Kafamın içinde on bin polis ile yaşıyormuşum gibi hissediyorum: gerçek polisler, diğerlerinin, rakiplerin, arkadaşlarımın polisleri. Kendim için her yerde sınırları olan bir esir kampı haline geldim; iyi ve kötü arasında, sevdiğim ve sevmediğim arasında, bana iyi hizmet eden ve bana kötü hizmet eden arasında, yararlı ve hastalıklı olan arasında, izin verilen ve yasaklanan arasında. Tüm propaganda benden geçiyor ve benim aracılığımla konuşuyor. Hiçbir şeye karşı geçirgen değilim ve söylediklerimin farkına varacak kadar zamanım bile olmadan izlemekten bıktım. Polisin beni tehdit etmesine ihtiyacım yok. Ben kendimi tehdit ediyorum. Kendimi kilitlemek için sokağa çıkma yasağına ihtiyacım yok. Ne yaptığımı gözetlesin diye penceremin altında gezinen orduya ihtiyacım yok çünkü hiçbir şeye hizmet etmeyen çok fazla saçmalığı içselleştirdim. Sorgulamadan inandığım, tamamen işe yaramaz iğneleyici sözlere boyun eğiyorum. Her adımda beni yaraladıklarında onları tespit edecek ve onları ezecek gücüm varmış gibi davranmaktan bıktım. Hiçbir şey beni, beni çevreleyen boktan ayıramaz. Bunun ahlaki bir seçim olduğunu söyleyerek kendimi boğmak için çok fazla enerji harcıyorum. Zamanımı kontrol radarlarına sızarak ve ağzımı her açtığımda dayak yemeyi bekleyerek geçiriyorum. Gerçek dayakları bana ben atıyorum çünkü en etkili polisler şu anda kafamın içinden geçip giden polisler ve ::en ufak sözümü gözetlemeye geliyorum::. Sanki herhangi bir tutumun beni temize çıkarmasını hak ediyormuşum gibi birinci saflık ödülünü hak ediyorum. Sanki bizi birbirimizden ayıran bir sınır varmış gibi, en iyi olarak gösterilmeyi hak ediyorum. Herkes için aynı kaldırım söz konusu olduğunda her birinin kendine ait bir duruşa sahip olduğu, her birinin kendi biyografisine sahip olduğu, her birinin davranışına göre kendi ödülünün olduğu, her birinin dolandırıcıyı veya dilenciyi oynayacak kendi kaldırım parçasının olduğu ya da her birinin kendi küçük ::şeref eylemi:: olduğu yanılsaması vardır. Fakat her birinin sınırları var ve her birinin saygınlığı var. Her birinin okuyucusu var, her birinin izleyicisi var. Hepimiz bir evrene sahibiz. Saçmalık! Herkes için aynı olan tek bir evren vardır ve bu oyundan çıkmak, liyakati bir kenara bırakın, asla güç meselesi değildir; sadece düzenleme ve şans meselesidir. Ve hiçbir şey beni, beni çevreleyen boktan ayıramaz. Vücudumun sınırı ne parmaklarımın ucu ne de saçımın sonu. Bilincimin sınırı kanaat gücüm değil; soluduğum ve reddettiğim kirli havadır. Parçası olduğum döngü derimin tanımladığından çok daha geniş. Epidermis benim sınırım değil. Sen benden korunmuyorsun, ben senden korunmuyorum. Birbirimize bakmasak bile, düzüşmesek bile, senin çatın altında yaşamasam bile gerçekliğin beni delip geçiyor. Daimi temas halindeyiz. Pandeminin bulaşma yoluyla görünür kıldığı sürecin, iyileşme yoluyla, bunun farkına varma zamanıdır. Ne zaman senin için doğru olanı yapmaya cesaret etsen özgürlüğün beni kirletiyor. Ne zaman söylemem gerekeni söyleyecek cesaretim olsa özgürlüğüm seni kirletiyor. Bu sınır hikayelerine, herhangi birinin ::kendisi için olduğu:: masalına, herhangi birinin ::kendinde:: olduğu masalına, şeylerin bildiğimiz şekliyle tek olası gerçeklik olmasını isteyen ve sabit olan bu masala sorgulamadan inandık. İnsan ırkının olası tek bir kolektif kaderi olduğu masalına: bazılarının seçkinler tarafından acımasızca sömürülmesi, zor yoluyla güç ve herkes için mutsuzluk. Tüm propaganda benden geçiyor ve içimde yaşıyor ve beni yönetiyor. Ben saf veya radikal biri değilim ve sınırın doğru tarafında değilim. Hiçbir şey beni, beni çevreleyen boktan ayıramaz; bu dünyanın pörsük bir madde olduğuna inanma arzusundan başka hiçbir şey ayıramaz. Bugün doğru olan yarın ortadan kaybolabilir ama bana hiçbir şekilde hizmet etmeyen sınırlara inanmaktan, bu sınırlar dallamalar tarafından rastgele karalanmışken asla hata yapmayan ilahi bir el tarafından çizilmişler gibi onlara bağlı kalmaktan bıktım. Bana hizmet etmeyen şeylere inanmaktan yoruldum. Haklı olma öfkesi bizi ezen. İyinin alanı ve saçmalığın alanı arasında sınır çizen öfke. Sanki bu karmaşanın içinde adil bir konum, saf bir konum, ideal bir konum, daha fazla hareket etmeyeceğimiz kesin bir konum varmış gibi doğru tarafta olma öfkesi. Öyleyse kullandıklarımız düşmanın silahlarıdır, onların gözünde tehdit oluşturduğumuzdan bizim için iyilik istemeyenlerin silahlarıdır; dışlama ve diskalifiye etme, aşağılama, susturma ve görünmezleştirme araçlarıdır. Nihayetinde bu sadece hapishaneleri diğer halklardan insanlarla doldurmak, aynı polislere başka emirler vermek, aynı hakimlere başka talimatlar vermek için devrim yapmak istemek gibidir. Bu, oyuncuları değiştirmek ama ne sahayı ne de oyunun türünü değiştirememek gibi: Öyleyse bu devrim, yöneten grupların birbirini izleyen değişimine dönüşüyor. Aynı saçmalık ama diğerleri bundan faydalanıyor. Bunun yararsız olduğunu söylemiyorum, bu hareketin içinde rüya olmaması dışında sağlıklı bir yanı var. Hiç. İçinde ne hayalin ne de neşenin olduğu bir devrim. Öyleyse geriye yıkım, disiplin ve adalet kalır. Devrim diyorsak, yumuşaklık demeliyiz, yani ancak coşkunun tutuşturabileceği verimsiz, etkisiz, gösterişsiz bir stratejinin yanında olmayı kabul ederek başlamalıyız. Sadece, halihazırda var olandan başka bir şeye kolektif bir beden vermek için ne sebep sahibi olmamız ne de yanlışlamamız gerektiğine dair inanca ihtiyacımız yok. Artık en önemli şey, kıyamet günü için mümkün olduğunca çok beğeni toplamak değil, güçlü bir konumda olduğumuzu hissetmeye başlamak olacaktır. Daha az gösterişli bir alanı işgal etsek bile güçlü bir konumdayız. Çünkü artık bizi utandırmayan farklı bedenlerde farklı hayatlar deneyimliyoruz. Hayatlarımızı değiştiririz, söylemleri değiştiririz, tek mevcudiyetimizin alanını değiştiririz. Bundan elde ettiğimiz neşe bizi devrimci kolektif bedenler yapandır. Bu yüzden burada birçoğumuz öldürücü sınır atışını deneyimledik. Sadece biz olduğumuz için bize katlanamayanlar, onlar her zaman nezaketin eve, iyi bir kadına ve köpeğe mahsus olduğuna; asla kamusal alana ve asla yaşadığımız dünyaya mahsus olmadığına ikna olmuşlardır. Bunlar öfkeden sarhoşlarsa, bunun kazanmaya başladığımız için olduğunu anlamalıyız. Zamanda geri dönmek için tüm güçleriyle geriye doğru pedal çevirebilmeyi isterler ya da Sen, saklanıyorsun ve konuşmayı kes. Sözün siyasi değil. Saklanıyorsun ve konuşmayı kes. diyebilirler fakat bir kez dışarı çıkınca özgürlüklerimizin kirlendiğini ve dünyayı değiştirmeye başladığımızı biliyorlar. Susmamız gerektiğini düşünenler hapishanenin tek gerçekliğe zorla boyun eğmek olduğunu düşünüyorlar. İlahi hakkın polis, kan dökme, adam kaçırma, sorgulama, işkence, sansür, gözetleme, hapishane olduğunu düşünüyorlar. Onlar mutlak bir babanın, her şey hakkında her şeyi bilen ve onları kendilerinden koruyacak bir yetişkinin hayalini kurarlar. İtaat, boyun eğme, disiplin hayalleri kurarlar. Onlar zaten var olan bir dünyanın hayalini kurma avantajına sahipler, bu her yerde doğru ve biz bunun değişmez olduğuna inanmama avantajına sahibiz. Onarılamaz olan, gerçeklik olarak bildiğimiz her şeyin ölümüdür. Onarılamaz olan değişimdir. Onarılamaz olan bilinçlerimizin ağırlığına karşı gerçekliğin kendisini yeniden icat etme hızıdır, bu, gerçekliğin esnekliğiyle bağlantılıdır. Onların anlatıları sağlam değil. İşte covid'in bize öğrettiği bu. Onlar kendilerini şeytanlar gibi savunurlar ve aptalca kararlar verirler. Onlar bu fırsatı kendi lehimize çevireceğiz diye düşünerek ellerini ovuştururlar. Anlatıları sağlam değil. Birbirlerine hikayeler anlatıyorlar. Bu son güç turu, pistin son bir turu. Gerçekleri toza dönüşüyor. Onlar kendilerinden büyülenmiş hanım evlatları, kendi önemlerine kanmış embesiller. Kendi kendilerine bağırıyorlar fakat bu söylediklerinin doğru olduğunu yürekten haykırdıklarından değil. Gürültü stratejileri, her zamankinden daha etkili oldukları izlenimini veriyor ama bu kadar yüksek sesle bağırıyorlarsa ve içtenlikle acı çekiyormuş gibi gözüküyorlarsa ipin ucunda olduklarını hissettiklerindendir ve basitçe söylemek gerekirse, bu güçlülerin otoritesidir. Bunu götlerine sokabilirler. Onlar aşağı yukarı benim yaşımdalar. Yakında öleceklerini biliyorlar ve bir şekilde kendilerinden sonra hiçbir şeyin var olmaya devam etmeyeceğini düşünmek onları mutlu ediyor. Bu esnada, en güçlüler çocuklarına iktidar dizginlerini miras bırakıyor ve onların tek kuvveti yıkım gücü. Kurşun patlaması gerçek. Bombanın etkisi gerçek. Silahların tesiri gerçek. Bunu kullanan embesil kim olursa olsun tarihi yazacak olan odur. Ancak orduların silahlarına ve komutalarına, kendilerini korumak için polislere sahip olsalar bile, savaşlarını sürdürmek ve baskılamalarını başlatmak için her zaman özgür bedenlere ihtiyaçları olacaktır. HİÇBİR ŞEY, yarın bu askerlerin ve polislerin fikirlerini değiştirmeyeceklerini söylemiyor. HİÇBİR ŞEY, yarın bu askerlerin ve polislerin programlarını değiştirmeye, erkekleri, kadınları ve çocukları vurmayı bırakmaya karar vermeyeceklerini söylemiyor. HİÇBİR ŞEY erkeklerin Tecavüz beni azdırmıyor. Katledilmiş anne ve babaların önünde kadınlara ve çocuklara tecavüz etmek beni azdırmıyor. Artık zirvedeki üç gerizekalının doyum bilmemesi bahanesiyle bu boktan hikayeye ait olmak istemiyorum. demeyeceğini söylemiyor. HİÇBİR ŞEY tarihin dallanıp budaklanmasını engellemedi ve bize gün boyu bunun tam tersinin söylenmesi bunu farklı kılmıyor. HİÇBİR ŞEY tarihin dağılmasını engelleyemedi. HİÇBİR ŞEY insan türünün kolektif anlatısını değiştirmesine karşı değil, tam tersine insan türünün insanlık tarihinde ilk kez bunu yapmaktan başka çaresi yok. Anlatıyı değiştirmek gerekecek. Piyasalar yok. Dağlardan, kasırgalardan, yangınlardan, okyanuslardan, büyük donlardan bahsetmiyoruz. Piyasalardan bahsederken gerçek şeylerden bahsetmiyoruz. Onlar öfkesinden kaçmadığımız devler değiller. Diğer şeylerin yanı sıra covid'in bize öğrettiği gitmeyi bıraktığımız gün her şeyin durduğu ve hepsinin bu olduğu. Bizler, kendi saçmalıklarını bir yere dayamak için bizim anlaşmamız olmadan yapabilecek, her şeye gücü yeten tanrılar tarafından yönetilmiyoruz. Saçlarının yağmurda kabarmasından korkan, büyük erkekliklerini göstermek için atların üzerinde yarı çıplak poz veren yaşlı embesiller tarafından yönetiliyoruz. Yarın Ama git kendin yap! Bu senin savaşın! demelerinin mümkün olduğu yaşlı embesiller tarafından yönetiliyoruz. Her şeyi, her zaman, en şiddetli olanlara emanet etmek bu kadar önemliyse, liderler arasında büyük maçlar düzenleyin ve ringde kana duydukları zevk yüzünden birbirleriyle mücadele etsinler. Bariz olandan kaçınmanın zamanı geldi. Bildiğimiz dünya çöküyor. Bu kötü bir haber değil. Silaha mecbur olmadığımızı, savaşa mecbur olmadığımızı, kaynakları yok etmeye mecbur olmadığımızı, piyasaları hesaba katmak zorunda olmadığımızı, ataerkilliğin bir anlatı olduğunu ve zamanının dolduğunu hatırlamanın zamanı geldi. Hayatlarımızı ziyafet masalarınızın altında dört ayak üzerinde, artıklarınızı kemirerek ve körü körüne kamışlarınızı emerek, bedavaya, nazikçe, her boşalmada bol bol teşekkür ederek geçirmeyi bitirdik. Masada oturan sizleri mutlu görmek bizi oldukça memnun ediyor. Bitti. Şimdi ağzımızı açtığımızda bu ısırmak ya da konuşmak için. Konuşmak ısırmaktan daha önemli. Konuşmak son yıllarda yaptığımız en önemli şey. Hiç konuşmamış bizler. Bugün önemli olan sözlerimize dikkat etmek. Eğer 'devrim' demek istiyorsak, sözün hiç götürülmediği yere götürülmesine izin vermeliyiz. Güvenli olmayan alanlar açmalıyız, çünkü sahip olduklarınızı ortalığa saçmak zorunda kaldığınızda güvenli diye bir şey yoktur, ama içtenlikle dinleyin. Bu bir cömertlik değil, samimiyet meselesidir. İçtenlikle dinlemek belki de öğrenmemiz gereken şeydir. Öğrenmemiz gereken bizim lehimize olanları pekiştiren şeyleri dinlemek değil, bir şeyin rahatsız olduğumuz alanların görünürlüğünü iyileştirip iyileştirmeyeceğini merak ederek dinlemek değil. Duymak için zaman ayırarak içtenlikle dinlemek. Söz eğer mahkemeler tarafından el konulursa içtenlikle dinlenemez. Amacımız sistematik olarak birini suçlu veya suçsuz ilan etmek olmadan dinlemeyi öğrenmeliyiz. Tüm yargılama döngüsü eski dünyaya ait. Kimin suçlu olduğunu bilmeyi umursamıyoruz. Gücün kötüye kullanılması dışında bir şey nasıl duyulur, alınır, tedavi edilir ve ardından iletilir? Kendimizi yetkililerden uzaklaştırmayı öğrenmeliyiz. Ben ve insanları hedef gösteren ırkçı bakan arasında, ben ve erkeklerin ne kadar tatlı oldukları konusunda henüz konuşmuş olan menopozlu bir aptal arasında, ben ve yeni bir hapishanenin feminist bir gardiyanı arasında, ben ve testislerin sanattaki önemini biraz çabuk unuttuğumuz için öfkelenen bir grup ucube arasında, ben ve bilinen ortak kolonyal tarihimizi hatırlatanın sessizliğini talep eden kahrolası tacizciler arasında, ben ve Üçüncü Reich'ın kalın kafalılarının değerli sayılan aptal eserleri arasında net bir ayrım olmadığını biliyorum ve hissediyorum. Onlarla benim aramda sabit bir sınır da yok. Ayrıca ben de o aptallarım. Aynı zamanda onların öfkesi ve kiniyim. Hiçbir şey beni, beni çevreleyen boktan ayıramadığından aynı zamanda onların kokuşmuş ızdırabıyım. Bu yine de her şeyin eşit olduğunu söylemekle aynı şey değil ancak bulaşma, yayılma, etki var. Herhangi bir temizlik, izolasyon, önlem fikri, saat 19:30'da RER'in koşuşturmacasında koruyucu kağıt maske takmak kadar güvenilirdir. Muhtemelen faydalı ama oldukça gülünç. Birbirimize maruz kalıyoruz. Bu, yayılan her şeyin bizi etkilediği ve bunun tersi olduğu anlamına geliyor. Çünkü Diğerleriyle aramda o kadar net bir sınır yok. diyerek başlarsam, bunu şiirsel bir dille söylemem. Ermeni kadının acısıyla, Lübnanlı kadının kargaşasıyla, evsiz kadının yaptığı başıboş gezintileriyle, hapishanedeki kadının kederiyle, Hong Kong'daki kadın şarkıcının kararlılığıyla, bir yurtta kalan güvencesiz kadın öğrencinin öfkesiyle söylüyorum. Hepimiz aynı zamanda dünyayız. dediğimde dramı hissetmediğim için bedenimde bir ihtimal suçluluk aramıyorum. Üşümüyorum, hücrede uyumuyorum, bugün mağlup olmadım, ciğerlerim kötüye gitmedi, fatura geldiğinde dişimi sıkmam gerekmiyor, evraklarım var, tenim beyaz, iyi yedim vesaire vesaire. Ama suçluluk seni güçsüz kılmaktan başka bir amaca hizmet etmeyen bir tecrittir. Evet, bugün giydiğim kıyafetler, onları yapan çocukların mahvolmuş hayatları, ülkelerin çevre kirliliği, yer değiştirmeye karar verme cüretini gösterenlerin sınıfına ait olmak utancıdır. Evet yediğim yemek yeryüzünün zehirlenmesi ve hayvan türlerinin yok edilmesi, çiftçinin sıkıntısı, otoyoldan şikayet ederken yanından geçtiğim İspanyol kamyoncunun yorgunluğudur. Evet, bu gece bulunduğum kurum, müze, nadir görülen bir şiddetin kabul edilmemesinin hikayesi. Evet, yazdığım ve sattığım kitaplar medyatik teşhirimin utancıdır. Evet, bugün söylediğim her kelime sadece ayrıcalıklarımdan dolayı değil, aynı zamanda pasifliğim ve adaletsizlikleri ifşa ederken zevk alma kabiliyetimden dolayı da iğrenç. Evet, kendimi suçlu hissediyorum. Hayır, saf değilim ama suçluluk zehirli ve bana yardım etmiyor. Bu utançla işe yarar hiçbir şey yapamam. Evet, bana ait olan başka bir ayrıcalığın da farkındayım ve o da şöhretim, bir meta değer haline gelen şöhretim. Benim gibi, internette şok dalgasına neden olan bir isme sahip olanlar ve kendini duyurmak, seçilmek, fark edilmek için mücadele edenler, ün kazanmak isteyenler ve yenilmez bir çıban gibi kurulan ben arasındaki bölücülük. Oymayı bitiremedikleri bir çıban. Tüm ayrıcalıklı konumlarımın farkındayım. Tüm pozisyonların eşit olduğunu, tüm bedenlerin tüm yaşam koşullarının bağlantılı oldukları bahanesi altında birbirlerine eşdeğer olduklarını söylemek istemiyorum. Fakat söylediğim şu: Görünmez bağların farkına varmak gerekir çünkü bu bağ silsilesi devrimi yapacak, birbirine bitişik suçluluklarımız değil. Dokunulmazlıkla ihlal edilmeyen, zorla çalıştırmaya maruz kalmayan beyaz bedenim, Sedan şehrini düşünmeden 11 Kasım'ı kutlayan hristiyan bedenim, antisemitik propagandaya ev sahipliği yapan yahudi olmayan bedenim, iyi beslenmiş, aşırı bakımlı bedenim, kapitalizm için çalışan ve onun kirli işlerini bundan benim endişelenmeme gerek kalmadan yapan ama aynı zamanda bununla duygulanmama yol açan ve eğlendiren bedenim. Birçok sınırın tanımlandığı bu beyaz beden. Gardiyanlara ve patronlara cevap vermekten yoruldum. Bugün sürdürmek istediğim şey, hiç konuşmamış olanlar ağızlarını açtığında onları dinleme yeteneğim. Sürdürmek istediğim başka bir şeyi arzulama yeteneğim. Hissetmek istediğim şey, insan ırkına ait olduğum ve başka bir türe ait olmadığım. Çocukların, çocuklarımın çocukları olacak yaşta olanların, ne dediklerini ve Devrim yapacağız. dedikleri zaman buna inandıklarını duymak istiyorum. Ne bildiğimi bildiğim için onlara yardım etmek istiyorum. Artık kesişim demek istemiyorum çünkü uzun vadede bu terim, sanki domates satıyormuşum ve komşunun patatesinden bir parça satmanın uygunluğunu teşhirde sorguluyormuşum gibi geliyor. Fiili olarak patateslerin benim domateslerimle aynı toprakta yetişiyor. Ama her neyse, benim çatışmalarımın seninkilerle örtüşmesi, benim yararıma olsun ya da olmasın, hiçbir anlamı olmayan dar görüşlü bir endişedir. Bu ne bir yol haritası ne de bir matematik problemi. 'Devrim' dediğimizde, senden yalıtılmış olmadığımı ve benden korunmadığını hatırlamak istiyorum. Duvarlar inşa edebilir, denize ağ atabilir, sınırları ve onları geçme prosedürlerini çoğaltabiliriz, sonuçta bu yersizdir. Senin gerçekliğin benimkinden geçiyor; benim gerçekliğim seninkine ağırlık yapıyor. Sabit sınırlar toksik ve hiçbir amaca hizmet etmiyorlar. Değişmeyen şey, her şeyin birbirinden geçmesidir. Bu yine de her şeyin birbirine eş olduğu anlamına gelmez. Benim yaşımdaki insanların, bugün 20 yaşında olan insanlardan bahsetmelerini dinliyorum ve olacakları bilen her şeyi daha önce görmüş birinin bıkkınlığı ve dingin tonuyla Kendilerinden önceki tüm kuşaklar gibi onlar da dünyayı değiştirmek istiyorlar. dediklerini duyuyorum. Ama tanıklık edebilirim, benim kuşağım dünyayı değiştirmek istemedi. Aramızdan bazıları bunu istedi fakat benim kuşağım asla dünyayı değiştirmek istemedi. Dünyaya çok fazla inanç beslediler ve kendilerine söylenen her şeye inandılar. Her nesil dünyayı değiştirmek istemez, her nesil dünyayı değiştirme görevini üstlenmez. Bizim kuşağımıza, biz okumayı bilmeden önce bile, dünyayı değiştirmezsek hepimizin sefalet çekeceği söylenmedi. Onlar akışkan cinsiyetliler ve panseksüeller. Onlar ırk ayrımcılığına uğrayanlar veya ırk ayrımcılığına uğrayanlarla dayanışma içindedirler. Onlar artık sefalet ve adaletsizlik tarafından sınırlandırılmak ve tanımlanmak istemiyorlar. Onlar şaman. Onlar cadı. Bugün beni ilgilendiren, ne utancım, ne suçluluğum, ne öfkem ne de içimdeki polisler; beni ilgilendiren onlara en iyisinden başlayarak Her şey mümkün. diyebilmek. Bu başka bir şey arzulama meselesi. Bu dünyayı kurtarmak istediklerini söylediklerinde onlara inanmayı seçiyorum. Önümüzdeki günlerde nelerin uydurulacağına dair hiçbir şey bilmediğimize inanmayı seçiyorum. En güçlüler tüm gün bize şunu tekrarladığında inanmayı seçiyorum: Geçmişi bildiğimiz için gelecekle ilgili her şeyi biliyoruz. Alternatif yok. Her şey olduğu gibi çünkü insan doğası böyle. Tanrı'nın engin hikmetiyle dilediği yol bu ve eğer lüzumsuz bir zulüm, adaletsizlik ve büyük bir yıkım varsa bunun nedeni zulüm, adaletsizlik ve yıkımın gerçeğin bir parçası olmasıdır. Onlar Hayvanlara bakın. diyorlar ve hayvanlara her baktıklarında hayvanların nasıl öldürdüklerini gözlemliyorlar. Bunun üzerine ben de öldüren hayvanlara bakıyorum ve gözlemliyorum. Onların göçmen kamplarını görmüyorum, onların sınırlarını görmüyorum, zebraların var olmamasına karar verdiğinden onları görmemek için topraklarına barikat kuran bir fil görmüyorum. Nükleer atıklarını gömen hayvanlar görmüyorum, bu yüzden kendime soruyorum: Hayvanlardan ne anlamalıyım? İnsan hikayelerimizde nezaket yararlıdır. Nezaket ve cömertlik, bizi ezen sistemle en zıt kavramlardır. Nezaket ve cömertlik, kapitalist sömürünün tam tersidir. Senden iznini istemek, bana katılıp katılmadığımı sormak. Nezaket ve cömertlik, pazarlarda bulamayacağınız şeydir, orduda bulamayacağınız şeydir, polislere öğretmedikleri şeydir.


