Eaux d'Artifice'deki cüce kadını Fellini tavsiye etti. Kendisiyle Roma'da tanıştım. Kendine has bir kadındı, küçük bir çocuk gibiydi ve bir çocuk değildi. Müzisyen Elliot Smith ile bir filmde çalıştım. 2003 Ekim ayında intihar etti. Arkadaşımdı. Olay gerçekleşmeden onu filme çekebilmiştim. Ellliot's Suicide ona adanmış, küçük bir yapım. Los Angeles'ta Silverlake denen yerde komşuyduk. Evin yakınlarında, yirmi kişinin takıldığı bir kulüpte çalardı. Madde kullanırdı. Kızarkadaşıyla kavga etmişti. Kız kendisini banyoya kilitlemişti. Elliot Smith mutfağa gidip çekmeceyi açtı, bir et bıçağı aldı ve kendisini kalbinden bıçakladı. Sadece otuz dört yaşındaydı. Kendini öldürmek için en aptalca nedenlerden biriydi. Mezarlıkları ziyaret etmeyi seviyorum. Huzur verici yerler. Aleister Crowley'nin İtalya'da Abbey of Thelema tarikatının kullandığı evin sonrakis ahipleri birbirinden nefret eden iki kardeşti. Biri komünist, diğer faşistti. Her ikisine de bastırdım parayı uzayıp gittiler.


Sınıflı toplumlarda kentleşmenin bölme, ezme, yerinden etme, yaşanamaz hale getirme vb. karakteristik özelliklerinden kaynaklanan sürdürülemez canavarlaşma eğilimi, kapitalizm tarihinin farklı dönemlerinde yaşanan yine kent merkezli çatışma ve kırılmaların da başlıca sebepleri arasındadır. Ezilenlerin özgürlük, kardeşlik ve eşitlik temelli kent düşü, H. H. Korkmazgil'in Bir yanımız yaprak döker, bir yanımız bahar bahçe dizelerindeki bahar bahçe kısmını anıştırır. Ancak şairin sözünü ettiği bir çıldırtan denge durumunda değildir kent. Tersine sürekli bir dengesizliğin uzamıdır. Uygar, yerleşik, eğitimli Batılı sermayenin veya bizim coğrafyamızda olduğu gibi talancı, cahil ve lümpen sermayenin baş tasarımcısı olduğu farklı türden de olsa canavar kentlerin içerisinde, alternatif ve yeni yaşam biçimlerini yaratmak talebi ile ortaya çıkan yaşam savunucuları vardır. Bunlar tarihte farklı biçimlerde karşımıza çıkmışlar; kentlerin içinde bazen gecekondu hareketi, bazen işgalevcilik, bazen kolektif mülkiyeti haiz arazilerde kurulan mini ütopyalar olarak kalıcı özerk alanlar veya farklı uzamları farklı zamanlarda farklı formlarda ele geçiren geçici otonom bölgeler yaratmışlardır. Bugünlerde 3. yaşı kutlanan Gezi'nin mirası olan iki işgalevi -Don Kişot İşgalevi ve Mahalleevi otoriter baskılar sonucu şu an fiili olarak varlıklarını sürdüremese de bahsedilen yeni yaşam biçimlerini yaratmak talebi ile ortaya çıkan yaşam savunucuları tarafından kolektif bir şekilde inşa edilmiş kamusal alanlardı. Bu işgalevleri kentlerin tamamen dışına savrulmuş bir şekilde değil, aksine kentin kalbinin en güçlü attığı merkezlerde alternatif yaşam alanları olarak kendilerini var etti. Occupy hareketlerinin kümülatif etkisiyle uluslararası boyuta ulaşan kolektivite; İstanbul işgalevleri için de bir izlek oldu. Konsensüs ve forumları en büyük araç olarak kullanan ve ırkçı, cinsiyetçi, homofobik, ayrımcı olan hiç kimsenin kendini var edemeyeceği bu alanlar 1,5 sene çok aktif bir şekilde yaşayabildiler. Kent Bizim ise sekiz farklı şehirdeki yerel hareketlerin, Amsterdam ve Berlin gibi otonom ayaklanmaların meşhur başkentlerinin yanı sıra, Poznan ve Atina gibi haklarında çok az şey bildiğimiz şehirlerin de tarihini derliyor ve Avrupa'daki işgalevcilik pratiğiyle otonom hareketlerin tarihsel gelişimine dair oldukça renkli bir resim çiziyor. Her bölüm bir kente odaklanarak, fotoğraflar ve illüstrasyonlar eşliğinde, o kentin canlı bir kronolojik anlatısını ve analizini sunuyor. Bölümler, bu hareketlerin tarihi içerisindeki en önemli olayları ve gelişmeleri merkeze alıyor. Dahası, bu yerel hareketlerin onları farklı kılan yanlarını ortaya çıkartırken siyasetle altkültür arasındaki ilişki, nesiller arası dönüşümler, çatışmalar ve şiddetin rolü ve politik taktiklerdeki değişimler gibi meseleleri de inceliyor. Kent Bizim alternatif bir yaşamın mümkün olduğunu görünür kılan otonom pratiklerin tarihinden bir kesit sunduğu gibi, işgalevciliğe dair yerel deneyimlerin bu anlamda eleştirisini ve yeniden inşasını da barındıran bir tartışma açıyor. Gezi direnişi ile başlayan alternatif yaşam alanları yaratma ve yaşamı savunma mücadelesi farklı biçimlerde yaşamaya devam ediyor ve edecek. Ve hala ilk günkü kadar gerçek: Reddet! İşgal et! Yeniden inşa et!


Gündelik hayatta normal olmanın genel geçer formları dahilinde hareket etmeyi seçen bireyin, bir yandan da kendine özgür alan yaratma ihtiyacının ikilemini Kerem Ardahan'ın işlerinde hissediyoruz. Sergide Sistemin standartlaştırdığı çoktan seçmeli özgürlük halleri arasından tercih yapmaya mecbur bırakılanların kendi iç seslerini kaybedişlerine tanıklık ediyoruz. Her gün bir öncekinin eşi olmasın diyen sanatçı; hayallerden sosyal aktivitelere kadar tahsis edilmiş hayatları bütün yönleriyle kontrol altında tutan kolektif yapıyı işaret ediyor. Bu yıkıcı yapının sonucu tek tipleşme ve kimlik kaybını kendi çocukluğundan bugüne taşıdığı deneyimlerden yola çıkarak kurguluyor. Ardahan çocuk zihni paralelinde, farklı mekanlardan topladığı oyuncakları gruplandırıyor ve bu ilkel dürtünün izdüşümü olarak oyuncakları kavanozlara koyup numaralandırarak etiketliyor. Başka bir çalışmasında bu kavanozların içindeki oyuncakları makro fotoğraflayarak büyük yığın içindeki bazı bireylere kimlik verirken eşzamanlı olarak fotoğrafların yer aldığı plastik yaka kartları ile aslında kimliklerini kaybedişlerini vurguluyor. Resimlerini de bu çerçevede bütünden parçalayarak, rasgele ya da bilinçli birleştirerek bazen tuval bazen kağıt bazen de sokaktan bulduğu malzemeler üzerine çalışıyor. Kolektif Delilik sergisinde sanatçının ana disiplini olan resme ek olarak fotoğraf, yerleştirme ve enstalasyon üretimlerini görüyoruz. Bireysel deliliği kolektif deliliğe tercih eden sanatçı, sergide Sistem'in rollerine ve araçlarına dikkat çekerek içinde bulunduğumuz duruma dışarıdan bakmaya ve olabildiği kadar delirmeye davet ediyor.


Felsefeci Martin Heidegger, düşme duygusunun yani toplumun karşısında duyduğumuz korkunun gücüne karşı koymanın, en yalın ve en değerli içgüdü olduğunu söylüyordu. İşte bu düşünceden hareketle, 1970 ABD doğumlu bir fotoğrafçı ve aktivist olan Kerry Skarbakka model olarak kendisini kullandığı fotoğraflarda çeşitli mekanlarda düştüğü anları görüntülüyor. Bunu yapmasına neden olarak tam düşüş anında keşfetmeye çalıştığı duygunun, düşüşe karşı koymak mı yoksa kendisini düşmeye bırakmak mı olduğunu anlamaya çalıştığını sorgulamak olduğunu belirtiyor. Bir dönem ABD ordusunda da görev yapması, aynı zamanda profesyonel dalgıç olması nedeniyle bedenini uç noktalarda kullanmayı gerektiren eylemler ona normal geliyor olabilir. Skarbakka, bu anları görüntüleme kararını vermesini, 1999 yılında beyin kanseriyle mücadele eden annesinin yaşadığı sürecin ruhuna ve hayatına yaptığı etkiyi tetiklemesi olarak gösteriyor. Annesinin tüm hastalık dönemini de fotoğraflamış olan Skarbakka, düşerken kendisini görüntülediği fotoğraflarda İnsan uçmayı mı, düşmeyi mi tercih eder? sorusunun cevabını arıyor. 2005 yılının Haziran ayında 11 Eylül'de İkiz Kulelere yapılan saldırıdan hemen sonra, hayatlarını kurtarmak umuduyla gökdelenlerden atlayanların neler hissettiklerini tam olarak anlayabilmek için, Chicago'daki 5 katlı Çağdaş Sanat Müzesi binasından tekrar tekrar atladı. Halkın, Eğer sanatçıysa, gitsin bir kase meyve resmi yapsın! tepkisiyle karşıladığı projeyi, New York Belediye başkanı Michael Bloomberg, mide bulandırıcı ve tacizkar buldu. Son projesinde ise, sele kapılan, suyun altında kalan insanların neler hissettiğini anlamak amacıyla, kendisini su altında ağaç dallarına takılmış ya da selin etkisiyle sürüklenirken görüntülüyor.


Sabahın kör karanlığında işe varmak için yola koyulduğumda ergeninden kıçının kılı sulu rakı kıvamına evrilmişlerine varana dek karşıma çıkan bütün erkek milleti sakal koymuşken, hele hele ülke ve dünya gündemi yangın yerinden farksızken bendenizin after shave tavsiyesinde bulunmaya yeltenmesi ve bunu yazıya dökmesi pek akıl karı gibi gelmese de kazın ayağına iyice odaklandığımızda manzara-i umumiye zannettiğiniz gibi görünmeyebilir, o cihetle bi' durup düşünmekte faide telakki etmekteyim. Uzun cümle kurup da artistik puanları hanesine yığma telaşıyla herifçioğlu amma büzmüş rektal kaslarını, neredeyse rektal prolapsus olacak, diye sinirlerinizin ayarlarıyla oynamayın şu mübarek ayda ve görseldeki after shavei edinmeye çalışın ki yıllarca Nivea'lara, Gillette'lere veya adını sanını bilmeden, sadece ünlü markalardan üç beş kuruş ucuz diye kişisel bakım marketlerinden satın alıp paralarınızı çarçur ettiğiniz, suratlarınızı kızartıp yakan o kimyasal panayır güllerine nasıl da aftır şeyv muamelesi çektiğinizi tırnaklarınızı yiye yiye bi' görün lütfen. Oscar Wilde'a ibne diyen de var, gay diyen de... Aykırı özel hayat falan yazanlardan ise uzak durun, onlar vantrolog taifesindendir. Oscar Wilde'a ibne diyen de var, gay diyen de... Aykırı özel hayat falan yazanlardan ise uzak durun, onlar vantrolog taifesindendir. Zamma, fiyat ayarlaması denmesine kıl olmuyor musunuz? O hesap işte! Sizler insanları, edebiyat adamlarını özel hayatlarındaki tercihlerine göre değerlendiriyorsanız işiniz cidden zor. Bırakın, insanın özel tercihlerini, bu fakir, insanların nereli olduklarını dahi merak etmez. Hele dini, mezhebi falan zerre umurunda olmaz; mühim olan vicdan, merhamet, saygı üçlüsüne kalbinde ne kadar yer açabildiğidir bir insanın. Din Kültürü ve Ahlak dersinden ha bire bütünlemeye kaldığımız ise pompalı vakalarındaki artışla doğru orantılı ahlaki grafiğimizde istatistik bir veri olarak yer alacak sosyologlar eğlensin, tartışma programlarında analiz yapabilsinler diye! Bu tıraş şöleninin mütemmim cüzü ise İtalya'nın medar-ı iftiharı Proraso olacak! Dikkat isterim: Since 1948! Okaliptüs ile mentolün baş döndürüp gözleri buğulandıran karışımdan imal edilmiş bu marifetli ortağımızı, Almanya mahreçli MERKUR Future tıraş makinesine konuşlandırılmış, Japonya'nın minik Hattori Hanzosu Feather jiletle evlendirdiğinizde klasik tıraş keyfinden alacağınız hazzın Leonardo Fibonacci'nin ruhunu şad edeceğine garanti gözüyle bakabilirsiniz artık. Pinaud diyordum değil mi? Önce Proraso, muhakkak okaliptüslü olsun, ardından MERKURFuture ile Feather jilet kombinasyonunu takiben Pinaud Clubman After Shave Lotion!


Futuristika'nın ilk gurme yazısı olarak bu ilginç salatayı damak zevkinize sunmayı uygun buldum. Sallamasyon usülü fakat test edilip onaylanmış bir lezzet olup tarif adımları harfiyen uygulandığında tadından yenmez bir vazgeçilmeze dönüşmesi garantidir. İçine bademi katarak pirinci 2 çorba kaşığı zeytinyağ ve biraz tuz ile herzamanki pilav kıvamında pişirin. Soğuyunca derin -ama sofraya çıkarmaktan tedirgin olmayacağınız- bir kaba aktarıp küçük küpler halinde kesilmiş yumurtaları, kıyılmış soğanları, kalan zeytinyağını, tuzu, sirkeyi, kestane ve mısırı ekleyip alabildiğince mayonezle karıştırın. Servis etmeden önce en az 3 saat buzdolabında dinlenmeye bırakın. Tavsiye: Dolapta kalmış tek havuç, kabak, haşlanmış bir avuç nohut ya da bir garip patates gibi değerlendirilmesi zor miktarda sebze ve hububatlar da kişisel damak zevkine göre salataya eklenebilir. İçerik itibarıyla gelişime gayet açık bir salatadır. Uyarı: Tüm malzemelerin en taze, en şeçkin kalitede olmasına dikkat ediniz, salatayı çabuk tüketiniz. Gece 10:00'dan sonra hazım problemleri oluşabileceğinden bu saatten sonra tüketilmemesi tavsiye edilir.


Tahran'da Franz Kafka'dan Charles Bukowski'ye ve İranlı yazarlara dek 130 cildin dizili olduğu kütüphane taksiyi iletiyoruz. Koltuk ceplerinde, bagajda, tavanda sıralanmış kitapları tarifeyi ödeyenler, ayrıca satın alabiliyor. Bay Yazdani ve Bayan Heraner'in sahip olduğu taksinin hikayesi, iklilinin bir kitabevinde çalışırken tanışıp sohbet etmeleriyle başlıyor. Çiftin taksi kütüphanesine verilen isim, Ketabraneh, ilk günlerinde yolcuların şüpheleriyle karşılaşmış. Taksiden inenler olmuş. Zamanla, olumlu yaklaşımlar artmış, hikayeleri birikmiş. Günde ortalama otuz kitap satıyorlar, üzerlerinden para çıkmayan yolculara hediye ediyorlar, yemek davetleri geliyor, yüzlerce teşekkür maili alıyorlar.


