Halbuki yazmaya başladığı son öyküye odaklanması ve onu bir an önce bitirmesi gerekiyordu. Saatlerdir bilgisayarın başında boş gözlerle ekrana bakıyordu. Şu cümle bir terk etseydi zihnini, her şey daha kolay olacaktı. Hüzün koymuşlardı avcuna bir tutam kına yerine... Lanet olasıca cümle yine yankılandı zihninde. Öfkeyle ayağa kalkıp yazı masasına, bir yumruk indirdi. Derin bir nefes alıp tekrar masaya oturdu. O sırada içerde, salonun kapısının açıldığını duydu. Korku dolu bir şaşkınlık yaşadı. Evde kendinden başka kimse yoktu! Kedi, diye düşünüp rahatlayacaktı ki, onu az önce dışarı çıkardığını hatırladı. Ayrıca Usta, yani kedisi kendinden beklenmeyecek sesler çıkarırdı tamam da, daha önce kapalı bir kapıyı açtığı hiç görülmemişti. Kendini toparlayıp, salona bakmaya karar verdi. Eline, kendini koruyabileceği bir şey alıp almamak konusunda tereddüt yaşarken köşedeki büyük şemsiyeyi fark etti. Babasının eski şemsiyesi. Odada, bu amaçla kullanabileceği tek şey bu şemsiye idi. Onu almak üzere sessizce yerinden kalkarken, yıllardır köşede sessizce bekleyen bu şemsiyenin sonunda bir işe yarayacağını düşünüp, kendince bir teselli hissetti. Çıldırıyor muyum acaba? diye düşündü. Hırsız filan olsa tamam da... Bu da, nereden çıkmıştı şimdi? Zihninde aynı cümle parladı. Hüzün koymuşlardı avcuna, bir tutam kına yerine... İşte! Lanet cümle geri gelmişti! Tabii ya! Bu görüntünün, bu cümleyle bir alakası olmalıydı. Böyle düşünmek onu biraz rahatlattı. Kafasını tekrar uzatacak cesareti buldu. Odaya tekrar baktığında, kıpırtısız vaziyette oturan kına gecesi kıyafetli kızın elinden uzanan ipi fark etti. Elleri bu kalın iple bağlanmış gibiydi. Kafasını hemen geri çekti. Bu görüntü, zihninde bir ışık yaktı. Bu görüntüyü çok iyi biliyordu sanki... Evet! Bu, içerde oturan; hikayelerinden birinin kahramanı idi! Uzun yıllar önce yazdığı bir hikayenin! Şu lanet, tekrarlanan cümle de, o hikayenin bir cümlesi idi. Neydi o öykünün adı?... Neydi?... Kafasını uzatıp tekrar bakarken aklına geldi: Kördüğüm! Tam bunu hatırladığında kız yok oldu. Korkuyla irkildi. Gözlerini açıp kapatarak tekrar baktı. Evet, salon boştu! Rahat bir nefes aldı. Acaba, son zamanlarda kullanmaya başladığı depresyon ilacının yan etkisi miydi bu? Tabiii ya, çıldırıyor olamazdı ya! Ama, doktor ona sıkı sıkı tembih etmişti; Bu ilaç günde bir kez alınacak, kafanıza göre doz arttırılmayacak ona göre!... diye. Orada uslu bir çocuk gibi başını sallamış, ancak eve geldiğinde ilacı kafasına göre kullanmıştı. Hatta son zamanlarda günde üç taneye kadar çıkarmıştı. Halsizlik, uyku filan yapıyor ama rahatlatıyor da diye düşünüyordu. Demek, epey ileri gitmişti. Tekrar diğer odaya geçti. Şemsiyeyi bırakıp, bilgisayarın karşısına oturdu. Artık, şu lanet cümleden de kurtulduğuna göre, öyküsünün sonunu yazabilirdi. Aklına hiçbir şey gelmiyordu... Bir ilaç daha mı alsam? diye düşünürken, içerden bir ses duydu. Korku ile kulak kabarttı. Yukarı doğru bakıp, o hapları bir daha leblebi gibi yutmayacağına yemin etti. Ses yaklaşıyordu. Hatta bu durumdan kurtulursa ilacı bırakacağına... Ses daha da yaklaştı. Ve fırsat buldukça, hayır kurumlarında gönüllü olarak çalışacağına... Ama fayda etmedi. Ses iyice yaklaşmıştı. Kalbi deli gibi atmaya başladı. Gözlerini kapatıp, elleri ile başını koruyarak bilgisayarın üzerine kapandı. Ses odaya girmişti. Kalbi her an yerinden fırlayacakmış gibi atıyor, her an üzerine bir darbe bekliyordu. Ayaklarına bir şey sürtündü. Korkuyla irkilip