Futbolu sevdiğimi söyleyerek başlayacağım çünkü 1986 Dünya Kupası'ndan bu yana taraftarlarla sık sık omuz omuza oldum. Bu yüzden bana oyunda neyin büyülü olduğunu gösterebilecek insanlarla bir sürü maç izleme şansım oldu. Ama beni bir maçta yalnız bırakırsanız, onu sadece seyrederim, neler olduğunu biraz anlarım ama beş dakika sonra gerçek şu ki futbol beni sadece ekstra nedenlerden dolayı ilgilendirir. Tüm sezon boyunca Pogba veya Neymar'ı tutkuyla izlerim, sorun değil, ancak turnuvanın sonunda dışarıdan yardım almadan oyuncu olarak yetenekleri hakkında söyleyecek fazla bir şeyim olmaz. Yani benim için futbol müzikle kıyaslanamaz bile yanımda kimse olmadan dinleyebileceğim şeydir müzik. Ancak soruyu cevaplamak gerekirse örneğin Barcelona'da yanıdakiler sayesinde sahada harika tasarlanmış oyunlar gördüm ve eğer bana bir takımın sahada neyi çizdiğini gösterirseniz, onu görebilirim. Futboldan soğuyan birçok insan tanıyorum, tam olarak bunun nedeni yıldız sisteminin vb. parasıyla çürümüş olması, ancak futbolu bırakamaması. Spor basınını okuyorlar, ligleri takip ediyorlar, maçları izliyorlar. Ve oyun başladığında, onu sevmekten vazgeçme arzuları ne olursa olsun oyun bulaşıcı hale geliyor ve sonra evet, oyunu takip ettiğiniz barda veya oturma odasında duygu bir anlamda konsere benzer. Hala bir büyü var ortada, inkar edilemez. Sistemin sapkın olması onun devam etmesine engel olmuyor. Aksi takdirde, futbol futbol olamazdı çünkü bu takım sporu taraftar olduğunuzda özel duyumlar sağlıyor ve oyun bu kadar yozlaşmasa belirli bir malzemeniz yoksa milyonca taraftarı ortaya çıkarıp kalabalıkları manipüle edemezsiniz. Pornografi gibi sonuçta üretim koşullarına dertlendiğiniz için sizin üzerinizde işe yaramasını istemeseniz bile, üzerinizde bir etkisi olması mümkün, çünkü porno süper güçlü bir araç. Futbol izlemesi özellikle eğlenceli bir spor ve bu da, ilginç olmaya devam eden tüm bir analiz sistemini uygulamaya koymanın keyfini çıkarmanın yanı sıra, insanların saf olmamasına rağmen, kandırılmış hissetmeye devam etmelerini sağlıyor. Futbolun yıkıcı yanına ilgi mi? Ne diyeceğimi bilemiyorum. Sapkın bir diyalektik kullanarak yıkıcı bir şey bulmak mümkün olmalı. Ama elimizde avucumuzda hiçbir şey yok. Diyelim ki gelecekte ilgimi çekebilecek yegane şey futbol kadın futbolu. Şu an için, erkek futbolunu ana akımdan kopyalamaya çalışıyorlar, para kurallarına ve erkek futbolunun medyalaştırılmasına uymaya çalışıyor, ancak çok geç kalıyor ve bunu yapmak için o kadar çok mücadele ediyor ve o kadar az yer açıyor ki kendine, bu da onu ilginç hale getiriyor. Kadın futbolunda oyuncular sadece fiziksel yeteneklerine değil, oyun zekalarına, sahadaki görüş açılarına veya kolektif anlayışlarına göre seçiliyor kadın takımları kendi içlerinde yıkıcı olduklarını söyleyecek kadar ileri gitmeyeceğim, ancak otuz yıl öncesinden bir şey saklıyorlar çünkü sekiz yaşında koçluk yapmaya başladığımız bir kız, süper yetenekli olmasına rağmen, oyunu sadece sevdiği için oynuyor asla para almayacağını veya şöhret kazanmayacağını biliyor, kimse onu umursamıyor ve futbolu ilginç kılan da bu. Bence oyunun kendisi açısından daha da ilginç bir hal alabilir. Kadın futbolundan bahsettiğimde, Paris'te amatör futbol oynayan Degommeuses gibi takımların aynı dili konuşmadan takım olarak uygulayabileceğiniz bir disiplin olduğu için bunu kullandıklarını düşünüyorum kurallar Yaounde'den Saint Etienne üzerinden Buenos Aires'e kadar aynı, yani dilini bilmediğiniz bir ülkeye yeni gelmiş olsanız bile bunu uygulayabilirsiniz ve futbol hala bir takım oyunu. Futbolda yıkıcı bir boyut varsa, bu yeraltı futbolunda bulunacaksa, bu türde... orada, müzik gibi bir durum var denebilir Beyonce'yi seviyorum ama L7 'yi dinlersem hala daha fazla duygulanıyorum. Kaouther Adimi'nin romanını okudum ve Bağımsızlık Onbirinin hikayesini öğrendim (1959 'da, Cezayir'in bağımsızlığı için savaşın ortasında, Mohamed Boumezrag, FLN'yi desteklemek için Fransız kulüplerinde oynayan futbolcuları organize ediyor. Fransız takımları içinde profesyonel oyunculardan oluşan bir takım oluşturacak kadar futbolcu kariyerlerinden vazgeçiyor ve Cezayir takımını kurmak için Tunus sınırından kaçıyorlar ve işe de yarıyor, bu bir dahinin politik darbesi aslında). Güzel bir hikaye tüm güzel hikayeler gibi detaylı bir şekilde hayal ediyorum, içinde sadece güzel şeyler yok, ama biraz uzaktan bakarsanız romantik ve yüce bir hikaye ve bu takım benim hayal etmemi sağlıyor çünkü profesyonel bağlılıkları olan bir grup sporcunun konularını aşan bir şeyin hayaliyle konforlarından vazgeçip, yeteneklerini onlara daha önemli görünen bir şeyin hizmetine sunan oyunculardan oluşuyor. Evimin alt katında çıkmaz sokakta top oynayan çocuklar olduğunu ve harika olduklarını düşündüğümü ve bunun beni hayallere sürükleyen bir şey olduğunu söylemek isterdim, 80 'lerde taşra kentlerinin durmadan top oynayan, yetişkinler olmadan, ödülsüz oynayan çocuklarla dolu olduğu görüyorduk ve benim de aralarındaki çocuk olduğum bu takımlarda bazen dahi oyuncular vardı. Ama bir daha sokakta oynayan çocuklar görmedim. Yani, konumuz artık sadece ana akım futbol... O da başka bir şey paylaşmayan insanları bir araya getiriyor, eğer bir stadyumun sosyolojik analizini yaparsanız, hayal edebileceğimiz en sosyal karışık yer olmalı... ve tersten bakarsanız zengin doğmamış bireylerin cebine büyük miktarlarda para görmek her zaman güzeldir, değişiyorlar yine de... ya da Benzema gibi bir adamın ektiği pisliği gördüğünüzde, güzel olan değişiyor, genellikle çılgın şeyler yapmak için her zaman zenginler sinirlenir, en azından orada, sahada plağı değiştiriyoruz, her seviyede... eğer çok olumlu olmak istiyorsak, sanırım bunu görebiliriz.


