ikna etti. Yola bakan masada 30 sayfalık bir şarap menüsüyle yalnız kaldığımızda, vakit geçirmeden tabanları yağladık. İlk sağ, ardından yeniden sağa dönerek günlerdir uzaktan baktığımız denizin kokusuna ulaştık. Sekiz kişilik bir kız grubu var. Yan masadan bir adam musallat oldu. Sarı boyalı kızlardan biri adama güldü. Adam gül aldı. Bütün kızlara verdi. Kızlar güldü. Adam kızı kokladı. Kız güldü. Kız sokaktan geçenlere laf attı. Garson geldi. Garson adamı uyardı. Adam kıza gül verdi. Adamın masasındakiler kalktı. Adam kızı bekledi. Diğer adam ona eşlik etti. Güvenlik geldi. Restoran müdürü geldi. Garson geldi. Kız dışardan geçmekte olan turistlere yüz verdi. Adam gitti. Kız oturdu. Diğer kızlar güldü. Kız şapka aldı. Anlaşılan o ki biz suflemizi yiyip otel yoluna koyulmuşken Barcelona sahil hayatı yeni yeni hareket kazanmakta. İzleyici konumundan bu geceye katılmış olmaktan duyduğum memnuniyet tarif edilemez. Turist olmanın en hoşuma giden yanı, asla yapmam dediğim herşeyin gelip beni bulması. Pembe elbiseyle kırmızı çantayı takmam ritüelleri çok geride kaldı. Onu da taktım, buna da baktım. Hatta bu sabah daha önce Berlin, Paris, Roma, New York'ta da düşmüş olduğum aynı hatayı tekrar ederek şu herşeyin olduğu Boyner mağazası türevlerinden birine daldım. İsmi El Corte Ingles, işlevi para bayılıp da korkunç kıyafetler almak isteyenlerin açlığını dindirmek. İki saat o reyondan diğerine manasızca dolaştıktan ve beğendiğim tek çantanın 200 Euro olması karşısında dehşete düştükten sonra, 11:30 da daha önce de yazılarımda bahsetmiş olduğım Bar Pinoxto'daydım. Lafı uzatmak istemiyorum. Cennet. Önce Bay Pinoxto bize et mi balık mı seçeneklerini sundu, sonra birbirinden yakışıklı iki oğlu nohut, fasulye, sirkeli midye ve ıstakoz tabaklarını önümüze sürdü. Eşsiz, fantastik, dahiane. İdama gidecek olsam son yemeğim bu olmalı. Beyaz şaraplarımızı da kısa, tombul bardaklarda içtikten, bir shot da espressoyu çaktıktan sonra bahşişi dahil 60 Euro'yu kendilerine verdik, öpücüklerimizi aldık. 13:00 da yeniden Gotic Mahallesi'nde turlarımıza başladık. Tahmin edeceksiniz ki yine ayakkabı peşinde dolanmaktayız. Bir iki dükkana girdik. Avrupa'nın nimeti 10 liralık pabuçlardan edindik, ama sonunda yine en pahalı dükkanı bulmayı becerdik. Mekanın adı Casas, markanın şanı Pura Lopez. Ayakkabıların bir kısmını ne yazık ki numarası kalmadığı, kalanını da paramız çıkışmadığı için alamadıktan sonra, otele dönüp web sitesine bakmakla yetindik. Pura Lopez kadınların bacaklarını güzelleştirmek için tasarım yapıyor. Sonbahar koleksiyonu kısa sürede sonra görücüye çıkıyor. 37 numara, mavi boya, biraz da topuk lütfen! Tarihi turları bitirdim. Defterime yazdığım restoranların onda birini denedim. Yakışıklı İspanyol erkeğiyle tanışmadım. Gece kulübü, bar, hatta modayı yakinen takip eden bir lounge bulamadım. Reklamcıların takıldığı mekanlara gitmedim. Uzaktan bile olsa Messi'nin yüzünü görmedim. Tek yaptığım turist konumundan şehri tanımak, en pahalı öğle yemeklerini, tatsız tuzsuz kahveleri, bloddy marry'e benzemeyen kokteylleri yudumlamak. Olsun yine de memnunum. O muhteşem binaları, Pulitzer Oteli'ni, bir de dibine kadar tutkuyla yaşayan Barcelona'yı keşfettim. Bugün her şehrin demirbaşı, hediyelik eşya dükkanlarından birine girdim. Gaudi, Miro, Picasso imitasyonu kültablalarını, tabakları, vazoları, küllükleri hızla geçip; kalem, anahtarlık, defter klasiklerine ilerledim. Arada Çin'den gelen mumları ve Hindistan çakması tütsüleri de sepete atmadan edemedim. Hediye alma telaşı. Bir tatilin en büyük sendromu. Kırk beş dakika sonra, en yakınımda bulunan sekiz kişi için Bak ordayken de seni düşündüm yalanını haklı çıkaracak paketleri hazırlattım. Yetmiş küsür euro'yu cüzdanımdan azat edip kasiyere verdim. Fişimi aldım, kartımı yazdım, dükkandan dışarı çıkmak üzereyken o son vitrinle karşı karşıya kaldım. Eğer 100 Euro hakkımı doldurmamış olsaydım http://www. silvinario. com tasarımı yüzüklerden birini mutlaka kapardım. Ama cüzdanda son yirmi, bankada para eksi. Kırmızı, mavi, yeşil. Hepsine bindim. Barcelona'yı kulağımda kulaklık, turist otobüsünün tepesinde dolandım. Almanlar, Hollandalılar, Amerikalılarla tanıştım. Pişman değilim. Bundan sonraki gelişimde kimlerle, hangi mahallelerde, kaç numaralı barda takılmam gerektiğini biliyorum. Gönülden Barcelonalı olarak engin bilgilerimi Barcelona severlerle paylaşmak isterim. Şehrin en güzel ayakkabıcısı Vitalis. Burada konuşulması gereken dil, eğer İspanyolca bilmiyorsanız, Fransızca. Her gün aynı yerde öğle yemeği isterseniz, olağan şüpheli Bar Pinoxto. Pazar sabahı sekiz buçukta La Plaza de Cataluna'da kahvaltıcı arıyorsanız, açık olan tek yer Nuria. Alışveriş delilerinin dolaşması gereken Av Diagonal, daha az alışverişçilerin takılması lazım olan Pg. de Gracia. Süper bir tapas yemek istiyorsanız gitmeniz gereken mekan Tapaç 24. Güzel kızlar ve oğlanların olayı Platja Barceloneta. Uzak durulması gereken La Ramba üzerindeki bilimum kahveler. Kimselerde bulunmayan elbiseler arayanlara Jean Pierre Bua. Miro, Picasso, Dali bahane, asıl yaşanması gereken adam Gaudi. Muhteşem mojito için çalınacak kapı Hotel Pulitzer lobisi.