Çekilen onlarca reklam filmi kar etmiyor. Karşı cinsi etkilemek için inci gibi dişlerin çekicilikte başrolü alabileceğine kimse kolay kolay inanmıyor, inanamıyor. Kallavi bir cep telefonu bu iş için kullanılıyor artık günümüzde. Öyle aylarca, sabırla, özene bezene diş fırçalamakla kimse zaman kaybetmek istemiyor. Hayatı hızlı yaşayanlar için anlık beyazlatma etkisine sahip, neticeye anında giden macunlar da zannedildiği kadar revaçta değil. Olmuyor bir türlü! Sandık demokrasisiyle ehlileştirilen halkımızın diş macunu ve diş fırçası tüketimi bir türlü artmasa da fantaaazi iç çamaşırı satışlarını patlatmaktaki gayreti ümit verici. Reklam filmlerine dökülen onca para, çatlayan onca göbek, patlatılan onca kafa pastadan yüzde birlik bir dilimi tırtıklamak için. İçin için yanıyor bu gönlüm, bilmem ne için! Altı ayda bir akıllı telefonlarını değiştirenler, diş fırçalarını niyeyse sık sık değiştirmiyor. Hatta diş fırçasına 10-15 lira vermeyi israf addediyorlar. Nüfuzluların sosyetik diş hekimlerinde beyazlattıkları kozmetik dişlerine heves ederek diş macunu-diş fırçası marifetiyle tabii diş beyazlıklarını korumayı hedeflemeyip lüks hayatlarına kenarından köşesinden ulaşmayı arzulayan yetmiş milyonun kahir ekseriyetinin, diş fırçası ve diş macunu kullanım istatistiklerine baktığımızda temizlik imandan gelir adlı şarkının hükmünü kaybetmeye yüz tuttuğunu, 33 devirli plaklar kadar demode olduğunu görmekteyiz. O plaklar ki, dişlerimizdeki plakları temizlemeye amade! 2011 itibariyle birkaç rakama bakalım: İngiltere'de bir kişi yılda ortalama 2 diş fırçası kullanırken/tüketirken, Türkiye'de yılda 4 kişiye 1 diş fırçası düşüyor. Wayne Rooney'nin memleketinde yılda 500 gram olan kişi başı diş macunu tüketimi, Türkiye'de Türk Dişhekimleri Birliği verilerine göre yılda 55 gram! Yazıyla elli beş gram!


Montparnasse'ın kraliçesiydi Kiki, bohemlerin ilham perisi. Aç kaldığı da oldu, seviştiği de. Akşamları ışıl ışıl Montparnesse. Kalabalık kafelerden, bistrolardan yükselen kahkahalar, şölenler, davetler... Montparnesse'in kraliçesidir Kiki. Kapkara saçları, iri siyah gözleri var. Beyaz tenli. Yüzünde hep bir müstehzi ifade. Tuhaf bir güzelliktir onun ki. Fırını terk ettiği gibi annesini de terk eder. Halka dağıtılan mercimek çorbasıyla karnını doyurur. Çöpte bulduğu kırk numara ayakkabılarla gezer. Kümes gibi bir evde oturur. Tuvalette yıkanır, elindeki son kuruşlarını para makinelerine atar. Dostu Soutine, onu ısıtmak için atölyenin yarsını ataşe verir. Polanyalı Ressam, Maurice Mendjizky ile tanışır. Kiki ismi ondan yadigardır. Fuojita'ya poz verir. Çıplak Yatan Kiki portesri sekiz bin franga satılır. Neredeyse olay olur, tüm basın ondan söz eder. Man Ray ile bir bistroda tanışırlar. Başında şapka olmadığı için kendisine servis yapmak istemeyen garsonu burası bir klise değil, herkes istediği kılıkla gelebilir, diyerek azarlar. Garson olayı patrona haber verir. -Başınızda şapka olmayınca sizin bir şey olduğunuzu sanabilirler, der -Şey ne? -Fahişe. Kiki öfkeyle yerinden kalkar. Fransa taşrasında, Bougogne'de doğmuş gerçek piç olduğunu söyler ve bir daha buraya gelmeyeceğine dair yemin eder. -Bayanlara iki içki, der ve onları masasına davet eder. -Sizinle birlikte mi? diye sorar Garson. -Evet, der Man Ray. -Çünkü yalnız kadınlara servis yapmıyorum, der garson. -Şapkalı olanlar hariç, diye ekler Kiki. Birlikte içerler, akşam sinemeya 'Kamaleyalı Kadın' filmine giderler. Kiki bütün dikkatiyle ekrana bakarken Man Ray'in eli karanlıkta Kiki'nin elini arar, bulur ve sımsıkı tutar. Kiki karşılık vermez ama elini de çekmez onun elinden. Man Ray resim yaptığından söz eder çıkışta. Çok heyecanlandığından dolayı bunu beceremediğini söyler. Ona fotoğraflarını çekmek istediğini söylediğinde Kiki; Kesinlikle Hayır diye cevap verse de ertesi gün Man Ray'in otel odasında bulur kendini. Man Ray birkaç pozunu çeker. Ertesi gün tekrar gelmesini ister. Kiki gelir, beraber önceki gün çektikleri fotoğraflara bakarlar. Kiki soyunur. Man Ray Kiki'nin ellerini tutar ve Kiki'yi öper. Kiki ve Man Ray aşkı böyle başlar. Sık sık olay çıkarır, polislere yumruk atmaktan çekinmez, kavga ettiği kişilerin üzerine tabak fırlatır. Andre Breton bile nasibini alır onun sivri dilinden; Aşkın ve sevişmenin ne demek olduğunu bilmediğiniz bunlardan çok fazla söz etmenizden belli oluyor Andre Breton Kiki'den nefret eder. Polisle başı belaya girer, on gün kadar hapis yatar. Başından geçen olayı Montparnesse gecelerinde günlerce anlatır. En büyük zorluğu avukat arkadaşlara teşekkür ederken yaşadım der. Yalnız şarhoş olduğu gecelerde şarkı söyler. Geceyi nasıl geçirdin diye soranlara Şahane, çok iyi düzüldüm der. Montparnasse'ın kraliçesiydi Kiki, bohemlerin ilham perisi. Aç kaldığı da oldu, seviştiği de.


Seyyid Derviş, Türkiye'de müziğe çok detaylı yaklaşanlar dışında geniş kitlelerce pek bilinmeyen, ancak doğu coğrafyası en azından Arap Müziği- için, önemi hiç azalmayacak bir müzik adamıydı. Birçok sıra dışı yetenek gibi, yaşarken kadir kıymet görmemişi öldükten sonra neredeyse bir mit olmuştu. 1893 doğumlu olan ve Mısır Arap Cumhuriyeti Milli Marşı'nın da bestecisi olan Derviş, tatmin edici bir kariyere ulaşmak üzereyken hayatını kaybettiğinde yıl 1923'dü. Ardından, müzik okulları onu, Arap Müziği'nde modernizme geçişin, yaşanan dönüşümün simgesi olarak, bayrak yaptı. Özellikle Mısır'da, kültürel emperyalist Osmanlı'nın etkisiyle, bir seçkinler sınıfının eğlence aracı olan doğu ezgilerinin, halka yayılmasında, bir anlamda ulusal bir çerçeveye bürünüp, kimlik kazanmasında başrolü oynayan besteci olarak, okullarda ders konusu haline gelmesi, kuşkusuz ki ölümünden sonra oldu. Seyyid Derviş de bir ayağa kalkandı, karşı çıkan ve kendi yolunu çizen bir besteciydi. İskenderiye doğumlu Derviş, çocukluğunda bir münşid ] olmak üzere eğitildi. Derler ki, ailesine bakmak için işçilik yaptığı bir gün, sıvacı olarak tuğlaları dizerken söylediği şarkıyla, gezgin bir tiyatro ekibinin dikkatini çekiyor. Ekiple birlikte Suriye'yi turlayan Derviş ülkesine döndüğünde, savaşın da etkisiyle iş bulamayınca, turne sırasında aldığı müzik eğitiminin katkısıyla kafelerde ya da bulduğu her fırsatta sahnelerde söylediği şarkılarla geçiniyor. Sesi, dönemin ünlü şarkıcılarıyla karşılaştırıldığında alelade değildir Derviş'in. Bilinen, güçlü arap sesine karşılık, Derviş'in güçlü yanı sesi değil, beste yeteneğidir. 1918 yılına kadar, basmakalıp bir mücadele içinde şarkı söyleyerek hayatını kazanmaya çalışan Derviş, sahneye çıktığı birçok mekanda başarısız olarak addedilir. İş bulmakta zorlanır. 1918 yılında ise, kendisi için radikal bir karar alır ve Arap lirik tiyatrosuyla uğraşan Selim Higazi'nin ekibine katılıp Kahire'ye yerleşir. 1920'lerin başlangıcına kadar, hem tiyatro oyunlarına beste yapar, operetler/librettolar besteler, dönemin Sahnelerin Kraliçesi diye tanınan Mısırlı şarkıcı Munira al-Mahdiyya ile şarkılar söyler. Mısır, tiyatronun da gücüyle, arka arkaya milliyetçi görüşleri öne çıkaran, Mısır kültürüne sahip çıkan şarkı kitap ve oyunlarla hareketlenirken, besteci olarak Derviş bu hareketin tam göbeğinde yer alır. 1920 yılında opera bestelemeye başlar ve Kleopatra ile Mark-Anthony isimli bu opera ancak 1927 yılında sahne görebilir. 1920'lerin başlarında Derviş artık tiyatro kumpanyalarının aranan bestecisi olmuştu. Hatta kendi tiyatrosunu kurup, başrol oyuncusu olduğu dönemleri de yaşadı, ancak bu oyunlar başarısız oldu. 1922 yılında yine tiyatro oyunları için beste yapmaya başladı, 1923 yılında ise yaşamı sona erdi. Sesini üç plak firması kaydetti. Bir ermeni göçmenin sahibi olduğu küçük bir plak şirketi 1914-20 arası çalışmalarını, Alman firması Odeon 1922 yılı çalışmalarını ve bir başka firma da 1922 yılına ait çalışmalarını kaydetti. Bu kayıtlar, ilerleyen yıllarda dijital olarak temizlendi. Birçok bestesi ise farklı şarkıcı ya da müzik grubu tarafından yorumlandı, icra edildi. Ölümünden sonra yaratılan mite uygun olarak kokain overdozuyla öldüğü söylense de, oğlu Hasan Derviş yazdığı kitapta bunun doğru olmadığını söylemiştir. Müziğe yaklaşımıyla kendi alanının devrimci ruhlu bestecisi, yıldızlardan bir yıldız artık. - Mounyati Azza Stibari - Ya Shadi Al Alhan - Ya 'ouzayba Al Marshaf - Schtou Wajdan - Bisifaten Ga'alatni - Namma Dam'i Min 'ouyouni - Salla Fiana Al Lahza Hindiyya - Koullama Roumtou Irtishafan - Ya Bahguet Al Rouh - Tef Ya Dourri - Al 'azara Al Maissat - Ya Tara Ba'd Al Bi'ad - Hayyara Al Afkar - Hibbi Da'ani Lilwisal - Dayya't Mustaqbal Hayati


Özkan Şahin'in alışık olduğumuz anlatım şekli, temiz Türkçe'si, akıcı dili ile bazen gülümseyerek bazen de irkilerek okuduğumuz öyküleri, bir çırpıda okunan kitabın sonunda 95 sayfalık bir memnuniyete dönüşüyor. Kendisini tebrik ediyoruz. Ve tabi yazarımızın, kısa bir süre içinde tamamlanıp yayına girmesini umduğumuz ilk romanını merakla bekliyoruz.


Yüksekten kendini boşluğa bırakmak oldukça zor bir iştir. Sizi tutacak hiçbir şey olmadan, o yüksekten aşağı bakarken bütün hücreleriniz, varoluşunuzu sağlayan her şey sizi uyarmaya başlar. Buna karşın oradan atlayabilmek de hayatın bazı konularında kesin karar verdiğinizi gösterir. Tony Scott dün gece bir köprünün üzerinden, tüm varoluşuna belki karşı gelerek boşluğa atladı. Haberi duyanlar ilk başta bir şok yaşadılar. Çünkü kimse kolay kolay böyle bir yönetmenin, sinema adamının kendisini öldüreceğini düşünmez. Her ne kadar gişe başarılı filmlerle tanınsa da çoğu sinemaseverin kendi özel seçkisindeki filmlerden biri mutlaka Tony Scott'a aittir. Top Gun, True Romance, Spy Game, Deja Vu, The Fan, The Hunger, Days of Thunder bir şekilde mutlaka size de hitap eden bir filmi olmuştur. Uzun bir dönem gençliğin pilot olma hayaliyle yaşamasına neden olan Top Gun'ın yönetmeni olarak da bilinse, çoğunlukla merkezinde hız olan filmler çekti. Gerçi True Romance ya da Hunger veya The Fan gibi filmotografisinde farklı yerlerde bulunacak yapımları da yönetti. Çocukluğundan beri takip ettiği ağabeyi Ridley Scott'un ardında kaldığı söylenirdi ama kendine has bir stili vardı. Bir filmin afişinde adını görünce perdede iyi sahneler olacağını bilirdiniz. Hızdan, aksiyondan başınız dönse bile filmdeki karakterlerle aranızda bir empati kurulurdu. Bunu başarmak zor işti ve Tony Scott bu işte baya başarılıydı. Şimdi ölümünün ardından farkına vardık ki, esasında karakterleriyle kurduğumuz bağı onunla da yakalamışız. Yoksa sadece gişe başarılı filmler yapan bir yönetmenin ölümü bu kadar dokunmazdı. 16 sinema filmi çekti. Uçakları, trenleri, metroları, yarış arabalarını, denizaltını birer karakter gibi kullandı filmlerinde. Casusların dünyasını da bize açtı, soyguncuların dünyasını da. Zaten o, bir şekilde sınırda yaşayan ve ölüme çelme takmayı sevenlerin hikayesini anlattı. Kim bilir köprünün başındayken de kendisi ölüme çelme takmayı başaracağını düşünüyordu belki. Denzel Washington ile çektiği Deja Vu filmindeki makine gerçek olsa ve biz bir gün geriye giderek onun ölümünü engelleyebilsek. Keşke filmlerindeki hızı bir an için ödünç alıp, onu hala hayatta, çekeceği yeni filmlerin setinde görebilsek.


İçtiğim Meleklerin sabahında Tanrı'yı yatağıma kusuyorum. Deniz minaresi koleksiyoncusuyla tanıştın mı? Fransızca konuşuyor İsa, bedeniyle münferit bir münasebette bulunurken palyaço. Son sürat gözlerin bu kez. Zamanın belirsiz akışında ayak diretmesi. Hangi rüyada ışıklar kırmızı hangi gerçekte birlikten kuvvet nesnesi. Hepimiz bir'imizi alkışlarken bir'imiz hepimizi düzüyor. Akıl yuvarlanması. Merdiven altı sevişme gücü. Altı noktalı körlerden sayılmaz güzelliği. Ateistanbul'a hoşgeldiniz! Çok miktarda Feministanbul, Az miktarda Komünistanbul arasında boğanın boynuzları üzerindesiniz. Kamussal devrilme evrilme değil. Başa dönelim mi? Yumurtanın çıkmazı aldığı delikte beyinler omletleşiyor. Sana ilk gönderilen kaos, vinç kaldırıyor: ciğerdeki laneti. Kümesteki balık: Dram. Ormanın öküz kralı, soylu yasacılarla bizden olmayanın aşağılık histerisinde. Behçet Aysan yazdı: Sevmeyi unutanlar için. Artık Ay geceye küsende; Duvarlar dile gelende. Har vuranda harman savuranda. Gez göz arpacığı eşitleyen Haydar tetiğe bastıktan sonra bekle dedikleri otel odasına gönderilen eskort Ahu'nun tecavüzüne uğradı. İşini iki dakikada bitirip duşa giren kızın komodinde bıraktığı i-phone'un çalmasıyla yerinden zıplayan Haydar, korkulu saniyelerini atlatır atlatmaz susmayan telefonu duştaki Ahu'ya götürdü. Açık kapıdan geçip açık duş kabininin önünde az önce üzerine boşalan adamın çıplak vücuduna bakmamak için başını yana kaydırmasına ruh donukluğu sergileyen Ahu, telefonu alıp çaprazındaki aynaya fırlattı. Haydar, dağılan parçalardan biriyle bileklerini kesen kızı, üzerini ceketiyle örterek odadan dışarı taşıdı. Kırmızı başlıkla sokağa çıkma yasağını kırmızı bileklerle delen gece şiire yatırıldı.