Vernon karakteri fikri 2008 mali krizinden sonraki işten çıkarmalar dalgasında aklıma geldi; İspanya'da çok zaman geçirdim ve bir milleti yıkmanın o denli kolay olması bende bir etki yarattı. İnsanlar kendilerini borçlarının ağırlığıyla sokaklarda buldular, ülke işsizlik yüzünden ezildiği için işe geri dönme ihtimali de yoktu. Hayatları boyunca faturalarını ödemişler, ailelerini geçindirmek için işleri yoluna koymuşlardı ve 50 veya daha ileri yaşta kendilerini bir anda evsiz buldular. Avrupa'da, benim yaşımdaki biri için bu yeni bir şeydi. Fransa'da, sefaletin yayılması, her türlü sonucu olan nispeten yeni denebilecek bir toplumsal seçimdir. Bir plak dükkanı sahibi düşündüm çünkü 1980 'lerin sonunda plak satıcısıydım ve plak işinde çalışan bir sürü insan tanıyordum. Batmaz izlenimi veren güçlü bir endüstriydi ve ana akımın yanı sıra sağlam olduğu izlenimini de veren son derece organize bir alternatif muhalif kültür vardı. Ama işi aslı her şey iki yıl içinde kayboldu gitti. Beni ilgilendiren buydu kalıcı oldukları izlenimi veren şeylerin kırılganlığı. Bu roman hakkında defalarca söylendi ve oldukça gurur verici ve bu beni memnun ediyor, ama başından beri niyetim bu değildi. Hayatta birçok sorunum var, ama şu an için megalomani bunlardan biri değil ve kendimi bir neslin portresi yapma fikriyle bilgisayarımın başında otururken görmüyorum. Onun yerine ortadan kaybolmayla ilgili bir hikaye uydurdum. Bilincimiz çok yavaş gelişse de gerçeklik istikrarsızdır. Hayalet üyeler ile hangi ilişkileri sürdürmeye devam ediyoruz beni ilgilendiren insanlar, yerler, kavramlar veya ilişkiler. 50 yaşındayım ve gerçekten var olandan ziyade ortadan kaybolmuş olanla ilişkide daha avantajlı olduğum zihinsel bir evrene adım adım girdiğimi hissediyorum. Bunun aynı şekilde kültürlerimiz için de geçerli olduğu izlenimine sahibim örneğin, internet her şeyi tersine çevirirken, internet öncesi dünyada yaşıyormuşuz gibi düşünmeye devam ediyoruz ve bu yeni dünyaya düşüncelerimizle girmeyi başaramadık bence. Kendi gerçekliklerimizde yabancılaşıyoruz ve bu deneyim ilgimi çekiyor. Vernon Subutex, birçok karakterin olduğu bir roman ve tek ortak noktaları gerçekliğe bir türlü uyum sağlayamamaları. İster genç ister yaşlı olsunlar, ölülerle tartışmaya devam ediyorlar. Şiddete şiddet dışındaki yollarla karşılık vermek çok zor. Maruz kaldığımız şiddeti yeniden üretmemek çok zor. Plak dükkanında ilgimi çeken şey buydu yani, rock ve post punk, hardcore ve funk'ta, tüm bu gitar müziği biçimleri, samimi bir tutkudan başka hiçbir ortak noktası olmayan insanları birbirine karıştıran muazzam bir dönüm noktasıydı 1990'larda bir plak dükkanındaki müşterileri düşünürsek ve birinin ya da diğerinin yollarını izlersek, kendimizi toplumun hemen hemen her yerinde buluruz. Rock kültürünün son 20 yıldaki aşırı sağ etkilere açıklığı beni özellikle etkiledi. Çevremde duyduklarımı tam olarak yazmaya çalıştım, ama aynı zamanda çevrimiçi olarak maruz kaldığım şeyleri de yazmaya çalıştım, çünkü sosyal ağlar bizi zaten gerçekliği algılamak istediğimizi doğrulayan bilgi kümeleri halinde kapatmak için çalışsa bile, web ortamı bizi 20 yıl önce erişemeyeceğimiz söylemlerle temasa geçiriyor. Bir Yahudi karşıtının zihninde neler olup bittiğini bilmek için aşırı sağcı basını okumak gerekiyordu, bugün kaybedecek biraz zamanınız olması ve kendinizi Google'ın yönlendirmesine izin vermeniz yeterlidir. Şiddet beni takıntı haline gelmiş bir tema. Kendi şiddetim, her yerde var olan bir şiddet algım film ve TV dizilerinde, internetteki alışverişlerimizde, sokakta, protestoların bastırılmasında, politik öfkenin ifadesinde, ekonomide, ekolojik olarak. Tüm alanlarda şiddette bir artış görüyorum yazdığım tüm hikayelerde bunu hissedersiniz. Şiddete şiddet dışındaki yollarla karşılık vermek çok zordur. Maruz kaldığımız şiddeti yeniden üretmemek çok zor. Belirli bir edebi tavsiyeyi hatırlamıyorum, ancak Stephen King'in Yazma Üzerine kitabının yazma hakkında çok şey anlamama yardımcı olduğunu biliyorum. Joan Didion, Zadie Smith, David Simon, Ann Rice, Chimamanda Ngozi Adichie, Stephen King, Mariana Enriquez... aslında liste oldukça uzun olurdu; bana göre yazarlara hayranlık duymakta oldukça iyiyim. İlham kaybı anlamında boş sayfa sendromu beni korkutmuyor. Her şeyi olduğu gibi bırakmanın, yürüyüşe çıkmanın ve başka bir yerde olanlarla ilgilenmenin yeterli olduğunu ve bir hikaye yazma arzusunun kolayca geri döneceğini hissederim. Bununla birlikte, Joseph Conrad'ın herkesten daha iyi özetlediği zihinsel kesinti türü yazmak istediğiniz bir sahneye sahip olmak, diyaloğu, yeri ve eylemi bilmek, istediğiniz her şeyi bilmek ve ilk kelimeleri yazamadan tüm günlerinizi masanızda geçirmekten oluşan durum yani, bununla nasıl savaşılır bilmiyorum.


Doğduğum köyde yapacak bir şey yoktu, sürekli satranç oynardık. Dikkatli ve istekli bir öğrenciydim, yine de dersler yüreğime hiç işlemedi. Kişiliğim üniversitede oluşmadı, daha çok beşinci sınıftayken yetişkinlerle satranç oynadığım günlerde kendim oldum. Rakiplerimi tam yeneceğim sirada, terlemeye başlarlardı, sandalyelerinde kıpırdanır, sigara içerlerdi, o zamanlar yarışmalarda tüttürmek serbestti. Karşılarında sessizce oturmuş oğlan ise ben- oyundan keyif alırdı. O eşsiz mücadele duygusu tüm yaşaşmımda bana yardımcı oldu. Daha çok, metin yazmanın talepkarlığını ve beni yenmek için neredeyse oyuncu bir halde bastıran çabasını kast ediyorum. Artık o genç değilim, yerinde oturmuş, terleyen, kıpırdayan ve tüttüren kişi oldum. Zafer, siyahlarla oynayanın olacaktır. Beyazlarla oynamak, başkaları gibi yazmak anlamına geliyor, hızlıca öne geçmek. Belirsiz bir alanda yeni karakterlerle bir novella ya da roman yazmak, siyahlarla oynamaya benziyor. Bölümler halinde yazıyorum, ana sahneleri karışık sırayla yazıyorum, bazen sondan başlıyorum. Mutfakta olmak gibi bir durum. Bir şey kızartacaksın, ihtiyacın olan şey birkaç parça et sadece. Gençken, çevrede bu kadar kitap yoktu, yine de şanslıydım, annem öğretmendi. Onuncu ya da on birinci sınıftayken, bana okumam için üç yazarın kitaplarını getirdi: Ivan Bunin, Alexander Kuprin ve Leonid Andreyev. Okumak bir dere değil de nehir gibiydi bana. Üniversitedeyken Remarque'nin Üç Yoldaş'ı hit olmuştu. Shakespeare okudum, çok güzel bir ciltti, yüksek ihtimal çalındı ve bir sahafın raflarına düşmüştür herhalde, yarı aç gezen öğrencilerdik, ne yaparsın? Artık pek üzülmüyorum, yine de o kitabı üzerinde eski notlarımla bir kere daha görmeyi isterdim. İki süreç var: Yaratma ve tüketme. Yazar sadece ilkinden sorumludur. Bir roman, drama yazabilir ama nereye ulaşacağına dair sözü yoktur. Etkisi dışındadır. Toplum ürettiğini tüketir, ertesi gün hakkında konuşmaya başlar ve bir ay sonra da seni çöpe atabilir. Veya ancak ölümünden sonra farkına varır. Ya da asla farkına varmaz. Yine de, bunlar senin işin değildir, senin tek işin yaratmaktır. Yaratma süreci tabii ki sonrasını da etkileri yazarın kendisini de. Yazarın kendisi de sıklıkla, sonradan olanları pek algılayamaz. Başarı denen şey pek güzel bir durum olmayabilir. Bizler, üretenler ve onlarla ilgilenenler arasında pek ince bir bağ var ya da yok gibidir. Bir kovandaki arılar gibi olmayalım zaten. Birçok örneği vardır, matematikte, fizikte, satrançta, büyük isimler var, haklarında hiçbir şeyi bilmediğimiz, varlıklarından haberdar olmadığımız kişiler var. Danimarka'da kitabım yayımlanmıştı. Tanıtımdan sonra bir yere davet edildik ve oturduk. Kızım da o zamanlar müizk eğitimi alıyordu. Yolumun üzerinden ona aldığım plakları koyduğum torbam da elimdeydi. Editörlerle oturunca, kapının arkasına astım. Konuşmaya başladık, Dostoyevski, Kierkegaard, varoluşçular, o zamanlar pek moda konular. Genç bir adam kapıyı çalıp içeri girdi, kendi dilinde anlaşılmaz bir şeyler söyledi. Çıktı. Bir saat daha oturduk, Dostoyevski, Kierkegaard'a devam. Sonra fark ettik ki, soyulmuşum. Plakların olduğu torba gitmiş. Konuşmalar başladı hemen, yapan Danimarkalı olamaz, kesin Alman'dır dediler. Bu muhabbeti Almanya'da anlattığımda, Almanlar bana yapan kesin Doğu Alman'dır dedi. Doğu Almanyalı biriyle konuşurken Polonyalılar çalar dedi. Polonya'da da Ruslar'ın hırsız olduğunu düşünüyorlar. İşte böyledir, bir adım doğuya doğru itildikçe dönüp dolaşıp Asyalı diye yazmamın beni vurması ilginç.


Rusya'yı bilemem, ama Underground okuyarak Rusluk nedir, anlamaya çok yaklaşıyoruz. Post-Sovyet dönemin getirdiği karartı, hayatın baskısını artırması, önceden akla gelmeyen türlü sorunların yaşamsal önem kazanması. İşsizlik, barınak sorunu, aç kalmak, hepsinden önemlisi, benliğini koruyabilmek meselesi. Ellili yaşlarını sürdüren Petroviç'in tutunabilmek için komünalki bozması apartmanların minicik odamsı dairelerinin bekçiliğini yapması, bir yandan yazamadan yazarlığını sürdürmesi, Moskova'nın yeraltında benliğini koruma çabası, akıl hastanesine atılmış dahi-deli kardeşini terk etmek ve sık sıkı sarılmak arasında gidip geldiği yaşatma mücadelesi. İnsanlar meselesi. Değişen zamana göre değişen insanlar. İnsanların birbirini yemesi. Çok içmek, çok sevişmek istemek de içmekten sevişmeye hal kalmaması. Sovyetler daha iyi değildi, tamam, ama neo-liberalizme dalan Rusya hiç iyi değil. Soruyu şöyle soralım: 2016 yılında çürümemiş metropol kalmış mıdır. Kenarda kalmayı tercih edenlerin aslında ileri doğru adım attığını görmüyor muyuz. Konuşmamayı, yazmamayı, söylememeyi tercih eden birkaç güzel insan hürmetine devam ediyoruz. Günay Kızılırmak Çetao'nun sıpsıkı çevirisinde Çehov'dan mülhem bir boşluk doldurma çabasına gönderme yapar Makanin. Kitabın yazmayan yazarı her türden edebi üretkenliği reddeder. Yazarın asli görevinin yazmak olduğu dünyayı çoktan kaybettik. Yazarın temel görevi artık benliğini kaybetmemek savaşında neler yapabildiğinde yatıyor. Edebiyatın bize yaşama dair cevap verme iddiasının ölümünün üzerinden uzun süre geçti. Yazar artık, kenos'a, hepimizi saran o büyük boşluğa, sokaklarda, çatılarda, izbe odalarda, apartmanların loş koridorlarında hayatta kalmaya çalışan o büyük kalabalığa karışmaktadır, devletin, özel kurumların, sivil derneklerin, zenginlerin, edebiyat sevicilerin, okurların, bakkalların, barmenlerin desteklediği yazma eylemine değil, düşkünlüğün içinde ayakta kalmaya çalışırken omuz omuza verdiği, dayanıştığı insanlara yaklaşmalıdır. Bu mücadele, bu savaş, tabii ki kansız olamaz. Hayatta kalmak için, özsavunma için gereğinde kan dökmekten kaçınmaz. Dostoyevski'nin izini takip ederek, edebiyatın yaşama dönüştüğü anda, yazar bizzat elini kana bular. Makanin'in kahraman olmayı reddeden karakterleri, devlet ve toplumla sürekli didişirler. Başka bir kitabında Kafkasya meselesini de Rusya'nın genel geçer bakışının dışında ele alır Makanin. Nazarında, bütün o editörler, dergi sahipleri, edebiyat patronları, yıllarca yazarları aşağılamaktan, üzerlerinden şöhret ve para kazanmaktan başka ne yapmışlardır. Devletin birer baskı unsuru olmanın dışına çıkamayan tüm edebiyat patronlarını lanetler. Bunlar değil midir, Platanov'u bile bekçi diye kullanan, sokakları süpürten. Makanin'in ilk yapıtı, matematik üzerine bir denemeydi. Bir Sovyet askeri üssünün çalışmaları bünyesinde yayımlanmıştı ve silah teknolojisine dair detaylar içeriyordu. İlk kitabı Düz Bir Çizgi, yine bu yılların etkisiyle yazılmıştı. İlk romanı Sesler'den başlayarak, roman, hikaye ve uzun hikayeler yazdı. Düz Bir Çizgi'den başlayarak, etik meselesi, Makanin için hep önemli oldu. İnsanın kendini savunması, savunurken düştüğü haller, çoğunlukla birinci tekil anlatımla, kimi kitaplarında tekrarlanan karakterleriyle öne çıktı. Geçirdiği bir trafik kazası nedeniyle iki yıl yatalak kalması, bu sürede hastanelerde doktorlarla yaşadığı kötü tecrübeler ve bir iş sektörüne dönen tıpa karşı duyduğu nefret de kitaplarında sıklıkla yer buldu. Ayhan Geçgin'in Kenarda'sında şehrin çürümüşlüğü arasında gezinen anlatıcı/düşünen insan da Makanin'in karakterinin ileriye doğru adım atmış halidir. Gezinen artık bir flaneur değildir, şehrin içinde kaybolan, şehrin akıntısına kapılan değildir, tıpkı Petroviç gibi, baktığı yerde artık kentin düşmüş alanları vardır sadece. Şehre uyum sağlamış kalabalıklar artık görünmez olurlar, bizim için artık var olmayanlardır. Hepimizi saran o bunaltıcı kalabalık, bir yandan içimizde büyüyen boşluğu besler. Yeraltı artık yer üstündedir. Sadece kendimiz gibi olanları görürüz. Bu bağlamda Geçgin'in gezineni bir aylak değildir. O daha çok kendini kentin içinde yok eden, değişen, büyüyen şehrin kenarında gezinen, giderek küçülen daireler çizen ve hiç durmadan hareket ederek hayatta kalan bir varlıktır. Gördüğü, kokladığı, yaşadığı yazarın konusu olmayacaktır. Koruyabilirse eğer, boşluğuna kapadığı benliğini sunabilirse, edebiyatın konusu olacaktır. Bu sayede oluşunu sürdürecek, çürümeden korunacaktır. Türkiye iyi bir ülke değildi tamam, ama neo-liberal Türkiye de iyi değil. Makanin'in bir kısa öyküsünde bir oğlan, iki büyükanne arasındaki çirkin aile çekişmesinde bir oyuncak konumundadır. Geçgin'in Kenarda'sındaki ailenin monotonluğu ve sessizliği, göç sonrası geldikleri kentte kendilerine yer edinme çabası arasında kendi yollarında silikleşen aile bireylerinden biri olabilir pekala bu oğlan. Ailenin açıktan ya da gizli, bilinçsiz ya da isteyerek, kendisine benzetmek istediklerinin sessiz direnişi, bunu yaparken nefret edilen kentin kalabalığında kaybolmak, büyüyen, dönüşen şehrin yeni yapıları arasında silinip gitmek.


