Vic Chesnutt'un beste yaparken feyz aldığı üslup Kafka'nın Fragmanlar kitabıymış. Bir parçanın etkisiyle ilgili bir şey, sonuna gelmenin sonsuza dek söz konusu olduğu, bir saniyeliğine ilginizi çeken bir detay ve sonra onun gittiği yer. Hem müzikal hem komik, sizi kıkırdatan bir tür kuru melankolik ton, ama kıkırdayamazsınız çünkü üzerinize gelen o ton çok kasvetli. Ben de hemen onun Fa-La-La isimli şarkısına geçmek istiyorum. Buz gibi bir hastanede tıkılı bir Vic, pencereden dışarıda oradan oraya özgürce koşturmakta olan kızı izler. Yaşam gücünün vücut bulmuş halini izlerken sanki onun bedenine de bir enerji mi geliyordur ne? Oysa hemşireler ve yakınlarının uğraşmasına rağmen, hayır, o hastaneyi terk etmek istemiyordur. Aptalcadır, ama bir sebebi vardır elbet. Hastane, çünkü Semra Topal'ın has romanı Mukaddes Cildin Parçalanışı'nın Selam Hasta başlıklı bölümü çağırayım burada1. Kahramanımız çılgınca Eskişehir'deki Tıp Fakültesi hastanesine intikal ederken, otobüste ve geçtiği ormanda aklından tekinsizce geçen düşüncelerin tersine, yoğun bakımdan çıkan amcasının doktoruyla karşılaşması sonrasında net tespitlerde bulunur. Doğaldır, çünkü Kabalığın, hastaneler kadar yuvalandığı bir yer daha yoktur, kadın erkek fark etmez, herkese et gözüyle bakılıyordu. Vic Chesnutt'un ABD'nin sağlık sistemi yüzünden biriken borçlarını ödeyemediği, ardından alması gereken temel vitamin ve ağrı kesicileri kaçırması sonucunda acıya dayanamadığından kendini öldürmesi çok sayıda insanı üzdü, fakat bir defa hep yazmak istediği şarkıdakinin aksine, insanları sokaklara döküp iktidarı alaşağı etmesine yetecek denli güçlü bir etkisi olmadı. Hastaneden kurtulmak iyileşmek midir? Vic on sekiz yaşında sarhoşken yaptığı trafik kazası sonrası felç oldu, bir şekilde kısmen elleri kolları iyileşti, yine de gitarı yatay çalabilmek için kendince teknikler geliştirdi, melodi yerine tellere hunharca vurduğu akorlara yöneldi, zaman zaman dişlerini kullandı, dinleyicinin dikkatini gitardan çok sözcüklere çekecek biçimde inledi, mırıldandı ve çığlık attı. Sözcükler için şiire yöneldi 2, Wallace Stevens, Stevie Smith, Emily Dickinson, Auden, Whitman. Boktan bir herif olduğunu düşündüğüm Allen Ginsberg kendisi için aptalın teki demiş3, Vic'teki çocuksuluktan tiksinmişti yüksek ihtimal, edebiyatta çocuksuluğa yüz vermeyen kendince sinsi bir ciddiyeti olan beat'lerle anılsın istemediğinden sanırım. Oysa Vic'in çocuksuluğunda hiç kuşkusuz bir miktar iblislik vardı. Bir konserinde henüz isim vermediği bir şarkı çalmıştı, izleyicilerden biri konser sonrası sohbet ederken şarkıya hangi ismi vereceğini sorunca cevabı Robert Wyatt olmuştu. Dinleyici Wyatt'ı şair sanmıştı. Bu ciddi şakacılığı eşini de korkutmuş olsa ki evde ne kadar kesici alet varsa saklamış. Chesnutt'un bir başka iblisliği: Flirted with You All My Life'ın ilk yazımında Bir bebek? Hazır değilim henüz, dediği sözlerde şarkıyı kaydederken Bebek'i atıp yerine Ölüm'ü koyar. Buradaki sözcük değişimi ısrarla karşısına çıkan kurban, müptela, engelli ve benzeri tanımlamaları bıkmadan usanmadan reddedişidir. Israrla günlük hayatta herhangi anlarla ilerleyen diğerlerinin yakalanmak istemediği o alanda umut yeşertme tavrıdır. Mizahı da bu yöndedir, bir şarkısının sonunda neye uğradığını şaşırmış kitleye şarkının bittiğini hatırlatırken kıs kıs güler.6 Tek başına turneye çıkardı, özellikle de Kuzey Amerika'nın güneyinde, hiçbir yerin ortasında karavanı bozulunca kalakalmış. Rüzgar soğuk eserken. O sırada bayağı sert görünümlü bir avcı geçiyormuş oradan. Ertesi gün tamirci bulabilirmiş, o akşam da kendi evinde uyuyabilirmiş. Vic, hayatta kalabilmek için olsa, adam tekinsiz izlenim verse de onunla gitmeye razı olmuş. Kulübüye girdiklerinde, Telefon açabilir miyim, diye soruyor Chesnutt. Telefon yok ama buzdolabı var, diyor adam. Yiyecek bir şey var mı? Ben sadece geyik eti yerim. Buzdolabı tıka basa geyik etiyle dolu, başka bir şey yok. Gideyim de çişimi yapayım diyor o zaman, banyoda yarı parçalanmış bir geyik görüyor. Derisini tam yüzmeden bırakmış avcı. Masaya bir tabak geyik eti koyuyor, Chesnutt yemiyor, öğürüyor, akşam zaman geçsin diye avcı, babasının cenaze merasiminden fotoğraflar gösteriyor., sonra banyosundaki mini mezbahasında yarım kalan işi tamamlamaya gidiyor. Kulübedeki, banyodaki parçalanmış hayvanın kokusu Chesnutt'ı hiç bırakmıyor. Kendi ön yargısına gülmek için olur olmaz yerlerde Ben sadece geyik eti yerim! diye bağırmaya başlamış. İlk albümü Little notlarında Michael Stipe un ufak olmuş kasabanın un ufak olmuş insanlarının ozanı, ufalmak, küçülmek, hafiflemek çabası en baştan beri. O zaman neden dua etmiyorsun madem? diye sordu babaanne birden zevkten titreyerek. Chesnutt'ın takip ettiği iyi insanların başına gelen korkunç şeyler izleği onu O'Connor'daki groteske yakınlaştırıyor ister istemez. Henüz ilk albümünün ilk şarkısı Isador Duncan'dan itibaren. Olağanüstü yeteneğine rağmen yaşamının ikinci yarısı sürekli trajediyle şekillenmiş bu Amerikalı komünist dansçı ile çok çok uzaklarda bir kafede dans ettiğini düşlediği şarkı. Ona göre Duncan'ın dansçı değil şairim demesindeki hikmet, çağının gelişen kolektif komünist bilincinde tutucu Amerikan toplumunda ateizmini savunması, bununla yetinmeden üzerine gidip Sovyet yurttaşını alması. Yine de konserlerinde onu anarken tüm saygısına rağmen kızıl deyip geçer. Duncan'ı düşlemek dahi grotesk bir imajdır Chesnutt'ta. Duncan'ın trajik sonu, basbayağı saçma biçimde ölümü10, tıpkı O'Connor karakterlerinin başına gelenler gibi ayarsız, Chesnutt gibi borç harç içinde ilerlemeye çalışan Hazel Motes, bir insanın duyduğu son sözlerin önce kiranı ödemelisin... her kuruşuna dek olmasındaki şaka. Chesnutt bir yandan kendini güvenli hissettiği anlarda/mekanlarda, bir dost meclisinde veya sahnede, örneğin kendini Gregor Samsa'ya veya Quasimodo'ya veya Şekspir'in Caliban'ına benzetmekten geri durmazken11tüm bu kurgu veya gerçek karakterlerle özdeşleşirken şakayı dahi saçma bulduğunu tekrarlar durur bir yandan. Ona göre grotesk varoluş çoktan ölmüştür, sürünüp duran insanların halinin kendisi zaten yeterince kara bir şakayken onu teoriye etmekte, yarayı daha acısın diye didiklemek gibi alçakça bir tavır vardır. Jon Pareles, Chesnutt'un şarkılarının çöküşün ve çürümenin kaçınılmazlığı hakkında olduğuna dikkat çekmiş.15 Laszlo Krasznahorkai de edebiyatın aslında zaten gerçekleşmiş, ama orada durmamış, sürekli kendini tekrarlayan kıyamet ile ilgili olduğunu hatırlatmıştı, biri müzikte diğeri romanda hepimize yaşadığımız her anın çürüdüğünü, işin tuhafının ise insanın sürünüp durmasının gülünçlüğünün farkında olup olmadığının ziyadesiyle şüpheli olduğunu gösteriyorlar. Onları dinlemek, okumak, bir tür boşluğa bakmak gibi, bakmış olanda beliren bir tavır, geri çekilişe imkan tanıyan oldukça haşin, fakat asla umursamaz olmayan bir gözleme rejimine yol açmak. Dünya hakkında ıstırap verici gözükse de doğru bir şeyleri hissetmeye dair dürüst bir dürtü, paylaştıklarının, anlattıklarının içinde kendini bırakmana yarayan karanlık ama neşeli bir vazgeçiş hali. Yine de Chesnutt'un bir kendini asla bir şeylere alkole, uyuşturucuya, depresyona- kurban gitmiş gibi konumlanamayacağını gözden kaçırmayalım. Onun gitarı çok çok az canlanabilmiş eliyle yoklamasında saza öfkeyle vurmak gibi bir hal de vardır, İnceliklere ayıracak zamanım yok / Ya da daha doğrusu incelikleri asla, asla sevmedim, diye bir şarkı söylemişti. - 1990: Little - 1991: West of Rome - 1993: Drunk - 1995: Is the Actor Happy? - 1996: About to Choke - 1998: The Salesman and Bernadette - 2000: Merriment - 2001: Left to his Own Currencies - 2003: Silver Lake - 2005: Ghetto Bells - 2005: Extra Credit EP - 2007: North Star Deserter - 2008: Dark Developments - 2009: At the cut - 2009: Skitter On Take-Off - Brute ismiyle: - 1995 Nine High a Pallet - 2002 Co-Balt - Mukaddes Cildin Parçalanışı, Semra Topal, Agora Kitaplığı, 2008 - Morfin sayesinde kafam açıldı, saçma emprovizasyondan sıyrılıp jamming yapmayı öğrendim. - Özyaşam çıkmaları'ndan, Vic Chesnutt, 2008 - Deleuze: Ayrıcalıklı anlar ayrıcalıklıdırlar çünkü herhangi-anlar tarafından kuşatılmış haldedirler. - Spinoza - Lütfen, bu ayrıcalıklı anda kalalım. Everything I say - İyi İnsan Bulmak Zor, Flannery O'Connor, Metis Yayınları, 2009, Çeviri: Aylin Ülçer - Chesnutt, okul döneminde çokça Kierkegaard okuduğunu belirtiyor, sonra da onunla, özellikle de ilk günah yorumlarıyla didiştiğini söylüyor. Özellikle niteliğin belirlenimiyle bağışlanmazlığı biçiminde dayatılan haline karşın, kendi yaşadığı yerin insanları, onlardaki neşeyi/ironiyi buna karşıt olarak düşündüğünü birkaç kez söylüyor söyleşilerinde. - Fugazi ve Godspeed You! Black Emperor üyelerinin eşliğiyle. - Sarhoş bir akşamın sonunda eve bırakılacağı otomobil ilerlerken kendisine hediye edilen ipek şal tekerleğe dolanınca. - It is What it is, Quasimodo veya Caliban ucubesi gibiyim/Gölgesiyle didişip duran/Babam çirkin bir sabah/Öfkeyle/Kabuğuma fırlatıverdi elmayı/Ne kadar hevesli olursa olsun/Trafiği boşuna yönlendirmeye çalışan/Görünmez bir adam kadar etkisizim. - Yine It is what it is, fakat daha çok nenesi, bu kez aslında bizi diğer herkes gibi görmeyenlerle ilgili, böğürtlen toplamaktaki tehlikelerle ilgili bir şey. Hiç görmediklerimiz ile ilgili bir şeyler. - Daha çok beyhudeliği üstlenmekteki çelebilik belki, Ginsberg konserden sonra Vic'in yanına gitmiş ve şöyle demiş: Ginsberg, Dostum, hepimiz artık ayığız, diye yanıtlamış. - Buradaki, birbirine zıt çıkar yolların çatallaşmasındaki kaçınılmazlık, ilerlemeye çabalamanın bir miktar koyverip gitmeyi gerektirdiği vurgusu. - Visions of Dread, Arranged in Folky Melodies, 2009, New York Times - Bahsi geçen şarkılara buradan, Jem Cohen'in kolektif çöküşe dair Joseph Roth romanından mülhem neredeyse doğaçlama filmi Empires of Tin'deki Chesnutt'a buradan ilerlenebilir; Sebastian Schipper'in yönettiği Mitte Ende August'un ham halini izleyip bir oturuşta film müziğini besteleyip evde kaydettiği şarkıların yanı sıra Kylie Minogue yorumu Come into My World için buraya, Sebastian Schipper'in filminin kendisi için ise malum yerlere el uzatılabilir.