yere devrildi. Ama hala gözlerini açmaya cesaret edemiyordu. O an kulağına bir martı sesi geldi. Şaşkınlıkla gözlerini açtı. Karşısında bir martı duruyor, tüm sevimliliği ve şaşkınlığı ile gözlerinin içine bakıyordu. Martı ile birkaç saniye bakıştıktan sonra korkusu şaşkınlığa dönüştü. Martı, onu inceledikten sonra arkasını dönüp, tekrar içeri doğru yöneldi. Martının bir kanadı yoktu! Ebediyen yürümeye mahkum bir martı! Şaşkınlığı hüzne dönüştü. Ayağa kalkıp, evin girişinden içerideki odalara doğru yürüyen tek kanatlı martının arkasından baktı. O sırada evin kapısında, Usta'nın miyavlama sesi duyuldu. Martı geri dönüp, şaşkınlıkla kapıya baktı. Usta'yı içeri alamazdı. Bu martıyı biran önce, geldiği yere göndermeliydi. Kapıya doğru bakarak; Hayır oğlum, git biraz daha dolaş! dedi. Bu kedinin hiçbir zaman söz dinlediği görülmemişti gerçi. Usta, inatla kapıyı tırmalamaya başladı. O ise, düşüncelerini toparlamaya çalışıyordu. Bilgisayarın başına oturdu. Martı da onu takip etti. Kendi kendine bu şirin kuşa ısındığını hissetti. O yüzden, onu kapıyı tırmalayan Usta'ya yem etmeden göndermeye karar verdi. Derin bir nefes alıp, yazmaya başladı. ... Adam, kadına ne söyleyeceğini bilemedi. Ne söylese gitmesini engelleyemeyeceğini hissediyordu. Hüzünlü gözlerini yardım istercesine denize çevirdiği sırada bir ses duydu. Uzaktan küçük, paytak adımlarıyla bir martı onlara doğru yürüyordu. Adam, martıya dikkatle bakınca, bir kanadının olmadığını fark etti. Kadına döndü ve sevgi dolu bir ses tonu ile konuşmaya başladı. Kadın hüzünle önce martıya, sonra adama baktı. Gözlerindeki hüzün bir anda dağıldı ve sevgi dolu bir ışıltıya dönüştü. Bu kadar heyecan yeter! dedi. İlaç kutusunu alıp camdan dışarı fırlattı. Kapıdan öfkeli bir miyavlamanın yükseldiğini duydu.


Ankara Sanayi Odası Başkanı Nurettin Özdebir: Kan emiciler için Gezi Parkı fırsat. Türkiye'de faizin düşmesi bir sürü insanı rahatsız ediyor. Hazır yemeye, kan emmeye alışmış insanlar için bu tip olaylar çok büyük fırsat. Reco kongo kenesi: Leman dergisinin 6 Temmuz 2006 tarihinde, Reco Kongo kenesi Türkiye'nin anasını ağlatıyor başlığı ile kapak yaptığı ve bir vatandaşın sırtına Kırım Kongo hastalığına neden olan bir kene'nin bindirildiği şekliyle resmedilmiş Leman dergisi çizerlerinden Mehmet Çağçağ'ın karikatürü. Kapak nedeni ile Leman dergisi aleyhinde Recep Tayyip Erdoğan'ın avukatları Fatih Şahin ve Muammer Cemaloğlu tarafından; Başbakanı kan emici, habis ve parazit bir hayvan olan keneye benzeten karikatürün kişilik haklarına tecavüz niteliğinde olduğu, Erdoğan'ın küçük duruma düşürülerek eleştiri sınırları aşıldığı iddiası ile Ankara 14. Asliye Hukuk Mahkemesi'nde 25 bin YTL'lik manevi tazminat davası açılmıştır. Dava karikatürün, dünyada en pahalı benzin kullanan Türk halkının tepkisini, en yüksek vergi veren yurt insanının dileklerini tepkisel olarak anlatmak amacıyla çizildiğini, Kırım Kongo kanamalı hastalığına yol açan kan emici kenenin dünyada bilinen bir varlık, benzetmenin de Erdoğan'ın kişilik haklarına saldırı değil eleştiri hakkı olduğu vurgulanarak reddedilmiştir. Takvim Gazetesi Yazarı Bekir Hazar, Taksim Gezi'de ağaç için eylem yapan gençlerin hepsi kol kola girmiş oradaki yasadışı örgütlere karşı bir duruş sergilemiştir. Ben o gençleri tebrik ediyorum. Ama bu kan emiciler, onu göstermek yerine, gençlerin bu samimi, içten eylemini göstermek yerine, bu kan emici ailelerin uşakları maalesef dönüp olayları, teröristleri göstermiştir. dedi.