Void Zine, edebiyat ağırlıklı edepsiz bir fanzindir. Beyoğlu'ndan Volkan Yalçın ve Kadıköy'den Eren Karatepe tarafından yayımlanan Void, geceleri parmak uçlarına basarak İstanbul'da dolaşır. İçeriksizdir. Görsel işlere de denk gelinebilir. 'Her ay, yeni bir nüsha' fikri ile yola çıkılsa da, türlü bahtsızlıklar ve vahşi kapitalizm Void'in yayımlanma aralığını belirsiz yapmaktadır. ibneler hakkında tedirgin edici öykülere, bilimkurgu öykülerine, absürd görsel işlere, yaşamın bunaltan rutini hakkında bunaltmayan metinlere, sorgulayan yazılara ve değişik şiirlere göz atabilirsiniz. Ve şunu asla unutmayın ki, ortalama bir insanın on üç yılı uyumakla geçiyor.


Volkan Aslan, İstikrarsız Tekrar sergisini farklı nedenlerden ve işlevlerden dolayı üretilmiş şablonlar yardımıyla oluşturduğu desenler üzerinden kurguluyor. Sergi, kamusal ve özel alanların bu şablonlar aracılığıyla yeniden tasarlanmasından ve bu yaşam alanına dahil edilen bireylerin hikayelerinden oluşuyor. Bu yeniden tasarlama, şablonun doğasına aykırı olsa da buradaki aykırı birliktelikler ve biçim tekrarları, bu aynılaşmayı kendi işlevi üzerinden kırmayı hedeflemekte. Yaşam alanlarının genel ihtiyaçlar doğrultusunda tasarlandığını göz önünde bulundurursak, desenler bu standartların tekrar sayısını artırarak, bütün bu aynılaşmalardan bir farklılık ortaya koymaktadır. Tıpkı yaşadığımız hazır mekanları kişiselleştirme ve özel kılma çabamız gibi, bu eylem de hazır olanın zaafiyete uğratılmasıdır.


Vonnegut yazını, bir izleme yöntemi olarak düşünülürse pek çok artistin bu yöntemle izlenebileceği kabul edilebilir. Ancak başka bir artist seçilseydi, bu yazıda göstermek istenilen mezbaha kavramı, beklendiği ölçüde görünmeyebilirdi. İşte bu yüzden 'Slaughterhouse' serisinin sanatçısı Rein'i, 'Mezbaha No:5'in yazarı olan Vonnegut'la izlemenin anlamlı olacağı varsayıldı. Böylece 'çirkinin, korkuncun, dışlananın, ötekinin' sahnede olması kolaylaştı. 'Korkulanın' aktörleştirilmesinin nedeni ise yaşamın aslında korkunç şeyleri de içermesidir. Ve de en azından okuyucunun, bu korkunç şeylere bakması, görmesi gerekli, artık elini kirletmesi gerekli. Hayatın, kime reva olup olmadığını bilmesi gerekli. Öyleyse, varılabilecek tek sonuç, hayatın 'bir hayvan için bile' incitici ve tehlikeli olduğu düşüncesidir. 'Ölüm var ve herkese dokunuyor bir şekilde: Hayat bu! Ölüm var ve ötesi gerçek hayat: Hayat bu! Ölüm var ve bir yerlerde beklemede: Hayat bu! Ölümün ve hayatın yüz yüze geldiği ve birbirine dik dik baktığı yerler oldukça fazladır. Ancak bu yazı için -seçilmiş olan- 'mezbaha' bile bu anlamda tek başına kafidir. Bireysel bellekte yer alması gereken belki de- son şey olduğu için çirkindir. Mezbahaya yakıştırılan tüm bu özellikler, onu ilginçleştirir. Pek çok korku filmine de konu olur: Mezbaha, sahneleşmiştir. Sahneleşirken dönüşmeyi ihmal etmez. Sinema ve literatür, korkuyla erotizmi birleştirirken, 'mezbaha'yı da popülerleştirir. Peki bu nasıl olur? Çirkin'e tek şans veren 'şey'in yardımıyla birlikte: Modernizmle birlikte. Rein, çeşitli materyal ve konudan beslenen bir sanatçıdır. Başka bir deyişle, var olduğu aşikar olan kast sisteminin lüks içinde yaşayan bir azınlık da 'çirkinliğe' katlanmak zorunda kalabilir. Tüm bu sorgulayıcı durumun tersine, Rein, sadece güzellik, erotizm ve korkuyu bir araya getirmiş olabilir. Belki de amacı sadece ünlü, güzel kadınların bu özelliklerini kullanıp, illüstrasyonlarını ilgi çekici kılmaktır.


Wilfrid Michael Voynich, 1912 yılında Roma'ya 20 km. uzaklıkta, dönemin zengin ailelerine yazlık ev olmuş Mondragone malikanesinde bulduğu el yazmalarının belki de ömrünün kalan yıllarında kendisini merakta bırakacağını ve bu merak içinde de ölmesine neden olacaklarını henüz bilmiyordu. Ama kendisinden uzun uzun yıllar önce George Sand'in malikanenin bahçesinde aynı ağaçları seyre daldığını biliyordu tahminimce. Yazar Ivan Turgenev'in hakkında Ne cesur bir adamdı ve ne iyi bir kadın! dediği edebiyatın bıyık altı kahkahası George Sand bir başka yazıya ayrıntılı konu olsun, şimdilik George'un sadece hiç yaz madığı kadar huzur bulduğu bu yörede kaldığı sürece La Daniella adlı romanını tamamladığını belirtelim ve tercümesi henüz tamamlanmamış Voynich yazmalarına dönelim. 1450 ile 1520 yılları arasında yazıldığı tahmin edilen Voynich yazmaları, bugüne kadar tercüme edilemeyen bir dille yazılmış yazılar ve ilginç resimler içeriyor. Metinlerin, yazıldığı dil her ne kadar kullanılagelmiş hiçbir dil sistemine uymasa da, belirli bir mantık çerçevesinde kodlanarak yazıldığı biliniyor. Yazıların rastgele yazılmış bir işaretler yumağı değil de doğal bir dilin yazıya geçirilmiş hali olduğunu belirten uzmanlar, bu dilin 19 ya da 28 harfli olduğunu düşünüyorlar. Muğlak bir dilin belirsizlik hali harf sayısından başlıyor, hepimiz çok tedirginiz! Dilbilimciler, matematikçiler, şifreciler (özellikle 2. Dünya Savaşı sırasında ünlenen şifreciler), tarihçiler, göstergebilimciler, bilimadamları ve çok meraklılarca ortaya çıktığı ilk zamanlardan beri incelenen Voynich el yazmaları, ikibinlerde bilgisayar ortamında da çözülmeye çalışıldı ve sonuç yine alınamadı. Başta Wilfrid Michael Voynich olmak üzere, kitabın izlerine rastlanan, daha doğrusu rastlanıldığı düşünülen geçmiş dönemlerde bazı kişiler sahtekarlıkla suçlandı. Bilim adamı ve felsefeci Roger Bacon, okültist ve simyacı Edward Kelly, astrolog, simyacı ve matematikçi John Dee bu kişiler arasındaydı. Ama yazmaların sahtekarlık olamayacak kadar doğal hazırlanmış olmaları, kimsenin onları satmaya çalışmaması, olay-zaman-mekan üçlüsünün tutarsızlıkları gibi sebeplerden suçlamalar kayboldu kısa zamanda. Aslında yazmalara ilgi duymak, sanki lanetlenmiş gibi meraktan kısa ya da uzun dönemde gayet huzursuz günler geçirmeye dönüşüyordu; suçlamalara bir açıklamaya ihtiyaç duyulduğu için ortaya atılan zırvalıklar gözüyle bakıldı. El yazmalarının en ilginç yanı stil ve fikir olarak bizim dünyamıza benzerliği kadar bir türlü çözülemeyen dili dışında içerdiği resimlerde tasvir edilenlerin bir o kadar farklı olması. Pek çok sayfası eksik olduğu ortak fikrine varılan kitabın, birbirinden farklı stillerde hazırlanmış en az 6 ana bölümden oluştuğu görülüyor. Bunlar; bitkibilim, gökbilim, dirimbilim, evrenbilim, ilaçbilim ve tarifler. Metinlerde -tahminen- tanıtılan bitkiler, renkli çizimlerle beslenmiş ama ilginç olan bitkilerden sadece bir iki tanesi yeryüzünde yetişen bitkilerle benzerlik gösteriyor, sadece yetersiz bir benzerlik ve diğerleri henüz keşfedilmemiş bitkiler ya da hiç keşfedilemeyecek belki bu dünyadan öte bitkiler. Güneş, ay, yıldızlardan oluşan çizelgeler, aynı gökyüzüne baktığımızın bir kanıtı. 12 burç sisteminde burç sayısı aynı, semboller benzer. İlginç detaylar da var; mesela çoğu burcun sembolüne eşlik eden minyatür kadın figürleri. Bu kadınlar genellikle yarı çıplak haldeler ve bir elleriyle bir yıldızı tutuyorlar. Kadın figürleri dirimbilim bölümünde de görülüyor. Çıplak ve bazen başlarında bir taçla tasvir edilmiş kadınlar, çok karmaşık, yer yer vücut organlarına benzeyen şekillere bürünmüş bir boru ağ sistemiyle birbirine bağlı havuzlarda ya da küvetlerde yıkanıyorlar. Evrenbilim bölümü yine çizelgelerden oluşuyor ama tasvir edilen doğa tanıdık değil. Bu bölümde, birbirine menfezlerle bağlı 9 adet ada, şatolar ve bir yanardağ içeren bir harita da bulunmakta. İlaç yapmak için kullanıldığı tahmin edilen köklerin, yaprakların, çok çok eskiden eczanelerde görmeye alışkın olduğumuz kavanozların çizimlerine ve genç bir kızın günlüğü gibi çiçek ve yıldızlarla imlenmiş kısa yemek tariflerini andıran paragraflara ise diğer bölümlerde rastlanıyor. Resimlerin çizgi karakteristikleri, kadınların kıyafetleri ve haritadaki şatoların şekillerinden ortaçağ Avrupa'sına ait olduğu belirlenen yazmalar, bir teoriye göre birkaç kişilik bir grubun ürünü, belirli konulara odaklanmış toplama bir kitap. Kim ya da kimler tarafından, tam olarak ne zaman ve nerede yazılmış olursa olsun Voynich yazmaları bize çok yakın ama bizimkinden çok farklı bir dünyayı tanıtıyor. Belki de sadece iç inde bir dünya kurmuş olan herhangi birisinin ya da birilerinin dünyası çözülmeye çalışılan. Belki de hiç çözülmemesi gerekiyor çünkü gerçeğe bir kere açılan kapılar bir daha asla kapatılamıyor. Polonya asıllı Amerikalı Wilfrid M. Voynich, ünlü matematikçi George Boole'un kızı Ethel Lilian ile evliydi. Wilfrid sahaf ve antikacı, Lilian yazar, müzisyen ve özellikle Rus göçmenlerle yakından ilgili bir aktivist idi. Ailecek yazmaların dilini çözmeye çalıştıkları aşikar. Wilfrid 1930 yılında öldüğünde, Lilian eşinden kendisine miras kalan yazmaları satmadı, sakladı. 1960 yılında öldüğünde yazmaları yakın arkadaşı Anne Nill'e bıraktı. Anne ise ertesi yıl yazmaları bir sahafa sattı. Sahaf bir süre sakladığı yazmaları, alıcı bulamayınca Yale Üniversitesi'nin kütüphanesine bağışladı. Halen Yale'in nadir kitaplar koleksiyonunda yer alan Voynich yazmalarının geçmişinde ise kitabın üzerindeki damgalardan ve adının geçtiği yazışmalardan ilginç kişiler ve yerler karşımıza çıkıyor. Yazmaların bilinen ilk sahibi 17. yüzyıl Prag'ından Georg Baresch adında bir simyacı. Roma'daki Collegio Romano'da papazlığının yanı sıra felsefe, haritacılık, dilbilim ve eskilbilim alanlarında da yetkin, dönemin tanınmış ismi olan Alman Athanasius Kircher'a yazmalardan kopyalar yollayan Baresch'in, Kircher'dan yazmaların orjinallerini göndermesini bildiren bir haberden başka bir cevap alamadığı tahmin ediliyor. Yazmaları göndermeyen Baresch kısa bir süre sonra ölüyor ve yakın arkadaşı Jan Marek Marci'ye geçiyor yazmalar. Marci, Charles Üniversitesi rektörü olduğu o yıllarda, yakın arkadaşı Kircher'a yazmaların bu sefer orijinallerini yolluyor. Yazmalar, önce Kricher'in evrakları arasında sonra Pontifical Gregorian Üniversitesi adını alan Collegio Romano'nun kütüphanesinde 200 yıl kadar kalıyorlar. Binsekizyüzlü yılların ortalarından sonlarına doğru, İtalya Krallığı'nın kurulmasıyla Roma başkent oluyor ve pek de hazzedilmeyen kiliseye ait ne varsa istimlak edilmesine karar veriliyor. Karara üniversitenin kütüphanesinin de dahil edilmesi üzerine, kütüphanedeki kitapları kendi özel kütüphanelerine taşıyan akademisyenlerden Petrus Beckx yazmaların yeni sahibi oluyor. O dönemde rektör olan Beckx, kitaplarını kendisinin ve üniversitesinin bağlı bulunduğu Society of Jesus oluşumunun almış olduğu Villa Mondragone'a taşıyor. Başka bir üniversitenin yönetim binası olarak kullanılan malikanede Wilfrid Voynich'i bekleyen yazmaların parasızlık nedeniyle satışa sunulduğu tahmin ediliyor.