Özellikle Wikileaks'in son dönemde öne çıkmasından sonra, İngilizce konuşulan ülkelerde yıllardır tartışılan gazetecilik değişiyor teması lütfedip ülkede de ses getirdi. Bizde online gazetecilik vücut gösteren ses ve görüntü dosyalarını bir arada vermek ya da haber başlıklarını ünlemle doldurup okuru haber içine çekip sonra başlıkla ilgisiz ve kötü hazırlanmış içerik sunmak olduğundan, şu an için, tartışmaları ıskalıyoruz. İnternetten önce TV en önemli iletişim nesnesiydi, ondan önce de radyo diye bilinir. Oysa ondan öncesi de vardı. Telefon gazetesi. Puskas, bu yeniliği geliştirmek istedi ve ismini Budapeşte'de koyduğu Telefonhirmondo'yu tanıttı. Telefon gazetesi gibi genel bir çevrimi yapılabilecek icat sayesinde aboneler, telefon vasıtasıyla müzik, edebiyat, ekonomi ve astroloji gibi yayınlara ulaşabiliyordu. Aynı anda 50 abone yayını dinlerken, sonradan yayına bağlanan bir abone olduğunda herhangi bir ses/gürültü çıkmadığından kimse farkettmiyordu. Puskas'ın hesaplamalarına göre kurduğu sistem aynı anda 500.000 kullanıcıyı kaldırabilirdi. Basılı gazetelerden radyoya geçiş sırasında, bir proto-radyo gibi de tanımlanabilecek bu yayıncılığı, bir genel yayın yönetmeni, dört yardımcı editör ve dokuz adet muhabir gerçekleştiriyordu. Telefonhirmondo'nun ilk yayını 15 Şubat 1893 tarihinde Puskas'ın yaklaşık 60 aboneye Budapeşte'den tüm dünyaya yayınımız muzaffer yolculuğuna başladı, Budapeştelileri selamlıyoruz sözleriyle başladı. Zaman içinde abone sayısı 6200 civarına yükseldi. Yayın bu şekilde iki hafta sürdükten sonra Puskas yetkililere başvurdu ve yayının gazetecilik kapsamında değerlendirilmesini talep etti. Böylece yayın haklarını da beş yıl boyunca alabilecekti. Aslında yasada böyle bir iletişim aracına yer olmamasına rağmen, Avusturya-Macaristan hükümeti güzel bir propaganda aracı olabileceğini düşünüp hemen yayın hakkı verdi. Buna göre haberlerin örneği polis ve yerel yönetime de verilecekti. Ancak telefon gazetesi yayına başladıktan bir ay sonra Puskas öldü. Akrabaları uzun dönem uğraşmalarına rağmen icadın haklarını alamadı. Telefonhirmondo hakları 1894'te Istvan Popper'a satıldı. (250.000 ABD doları karşılığında). Aslında bu durum, icat için iyi oldu ve böylece, 1940'lara kadar kullanılacak olmasının yolu açıldı. Satın alan şirket Budapeşte'de yayının yapıldığı merkez ofisten başlayıp şehri 27 kısma ayırdı. Her kısımdaki ana noktalardaki evlere kablolar döşendi. Örneğin, merkez ofisten şehrin Opera Binası'na 27 bakır kabloyla ulaşıldı. Şirketin, tıpkı bir telgraf ya da telefon şirketi gibi kablo döşeme hakkı vardı. Böylece, kablolarla yayıncıyı ve dinleyici/okur/alıcıları ulaştıran telefon gazetesi 560 kilometrelik kablo ağıyla 6200 kullanıcıya ulaşmış oldu. Her abonenin evine program şemaları asılmıştı. Tıpkı bir gazete gibi, köşelerden belirli saatlerde standart haberleri veriyordu. Bir başyazısı yoktu ancak editörler özgürce yayın yapabiliyordu. Sadece birkaç kez dava edildiler ancak hepsini kazandılar ve fikren de sorun yaşamadılar. Her türlü haber standart bir gazete gibi, muhabir tarafından ofise getiriliyordu ve yazıya dökülen metin muhabirin bağlı olduğu editöre gidiyordu. editör, sonradan sorumlu olacağının ispatı olan imzasını o metne atıyordu. Daha sonra bir yardımcı bu metnin kopyasını alıp litografik mürekkeple uzun şeritlere dikkatlice kopyalıyordu. Bu kopyalar, taş üstüne gazetedeki gibi paralel sütunlar halinde geçirildikten sonra baskı kısmından iki kişi el baskısı araçlarıyla genel baskı kağıdına çıktı haline getirir ve her bir sayfa yardımcı editörlerin kontrolüne gelir. Burada, genel bir okuma yapıp metni kontrol eden editörler günlük programın ve yayın saatlerinin de olduğu şekilde çoğalttırıp haberleri abonelere telefonda okuyacak/aktaracak/iletecek stentor'lara aktarırdı. Bu telefon spikerleri kış mevsiminde genelde altı adet olurdu. Kış döneminde abonelerin ilgisi daha fazla oluyordu. Altı spikerden dördü görev başında olurken, ikisi yedek bekliyordu. O an görevde olan spikerler mikrofon başında hazır bekliyorlar ve her on dakikada bir değişerek yayını okumayı sürdürüyordu. Dönemin Macaristan Başbakanı ve kabine üyeleri de aboneler arasındaydı. Yayından memnun olmayıp artık gazeteyi istemeyen abonelerin ise işi biraz zordu. Çünkü evlerine kablolar döşenmişti ve bu masraflar nedeniyle aboneliğini sonlandırmak isteyen bunu hemen yapamıyordu. Aboneliği aldıysanız, bu en az bir yıl abone olduğunuz anlamına geliyordu. Oteller gibi yerleşik olmayanların olduğu mekanlarda abonelik verilmiyor ancak buralarda kalanlar otelin aboneliğinden faydalanabiliyordu. Puskas, 1892'de Avusturya-Macaristan İmparatorluğu bünyesinde Telefonhirmondo'nun patentini aldığında icadı telefon gazetesini organize eden ve düzenleyen yeni bir metod olarak nitelemişti. Gerçekten de, 1920'lere kadar, arada Amerikalılar da bir Budapeşte ziyaretinde bu icadı görüp Yen, Kıta'da uygulamış ve 1912'ye kadar sürmüştü, Birinci Dünya Savaşı sırasında kesintiye uğrayıp, radyo yayınına sönüp 1940'lara kadar süren Telefonhirmondo, bir yanıyla modern Apple aplikasyonları, internet sitelerinden ücretli yayına geçen online gazeteler gibi, bir yandan basılı gazeteler ile radyo yayıncılığının arasındaki bağlantı olarak, modern zamanlarda ana akım dışında yer alan bir iletişim aracıydı. Steampunk gazete olarak nitelenebilir kendisi.


Yaptığım müzik oldukça kişisel. Yaşamımda olan biten her şeyi kapsıyor gibi tınlıyor. Dolayısıyla evet, şarkılarımda oraya buraya gömülmüş çocukluğumdan parçalar bulabilirsiniz. Hepsi hatıralarla ilgili. Doğduğumdan beri Milano yakınlarında küçük bir kasabada yaşıyorum. Bu nedenle oldukça kapalı bir çevrede büyüdüm. İnsanlar burada genel olarak iyidir hoştur ama oldukça tembeldir. Sadece birkaç kültür etkinliği ile cover yapan sıkıcı metal gruplarında enstrüman çalabilen 6-7 eleman bulunmakta. Burada sanatsal açıdan ilginç bir proje başlatmak oldukça zor. Bu nedenle bu sıkıcı durumu boşverip kendi dünyanı yaratmak zorundasın. Kafam daha çok, beni etkileyen gördüğüm her şeyin birer fotoğrafını koyduğum bir kutu gibi: Bir manzara, çimde oynayan bir çocuk, parkta eski tozlu bir bank... Sonrasında gitarımı alıp bu görüntüler üzerinde çalışıyorum. Hemen o an da olabilir ancak genellikle aklımın yaratmaya çalıştığım, -hissettirmem gereken- atmosferi ve duyguları değerlendirmek için birkaç güne -ya da haftaya- ihtiyacı oluyor. Sonuç ise, yaşamımda olmuş bitmiş bir olayın hatırlanması ya da çeşitli fotoğrafların bir kolajı oluyor.


Kirpiklerini araladı, odanın penceresinden cılız ışıklar dalıyor içeri, ışıltıyla bakıyor etrafına, görmek isteyebileceği bir şey yok mu, yine mi? Yeniden kapatıyor kirpiklerini. Hayır! Kaşla göz arasında fark edilip edilmediğine de bakıyor, hızlı davranıyor. Dolgun dudaklı çocuğun peşinden gitme vakti geldi yine, lanet olsun. Kirpiklerim tül perdeler kadar hoş görünüşlüdür, ne olduğunu tam göstermese de ışıl ışıl bir gerçekliği vardır, göz kapaklarım ise öyle değil. Kapar kapamaz karartıyor dünyamı, kararınca dünya, tutkular sürüklüyor dürtüleri, ivmeli, hevesli, herkes herkese benziyor işin kötü tarafı. Bu hızlarda sesler de ayırt edilmiyor. Nerede acaba? Aslında bir merhabasına bakar tüylerim. Kaçıncı bölgesine kaçtı beynin kim bilir. Bir duya basıp da açılmıyor şu gönlümün ışığı ne zalim bir beyin! Bir tek dileğimi bile gerçekleştirmedi. Bütün ömrümü kendine köle edecek aklı sıra. Yapmıyorum istediklerini ben de, inat bu ya! Uyanmak istiyor, kalkmıyorum yataktan, sıkıysa kaldırsın beyin gücüyle çok bilmiş! Bir yaprağı değil, kılımı kıpırdatamaz, ben istemediğim sürece. Dikkat ettim de şu kuşların çenesi düşeli birçok giden geri gelmedi, çok ses yapıyorlar, çok. Arılar daha beter ama hakları da yok değil eşeklerin, en kral hayvanlar. Malum nedenler, evet. İnsanların dokunduğunun altın olduğunu düşünsene, bir gün içinde hepimiz taş olurduk. İlk idrarın altına dönüşüp dönüşmeyeceğini merak edenler çarpılırdı mesela, sonra dokunma bağımlıları-neyse ki ben değilim- taşlaşırdı. Şu yerliler, yani doğanın yerlileri, ilkel yaşayan kabileler, onlara üzülürdüm. Ne alakaları var dokunduğun altın olsunla. Hiç yoktan, akşam oldu, güneş gitti, ay nerede vay nerede dans ederken, şırank! Derken bütün ubuntu el ele heykel. Belki bir tek bebekler, onlar kalırdı et-beden. Onları da iyi kalpli birkaç maymun, evcil canlı besler büyütür diyeceğim ama yavrular elleriyle onları da taşa çevirirler, olmadı, olmadı, olmadı... Altın kalpli bir dünya... olmuyor, olmuyor, olmuyor... uyuyacağım işte. Yine uyudu... Uyanınca daha zor, kalbimin sebep bulması yaşamaya. Bir yıldır şu yataktan kalkmadı, ölecek diye korkuyorum, çok da işimiz var daha. Ah ah! Neden nefes alıp verdiğini sorup durmasından bıktım. Bir gün hipnoz edecek beni de nefes almayı unutturacağım ciğerlere diye ödüm kopuyor. Varsa yoksa dolgun dudaklı o çocuk! Maalesef benim de hatam. Boşluğuma geldi, gözü açık uyudum. Dolgun dudaklı o çocuk kalbime bir masal anlatmış, gitmiş. Hem de çok uzaklara gitmiş. Sadece rüyalarından gördüm. Tuhaf bir suratı var, bakıp bakıp gidiyor, bazen el ele tutuşup yürüyorlar bazen hatırlamadığım yerlerde, olmadık hallerde de görüyorum... Ne anlattığını da hatırlamıyorum ki bir yolunu bulup küçük prensesin kalbini ikna edip uyandırayım. Varsa yoksa dolgun dudaklı o çocuk! Yapacakları var uyanmalı... bir yolunu bulmalıyım uyanmalı... beynim daha fazla bu rüyayı kaldıramayacak... Uyanmalıyız... Haydi küçük prenses, uyanınca o her neredeyse oraya gideceğiz söz veriyorum!


Kaçırılıp oynattırılmış, büyükler için bir oyuncak olarak yetiştirilen A., çocukluğundaki sesime kulak, sesime kulak diye arandığı günleri çabucak geride bırakmış; başarılı biçimde insanları izleyerek sesiyle istediği yere gönderebilecek duruma gelmişti. Onu odasına kapandığı gençliğinde, bedeniyle oyalanırken, kendisine sözlerle, kendisini yakalayacakmış gibi sokulurken tanıdım. Taşkınlıkları düğmelerle tutturulmuş eteğini süslüyordu. Aşırılıkları kurguluyordu. O sıralar gelişigüzel olarak yorumlanabilecek yaşamında Tembellik Odası diye adlandırdığı yatak odasına bağlılığa gönülsüzce boyun eğerek sohbetlerine iş saati süsü verirken; kendini dışlayarak sözsüz şakalarla misafirlerini memnun ediyordu. Bir yazar olarak beni, başkalarının kitaplarının devamını getiriyor diyerek tanıştırdılar. İçtenlikle karıştırıldığı için dağınıklığımı gizlemeye çalıştım. Evsiz barksız görevlerini yapanların aç karınlarına deva olamayacağımı söyledi. Yaşımın saygınlığına sığındım. A., insanın ömrünü tüketen kahkahasını atarken, neden bir tutku için alçalmayı değer gördüğümü düşünüyordum. Herkesin acıktığı belirli saatlerde ağız tadı olmasından çekinerek bıyıkaltından ona hediyeler gönderiyor, iyileşip ölmüş evcil hayvanının yerini almaya çalışıyordum. Şaşkınlık veren rahatlatıcı varlığını duyarlı bir edayla, titizlikle hissettiriyor; yansıması benlik bir sunumla odadaki boşluğu dolduruyordu.


Film, patronun fabrikayı işçilere bıraktığı sahneyle açılır. Amacı dünyayı anlamlandırmak olan din yerini amacı dünyayı değişikliğe uğratmak olan marksizme bırakmıştır. Katolikler ve Marksistler arasında bir uzlaşma sağlanmıştır. Ne olduğunu, neye ait olduğunu unutmuş İtalyan burjuva ailesinin kapısı, kanat çırparak gelen postacı melek tarafından çalınır. Postacının getirdiği mektup Tanrı-misafir'in geleceğini bildiriyordur. Tanrı-misafirin ziyareti öncesinde manevi öz'ün zihin ve bedenle hiçbir ilişkisi yoktur. Ev, orta sınıf burjuva ailenin sıkıcı yaşamını, geleneksel değerlerini ve ruhsal bozulmalarını konuk etmektedir. Tanrı-misafir'le beraber tedirgin edici vahiy gelene kadar. Görüntülerin, sessizliğin ve yansımanın filmi olan teorema'da, Tanrı-misafir ailenin sıkıcı yaşamını ve geleneksel değerlerini altüst eden bir tür karşı-burjuva olarak çıkıyor karşımıza. Tanrı-misafir'in kitap okuyup evdeki insanlara delici bakışlar atmaktan başka yaptığı bir şey yoktur. Ama ailenin her bir üyesi cinsel uyanışlarını onun ziyaretiyle yaşarlar, hizmetçi de dahil. . Mesaj, Tanrı-misafir'in yalnızca evdeki insanlara sunduğu bir fenomendir. İzleyici ne olduğunu algılayamaz. Filmin kahramanları bu gizemli manevi mesaj sayesinde sarsılır ve sonsuza kadar değişir. Pasolini filmini estetik rehberliği altında psikolojik bir dönüşüm yaratmakla görevlendirir. Bu, filmi alışılmadık bir sanat işi haline getirir. Tarihsel dönemleri, incili ve mitolojiyi yan yana koyarak izleyiciyi, tikelliklerini, kaderlerinin somutluklarını kaybetmeden çeşitli tarihi dönemlerin ve tüm zamanların insanı olmaya zorlar. Ara sıra kullanılan sepya tonlu sahneler filme deneysellikten fazla bir şey katmamış. Rüzgarlı çöl görüntüleri Musa ve İsa peygamberlerin çölde dolaşmalarına veya bir burjuva topluluğu olarak ailenin kimsesizliğine, kasvetli varoluşlarına bir gönderme gibi. Teorema, Baudelaire'in iç sıkıntısından kaçmak için başvurduğu yapay cennetler arasında bir bağlantı kurma çabası gibi. Din, sanat, politika, cinsellik vesaire. İnsanın iç sıkıntısından kurtulmak için başvurduğu, her birinde ayrı bir deneyim kazandığı bütün bu yapay cennetler, özgürlüğe açılan bir kapı; varlığa tutulan gizemli bir aynadır. Postacı kılığındaki melek tekrar kanat çırparak gelir. Tanrı-misafirin oradan ayrılmasını gerektiğini bildiren bir mektup getirmiştir. Filmin politik mesajı biraz kafa karıştırdı, filmin sonunda, tanrı-misafir aileyi terkettiğinde ailenin uğradığı değişim yapıcıdan ziyade yıkıcı oldu. Erkek çocuk bir sanatçı olur ve acısını resmeder. Anne genç adamlarla cinsel ilişkiye girmeye başlar. Kız katatonik olur ve hastaneye kaldırılır. en son sahnede gördüğümüz babanın değişimiydi ve sahibi olduğu fabrikaları işçilere devretmiş, bir tren istasyonunda çırıpçıplak soyunmuştu. Görüntülerini aralarda sık sık gördüğümüz, Etna dağının tozlu ve geniş siyah tepelerinde yürüyordu. Film babanın orada çıplak ve bağırarak avare dolaştığı bir sahneyle bitti. Yoruma bağlı ancak onun çölde dolaşması sembolik olabilir. Sanırım bu son yalnızca iki anlamlı değil aynı zamanda iç karartıcı. Sonuna geldiğimde filmi bir orta sınıf eleştirisi olarak görebileceğimden emin değilim çünkü aile değişimin kurbanları oldu; kimlikleri kesintiye uğradı ve boş bırakıldı. Film daha sonra Pasolini tarafından genişletilerek romanlaştırılmış.