Onibaba, Orta çağ Japonyasında geçen, literatüre korku filmi başlığıyla geçmesine rağmen, güçlü psikolojik dram öğeleri taşıyan, 1964 yılı yapımı, çok sinemaseveri derinden etkilemiş bir film. Kaneto Shindo'nun filmi, insanlığın sinsiyeti çizgisinde ilerleyen, toplumun bireylerinin sürekli karşılıklı çıkar ilişkileri çerçevesinde ilişki kurduğu bir yapıyı gösteriyor. Özellikle iki kadına odaklanan filmde erkekler, yoğun tüketicilikle sonsuz bir ağırlığa ve yavaşlığa kapılmış, umarsız birer asalak gibi resmediliyor. 1964 yılına göre oldukça cesaret isteyen çıplaklığın kullanımıyla, Japonya da dahil olmak üzere dünyanın heryerinde sansüre uğramış filmin yönetmeni Kaneto Shindo, birçok tam olarak 48- başarılı filmin yönetmeni olarak, mayıs 2012'de 100 yaşında hayata veda etti. Asıl esin kaynağım, yardımcılığını da yaptığım Mizoguchi'ydi. Amerikalı Orson Welles ve Rus Eisenstein, Fransız Godard gibi batılılardan da etkilendim. Onibaba'da asıl tarihsel ilgim sıradan insanlara, onların karşılarına çıkan günlük açmazlar karşısında kendilerini taşıyabildikleri enerjilerine odaklanıyor. Kaydedilmiş tarihte yer bulamayan, sıradan insanlar denen kişilerin çabalarını tasvir etmeyi arzu ettim. Onibaba'yı yapmamın asıl nedeni buydu. Aklım hep o sıradanlardaydı. Ağalar, politikacılar ya da ismi ve şöhreti olanlar umurumda değildi. Ot gibi yaşayan gayet gerçek insanların hayatlarını aktarmayı istedim. Evet, uzun salınan sazlıklar bana göre dünyanın, insanları çevreleyen toplumun sembolü. Kuroneko'da da çalılıklar aynı sembolik sonla kullanılıyor. Uzun, sık ve salınan sazlıklar bahsetmeye çalıştığım sıradanların yaşadığı ve ağaların, politikacıların gözlerinin ulaşmadığı dünya. Gözlerim, kameranın gözleri, toplumun en dipteki seviyesinden dünyaya bakmaya ayarlanmıştı, en üstündekilerin değil. Marksist! Sosyalizme inan biriyim. Sosyalistim diyebilirim. Topluma en diptekilerin gözleridnen baktığınızda, her şeyi bir politik sınıf savaşı duygusuyla değerlendirmek ve algılamak zorunda olduğunuz gerçeğinden kaçamazsınız. Tüm bu durumi filmin politik arka planını oluşturuyor. Film yapımcısı olarak sınıf bilincine sahibim. Ancak, her şeyden önce bir sanatçı olduğumu da vurgulamak isterim. Sınıfı savaşını bu nedenle politik mücadeledeki gibi görmüyorum. Daha çok günlük hayatında, bireyleri nasıl etkilediğini görüp tasvir etmeyi seviyorum. Politikaya ve sınıf savaşına tarafsız bir sanatçının bakış açısından bakmayı tercih ediyorum. Politik idealizm ile sosyal çatışmayı görmek zor değildir, en azından politik bir arzunun şaşı bakışlarıyla görebilirsiniz. Bu anlamdaki yaklaşımdan uzak durmaya çalışıyorum. Hepsinden öte, bu savaş bizim toplumumuza özgü bir durumdur. Demek istediğim, sanatçı bakış açısında ise, filmlerimde başrolde olan işçilerin karşılaştığı sorunları görmeyi istiyorum. Onların zorlukları aşarken izledikleri yolla ilgileniyorum. En azından, geleceğe dair bir kazanma umudunu, bir bakış açısını yansıtmayı seviyorum. Onibaba'da sonda annenin cezalandırılması sayesinde kendi dünyasının sınırlarından kaçmasını istedim. Her iki kadının da kaçışını aslında. Onu cezalandırdım çünkü bu dünyasının sonunu getiren türden bir ceza değildi, cezalandırmanın gücünü tek başına barındırmıyordu. Bu cezalandırılmanın ruhani bir yönü vardı. Böylece çektiği azapla annenin ruhunu kurtarıyordum. İyileştikten sonra, hem anne hem de yönetmen, yeni dünyaya ilk adım için hazırdır artık. Bizi yeni bir geleceğe taşıyabilecek o yeni adıma hazırdır.