Star Wars fan net dizisi Rise of the Insurrection yapımcılarından Can Akdağ, aynı zamanda Kara Defter isimli bir kısa filmin de yönetmeni. 2009'da 3. Sinepark Kısa Movie Festivali, Korku Tüneli, En İyi Movie ve En İyi Kurgu ödülü almış, aynı yıl 11. Uluslararası Marmara Üniversitesi Kısa Movie Yarışması'nda, Kurmaca Dalı finalisti olan filmden yola çıkıp, Can Akdağ'a kısa filmler hakkında sorular sorduk. Önce Kara Defter'i izleyelim. Sonra da, kısa filmler ve diziler üretme çalışmalarına devam eden Can Akdağ'ın cevaplarına bakalım. Can Akdağ: Evet kısa movie sadece öğrencilerin ya da amatörlerin kendilerini geliştirme çabası olarak düşünülüyor. Ancak bu yanlış bir düşünce. Yurt dışında hayatı boyunca sadece kısa movie çeken yönetmenler de çok. Tabi ki oralarda kısa filme maddi yatırım da yapılıyor. Kısa movie yapan kişilerin amaçları; hedeflerine ya da icraa etmek istediği sanatına, anlatmak istediği hikayeye vb. göre değişir. Kısa movie mantığının ülkemizde tam anlamıyla oturmadığını düşünüyorum. En basit tabiriyle insanlar kısa filmi uzun metrajın konsantre versiyonu gibi görüyolar. Halbuki çoğu zaman kısa filmi kurgulamak uzun metrajdan çok daha zordur. Yani burada filmi yapanların derdini kısa sürede anlatabilme yetenekleri ortaya çıkıyor. 2007 yılında Bilkent Üniversitesi İletişim ve Tasarım bölümünden mezun oldum. Okuldan teorik bilgileri almak ve bakış açısı kazanmış olmakla beraber aslında teknik konularda tamamen kendimi geliştirmeye gayret gösteriyorum. Şu anda bir eğitim teknolojileri firmasında Video Kurgu Editörü olarak çalışıyorum. Daha önceki yıllarda da başka belgesel projelerinde çalıştım ve özel sektöre advertorial filmler hazırladım. Aslında üniversiteye girene kadar bu işin hobiden öteye geçemeyeceğini düşünürdüm. Şimdi ise bir daha dünyaya gelsem ne yaptıysam aynısını yaparım tekrar diyorum. Nasıl doğru çekim yapılır temel kuralların bilinmesi ve tabi bunların uygulanması lazım. Ama bu da en iyi şekilde deneyerek olur. Bu konuda Robert Rodriguez 'in bir sözü çok hoşuma gidiyor. Siz yönetmen olmaya karar verdiğiniz andan itibaren yönetmensiniz demiş. Sürekli birşeyler çekmek ve temel sinematografi kurallarını öğrenirken bir önceki yapılanla karşılaştırmak faydalı olacaktır. E tabi bir de anlatacak bir hikayenin olması gerekli. Bu çok basit bir hikaye de olabilir. Yani klişe diye kaçmamak lazım. Birçok güzel movie dediğimiz filmlerin konusu çok basit olmasına rağmen, işleyişiyle bizi etkiliyor. Aslında şu anda ben bir filmi ödül almak için yapmıyorum. Sadece içimden geleni, anlatmak istediğimi yansıtmaya çalışıyorum. Bu nedenle, yaptığım bir filmi sadece bir kişi beğense o benim için kardır gözüyle bakıyorum. Elbette milyonlar tek yürek olsun isterim (: Ama bunun özlemini de hissetmiyorum. Kara Defter aslında bir gece yatarken bir anda aklıma gelen ve on günde tamamladığım bir projeydi. Yani şu ana kadar yaptığım işlerde en az uğraştığım proje diyebilirim. Ama en çok ilgiyi de ondan gördüm. O yüzden fazlasıyla tatmin oldum diyebilirim. Müzikleri ve ses tasarımını Baran Güleşen hazırladı. Kendisi hem ses tasarımcısı hem de elektronik müzik icra etmekte. Gerçekten filmimize can verdi diyebilirim. Olmasını istediğim şeylerin bir adım ötesinde iş çıkardı. Genel olarak bilim kurgu ve fantastik hikayeleri hem okumayı hem de izlemeyi severim. Ama tabi diğer alternatif kültür unsurlarını da takip etmeye çalışıyorum. Uzun zamandır Robert Rodriguez' in son filmi Machete' yi bekliyordum. İki sene önce Rodriguez ve Tarantino'nun Grindhouse projesi çıktığında 70'lerin Amerikan B sınıfı filmlerine olan ilgim artmıştı. Machete o projeden kendi projesine geçince tabi ilk gün gittim. Oldukça eğlendim. Ama Grindhouse'un ne olduğunu bilmeyenler bu filme gitmeden önce google'lasınlar. Yoksa ya iğrenirler ya da sıkılırlar. Bunun dışında Stephen King in Kara Kule serisinin çizgi roman versiyonunu okuyorum. Fantastik orta dünya ile vahşi batının sentezlendiği çok ilginç bir hikaye. Boşnak yönetmenin filmi Avrupa'da birçok ödül aldı. Görsel efektleri oldukça doyurucu publish apokaliptik bir zamanda geçen hoş bir movie. Biraz Man Richie filmlerini andırıyor. Neden bilmiyorum ama bu filmde oyuncu Gürkan Uygun bana ingiliz aktör Vinnie Jones u çağrıştırıyor. Herkesin rahatlıkla izleyebileceği eğlenceli bir hırsızlık hikayesi.


Eray Mert: Dimension katılıyorum, şiir ve kısa movie birbirlerine çok yakınlar. Fakat kafamda da Kısa movie budur, bu tanımın dışındakiler kısa movie değildir. gibi kesin bir yargı yok. Bu kafa karışıklığı gibi dursa da bir kısa filmcinin kafasının biraz karışık olmasında yarar var. Birbiri ardına eklenmiş on tane kısa filmden bir uzun movie olmaz. Ama dünya sinemalarının genelinde sahne ve sekans dizaynı yapılırken kısa movie anlayışlarından faydalanıldığı da aşikar. Türkiye'de yapılan sinemada bu gerçek göz ardı ediliyor sanırım. Bu yüzden sinema denen mucizede kısa filmin Türkiye'de pek önemi yok. Ben sadece üç yıldır bu alanda üretimde bulunuyorum. Kısa filmle geç tanışmam eğitim sistemimizdeki aksaklıklar ve kişisel olarak kendi cehaletimle açıklanabilir. Fakat açıklanamayan şey benim bu kadar geç başladığım bir alanda 'kısa filmci' olarak anılan birisi olmam. Bu, ülkede kısa filmin ne kadar geride olduğunu da gösteriyor. Öğrenciler dışında kısa movie üreten yok. Bu kısa filmin ticari olmayışıyla açıklandığı gibi -bence uzun movie yapan yönetmenlerin bu alanı görmezden gelmelerinin bir sebebi de- kısa filmle girecekleri ve pek alışık olmadıkları rekabet olabilir. Çünkü kısa filmin iyiliğini gişe ya da ödüller belirlemiyor. Şu an geriye bakınca isabetli ve cesur bir kararmış gibi geliyor. Tam olarak nasıl bir psikoloji içinde olduğumu ben de hatırlayamıyorum. Sinemanın politik mesajları propagandaya çevirmeden iletmede en önemli mecra olduğunu düşünüyorum. Kısa Kes Movie Atölyesinin ve Ankara Üniversitesi'nin özgür ortamı da düşünsel olarak olgunlaşmamda faydalı olmuştur diyebilirim. Doğru bir okulda okuduğum için de şanslıyım. Müzisyenim diyebilecek kadar müzikle ilgili değilim. Filmlerde de olabildiğince az müzik kullanılırım. Darbe gibi istisnalar dışında filmlerimde müziği suistimal etmedim. Filmlerde müzik kullanımı etkiyi arttırır, bu doğru ama benim anlayışıma göre filmlerde müzik kullanmak hele bir de özgün değilse- bir hüner sayılmaz. Çekim sırasında aklınıza gelen ve o an dahice sandığınız şeyleri uygulamak, filmin heyecanı biraz olsun geçtiğinde geri dönülemez sonuçlar yaratabilir. Çekim sırasında zorunlu teknik değişiklikler dışında fazlaca değişiklik yapılmamalı. Kendimi geliştirme heyecanı duyduğum doğru. Ancak yurtdışı festivalleri ve filmleri pek takip edemiyorum. Sıkı takipçisi olmadan da fark edebileceğiniz bazı farklar var yine de. Özgür düşüncenin Batı hayatındaki yeri eserlerine de yansıyor hep. Klişelerden kaçınmaya çalışıyorlar. Birbirlerine karşı çok yapıcı ve açık fikirliler. Eserlerini sergilemekten korkmuyorlar. Teknik olarak da bizden ilerideler. Böyle söyleyince çoğu insan işin parayla ilgili olduğunu düşünüyor ama katılmıyorum. Mesele araç gereçse aynılarından Türkiye'de de var. Türkiye'deki kısa movie çeken arkadaşlara çok küçük bir karşılaştırma şekli önermek istiyorum: Filmlerinde kendi kullandıkları gereçleri internette aratıp diğer ülkelerdeki kısa filmcilerin neler yaptıklarına baksınlar. Aradaki bu farkın sebebi kendim de dahil- yaptığımız işi ciddiye almamamızdır. Teknik demek kamera markası modeli demek değildir. Kareleme, bakış açısı, bir hikayeyi anlatma biçimi de teknik içine girer. Seçilen konular ve işleniş biçimi düşünüldüğünde Anadolu'nun zenginliğiyle hiçbir coğrafyanın kıyaslanamayacağını düşünüyorum. O yüzden suçu kendimizde arayıp, gelişmeye çalışmalıyız. Daha içime sinen kısa filmler üreten birisi olarak görmek isterim. Ödül sayısı 22 oldu ama hala doğru düzgün movie çekebildiğimi düşünmüyorum. Demek ki nicelikle nitelik arasında doğru bir orantı yok.


Selçuk Altun'un uzun süredir Cumhuriyet Kitap dergisindeki köşesinde kaleme aldığı yazılarından, edebiyat gözlemlerinden ve kritiklerinden oluşan yeni kitabı Kitap İçin 2 , Sel Yayınları'nca yayımlandı. Edebiyatseverleri keyifli bir yolculuğa çıkaran Altun, madde madde sırıladığı yazılarında sanat-kitap-yazar ekseninde dolanıyor. Aforistik onlarca alıntının gömülü olduğu maddelerde yazarın kendi yazı hayatı da günyüzüne çıkıyor. Günümüz Türk ve Dünya edebiyatı hakkında bilinmeyen pek çok detaya Kitap İçin 2 nin sayfalarında rastlayabilirsiniz.


George Whitman, uyku tutmayınca dükkanı erken açıp, buzlu çayını yudumlayarak şehrin uyanışını izler. Paris'te ilk müşteriler kitapçıya girerken, Whitman da antik bir huzur veren, ağır kitap kokusuyla bezeli dükkandan içeri girenleri izler. Quartier Latin yakınlarında, Notre Dame Katedrali'yle St. Michel arasındaki dükkan George Whitman tarafından 1951 yılında açılıyor. Whitman, bir Amerikalı, soyadı Walt Whitman ile aynı olsa da, zannedilenin aksine akraba değiller, ancak en sevdiği şair de o, tesadüf. George Whitman kendisini Paris'te buluyor. St Michael Bulvarı'nda ucuz otellerde konaklayıp, ülkesine nasıl geri dönmeyeceğinin hesabını yapıyor. Yakın arkadaşı, beatnik Lawrence Ferlinghetti ile konuşup Notre Dame de Paris karşısında küçücük bir daire kiralıyor; burası daha sonra, Shakespeare & Co kitapçısına dönüşecektir. Whitman'ın Güney Amerika yolculuğu sırasında kendisini evinde misafir edenleri örnek almasıyla, kitapçısındaki yatakları yazarlara, şairlere ve kitapçıda çalışmak isteyenlere veriyor. Ne yenirse, paylaşılıyor, çaylar içiliyor, kitapçının misafirleri o dönemde Henry Miller, Lawrence Durrell, Allen Ginsberg ya da Anais Nin gibi isimler oluyor. Aslında kitapçının tarihi, Birinci Dünya Savaşı öncesinde Paris'e gelmiş olan Sylvia Beach'e kadar uzanıyor. Amerika'dan Paris'e cebinde 3000 dolarla göçmüş olan Beach, burada Fransa'nın ilk kadın ve bağımsız kitabevi sahiplerinden Adrienne Monnier ile tanışıyor ve onun yardımıyla 1919'da Paris'in başka bir bölgesinde Shakespeare and Company isimli kitapçısını açıyor. Adrienne Monnier'in intiharına kadar 20 yıl hayat arkadaşı olan Beach'in kitapçısı, dönemin modernist ve yasaklanan yazarlarının, Ernest Hemingway, Ezra Pound, F. Scott Fitzgerald, Gertrude Stein, George Antheil, Man Ray ve James Joyce'un uğrak yeri oluyor. James Joyce'un kitabı Ulysses yayınevleri tarafından reddedilirken, Sylvia Beach cesaret örneği gösterip 2 Şubat 1922 tarihinde kitabı yayımlıyor. Kitap anında ABD ve İngiltere'de yasaklanırken, modern romanın nadide bir örneği olarak ünleniyor. Beach kitabın parasını çıkarmaması ve cezalarla banka kovuşturmasına uğrarken, Joyce kitabın diğer baskıları için başka bir yayıneviyle anlaşıyor. Beach'i bir daha arayıp sormuyor. Kitapçı, kapatılma tehlikesiyle karşı karşıya geliyor. Ulyssesin yayımlanışını izleyen günlerde, Shakespeare and Co. kitabevine, daha doğrusu Sylvia Beach'e hitaben yazılmış garip bir mektup gelir. Yugoslav bir hanımın kaleme aldığı, hayli bozuk bir İngilizce'yle yazılmış bu mektubu görünce Joyce'un rengi atar. Valery Larbaud ve arkadaşları, Joyce ile dalga geçtiği izlenimi bırakan bu genç bayanın mektubunun Ulyssesin harika bir pastichei(1) olduğu görüşündedirler önceleri. Sonradan, yanlış anımsamıyorsam (1972'de; ilhan Usmanbaş okutmuştu A Litteri, tuhaf bir derlemede, bir daha da bu metni göremedim.) Gertrude Stein'in uyarması üzerine, söz konusu mektubu Joyce'un yazmış olduğuna varırlar ve Dublin'li yazarı kırmamak için konuyu kapatırlar. Oysa Joyce, birinden şüphelenmiştir o günlerde ama ses etmemiştir: 28 yaşındaki hemşerisi Samuel Beckett sonradan bir İspanyol'un bozuk ingilizce'siyle kimi mektup-metinler yazıp yayımlayacaktır. 1930'larda ekonomik bunalımın etkisiyle iyice durumu zorlaşan kitapçıyı kapatmayı düşünüyor Beach. 1936'da tam kapatılacakken Andre Gide yardıma koşuyor ve Shakespeare and Company Dostları ismi altında arkadaşlarından yardım topluyor. Kitapçı birkaç yıl daha kazanıyor ancak Paris'in düşüşü sonrasında, 1941 yılında kapatılması gerekiyor. İkinci Dünya Savaşı sırasında kitaplarını bir dairede saklayan Beach, hayat arkadaşı Monnier'in intiharının da etkisiyle, bir daha dükkan açmıyor ve 1962 yılında hayata veda ediyor. Beach'i Almanlar, Paris'i ele geçirince göz altına almışlardı. İlginçtir, Shakespeare and Company'nin olduğu sokağa girip, dükkanı özgürlüğüne kavuşturan ise, o dönemde ABD ordusunda asker olan Ernest Hemingway olmuştur. Ancak dükkan yine de tekrar açılmadı. Bu yılki festival 18-20 Haziran tarihleri arasında gerçekleşecek. Yolunuz düşerse uğramamazlık etmeyin ve üst kattaki divana uzanıp, burada havayı solumuş olan 40.000'den fazla yazar, göçmen, şair, politik aktivist, anarşist ve yolunu -geçici de olsa- kaybetmişin sessizliğini dinleyebilirsiniz. Kitapçının girişine güneş batarken ulaştım. Birkaç sigara ile, dışarıda sıklıkla güncellenen tahtaya tebeşirle yazılan metni okudum. Hafif bir rüzgar vardı. Giriş katı, daha çok yeni basılmış kitaplara ayrılıyor ve mekan arkaya doğru derinleşiyor. Bu katta her ne kadar yeni kitaplar olsa da, beatniklerin yayınevi City Lights için küçük ama güzel kitaplarla dolu cam bir dolap bulunuyor. Bir piyano da, kitapçıda gezinenlere eşlik ediyor. Piyanoda bir Ümit Besen melodisi çaldıktan sonra üst kata yollanıyorum. Üst katta ise daha çok ikinci el kitaplar, kalanların uzanması için divan, şilte, küçücük bir yazı yazma köşesi, her tarafta yazarlardan, konaklayanlardan notlar, içinize işleyen kağıt kokusuyla zamanın durduğu bir yer karşılıyor sizi. Burada ne kadar zaman geçireceğiniz size kalmış. Vakit geceyarısına yaklaştığı dönemde mekandan ayrılırken, elimde başka kitapların yanısıra, Lawrence Ferlinghetti'den imzalı beat kitaplarıyla, Seine nehri merdivenlerinden inip suyun kenarında oturmaya gidiyorum. George Whitman'ın gezgin yaşamı, kitapçının orjinal baskı yayınları ve eski fotoğraflarıyla şekillenen belgeselde Anais Nin, Jacques Prevert, Langston Hughes, Julio Cortazar, Paul Bowles, Lawrence Durrell, Allen Ginsberg ve Howard Zinn gibi yazarların George Whitman'a yazdıkları notlar da görüntülendi. Filmi aşağıda izleyebilir ya da arşiv için indirebilirsiniz. Youtube, Myspace, Amazon, İdefix çağında, her şeye rağmen kitap kokusuna, kitapçıların gerçeğine, tarihine ilgi duymaya devam edenler için, siz biz birkaç kişi için, kitapçıdaki sihre inanmayı sürdürenler için... Kapanışı Lale Müldür'ün Shakespeare & Co için yazdığı şiirle yapalım; herşeyi yeni baştan çizin, gururunuzu koruyun, kitaplar ve düşünceler ve yazarlar, sihrini koruyan en eski dostlarımız. ya sen, benim hiçbir şeyden anlamayan ahmak sevgilim, Lale Müldür Voyıcır 2, Metis Yay.