Ben düşkün değilim. Ben düşkünlüğün kendisiyim. Bu varyeteyi, bu esrarlı yolda sürdüreyim diye açığa vurduğum düşkünlüğün. Görüp göreceğin her bir düşkünlük ve her bir kafa benim asıl. Ebediyen kafayım ve müptelayım. Burda kafa derken gözünüzde iyi kötü bir şey canlansın maiyetinde diyorum. Devamını siz getirin. Hakikat benim ve müptelayım o hakikate. Önüme döküntü bir duvar ve bir çöp tenekesi koyun, Allahıma, ölene dek kılımı kıpırdatmadan oracıkta otururum. Duvar benim çünkü, teneke benim. Bana yalnızca, orda oturup duvara ve çöp tenekesine bakacak biri gerekir. Buyur edecek bir insan evladı yani. Ben hiçbir şeye bakamam. Körüm. Hiçbir yerde de oturamam. Üstüne kıçımı koyacağım bir şey yok. Dur, hazır ağzımı açmışken şu malın gözü aleyhtarlarıma da iki çift laf edeyim. İnsan soyundan nefret ettiğimin aslı yoktur. Ben sadece, insanoğlundan haz etmiyorum. Hayvanlardan haz etmiyorum. Nefret değil hissettiğim. Şu tadına doyamadığınız laf salatanıza dalarsak en makul sözcük midemi kaldırıyor olabilir. Yine de insan bedeninde ve insan bedeniyle yaşamaya mecburum. Üzerinde haşaratların yaşadığı bir gezegene düştüğünüzü hesap edin. Körsünüz. Keşsiniz. Allem edip kallem edip, haşaratlara esrarlı şeyler getirtmeyi başarmışsınız. Binlerce sene orda, onlarla yaşamış olsanız da, haşere köleleriniz halen daha, içten içe midenizi kaldırıyor. Ne zaman bir yerinize değseler aynı hisse boğuluyorsunuz. Ben de insan kölelerim için tam tamına böyle hisler besliyorum işte. Beş yüz bin bilmem kaç yıl önce teşrif ettiğim bu yere ayak bastığım andan beri aklıma takılan tek bir şey var. Sizin insanlık tarihi dediğiniz şey, benim kaçış planımın başlangıcına dayanıyor.


Nesnelere düştükçe Walerian Borowczyk'ye yaklaşabiliriz. Polonyalı yönetmen, geç dönem tender porno/erotik filmleriyle biliniyorsa da, ilk dönem kısa filmleri ilgimizi daha çok çekiyor. Borowczyk; görsel işler sanatçısı, senaryo yazarı, sahne tasarımcısı, animasyon film yapımcısı, yazar, oldukça da rahatsız bir kişilik. 1923 yılında Poznan yakınlarındaki Kwilcz'de doğuyor, 1959'dan itibaren Fransa'da yaşayıp 3 Şubat 2006'da ölüyor. Krakow Güzel Sanatlar Okulu'ndan mezun olmasının ardından ve okul sırasında, Szpilki, Nowa Kultura ve Zycie Literackie dergilerinde çizimleri yayınlandı. İlerleyen yıllarda, sosyalist gerçekçi tarzda resimlerinden oluşan Rysunki satyryczne isimli kitabı çıktı. Jan Lenica ile başlattığı ortak çalışma sonucunda hazırladığı animasyon As soon as upon a time ile ismi uluslararası alanda duyuldu. Birkaç film daha yaptıktan sonra Paris'e yerleşti ve burada uzun yıllar kısa ve uzun animasyon filmler yaptı. 1969 yılından itibaren ise sadece uzun metraja yöneldi. Animasyon filmleriyle, Max Ernst ödülü aldı. ... Sürrealizm yaşamda ve şiirde tamamen bir uygunsuzluk programıdır, ki aynısı sinema için de söylenebilir. Bütünüyle varım buna. ... Eğer sürrealizmden konuşacaksam, niyetlendiysem buna, sanatı aklıma getirmiyorum. Sanat? Disiplinler, kısıtlamalar, modeller, sanatsal yetenekler, psikoloji, teoriler, okullar falan. Sanat sanatçıların işidir. Sadece yaratıcılar özgürdür. ... İş yaratmaya gelince ise, belirli bir okula dahil olmayan her şey, değersiz diye bir kenara atılma riski taşır. ... Tıpkı uyku gibi, bazı filmlerimi yapımcıların ya da beraber çalıştığım kişilerin uyukladıkları sırada ortaya çıkarıp fark ettim. ... Sürrealizmin manifestolaştırılması gibi parıldayan eşsizliği olarak eğer sinematik aygıtı değerlendireceksek, hangi filmin sürrealist olarak tasarlandığının önemi yoktur. ... Goya tipi sahneler diyorum çünkü savaş sahneleri üzerine tartışmaları körüklüyor. Öte yandan, bu film sürrealisttir çünkü adam tavanda başaşağı yürüyor durumuna geliriz. Film eleştirmenlerinin çoğunluğu edebi vizyonların esiridir. Nasılı, niçini, nedeni, hangi koşulların olduğunu, kim tarafından gerçekleştirildiğini dert etmezler. Bir sonuç çıkarmak, yargıya varmak onların işi değildir.


Söyleşi: Robyn Leary, 1979 veya '80. Önce filozofa sonra romancıya dönüşen bir fizikçi, Walker Percy (1916 -1990), sanat ve edebiyat dünyasında kendi yerini sabitlemiş bir figürdü. Eserleri arasında altı roman, üç kurgu dışı eser ve sayısız bilimsel makale yer almaktadır. Percy yazma kariyeri boyunca eleştirel beğeniden nasiplendi: ilk kurgu eseri The Moviegoer/Sinema Kuşu 1962'de Ulusal Kitap Ödülü'nü kazandı ve 1989'da, ölümünden kısa bir süre önce Jefferson Öğretim Görevlisi olarak çalıştığı dönemde Beşeri Bilimler' alanındaki önemli ödül olan Ulusal Bağış'ı kazandı. Percy ile ilk kez 1969'da Utah Üniversitesi'nde Felsefeye Giriş dersinde tanıştım. Öğretmenim Percy'nin teistik varoluşçuluk üzerine yazdığı makale benim gibi eski bir Mormon için oldukça zorlayıcıydı. On yıl sonra onunla tekrar karşılaştım, bu sefer kağıt üzerinde değil, kanlı canlı. 1979'da New Orleans'a taşındım. Oradaki CBS şubesinde yazar ve yapımcı olarak çalışıyordum. O zamana kadar kendimi zaten Percy'nin romanlarına ve felsefi çalışmalarına kaptırmıştım ve adamın karmaşıklığından, özgünlüğünden ve mizahından büyülenmiştim. Bu ritüeli en az dokuz ay boyunca ayda bir kez tekrarladık. 1982 baharında güzel bir öğleden sonrasında İskender Arayışı sergisinin gösterişli galası için New Orleans Sanat Müzesi'ne gidiyordum. Müze, misafirleri park etmeleri gereken yerden getirmek için bir servis ayarlamıştı. Sevgilim ve ben müzeye giderken Walker Percy'i karısı Bunt ile birlikte dev bir meşe ağacının yanında kol kola yürürken gördüm. Şoföre Şu yaşlı çift için dursan ne güzel olur? dedim. Parmağım Percy'leri gösteriyordu. Walker ve Bunt önümüzdeki iki koltuğa oturdular. Birkaç metreden az bir mesafe kala cesaretimi kaybettim ve omzuna vurdum. Göz kamaştırıcı bir gülümsemeyle bana döndü. Evet, dedi hala gülümserken, Hatırlıyorum. İnerken doğrudan bana baktı ve Ara beni dedi. Telefon görüşmelerinde arkadaşlığımızı kurduk. Percy, Lost in the Cosmos'u (Evrende Kayıp, 1983) bitirmek üzereydi ve kitabını son şekline sokmak için gereken her şeyi bana anlattı. Birkaç ay boyunca telefonda konuştuk ve sık sık postayla yazıştık. Sonunda beni gölün Covington tarafında, Bechac's adlı eski bir Louisiana deniz ürünleri evinde yazarlar yuvarlak masasına davet etti ve her perşembe altı ya da sekiz yazarla masaya oturttu. Erken geldim ve Percy'nin eski bir kamyonetin içinde durduğunu gördüm. Üzerinde buruşuk pantolonu ve sarı düğmeli gömleğiyle en son romanlar ve güncel olaylar gibi gizemli şeyler hakkında gündelik bir tartışmaya öncülük etti. Oturup kerevit yedik ve Dixie birası içtik. Ayrıca beni stüdyosuna davet etti. Bir süre sonra, Lost in the Cosmos'u bitirirken, bana bazı röportaj sorularını görmek istediğini ve bunlara yazılı olarak cevap vereceğini yazmıştı. Neden fikrini değiştirmişti? Benimle konuşmanın kolay olduğunu söyledi. Walker Percy: Sosyal bilimcileri onlar insanı insan olarak ele aldıklarında eleştirmiyorum. Bunu yapan psikoterapistler dünyanın en zor işini yapıyorlar ve bunun için onlara hayranlık duyuyorum. İtiraz ettiğim şey, örneğin, diğer insanları koşullu refleksler yığını olarak anladığını iddia eden bir Skinner'cı uygulayıcısı olabilir. Ya da Margaret Mead'in Samoalıları, Samoa'ya daha gitmeden önce kafasında belirmiş kültür teorisine uymalarını sağlayarak anladığını iddia etmesi. Bu nedenle, Margaret Mead ve B. F. Skinner gibi belirli bir zihniyete sahip bilim insanlarını incelemek, labirentlerdeki veya Samoalılardaki sıçanları incelemekten daha ilginçtir. WP: Heidegger'e bir daha bakın. Anksiyeteyi bir hastalık belirtisi olarak değil, bir tür benliği kendine çağırma olarak daha iyi tedavi ettiğimiz konusunda onunla aynı fikirdeyim. İşte bu yüzden roman yazarken, işleri tersine çevirmenin ve örneğin, ciddi biçimde dışarıda dolaşma kaygısı olan bir kadını, örneğin, semptomsuz bir kadından daha ilginç, daha umutlu, daha büyük olasılıklara sahip olarak ortaya koymanın işe yaradığını düşünüyorum. Bunu söylemek, hastalığın bizatihi kendisinin sağlıktan daha ilginç olduğunu söylemek anlamına gelecektir. WP: Marcel'e katılıyorum. En kötü zamanlarda bile, örneğin yirminci yüzyılda, insanın en sapkın, görünüşe göre kendini yok etme niyetinde olduğu zamanlarda bile paradoksal biçimde insanda her zaman olağanüstü bir özellik öne çıkar. İnsanoğlu güzellik, zarafet ve Tanrı ve evren bilgisi için çabalar, tam da 2. Dünya Savaşı Soykırımı'nda siperlerin pisliğinde yoldaşlarını öldürürken. Ne umuyorum ki? Kısa vadeli hedef: Umarım insan kendisinin ve etrafındaki dünyanın sonsuz potansiyelini keşfedecek kadar uzun süre hayatta kalabilir. Eğer bir elli yıl daha dayanabilirse, belki başarabilir. Kişisel hedefim: Kendi kötü alışkanlıklarımdan kurtulmak. İnanç, bence, kişinin umduğu şeyin ulaşılabilir olduğuna dair gerçek inançtır. Çölde susuzluktan ölen bir adam su için umut besleyebilir ama su bulacağına dair inancı olmayabilir. Ama diyelim ki bir sonraki kumulun tepesinde duran ikinci bir adam var ve ona bir sinyal veriyor, belki de semaforlarla, iki H ve bir O işaretiyle. Artık birinci adam inancın alanına girmiştir. WP: İkisine de bir daha bakın. Örneğin roman yazarken komedinin, belki de kendi tuhaf komedi anlayışımın, insan trajedisinin tam kalbinde gerçekleştiğini görüyorum. Örneğin, İkinci Geliş'te Will Barrett'ın Tanrı'yı bir mağarada intiharla tehdit etmesi komiktir. Ve yine de tamamen ciddi olduğundan ve intihara niyetli olduğundan şüphemiz yok ve bu nedenle trajiktir. Karikatürleşme boyutu ise diş ağrısının azmasıyla çılgın planından vazgeçmek zorunda kaldığında belirgindir. WP: Tanrı'nın nasıl başarısız olduğunu açıklayın. Bu, Tanrı'nın var olduğu ama daha iyi bir iş çıkarabileceği anlamına mı geliyor? Ya da insan işleri batırdı ve bu yüzden mesela Tanrı'nın başarısız olduğunu mu düşündü? Çözümün sanat olduğunu söylemedim. Dinin birçok insan için başarısızlığıyla birlikte sanatın genellikle yarı dini bir şekilde sunulduğuna katılıyorum. En yetenekli ve kendini adamış sanatçılar ve sanat severler için bile bunun ne kadar işe yarar bir hal olduğuna ise hiç emin değilim. Lost in the Cosmos'ta din olarak bu ilginç sanat olgusunu ele aldım: örneğin, Ses ve Öfke'yi yazarken Faulkner'ın Tanrı yazar-ruh haline ulaşmasını, böyle bir hafta boyunca sarhoş yaşayıp yaşadığı kaza ile karşılaştırmak. Ya da güzel bir film izledikten sonra sinemacının yüceliğini düşünün; örneğin, Yaban Çilekleri ve sonra ne olacak? Bir saat, iki saat sonra, sonra ne oldu? Buna yeniden giriş problemi dedim bu yüzden. WP: Lost in the Cosmos'ta da: madencilerin havayı test etmek için kuyulara indirdikleri kanaryalar gibi, yazarlar duyarlılığın ön saflarında yer alıyor. Ayrıca yazarlar Scripto kalemleri ve Mavi At tabletlerinden başka hiçbir şeyleri olmayan sanatın Protestanlarıdır. Ressamlar o beton gibi meyancı halleriyle, kil, boya, modeller, meyve, manzara vb. ile Katoliklerdir. Bu yüzden yazarlar daha çok içer ve ressamlar daha uzun yaşar. WP: Kısa, öz ve hoş bir özet. Amerikan Edebiyatı ders kitaplarında geçirdiğin tüm zamanda bana göz kulak olduğunu hissediyorum. Hayır, gerçekten, bu doğru, birkaç özelliğin farkıyla: 1) aşk hikayesinden başka bir şey var; 2) her zaman mutlu sonla bitmiyor. Aslında, kesin olan tek mutlu son İkinci Geliş'teydi. WP: Hayır. Çoğu yazar gibi tembel ve bencilim, çoğu insandan daha nevrotiğim. Neyse ki doğru zamanda yaşıyorum. Flannery O'Connor'a katılıyorum. Sabahları üç saatini yazı yazarak geçirirse günün geri kalanını bunu atlatarak geçirmek zorundaydı. WP: Yayından kalkana kadar öyleydi. İki büyük edebi geleneği birleştirdi: rotasyon ve aynı zamanda Lancelot olan iyi canavar. WP: Daha ziyade rotasyonun gündelik hayatın bir belirtisi olduğunu ya da en azından bundan kaçmak için zayıf bir girişim olduğunu söyledi sanki; sizin versiyondan emin değilim. Bugünlerde gittikçe daha az dönüyorum. Yani, daha az film izliyorum, daha az seyahat ediyorum. Öte yandan, yaptığım birkaç rotasyon muhtemelen daha kötüdür: Aşk Gemisi'ni izlemekten ve The National Enquirer'ı okumaktan keyif alıyorum. O kadar kötüler ki, çok iyiler. Yani, insanların gerçekten ne istediğini öne çıkaran oldukça başarılı göstergeler bunlar. WP: Tolstoy'dan Dostoyevski'ye. Sartre'dan Marcel'e. Platon'dan Aristo'ya. Wolfe'dan Faulkner'a. Yine de hiçbir durumda önceki çalışmaya olan hayranlığımı kaybetmedim. Daha çok ileriye doğru giden bir keşif meselesiydi. WP: Dr. More'un lapsometresi, çok ciddi olmayan bir isim verilen ciddi bir durumu ölçmek için oldukça ciddi olmayan bir bilim kurgu cihazıydı: Melekçilik Zoofili. Descartes zamanından beri Batı medeniyetinde endemik olan zihin beden ayrışmasının durumunu ifade eder. Böyle bir durumun teşhis edilmesi önemlidir, çünkü o zaman bu konuda bir şey yapmayı seçebilirsiniz. Tanıdığım bir psikoterapist bazı nevrotik hastalarına kanser koğuşuna gidip gönüllü olarak yardımcı olmalarını tavsiye ediyor. WP: Bilmiyorum, belli bir saygının ötesinde. Aşk iyidir, ama hoşgörü de öyle. Bu nedenle ebeveynler çoğu çocuğun, özellikle de en yeteneklilerin, kendileri olmak için isyan etmek zorunda olduklarını kabul etmelidir. Gençler, ebeveynlerinin göründükleri gibi gerzek olmadıklarını fark etmelidir. Her biri diğerine katlanmaya çalışmalı, ne kadar zor olsa da. WP: Realizm ve nominalizm konusu kadar anlamlı değil. Yani, bir dereceye kadar bilebileceğimiz gerçek bir dünya olduğu inancına karşı, gerçekten bilinen veya bilimsel olarak yasal veya anlamlı bir şey olmadığı inancına karşı, isimlerini verdiğimiz bir dizi duyusal izlenim. WP: Devam edin ve düşünün. O zaman bunu yapmamanın sonuçlarının tadını çıkarırsınız.