Osmanlı'da saray eşrafı zevki alem içerisinde hayatlarını idame ettirmelerinin yanında giyim kuşamlarına da titizlikle dikkat ederlerdi. Muhteşem Yüzyıl dizisiyle birlikte çeşitli spekülasyonlar ortaya atılsa da, benim düşüncem o dönemin yaşayış şeklini ve adabı muaşeretini bugünün gözüyle değerlendirilmemesidir. Tarihe mal olmuş şahsiyetlerin dizilerle birlikte anılması ve yaşam şeklinin tartışılması yanlıştır. Muhteşem yüzyıl dizisinde hayatı ve hüküm sürdüğü dönemi anlatılan Kanunu Sultan Süleyman hakkında okunabilecek en güzel kaynak Cumhuriyet Gazete ve Matbaası tarafından 1937 yılında basılan ve milli roman formatında M. Turhan Tan tarafından kaleme alınan Hürrem Sultan kitabıdır. Muhteşem Yüzyıl dizisinde konu edilen Kanunu Sultan Süleyman şehzadeliğinden beri güzel ve şık giyinmeye dikkat eden bir kişilikti. 1.74 ila 1.78 metre boyu arasında olduğu tahmin edilen Sultan Süleyman'ın giyimiyle iç ağalarının birincisi olan Odabaşılar ilgilenirdi. Genellikle hadım ağalarından seçilen Odabaşılar'a her sene padişah tarafından Came-i Hassa-i Padişah adı altında beş parça elbise verilirdi. Topkapı sarayında Sultan Süleyman'a ait olduğu düşünülen 87 parça giyim eşyası muhafaza edilmektedir. Kanuni giyiminde güzel renkli ve desenli kıyafetleri tercih ederdi. Açık renk atlaslardan, ipekten entariler ve kaftanlar giyermiş.


Bu sene yurt içi ve yurt dışından 100'den fazla sanat galerisi ve sanat kurumunun katılacağı İstanbul Sanat Fuarı dokuz gün süresince birbirinden önemli sergilere ev sahipliği yapacak. İstanbul Sanat Fuarı yirmi iki yılını geride bırakırken, yurt içi ve yurt dışından 100 sanat kurumu ve galerisinin katılımıyla kapılarını açmaya hazırlanıyor. 22. Uluslararası İstanbul Sanat Fuarı, TÜYAP Tüm Fuarcılık Yapım A. Ş. ve Türkiye Yayıncılar Birliği işbirliği ile düzenlenen 31. Uluslararası İstanbul Kitap Fuarı ile eş zamanlı olarak gerçekleştirilecektir. Göçebe Bağımsız Sanatçı İnisiyatifi; davet ettikleri sanatçılarla birlikte hazır malzeme kullanımı üzerinden Duchamp'a övgüler düzüp, aynayı birbirlerine ve kendilerine tutuyor. Birbirleriyle aynı/benzer hazır malzemeyle ürettikleri eserleriyle kapışıyorlar... Dilimizde belki de en çok ada sahip bir mekana ait nesneyi; sanat tarihinin dönüm noktasından hareketle ve güncel bakış açısıyla, geleneksel mekanından kopararak ele alıyorlar.