Ayrı dünyaların insanları Bryan Caplan ve Jacques Ranciere. Caplan A. B. D.'li bir ekonomist, Ranciere Fransız bir filozof. Caplan, kapitalist bir eğitime ve dünya görüşüne sahipken, Ranciere gayet Marxist diyebileceğimiz bir ekolden geliyor, Marxist bir söyleme sahip. Fakat bu iki insanı birleştiren ortak nokta bir yönetim şekli olarak demokrasiye getirdikleri eleştiriler. Çok farklı iki yönden gelen bu eleştiriler, demokrasi yönetimini ya cahil ve kör bir kitle hayranlığı ya da asla toplumu temsil edemeyecek, yetersiz bir dikta olarak görmemizi sağlıyor. Öyle ya da böyle söylemleri şu şekilde yorumlamak mümkün: krallıkların, oligarşilerin, hanların ve hakanların olduğu gibi, demokrasinin de miladı doluyor gün geçtikçe. Zizek'ten feyz alıp bugüne kadar denenmiş olan komünist yönetimleri de bir kenara koyarak, post-demokrasi hakkında kafa yormanın vakti gelmiş ve geçmektedir. Bryan Caplan, Rasyonel Seçmen Efsanesi: Demokrasiler Neden Kötü Politikalar Seçer? (2007) isimli kitabında önemli bazı tespitler yapıyor. Özellikle kendi konusu olan ekonomide, kitlelerin neden sürekli kötü kararlar aldığını araştırmak isteyen Caplan, bunu yapmaya çalışırken sıkı bir demokrasi eleştirisi yazıyor. Mesela, diyor Caplan, şirketlerin küçülmesi sırasında işçi çıkarmaları, işlerin sınır ötesinde ucuz işçilere verilmesi ve uluslararası ticaretin artması aslında ekonomik olarak çok iyi davranışlar. Şirketlerin küçülmesi sırasında işçi çıkarması, aslında o şirketin aynı işi daha az insanla yapabileceğinin, bir nevi verimliliğini arttırabileceğinin göstergesi. İşlerin sınır ötesinde ucuz işçilere gitmesi ise marketin bir gereği. Uluslararası ticaret ise, genel zenginliği arttıran ve marketi daha yarışmacı hale getiren bir uygulama. Caplan gözlemliyor ki, seçmenler ısrarla bu uygulamaların tersine oy vermeye çok daha eğilimli oluyorlar. Gerek kimlik, milliyetçilik, zenofobi veya duygusal sebepler, insanların ekonomik prensipleri ve toplum için ekonomik olarak iyi olanı görmelerini engelliyor. Bununla beraber, Caplan, toplumun geneline hakim olan yüksek derecede cahilliğin de demokrasi sistemini aslında çökerttiğini düşünüyor. Seçmenlerin bilmedikleri şeyler ansiklopedileri doldurur diyen Caplan, şöyle bir düşünce alıştırması yapıyor: İki partili bir sistem olan A. B. D.'de, seçmenlerin %100'ü herşeyden bihaber olsa, oylar iki başkan adayı arasında %50-%50 dağılacak. Çünkü cahil seçmen düşünceye veya argümanlara göre değil, daha önemsiz şeylere göre karar verecek ve bu yazı tura atmaya benzeyeceği için, seçmen iradesi neredeyse eşit bir şekilde iki parti arasında dağılacak. Seçmenin %100'ü gayet bilgili ve siyasi süreç hakkında bilgi sahibi olsa, oylar yine %50-%50 bölünecek. Çünkü partilerin argümanları bazı seçmenleri çekerken diğerlerini itecek ve tamamen eğitimli bir kitle, tamamen cahil bir kitle ile aynı sonuca ulaşacak. Fakat Caplan gerçek dünyanın bu iki senaryoya de benzemediğini anlatıyor. Caplan'a göre halkın %90-95'i cahilken, geriye kalan %5-10'luk kısım ekonomi, siyaset ve diğer ilgili konularda gayet bilgili olabiliyor. Cahil kesimin oyları, yine yazı-tura mantığı ile neredeyse tam ortada ikiye bölünüyor. Fakat sayıları bu kadar azken, bilgili %5-10luk kesimin oyları o kadar eşit bölünmüyor ve seçim sonucunu o bilgili kitleyi kazanan taraf belirliyor. Gerçekten de, A. B. D.'de seçimler %2 veya %3 oy farkı ile kazanılıyor. Ekonomik konularda seçmenin sürekli çok kötü kararları savunması ve toplumun cehaleti göz önüne alındığında, diyor Caplan, demokrasilerde seçmenlerin rasyonel, mantıklı ve bilgili bir şekilde oy kullanıyor oldukları tamamen bir efsane. Kendilerini demokrat ilan eden devletler, bu durumda, kitle fetişizminden öteye gidemiyor. Bir toplumda bilgisi, tecrübesi ve siyasi/ekonomik konularda yorumları aslında en sağlıksız olanlar, çok büyük bir güce sahip oluyorlar. Bir de buna halk içinde bilgi sahibi olanlara karşı var olan önyargı ve güvensizlik eklenince, halkın yegane bilgi kaynakları kulaktan duyma söylemlere ve siyasilerin halkı manipüle etmek, kimlik oluşturmak, bir kısmı dışlamak vs. için yaptıkları propagandalara kalıyor. Propagandaya ve dedikodulara dayanarak oluşturulan siyasi irade ne kadar sağlıklı ise, Caplan'ın dünyasında, demokratik bir sistem de o kadar sağlıklı olabilir. Caplan'a göre demokrasi tapınağını terk etmenin zamanı gelmiştir ve geçmektedir. Ranciere'in demokrasi anlayışı ve demokratik yönetim şekillerine itirazı biraz daha farklı, doğal olarak. Ranciere'e göre demokrasi sürekli yetersiz kalıyor. Kendisi, demokrasinin hiç bir zaman gücü elinde bulunduran azınlığın bir özelliği olamayacağını vurguluyor. Demokrasi Nefreti (2009) isimli kitabında, gücü elinde bulunduranların demokrasiden öyle ya da böyle nefret ettiklerini çünkü yönetmenin, özellikle parlementer yönetmenin doğasında azınlığın kendi isteklerini çoğunluğa empoze etmesinin yattığını belirtiyor. 'Demokratik toplum' diye ifade edilen kavramın hayali bir temsilden ibaret olduğunu, hükümetlerin her zaman oligarşik yapıda olduklarını ve 'demokratik hükümet' diye bir şeyin hiç bir zaman olamayacağını savunuyor: Demokrasi hiç bir zaman evrenselin, özele basit bir şekilde hükmetmesi ile ilişkilendirilemez. Demokratik olduklarını düşünen devletlerin ve hükümetlerin ise parlementer temsilden veya çoğulcu anayasal sistemden daha ileriye gidemeyecaklerini ifade ediyor. Bu noktada Ranciere'in iki kavramının açıklanması gayet önemli: siyaset ve polis. Alışık olduğumuz açıklamaların dışına çıkan Ranciere, polisi toplumu bir arada tutan ve meşrulaştırmayı mümkün kılan bir taraf olarak tanımlıyor. Ama Ranciere'e göre, bu meşrulaştırma polisin toplumsal işlevi yerine polisin imgesi sayesinde mümkün oluyor: Polis toplumsal bir işlev değildir, fakat toplumun imgesel bir ifadesidir (Ranciere, Dissensus, 2010) diyor ve polis imgesinin toplumda duyarlılığın dağıtılmasın yardımcı olduğunu anlatıyor. Doğal olarak, bir toplumda duyarlı olarak kabul gören şeyler gücü elinde bulunduranların çıkarlarına göre sağlanıyor. Bunun için aslında polis imgesi toplumu güce boyun eğenler ve eğmeyenler diye ikiye ayırıp, boyun eğmeyenleri marjinalleştirmekten başka bir işe yaramıyor. Gücün meşrulaşması ise sadece ona boyun eğenlerin arasında oluyor. Siyaseti ise, bunun aksi olarak, ortak olanın münakaşası olarak açıklayan Ranciere, siyasetin toplumu bölerek kimin güce sahip olmak için yetkili olabileceğini belirlediğini söylüyor. Peki bütün bu dinamikler arasında demokrasiye yer kalıyor mu? Ranciere göre hayır ve zaten demokrasi verilen bir şey değil. Aksine, siyaset tarafından yönetmeye layık görülmeyen kısımın, yetkili olarak sınıflandırılmayan kesimin, gücü güçlünün elinden kazanması ile demokrasi gerçekleşiyor kısa bir süreliğine bile olsa. Ranciere'e göre gerçek demos, yani halkın iradesi, sadece ve sadece güçlüye karşı olan uyuşmazlıkta, direnişte, halkın kendi isteğini protestolarla güçlüye empoze etmesinde yatıyor. Onun dışında gücü elinde bulunduranın attığı her adım demokrat kılıfı içerisindeki parlementer gücün oligarşisini meşrulaştırmaktan başka hiç bir işe yaramıyor. Demokratik sisteme yapılan eleştiriler, basit bir cümlenin değişik şekillerde söylenmesi ile, adeta bir omuz silkme havasında geçiştirilebiliyor: Demokrasi sürekli gelişmekte olan bir sistemdir. Böyle bir söylem ya bilinçli olarak gücü elinde bulunduranların adeta kronik istismarlarını görmezden geliyor, ya da istismarlara karşı mutlu bir şekilde cahil kalıyor. Bazen gücü elinde bulunduranlara yapılan eleştiriler hapse göndermeden, mezara göndermeye kadar değişebilen çeşitli yollarla hızlı bir şekilde susturuluyor. Kendisinin çoğulculuk ve hoşgörü üzerine kurulduğunu gururla iddia eden bir sistem için bu gerçenten de büyük bir ironi oluşturuyor. Bu tür genel eleştiriler, dikkatimizi yaşadığımız topraklara çevirmemize yardımcı oluyor. Biz bu eleştirilerin nereside duruyoruz, veya bizim meclisimizin oligarşik diktası halkın cehaletinden ne kadar besleniyor gibi sorular ard arda kendilerini gösteriyorlar. Yukarıda bahsi geçen düşünceleri Türkiye siyasetine, lider söylemlerine ve siyasi kültürüne uygulamak, çok zengin sonuçlara gebe gibi duruyor.


Tarih geniş bir kavramdır. Bu nedenle bu yazıda bahsedeceğim olay ve sahneler bize ait Günlük Tarihin en güzel kaynaklarından bazılarını teşkil eden, 29 Haziran 1929 yılında yayınlanmış akşamları neşrolan Son Saat gazetesinin manşetinde yer alan bir haber oluyor. Günlük gazeteler, 24 saatlik zaman zarfı içerisinde yayınlanmasından dolayı günlük tarih kavramının en güzel dayanaklarıdır. 20. yy ilk çeyreğinde günlük yayınlanan siyasi gazeteler dışında içeriği daha magazinsel olan ve akşamları neşrolan formatı biraz daha farklı gazeteler yer almaktaydı. Ayrıca konumuzla alakalı olmasa da bayram ve resmi tatillerde günlük gazeteler yayınlanmaz, sadece Kızılay'ın çıkardığı gazete yayınlanırdı. Son zamanlarda sık sık görülen hilkat garibelerine dün bir yenisi daha iltihak etmiştir. Bu bir civcivdir. Beşiktaş'da diş doktoru Safter Osman beyin kuluçkaya koyduğu yumurtalardan birinden çıkan bu civcivin hiç ayağı yoktur. Yumurtasından ayaksız olarak çıkan ve gayri tabii bir şekilde büyük bir kafaya malik bulunan bu civciv halen yaşamakta ve ayakları olmadığı için olduğu yerde kanatları ile çırpınmaktadır. Bir kadının doğurduğu kaplumbağadan, iki kafalı keçiden, doğar doğmaz yürüyen bir nevzattan, 4 yaşında bülüğa eren Mehmet'ten ve nihayet ayaksız ve büyük kafalı olan bu civcivden sonra akla ihtiyar kadınlar geliyor. Kadınların doğurduğu kaplumbağa ve acayip şekilde mahlukat karşısında, gebe olan kızlarının ve gelinlerinin başında Acaba ne doğuracak? diye bekleşen ihtiyar kadınlar, bu hilkat garibesini kıyamet alameti addetmektedirler. Son zamanlarda sık sık tesadüf ettiğimiz bu garibeler, insana bir düşünce veriyor. -Acaba bizden bir kac nesil sonraki insanlar ve hayvanlar masalların yecüç mecücü mü olacaklar?