1880 lerde dönemin meşhur mimarlarından Adolf Feszty'nin, zengin Macar ailelerine malikane olarak tasarladığı ve inşa ettiği bina, o günlerden bugüne Budapeşte'nin en bilinen ve en geniş bulvarlarından Andrassy ile Csengery caddesi köşesinde 60 numaraya konuşlanmıştı. Pek çok aileye yuva olduktan sonra 1936 da, neo-rönesans fasadıyla göz alıcı bu bina, Perlmutter ailesine geçti ve bir sonraki yıl bir bölümü ülkenin aşırı sağcı partisi Arrow Cross tarafından kiralandı. 40 lara gelindiğinde binanın tümünü kiralayan parti, liderleri Ferenc Szalasi'nin önerisiyle binaya Sadakat Evi adını verdi. 1944 güzünde, nazi Macarlar'ın yönetimi ele geçirmesiyle de bodrum katı hapishane olarak kullanılmaya başlanmıştı. Kısa bir süre içinde nazilikten komünistliğe geçiş yapıldığında da, Macar gizli servisi AVO'nun merkez binası olarak kullanıldı Sadakat Evi. Bodrum katı da, gündüz gece ansızın sokaktan evinden alınıp götürülen ve bir daha dönemeyen insanlar için, kimisi bir insanın ancak ayakta durabileceği darlıkta, kimisi topluluklara mekan hücrelerden oluşan bir hapishane olarak güncellendi, işkence odaları zaten hep vardı. 1956 da gizli polisin başka bir yere taşınmasıyla yenilendi Sadakat Evi, oda oda çeşitli şirketlere ofis olarak kiralandı. Bodrum katı ise 70 lerde genç komünistlere lokal, 80 lerde diskotek, 90 larda da yerli yabancı ana akımlardan uzak alt kültürün buluşup çeşitli etkinlikler düzenlediği alternatif bir buluşma noktası olarak kullanıldı.


Sözler Udo Lindenberg'den, kendisi şarkıda davul da çalıyor.


Futuristika! olarak, sıkıcıya karşı mizahi, iktidara karşı muhalif, Edison'a karşı Tesla tarafında duruşumuz olduğundan, Nikola Tesla ve HAARP'ın Ergenekon iddianmesinde yer almasının normal olduğunu aktarmalıyız. Haftasonumuz, sizin de öyle olduğunu umuyoruz, Erenekon iddianamesindeki yüzlerce sayfadan birindeki bir not sayesinde ziyadesiyle renkli geçti. İddianamede, ele geçirilen belgeler arasında Nicola Tesla-Haarp isimli bir. doc dosyası olduğu ve Nikola Tesla isimli bir şahıs ve HAARP hakkında bilgiler içerdiği belirtiliyordu. Nikola Tesla'nın ayrıntılı biyografisini uzun uzun anlatmak yerine, buradaki yazıya göz atmanızı tercih ederiz. Elektriği başta ampul olmak üzere yaşamımıza sokan, radyoyu, radarı, floresan ampulü, bilgisayarı, faks makinasını ve daha aklımıza gelebilen bütün elektrikli ve elektronik aletleri geliştiren Tesla olmuştur. General Electrics, Westinghouse, Marconi and Morgan gibi ABD endüstrisinin dev tekelleri Tesla'nın buluşları üzerinde şekillenmiş, fakat kendisi hayatı boyunca hiçbir büyük şirketle resmi olarak ilişkiye girmemiştir. Yine de, Marconi Elektrik'in Tesla'nın uzun mesafeli silah çalışmasına mali destekte bulunduğu da bildiriliyor, bu firma finans devi JP Morgan'ın da temelidir. Parasız ve doğayı kirletmeyen bir elektrik üretiminin mümkün olduğunu açıklayan Nikola Tesla, beş kuruş parasız ve borç içinde New York'ta bir otel odasında ölmüştür. Sırp bilim adamı Nikola Tesla'nın Edison ile önce ortak çalışmasını, sonra yarışmasını ve yaptığı deneyler ile, 19. yy sonu 20. yy başındaki her icatta neredeyse tek başına imzası olmasının yanı sıra, okült konulara ilgi duyanlara da bıraktığı bir miras vardı ki, bu mirasın adı HAARP idi. Tesla, New Yorker Hoteli'nde hayatını kaybettiğinde Tesla'nın mülteci yeğeni Sava Kosanovich, yanında iki bilim editörü George Clerk ve Kenneth Sweezey ile birlikte Tesla'nın odasına girer. Yugoslavya Büyükelçiliği'nden aldığı maaşla geçinen Tesla'nın özel eşyaları, günlükleri, başka bir depoda tuttuğu eşyalar, araştırmaları, makalaleri, kısaca tüm çalışmaları Tesla'nın ölümünü haber alıp gelen FBI ve Pentagon tarafından mikofilme alınır. ABD'de Tesla'ya her ne kadar deli muamelesi yapılsa da, ölümünün hemen ardından FBI'ın da otel odasına girmiş olması, yakından izlendiğini gösteriyor. Zaten o dönemde tüm Yugoslav mülteciler izleniyordu. Tesla'nın odadan çıkan birçok özel eşyası bugün Belgrad'da Tesla Müzesi'nde sergilenmektedir. Tesla'nın önüne geçilmesi gerektiğini düşündüğü Nazi Faşizmine karşı silah tasarımları geliştirmeye çalıştığı bilinmektedir. Tesla'nın teleforce dediği mikrodalga silah tasarımı ile deprem ve tsunami silahı geliştirdiği ve hatta bunu Nazi tehlikesine karşı Sovyetler Birliği Kızılordu'ya da aktardığı uzun yıllar boyunca söylenti olarak duyuldu. Nikola Tesla'nın sayısız patenti arasında bugün tüm dünyada kullanılan alternatif akım ve Tesla bobini bulunurken, en büyük buluşu olarak gördüğü karasal sabit dalgaları keşfetti. Bu buluşu ile yeryüzünün belirli frekanslardaki elektrik titreşimlerine duyarlı olduğunu ve bir iletken/iletici olarak kullanılabileceğini kanıtladı. Bu yıldaki deneyleriyle dünyaya elektrik vererek deprem yarattığı, çevredeki tarlaların renklerini değiştirdiği biliniyor. Tesla, özellikle ısrarla bedava enerji kaynağı keşfini savunduğundan, dönemde elektrik üzerinden büyük paralar kazanan tekel firmaların ve ABD'nin gizli tepksini çekti ve görmezden gelinmeye başlandı. Tesla, 5-8 Ocak 1943'te -tahminen 7 Ocak'ta- yokluk içinde ölürken arkasında pek çok radikal icat ve fikir bırakmıştı. Öyle ki, kendisine Elektriğin Tanrısı dendi. Pek çok araştırmacıya göre ABD'nin HAARP 1 Projesi, ilk kez Nikola Tesla tarafından ileri sürülen konseptleri kendine temel aldı. Pentagon, HAARP Projesi İle Tesla teknolojisini yeniden yaratıp, bu teknolojiyi kendi çıkarları için kullanıyor denmektedir. High-frequency Active Auroral Re-search Program dünyanın en büyük ve en güçlü radyo transmiterlerinden birini imal etme projesidir. HAARP dev antenlerden sinyaller gönderecek yüksek frekans transmiterlerinden ve bunun dışında 19 enstrümandan ibaret. Geçen yıllarda 48 anteni inşa edilmiş olan ve 5 arc'lık bir alana yayılan HAARP, program tamamlandığında her biri 2 tane 10 kilowatthk radyo transmiterli 180 antene sahip olacak ve 33 acr'lık bir alana yayılacak. Enerji için dizel jeneratörler kullanılacak ve 3.6 megawatthk radyo sinyalini iyonosfere gönderme kapasitesine sahip olacak. Kısaca HAARP'te, inanılmaz güç düzeylerinde ELF ve VHF transferine yetenekli, dünyanın en büyük radyo frekansı transmitteri hedeftir. İnternette örgütlenen insanların bu projeyi protesto ettiği ve gizli silah deneylerinin yapıldığını iddia etmelerinin yanında, HAARP'ın kendi deyimleriyle çalışmalarını şeffaf olarak aktardıkları web siteleri de var. Kısa adı HAARP olan ve ABD tarafından iyonosferin özelliklerini ve davranışlarını araştırmak üzere Alaska'da sürdürülen çalışmaya yapılan asıl itiraz, iklim kontrol ve yapay deprem silahı olarak Nikola Tesla tarafından ortaya atılmış bir fikir olmasıdır. HAARP tesisinin elektromanyetik dalgalarla uçaklar için tehlikeli olduğu ve bir uçak yaklaştığı zaman sistemin devre dışı bırakıldığı aktarılmaktadır. Bu konunun malumunuz LOST dizisi ile de bağı bulunduğundan, bir dahaki iddianamede Benjamin Linus'un adının geçmesi bizim için sürpriz olmayacaktır. Bu konuyu aktaran gazetecilerin, Avusturya İmp. topraklarında Hırvatistan kısmında bir Sırp anne ve babadan dünyaya gelen Nikola Tesla'ya İtalyan demelerindeki mantığı anlayamamakla birlikte, herhangi birinin ilgi duyup bilgisayarında okumak üzere internetten beş dakikalık bir aramayla ulaşılacak belgede adı geçen şahıs olan Nikola Teslanın huzur içinde uyumasını diliyoruz. İstediği elektrik bu memlekette bol miktar mevcut ne de olsa!


Tesla New Yorker Oteli'nin 33. katında, 3327 numaralı iki odalı suitinin penceresinde güvercinlerini besliyordu. Zaman zaman otelden çıkıp parka gidip beslediği de oluyordu. 1937 yılında bir geceyarısı, otelinden çıkıp yakınlardaki katedral ve kütüphaneye güvercinlerini beslemeye gitti. Karşıdan karşıya geçerken, üzerine gelen taksiyi fark edemedi. Yerdeydi. Sırtında ve çeşitli yerlerinde kırıklarla hastaneye kaldırıldı. Üç rakamına takıntılı Tesla'nın otel odası seçimi şansa değildi. Bir başka takıntısı ise doktorlara asla danışmamaktı. Bu nedenle bu kazada aldığı yaralar tam olarak bilinmiyor. Tıbbi yardım istemedi. Sorumlu taksiyi söylemeyi de reddetti. Oteline geri dönmek üzere taksi istedi. Aylarca yataktan çıkamadığından, pencerelerindeki güvercinlerini beslemeyemedi. Güvercinler geri dönmedi. 1938 baharı geldiğinde Tesla yataktan çıkabildi. Güvercin besleme yürüyüşlerine, eskisi kadar sık olamsa da, devam etti. Otelin aşçısına, parkta yaralı bulup odaya getirdiği, iyileştirdiği güvercinleri için özel menü yemler sipariş etti. Aslında bu özel karışım yemleri pazarlamayı da düşündü. Takıntıları baskın geldi, üç kezden az olmamak üzere ellerini yıkamayı ve sadece haşlanmış yiyecekler tüketmeyi tercih etti. Güvercinleri en iyi arkadaşlarıydı; kendi deyişiyle 'en samimi arkadaşları'. Penceresine gelen kuşları besliyordu. Hatta oraya yuvalayanlar için marangoza özel sepetler ve kafesler yaptırmış, içlerine yıkansınlar diye de bir suluk ve yem olarak da en sevdikleri üzüm çekirdeği, kenevir, kuşyemi karışımından koymuştu. Yerde ve mobilyalarda tüyler ve beyaz kalıntılar vardı. Temizlik arabamla odadan içeri girdiğimde kuytulardan kuşların sesleri gelirdi.