Kapitalizmin dayattığı bencil ve rekabetçi kültür yaşamlarımızın her alanına-her alanına saldırıyorken, bu kültüre karşı paylaşma ve dayanışmayı örgütleyen birliktelikler de büyüyor. Bencil sömürü sistemine karşı gönüllü insanlar tarafından temelleri atılmış, paylaşma ve dayanışmayı esas alan Kedi Kolektif, Yalova'da açıldı. 1 Şubat Cumartesi günü Yalova Cemal Nadir Sokak'taki kafelerinin açılışını yapan kolektif, patron-işçi kandırmacasından uzakta, gönüllü olarak çalışmanın esas alındığı ve hep birlikte üretilenlerin yaşama katıldığı kafelerinde, yeni bir yaşamı filizlendiriyor. Kapitalist reflekslerin gündelik yaşantılarımıza kadar sızdığı, bireyin bu kültür içinde giderek yalnızlaştırıldığı zamanlarda kapılarını açan Kedi Kolektif herkesi Hep birlikte kapitalizme karşı düşleyebileceğimiz, elimizdekini paylaşabileceğimiz bir barikat kurmaya çağırıyor. Açtıkları kafeyi aynı zamanda bir sahaf gibi de kullanan kolektif, kitaplıklarında bulundurdukları kitaplarla daha fazla insana ulaşmayı, özgür bilgi paylaşımını artırmayı hedefliyor. Kafe içerisinde bir bölüme kurdukları Kedi Radyo ile de, yakın zamanda internet radyoculuğuna başlayacak olan Kedi, bu radyodan hem müzik yayını, hem radyo tiyatrosu yapacak, hem de kafe içerisinden yaptıkları canlı yayınlarla orada olamayanlar için de Kedi'de olanları paylaşacaklar. Kafe içerisinde haftalık film gösterimleri yapmayı planlayan kolektif, aynı zamanda güncel anarşist yayınların, dergilerin ve çeşitli fanzinlerin bulunduğu bölümle de, bu yayınların daha fazla okuyucuya ulaşmasına zemin sağlıyor. Coca-Cola gibi küresel kapitalist şirketlerin ürünlerini kafelerinde barındırmayı reddeden Kedi Kolektif, bu tüketici kültür yerine kendi deyimleriyle üzerinde emek sömürüsü ve çocuk kanı bulunmayan ürünleri misafirleriyle paylaşıyor ve herkesi bu paylaşıma ortak olmaya çağırıyor. Henüz açtıkları kafelerinde, kapitalizmin bencil ve rekabetçi kültürüne karşı paylaşma ve dayanışmayla bezeli bir kültürü örmeye başlayan Kedi Kolektif Çünkü bizler düşledikçe kötü olan lanetlenir. Çünkü bizler düşledikçe var edebiliriz. Çünkü bizler düşlediğimiz kadar var olacağız. Ama bizler aynı zamanda paylaştığımız ve dayanıştığımız kadar düşleyebileceğiz. Sömürüye karşı birleşelim, omuzlarımız birbirine değsin diyerek herkesi bu kültürü, hep birlikte, ilmek ilmek örmeye çağırıyor. Bu yazı Meydan Gazetesi'nin 16. sayısında yayımlanmıştır.


Keşiflerin, o insanı insanlığından utandıran süreçlerini okumak, Avrupalı açgözlülüğünün sınırsızlığını, medeniyet denen beladan kahır kılıklı çocuklar peydahlamamış ki Avrupalı barbarlar karşısında tek günahları bu kutlu kısırlıktı- yerlilerin maruz kaldıklarını okumak tarihçiliğe dair en sadist zevkleri tattırmıştı şahsıma. Özellikle Raymond Luraghi'nin Sömürgeciliğin Tarihi ile başlayan yolculuk keşifler ve sömürgeler tarihine dair aslında rahatlıkla anlamlandırabildiğim bir ilgiyi başlatmıştı. Bu tarihin dimağdaki çalkantısını, hele de Frantz Fanon, Sartre, Ali Şeriati gibi, Batı -Emperyalizm-Kapitalizm karşısına, 3. Dünya ve koloniciliğin acılarını dikebilen filozofların fikirleri ile şekillendirdiğinizde, ezilen toplumların herhangi bir bireyi olarak kişisel safınızı daha belirgin kılıyordunuz. Okumamışlardansanız onun elinde en fazla yarı aç yarı tok yaşayan bir kalfa, işsiz bir depresif ya da müşteri bulamadığı için hayıfla sokak sokak gezinen bir fahişe olursunuz. Ne dini, ne ahlakı, ne sevecenliği olan, kırmızı başlık takmış bir Godzilla'dır. Onun için değerli olan tek şey ya kafa çalıştıramayıp silah geliştirememiş gariplerin ülkelerindeki madenler, ya da işsiz güçsüz kalıpta emeğinizi boğaz tokluğuna sunacağınız hayalet tepsilerdir. Onun taptığı tek şey kara dönüştürebileceği güçsüzlük ve onursuzluktur. Kapitalizmin Suç Tarihi bu utandırıcı çılgınlığı en ince hatlarına kadar inceliyor ve çoğumuzun herhangi birer tarihi olay sandığı unsurları yürek delici birer tarihi belge olarak kullanıyor. Yerlilerin kanının nasıl altına dönüştüğünü, köle ticareti denen şeyin insanın yeryüzünün her noktasını kara anıtlarla donatmasına yetecek kadar büyük bir utanca yetip artacağını görüyoruz. Koskoca Çin'in üç tane tüccarın açgözlülüğüyle afyon manyağı yapıldığını, petrol denen şeyler uğruna tasarlananları görünce Keşke hep ilk çağda kalsaydık! diyoruz.