Uluslararası Yazarlar ve Çevirmenler Kongresi, 2-5 Eylül 2010 tarihleri arasında, İstanbul Bilgi Üniversitesi'nde düzenlenecektir. WALTIC İsveç Yazarlar Birliği'nin bir girişimi olup, okuryazarlık oranının artırılması, ifade özgürlüğünün korunması ve yazar haklarının güçlendirilmesini amaçlamaktadır. İlk WALTIC kongresi 2008 yılında, Stockholm'de, 90 ülkeden 600 katılımcıyla gerçekleştirilmiştir. İstanbul'da gerçekleştirilecek olan WALTIC 2010, dünyanın dört bir yanından yazar, çevirmen, akademisyen, yayıncı ve sivil toplum kuruluşu temsilcisini biraraya getirmeyi amaçlamaktadır. Kongrede, akademik bildirilerin yanısıra, yazar ve çevirmenlerin deneyimlerini aktaracakları sunuşlar, ya da kongre konularında çalışan sivil toplum örgütlerinin çalışmaları hakkında bilgi verecekleri sunumlar de yer almaktadır. Kongreye katılmak isteyenler, www. waltic. com sitesinden 12 Ağustos 2010 tarihine kadar indirimli olarak kayıt yaptırabilirler.


Aynı kuşaktan insanlar masaya oturduğunda konu ister istemez seksenlere gelir, ki acayiptir seksenli yıllar. Eğlenceli kısımlarını bir tarafa bırakırsak o yıllar vahşet filmleri de öne çıkar. Kırmızı boyalar hunharca oyuncuların üzerine sürülür, genelde yüzü maskeli katiller ergen gençleri kesip biçer, bu da yetmezmiş gibi kötü efektler, kötü oyunculuklarla birlikte ortaya bol kanlı bir sürü film çıkmış ve bunların birkaç tanesi de kült mertebesine ermiştir. Cadılar Bayramı/Halloween böyle bir ortamda şöhreti yakalamıştır mesela, 13. Cuma Friday the 13th da farklı değildi. O dönem için yarattıkları dehşetle ünlenen bu filmleri yeniden izlemek sadece nostaljik bir yolculuk oluyordu ne zamandır, katiller korkutmuyor, kanların boya olduğu belli oluyor, yapay çılgınlıklar insanı vahşet filmlerinden neredeyse soğuma noktasına getiriyordu. Ama nedense o dönem yaratılan Jason, Freddy, Michael Myers gibi efsaneleşen katiller şimdinin sinemasında pek çıkmıyor ve bu çağ vahşete seksenlerden daha fazla yatırım yaparken kahraman yaratamıyor, yaratamadığı için de yeni versiyonlarla eski katilleri beyazperdeye taşıyor. Sevgililer günü münasebetiyle vizyona giren Patrick Lussier'ın çektiği Sevgililer Günü Katliamı/My Bloody Valentine 3D de eski kahramanı yeniden geriye getirmek için yapılan bir film ama, biraz farklı. Öncelikle film, her hangi bir sinemada izlediğinde 1981 yılında George Mihalka'nın çektiğinin yeniden çevrimi olarak görülebilir. Böyle bir izlemenin ardından hayal kırıklığı yaşamak olası, çünkü filmin eskisi kadar korkunç olmadığı açık. Ama herhangi bir üç boyutlu sinemada filmi izlerseniz durum değişiyor ve izleyici kendini bir vahşetin içinde buluyor. Patrick Lussier'ın filmin tüm karelerini üç boyutlu görüntüde yakalayacağı gerilime göre ayarlamış. Film başladığı andan itibaren zaten kan ve vahşetle seyirciyi gerip peşi sıra üzerine kazma, çene, kan, kurşun gibi nesneler sıçratarak rahatsızlık dozunu daha da yükseklere taşıyor. Günümüzden 11 yıl öncesinden başlıyor hikaye, madenci Harry Warden dört arkadaşıyla birlikte göçük altında kalıyor ve kalan son oksijenin kimseye yetmeyeceğini bildiği için kazmayla yanındaki arkadaşlarını öldürüyor. Harry Warden bu olayın ardından bir yıl komada kalıyor. Sevgililer Günü'nde uyanıp ilk önce hastanede yatanları, ardından karşısına çıkarları, nihayetinde de geceleri madene girip cesaret gösterisinde bulunun ergen çocukları kazmayla vurmak suretiyle hakkın rahmetine kavuşturuyor. Toplamda 22 kişiyi tek bir gecede öldüren katil, bu sayıyı 23'e çıkaracakken polisler tarafından öldürülüyor. Bu yaşananlardan sonra herkes gaz maskesi takıp kazmayla önüne geleni öldüren bu yaratığın bir gün geri gelebileceği tedirginliğini yaşıyor. Ama tam ölecekken, hatta katil kafasına kazmayı çakacakken kurtulan Tom Hanniger'ın bunu hissi hepsinden daha çok duyuyor. Kasabadan kaçan Tom on yıl sonra geri dönüyor ve onun gelmesiyle birlikte Harry Warden geri dönüp en sevdiği işi yapmaya maalesef devam ediyor, işte meslek aşkıyla yanıp tutuşan bu işgüzar arkadaş ortalığı kan gölüne çevirip parçalanmış organ ve kalplerle süslüyor.


Wen Wu, komünist Çin'in hatları belirlenmiş, keskin çizgilerle sınırlandırılmış ve o çizgileri aşmaması için üretilmiş baskı aygıtı ortamında yetişen bir sanatçı. Kendi özgürlüğünü sanatta buluyor. Onun için sanat, dünyevi zevklere ulaşmanın kısa yolu gibi değil de, kendini olduğu gibi anlatabilmenin formülü gibi sanki. Wen'in hayal gücü güzellik ve ölüm duygusuna odaklanmış durumda. Wen'in sanatı 18. yy'daki elit ve seçkinleri ya da 17. yy'daki portre resimlerini hatırlatıyor.


Los Angeles'taki evimden neredeyse hiç çıkmadığım birkaç ay sırasında bir ekip ve oyuncularla film çekmeye cesaret edemedim ve işte o zaman The Twilight Worldü yazdım. Hikaye yirmi yıldır kafamdaydı. Bazen tamamen hazır bir şeye sahip olursunuz: düşünmek zorunda değilsinizdir, bir olay örgüsü oluşturmaya gerek yoktur zaten oradadır. Kitap bittikten sonra, hemen bir sonraki kitabı yazdım, üç katı uzunlukta. Bir tür anı kitabı, ama otobiyografi değil. Sadece bir kısmı benim hayatımla ilgili. Aslında fikirlerin kökenleriyle ilgili. Örneğin, on yedi yaşındayken, Girit adasında on bin yel değirmeni ile dolu bir vadiye rastlamıştım. Bir eşek kiralamış, iç kısımdaki dağlarda seyahat ediyordum. Bu yel değirmenleriyle dolu vadiyi gördüğümde düşündüm ki, bu olamaz, ya bir yanılsama ya da delirdim. Büyükbabamı delirmişken hatırlıyordum ama daha yaşlı bir adamdı ve daha çok erken diye düşündüm o anda. Bu şimdi olmamalıydı. Kendimi toparladım ve vadiye doğru yürüdüm ve gerçekten de işte orada yel değirmenleri vardı. Tüm bu vadinin sulanması için su pompalamak için oradaydılar. Tek bir bina yoktu, sadece on bin yel değirmeni tamamen çılgıncaydı. Kitap, böyle bir imgenin nasıl kendini çoğalttığını ve sonra aniden bir hikayeye nasıl bağlandığını ve tüm bir uzun metrajlı filmi nasıl bir arada tuttuğunu anlatıyor Signs Of Life. Shigeaki Saegusa'nın bestelediği, efendisi haksızlığa uğrayan ve seppuku yapmak zorunda kalan kırk yedi sadık roninin ünlü hikayesine dayanan Chushingura operasını sahnelemek için Japonya'daydım. Ronin, yaptıklarından dolayı kendilerini de intihar ederek öldürmek zorunda kalacaklarını bilerek intikamını alır. Japon hikayelerinin en Japonudur her okul çocuğu hikayeyi bilir. Japonya'dayken, İmparator ile özel bir görüşmede buluşmak isteyip istemediğimi sormak için İmparator'un ofisinin haber gönderdiğini söylediler. Ancak sadece basmakalıp konuşalar ve kibar, yapmacık diyaloglarla konuşabileceğim hissine kapıldım, bu yüzden reddettim. Bugün dahi, yer yarılsın da içine gireyim diyorum. İyi huylu sessizlikler vardır, ama aynı zamanda şok sessizlikler ve düşmanca sessizlikler de vardır ve orada birlikte çalıştığım kişiler arasında upuzun bir sessizlik oldu. Sonra aralarından biri Japonya'da başka kiminle buluşmak isteyeceğimi sordu ve ben de birdenbire Onoda dedim. Uzun yıllar boyunca, hayatını anlatan bir filme destek vermeyi reddetmişti. Ancak, Bunu yapması gereken biri varsa, o da sensin, Herzog-san, dedi bana. Bundan çok etkilendim ve bir süre hikayesinin bir film olabileceğini düşündüm. Ama bir şey bunu yapmama engel oldu. Hikayenin aslının filmlerin alanı dışındaki unsurlarla ilgili olduğunun farkındaydım bir inanç sisteminin, neredeyse dini bir yoğunlukla tutarlı bir dünya görüşü oluşturan en küçük ayrıntıların gözlemlenmesinden kaynaklandığı örneğin. Örneğin, Onoda'ya savaşın bittiğini ve teslim olması gerektiğini bildirmek için küçük uçaklardan broşürler atılmıştı. İncil'in papirüs parçaları gibi bu broşürleri incelemiş ve Japon karakterlerden birinde küçük bir yazım hatası içerdiğini veya taburuna eski adıyla hitap ettiklerini yakalardı. Ona göre bu detaylar, yazım hataları, broşürlerin düşmanın işi olduğunun kanıtıydı. Fakat kendini düşsel bir yaşama yerleşmenin trajedisinin o kadar da trajedi olmayacağına dair bir his vardı içimde. Yekün bir hayat yaşadığına dair şüphelerim var. Ve tabii ki, beni büyüleyen şey sadece Onoda'nın o düşsel yaşama nasıl yerleştiği değil, aynı zamanda hepimizin temelde kültürel normlarımız içinde bunu nasıl yaptığımız. Hikayesinde, bir insanı insan yapan şeyin daha derin yapısı daha görünür hale geliyor bence. Sanırım, otuz yıl süren tek başına bir savaştan sonra, savaşın aslında olmadığını kabul etmek konusunda isteksizdi. Bu nedenle, 1974'te onu bulan genç adamın Japonya'ya dönmesi ve birliğinin hala hayatta olan eski bir binbaşısıyla adaya birlikte adaya tekrar gelmesini istedi ve görevini bırakması için yetkili bir askeri emir duymakta ısrar etti. Sonun resmileştirilmesi ve aslında ritüelleştirilmesi gerekiyordu, ancak o zaman savaş sona erecekti. Ancak şaşırtıcı olan şey, yine de binbaşının ona Bunların hepsi uydurmaydı, sadece azminizi test etmek istedik, demesini, sonun sadece bir yanılsama olmasını umuyordu. Zamanın akışı, hikayenin film değil de kitap haline gelmesinin nedenlerinden biri. Onoda ile zaman hakkında uzun uzun konuştum. Şimdiki zamanın var olamayacağı fikrinden büyülenmişti. Ormanda bir milyon adım atıyorsun. Çamurdan ayağını kaldırmak çoktan geçmiş zaman artık ve birazdan o adımı atmak artık gelecek zaman. Şimdiki zaman diye bir şey yok. Uzlaşı halinde, şimdiki zaman kurgusunda yaşıyoruz, ama sadece beyanda bulunarak. Teknik olarak aslında öyle bir şey yok. Zamanı geldiğinde koltuk değnekleriyle yürüyoruz.


Werner Herzog, BBC ile röportaj yaparken bir hayranı tarafından vurulmuştu. Grizzly Man isimli belgesele anlatırken, sniper ateş açmıştı. Bu türden durumlar her an yaşanabilirmiş gibi soğuk biçimde, Biri bize ateş ediyor, gitsek iyi olur, dediği aktarılır. Röportaja üzerinde kanlı şortuyla devam eden Herzog, Önemli bir mermi değildi, korkmuyorum der. Sevgili günlük: Jimnastik, duş ve kahvaltı. Sonra bahçeyi sularım çünkü kupkuru. Suladıktan sonra toprağa suni gübre katarım. Çiçeklerin ben onlarla ne kadar çok konuşursam o kadar güçlendiklerini hissediyorum. Yanlışlıkla havlum marifetiyle çiçeklerden birini öldürdüm. Dünya kaosta. Ağlamayı da beceremedim. Sevgili günlük: Bugün karayolunda arabam çalındı. Şaşırmadım. Sevgili günlük: Tüm gün çalış, kısa bir ara, sonra yemek. Rutinler beni mutlu ediyor çünkü günü düzene koyuyorlar; düzen olmazsa, kaos ve şiddet olur. Fakat yemek için peynirli sandviç yaptım ve nefret ettim. Üzerine tükürüp ne olacağını göreyim dedim. Yine de yedim. Herkes ölecektir, fakat şimdilik yaşamalıyım. Sevgili günlük: Yeni filmim yakında sinemalarda olacağı için, bu akşam yemekte bir sinema yöneticisi ile birlikteyim. Restoranın dışında dallarında ışıkların olduğu bir ağaç var Bu durum Los Angeles'ta pek popüler. Sanırım birçok kişi bunları güzel buluyor. Benimse tüm yaptığım bakmak, tek düşünebildiğim, bir ağaç evde yaşayan Sri Lankalı ailenin yanışını izlediğim gece oluyor. Tam bir ağlama anıydı ama bana göre değil. Bebekleri yanarken izleyip hiç ağlamadığımı hatırlıyorum. Paltoyu teslim ediyorum. Yemekte fistolar var. Fistolar alayım, diyorum garsona, iyiler, bana zarar vermiyorlar. Yönetici, yeni filmin seksten hoşlanan kadınların anlatıldığı bir TV yapımı olan Umutsuz Ev Kadınları'na benzeyip benzemediğini soruyor. Sanırım garson bunu duyduğunda şoka girdi. Sevgili günlük: Klaus Kinski ile birlikte Fitzcarraldo'yu yaptık. Kendime hakim olmakta zorlandım. Bir an geldi ki Kinski'ye uyumlu çalışmazsa kendisini vuracağımı söyledim. Bu aklıma bu akşamı getirdi, akşam yemeği için ıspanak aldım. Ispanak pişerken çekiyor, böylece sadece bir kişiye verilecek hale geliyor. Fakat yemekte dört misafirim var. Şaşırmamalıyım, ama şaşırıyorum. Sevgili günlük: Sabahları süratle giyiniyorum. Bugün iç çamaşırımda yüz dolarlık banknot buldum. Çöpe attım. Sevgili günlük: İçinde kullanılabilir dakikalar olan bir cep telefonum var. Buna gülüyorum çünkü hiçbir dakika kullanılabilir değildir Tam olarak şu anda mevcuttur ve işin aslı, geçip gitmişlerdir. Sevgili günlük: Kızkardeşim Hedda, evime yakın bir yerde anaokulu öğretmenliği yapıyor. Grip nedeniyle yorgan döşek olduğundan beni aradı fakat henüz ölmeyecek, o kadar da kötü durumda değil- onun yerine öğretmenlik yapmamı istedi. Razı oldum. Etrafımda çocukların olmasını severim. Çocuklar oldukları gibiler. Çok mutlu bir gün geçirdik. Bir yandan konuşurken, bir yandan bir şeyler atıştırırdık. Umarım onların yüzünü kara çıkarmam. ÇOCUK: Bir köpeğim ve Sabrina isimli bir kedim var, kızkardeşimin de adı Sabrina ama kendisi bir kedi değil. HERZOG: Kedinin ismi kızkardeşinden dolayı mı verildi. HERZOG: Benim adım herhangi birinden gelmiyor. HERZOG: Hileli bir soru bu. Beni kandırmaya çalışıyorsun. HERZOG: Çünkü ona ait. Geri ver. HERZOG: O zaman verme. Kendine sakla. Kimse umursamaz. HERZOG: Tanrı olsaydı o da umursamazdı. Fakat tanrı yok. HERZOG: Ben öğretmen değilim. Ben Herzog'um. Yeni kız arkadaşımın adı Elvsted. Soyadı bu. İlk adını bilmiyorum. Birlikte tatlı yiyeceğimiz bir yere gitmeyi teklif ettim. Benimle buluşmadı. Ben de çikolata sipariş ettim. Onu yerine sandviç getirdiler. Her şey iyi. Sevgili günlük: Alışveriş merkezinde bir kıyafet dükkanından geçtim. Vitrinde bir renkli bir tişört bir mankenin üzerindeydi. Tişörtün üzerinde Korku yok yazıyordu. Vitrin camını ellerimle kırdım ve tişörtü paramparça ettim. Bir giysi benimle alay etmeyecek.