Erken dönem sanayi gruplarından. Angus Farquhar, Graham Cunnington, Paul Jamrozy, Paul Hines ve Toby Burdon. Kimlik bilgileri. İşçi sınıfının omuzlarında yükselen yıkım amaçlı musiki makinesi. Bir erken dönem cihad denemesi, pax americana. Lütfen bizi yıkın. Lütfen liberalizmi pank ile yakın. Sosyalist gerçekçilik epik halde belirmiştir. Tramplenden atlayanların, kendilerini hava boşluğuna bırakanların, görsellerin ve kısa filmlerin sahne karanlığında kutsallaştırılmasına kariı nir musiki eylemci grubu. Demiryollarının, banliyölerin ve bellek çalışmalarının ortak çabasından çıkmış bir öfke kontrolü denemesi. İnsanlığın en kabul edilmez dönemine karşı besteler. Maden grevlerinin yanında pank. Uç şartlar uç tepkiler gerektirir. Uç şartlar uç tepkiler gerektirir. Uç şartlar uç tepkiler gerektirir. Uç şartlar uç tepkiler gerektirir. Uç şartlar uç tepkiler gerektirir. Uç şartlar uç tepkiler gerektirir. Uç şartlar uç tepkiler gerektirir. Uç şartlar uç tepkiler gerektirir. Uç şartlar uç tepkiler gerektirir. Uç şartlar uç tepkiler gerektirir. Uç şartlar uç tepkiler gerektirir. Uç şartlar uç tepkiler gerektirir. Uç şartlar uç tepkiler gerektirir. Uç şartlar uç tepkiler gerektirir. Uç şartlar uç tepkiler gerektirir. Uç şartlar uç tepkiler gerektirir. Uç şartlar uç tepkiler gerektirir. Uç şartlar uç tepkiler gerektirir. Uç şartlar uç tepkiler gerektirir. Uç şartlar uç tepkiler gerektirir. Uç şartlar uç tepkiler gerektirir. Uç şartlar uç tepkiler gerektirir. Uç şartlar uç tepkiler gerektirir. Uç şartlar uç tepkiler gerektirir. Uç şartlar uç tepkiler gerektirir. Uç şartlar uç tepkiler gerektirir. Uç şartlar uç tepkiler gerektirir. Uç şartlar uç tepkiler gerektirir. Uç şartlar uç tepkiler gerektirir. Amin. Proleterya, sosyalizm için köylülerle bir araya geliyor, köylerden kırlardan halk, baskıya karşı yürüyüşe geçiyor. Vertov'un kamera-insanı Kaufman'ın Stalin'in beş yıllık sanayileşme ve kalkınma planı propoganda filmine canlı musiki eşliği eylemindeki Test Dept. Devleti boykot etmeye çağırıyorlar. Demiryolları işçilerinin, madencilerin grevlerine yerleştirmelerle eşlik ediyorlar. Yerleşiksiz bir pank tavrı.


Tetsuya Ishida, 1973 yılında doğdu. 2 yaşında resim çizmeye başladı. 11 yaşında okul yarışmasında çizimleriyle birincilik kazanınca yerel bir gazete kendi ismini gördü. 18 yaşında sanat okuluna başladı. Bir yandan da futbol oynuyordu. 22 yaşında Musashino Sanat Akademisi'nde Görsel İletişim'den mezun oldu. 31 yaşına kadar çeşitli solo sergileriyle Japonya Çağdaş Sanat çalışmalarında öne çıktı. 2005 yılında hayatını kaybetti. Tokyo'da bir trenin altında kaldı. Bazı görgü tanıkları intihar ettiğini öne sürdü ancak aslında Ishida'nın karşıya geçmek için vakti olduğunu sandığı, trenin hızını yanlış hesapladığı ortaya çıktı. Ailesi sanatçı olmasını istememişti. Japonya Parlamento üyesi babasından hiç destek almadan okudu ve çalıştı. Pek röportaj vermezdi. Resimlerinden hemen anlaşılacağı gibi, çalışmalarındaki insanlar Japonya'da günlük hayattan alıntılardır. Ancak bu insanlar genelde mutsuz bir yüz ifadesine, olumsuz bir beden diline işaret eder. Bedenleri ya bir makineye ya da gün içinde insanın karşısında çıkan herhangi bir nesneye bağlıdır. Gerçeküstü hallerdeki durumların resimlerinde, tüketim toplumunun genel mutsuzluğun doğrudan sebebi olarak görüldüğü aşikardır. Ondan yıllar önce yaşamış olan Franz Kafka ile ruhani aynılığından da bahsetmek mümkündür. Ishida'nın, böcekleriyle iç içe geçmiş insanlarının, Gregor Samsa ile ilgili olduğunu söylemek fazla iddialı olmaz.


Zinnure Türe'nin yönettiği Tevatür 12-13 Nisan'da Tatavla Sahnesi'nde. Dünyanın farklı yerlerinden 16 kadın sanatçının, kendi tespit ettikleri sorunlara yönelik bir çözüm üretmesi ve bunu yine kendi sanatsal dilleriyle Proje Difüzyon ekibine ulaştırmasıyla gerçekleşti. Proje Difüzyon ekibindeki oyuncu, yönetmen ve tasarımcılar diğer kadın sanatçılardan gelen bu materyallerden yola çıkarak hazırladıkları Dişil Ütopyalarını kurgulayıp bir performansa dönüştürdüler. Tevatür kelime anlamı olarak; kaynağı ispatlanamayan birtakım olguların, kavramların, yahut hikayelerin kuşaktan kuşağa aktarılmasıdır. Dünyanın farklı yerlerinden 16 kadın sanatçının, kendi tespit ettikleri sorunlara yönelik bir çözüm üretmesi ve bunu yine kendi sanatsal dilleriyle Proje Difüzyon ekibine ulaştırmasıyla gerçekleşti. Proje Difüzyon ekibindeki oyuncu, yönetmen ve tasarımcılar diğer kadın sanatçılardan gelen bu materyallerden yola çıkarak hazırladıkları Dişil Ütopyalarını kurgulayıp bir performansa dönüştürdüler.


Tevfik Sonder, 1951 Istanbul doğumlu. 1969 Milliyet Liselerarası yarışmasında Alman Lisesi ile ikinci olduktan sonra Sıfır Virgül Bir adlı bir grup kurarak 1970 yılında Melodi Plaktan Geçici olarak yukarısı adlı bir plak çıkartmış, sonra da Almanya'ya gitmiş. Almanya'da bir takım rock gruplarında çaldıktan sonra 1991 yılında Türkiye'ye döndü. Birkaç jingle ve benzeri çalışma sonrası Serdar Ateşer'in Avdet Seyri adlı albümünde yer alan Olimpos Sakini adlı şarkıda Ateşer ile imzası olan Tevkif Sonder, son zamanlarda bilgisayarda deneysel müzik ve Almanya'da yaşayan Feyyaz Karabağ ile birlikte video art yapıyor. Ayrıntılarını aşağıda okuyacağınız/dinleyeceğiniz/izleyeceğiniz bu türden kültür arkeolojisi, bizi heyecanlandırıyor. Geçici olarak yukarısı adlı kayıtta yer alan Baş aşağı beş yukarı, bilgimiz dahilinde, dijital ortamda ilk kez ortaya çıkıyor. Tevfik Sonder, video art çalışmasına eşlik eden ve yine daha önce yayımlanmamış olan mp3 ve videoyu yayımlamak için aslında ile temasa geçerken, sevgili Zafer Yalçınpınar, Sonder'in çalışmaları için bizi işaret etmek inceliğini gösteriyor. Tevfik Sonder ile bağlantımız böyle oluştu, kendisi bazı sorularımıza da yanıt verdi. Sonder ayrıca Bob Dylan'ın 'One too many mornings' adlı şarkısının Türkçesini de yapmış. Dylan'ın 60. yaşgünü vesilesiyle Açık Radyo'da yapılan bir programda yayınlanan bu kayıtta, kontrbass'ı Yaz Baltacıgil çalmış. Futuristika, grubun geçmişten çıkagelen Baş aşağı beş yukarı şarkısında dediği gibi, bu aşikar haksızlığa gelem dedim, gelemedim diyor, çünkü Gaddar Selim'lere rağmen müzik ve ses var, hala ve her yerde ve her an! Bu şekilde düşünenlerin benim yaptığım müzik ve Feyyaz Karabağ ile birlikte yaptığımız videolarla ilgileneceğini farzettim. Abstract kavramının müzikte tam olarak nasıl kullanıldığını bilmiyorum. Ben müziğin içine girmeye çalışıyorum, belli bir derinliğe inince ortaya çıkan durum zaten sözlerle ifade etmeye çalışıldığında 'abstract' oluyor. Feyyaz Karabağ benim de 1970 ile 1982 arası yaşamış olduğum Karlsruhe'de hayatını sürdürüyor. Onun çekip gönderdiği videolara müzik yapıp edit ediyorum. Ben bazı müzisyenlerin elektronik müzikte tercih ettiği yöntem olan birkaç tane patch veya sound bulup ağırlıklı olarak onlarla çalışma yolunu seçmedim. Bilgisayar ortamında synthesiser'larda neredeyse sonsuz patch, sound, tını var; boş zamanlarımda sürekli bunları araştırıp hoşuma gidenleri not ediyorum. Sonra videoları izlerken bunlardan hangilerini kullanabileceğimi tasarlıyorum. Bu kararı verdikten sonra müzik bir anlamda zaten kendiliğinden oluşuyor. İsmet Sıral'dan zamanında dinlemeyi öğrenmiştim. Doğal veya sentetik enstrümanların tınılarını dinlerken belli bir derinliğe inildiğinde zaten o ton ya da tınıyı oluşturan üst notaların melodisini duyuyorsun. Besteleme süreci o melodiyi işitip oradan çıkartıp almak aslında. Bu kadar. Albüm değil 45likti. Baterist Murat Verdi'nin Ampex bir teybi vardı, onunla üstüste kayıt yapılabiliyordu. Bir gün 15 dakikada 'baş aşağı beş yukarı'yı yazmıştım, onun demosunu Murat ve başta bass çalan Edi Matig ile kaydettik, Nino Varon, Engin Arman dahil sağa sola dinletip plak anlaşması yapmaya çalıştık, sonunda Melodi ile anlaştık ve Tünel'de Hayri'nin stüdyosunda herhalde Eylül 1970'de kaydettik. Ben 'baş aşağı'yı dinlemeyi çok seviyorum, sonradan Sıfır Virgül Bir'e katılan sevgili arkadaşım Yaz çok güzel bass çaldı. Şarkıda bilmeden sonraki yıllarda Almanyada başıma gelecekleri anlatmışım. Almanyada Karlsruhe'de ve Düsseldorf'ta bulundum. Üniversite talebeliği, Türk düğün orkestrası müzisyenliği, taksi şoförlüğü, tercümanlık ve rock müzisyenliği dahil bir sürü iş yaptım. Mekan olarak daha çok sonradan Embryo grubunda biraraya gelen müzisyenlerin yakınındaydım. 1980'de New York'a giderek orada bir süre rahmetli İsmet Sıral ile çalıştım, sevgili İsmet Abi müzikte bildiklerimi imbikleyip işe yarar hale getirdi diyebilirim. Türkiye'de tarihe biraz meraklı yeni kuşak dinleyicilerin gözden kaçırmadığı, Serdar Ataşer ile arkadaşlarının yaptığı Avdet Seyri isimli albümde de yer aldınız. 1998 yılında çıkan, yapımı da bir on yıl öncesinde dayanan o albüm, bugün hala güncelliğini koruyan, bir anlamsa zamansız bir çalışma. Avdet Seyri döneminden neler hatırlıyorsunuz. Avdet Seyri'ne aslında Olimpos Sakini'nin bir bölümü dışında çok bir katkım yok. Bence çok değerli bir çalışma ve bir parçası olmaktan son derece mutluyum. Serdar Ateşer ile Almanyadan döndüğüm sırada tanıştım, birkaç kere beraber çaldık, o kadar. Dünya birçok açıdan bir tür geçiş döneminde, sanat da öyle. Sanatçıların yeninin arayışı içinde olduklarını düşünüyorum. Batı müziğinin 12 tonu ve 4/4 3/4 gibi ritimleri ile yapılabilecek müziğin hepsinin yapıldığına inanıyorum. Bunlara makam ve batılılara için daha karmaşık olan 5/4 7/8 vs gibi ritimleri eklemek de olsa olsa eski müziğin sonunun gelmesini geciktirir, çok birşey değişmez. Ben zaman ve mekan aşılmakta olduğundan yeni bir müzik ortaya çıkacaksa melodi ve ritimden çok ton ve tını ağırlıklı olacağına inanıyorum. Brian Eno, Robert Fripp, Adrian Belew ve Jon Hassell. 1980'lerde CoDoNa adlı, Colin Walcott, Don Cherry ve Nana Vasconcelos'un çaldığı bir grup vardı, iki konserlerini izlediğim için çok şanslı sayılırım. Walcott ve Cherry'nin erken aramızdan ayrılmalarıyla bu grup müzik dünyasına yapabileceği katkıyı tam anlamıyla gerçekleştiremedi maalesef. Eminem ve RZA'yi de beğeniyorum.


Erika Iris Simmons, 1983 doğumlu, kendi kendini yetiştirmiş ve kasetler, eski kitaplar, dergiler, kredi kartları gibi bildiğimiz sanat araçlarından olmayan nesneleri kullanarak portre çalışmaları yapan bir sanatçı. Gost in the machine/Makinedeki hayaletserisinde pop kültürüne dahil kişileri kullanan Erika, Futuristika'ya bantlardan portre çalışmalarını anlattı. Kendisinin kolajlarına da ayrıca dikkat çekmek isteriz. Aslında çöp kelimesini oldukça serbest kullanıyorum. Malzemelerimin bildiğimiz anlamda çöp olduğunu düşünmüyorum. Daha çok birinin çöpü diğerinin hazinesidir durumu. Nostaljiyi seviyorum. Eski kitaplar favorimdir ancak kasetler de bir çok insana aynı nostaljik hissi veriyor. Hiç bir zaman çok paralı bir insan olmadım. Bu nedenle böylesi malzemeler kullanmak kısmen zorunlu da oldu. Ayrıca birşeyleri yok etmek düşüncesi olmayınca yaratıcı olmak daha kolay. Eğlenmeye çalışıyorum. Bu yorumun doğru olduğunu düşünüyorum. Sanat bana her zaman barınak, sığınacak bir köşe olmuştur. Kelimeleriniz yetersiz kaldığında bir iletişim yoludur. Kasetler oldukça doludur. Bunu hem gerçek anlamıyla hem de mecazi olarak söylüyorum. Aynı anda çok farklı şeyler barındırır. Oldukça garip olan paketinde görünmez bir mesajdır. Bakınca, nesneyi görürsün ama kasetin taşıdığı, içindeki müziği anlayamazsın. Son birkaç aydır nihayet çalışmalarımdan pay da almaya başladım. Masaya getirilen herhangi bir fikirle çalışabilirim. Başka sanatçılarla da ortak çalışmalar yapıyorum. Ayrıca daha büyük ve daha karışık kaset parçaları da yapıyorum. Alezander Blok ve Akhmatova Solzhenitsyn. Aslında çok daha fazla söylenecek ya da hatırlanacak yazar var. Leaders Dreamers and Rebels, An Account of the Great Mass-Movements of History ve Wish-Dreams that Inspired Them, Rene Fulop-Miller çalışması, 1935. Tom Waits sırada! Bir arkadaşım da istedi. Tamamladığımda resmini size de gönderirim. (1900-1976) İngiliz filozof. 1945'ten 1968'e kadar Oxford Üniversitesi'ndeki metafizik kürsüsünü yönetti. Bir sözcüğün anlamını, bu sözcüğün anlamlı bir tümce içinde kullanılmasına olanak sağlayan kurallar aracılığıyla tanımladığı bir dil felsefesi anlayışı geliştirmiştir. Ryle'ın üzerinde durduğu başlıca kavram kategori yanlışıdır. Ryle 1946'da yayımlanan Philosophical Arguments adlı yapıtında bir kategori yanlışının, bir terim ya da kavramın kendisine uygun düşmeyen bir kategori içinde konumlandırılmasından doğduğunu belirtmektedir. Ryle, bu yanlışlıkların önüne geçmenin, ancak bu kategorilerin doğasının belirlenmesiyle olanaklı olacağını düşünmektedir. Bunu gerçekleştirmek için önerdiği yöntem, kavramsal çözümleme yoluyla kavramlar arasındaki kategori farklılıklarının ortaya çıkarmasıdır. Kavramsal çözümlemenin ise, tek başına kavramların incelenmesi değil, onların içinde yer aldıkları tümceler ile aralarındaki bağlantıların soruşturulması olduğunu vurgulamaktadır. Ryle, dilin gündelik kullanım tarzları üzerinde de önemle durmuş ve The Concept of Mind adlı yapıtında klasik zihin-beden problemine gündelik dilden hareketle çözüm aramayı denemiştir.