Görüntü, kayıp adam için karanlık tarafından bir çilingir disiplininde hazırlandı. Anahtarın oturması gereken delik, yavşak bir bataklık gibi kendine gelen bu sıcak metalı karşılayıp, onu yozlaşan duygularına paralel şekilde yavaşça içine gömdü. Belirsizliğin içinde hayvanların ilkellik ve katıksızlık ile -ikisi de aynı yargının evlatlarıdır- tanrısal bir sarhoşlukta avlanan sesleri, hala kulakları olduğunu sandığı duyu organlarını acı duymasını sağlayarak gıdıklıyordu. Ve işte tam bu sırada, tüm mitolojilerin yegane düşü olan Dev-Yılan, belirsizliği bakire bir vajinayı deler gibi geçti ve arkasında, tüm bu boşluğun ortadan kaldırdığı yer çekimine yenik düşen kan baloncuklarını özgür bırakarak yaklaştı. Ağzını açtı: Saf, renk cümbüşü, ayin yöneticisi ve güneşin ailesi -yıldızları, onlardan doğmamız için doğuran kendisidir-; ve kayıp adamı Son' dan sonra gelen ve sadece krallığa bakmaya yeltenebilen insanların yürüdüğü patika için hazırladı. Düş, odaya alevle taşındı. Napalm bombalarının gösterişli düşüşleri, dünyasal cehennemin aydınlığını adamın derinliğinde tazelerken, helikopterler vermeleri gereken huzursal serinlikten öte, anıları daha da kızıştırarak, bir sonraki çıldırış için ortamın gerginliğini artırıyorlardı. Palmiye ağaçları, öldürdüğü düşmanların esnasında başka bir boyuta gönderilen çocukluk anıları gibi yanıyordu. Geçmişinin neşeli detaylara sahip anlarını da aynı yangında yitiriyordu. Mavi gözleri, saçından akan teri cangılda yağan bir yağmur gibi nitelendiriyordu. Tavandaki pervane ise otel odasındaki bir nesneden çok, acının betimlemesi olmayı üstleniyordu. Viski, bir arının iğnesine benzeyen melankolinin kokusunu taşıyordu içinde; acılarında rahatsız edici şişikler meydana getiriyordu. Çevrede, hiçbir şey sadece genel-geçer kavramıyla 'ruhlanmıyordu'. Ancak karısının hayatındaki varlığı, boşanma kağıdını gördüğü zaman ki kadar sahte olmamıştı. Güneş, parlaklığıyla onu rahatsız edip uyandırıyor ve bir hiçliklike karşılaşmasını sağlıyordu. Bu hiçlik ise tıpkı büyük-küçük balık mücadelesinde olduğu gibi, onu daha büyük bir hiçliğin içine doğru çekiyordu; ve hücrelerine tecavüz etmesi için azgın sülükler gönderiyordu. Bazı şeyler savaştan önce ve bazı şeyler ise savaştan sonraydı; bu ikisinin arasındaki zaman ayrılığı, aslanın avının üstüne atlamasıyla, dişlerini boynuna geçirmesi arasındaki fark gibiydi; bu mesafe, doğanın, basit insan beyninde gezinen en yüksek dozdaki felsefeyi bile zorlanmadan parçalayabileceği, o karanlık dişlerinin boyutundaydı. Bunun ötesinde tüm gizli-güzelliğiyle kaos vardı. Duvarların içi, cepheden dönerken paçasına yapışmış olan askerlerin hayaletleriyle doluydu. Kendisini bırakmayan bu çekik gözlü lanetliler, duvarları kendi karakerinin boğuculuğunda daha fazla acı çeksin diye üstüne itiyorlardı. Cangılın çağırısı, becerilmeyi arzulayan savaşma dürtüsü, yumuşamış ve şiddetin yokluğundan zayıf kalmış bir bünye için tek çare, aynadaki çirkin yansımayı doğaçlama bir danstan doğan yumrukla kırıp, ormandaki törene katılmaktı. Kısa bir sunum olarak beliren kan, bakışlarında 'Dracula' nın söylemiyle ara-sıra unuttuğu yaşamı hatırlattı ve ağlamaya başladı. İyimserliği çağırıştıran çarşaf ise üstüne püskürttüğü düşüncelerle lekelenmişti. Hiçbir oda-hizmetçisi ne kadar uğraşırsa uğraşsın, artık beyazlığın içine işleyen kanın özündeki felsefeyi çıkartamazdı.


İşte bu, albayı tarafından gizli olarak verilen görevdeki öldürmesi gereken Albay Kurtz' un tek düşüydü. Herkesin içinde var olan, kırılma noktasını aşmıştı söylendiğine göre; karanlığına gömülmüştü ve insanlık-dışı davranıyordu. Ona ulaşmak için henüz tetiğin beyni yakan sıcaklığıyla samimileşmemiş olan birkaç askerle, savaşı boydan boya bir elektrik kablosu gibi kıvrılarak kat eden, doğrudan Kurtz'e giden bir nehirde yoluculuk yapması gerekecekti. Bu gidişhat üzerinde ölüm artık bir gündelik sıçma işlemine dönüşmüştü; önceki yaşamlarında pazar günleri kiliselerinde kafiyeli dualar eden bu askerler, şimdilerde ahlaklarından ishal olmuşlardı. Ve şehitliği de yeni yetme bir romantiğin 'dünya barışını benimsediği' gibi benimsemişlerdi. Tıpkı onlar gibi bir zamanlar makül bir delikanlı olan Kurtz ise, zeki ve baba yadigarı bir meslek tadında askerlik yaşamında mükemmel bir düzeye ulaşabilecek bir adamken, cephede fiziksel olarak sakat kalmaktansa, ilk önce ruhsal olarak savaşı alt-etmeye kalkışmıştı. İşte bu yüzden silinmesi gerekiyordu; yoksa kısa zaman içinde karanlığın kalbinden elde ettiği güçle tüm nehirlere kan akıtacaktı. Ancak o da, bu adamla karşılaştığında ne yapacağını kestiremiyordu, dosyasını okudukça da iyice bir çıkmazın içine giriyordu; böylesine bir asker nasıl olur da cehennemin liderliğine oynardı. Bomba etkili dalgalarda surf, Wagner müziği eşliğinde psikolojik-savaş yaratısında köy yıkımları, düşman cesetlerinin üzerlerine -ölüm kalitesine göre- bırakılan iskambil kağıtları; Vietnam'ın, savaş disiplinini es geçen imzasını taşıyordu. Mermi renginde olan kaosun içindeki tüm 'etlerin' zihin bölmeleri, aynı mermilerin patlarken ortaya çıkardığı parlaklığın arasında tıpkı bozuk bir koşu bandında koşmaya çalışan insanlar gibi debeleniyorlardı; hiçbir yere varamıyorlardı, ancak çıldırmış komutanlarının verdiği görevler, algılarında titreşimler yaratıyordu; o, öylesine bir adamdı ki, bağırsaklarını bir kapla tutan bir düşmanı takdir edip, ona su vermek isterken, bir anda duyduğu ünlü surfçü Lance'in -kayıpadamın askerlerinden- adıyla her şeyi unutuveriyordu ve en sevdiği koku, sabahları napalm kokusuydu. Mastürbasyon çağlarının henüz kıvamını koruduğu dönemlerinde, hayatın neşeli bir kısmını görebilmeleri için ordu tarafından gönderilen ve yapay bir samimiyetle kendilerine dans eden playboy kızları, bir süre sonra kendilerinden geçip üstlerine çullanmalarına sebep oldu. Tehlike, kızların apar topar, hazırda duran helikopterlerle gönderilmeleriyle son buldu. Ancak kızlardan birinin yılın güzeli olması sanki yılın savaşına bir göndermeydi; ne de olsa bütün açlıklar tokluğun doruğuna oynuyordu. Buna bağlı tatmin olasılığı da giderek kayboluyordu. Bunlara rağmen bir süre sonra kayıp-adamın fırsatçılığı, mürettabatına zorda kalan playboy kızlarıyla kısa süreliğine bir cinsel deneyim kazandırmıştı. Dikkat çekici olan, askerlerden Lance -sörfçü olan- kızla birlikte olmak yerine, bir yandan onun içinde gözden kaybolmaya başlayan saflığının anlatısını dinlerken bir yandan da kızın yüzünü kamuflaj renklerine boyuyordu. Bunun tek bir açıklaması vardı; Lance savaşı içine çekmeye başlamıştı. Çok geçmeden tüm ciğerlerine ve gözlemlerine bulaşacaktı. Tekne, içindeki geleceğin tedirgin edici vizyonu altında ezilen algılarla birlikte, kendini savaş dahil hiçbir konuda tekrarlamayan nehrin üzerinde akarken, bir yandan da metallerden oluşan gövdesiyle, bu çelimsiz ruhlara korunak oluyordu. Gece, güneşin dikkatini batıdaki sorunsuz huzur bölgelerine çekerken, doğudaki mekan için bombalardan bir şölen hazırladı. Beynine asidi işleyen Lance ise, çoktan gerçeği sanrıyla harmanlayarak kendine bir karnaval hazırlamıştı. Tekneden yayılan kurtuluş sinyallerine, ışığa tıpkı karşı cinstenmiş gibi yapışan sinek ve böceklerin duygusunda koşuşturan askerler, ona, karnavalda gördüğü her şeyi denemeye kalkan çocukları anımsatıyordu. Ve kulaklarının arasında, masumane çocukluğundan kalan tüm o neşeli sesler çınlıyordu. Belki de askerlerin yöneldiği, tekne değil; etrafı kendi dünyasında daha çok tanıdıkça, gözlerinde büyüyen parıltıydı. İzleyicinin sürekli gözü önünde olan, kayıp-adam ise, biçare şekilde, ancak en derinlerde anlam kazanan bakışlarıyla bombaların tecavüz ettiği köprüyü izliyordu. Ortamı, dünyanın kıç deliği olarak tanımlayan o bir asker, kendisine seslendiğinde, orada tanınıyor olmaktan ürpermiş olsa da, asker olduğunu anımsadığında tekrardan görevini hatırlamıştı. Duyguları artık iyice, şap karıştırılmış bir yemeğe benziyordu. Özellikle Lance, gösterişli bir askere dönüşmüş kişiliğiyle, kendisini yapay eğlencenin içine koyduğunda, devasa bir yaşamın merkezinden çıkan ve yüzlerini birkaç saniyelik aralarla kesen ışık hüzmeleri çoktan devreye girmiş ve bu kalabalık kadrodaki yerini almıştı. Patlamalar, bağırtılar, eğlence görünümlü siperler ve birçok detay kendisini eğlendiriyordu. Karnavalların vazgeçilmezi olan, oyunların başındaki teşvik edici adamın sesi ise birçok yerden geliyordu. Hedefin varlığı, o ana dek ilk başta vatansever bir duyguda olan ama öldürdüklerinin sayısı, birlikte olduğu kadınların sayısını katlayınca, ruhunda açılan yaradan çok daha yakındı. Öyle ki yabancının ettiği tüm küfürler sanki kendi düşüncelerinden yükseliyordu. Depresif tanrısından aldığı kutsal füzeyi, silahına yerleştirdi ve arkadaşlarının başındaki ağrıyı dindirdi. İçindeki isyan, artık dudaklarında sadece gülümseme olarak beliriyordu. Ancak kayıp-adam çok iyi biliyordu; mermilerin toprakta yağmurdan daha çok görüldüğü bir sahnede, askerin kahkahasındaki acı, hiçbir romantik şairin duygusuyla kıyaslanamazdı. Bundan sonra anlamak için ilerleyecekti; hissediyordu, kendisiyle beraber diğer adamlar da kırılma noktasına yaklaşıyordu.


Askerler, akrabalarından gönderilen mektuplarla, kısa süreliğine iletişim arzularını gideriyorlardı. ne de olsa o, artık ruhunu henüz kendisinin dahi anlamayadığı tanımsız bir özgürlüğe bırakmıştı. Biraz sonra, henüz mektuplardaki sevinç döşemeli yakarışların okuması bitmemişken, düşmanın sıcak öfkesine kapıldılar. geçmişten gelip, 'şehitliğine' yapılmış bir çağrı gibi. Kurtz' e giden yolda, Fransızlar tarafından bir harabenin ortasında karşılandılar. Bulundukları alanı hiçbir şekilde terk etmeyeceklerini, sebepleriyle birlikte açıklarlarken, geçmişteki başarısızlıklarını andılar. Çocukları ise hayata karşı sağlam cephe alabilmek için Baudelaire' in 'sert' şiirlerini ezberliyorlardı. Ruhuna ve beynine, afyonun ağırlığı kadar bir huzur parçasını yerleştirdi ve ardından kendini kadının, dağların ardından yankılanan sevgi çağrısına bıraktı. Düşmanlar bu sefer de bir başka askeri 'filmden' silmek için saldırıyorlardı. Ancak bu saldırı kayıp-adamın gözünde, korkutmak amaçlı olarak gözükse de, saniye sonrasında adamlarından birine kaybetmesine sebep oldu. Lance arkadaşını, nehrin altında yatan, anılarından çok uzakta kalmış olan diğer ölülerin yanına yolladı. bir sinek vızıltısı gibi, sürekli varlığının ağırlığını hissettiriyordu. Tanrı' nın zihninde çoktandır var olan kapı, Bataklığının çıkış kokusu, etkisini bu kıyametin lideri olan, öldürmekle görevlendiriliği Kral' ın ter kokusundan alır.