Kült Neşriyat, yeni yayın döneminde biz naçizane takipçilerinin merakla beklediği bir über-metni, bu toprakların sarsıcı sarsaklığında kendine has bir etki alanı yaratacak bir kitabı yayına hazırlıyor. Levent Şentürk, Jan Svankmajer hakkında yazdı. Bu küçük kitap, Svankmajer'in imge dünyasına yönelik bireysel susuzluğumun bir sonucu olarak ortaya çıktı, diyor Levent Şentürk. Şentürk'ün bu nevi şahsına münhasır metni, gerçeküstücülüğün puslu Çek koluna uzanıp, oranın usta imge büyücüsünün dünyasında eşine zor rastlanır bir yolculuk sunuyor.


New York merkezli Akashic Books yayınevinin Noir isimli dizisini kapsamında, editörlüğünü Amy Spangler ile Mustafa Ziyalan'ın üstlendiği ve 16 yazarın İstanbul'un farklı semtlerinde geçen öykülerinin bir araya getirildiği isimli kitap, sanırım, dünyayla eş zamanlı olarak Türkiye'de de yayımlandı. On altı yazar, farklı semtlerde geçen birer öykülerini verdiler Kara İstanbul'a. Bu yazarlar: İsmail Güzelsoy, Feryal Tilmaç, Mehmet Bilal, Barış Müstecaplıoğlu, Hikmet Hükümenoğlu, Jessica Lutz, Algan Sezgintüredi, Lydia Lunch, Yasemin Aydınoğlu, Mustafa Ziyalan, Behçet Çelik, İnan Çetin, Tarkan Barlas, Rıza Kıraç, Sadık Yemni ve Müge İplikçi. Ayrıca, kitapta, bir dönem İstanbul'a kafayı iyi takmış olan, efsane No Wave'ci Lydia Lunch'dan da bir öykü olması, karşımızdaki kitap projesini daha da güzelleştiriyor. Aslında kitaba önce önyargıyla yaklaştım. Konu İstanbul'un karanlık yanı olunca, böylesi sonsuz bir konu kaynağında kitap naif kalabilir diye düşünüyordum. Ancak seçki gayet iyi kotarılmış; kara, bazen karamsar ve hatta komik. ABD'nin Ohio eyaletinde doğdu, büyüdü. Bryn Mawr College'ın Arkeoloji ve Alman Dili ve Edebiyatı bölümlerinden mezun oldu. İstanbul'a taşındı. Bir süre Çitlembik Yayınları'nda yayın koordinatörlüğü yaptı. 2005 yılında AnatoliaLit Ajansı kurdu. Türkiye edebiyatından çeşitli eserleri İngilizce'ye çevirdi, çeviriyor. Bunlardan biri, Aslı Erdoğan'ın romanı Kırmızı Pelerinli Kent 2007 yılında The City in Crimson Cloak adıyla Amerika'da yayınlandı. Zonguldakta doğdu. Şimdilerde New York'ta psikiyatristlik yapıyor, Red Hook semtinde yaşıyor. İnternette Marmara dergisini yayınlıyor. Şiir, deneme ve öyküleri 1983'ten bu yana süreli yayınlarda, seçkilerde yer aldı. Su Kedileri adlı bir öykü, Yakılacak Kentlerden adlı bir gezi kitabı var. Son şiir kitabı Bucaksız 2008 yılında yayınlandı.