Nur topu gibi bir savaşın doğuşuna şahit olduğumuz şu günlerde, savaş tezkeresinin basın ve Hüseyin Aygün'ün Facebook hesabı aracılığı ile kamunun ellerine düşmesi, üzerinden çabucak geçilen bir olay oldu. Bir savaş tezkeresinin halka ne sıklıkla ifşa edildiği göz önünde bulundurulduğu zaman, böyle bir metin üzerinde durmamanın büyük bir kayıp olduğunu görüyoruz. Çünkü tezkereyi incelediğimiz zaman egemen ideolojinin söylem yolu ile kendi çıkarlarını nasıl yaydığına, halk ile arasındaki güç dengesizliğini nasıl devam ettirdiğine, ve düşmanları nasıl yarattığına dair çok zengin bir içerik bize kendini açıyor. Her ne kadar 3 kısa paragraftan oluşsa da, metinde karar mekanizması ve halk arasında yaratılan uçuruma, ve karar mekanizmasının savaşın sorumluluğunu halka atarak kendi ellerini kandan kurtarmaya çalışmasına bire bir şahit oluyoruz. Fakat ideolojinin gözlerimize çektiği perde yüzünden ilk okunuşta gayet normal, hatta sıradan resmi bir belgeymiş gibi gözükmesi, ve bu yüzden çok dikkat çekmemiş olması, bu metini üzerine özellikle eğileceğimiz bir belge yapıyor. 2. kadar ulusal güvenliğimize menfi etkisi giderek artan şekilde görülmektedir. 7. yönelik sözkonusu saldırgan eylemler silahlı saldırı eşiğindedir. 15. izin verilmesini Anayasanın 92 nci maddesi uyarınca arz ederim. Bu metin gayet resmi bir dille yazılmış, ve ilk bakışta içinde ideoloji, egemenlik, veya şiddetin meşrulaştırılması üzerine pek bir ipucu verir gibi durmuyor. İdeolojik dilin sorunu da tam budur. Bizim içimize o kadar işlemiştir ki, bizim için o kadar olağan ve sıradan olmuştur ki, gözümüze çarpmaz. Bir savaş ilanı bile gayet banal ve sıkıcı bir resmi metin gibi gözükebilir. Fakat, egemen ideolojinin dili, daha ikinci satırda gayet açık bir şekilde savaşın temellerini atıyor, ve şiddeti meşrulaştırıyor. Bunu da görülmektedir fiili ile gerçekleştiriyor. Görülmektedir, edilgen bir fiil yani, cümlede açık bir faili yok, fiil tek başına gerçekleşmiş gibi duruyor. Edilgen fiilin iki önemli işlevi var. Bunlardan birincisi faili saklamak ve böylece sorumluluğu seyreltmek. İkincisi ise o fiil ile her ne iddia ediliyorsa, bunu mutlak bir doğru gibi ortaya koymak. Böyle baktığımız zaman, ikinci satırdaki görülmektedir fiili özel bir durum kazanıyor. Çünkü, kim görmektedir? diye bir soru sorduğumuz zaman buna cevap alamıyoruz. Tezkerenin dayanağı ve tüm diğer görüşlerin üzerine inşa edildiği gözlemi kimin, nasıl, ne şartlar altında ve neye dayanarak yaptığına dair bir fikrimiz yok. Bununla beraber, gözlemek bir metafor. Çünkü kimse kelimenin tam anlamı ile gidip birşey gözlemiyor. Gözlem = bilgi denkleminin dayanağı olan metafor, görmek anlamaktır/bilmektir gibi halk arasında kabul edilen bir inanca dayanıyor. Ek olarak, gözlemin edilgen bir şekilde inşa edilmesi, onu olağan ve olması gereken bir durum gibi ortaya koyuyor. Gözlem yapan failin ortadan kaldırılması ile, metni okuyanlar, faili veya gözlemin isabetli olup olmadığını sorgulayamıyor. Böylece hem metaforik kullanımı ile, hem de edilgenliği ile gözlem, herkesin yapmış olması gereken, kamusal alanda dolaşan söylemler ve medyada ortaya çıkan haberler sonucunda çıkarım yapmamız gereken bir mutlak gerçek veya hakikat şeklinde okuyucuya sunuluyor. Fakat biliyoruz ki, bu tür, savaş veya askeri harekat kararları sadece halka açık bilgiye dayanarak alınmaz. Böylece, edilgen fiil, perde arkasında gerçekleşen ve ülkenin kaderini etkileyen siyasi mekanizmaları da gizliyor. Bu gizleme sayesinde, egemen güç, bu süreci sanki açık bilgiye dayanarak almış gibi görünüyor ve şeffaf devlet imgesi yaratmış oluyor. Tabii, şeffaf devlet imgesi, demokrasi efsanesi ile birleşince, çizilen tabloda demokratik, şeffaf, meşru Türkiye karşısında karanlık, ne olduğunu bilmediğimiz, kapalı, diktatör ve dolayısı ile gayrimeşru Suriye ortaya çıkıyor. Tabii ki, bildiğimiz gibi, gayrimeşru olanı ortadan kaldırmak ise bir devlet geleneği. Tüm bunları düşünerek baktığımız zaman, 2. satırdaki görülmektedir fiilinin, savaşın ve şiddetin meşrulaştırılması ve tezkere argümanının kurulması sürecinde çok merkezi bir rol üstlendiğini anlıyoruz. Birincisi, edilgen olan görülmektedir fiilinin faili olmadığı için, olası bir savaş, harekat, veya askeri operasyon neticesinde kaybedilecek insan hayatının 'faili meçhul cinayetlere' kurban gideceğini ilan ediyor. Yani, diğer faili meçhul cinayetler gibi, devletin eli kendini savaşın kanından da temiz tutuyor. İkincisi, basın ile halk üzerinde yürütülen psikolojik harekatın semeresinin nasıl toplandığına birincil elden şahit oluyoruz. Egemen söylem güdümünde ötekileştirme propagandası yürüten anaakım basına dayandırılarak Başbakan'ın öne sürdüğü şeffaflık efsanesi, yine anaakım basındaki ötekileştirme kampanyası neticesinde doğru veya olağan bir gerçekmiş gibi gözüküyor. Yani, egemen söylem kendi doğrularını yaratıyor ve sonra onlara işaret ederek bakın, doğru söylüyorum diyor. Böyle bir kısır döngü içerisinde sadece nesne yerine konulan halka ise bu gözleme ortak olmak ve desteklemek düşüyor. Üçüncüsü, anaakım basının üstlendiği propaganda temelinde inşa edilen şeffaflık efsanesi sayesinde demokrasi ile uzaktan yakından alakası olmayan ve kapalı kapılar ardında alınan dayatmacı kararlar, demokratik bir sürecin sonucu gibi gösteriliyor. Halkın hayatı ile oynayan bir karar süreci, halktan olabildiği kadar uzak tutularak demokrasi olabildiğince engellenmiş oluyor. Kararı alan mekanizmanın hükümet olduğu 11 ve 14. satırlarda açıkça ifade ediliyor. Yukarıda bahsedilen görülmektedir edilgen fiilinin oluşturmaya çalıştığı şeffaflığın aksine, son paragrafta dayatılan hiyerarşinin çelişkisi bir yana, metin, sorumluluğu başka yollarla da halka mal etmeye çalışıyor. Bu dayatılan aidiyetin başka bir mekanı kişi göstergeleri, daha belirli olacak olursak, birinci çoğul şahıs kişi göstergeleri. 2., 4., 5., 6., 8., ve 9. satırlarda, failler biz olarak yazıldığını görüyoruz. Metin, üzerinde tehdit hisseden, bu tehditlere karşılık vermesi gereken, ve diplomatik girişimlerde bulunan faili her zaman birinci çoğul şahısta kullanarak, devlet ile halk arasındaki yöneten/yönetilen, güçlü/güçsüz gibi sınırları bulandırıyor. Tabii, bu bulandırılan sınırlarında da belli bir sınırı var, ve metin 11 ve 14. satırlarda bu sınırı kalın bir çizgi ile çiziyor. Metin, karar mekanizmalarını hükümet olarak belirliyor ve halkı kapının dışında tutuyor. Buna ek olarak, bolca kullanılan birincil çoğul şahıs, genellikle savaş anlarında uyandırılan ulusal dayanışma ruhuna atfediliyor. Biz, milli ruhu uyandırmaya çalıştığı gibi, savaşa itiraz edenleri de biz olanın dışında tutuyor. Böylece, birinci tekil şahıs göstergesinin kullanılmasının ve kullanılmamasının belli amaçlarını ve işlevlerini şu şekilde görüyoruz: Gözlemlenmiştir edilgen fiili ile inşa edilmeye başlanan paylaşılan sorumluluk ve devletin ellerini kandan temiz tutmayı amaçlayan faili meçhulluk vurgulanıyor. Üst üste kullanılan birinci çoğul şahıs gücün sınırlarını sorumluluk paylaşımında bulandırırken, karar aşamasında sınırlar yeniden çiziliyor. Diğer bir deyişle, egemen güç bir taraftan tüm kararları alma yetkisini kendinde görürken, diğer taraftan savaşın sorumluluğunu halka yüklemeye çalışıyor. Biz, sorumluluğun ve gücün orantısız dağılımı dışında toplumsal sınırların çizilmesinde yardımcı oluyor. Uyandırdığı ulusal seferberlik ruhuna dahil olanlar ve olmayanları, tehdit altında olanlar ve olmayanlar, ölenlerin kanlarını yerde bırakmak isteyenler ve istemeyenler dolayısı ile ülkesini sevenler ve hainler ekseninde ayırıyor. Birinci çoğul şahısın böylesine dayatılması, metinin savaşa karşı olanlardan doğrudan hiç bahsetmemiş olmasına rağmen savaşı ve şiddeti tek çözüm olarak görenleri bir çatı altında toplaması sebebi ile, toplumsal kutuplaşmayı körüklüyor. Metin, son olarak, olası bir savaş durumunda egemen kuvvetin kendi prestiji karşılığında döviz olarak harcayabilmesi için gerekli olan insan hayatını talep edebilmesinin temelini atıyor. Bunu hem birincil çoğul şahısla seferberlik ruhunu uyandırarak, hem de sorumluluğu halka mal ederek, bu sizin de savaşınız efsanesini yaymakla gerçekleştiriyor. Doğal olarak, böylesine inşa edilen bir biz, karşısına da bir siz/onlar alıyor. Türkiye topraklarında yaşananlardan kimin sorumlu olduğunu bilmeden, gayet indirgemeci bir şekilde sorumluluk Suriye Arap Cumhuriyeti Silahlı Kuvvetlerine atfediliyor. Bu atfetme ile beraber giden bir niyet açıklığı da ortaya konuyor. Yani, yaşananları tüm Suriye Arap Cumhuriyeti Silahlı Kuvvetleri açık bir bilinç ve istekle Türkiye halkına zarar vermek için yapmıştır hikayesi yazılıyor. Bu hikayenin ipuçlarını metinin Suriye'ye resmi ismi ile, yani, insan üstü bir hareket kabiliyeti atfetmesi ile anlıyoruz. Türk vatandaşlarının öldüğü saldırıdan sanki Suriye sorumluymuş gibi yaratılan bu hava, Suriye'ye atfedilen sıfatlarla vurgulanıyor. 5. ve 7. satırlarda, Suriye sadece saldırgan olarak tanımlanmakla kalmıyor. 6. satırda rağmen ile özellikle vurgulanan acımasız, durmak bilmeyen, merhametsiz, insafsız düşman imgesinden de faydalanılıyor. Böylece tek bir birimmiş gibi gösterilen Suriye, Türkiye halkına saldırmaya niyetli, cani ve insanlık dışı bir şey gibi temsil ediliyor. Doğal olarak, böylesine çizilen bir temsil sonrasında, bu temsili çizen kendini bu tür bir canavara karşı müdahele etmekte haklı görüyor. Temsili çizen metin, öteki olanı kendi insanlık anlayışından uzak tutarak, onu yok etmeyi/ortadan kaldırmayı meşrulaştırmış da oluyor. Burada inşa edilen öteki imgesinin, biz üzerine geri dönen etkileri var. Öteki olan saldırgan sıfatı ile ilişkilendirildikten ve herşeye rağmen şiddeti seçen bir cani şeklinde yaratıldıktan sonra, doğal oalrak biz masum, haklı, merhametli ve insancıl olarak çerçeveleniyor. Bu tanımlama, birincil çoğul şahısın giriştiği söylenen diplomasi ile kuvvetlendiriliyor. Diplomatik girişimin doğrudan medeni ve şiddet karşıtı gibi kavramlarla olan benzerliği sebebi ile, bazı gerçekler gözden saklanıyor. Mesela, diplomatik girişimlerin saldırgan olmuş olabileceği, ve kararlanan yaptırımların Suriye'yi uluslararası alandan daha da uzaklaştırarak ve yabancılaştırarak yaşanan şiddeti tırmandırmış olabileceği gibi. Metin, 10. ve 11. satırlarda, yukarıda bahsedilen gözlemlere ve merhametsiz, anlayışsız canilere karşı tehdit altında olan masum insanların kurtarılma ihtiyaçlarına cevap veren hükümetin ne yapması gerektiğini öne sürmektedir. Çünkü metin burada birinci çoğul şahıs ile karar mekanizmasındaki güç paylaşımı dışında kendine bağladığı halkı hareket kapasitesi olmayan bir kurban gibi göstermekte, son paragrafta ise kendi gücünü ortaya koyarak kendisini bir beyaz atlı mesih gibi konumlandırmaktadır. Bu kurtarıcı mesihin hareket şekli olan zamanında ve süratle ise, aynı edilgen bir şekilde gözlenen koşullar gibi, bir şekilde hasıl olmakta ve böylece malumiyete ermektedir. Verilmesi gereken cevabın hasıl olma özelliği konusundaki herhangi bir bilgi, yine, demokrasinin en büyük düşmanı olan halktan olabildiğince uzak tutulmaktadır. Nihayetinde bu hasıl olma sonucunda yaşanacak şiddette kan kaybedecek olan halk, cevabın nasıl olacağına dair alınacak karar sürecine dahil edilmemekte ve kendisini kurtarmaya gelen mesih tarafından ölüme mahkum edilmektedir. Hasıl olma fiilinin edilgen olması yine bir objektiflik iddiasıdır. Failin cümle içinde olmaması 2. satırdaki edilgen gözlemin normalleştirilmesi gibi zamanında ve süratle verilecek şiddet içerikli cevabı da normalleştirir, meşrulaştırır ve sanki olması gerekenmiş gibi gösterir. Bu şekilde, şiddet objektif bir doğru gibi konumlandırılır. Metinde analiz edeceğimiz son nokta, ve bağlaçlarının kullanılış biçimi. Bunun için 4 tane ve bağlacına bakacağız. Bağlaçlar ile bilinmesi gereken önemli bir nokta şu: ve gibi bağlaçlar kendisinden önce gelen ve sonra gelen kelimeler arasında denk bir ilişki kurarlar. Buna karşı olarak ama gibi bağlaçlar, kendisinden önce ve sonra gelenler arasında hiyerarşik bir ilişki belirtirler. İnceleyeceğimiz 4 tane ve bağlacı, kendisinden önce ve sonra gelenler arasında denk bir ilişki kurararak, onları beraber gitmesi doğal olan kavramlarmış gibi göstermekte ve okuyucuya aynı ilişkiyi dayatmaktadır. Bakacağımız birinci ve bağlacı, 1. satırda istikrar güvenlik kelimeleri arasında durmaktadır. Metine göre kriz istikrara, böylece güvenliğe tehdit oluşturmaktadır. Burada istikrar ve güvenlik arasında kurulan denk ilişki, uluslararası siyasette öne çıkan güvenlikçi söylemin bir devamıdır. Metinin de vurguladığı bu söyleme göre, istikrar ve güvenlik arasında doğru bir orantı vardır. Güvenlik ne kadar artarsa, istikrar da o kadar artar. İstikrarın başka parametrelere bağlı olabileceği bu tür bir söylemde düşünülemez bile. Tabii, bu noktada, istikrar ve güvenlik arasında kurulan ilişki, metinin iddia ettiği diplomatik kibarlığa da gölge düşürmektedir. Güvenlikçi bir aklın birincil önceliği diplomatik çözüm değil, çıkar ve menfaattir. Bu yüzden metinin daha sonra kurmaya çalıştığı diplomat imgesi, daha ilk satırda kurduğu denklem ile sekteye uğramaktadır. İnceleyeceğimiz ikinci ve bağlacı, 5. satırda uyarı-diplomatik girişim arasında durmaktadır. Diplomatik girişim her ne kadar medeni bir mecaz olarak dursa da, metinin onu uyarı ile eşitlemesi, diplomasi etrafındaki sınırların ne kadar dar olduğunu bize göstermektedir. Metinin kurduğu bu denklem bize gösteriyor ki, şu an yürürlükte olan dış siyasette diplomasiden anlaşılan uyarıdır. Bunu dış siyasetimizin ve içine sürüklendiğimiz savaşın mimarı olan şahısın 0 sorun anlayışı ile karşılaştırdığımız zaman, güvenlik ve istikrarı bu kadar beraber gören bir yönetimin nasıl bir istikrarsız çelişkiler yumağı içinde yüzdüğünü görmüş oluyoruz. Üçüncü ve bağlacı 8. satırda tehdit-risk kavramlarını denklemektedir. Metinin tehdit ve riski denklenmeye çalışması, yine çok doğru gözükmeyen bir duruma düzen dayatmaya çalışmanın bir semptomu olarak yorumlanabilir. Çünkü her riskli durum, bir tehdit teşkil etmez. Risk, önceden hesaplanabilen ve buna göre çeşitli önlemlerin alınabileceği bir duruma işaret eder. Fakat tehdit çoğunlukla bir algıdır. Yaşanılanlar karşısında gerçekten bir savaş tehdidi olup olmadığı gayet tartışmalıdır. Metin, tehdidin ucunu açık bıraktığı için, herhangi bir tehdit algısını, gerçek bir tehdit ile eşitlemeye çalışmıştır. Algı ve gerçeklik arasındaki tanım uçurumunda kaybolan anlam boşluğu, risk kelimesi ile eşitlenerek doldurulmaya çalışılmıştır. Risk kelimesi ile ilişkilendirilen hesaplanabilirlik, güç yapısının egemenliğini dayatmakla kalmaz, insan hayatını da hiçe sayar. Çünkü, bir taraftan, egemen güç kendisini bu riski hesaplayabilecek konuma layık görmekte, elinin altındaki gizli hesap ve bilgilere dayanarak böyle bir risk alınabileceğini ortaya koymaktadır. Diğer taraftan, bu riske karşı alınacak tedbir, insan hayatının yok edilmesi üzerine kurulmuştur. Böylece, geleneksel olarak şiddet uygulamayı sadece kendi monopolisi altında tutan güç yapısı, halkın vücudunu ne şekilde harcayacağına kendi keyfine ve çıkarına göre karar vermekte, bunu ise herhangi bir temele dayandırmadığı tehdit kavramını risk ile denkleyerek yapmaktadır. Dördüncü ve sonuncu ve bağlacı 10. satırda zaman-sürat arasında bir ilişki kurmaya çalışmaktadır. Bu denklem, metinin bir araya getirmeye çalıştığı çelişkilere ve içinde bulunduğu zor durumu haklı çıkarmaya çalışmasına başka bir örnektir. Zamanında ve süratle, genellikle karşıt iki anlayıştır. Bazen fırsatların değerlendirilmesi gerekir, zamanında hareket etmek, belli bir sürati gerektirebilir. Fakat insanların hayatını ilgilendiren, halkların düşmanlığını tetiklemek üzere açılan savaş gibi konularda fırsat kollamak pek de doğru bir yaklaşım değildir. Aksine, zamanında hareket etmek, sürat yerine ferasete fırsat vermek, kana-kan anlayışı yerine soğuk kanlı düşünceye alan tanımak olarak düşünülebilir. Tabii, zamanında hareket etmenin bu şekilde değil de, sürat olarak inşa edilmesi, egemen güç yapısının bize böyle bir fırsatı kaçırmamak için hareket ettiğini göstermektedir. Diğer bir değişle, egemen güç, insanların hayatına mal olacak bir kararı süratle değerlendirilmesi gereken, aksi halde elden kaçabilecek olan, bir fırsat olarak görmektedir. Böylesine bir savaş düşkünlüğü, metinde diplomasi gibi kelimelerle inşa edilmeye çalışılan barış maskesini düşürerek, güç yapısının gerçek niyetini ortaya çıkarmaktadır. Yukarıdaki metinin de gösterdiği gibi, ideolojiyi çeşitli -izm'lerde ve -çilik/-çülük'lerde aramamıza gerek yok. Güç, egemenliğini kullandığı dil ve söylem ile sağlama alır. Bu süreçte arkasına saklandığı isim üzerinden tartışma yürütmek ise sadece bizi oyalar. Üzerinde asıl düşünmemiz gereken egemen gücün kullandığı söylem ve buna karşı üretilebilecek karşı söylemlerdir. İdeoloji, kendisini aklıselim doğrular kılıfında gizleyerek şiddetin ters etkisi, ve insanların kendi hayatlarını ilgilendiren kararlardan uzaklaştırıldıkları gibi gerçekleri saptırır, görmemizi engeller. Eleştirel söylem analizi ile yaptığımız dilbilimsel yakın okuma ise ideolojinin perdesini kaldırır, metinin sinsiyetini, insanları nasıl nesnelleştirdiğini, insanların kendi çıkarlarına karşı olan bir süreci nasıl desteklediklerini gösterir. Çünkü savaşın kimin çıkarına olacağı bellidir. Akan kandan prestij elde edecek olanlar, ve daha savaşın söylentilerinden hisseleri artanlar: Egemen güç ve sermayenin ortaklığında gelişen bu makina, kendi rüyalarını kovalama sürecinde kimin kanını kendisine yakıt yaptığını umursamaz. İdeolojinin çarptırdığı başka bir gerçek de şudur: dil ve söylem değişmeden toplumsal değişme mümkün değildir. O yüzden, egemen ideolojinin ve onun öne sürdüğü söylemin üzerine giderken akılda tutulması gereken aynı söylemin sonucu değiştirmeyeceğidir. Lorde, efendinin aletleri efendinin evini hiç bir zaman parçalayamacak demiştir. Egemen ideolojinin söylemsel aletlerini, stratejilerini, veya yöntemlerini kullanarak ancak onun güçlenerek devamına katkıda bulunabiliriz. Bu sebeple, onunla yüz yüze gelirken, egemen ideolojinin kullandığı edilgen fiil, biricil ve ikincil çoğul kişi göstergelerinin karşıt zıtlar gibi kullanılması, veya objektif doğrunun iddia edilmesi gibi söylemlerin dışında durmak, egemen ideolojini gücünü, az da olsa, kesmek anlamına gelir.