Kendisi şöyle hatırlanabilir, bir kredi kartının reklam müziği, debut albümü olan The Light at the End of the Tunnel Is a Trainin en güzel parçalarından Non Stop idi. Büyük bir mutlulukla Facebook'tan sesleniyor! Bütün albümlerini bağımsız olarak Bandcamp'te yeniden yayınlıyor, daha iyi kayıt kalitesi ve bonus parçalarla! İnternete sızan ve dolayısıyla plak şirketi tarafından yayınlanmayan albüm Great Shakes! Müzik endüstrisinin geçirdiği değişim White'ı asla rahatsız etmeyip tersine mutlu ediyor. Güçlü, yetenekli ve kendini müziğe adamış olanın bir şekilde ayakta kalacağına inanıyor. Asıl şimdi müzisyen olma zamanı diyerek bu işe nasıl tutkuyla bağlı olduğunu herkese gösteriyor. Kararlı, bağımsız ve samimi tavrı Nathan'ı oldukça farklı kılıyor. Whitey'nin son albümü Lost Summer ise sevenlerini yeterince heyecanlandırdı. Electro-rock tarzıyla yine çok keyifli! myspace. com/hellowhitey/blog ve njwhitey. wordpress. com adreslerinde şarkılarının nasıl ortaya çıktığını, halet-i ruhiyesini, şarkı sözlerini paylaşıyor.


Kült Neşriyat, Türkçedeki en hacimli ve tuhaf Blake seçkisini yayımladı. William Blake'in bahçede çıplak uzanırken okuduğu şiirleriyle hristiyan komşularında yarattığı dehşet duygusunun tazeliğini koruduğu yüzyılımızda, azımsanmayacak bir hamle olan bu yayına okumak değil, bakmak da gerekiyor, değil mi? Kitabın bize göre sessel eşlikçisini de iletmek istiyoruz. Corpus, William Blake'in bütün kitaplarının yanı sıra, çeşitli dönemlerine ait şiir, fragman ve mektuplarından nitelikli bir şeçkiyi itinalı bir çeviri ile toparlıyor. Hiçbir şey yeğlemedi, hiçbir şey eylemedi. Bir başka haber: Dada Bakire Bir Mikroptur'un, Dada'nın 100. Yaşını kutlayan yeni baskısı tezgahta. Dada'nın ruhuna yaraşır bir biçimde değişip, genişlemiş bu 2. baskı, Dada Bir Armadillodur adıyla yakında raflarda.


William Burroughs: Röportaj formatında tamamıyla YANLIŞ olan bir nokta var. Biri gelip yüzünüze mikrofonu dayıyor ve Bay Page okült pratiklere ilginizden bahseder misiniz? falan diyor. Jimmy Page oturduğumuz yere gelirken böyle bir durum olmayacağından emin oldum. Bir fincan çay içip konuşmaya başladık. Ortak arkadaşlarımız varmış. Loch Ness'de Aleister Crowley'nin evini almasına aracı olan emlak komisyoncusu, uçan daire ve piramitler uzmanı Donald Camel, Kenneth Anger, Jaggers tayfası: Mick ve Chris. Büyü konusu da geldi ve mevzu Aleister Crowley ile Kenneth Anger filmi Lucifer Rising'e bağlandı. Filmin müziğini Jimmy Page yapmıştı. Wiliam Burroughs: Konseri gerçekten çok beğendim. Fas'taki trans müzikle çok ortak noktası var bence. Jimmy Page: Tabii. Özellikle Kashmir şarkısında bir kısım var, bas partisyonu, gerçi hiçbirimiz Keşmir'e gitmiş değiliz. OHepimiz o türden müziklerle ilgiliyiz, tüm dünyadan etnik müziğin oldukça içindeyim. Jimmy Page: Hayır. Ülkeye giriş izni almak da kasıcı. Bildiğin gibi, daha çok Güneydoğu taraflarında, Hindistan, Bangkok gibi yerlerdeydim. Wiliam Burroughs: Ben Atina'dan doğuya geçmedim. Jimmy Page: Çünkü herkes yolculuk için yollara düşerken, Fas'tan, daha uzağa, İstanbul'a ayarlıyordu yolculuğunu. O dönemde ben sanat okulundaydım ve müzik olayına girmiştim. Bu nedenle o gezgin dönemi ıskaladım. Ancak oraya gidip Araplarla çalan müzisyenler tanıyorum. Wiliam Burroughs: Müziğin tamamen büyülü olduğunu düşünüyorlar. WB: Ve müziklerini kesinlikle büyü amaçlı yapıyorlar. Örneğin, Gnaoua müziği kötü ruhları kovarken, Joujouka müziği ise Tanrı Pan'a yakarıştır. O bölgelerde müzisyenlerin hepsi aslında büyücü, tamamen bilinçli olarak. JP: Bence daha fazla kullanmalıyız ne dersin? Otuz tane filan... Aydan yansıyıp geldiklerini biliyor muydun? O aletlerden birini ay için de kullanmışlardır. Oldukça etkilenmiştim. JP: Hayır tabi. Ben hologramların geleceği günü bekliyorum, üç boyutlu olmayı. Yapmayı istediğim bir başka şey de Van der Graaf Generator'dı. Eski korku filmlerinde kullanıldığını görebilirsin. WB: İnfra sound, duyma seviyesinin altında bir sestir. Fransa'da Profesör Gavreau diye biri tarafından ordu silahı olarak geliştirilmiş. Hazırladığı infra-sound gereciyle, beş mil içinde herkese yöneltip öldürebilirmiş. Ayrıca duvarları çatlatıp pencereleri de kırıyor. Vücutta titreşimlere neden olup öldürüyor. İşte benim merak ettiğim, dinleyicide ritm yaratmak için, bir nevi infra-sound gibi, tam sınırda bir ritmik müzik üretilir mi? Çünkü, sesin yüksek olduğu herhangi bir müzik bu titreşimleri yaratabilir. Etkinin ulaştıracağının bir kısmı sadece. WB: Belli ki bu infra-sound denen naneyi yaratmak zor değil. JP: Bunu duymuştum. Ama bu kadar detaylı değil. Belirli frekansların insanları fiziksel olarak yaralayabileceğini duymuştum. WB: Evet. Ölümcül olur. Senin aradığın bu değil. Ama sadece titreşimleri ayarlamak için kullanılabilir. WB: Ben de görmedim ama senin yapabileceğini biliyorum. JP: Ben lazer notalarının peşindeyim. Direkt kesip geçecek. WB: Aslında o tür bir zamazingoyu atıkçılardan alacağın parçalarla yapabilirsin. Yapması çok karışık bir makine değil. Aslında patenti bile var. Fransa'da patenti çıkmış. Fransız kanunlarına göre, patentin kopyasını alabiliyorsun, ufak bir miktar karşılığında. JP: Aslında, sahneden seyirciye doğru, neler olduğunu anlamak oldukça zor. Sadece... Demek istediğim, grubun çaldığını görmedim hiç, gerçekten. Çünkü ben de onun bir parçasıyım. Bir selüloid filmde görebilir ya da duyabilirim. ama ne gördüğümü de biliyorum. Dinleyici içindeki bu ritm denen şey. Evet diyebilirim. Kesinlikle evet. Riff'ler barındıran müziğin, bir trans gibi etkisi olacaktır ve bu, kesinlikle mantra'dır. Hatta bu yüzden saldırıyorlar bize. WB: Mantra'nın yaptığı şey, bedende belirli titreşimleri düzenlemek. Bu da kesinlikle aynı şey. Tabii ki, çok ileri gittiği oluyor. Ama benim merak ettiğim, infra-sound sınırında bazı ilginç şeylerin yapılabileceği. JP: Geçen yıl hiç aralıksız üç saatlik setlerle çalıyorduk. Fiziksel olarak gerçekti. Ama son turumuz bittiğinde nerede olduğumuzu bilmiyordum. Nereye gittiğimizi. New York'a geçtik ve sahnede bir enstrüman olduğumu söyleyebilirim. Tamamen ve tamamen boşluktaydım. WB: En son ne uzunlukta çaldın. Bu iki buçuk saatti. JP: Aynen. Daha önce üç saatti. WB: Üç saat durmadan okumaktan nefret ederim.


Aktarılan not, #william burroughs'un #brion gysin'e yazdığı 1977 tarihli metne ait. Burroughs'un 1950-80 arasında yazdığı yüzlerce ufak tefek not, metin mektup ve yazı şuradaki websitesinden görülebilir. Müthiş anekdotların olduğu bir kaynak. Aşağıdaki mektupta ise Burroughs, #patti smith ile bir punk çalışması yapabileceğinden ve 190 dolara kiraladığı evini genç bir canki ile paylaştığından bahsediyor. Tüm koleksiyon 260.000 ABD dolarına satılmakta.