Nedendir bilinmez, yazmak da, kendisini karşıtına dönüştürmüş olan şeyin baskısıyla başlangıcına gider. Her şeyden önce karşı çıkarız, öne geçeriz, önünde dururuz, yazılmış bir şeye karşı yine yazarız. Bu yüzden her yazı bir karşı yazı olduğu gibi neyin karşısında olduğu da pek açık olmaz. Çelişkili bir şekilde düşünür ve yazarız, gerçeğe pek uymaması yönünden bu tutumumuz bizim temel gerçeğimiz olur. Nedir öyleyse bir soru, neden sorulur, yanıta gücü olmadığından mı, yoksa yanıtın bir beklentisi midir? Varlığın kendine sorduğu şey olan insan nedir, neden her şeyi karıştırır, eğer doğasından dolayı ise neden bu doğayı tehdit eder? Şüphesiz çelişki güç üretir, gerilimdir o, güçlüyü yok eder, ve dünyaya karşıt olarak insanı da yaratır. Bu yüzden çelişki üzerine ne kadar karşıtlık uzlaştırıp yok etsek de, çelişki denen şey bir doğası olmadığından kendisi hakkında söz ettirmez. Yapabileceğimiz, ancak çelişkili düşünüp, düşündüğümüz şeyle karşıt bir konum almak. Üstelik çelişki kendisi olmayandır, çelişkili bir şekilde. Dolayısıyla çelişkilik ikircikliğin karşıt anlamlısıdır. Çelişki her zaman en büyük karşıtlık içinde en büyük açıklığı gerektirir; sözcükler son derece güçlüdür hep, ancak sahip oldukları güçle duyulmaları halinde anlaşılabilir, ne var ki bu anlayış kırılmış, parçalanmış gibidir. . Aynı anda biliyoruz çiçeklenmeyi ve solmayı. Bir yerlerde aslanlar dolaşıyor daha, bilmeden, Öbürünün ağırlığı, ama diğer öbürünün ağırlığından sonra. Hayır, yazmak hala bir çelişki, ve neden kitaba dönüşmek istediği, neden kendisinden kopacak olana izin verdiği bilinmez: çelişki kitaptır çünkü yine kendisi yazmayı sonlandırır. Maurice Blanchot üzerine bir şeyler yazmaya çalıştığımızda, bir şeyler düşünmeye başladığımızda önümüze dikilir Karanlık Thomas. İlk kitabıdır Thomas, bütün kitaplarının ilki, bütün yapıtlarının başı, bütün yapıtlarındaki o karanlık nokta. Kitap hem Blanchot için bir ilk kitaptır, hem de, kendi açısından da bir ilktir ve bir ilkin tüm özgünlüğünü taşır. Karanlık Thomas bir ilk deneyimin tüm zenginliğini yoksulluğuyla birlikte içeren, içerdiğinden çok çıkartıldığıyla artmış ve Blanchot tarafından eksiltilerek kendinden çıkartılan bir bilinmez. Çelişik bir dil ve çelişik bir kitap, çelişik bir çelişki ve karşıtlar arasında katıksız bir karşıtlık. Yazmak zordur bu kitabı, hele yazacak bir şeyimiz yoksa, hele de bu yokluk bize kendini göstermezse. Yazabiliriz ancak yazamayız da. Öyleyse kitaptır kitap olmayan: ama yapıt, ve yapıt nesnede yok olan şeyin ortaya çıkmasını sağlar. Maurice Blanchot yazmak için yazmayı ayırdığında, ortaya çıkan şeyin ışıltısı yine yazdıklarının yazıya dönüşemeyenden aldığı güçten kaynaklanır. Blanchot, Karanlık Thomas'yı yazdığında kitap henüz ortaya çıkmadığından, kitaba yeniden müdahale edilmiştir -ilk basım büyük oranda kısaltılmıştır-, yapılması gizemden yana olan bu müdahale kitabı büyük oranda kısaltarak daha bir dışarı çıkartmıştır; belki okurun huzuruna. Kitaba girmek için sabır gereklidir. Asla kitap dememek için de tüm hazırlıklarımızı yapmalı. Bir kitapta neye kitap değil denir? Bir kitapla ilgili düşüncelerimiz varsa eğer, karşı bir kitaba mı dönüşür, bir kitabın içinde, kenarlardan gitmek, sonra notlarla yeni bir kitaba malzeme toplamak