Balkan müziğinin en iyileri; 28 Haziran 2009 Pazar günü Küçükçiftlik Park'ta, The Balkan Soundz Festival kapsamında bir araya geliyor. Açıkhavada tüm gün boyunca Balkanların hareketli ve neşeli ezgilerini izleyiciyle buluşturucak olan bu etkinlik, Balkan müziği tarzında ülkemizde düzenlenen ilk festival olma ozelliğini de taşıyor. Yabancı ve yerli toplam 6 grubun sahne alacağı festival, yaz sıcaklarından bunalan müzikseverleri Istanbul Boğazı`na cok yakın bir noktada, açıkhavada, Balkan müziğinin enerjik ritimleri eşliğinde müzik dinlemeye, dans etmeye, yemeye, içmeye, kısacası sınırsız eğlenceye davet ediyor. The Balkan Soundz Festival kapsamında sahne alması kesinleşen ilk gruplar: BOBAN MARKOVIC ORKESTAR, FIREWATER, ! DELADAP, SELİM SESLER ve KOLEKTİF ISTANBUL.


Ray Bradbury'yi çok sevdim ufakken. Godard'ın Fahrenheit 451'ine yaklaşımına çarpıldım. Fakat bu albüm Fransız Sineması'na dair değil. Hareketi ve insanlar üzerindeki etkisini sevdim tabii. Hollywood'a karşı bir duruş ihtiyacı fikrini ve film yapmanın o temel tanımlarına dönmek fikrini seviyorum. SoKo Phiadelpie Story'yi söylemek için doğru kişiydi, çünkü sorduğumda Evet, diyen kişiydi. Ayrıca daha önce hiç Fransızca söylememiş, kültürünün sana ihtiyacı var dedim.


Yazın... sinekler kafamın etrafında vızıldıyor/ Her gece, kafamın etrafında vızıldayan sinekleri anlamıyorum.


The Economist'ten yeni bir hamle: Thinking Space. Derginin Avrupalı okuyucularına yönelik başlattığı yeni kampanyaya şu an için seçilmiş 9 katılımcı var. Müzisyen, tasarımcı, yazar, CEO gibi farklı mesleklerden katılımcılar alanlarında oldukça başarılı isimler. Ekranda 9 alana bölünmüş 3D küplerden oluşan imajlardan bu isimlerin Düşünme alanının bir fotoğrafı çıkıyor. Fotoğraf üzerinde işaretlenen noktalara tıklayınca görüntü detaylandırılıyor ve katılımcının düştüğü kısa notlar okunuyor. Sol üst köşede açılan pencereden ise kişi hakkında kısa bir bilgi, favori bağlantıları, dinlediği müzikler ve tabi ki favori The Economist bölümleri yer alıyor. Eğer siz de bir tasarım harikası bu sitede kendi Düşünme alanınızı görmek istiyorsanız, 6 adımdan oluşan başvuru dosyanızı ekleyip sıraya girebilirsiniz. Zira yayına girecek kişiler genellikle olduğu gibi gelişigüzel değil titizlikle seçiliyormuş.


Halil Turhanlı, 8 Şubat tarihli Birgün gazetesinde Durumcular, anarşistler ve punk başlıklı, -bize göre- çok önemli bir yazı yayımladı. 1970'lerin sonunda Amsterdam'da ev işgalciliği hareketinden doğan, provolar'ın mirasını sahiplenen, Durumcular'ın geleneğini sürdüren ve punk ruhuna sadık kalan bir topluluk olan The Ex hakkında bu yazının orjinalini okuyabiliriz. Özellikle, Birgün'de Halil Turhanlı'nın yazısında da belirtilen Dere geliyor dere yorumunun yer aldığı, avangard çellocu Tom Cora ile The Ex'in ortak çalışması And The Weatherman Shrug Their Shoulders ilginç bir yaylılar-punk birlikteliği şeklinde dikkat çekiyor. Grubun ayrıca, 1936 Spanish Revolution isimli EP'si ile, 2010 albümleri Catch My Shoe'dan birer şarkıyı da dinleyebilir, çok bilinmeyen grupların en sağlamlarından olan, 70'lerin sonundan itibaren avangard, jazz, punk çizgisinde salınıp her daim devrime ve anarşiye selam çakan çok yönlü grubun dünyası hakkında fikir edinebilirsiniz. Gerisi aşağıda, artık ayarsınız ya da aymazsınız, orasını bilemeyiz. Grubun en değerli albümlerinden 1936, The Spanish Revolution, grubun 1979 yılında kuruluşu sonrasında punk'tan Macar, Türk, Afrika ezgilerine yönelen, Sonic Youth, avangard müzisyenler ya da Chumbawamba ile çalışmalarına evrilen post punk/no wave deneysel çalışmalarının arasında bizim için ayrı yere sahip. Anarşistler için büyük önem taşıyan ve kısa ömürlü olan (1936-39) İspanyol Devrimi şarkılarına yer veren plak 144 sayfalık bir kitapla birlikte yayımlanmış. Kitap, İspanya İç Savaşı sırasında anarşistlerin en önemli iki örgütlenmesi olan CNT ve FAI üzerine odaklanmış. Grubun, 1936 deneyiminden 50 yıl sonra çıkardığı albümde, modern Batı toplumunun tam da öbeğinde dillendirdiği fikirler ve grubun genel tavrı, müzisyenlerin de, sanatın ve hayatın politik eğilimlerle toplum içinde yer alma çabalarına örnek olarak gösterilebilir.