William Gay, Hohenwald, Tennessee'de doğdu. Liseden sonra, Birleşik Devletler Donanması'na katıldı ve Vietnam Savaşı sırasında görev yaptı. 1998'de 57 yaşındayken ilk romanı The Long Home'u yayınlamadan önce uzun yıllar marangozluk, alçıpan ustası ve boyacılık yaptı. William Gay'in edebi kaynağı yayınladığı ilk öykü olan unutulmaz The Paperhanger'dan başlayarak aynı bölgenin, yaşadığı Hohenwald, Tennessee yakınlarında terk edilmiş bir maden ile yakınında artık var olmayan bir kasabadır. Maden, işçiler, sakinler, öyküleri ve romanları boyunca sürekli geri dönerler. Gay, Cormac McCarthy, William Faulkner ve AC/DC severdi. Üslubu da bu iki yazardan etkilenmiş denebilir. Gay hakkında Türkçe'de belirmiş ilk metin olduğunu düşündüğümüz The Lost Country'de yer alan bu önsöz, yazarın 2012 yılında 70 yaşındayken vefatının ardından yayıncılığını üstlenen Dzanc Books ve önsözün yazarı, Gay'in yakın dostu Sonny Brewer'in izniyle çevrilmiştir. William Gay iyi biriydi. Ve iyileri bulmak o kadar kolay değildir. Büyük amcam bu konuda kesin bir detay verdi ve iyi bir insanın on binde bir bulunabileceğini söyledi. Kırk yılını kürsüde geçirmiş Harvard eğitimli bir papazdı. Bununla birlikte, sırf iyi davranarak önemli biri olma fırsatını verip beni etkilemek umuduyla rahip kıyafetinin ipini çekiştirdi durdu. Konfüçyüs da iyi bir insan fikrinden bahsetmişti. İyi bir insanın kibar olduğunu, dürüst olmaya çabaladığını, çok şeye ihtiyacı olmadığını ve kendini diğer insanların emrine vermeye istekli olduğunu söylemişti. Ancak daha da önemlisi, bir arketip olmasına rağmen, zengin veya politikacı, oyuncu veya ünlü değil sadece başkalarını anlayan ve ailesiyle ve arkadaşlarıyla ilişkileri her şeyden önemli sayan biriymiş. Filozof, kalabalıkta iyi birini ayırt edebileceğini söyledi. Onunla ilgili bir şey, sıradan bir bakışta bile, güveninizi memnuniyetle karşılarmış. İyi bir insanda farklı bir şey saptamak için sabahlık giyip mantra söylemene gerek yok. William Gay ile tanıştığım gece Columbia, Güney Carolina'da bir bardaydık. Güneydoğu Bağımsız Kitapçılar Birliği yıllık konferansı için şehirdeydik. 1999 sonbaharıydı. Arkadaşım Tom Franklin bana bu isimden bahsetmişti. Pazar sabahı kitabının imzalı bir kopyası için sıraya girmek isteyeceğimi söylemişti. Bar kalabalıktı, insanlar ayağa kalkıyor, sürtünerek geçip duruyordu, sonra Tom bir adamı selamlamak için döndü. Hey William, dedi. Ben de Sonny'ye senden bahsediyordum, ve omzuma vurdu. Hey, Sonny. Hafif Tennessee aksanındaki sesi tınılıydı ve yüzünde bir çeşit gülümseme diyebileceğimiz bir hal vardı. Kot pantolon ve geniş yakalı buruşuk siyah kadife görünümlü bir spor ceket giyiyordu. Modası geçmiş bir kıyafetti. Ne bekliyordum bilmiyorum. İlk kez yazan, belki genç bir üniversite öğrencisi belki. Hayır, bu yazarın üzerinde aşılmış kilometrelerce yol vardı. Benden yaşlı olduğunu tahmin ettim. Uzun, kıvırcık saçlı. Gözlerini göremedim. Ama onda beni o anda çeken bir şey vardı. Ben o yaşlı adamla olmaktan ve gösterişten uzak durmaktan memnun olduğum gibi William da daha canlı bir mekana daha iyi bir teklifle kaçacak değildi. Böylece kendimi bir anda o adamla otururken buldum. Sadece ikimiz vardık. Editörler hakkında hafif bir sohbetin içine düştük. William'ın ağır çekimi, aktörlerin köylü filmlerinde sinemaseverleri kandırdığı o sahte duygunun gerçek versiyonuydu. Değişken zekasını ve bir İngilizce öğretmeni seviyesindeki kelime hazinesini yalanladı durdu. Yazmaktan başka ne yaptığını sordum. Biraz alçıpan astım, dedi. Zekası karanlık bir köşede okuyabileceğin bir ışık saçıyordu. Bu adama çok ısındığımı düşündüm. Bilardo oynayan iki adam gibi sırayla masanın karşısına geçtik. Önce o, sonra ben. Önce ben, sonra o. Barselona'da izinlerini geçiren sarhoş denizciler gibi çene çaldık. Önümüzdeki yıllarda bizi arabada oyalayacak ve dönüşlerimizi kaçırmamıza neden olacak bir şablon oldu bu. Jacksonville'de Atlantik Okyanus'nu görene kadar yakalayamadığımız, I-10 'un güneyindeki, 10 dönümlük temiz, iyi ışıklandırılmış bir eyaletler arası kavşağı geçmek gibi. Bunu nasıl olduğunu sordum. William araba kullanmayı, yola çıkmayı ya da köprülerin üzerinden geçmeyi sevmezdi ve tüm yolculuklarımızda direksiyon bendeydi. William, somut bir monotonlukla, Sanırım konuşuyorduk, dedi. Ama konuşmamıza önemsiz bir dedikodu veya sohbet denemezdi sadece. New England gezimizde William bana Robert Penn Warren'ın Blackberry Winter şarkısının neden mükemmel bir kısa hikaye olduğunu açıkladı mesela. İçinden tek bir kelime çıkarırsan ya da eklersen mahvolacağını söyledi. Sabah. Sıcak ağustos güneşi sallanan bir ağacın üzerinde tütüyordu. Hala kötü niyetli sıcağın altında mücadele eden sarhoşlar, sanki değişmiş zamanda ya da kehribara dönüşen bir atmosferde hareket ediyorlarmış gibi yavaşça kıpırdıyorlardı. Vadide hiç yaprak kımıldamıyordu ve güneş tehditkar, çok yakın ve korkunçtu. Güneşin dalgalanışı uzadı. Pencere camları kırılmış ateşle cilalandı. Orospular ve azmış herifler yüksükotu ve itüzümü kokusuyla ayılırken sumak yaprakları solmuş ve bükülmüştü. Kötü niyetli bir güneşe karşı isteksiz veya işe yaramaz garip yaratıklar, güneşin kavuruşuna bırakılmış gibi, tuhaf bir kırılganlığın varisiydiler, etleri kavrulup kararacak, uzuvları kavrulmuş örümcekler gibi kıvrılacak ve yarılacaktı. Sonra ona zihnimi dağıtan ve göğsümü sıkıştıran o satırları dizmesinin ne kadar sürdüğünü sordum. William, Ah, tamamlamak ne kadar uzun sürerse tam o kadar, diye yanıtladı. Saçmalık dedim. O da Hayır. O kitabı yazarken her gün alçıpan astım ve tahta asarken kafamda koca koca sayfalar oluşturdum diye yanıtladı. Sonra sayfalardaki kelimeler için fotoğrafik bir hafızası olduğunu söyledi. Diğer yazarların kitaplarında da aynısını yapıyormuş. Bir ya da iki mil sessizce sürdüm. Yolcu koltuğundaki bu adamı düşünüp durdum. Ölümünden birkaç hafta sonra, The Lost Country'nin el yazmasını, o zamana kadar hangi sayfaların bulunduğunu okuduğumda kitabın başlığını içeren paragrafa rastladım, o zaman kalbim tekledi ve dostumun kaybı için nihayet ağlayabildim. Gezilerimizden birinde üniversitenin bizim için ayarladığı pansiyonda kahvaltı güzeldi ve her yer pastel renkliydi. William odasına gitti ve tekrar dışarı çıktı. Çantasını bile bırakmadı. Bir motele gidebilir miyiz? Uykumda kelebekler tarafından boğulmaktan korkuyorum, dedi. Gittik. Ev sahiplerimiz için bir hikaye uydurduğum kullanışlı bir motel buldum. Yanlış dönüşlerimizi viskiye bağlayamazdık. William Gay'i bir kere bile sarhoş, yanımda yardımcı pilot gibi olsun olmasın, görmedim. Ama o ve ben ara sıra bara gittik. Nashville'deki gece gibi, taburelere kaykılmıştık. Üç genç kadın yanımıza geldi. İçki ısmarladılar ve mekanı taradılar, barın ambiyansını orta sayfa görünümleriyle kutsadılar. On beş dakika sonra bir tur kokteylden sonra fırıl fırıl dönerek ayrıldıklarında, Gördün mü? Yani, o kızlar açıkça oynaşacak birini arıyorlardı ve bize doğru eğik bir şekilde bakmadılar bile! dedim. William, Sanırım kendinin son kullanma tarihini kontrol etmedin, değil mi? diye cevap verdi. Biz bir kasabada seyahatteysek William hep benimle takılırdı. Ben o yaşlı adamla olmaktan ve gösterişten uzak durmaktan memnun olduğum gibi o da daha canlı bir mekana daha iyi bir teklifle kaçacak değildi. O, ben ve Suzanne Kingsbury, hafta sonu düzenlenen edebiyat konferansı sırasında Georgia'daki Jekyll Adası'nda öğleden sonra güneşlenen bir masada birlikte oturduk ve editörü masamıza geldi. William'a Araba geldi. Gitme vakti geldi, dedi. Editör, Arkadaşınız bizimle gelemez, dedi. Bana dönüp bakmadı bile. Üzgünüm, dedi editör, William'a. Tabii ki bir hanımefendiyi getirmesinin sorun olmayacağını ekledi. Onu bekleyen insanlar olduğunu ve gerçekten gitmeleri gerektiğini söyledi. William sandalyesine geri oturdu ve editörüne gitmeyeceğini söyledi ve kaldığımız yerden konuşmasına devam etti. Editörle daha fazla konuşmadı. Ona hiç bakmadı bile. Yerinden kıpırdamadı ve kendisine düzenlenmiş etkinliğe gitmedi. Evinde tamamen kendisi gibiydi ve çalıştığı şirket aradığında olduğundan farklı bir şeyi tamir etmesi gerekmiyordu ya da birilerince yakalandığında saklanma ihtiyacı hissetmiyordu. Hohenwald'daki kulübesinde her ziyaret ettiğimde her zaman önceden ne yemek istediğimi sorardı ve gittiğimde ocağın üzerine yemek hazır olurdu. Yatağında hep temiz çarşaflar vardı, uyumam için önceden hazırlanmıştı ve başka türlü olsun istemezdi. Kendisi ise kanepeye otururdu. Yanında hep ona eşlik eden köpeğiyle. Bir keresinde yayıncımı editöryal çalışmanın tam sonlarına doğru, Blue Moon Cafe'den Hikayeler için bir yazarın daha çalışmasını eklemek için zorladım. Adam, ki iyi bir yazar, son zamanlarda kurak bir dönemdeydi ve belli ki bir molaya ihtiyacı vardı. Sonra o yazar hikayesini geri çekti. Basıma gitmemize ise sadece günler kalmıştı. İkonik bir edebiyat dergisinden daha prestijli bir teklif almıştı ve bana üzgün olduğunu söyledi ama açıkçası Southern Review'da yayımlanmaya bizim antolojimizden daha çok ihtiyacı vardı. Bambaşka bir insandı, evet. Başkasının doktor faturalarına yardımcı olsun diye kendi edebiyat metinlerini satmaya gönüllü olan biri. Ya da 2008'de adliye merdivenlerindeki haciz satışında evimi kaybettiğimde bana yardımcı olmak için para vermeye çalışan biri. Otoyol maceralarımızın birinde, biraz dolambaçlı yoldan gittik ve Alabama kırsalında annemin evinde durduk. Kardeşim Frankie onunla yaşıyordu, ona bakıyordu ve William Gay ile tanışmak istedi. İçeri girdiğimizde annem üzgündü çünkü Frankie'nin de kabul ettiği gibi dört gün boyunca annemin ondan ne istediğini anlayamamıştı bir türlü. Annem 15 yıl önce geçirdiği felçten beri konuşamıyordu ve sadece Tamam, evet ya da Tamam, hayır diyebiliyordu. Bir de ben deneyeyim dedim, televizyonda The Price Is Right yanıp sönerken kanepede yanına oturdum. Annem, koridora, yatak odasına ya da banyoya ya da bilinmeyen bir mesafede dışarıda bir yerlerde bir yöne doğru işaret etti. William annemin yanında dikilmek için oturma odasına girdi o sırada. Annemin yaşadığı sıkıntı ilgisini çekmişti. Ekmek kutusundan büyük mü taktiğimle annemin yakınlardaki kasabalara doğru işaret ettiği yöne bakıp Vernon dediğimde, annemde bir parlama oldu nihayet. Tamam, evet! dedi ve hatta biraz güldü sanki, az da olsa ilerleme kaydettiğimiz için rahatlamıştı. Frankie bakmaya devam etti. William izledi ve dinledi. Annem bir ara William'a Lütfen şu aptal oğullarıma yardım et! diye işaret etti. Tamam, hayır, dedi. Sonra dudakları titremeye başladı ve kanepeden aşağı, sonra pencereden dışarı baktı. Korkmuştu. Keskin zekasını artık kırılmış bir ses tonuna iliştirmekte komik olan bir şey yoktu tabii. Vernon ilçe merkezi mi? diye sordu William. Evet, diye cevapladı Frankie, Bu boktan eyaletteki diğer tüm eyalet birimleriyle aynı boktan şehir meydanındaki aynı boktan adliye binasıdır. Kardeşim hükümeti hiç mi hiç sevmezdi. Sonra annem bağırdı, Tamam, evet, evet, evet! Ağlamaya başladı ve elini William'a uzattı, o da elini tuttu. William onun diğer tarafına oturdu ve televizyon ekranında The Price Is Right izlemeye başladılar. Sanki bu dünyada önemli başka bir şey yokmuş gibi. Annem dizini sıvazladı durdu ve ara sıra bana ve diğer oğluna gülümsedi. Daha sonra William ile çıkmaya hazırlandığımızda kardeşim Frankie bana doğru eğildi ve Bu adamdan hoşlandım. Sanki uzun zamandır tanıdığı biri hissiyatı verdi, dedi. Evet, biliyorum. Bazen iyi bir insanla tanışınca tam böyle olur. O kitaba ne mi oldu? Hiç duymadığım bir yazarın o kitabına mı? Ford Explore'ımın arka koltuğuna oturdum ve diğer ikisine, Kyle Jennings ve Frank Turner Hollon'a yüksek sesle okudum onu. Eve, Alabama'ya doğru güney yönüne gidiyorduk. The Paperhanger, The Doctor's Wife ve The Child Who Went into the Abstract vardı içinde. Bitirdiğimde araç 75'ten 50 mile yavaşlamıştı. Sonunda biri Hassiktir! dedi. Kyle, Kulağa bir yol hikayesi olacak gibi geliyor, dedi.


William Rimmer, 1816'da İngiltere'de doğdu. Ressam ve heykeltraş olan Rimmer, çocuk yaşta ailesi ile Amerika'ya göç etti, Avrupa'ya geri dönmedi. Boston ve New York, Rimmer'in yaşadığı ve çalıştığı yerler oldu. Uçuk kaçık olması yanı sıra, Rimmer'i diğerlerinden ayıran birçok özelliği de vardı. Yoksulluk içinde geçen çocukluğunun etkisiyle hayatının her döneminde kendisini ve ailesini geçindirmek için elinden ne iş geliyorsa yaptı, yaşamı hep hayata karşı durmakla geçti. 15 yaşında teknik ressamlık yapmaya başlayan Rimmer bir yandan reklam tabelalarını boyayarak para kazanıyor bir yandan da kendisini geliştiriyordu. Bir litografın yanında çalışmaya da başlayan sanatçı, resim yapmayı kendi kendine öğrendi. Kiraladığı stüdyoda manzara resimleri, dini tablolar yapıp satıyor, para kazanıyor, aynı zamanda da baba mesleği olan ayakkabı tamirciliği yapıyordu. Bir süre sadece portreler yapıp New England'ın şehirlerinde gezindi. Rimmer, kendi kendisini yetiştiren bir hekim idi aynı zamanda. 1845-55 arası aralıklarla devam ettiği Suffolk County Medical Society'den aldığı diplomayla doktorluk yapma yetkisi elde etti. Tıp dallarında verdiği derslerde felsefi sohbetleriyle ünlendi, güzel sanatlar bölümünde okuyan öğrencilere anatomi dersleri de veriyordu. Gündüz doktorluktan/öğretmenlikten kazandığına, gece granit heykellerinden elde ettiğini ekliyordu. Bu dönemin eserlerinden Fallen Gladiator Boston Güzel Sanatlar Müzesi'nde, Head of St. Stephen ise Boston Athenaeum'da görülebilir. Ayrıca Amerika'nın ilk çıplak heykeli Seated Man'i yaratmış olmasıyla da bilinir. Bkz: Foto 13/21. Eserlerinde anatomik detayların mükemmeliği göze çarparken, alelacele ve yetersiz malzemeyle yapılmış, modelsiz çalışılmış oldukları gözden kaçmaz. Çok sayıda olmayan heykelleri dönemin en özgün, en ilginç çalışmaları olarak kabul edilmektedir. Zamanla yazmaya da yönelen Rimmer'in hala yararlanılan iki kitabı bulunmakta; 1864'te yayımlanan Elements of Design ve 1877 tarihli Art Anatomy. 1879'da 63 yaşında yaşama veda eden Rimmer'ın geride bıraktığı eserlerinde, her ne kadar Avrupa'ya hiç gitmemiş olsa da bu uzak kıtanın edebiyat ve sanat dünyasından haberdar olduğu görülmektedir. William Blake, Washington Allston, Antoine Louis Barye, Jean Leon Gerome bu etkileşime örnek isimler olarak verilebilir. Manşetteki resim ise sanatçının en güzel eserlerinden birisi; Flight and Pursuit. Aynı zamanda Rimmer'in en ilginç betimlemelerinden bir tanesi. Genel bir sanat ve mitoloji bilgisiyle çözümlenebilen detaylarının ardında gizli anlamlar barındıran bir tablo. Resimden çıkmak istermişcesine koşan bir adam ve peşinde, arka planı gösterecek kadar şeffaflıkta, ilk bakışta öndeki adamın aksi gibi duran ama farklı olan bir adam. Endülüs Emevi Mimarisi çizgilerini taşıyan bir yapının içinde işlenen konu William Rimmer'ın, ayrıntısını pek de bilmediğimiz hayatının belki de en akıl almaz bölümüne gönderme yapıyor. Davut, iki oğlu; Ahinoam'dan olma Amnon ve Maacah'dan olma Absalom'un, ölümlerinden sonra iyice güçten düşmüş, ölmek üzeredir. Adonijah askerlerin desteğiyle kendisini kral ilan eder. Rimmer hayatı boyunca bir gölge, bir hayalet tarafından takip edilmişti. Geçmişinden gelen bu hayaletten korunması, karşılaştığında kaçması gerekiyordu. Heykellerinden yansıyan yetersiz zaman, yetersiz malzeme, değişik bir acelecilik, bu tabloda gözler önüne serdiği kaçış, diğer eserlerinde de tümüyle olmasa da bir kısım sunduğu korkuları babası yüzündendi. Ürettiği eserler onuruna sayesinde demeliyiz belki de. Fransız asıllı bir Amerikalı olan babası Thomas Rimmer, Fransa'da geçirdiği gençlik yıllarından bu yana 16. Louis'in oğlu, kralın hayatta kalan tek velihatı, Fransa Krallığı'nın varisi olduğuna inanıyordu. Oğlunu da buna inandırmıştı, hatta Rimmer'ın desteğiyle torununu da. William Rimmer, babasının iddalarından dolayı bir gün öldürüleceğine de inanıyordu. Yaşamı bu korku ile gölgelenmişti. Tıpkı, eserinde tasvir ettiği gibi, kimse tarafından doğrulanmayan ama babası tarafından empoze edilen geçmişinin ağırlığını -hayali olsa da- ölene kadar taşıdı. Bu yüzden olsa gerek, insandan öte bir varlık olarak tarif edilebilecek şeffflıkta olan takipçi, Rimmer'ın arkasında değil de kendisine paralel bir konumda koşmakta; yetişmeye çalışmaktansa, onunla beraber koşmakta aynı doğrultuda. Eserde kafa kurcalayan bir diğer ayrıntı da öndeki adamın koşarken bedenin aldığı şekilde. Duruşunda bir gariplik olduğu hemen fark ediliyor. Ressamın anatomi dalında eğitimli birisi olduğu hatırlandığında, bunun bir hata değil de bilinçli bir tutum olduğuna kanaat getirilebilir.