Karşılamayı yapan savaş-foto muhabiri, yaptığı açıklamaya göre, Kurtz bir savaş- şairiydi ve tüm yargılamalara rağmen asla deli olamazdı; bununla beraber sürekli, çok büyük bir adam olduğunu ve yaptığının asla kelimelerle tarif edilemeyeceğinden bahsediyordu. Bunun yanında durmadan etrafın fotoğraflarını çekiyor ve tarihi kıyametin kayıtlarını tutuyordu. Ardından kayıp-adam, Şefe, Lance ile saat 10:00 a kadar dönmedikleri takdirde hava saldırısı emrini vermesi gerektiğini söyleyerek, Kurtz' un 'ağzına' doğru yürümeye başladı. Işin sonunda ya kendi bataklığından çıkacaktı ya da sonsuza dek orada kalacaktı. İşte bu sözle, Kral, kayıp-adama, onun ne bir asker ne de bir katil olduğunu söylüyor. Kendisi ise, olacakları tahmin edemediğinden, kendini sessizliğe bırakıyor. Ertesi gün, bir aslan kafesinin içine konup, tutsak ediliyor. Bu yakarıştan sonra artık işler her zamankinden daha karanlık ve yorucu olmaya başlıyordu. Bunun en önemli kanıtı, saat 10:00 u geçtiği için isteksiz şekilde hava saldırısı emrini vermeye hazırlanan Şefin kafasının Kurtz tarafından kesilip, kayıp-adamın kucağına bir bildirge gibi atılması oldu. Kayıp-adamın benliğini, tüm çekiciliğini yitirmiş şişman bir kadın gibi ezen kabusları, fazlalaşmış ve bir düzenden çıkmıştı. Bu yüzden, bu imaja uzaktan bakıldığında, yüzü yabancı bir canlıyı andırıyor. Olayları ne kadar 'dışardan' ve acı çekerek izlediğinin görsele taşınmış hali. Kıyametin doğuş esnasında onunla günlerce özgür bir şekilde kaldığı halde, asla ne olacağını tahmin edemediğini öğrendiği anda, aslında Kurtz' un neler olacağını bildiğini de sezmiş oldu. Buraya gelmeden önce, düşünmüştü; Kralın gözlerinin içine baktığı an onu öldürmesi gerektiğini bilecekti ama gözlerinin içindeki karanlık ölümü kendisinden görmesini engelliyordu; henüz o derece uzaklara bakamıyordu. Ama Kurtz öyle değildi, parçalanmıştı; uzaklara gitmişti; her şeyden çok uzaklara: Ailesinden, kendisinden ve geride bıraktığı askerlerinden. Nha Trang' daki generallerin verdiği emirleri, o an kendisinin gördüklerini gördükleri takdirde verip vermeyeceklerini merak etti ama düşündü ki, muhtelemen daha da baskıcı olurlardı. Çünkü buradaki durum, herhangi bir askeri hareketten fazlası, herhangi işlenen bir suçun da ötesindeydi. Bu yüzden yapılabilecek tek şey, onu öldürmekti ki bu bile olanları ortadan kaldırmaya yetmeyecekti. Çünkü mesele felsefikti ve felsefe asla ortadan kaldırılamazdı. Ancak üstüne cahil bir şekilde saldırılabilinirdi; tıpkı generallerin kayıp-adamın yapmasını istediği gibi. Belki Kurtz öldürelecekti ancak karanlık var-olmaya devam edecekti. Kurtz' un konuşması sırası gelmişti: Dehşeti gördüm; senin de gördüğün dehşeti. Ama bana katil demeye hakkında yok. Beni öldürmeye hakkın var; bunu yapabilirsin. Ancak beni yargılayamazsın. Dehşetin.. ne olduğunu bilmeyen.. insanlara, gerekeni kelimelerle tarif etmek imkansız. Dehşetin bir yüzü var ve onunla dost olmalısın. Özel kuvvetlerde olduğum zamanları hatırlıyorum. Sanki bin asır önceydi. Hatırlıyorum da... Aynen bir büyük-anne gibi ağladım... Dişlerimi sökmet istedim; ne yapacğımı bilmiyordum. Ve hatırlamak istiyordum; asla unutmak istemiyorum. Derken farkına vardım: Sanki alnımdan bir elmas kurşunla vurulmuşum gibi. Sonra düşündüm: Tanrım bu olaydaki deha, böyle bir şeyi yapabilmek için gerekli olan irade: Kusursuz, gerçek, eksiksiz, kristila gibi berrak. Ve bizden daha güçlü olduklarını farkettim; çünkü buna dayanabiliyorlardı; bu adamlar tüm yürekleriyle savaşıyorlardı. Bu adamlar cani değildi, aileleri vardı ve onları seviyorlardı. Ama aynı zamanda bunu yapabilecek güçleri de vardı. Eğer böyle altı tümen adamım olsaydı, buradaki sıkıntılarımız biterdi. Kral, son metnini imzalamış ve 'tahttan indirilme ayini' için hazırlıklar başlamıştı. Kayıp-adam, bataklığının çıkışını görüyordu. Orada ve kendisini bekliyordu; ışık kirli ve silikti ancak varlığını tıpkı sönmekte olan bir yıldız gibi hissettiriyordu. Kral da kendisini bekliyordu. Artık karanlığın o ana dek toparlanmış tüm varlığı tek bir noktada birleşecekti ve devasa bir enerjiye dönüşecekti. Generaller bunu istiyordu; artık zerre kadar umursamasa da, Kurtz bunu istiyordu, en önemlisi, Cangıl bunu istiyordu; emirlerin geldiği asıl merkez de zaten orasıydı. Son kez dalışa geçti kayıp-adam ve nefesini tutarak yüzeye doğru yol aldı. Bataklıktan çıkmak için sadece bir hakkı vardı ve özgürlüğün kalıcı olması için 'cinayeti' gerçekleştirmesi gerekiyordu. Diğer kabile ise kendi bayramını kutluyordu; yaşam çığlık çığlığa devam ediyordu; törenleri için gerekli olan hayvanı bağlamışlardı; birazdan kesecekleri. Ölüm ve doğum paralel şekilde gerçekleşecekti; hiçbir insan zekası böylesine bir oluşumun önüne geçemezdi. Işık göründü; başını çıkardı; özgürlük kendisine Kral'ın yüreğinden çağrı yapıyordu. Kurtz son kez devletin yargısına saldırıyordu, sonra başını döndü ve 'değişime' baktı. Dıştaki varlıklardan biri, olacakları sezdi ve cinayetin gerçekleşmeden önceki alanına yöneldi. Kutsal kılıcın darbelerini yedikçe, değişime ve doğuma yer vermek için yok-oluşun içine daha da fazla girdi ve yaklaşmakta olan gök-taşını andıran başı sonunda, dünyaya yeniliği getirmek için yanaşmaktaydı. Barış geliyordu ve bu ancak dışarıdan dehşet verici bir sahne olarak izlenebiliyordu. Bir yandan bayram devam ediyordu; bunun için gerekli olan hayvanı neşe içinde kurban ediyorlardı. Yine dışarıdan bakınca asla sezilemeyecek olan sevinç ve yaşama olan bağlılık duyguları içlerinde devasalaşıyordu. Yeni kral insanların arasına çıkmak için hazırlanıyordu ancak tüm bu değişim, ona o ana dek gördüğü tüm kabuslardan da fazlasını getirmişti; çünkü işin içinde yeniden doğum vardı ve yeni doğum yeni bir güç sağlardı. Yapacağı ilk hamle, yaşamının yeni zamanında güneşin doğuşunu nasıl izleyeceğini belirleyecekti. Dışarı çıktı. Insanlar, karşısında eğildi; kime baktıklarını çok iyi biliyorlardı çünkü eski kralın ölümü yüreklerine saniye saniye işlenmişti; şimdi ise yenisini selamlıyorlardı. Vereceği emirleri bekliyorlardı. Kendini bulmuş-adam ilk hamlesini yaptı ve silahını bıraktı ve insanlar da ona uydu. Yeni güneşin doğuşu mermilerin ucuz kokuları olmadan karşılanacaktı. Ancak savaş devam edecekti, her zaman ettiği gibi. Tüm düşünceleri ve eylemleri ayakta tutan zıtlık ilkesi varlığını sürdürecekti ancak artık silahlar olmayacaktı. Insanlarını, cehennemlerinden ayrılıp, cennetlerine taşınmaları için kendi topraklarında bıraktı. Üstündeki bataklık kokusu artık gitmişti, yargılardan bağımsızdı. Her şey, yargıdan bağımsızdı.


Daniel Stamm'ın yönettiği, Patrick Fabian, Ashley Bell, Iris Bahr ve Louis Herthum'un oynadığı Son Ayin / The Last Exorcism de böyle bir şeytan çıkarma oyununu anlatıyor. Ama bunu anlatırken de korku sinemasının yeni keşfini kullanıyor. Kamerayı konuya dahil ediyorlar ve izleyici de sözde gerçek görüntüler izleyip daha da korkuyor. Rec ve Paranormal Activity'de bu taktik tuttu. Hatta Blair Witch'de de işe yaradı ama bu filmde çok sakil durmuş. Hatta eldeki malzemenin külliyen çöpe gitmesine sebep olmuş. Koskoca şeytanı küçük bir el kamerasıyla kandırmaya çalışınca haliyle ortaya da kötü bir ayin çıkıyor... Şeytan var karşında biraz prodüksiyon olsun lütfen... Hatta film William Friedkin'in Şeytan'ının parodisi gibi duruyor. Ama başarısız bir parodi, zira çok başarılılarını da izledik, hatta yetmedi memlekete getirip Cihan Ünal'a bile şeytan çıkarttık. Bu şeytan çıkarma meselesinin yeri her zaman ayrıdır korku sineması izleyicisinin gözünde. Vampirlere ve zombilere beslenen samimiyet burada beslenmez. Çünkü ortadaki kötülük kendini belli etmek için aracı kullanır. Kıza mı üzülelim, yoksa rahibin hallerine mi gülelim derken korku figürüne inanmak zorlaşır. O yüzden de figürle ilişki biraz kopuk olur her zaman... Ama yine de vampir ve zombi hikayelerinden daha fazla korku filmleridir bunlar. Mesela kimse içine şeytan kaçan Regan'dan romantik bir kahraman yaratmaya cesaret edemedi. Gerçi yönetmen Daniel Stamm Son Ayin'le birlikte Regan'dan komik bir şeytanlı kız yaratmış o ayrı tabii.


Garip müzisyenleri severiz bizden garip olmasınlar, bir gitar bir bas ve bir davul ile yapılabileceklerin sınırı yoktur, tabii üzerinizden bir kuş falan geçiyorsa uzak durun böyle hallerden, sebastiyan hallarımı aynı böyle yaz, rivayet sanmasınlar. Vokal olan nadir şarkıların da yidiş dilinde bağrıldığı iki über albüm, Sonic Youth kadar olmasa da gürültü ve sakinlik arasında gidiyor, punk'ın post olanına hastayız, Burada bir antitez yaratmak istedim ayaküstü, dibine kadar video kliplerin döndüğü televizyonları izleyip, renkli dergileri okumakta inat eden gençlik, 128 kez çeşitli genç ve yaşlı post punk, post rock gruplarını dinlerse, aniden bulunduğu odadan, sırtında kuğu tüyleri uçuşan bir çift kanat çıkması suretiyle havalanıp memleket meselelerinin üzerine konacaktır. Enter.


İstanbul'da yaşayan bir İğneadalı olarak suç içleyip kaçmam gerekirse herhalde Longoz Ormanları'na kaçarım diye düşündüğüm olmuştu. Baş karakterlerimizden Ali da işlediği suçtan sonra benim gibi düşünerek bir diğer baş karakterimiz Zuhal'i yanına alarak İğneada'ya kaçmayı tercih etti. Tabii ki filmde ne İğneada gerçek İğneada ne de İstanbul gerçek İstanbul. İsimsiz Türk şehirleri olarak yer alıyorlar. Seyirci olarak önce karakterlerin kardeş olduğunu öğreniyoruz. Film izlendikçe yetimhanedeyken birbirlerinin kardeş olduğuna inandırıldıklarını anlıyoruz. Ama belli ki değiller, onlar da bunun farkına varıyorlar ama o güne kadar devam eden bu inancı bir anda silip atamıyorlar. Kaçtıkları sadece şehir hayatı, polis, geçmişleri değil aynı zamanda gerçekten de bir kaçış. Ormanda gerçekten uzaklaşarak hayali hayvanlar, olmayacak şeyler görüyorlar. Delirmenin eşiğinde genelde böyle olur. Gerçek ne, gerçek olmayan ne, ayrım zorlaşır. Reha Erdem filmlerinin çoğunda olduğu gibi yine içleri kötülük dolu erkekleri görüyoruz. Aralarındakilerin en iyisi Ali bile ne 'kardeşine' verdiği sözleri tutabiliyor ne de onu koruyabiliyor, parayı fahişelerle çarçur etmeye ve Zuhal'i ormanda yalnız bırakmaya başlıyor. Reha Erdem filmlerinde simülasyon dünyalar kurmayı iyi başaran bir yönetmen. Jean Baudrillard, simülasyon gerçeğe bir saldırıdır diyor. Bu gerçeğe saldırıyı göremeyen izleyici ve eleştirmenler de çoğu zaman Reha Erdem filmlerinin başarısız olduğunu düşünüyor. Oysa burada yapılan bilinçli bir yönetmen tercihi. ''Şarkı Söyleyen Kadınlar'' gibi parçalı filmler yapınca hikaye bütünlüğünden koptuğu ve anlayamadığım diğer beğeni kriterleriyle o tarz filmlerinin başarısız olduğunu söylüyorlar. Eğer sanattan zevk almak istiyorsanız, sanattan anlayacak biçimde yetişmeniz gerekir. Ahmet Güntan'ın ''Parçalı Ham'' kitabı Türk şiirinde nasıl bir yer teşkil ediyorsa, Reha Erdem de Türk sinemasında benzer bir yer teşkil ediyor. Reha Erdem'in sıkı bir Deleuze takipçisi olduğunu artık biliyoruz, hayvan-oluş, yersiz-yurtsuzluk gibi kavramlar üzerinden pek çok şeyi filmlerinde sürekli olarak düşünüyor. Ama bu film özelinde bir diğer önemli sorun edilen mesele insanın koca dünyada bir türlü evinde hissedememesi. Adorno'nun, bugün insanın evindeyken kendini evinde hissetmemesi bir ahlak sorunudur. dediği dönemden sonra artık insanın ev simülasyonlarında bile kendini evinde hissetmemesi ve modern dünyadan doğaya kaçışta dahi bu hissizliğin devam etmesi gibi yeni sorunlar oluştu. Elimizde kaçacak bir doğa kalmadı. Artık bu çözülebilecek bir ahlak sorunu değildir. Hele ki sinemayla hiç değil. Orman içinde de, yetimhanede de, şehirde de, doğada da evde hissetmek zor. Macar yönetmen Bela Tarr'dan sonra bu tarz dertleri olan yönetmenler görmek pek mümkün olmadı, modern dünya elini attığı her şeyi mahvetti, yönetmenler de sistemin belirli beklentilerine cevap vermek zorunda hissettikleri için radikal şeyler yapamıyorlar filmlerinde. Reha Erdem filmleri bu açıdan Bela Tarr filmlerinin duygu/düşünce dünyasına yakın duruyor.