Danimarkalı Hans Christian Andersen yaklaşık 150 yıl önce Kibritçi Kız hikayesini yazarken gelecekte nice çocuğun kalbini parçalayacağını, dolaylı da olsa 19. yy kapitalizminin nice çocuğun zehirli oklarına hedef olacağını tahmin etmiş miydi bilinmez. Hayaller içinde donarak ölen küçük kibritçi kızın dramı, mutlu sonlarla bitmesi alışılagelen masallar alemi içinde küçük bir istisna da olsa bu onun zihinlerde daha derin yerlerde mekan bulmasını sağlamış, neredeyse her yetişkinin geçmişte yaşadığı -küçük de olsa- 'Kibritçi Kız' sendromu sık rastlanılan bir durum olmuştur. Bu hikayeden fazlaca etkilenen bir isim Finlandiyalı yönetmen Aki Kaurismaki, masalın orijinal versiyonundaki Noel gecesi karlı bir sokakta kibrit satan küçük kızın dramını, kibrit fabrikasında çalışarak hayatını kazanmaya çalışan genç Iris'in hikayesi ile 1990 yılında beyaz perdeye uyarlamıştır. Oldukça anlayışsız ve acımasız anne ve babası ile yaşayan Iris, gününü akıllara zarar bir kibrit fabrikasında çalışarak geçiriyordur. Çileli fabrika hayatının stresini biraz olsun atabilmek hem de onu bu dramdan kurtarabilecek zengin bir eş bulma umudu ile geceleri kulüplere gitmeye başlar. Başlangıçta erkeklerin dikkatini çekemese de bir gece şansı döner ve ruhsuz hayatına anlam verebilecek, onu refah bir yaşama kavuşturabilecek erkeği ile tanışır. Kısa zamanda çok iş başarsalar da Iris'in hayallerindeki ideal çift örneği yavaş yavaş 'gerçek' ile silinmeye başlar. Iris'in tek gecelik ilişki peşinde koşan yakışıklı sevgilisinden alacağı intikam ise Iris'i, masaldaki küçük kız imajından çok daha güçlü, çok daha feminist bir kalıba sokacaktır. Masalın kaba modern bir versiyonu olarak nitelendirebileceğimiz film, 70 dakika gibi tipik bir filme göre kısa sayılabilecek süreye sahip olmasına karşılık, etkisi boyundan oldukça büyük. Mesajlar adreslerine tam ulaşmış mı bilinmez ama film, genç bir kız üzerinden hem kadın-erkek ilişkileri, hem ebeveyn-çocuk ilişkileri, hem de insan-üretim araçları ilişkisi üzerine ayna tutarak, modern hayatların görülmek istenmeyen kısmını, izleyicinin çıplak, dolaysız, az ve öz biçimde görmesini sağlıyor. Iris'in kibrit fabrikasındaki 'çalışma'sahneleri en soğukkanlı insanların bile hafiften ruhunu daraltacak türden. Statik bir gürültü içerisinde zaman geçtikçe Iris ve kibrit makineleri arasındaki o kalın çizgi flulaşmaya başlıyor, hangisinin gerçek makine olduğunu anlamak zorlaşıyor. Gündüzleri insana yakışır faaliyetlerden uzak olan Iris, fabrikada kaybettiği sıcaklığı ve ruhu akşamları ailesi ile bulmaya çalışsa da burada da hayal kırıklığına uğruyor. Oldukça kötü bir evde yaşayan çekirdek aile, kızlarından çok, geçinmek için kızlarının fabrikadan aldığı haftalıklarına bağlılar. Ebeveyn ve çocuk arasındaki korumacı, paylaşımcı ruh Iris'in evinde bencilce bir hayatta kalma mücadelesine dönüşmüştür. Ne evde ne işte aradığı mutluluğu bulamayan Iris'e ise tek seçenek kalmıştır: Yakışıklı ve zengin, beyaz arabalı bir prens bulmak. Kısa zamanda hayaline kavuşuyor Iris, ancak tanıştıkları ilk gece adamın evine gidip beraber olmaları, Iris'in adama gerçek bir aşkla bağlı olup olmadığı konusunda kafada soru işaretleri yaratıyor. İlişkilerinde belki daha çok karşılıklı bir alış-veriş havasından söz etmek mümkün, lakin yine bu alışverişten Iris memnun kalmıyor, mutluluk yeniden parmaklarının arasından kayıp gidiyor. Iris ve adamın ilişkisi modern yaşamlar üzerinde ayakta kalmaya çalışan temeli hamurdan taştan bir ev gibi, ve dolayısıyla zamana direnemiyor ve Iris'in üzerine yıkılıyor. 80'li yılların Banu Alkan-Güner Ümitvari ilişkisine de hafiften göz kırpan film, sonu itibari ile tamamen özgün bir yapıt teşkil ediyor. Pre-modern toplumların ikinci sınıf vatandaşı 'kadın', artık eve ekmek getiren, kendi inisiyatifi ile erkeklerle ilişiki kuran Iris kalıbına giriyor; ev işleri ve çocuklarla sınırlı 'temizlik' anlayışını, acı çekmesine neden olan her türlü parazitin 'temizlenmesi' ile genişletiyor, extra-feminist bakış açısıyla. Iris temizliğin sonucunu da kabul ediyor ve bir anda suç ve ahlak sorgu masasına yatırılıyor, suçluyu ve masumu ayırmak neredeyse imkansızlaşıyor. 18 yıl önce çekilen 'The Match Factory Girl'ün hikayesi, isim ve cinsiyet değiştirerek binlerce hayatta vücut bulan bir hikaye. Sosyal hayatların, aile ilişkilerinin ve duygusal ilişkilerin başına sıkça konulan tekdüze, ruhsuz, kalıplaşmış, bencil gibi sıfatlar gerek Amerikan gerek Avrupa sinemasında gerekse de Uzak Doğu sinemasında sıkça işlenen yaftalardan. İskandinav sineması olarak da ayırabileceğimiz bu müziksiz, oldukça donuk ve soğukkanlı işlenen tema, kibritçi işçi kızın hikayesinde de çok başarılı şekilde işleniyor. Bu başarıya İskandinav halkının tipik bembeyaz tenleri, donuk mavi bakışlarının da çok doğal bir katkısı olduğu söylenebilir. Vakt-i zamanında Berlin film Festivali, Finlandiya'nın Ulusal Jussi Festivali gibi organizasyonlardan 6 farklı ödül kazanan film, 25. Uluslararası İstanbul Film Festivali'nde de 25 yılın Altın Filmleri bölümü altında gösterildi ve bulunduğu bölümü de hakeden yapımlardan birisiydi.


Post-punk, indie'nin ülkemizdeki en enerjik ve başarılı gruplarından The Revolters ile konuştuk. Onlar aslında tam bir sahne grubu. Son yıllarda ülkeden müzik namına çıkan en güzel hareketlerden biri. Serhat : 2006 yılında ben, Berkan ve İbrahim'in tanışıp ardından müzik yapmaya karar vermesiyle kurulmuş olduk. Birçok davulcu değişiminden sonra Murat aramıza katıldı. O gün bugündür bu kadroyla devam ediyoruz. Berkan: Davulcu haricinde pek uğraşmadık yani. Serhat : İngiliz ruhlu demekten çok İngiliz üsluplu demeyi daha doğru buluyoruz. Ruh olayı müziğine bağlı dinamiklere göre değişiyor. Bu aşk, nefret, hırs -para hırsı da buna dahil, yaşadığın şehir, korkuların vs. ye bağlı olabilir. Yaşadıkları şehir Joy Division'ı, nefretleri Sex Pistols'ı, korkuları The Clash'i, günümüzün tüm boktan müziklerini de genelde para hırsı yarattıysa; bizim de müziğimizi yaratan tekil ya da karma etkenler var tabii. Berkan: Dezavantajı bu tarzda henüz oluşmayan, yani yeni yeni oluşan bir kitleye çalmamız. Sonuçta onlara Brit diye yutturulan çok gereksiz gruplar var piyasada. Serhat : Senelerce sırf brit tarzı coverlar yapmış diye dinleyicinin brit grup diye yuttuğu gruplar vardı mesela. Şu an ortada gözükmüyorlar işin iyi tarafı. Zaten seyirci şu an daha bilinçli bir kaç sene önceye göre. Kendi müziğini yapan sanatçılara daha çok saygı var yine eskiye göre. Artık o gruplara pek bakacaklarını zannetmiyorum. Murat: Ya da müziği brit olmasa da sırf o dinleyiciyi çekebilmek için müziğine brit, indie vs diyen gruplar var. Komik şeyler tabii bunlar. Serhat : Bir de taklit edilmek var daha komiği. İlk zamanlarımızda internetten gördükleri cover listemizi bire bir çalıp aralarına Duman, Mor ve Ötesi vs yerleştirip bar programı, festival peşinde koşan zekiler de oldu. Onlar da iş güç peşinde şimdi. Olmayınca olmuyor tabii. İbrahim: Bu adamlar şu tarzla, şu söylemle çıktı tuttular; biz de yapalım aynısını, demek ki şimdi bu tutuyomuş piyasada tarzı yaklaşımı olan müzisyenler var ortada dolaşan şimdi. Verdiğimiz röportajlarda cevaplarımızın bir ay sonra başka bir grup tarafından aynısının aynı dergide verildiğini görmek şaşırtıyor bizi açıkçası. Berkan: Adamlar bu damardan girmiş tutturmuş, biz de aynısını söyleyelim gelsin primler yaklaşımı var. Hayretle takip ediyoruz. İbrahim: The White Records'un bir temsilcisi internet sitemiz aracılığıyla iletişime geçerek Step by Step şarkımızı bir compilation albüme dahil etmek istediklerini söyledi. Daha sonra sözleşme vs gibi ayrıntılar fakslandı. Biz de gerekeni yapıp şarkının ham kayıtlarıyla geri yolladık. Murat: Bu albümün Ekim ayı sonunda piyasada olması bekleniyor. CD formatının yanında plak olarak da basılacak olması da ayrı bir heyecan verici unsur. Serhat : Sonuçta Batı piyasasına yönelik adımlar atan bir grubuz. Daha bu adımların başında bile böyle isimlerle çalışmak gerçekten gurur verici. İngiltere'de olsaydık herşey daha önce, daha hızlı olurdu diye bir kanımız vardı her zaman. Ama ne olursa olsun iyi müzik yapıyorsan karşılığını eninde sonunda alıyorsun. En azından niye bu ülkedeyiz, İngiltere'de olsak çoktan yapmıştık tarzı yakınmaların biraz da bahane olduğunu görüyoruz. Yapan her yerde yapar. Berkan : Sonuçta kendi bestelerimizi çalıyoruz, kendi hissetiklerimizi döküyoruz. Üzülürken, sevinirken verdiğimiz reaksiyonlar ne kadar içtense sahnede yaptıklarımızda bir o kadar içten. Herşeyden önce müziğimizi hissediyoruz. Sahnede gerisi geliyor zaten. İbrahim: Bugün geldiğimiz noktaya, şarkılarımız ve tavrımız kadar sahne performansının da etkili olduğunu düşünüyoruz. Murat : İnternet'in müziğimizi paylaşma, dinletme açısından hayati bir önemi var bizim için. Aslında sırf bizim için değil tüm bağımsız müzisyenler için. Yaptığımız farklı birşey değil diğer gruplara göre. Özel bir tanıtım, CD basma vs gibi bir olaya girişmedik. Sadece müziğimizi koyduk. Müziğimiz kendi reklamını zaten yeterince yaptı. Serhat : Öncelikle teşekkürler. Aslında EP'de başta olan ama sonradan kayıt kalitesi nedeniyle çıkardığımız birkaç şarkımız oldu. Zaten onlar da Myspace'e koyup çok az insan indirdikten sonra ordan çektiğimiz şarkılar. Hem de malum Myspace'in şarkı sayısına koyduğu kota sebebiyle bir kaç şarkıyı elememiz gerekliydi. Kayıtları ev stüdyosunda yaptık tamamıyla, mixlerlerde kendimiz uğraştık, sadece vokal kayıtları Fabrika Müzik'te oldu. Berkan : Kısa süren bir kayıt süreciydi. Albüm kaydımızın da pek uzun süreceğini düşünmüyorum açıkçası. Step by Step hariç bir mastering eksiği hissedilse de, debut albümde haliyle bu problem ortadan kalkmış olacak. İbrahim : Kendimizi dolu hissettiğimiz konularda şarkılar yapıyoruz. Filistinlilerden bahseden bir şarkı yapmamız politik bir grup olduğumuzu kanıtlamaz tabii ki. Zaten böyle bir çabamız yok. Serhat : Müzik gibi sözlerde hissetmekle alakalı. Hatta bir şarkıda ikisi %50-50. İlk Ep'deki iki siyasi şarkının sözlerini yazdığımda 17 yaşındaydım. Afganistan ve Filistin- İsrail haberlerinin televizyonlardan ve gazetelerden pek eksik olmadığı ve benim de o olaylara çok duyarlı olduğum zamanlardı. Şimdi giderek daha bireye yönelik şarkılar yazıyoruz. İlerde Animal Collective gibi kuşlara böceklere şarkı yapacak kadar sıyırmadığımız sürece bir sorun olduğunu sanmıyorum. Berkan : Pek kalıplara bağlı değiliz o konuda. Ne zaman nasıl bir şarkı yapacağımız hiç belli olmuyor. Beste sürecimiz emprovize yürüyor. Beste tamamlandıktan sonra üstüne sözler geliyor. Serhat: İlk zamanlarımızda biraz daha agresiftik, söz ve müzik açısından da. Liriksel olarak daha açıktık. Şimdi şarkı sözlerini bazı şarkılar haricinde biraz daha ucu açık bırakıyoruz. Bu ucu açıklık kafaları bayağı kurcalayan sorulara kadar gidiyor lirikler içinde. Murat : Ruh halimizdeki değişimi objektif biçimde irdelemek çok zor kendi açımızdan. Dışardan bakan birinin görüşü daha sağlıklı olur bence. Serhat: Aslında Ağustos ayında albüm kayıtlarına başlamayı düşünüyorduk. Daha sonra toplama albüm olayı ve o isimlerle çalışma telaşı, biraz daha önümüzü görelim bakalım compilation'dan sonra neler olacak merakı, en azından kayıtlar açısından bizi Kasım-Aralık aylarına kadar beklemeye itti. Kısa sürede kayıt yapan bir grup olmamıza rağmen debut albümde zaman olarak kayıt sürecini herşeyiyle yaşayarak ve hazmederek geride bırakmayı planlıyoruz. Serhat: Aslında değişik dönemlerin müziğine her zaman bir alternatif müzik türü olmuştur. 60'ların sonunda dünya rock'n roll'la sallanırken New York'ta punk müziğin ilk örnekleri veriliyordu. 80'li yıllarda glam -heavy metal furyasına da, önce Washington daha sonra Seattle arenasından öldürücü darbe geldi. Daha sonrasını da hepimiz yaşadık zaten, post grunge dönemi ardından Brit Pop furyası ve The Strokes'la gelen retro rock devrimi. Bir akımın doğuşu hep öncekinin ölümüyle son buluyor. Artık bu değişimler daha kısa zaman dilimleri içinde yaşanmaya başladı. İnternetin müzik paylaşımında acımasız bir tüketim ortamı sunması, heryerde müzik dinleyebilmeniz yani kısacası müziğin çabuk tüketilmesi. En azından istediğin müziği dinlemek eskiye oranla daha az lüks. Her dönemin kendine göre Andy Warhol'ları, Factory'leri, Velvet Underground'ları oluyor. Tarzlar, akımlar, müzikler, isimler değişse de görevler hiçbir zaman değişmiyor. İçinde bulundukları döneme verebildikleri dinamiklik ve ilham verebilme, etkileyebilme gücü onları belli bir isim, hatta efsane yapan olgular. Bunlar zamanında değil de aradan belli bir zaman geçince geriye bakınca anlaşılan şeyler. Günümüzde gruplar açısından herşey daha zor. İnternet ve globalizm sayesinde çok yakın zamanda gruplar fırsat olarak da eşit hale gelecekler. Gruplar arasında rekabet artacak, müzik piyasası içinde bir doğal seleksiyon başlamasının vaktinin geldiği kanısındayım. Çünkü bağımsızsa iyidir anlayışı çok fazla kötü müziğe gereksiz saygı gösterilmesinin önünü açmış durumda şu an. Berkan : Grup kurulduğundan beri hep planlar ve amaçlar oldu. Kısa vaadede ulaştıklarımız uzun vaadede gerçekleştireceklerimizin yolunu açtı her zaman. Şu an albüm hazırlığı sürecindeyiz, yine bu sene içinde yurtdışında konserler vermeyi düşünüyoruz. Önümüzdeki yaz İngiltere'de bir festivalle şimdiden anlaşmış durumdayız. Murat: Klip için de hazırlıklara başladık. Önümüzdeki günlerde birkaç toplantımız olacak bu konuda. İbrahim : Planlarımız hep çok büyük bir grup olmak üzere kurulu. İki senelik geçmişimize baktığımızda kısa bir zamana çok fazla şey sığdırdığımızın farkındayız Türkiye şartlarına rağmen. Serhat : The Revolters yaptığı herşeyle geleceğini daha sağlam temellere oturtan bir grup. Bekleyip görmek daha iyidir her zaman. Adım adım güzel müzik yaparak, kaliteli yaratımda bulunmak çabasıyla ortaya çıkardığınız çalışmalarınız için sizi tebrik ederiz. Umarız daha büyük başarılarda da sizi takip ederiz, Kadıköy'den The Revolters'a bol şans!


Nisan ayının sona erdiği günlerde, Türkiye'nin ve dahi İstanbul'un pek farkına varmadığı özel bir sanatçının yolu Peyote'ye düştü. Kanada'lı müzisyen Sam McKinlay'ın harsh noise olarak adlandırılan ses sanatı projesi The Rita, yanına Amerikalı müzisyen Gordon Ashworth'un solo projesi Concern'i de alarak, Analog Suicide ile birlikte sigara içme isteğine göre- değişen sayıya bağlı olarak 11-16 kişiye konser verdi. Konserin bir önemli özelliği ise, bize göre, bu noise performansını kaçırmamak için içeriye girmenin yolunu babasıyla gelmekte bulan 17 yaşında takdire şayan bir dinleyicinin de olmasıydı. Sam Mckinlay, çeşitli analog ses kaynaklarını, distortion pedalı ve büyük amplifikatörleri kullanarak oluşturduğu harsh noise ile akademik deneysel ses ve performans çalışmaları gerçekleştiriyor. Resim, heykel, yerleştirme gibi analog medya sanatları arasındaki paralellikleri dikkate alan Mckinlay, ses üzerine araştırmalarını sürdürüyor. Sanatçı Avrupa turnesine Türkiye'den başladı, arada fırsat bulup türe ve çalışmalara dair birkaç soruya da cevap verdi. Bizim açımızdan önemi, mevzunun, gürültünün sadece sesleri ve frekansları dinlenebilirlik sınırlarının dışına çıkarmanın ötesinde, bir sanatsal bakış açısı ve birikim/üretim sürecinden gelmesi gerektiğini vurgulaması oldu. Sam Mckinlay / The Rita: Çok küçük yaştan, çocukluk arkadaşımın bir okul radyosunda DJ olduğu dönemden itibaren punk rock'la ilgiliydim. Küçük yaşta The Clash, Skinny Puppy, FEAR gibi grupları dinliyorduk. Liseye girince, boğazıma kadar punk/hardcore/skateboard yaşam biçimine gömülmüştüm. Sürekli çiğ ve sağlam hardcore gruplarının peşindeydik. Thrasher dergisinin bir sayısında Big Black hakkında, kendilerinin etraftaki en şiddetli ve kanırtıcı grup oldukları hakkında bir yazı okudum. Oldukça ilgimi çekti ve elimden geldiğince çabucak Atomizer kasetlerini edindim. Dergideki yazı Big Black konusunda mevzunun tam üstüne basmıştı ve müziğin ne olması gerektiğine dair bu yön için ilgi kafamda oluşmaya başladı. Aynı anda Steve Albini'nin Zeni Geva, KK Null gibi yan projeleriyle de ilgilenmeye başladım. Atılan bu adım beni doğrudan Merzbow 'a yönlendirdi. Tamamlanmıştı. Hep aradığım ses buydu: saf, kulak tırmalayan gürültü; harsh noise. Oradan itibaren, gidişat Skin Crime, Macronympha, Taint gibi tanınmış Americanoise projelerine gitti. Sonra, özellikle Low-Fi Power Carnage isimli kasetleriyle İtalyan Dead Body Love projesinden haberdar oldum. O çalışma hatır hutur, kütür kütür bir harsh noise mükemmeliyetiydi. Bana nihayet kendi seslerimi yaratmam için ilham kaynağı oldu. Her zaman sanat ile iç içe oldum. Şu sıralar güzel sanatlar lisans eğitimindeyim, ayrıca Vote Robot 'dan Kevin Rivard başta olmak üzere dostlarımla ses sanatı üzerine çalışıyorum. Kevin bana temel kayıt tekniklerini ve ekipmanları gösteren kişidir. Özellikle de bazen konseptlerle şekillenmiş şartlardaki performanslarıyla Marina Abramovic, Chris Burden, Joseph Beuys gibi sanatçıların performans yanlarını, The Rita'nın motorsiklet motoruyla, yine canlı şnorkel dalış tüpüyle gerçekleşen Decima MAS gibi performanslarını karşılaştırmamak zor olur tabii. Ancak işin aslında, ben kendi harsh ses çalışmalarımı yine de enstalasyon/yerleştirme, peyzaj ve minimalist resimle iç içe değerlendiriyorum. Ses çalışmalarımın ardındaki asıl etkinin bir kısmında hep Richars Serra bağlantısıyla devasa çelik çalışmalarını, Michael Heizer 'in büyük ölçekli açıkhava çalışmalarını ya da Ad Reinhardt 'in siyah resimlerini görüyorum. Resim, yapılar ya da toprak ile karşılıklı ilişki benim aşındırıcı ses çalışmam ile bilinçli olarak etkileşime geçiyor, çünkü genellikle çeşitli parçalar halindeki dokularla kesilip temizlenmiş değişken sesle de hareket edilebilir. 21. yüzyılda ve temel çağdaş şartlarda sürükleyen takıntıları ve çalışmaları, biraz daha adanmış, kafaya takmış, kuytudaki, daha ufak şehirlerden gelen sanatçılarda görüyorum. Sanayi devrimi bir bütün olarak dünyadaki sanat çalışmalarını genel bir kapasiteyle değiş tokuş ve araçlar vasıtasıyla bir bütün olarak yaratıcı gelişme için etkiliyor. Ancak yine de tekrarlıyorum, sadece çağdaş sanat dünyasını bilen belirli sanatçıların daha sürükleyici ve güçlü çalışmalarını gördüm; fakat daha az gelişmiş kişisel kaynaklardan yararlanıyor ve kendi materyallerini sunmak için analog ekipmanları kullanıyorlardı. Kuşkusuz, birçok istisna vardır. Ancak bazen daha büyük ve sanayileşmiş kentler ve onların gelişmiş sanat toplulukları bir boşvermişlik kısır döngüsüne veya kapalı, neredeyse gizemli, sadece belirli bir kısım seçilmiş kişilere yönelen yapıya döner. Çoğu zaman bu yaratıcı diziliş dış çemberlere bile açılmaz. Oysa daha az sanayileşmiş bölgedeki sanatçıdan çıkan oldukça dikkat çekici samimiyette bir çalışma, eğer yeterince güçlü ve doğru bçimde oluşturulursa, kendi şiddetli çarpıntısı ve kişisel olarak da harlanmış estetiği sayesinde nesillere yayılabilir. Bana gelince, gürültü üreticilerini, mikrofonlarını ve distorsiyonlarını, ortaya çıkması için uğraştığım belirli ve kesin ses parçalarını oluşturmam için yardım eden yeterince arkadaşa sahip olmak gibi bir şansım var. Asıl ekipmanlar olarak, filtrelenmiş beyaz parazit üreticilerini Ryan Bloomer ve Damion Romero'dan, Lake Shark fuzz efektini Ryan Bloomer'dan ve kapalı/bias temelli fuzz pedallarını çeşitli üreticilerden edindim. Ayrıca kaydedilmiş kaynak malzeme de ses yapısını oluşturmak için çok önemli. Çünkü çalışmalarınızın kişisel yanlarını sürükleyen ana etken. Gürültü/ses duvarı yaratmak birçok açıdan tıpkı resim gibi yaratıcı bir süreci andırıyor diye değerlendirme yapılabilir. Öte yandan, dada, nihilizm ya da devrimci politik hareketler de yıkıma ve yeniden yapmaya dair benzer ruh halini paylaşır. Politika ile gürültü arasında, size göre böyle bir iletişim varsa tabii, nasıl bir ilişki görüyorsunuz? Bunu sormamızın nedeni ise bir dergide tarafınızdan yazılmış HNW'nin Politikası isimli makalede belirttiğiniz bazı görüşlerinizdir. As Loud As Possible isimli dergide yayımlanan HNW'nin Politiği isimli makale/manifesto, sürekli devam eden ve hiç bitmeyecek gibi duran, harsh noise alt türlerine odaklanan öfkeli bir tartışmaya dair aslında. Bir açıdan, çağdaş gürültü duvarının erken dönem saflığındaki dizelerde, katılımcıların ilk yazılarda çıkan başlangıç temizliği ve harekete geçiş manifestolarında yapıbozumcu fikirlerle oynanmıştır. Özllikle statükoyu alaşağı etmek üzere şiddetli ve keskin belirli politik hareketler harsh noise'da değişmiştir. Belki de yanlış yönde ilerlemiştir çünkü arılık açıklamaları daha çok ilk katılımcılara, Incapacitants, OVMN, MXM daha klasik gürültü duvarı çalışmalarını için görsel bir rehber olma amacındaydı. Bütünü yapıbozuma uğratan ve devasa bir çatırdayan, çuturdayan dokusal parçalara tutulan dev aynalarının ışığındaydı. Böylece benim, The Cherry Point, Killing for..., Paranoid Time, Knives, Werewolf Jerusalem gibi erken dönem gürültü duvarı ya da Harsh Noise Wall katılımcılarının çalışmalarında çağdaş bir ilham oldu. Tüm bu sanatçıların gayet açık değişmez devasa kulak tırmalayan ses duvarları, arkaplanı ve hemen dikkat çekmeyen kaydırmaları öne çıkarıp harsh noise'un bunaltıcı kütlelerine çeviriyor. Hatta eninde sonunda, hemen farkedilmeyen çatırdama ve arkaplan çalışmalarına evriliyor. Politika ve manifesto kişisel olarak harsh noise nesnesinin yapıbozumu etrafındaki temel dayanağın altını çizmek için kişisel bir güdüydü.


Adam Bertocci, New York'ta yaşayan bir yönetmen, senarist, mizahçı. Henüz küçük bir çocukken kurma planlarına başladığı, Guy in his basement adlı prodüksiyon şirketiyle bir süredir ilginç projeler üreten sanatçı, 1982 doğumlu. Northwestern Üniversitesi'nde Sinema-Televizyon ve İngiliz Edebiyatı eğitimi görmüş. En bilinen çalışmalarından bir tanesi, 2003 yılında ilk gösterimi online olarak yapılan ödüllü fan filmi Run Lei Run. Animasyon, Star Wars dünyasında geçen, Lola Rennt filminin hikayesine ve anlatım stiline sahip bir uyarlama. Bir diğer ödüllü fan filmi ise yine Star Wars esanslı Brooklyn Force. Shakespeare ve Coen Kardeşler'den ilhamla yazılan oyunda, The Big Lebowski karakterleri, Bertocci'nin eline yapışmış Shakespeare'in kaleminde hayat buluyor. Geoffrey The Knave Lebowski, Blanche ve Woo, Sir Walter, Sir Donald yine başlıca karakterler. Bertocci için her şey, bir akşam Facebook'ta gezinirken, üniversitede ilgi duyduğu ve üzerinde çalıştığı Shakespeare metinleri ile uzun bir süre önce seyrettiği ve sevdiği The Big Lebowski filmini aklında bir şekilde birleştirerek, filmdeki diyalogları eğlencesine uyarlayıp ileti olarak yazmasıyla başlar. O günden bir ay kadar sonra birden neden böyle bir oyun yazmadığını düşünür; üç hafta sonra oyunu tamamlamıştır. Öncesinde yaptığı çalışmalarla dikkati pek de çekmemiş olmasının verdiği bıkkınlıkla, bu sefer oyunu Twitter'dan yayınlar ve tahmin ettiğinden daha fazla ilgi görür. Alyssa Milano, The Reduced Shakespeare Company'den Austin Tichenor, Ain't It Cool News'tan Harry Knowles gibi isimlerin Tweet'leri ile birden dikkatleri çeken oyundan, Entertainment Weekly, USA Today, Wall Street Journal, Guardian, vs. gibi yayınlarda da bahsedilir. Jeff Bridges ve John Goodman fikre bayılmış, metni beğenmişlerdir. Oyunun Facebook sayfasına ise her geçen gün yüzlerce hayran eklenmekte. Good sir, speak plain. I know not these villains, surely would I ne'er traffic with this man of Orient birth who so abused my rug. I have not the facility to present him with the rate of usance and demand money in kind for that which he has spent upon't; so I entreat you, speak plain. I speak the truth; my words are straight and true. The man of Orient birth is not the issue. I speak, old friend, of truths in desert land. The hour is nigh to draw line in the sand. Deserts? I had made it plain that he was Orient-man. Though words in haste be only human nature, Give me no further counsel; my griefs cry softer than advertisement.