Bizler; mesleğimize gönül, fakültemize ivme ve enerji veren T. C KOCAELİ ÜNİVERSİTESİ GÜZEL SANATLAR FAKÜLTESİ'ne bağlı Fotoğraf, Grafik, Heykel, Müzik, Resim, Seramik ve Sahne Sanatları Bölümleri'nden, bir avuç Ana Sanat Dalı öğrencisiyiz. Bizler; anlaşılamayanı ANLATMAK gayesinde, DERDİ ve FİKRİ olan, FARKLI düşündüğü için, AYNI yolu seçmiş insanlarız. FOTOSELLİ değil, gerçek SANAT insanları olmaya çalışan öğrencileriz. 1998-1999 yılından beri İZMİT ilinin, KÖRFEZ ilçesinin, HEREKE beldesinde öğrenime başlayan fakültemiz, uzun süredir yönetimlerin İzmit şehir merkezine taşınma vaatleriyle meşgul edilen bir gündeme sahiptir. Vaatleri ilk duyanların artık öğrenim üyesi olduğu, süreç içerisinde yöneticilerin, sözde taşınılacak yerleşke adlarının bile değiştiği fakültemizde, yönetici söylemleri ve vaatleri değişmemiştir. Verilen bu sözlerin nihayet önümüzdeki 2011-2012 akademik yılı çerçevesinde gerçekleştirileceği duyumunun yöneticilerimiz tarafından sözlü olarak dile getirilmesi; fakültemiz öğrencileri üzerinde olumlu bir etkiye ve heyecana sebep olmuştur. Ancak Dekanlığımız tarafından 2010-2011 öğrenim yılının bitimine çok az kala, 10.06.2011 tarihli Anıtpark Yerleşkesine Taşınma başlıklı duyurusunda, Yerleşim ve Fizibilite gerekçe gösterilerek, fakültemizin 7 bölümünden 2 tanesinin HEREKE yerleşkesinde kalacağı, diğer 5 bölümün ise İZMİT şehir merkezinde bulunan ANITPARK yerleşkesine taşınacağının duyurulması üzerine öğrenci eylemlerine başlama kararı aldık. Çünkü bizler; sanat eserlerimizin kolektif bir çabanın ürünü olduğunu savunuyoruz. Çünkü bizler; birbiriyle ilişik, girift bir iş yaptığımızı düşünüyoruz. Çünkü bizler; atölye arkadaşlarımızı, ter kardeşlerimizi, meslektaşlarımızı, komşularımızı, dostlarımızı, sevgililerimizi bizden ayırmak isteyen zihniyete karşı geliyoruz. Çünkü bizler; biz öğrencilerin fikri alınmaksızın, eğitim ve üretim süreçlerimizi, kariyerlerimizi, sosyal yaşantımızı, özetle hayatlarımızı ilgilendiren bir kararın bizsiz verilebileceğini kabul etmiyoruz. Çünkü bizler; birbirimizi, birlikteliğimizi, fakültemizi seviyoruz. Bizim; EMPATİ yeteneği yüksek, KARAKTERİ, FİKRİ ve fikrini savunacak DİRENCİ olan bir öğrenci PROFİLİ ve GELENEĞİ yaratma HAYALİMİZ var. Bizim; HERKESİ aynı çatı altında toplayan, ÇOK SESLİ, ÇOK AKILLI, TEK YÜREK, TEK BEDENLİ bir öğrenci BİRLİĞİ oluşturma HAYALİMİZ var. Bizim; Sanatçı ESTETİĞİ ve CESARETİ ile MARJİNAL eylem ve söylemlerde bulanacak bir öğrenci BİRLİĞİ oluşturma HAYALİMİZ var. Bizim; FAKÜLTE olgusunun BÖLÜNEMEZ bir BÜTÜN olduğunu, SANATIN ve FAKÜLTEMİZİN, GÜZEL olmasının TEK yolunun bu olduğunu ANLATMAK gibi bir HAYALİMİZ var. Bizim; bir YUMRUK, bir ÇATI altında değil, bir FİKİR altında BİRLEŞMEK gibi bir HAYALİMİZ var. Fakültemiz öğrencilerini bilgilendirmek ve bir eylem başlatmak adına ilk adım atıldı. G. S. F Ya Beraber Gitmelidir, Ya da Beraber Kalmalıdır! adı ve sloganıyla Facebook üzerinden bir grup kuruldu. Bu grupta fakültemizdeki arkadaşlara birlik olma çağrısı yapıldı. İlk etapta ulaşabildiğimiz ve konuya daha duyarlı yaklaşan arkadaşlarla ertesi gün Marshall Kampüsü Atölye Sahnesi'nde ilk toplantının yapılması kararı alındı. Atölye Sahnesi'ndeki ilk toplantıda; tüm Ana Sanat Dallarından 15 arkadaş bir araya geldik ve beyin fırtınası yaparak sorunları masaya yatırdık. Acil bir eylem planı hazırlandı ve oy birliğiyle eylemlere başlamadan önce son bir kez Dekanımız ile görüşme kararı alındı. İlk bildirge yine kurulan grup üzerinden yayınlandı. Yapılan çağrılar sonucu 80 arkadaş Dekanımız ile görüşmek için Borusan Kampüsü'nde toplandık. Dekanımız görüşme çağrımıza kayıtsız kalmadı ve bizleri Ramazan AKKUŞ Toplantı Salonu'nda kabul etti. Daha sonra öğretim üyelerinin de katıldığı bir açık oturum halini alan toplantıda; öğretim üyelerinin çelişkili ifadeleri, uzlaşmadan uzak tavırları ve eylem yapmamızın hiçbir şey değiştirmeyeceği söylemleri üzerine uzlaşma sağlanamadı ve eyleme gitme kararı alındı. Toplantı sonrası Dekanlık binası önünde toplanarak alkış ve sloganlarla Dekan ve öğretim üyeleri protesto edildi. İkinci bildirge Dekanlık binası önünde okunarak öğrenci arkadaşlara, fakülte yetkililerine ve kamuoyuna duyuruldu. Günün ilk saatlerinde bir araya gelerek toplantı yapıldı. Kurulan grup üzerinden yayınlanan bildiriyi videolarla daha geniş kitleye ulaştırma kararı verildi. Yapılan ilk iki videonun çekimleri tamamlandı. Yerel ve ulusal medyayı durumdan haberdar etmek için gerekli görevlendirmeler yapıldı, bildiriler medya ile paylaşıldı. Mevcut Güzel Sanatlar Fakültesi logosu ve GSF tanıtım videosu üzerinde oynamalar yapılarak fakültenin bölünmesi protesto edildi. Mezunlar ile irtibat kuruldu. Harekete görsel bir simge seçildi ve stencil tasarlandı. CUMHURİYET web portalında ilk haber yayınlandı. Montajları biten ilk iki video yine kurulan grup sayfası aracılığı ile yayınlandı ve kamuoyu ile paylaşıldı. Üçüncü bildiri ve her Ana Sanat Dalı için ayrı olarak hazırlanan dilekçe örnekleri öğrenci arkadaşlara elden ve ulaşamadıklarımıza e-posta aracılığıyla iletildi, görüşleri alınmak üzere akşamüstü toplanma kararı verildi. Yapılan toplantıda dilekçe örnekleri ve üçüncü bildiri oy birliği ile kabul edildi. Facebook üzerinden KIVILCIM adıyla bir topluluk sayfası oluşturularak, ilk bildiriler, gazete haberleri, videolar, fotoğraf ve görsel tasarımlar bu sayfa üzerinden paylaşılmaya başlandı. Planda yer alan eylemler için gerekli olan afiş, pankart ve dövizler hazırlandı. Hereke'de bırakılarak kaderine terk edilmeye çalışılan iki bölümün öğrencilerinin fakülte gittikten sonraki muhtemel yalnızlığını konu alan üçüncü videomuz İnler, Cinler, Bizler isimli kısa video KIVILCIM sayfası ve grup üzerinden yayınlandı. Yapılan toplantıda yapılan eylemlerin yerel basındaki yeri masaya yatırıldı, yapılan tüm eylemlerden yerel basına birinci ağızdan haber verilmesi gerekliliği vurgulandı. Eylem planı için gerekli güncellemeler kaydedildi. Ekşi Sözlük'te hareket hakkındaki ilk başlık açıldı. Özgür Kocaeli gazetesinde ilk gazete haberi yayınlandı. Eylem planının ilk haftasının en büyük etkinliği olarak düşünülen; Dekanlık binası önünde yapılacak protesto eylemi için tüm öğrenci arkadaşlar Saat Bir'de, Hep Birlikte! sloganıyla davet edildi. Tam bir bahar şenliği havasında geçmesini istediğimiz, sanatçı estetiğine yakışır eylem için tüm fakülte ve çevresi renkli bez parçalarıyla donatıldı. Birliktelik isteyen 150 kadar öğrenci KOÜ GSF HATIRASI fonu önünde hep BİRLİKTE fotoğraflar çektirerek BİRLİK vurgusu yaptı. Müzik bölümünün eylemler için bestelediği şarkılarla coşan öğrenciler, hep BİRLİKTE dans ederek, YA HEP BERABER, YA HİÇ BİRİMİZ!, BÖLÜNMÜŞ FAKÜLTE İSTEMİYORUZ! GÜZEL SANATLAR AYRILAMAZ! vb. sloganlar atarak fakülte yönetimini ve öğretim üyelerini protesto etti. Hep birlikte PLANKİNG yaparak, yerlere yatan öğrenciler birlik ve beraberliklerinin bozulamayacağı yönünde sloganlar attı. Sahne Sanatlarının hazırladığı gösteride ütopik vaatler veren temsili Dekanın taşınma kararı ve gerekçelerini tiye alan öğrenciler, öğretim üyelerinin ve Dekanın gaflarıyla ilgili sloganlar attı. Tepki mizahi olarak verildi. Eyleme destek veren Karadeniz Müziği sanatçısı Erdal BAYRAKOĞLU'nun verdiği mini konser ile hep birlikte horon tepildi, halay çekildi. Türlü türlü makyajlar ile renklenen günde,. Resim, Seramik ve Heykel bölümü açtıkları mini sergide sanat eserlerini sergiledi. Eylemler söz verildiği gibi saat tam 17.00'de hiçbir sorun ve taşkınlık olmadan başladığı gibi şenlik havasında bitti. Dekanlık binası önünde buluşan eyleme destek veren tüm Ana Sanat Dallarının öğrencileri kendi emekleri ile yaptıkları sanat eserlerini, Borusan Kampüsü ve Dekanlık binası merdivenlerinde yerlere seren öğrenciler SANATIMIZI EZİP GEÇMEYİN! çağrısında bulundu. Eylem hakkında haber yapmak için sözcülerimizle görüşmek isteyen Doğan Haber Ajansı ve Anadolu Haber Ajansı muhabirlerine tüm eylem video ve fotoğrafları verildi. Sözcülerimiz; Ahmet DERİNDERE, İbrahim ÖZTEKİN, Onur ÖZCAN DHA'nın sorularını yanıtlarken, bir diğer tarafta Tuba ŞAHİNTÜRK ve Yusuf DİNÇER AA'nın sorularını yanıtladı. Dekanımız Prof. Dr. Reşat BAŞAR'ın aramızdan üç temsilciyi, fikirlerini almak ve ANITPARK yerleşkesi UNİBEL binasının fizibilitesini göstermek için davet etmesi üzerine, Ata CAMUZ, Dilara ÖZGÜL ve Nevzat CENGİZ hareketimizi temsilen İzmit ANITPARK yerleşkesine giderek keşifte bulundu. Keşiften dönen temsilcilerimiz; daha sonra tüm öğrenci arkadaşlarımızla keşif sırasında edindikleri bilgileri ve Dekanımızın düşüncelerini paylaştı. Rektörlüğe toplu e-posta atmak için E-posta taslağı hazırlandı. Adapazarı Ekspresi'nde başlayan eylemlerimiz halk tarafından ilgi ve destekle karşılandı. Tren içerisinde bildirilerimiz okundu, şarkılarımız söylendi, bizi destekleyen herkesin el sallamasını istendi. Ardından güzel bir tesadüf gerçekleşti ve Milletvekillerimiz ile yüz yüze görüşmemiz oldu. Kendilerinden Rektörümüzle görüşeceklerine dair sözlü açıklama ve destek sözü aldık. Anıtpark'ta bulunan UNIBEL binalarına toplu halde keşif düzenlendi, temsilciler tarafından tüm binalar incelendi. Yapılan keşifte binanın fotoğraf ve videoları çekildi. Öğrenciler tarafından yerleşim planı yapıldı. Ve hocalarımızın aksine binalara sığabileceğimiz yönünde karar verildi. Oradaki bir kaç öğretim üyesi ve öğrenci arkadaş bilgilendirildi. Yapılan gün sonu değerlendirme toplantısı ile gün sona erdi.


Dünyaca ünlü Japon davul grubu Kodo One Earth 2009 Dünya Turnesi kapsamında iki gösteri için İstanbul'a geliyor. Gösteriler, 15 Haziran Pazartesi ve 16 Haziran Salı günleri saat 21.00'de Harbiye Cemil Topuzlu Açık Hava Sahnesi'nde gerçekleşecek. Kodo topluluğu, Taiko adlı geleneksel Japon davullarını kullanarak Japon gösteri sanatlarını yeniden yorumluyor. Topluluğun gösterilerinde Japon davullarının titreşimiyle yer yerinden oynuyor ve her gösteri ayakta alkışlanıyor. Kodo, Japonca'da hem kalp atışı hem de davulun çocukları anlamına geliyor. 1981'den bu yana 44 ülkede 3 bini aşkın performans sergileyen, 25 kişiden oluşan ekip, 1998 yılında 5. Uluslararası İstanbul Caz Festivali için İstanbul'a gelmişti. Dans, vokal ve enstrümantal öğelerin bu nefes kesici buluşmasını kaçırmayın!


Koes Bersaudara'nın, 1967 tarihli ve bulunması oldukça zor iki albümlerinin (12 şarkılık To the so-called The Guilties ve 8 şarkılık Djadikan Aku Domba Mu) yeniden basımıyla karşı karşıyayız. Koes Bersaudara albümlerinin değerli olmasının bir nedeni de, o yıllarda stüdyoya birkaç saat kapanıp ortaya çıkardıkları bu müzik yüzünden Endonezya hükümetiyle kapışmaları ve birkaç boyunca hapse atılmalarıdır. 1960 yılında kurulan grup aslında 5 Koes kardeşten oluşuyordu: Jon, Tonny, Nomo, Yon ve Yok. 1965 yılında ise, dünyadaki gelişmeleri izleyen grup saçlarını uzatıp, deri pantolon ve çizme giymeye başladı, Endonezya'da... Grup ayrıca konserlerinde Beatles şarkıları da söylemeye başladı. Dönemin Endonezya devlet başkanı, aşırı milliyetçi Sukarno, Beatles etkisinin Endonezya müziğini yozlaştırdığını savunuyordu. Dolayısıyla benzer tınılara sahip gruplara karşı savaş açtı. Koes Bersaudara, bu kapsamda, bvir ev partisinde Beatles şarkısı söylemekten suçlu bulunup üç ay boyunca hapse atıldı. Koes Bersaudara, şans eseri, Sukarno'ya karşı darbe yapan General Suhuarto'nun batı müziğini serbest bırakmasıyla hapisten çıkabildi. İlk kayıtlarını bir tren yolu kenarında, her tren geçisinde durup sonra devam ederek yapan ve rock'n'roll ruhunu inatla savunan Koes Bersaudara'nın müziği, tüm engellemelere karşı bugünlere ulaştı. Endonezya'yı önce bağımsızlık kazandıran sonrasında ise başta Komünistler olmak üzere yeryüzünde her şeyi düşmanı gören ve bunların şeytani yansımanının da rock'n'roll olduğunu zanneden Devlet Başkanı Sukarno'nun bu müziğe karşı mücadelesindeki en büyük destekçisi ise, sürpriz biçimde, Endonezka Komünist Partisi'ydi. EKP yayın organı Halkın Gazetesi'nde yayımlanan bir karikatürde Koes Bersaudara, Cakart havalanında cayır cayır rock'n'roll yaparken resmediliyor ve ülkenin imajını turistlere karşı ne kadar bozduğu yazılıyordu (14 Mart 1965 tarihli yayın).


: Hayat babında hayır, bu dönemin olumsuz etkilerini tabi ki hissetmedik. Gezi Bandosu olarak yaşadığımız saatler, o gün orada enstrümanıyla olan herkesin hafızasından kolay kolay silinmeyecektir, eminiz. Hayatımızın en güzel sahnesiydi Gezi, ona şüphe yok. Ancak müzik sektörü adına konuşuyorsak ki romantizmi bırakıp müziğin de bir sektör olduğunu hatırlatmakta fayda var; zor bir dönem geçirdik. Biz belki şanslı gruplardanız, çünkü bir şekilde Türkiye dışında da çalıyoruz. Ancak müzik için genel olarak zor bir dönem oldu ve bunun da pek çok başlığı var. Özetlemek gerekirse, Türkiye özellikle ana akımın dışındaki müzikleri ve müzisyenleri desteklememeye devam ederse alternatif sahne gittikçe küçülecek. Bu sorunun cevabı ayıp ama gerçek; bilmiyorduk! Aslında şüphelenmeliydik, türkülerde 'Gül konulan yerden genelde Kürt çıkar ama bilemedik. Öğrendiğimizden beri de Kürd Ali zaten, alışkanlık kaynaklı dil sürçmeleri hariç. Aslında Kolektif dinlemek için önceden bazı verilere sahip olmanız gerekmiyor. Duyduğunuz andan itibaren içine girebileceğiniz bir müzik. Tabii bu durum belki albümlere farklı yansıyor ki biz sahnede ve albümlerde aslında biraz faklı şeyler yapıyoruz. Temel kaygı da bir şekilde albümlerin birbirinin aynısı olmaması, ya da belki kendi doğrumuzu arıyoruz. Müziği tanımlamak için bir şekilde kategoriler gerekiyor tabi ama keşke bunun başka bir yolu olsaydı. Kolektif sekiz yıldan uzun süredir sahnede ve artık bir şekilde kendi sesimiz var, son tahlilde ne çalarsak çalalım biz bir şekilde aynı şeyi hissedebiliyoruz. Bakınız: Sepultura Refuse/Resist Sepultra Refuze/Resist ya da l'Ete Indien l'Ete Indien E bunu bir festival kataloğunda nasıl yazmak gerekir bilemediğimizden biz yine geleneksel kalıplara sığınıyoruz; World, Jazz, Balkan, Funk hepsi yazılıyor ama belki de en doğrusu Rock'n Roll! Bilen bilir. Krivoto (Pozitif, 2008) albümünde de iki beste var aslında, ancak onların sözleri yok. Daha önce sözleri olan şarkılar yazmamıştık. Bunun da özel bir sebebi yok aslında, o dönem o şarkıları çalmak istedik, Kerevet (Lin Records, 2013)'te de anlatacaklarımız birikmiş anlaşılan. Malum aradan yıllar geçti. Ediz Hafızoğlu malumunuz memleketin davulcu ihtiyacını önemli ölçüde karşılıyor. Ertan ise operada ve senfonide tuba çalıyor. Aslı'nın sinema ve belgesel dünyasıyla flörtü devam ediyor. Tamer ve Talat geleneksel göçmen düğünlerinde çalmaya devam ediyorlar. Richard ise ilk mesleği olan enstrüman yapımcılığına devam ediyor. Biz galiba hiç edebi bir müzik yapmıyoruz. Edebiyat hayatımızı bir şekilde şekillendirse de müziğimizde sözün pek önemi yok aslında, her şey enerji ve doğaçlamalar üzerine kurulu. Üstelik açıkçası edebiyatın ve özellikle sinemanın bizim en çok beslendiğimiz coğrafya ve kültürlerden biri olan Balkanlar ve çingenelere dair geliştirdiği yüzeysel romantizmden de itinayla uzak duruyoruz. Önce sezonun son Babylon konserini çalacağız 16 Nisan'da ve bu konserin bizim için özel bir anlamı var. Ondan sonra yine yollardayız, 24-30 Nisan arasında Quimper'de Bagad İstanbul ile provalar ve kayıtlar yapacağız. Bu arada 26 Nisan'da orada bir Kolektif konseri de vereceğiz. Sonra 2 Mayıs'ta Brüksel'de Balkan Trafik! ve ardından 3 Mayıs'ta Friedrichshafen var. 5 Haziran'da Bagad İstanbul yine Quimper'de ilk resmi konserini verecek ve temmuz ayında ilk defa İngiltere'de turnede olacağız. Durham Brass Festival ile 15 gün İngiltere'nin çeşitli kentlerini dolaştıktan sonra, sırasıyla Festival de la Cornouaille ve Globaltica'da sahne alacağız. Ağustos ayında Locarno Folk Festival ile İsviçre'de, ekim ayında da tekrar Almanya turnesinde olacağız, şimdilik kesinleşen kentler Stuttgart ve Münih. Yani kısacası yollarda olacağız. Bu arada tabi ki Türkiye'nin çeşitli köşelerinde de konserler olacak ancak o takvim biraz da son anda şekilleniyor.


Biraz alnı geniş, hafif dişleri çarpık ama ekranı kaplayan bakışlarına maruz kaldığınızda hastalıktan kurtulmaya imkan yok! - 6 Kasım. Elbette dünyada çok fazla gerilim dolanmaktadır. Protestolar, hippiler, her gün değişmekte olan politik düzenler... Ethan, Texas'ın kasabalarından birinde doğduğunda kimsenin umrunda olmayan bir bebek. Ağlamasında, sesinde ya da gözbebeklerinde doğaüstü hiçbir alamet yok. Annesiyle babasının ayrılması şansının döndüğü gün. Annesi, minik oğlunu alarak New Jersey sınırları içinde bir eve taşınır. Tek isteği eski kocasından eyaletlerle ayrılmaktır. Ethan, Blockbaster'da kasada çalışmak yerine, bir ajansa başvurur. Sadece bal rengi saçları sayesinde olduğunu iddia etmek istemeyiz, ama on dört yaşında, son moda bir bilim kurguda oynamak için çağrılmasının nedenlerinden biri kesinlikle bu. Explorers filmindeki Ben Crandall rolünden sonra, Ölü Ozanlar Derneğinde hepimizin aşık olduğu Todd Anderson rolünü de kapar. Bu hafif kuralcı, biraz tehlikeli adama hepimiz aşık oluruz. Ethan bu sırada New York Universitesi'nde İngiliz Edebiyatı dersleri almakta ve meşhur Malaparte tiyatrosunda ufak rollere çıkmaktadır. Ethan kararlı bir kovboy olarak filmlerden yana şansı dönünce okulu bırakır ve ekranda görünmek için her türlü rolu kabul eder. Sinemanın güzel kadınlarıyla aşk filmlerinde rol alır. Winona Rider ile Reality Bites, Julie Delpy eşliğinde Before Sunset ve devam filmi Before Sunrise, Angelina Jolie ile Taking Lives, Gwenyth Paltrow ile tüm zamanların en iyi aşk filmlerinden biri olarak kabul edilen Great Expectations. Her film sonrasında rol arkadaşları Ethan'ın çekim alanına girmiş olarak seti terk eder. Ethan yalnızca bir aktör değil, aynı zamanda bir yazar olduğu için doğru kelimeleri seçmekte ustadır. Kadınları bir bardak içkiyle değil, sihirli sözcüklerle baştan çıkarır. Mayıs 1998'de Uma Thurman ile evlendiğini açıklayarak hayranlarını biraz deli etse de, baba olduktan sonra yeniden ilgi odağı olmayı başarır. Genç, dinamik, atletik ve sevecen. Bir erkekten bekleteceğimiz her şey Ethan'da mevcuttur. Evlilikleri süresince Ethan'ın Uma'yı pek çok kez aldattığı, ve her seferinde paçayı kurtardığı tartışılsa da kimse bitmesine o kadar da üzülmez. Yakışıklı adam ve güzel kadın bu dünyaya zaten çok fazla gelir. Temmuz 2004'te çift ayrıldıklarını açıklar. Maya Ray ve Levon Roan annelerinde kalır. Ethan kısa sürede çok büyük projelere imza atar. 2005'te Before Sunset'in senaryosu Oscar'a aday olur, tiyatroda oynadığı rollerle Tony Ödülü'nü alır. 2006'da kendi yazdığı romanı The Hottest State'in çekimlerini yaptığı sırada New York'taki stüdyosunda yangın çıkar. Çekilen makaralardan geriye yalnızca küller kalsa da Ethan bir gün filmi tamamlamaya kararlıdır. Senaryo yazıları bir yanda dursun, Ethan, 2007'de Before The Devil Knows Your Dead filminde canlandırdığı Hank rolüyle yine gündeme gelir. Ailesinden para çalmaya çalışırken annesinin ölümüne neden olan Hank, beyaz perdeye geldiğinde yine kötü çocuğun cazibesinden kendinizi kurtaramayacaksınız. Ethan şehir hayatını fazlasıyla sever. Onu New York Chelsea'deki galerilerden birinde resim satın alırken ya da Soho'da alışverişte görürseniz sakın şaşırmayın. Film setlerinden birinden yeni çıkmış ya da yayıncısıyla bir toplantıdan geliyor olabilir. Ethan otuz yedi yaşında hala yakışıklı ve seksi olmayı başarır.


Bolşevik devriminin hemen ertesinde, SSCB'de komün evler oluşturuldu. Hem aşırı kalabalık şehirlerdeki nüfusa barınak sağlamak, hem de devrim öncesi şaşalı yaşayan burjıvaziyi cezalandırmak gibi, çoklu işlevleri vardı. 1990'lı yıllarda, özel sektörün ülkede hareket kazanmasıyla, bağımsız dairelerde artış yaşandı, ancak bugün, kommünalki hala varlığını sürdürüyor. Bu evlerde yaşayanlar, komşuluk ilişkileriyle ortak yaşama uyum sağlamaktan çok, lavabo, banyo gibi ortak alanların yakınında bol bol kavga ederdi. Özellikle, temizlik malzemelerinin az olması nedeniyle, bu kavgalar daha da şiddetlendirdi. Sovyetlerin, ürünlerin zor bulunma politikası, özellikle toplumun tüketim oranını düşürme çabasıyla olsa da, insanın geniş ihtiyaçlarını karşılamadığından sıkıntı yaratıyordu.


Uzun yıllar İsviçre'de Caz programı hazırlamakta olan Jürg, ayrıca birçok CD de yayınlamış bir müzisyendir.


Kontrolsüz bir patlamanın yeni bir gökyüzü inşa edeceği var, bu 'tahayyül' kesindir. Kontrolsüz bir patlamanın yeryüzünü ve suları kendi biçimine dönüştüreceği, kaleme alınmış tüm uluslararası retoriğin saçmalığını bir tuşla sınırsız kılacağı, bir tuşla sileceği var, bu 'tahayyül' kesindir. Kol saatlerinin icadı veya kütle-zaman ölçeğinin fiziki kavramsallığı keşfedilme anında doğruydu. Tahayyül edilirken, bin yıldır, doğru bir şekilde 'akla getirildi'. Ancak tahayyülün güzelliğinde akla getirilen her 'gelecek', endüst-realitenin vahşetinde sevimli birer 'tüketim unsuru' gibi sevgilinin omzuna kondurulan küçük, tüketimsel ve yalancı öpücükler olarak 'kapitalizm'in gizli ellerinde çöpleştirildi. Kalite ve mükemmellik, teknolojiyi daha güvensiz kılıyor, sürdürülebilirlik ve çevrecilik doğaya daha çok zarar veriyor. İnsan hakları, gönüllü köleliğin kartvizitini oluşturdu. Pazar ve pazarlama, matematiğin hakikat temsilini yok etti. Demokrasi, bugün, truva atı bile değil; Gregor Samsa'nın ruhunun yaygınlaşmasıdır bu topraklarda demokrasi... Çağdaş sanatlar ve mimari plastik ya da taş bile değil; ölümcül çimentodan kuleler ve hapishane gözenekleri kurdu. Müzeler artık görkemli birer ibadethane ya da mezarlık bile değil; müzeler kahve ile boş zamanın pazarlanmasının merkezleridir. Tahminsizliğin ve sonrasızlığın kargaşayla biçimlenen geleceğini yakinen sevelim. Yeni bir gökyüzünün inşasını tahayyül edelim: Bu arzuyu kabullenelim.


İkinci dünya savaşının ardından ikiye bölünen Almanya'nın doğusunda, konut sıkıntıları yaşanmıştı. Ülkede sanayileşme öne çıkarıldığından, konut inşaatındaki anlayışı da değiştirdiler. 1955 yılında gerçekleşen bu değişim sonrasında, beş yılda 300.000 adetten fazla prefabrik üretim yaptılar. Devlet destekli inşaat şirketlerinin geliştirdiği 1970'ler stili inşaat anlayışıyla 20 yılda Doğu Almanya'da sayısız konut ve ofis yapıldı. 1990 yılında bu anlayışla inşa edilen birim sayısı 1.200.000 adet olmuştu. Doğu Berlin'de şu an az 100.000 apartmanın bu anlayışla, WBS70, yapıldığı düşünülüyor. 2008 yılında Beijing'de yapılan bir sunumdaki rakamlara göre, Berlin'in doğusundaki nüfusun yarısı, 1950 ile 1990 arasında yapılmış olan bu prefabrik, neredeyse tek tip konutlarda oturuyor. Tanıdık gelen binalar. Eskinin hayaletleri. Kiminin eski modası, geçmiş dönemi olurken, benzer yapılar, 2010 yılına yaklaşırken, devlet eliyle açılan, piyangoyla dağıtılan kimisinin modern konutları olmuş gibi sanki.


Katlanmış, kumlu battaniyeyi bagajda piknik eşyalarının yanına koyarken böyle sormuştu. Cevabım yoktu; sadece uzaktaki bir arabanın sesi ve gece böceklerinin kıpraşmaları duyuluyordu. Bagajı sıkıca kapattı, telefonunu dalgın bir şekilde salladı ve uygun olmayan alacakaranlığa şöyle bi' baktı. Haftalık 1 GB Instagram paketi, salla kazan. Yol boyunca bitecek olan salla kazan. Sonra kesinlikle ruhu etrafta dolaştı ve zaten oturduğu yerin yanındaki şoför tarafına geçti. Elleri kucağında, koyulaşan yaprakların arapsaçına bakıyorduk; belki de onun beğenisine göre biraz fazla iktidarsız sayılır bu olanlar. Henri Rousseau'nun The Snake Charmer'ını düşünüyordu. Arabamız paralı otoyola girmek için hızlanırken yapraklar ve rüzgar penceremizin dışında yavaşça hareket etti. Ses tonu kızgın değildi, sadece ciddi ilişki yaşayan çiftlerin ortak gerilimiyle doluydu; her şeyin yolunda olmasına rağmen hiç de harika olmamasından kaynaklanan taşralı keder, eski bir şehirde kendini gösterdi. Hava 0 derece. Peyote'de eski dostlar görünce selam vermiyor artık. Eski dostlar belki de evlerinde peyote yetiştirip satıyor artık. Şikayet etmeye hakkım olmadığını düşündüm. Evet ben başlatmasaydım başkalarıyla içeceklerdi ama o zaman da onlar takip edecekti. Yani iyiler mi diye ben takip etmek zorunda kalmayacaktım. Artık başlarının çaresine kendileri bakmalı. Tam o anda ''saçma derecede dedi ve IG profilime bakarak başını yola çevirdi. Büyük, kara yılan gibi bir şey kendine dolaşıyordu. Düşünmeden direksiyonu çevirdi ve vermediğimiz molalarımız birbirine çarptı. Sedan çığlık attı; emniyet kemerleri kilitlendi. Araba, ışıksız uzak yamaçta şiddetli şekilde yuvarlanmaya başladı. Vahşet sona erdiğinde ikimiz de hareket etmedik. Büyük bir güve, muhtemelen bir white-lined sphinx çalıdan irkildi ve fara doğru ciddiyetle kendini fırlattı iyi niyetle uçup gitti. Demodex folliculorum kolonileri her iki kaşımızda da hala işlerini sürdürürken, ne o ne de ben kıpırdanabildik. Araba dik durduğundan ve nispeten zarar görmediğinden dışarı çıkabildik. Nabzımız attı ve nefes almayı dinledik. Hiçbir ses yoktu. Sadece bir saat önce gülmesinin parıldayan görüntüsü vardı aklımda, onun beğenisine göre çok uzaktaydık. Alnındaki kana karışarak yüzünden bir miktar gözyaşı ve ter damladı. Altıncı nefes döngüsünden sonra rengi geri dönüyordu. Yedincinin ortasında derin bir nefes daha aldı ve öksürdü. Bilinci açıktı. Bir anda ne olduğunu anladı. Yavaşça onu kucakladım ve endişelenmemesini, hareketsiz yatmasını söyledim. Arabanın yanında bir melek vardı. İnsanların herhangi bir zaman ya da çağa dair herhangi bir irfan ya da biyolojik farkındalığının parçası değildi; ve çevredeki hiçbir şey görünmüyordu. Bir tür boyutsal geçişteki rastgele duraklamalar nedeniyle, kazanın durduğu yerin hemen yanına inmişti. Ruhsal bir ruh hali denebilecek durumdaydı; bu da tam olarak doğru olmasa da. Duyuları nın algılama biçiminin biçimlenmesinden dolayı, her şey, canlı enerjinin nefesleri olarak göründü. Kağıt falan da yapıştırmamıştık yani, o asla böyle şeyler kullanmazdı, bir kez bile denemedi. Ona göre tüm sekans doğaüstü görünüyordu ve gizemli bir şeyi onaylıyordu. Şehinşah'ı bu ara neden bu kadar sık dinlediğimizi, beni bu kadar emin kılan şeyleri, Henri Rousseau'nun The Snake Charmer'ı yaparken aklından geçenleri, hepsini bebeğim hepsini anlatacağım sana, şu siktiğimin ambulansı bi' gelsin de.


BAS, sanatçı kitapları sergi ve konuşma serisine 1988-1995 yılları arasında oluşumunu sürdürmüş olan sanat ve felsefe gönderisi KORİDOR GÖNDERİ-YAPITın arşiv sergisi ile devam ediyor. İlk kez sekiz sayının bir arada sergileneceği bu arşiv 10 Mayıs 5 Haziran 2010 tarihleri arasında BAS'ta görülebilecek. KORİDOR, 1988 -1995 yılları arasında Yılmaz Aysan, Alparslan Baloğlu, Serhat Kiraz, Ahmet Öktem, Ergül Özkutan tarafından Zerrin İren Boynudelik koordinatörlüğünde hazırlanan bir gönderi-yapıttır. Türkiye'de 80'li yılların sonundan 90'ların ortalarına kadar çıkan kendinden örgütlü bu sanat-felsefe gönderisi varlığını süreli izleyicilerinin desteği ile sürdürmüştür. Sanatçıyla izleyici arasında doğrudan bir iletişim kurma yöntemi geliştirmeye çalışmıştır. Başlangıçta yılda dört kez çıkması amaçlanan KORİDOR, zaman içinde abone sayısına göre hazırlanan yıllık bir gönderi-yapıt olmuştur. KORİDOR, basılı malzeme, süreli yayın, sınırlı sayıda yapıt kavramlarını sorgulamış, yapısı ve işleyiş biçimi itibariyle, Türkiye güncel sanatında kendinden örgütlenmeye önemli bir örnek olmuştur. Bu kapsamda tüm KORİDOR ekibi 22 Mayıs Cumartesi günü bu döneme ve kollektif üretime ilişkin deneyimlerini konuşmak için BAS'ta bir araya gelecekler.


Çocuklarının ölümüyle acı çeken evli bir çift, belki iyi gelir diye orman içindeki evlerine giderler. Burada hem çocuklarının ölümünü unutacaklar, hem de ilişkilerini onaracaklardır... Şehirden ormana giden ve orada belaya bulaşan çiftlerin hikayelerini biliyoruz. En azından Evil Dead gibi kült ve gerçek bir korku filmi var önümüzde. Gençler ormana tatile gider ve şeytanını uyandırırlardı o filmde. Burada da ormana gelmeleri şeytanı uyandırıyor. Aslında buna tam olarak uyandırmak da denmez, kadının içindeki şeytanı ya da kötülüğü kocasının anlamasına sebep oluyor orman ve mesele de burada başlıyor, ama o arada filmin yetmiş dakikası geçmiş oluyor... Evil Dead'in meşhur tecavüz sahnesi daha sanatsal, ama bir o kadar da pornografik bir hale geliyor. Elbette porno ve korku sinemasının kardeşliğini biliyoruz ve Lars von Trier, korku filmi yapmak için korkuyu kullanmak yerine pornoyu tercih ediyor.