nedendir, bunları düşünmeliyiz. Gülünç, karınüstü duruşun. Sürünüyorsun. Duvarı temelinden kazıyorsun. Kaçıp kurtulmayı umut ediyorsun, bir fare gibi. Sabahleyin, yola vuran gölge gibi. Bir delik, yalnızca bir delikti, kitabın talihi. Çıkıyorum sanırsın, daha da gömülürsün içine. Tek bir kurtuluş olasılığın bile yok. Yapıtı yıkman gerek. Orada çözüme ulaşamazsın. Yazıyorum işte, yavaş ama kesin artışını sıkıntının. Duvar ardına duvar. Sonunda kim bekliyor seni? Kimse. Kim senin sayfalarını karıştıracak, çözecek, sevecek? Kimse hiç kuşkusuz. Tek başınasın gecede, dünyada tek başına. Yalnızlığın ölümün yalnızlığı. Bir adım daha. Belki biri gelir, duvarı deler; senin için yolu bulur. Yazık! Kimse buna kalkışmayacak. Kitap adını taşıyor. Adın, kendi üstüne kapandı, el, beyaz silahı sıkar ya, öyle. Ama biz, bir şey düşünürken bile, tek bir şey, Kendine sınırda insan bir çalışmayla dönüşür, dönüştüğü şeyde dönüşümü kaybederek olmadık bir sınıra varır. Olmadık bir sınırda, sınırın bittiği o en uç noktada başladığı yere varır. Bir başlangıç olarak bu sınır, dışarısına kadar açar onu, kendi dışarısına kadar, ve oradan dışarının kendisine. Dışarı, dışarıda olanın yaklaşmadığı yer olarak, kendi olanaksız varoluşunda olanaklının dışındadır. Dışındadır. Sınırlı varlık olarak insan, yapıtı yoluyla kendini aşar, bir nesne yapar, dünyadan bir yokluk alır, bir varlığa dönüştürür. Görüneni, biçimi yoluyla görüneni içeriği yoluyla gösterir. Görünmez olanı görünüründen çekip çıkartan sanatçı insan, görünmezi de görünür kılar, bir kereliğine yapıtta ortaya çıkan şey, gecesinde dinlenendir. Onu sanatçı da tek başına çıkartamaz, sanatçı tüm varlığıyla kendini unutuşa verir, dünyanın başlangıcına gider, ve orada yapıtına sınır arar. Yapıt dediğimiz şey sanata bir belirlilik katmaktır. Ona bir dünya vererek, onu dünyadan çekip almaktır. Yapıt böylece aşılmış bir şey olarak bizi aşacak şeye izin verir. Öyleyse, bir sanat çalışmasında sınır, bu sınırı var eden şeyi dönüştürmek olmalıdır. Bir müzik parçasında onu bestecisinin yapan şeyi bulmak belki de. Gerçeğin sürgün yeri olan, masum bir oyunun tehlikesi olan, insanın içi ve sınırı olmayan dışarısına, onun yapabildiğinin dışına ve olanağın tüm biçimlerinin dışına atıldığı yere bağlılığını doğrulayan sanata sahipsek eğer, bu nasıl olmaktadır? Nasıl, eğer tümüyle olasılıksa insan, kendine bir sanat sunar? Bu gerçek diye adlandırılan, aydınlığın yasasına uyan zorunluluk olan zorunluluğu karşıt olarak, onun ölümle, olasılığa ait olmayan, ne egemenliğe, ne anlamaya, ne de zamanın işlemesine götüren ancak onu kökten tersyüz etmeyle karşı karşıya bırakan bir ilişkisi olduğu anlamına gelmez mi? Öyleyse bu tersyüz olma yapıtın ulaşması gerektiği, üstüne kapandığı ve sürekli olarak onun üstüne kapanabilecek ve onu alıkoyabilecek kökensel deneyim olmaz mıydı? Demek ki son artık insana bitirme, sınırlandırma, ayırma, böylece kavrama gücü veren şey de değil de sonsuz, kendisiyle sonun asla aşılamayacağı çok kusurlu sonsuz olmaz mıydı? . Blanchot, Karanlık Thomas ile yazıyı arar, yazıyı yapıta dönüştüren simyayı; ancak yersiz bir çabadır çünkü yazı elindedir ve tüm boşluğa attığına karşılık boşluk ona atma olanağını yeniden verir. Yazı, Blanchot'nun alanında mezarını genişletmiştir. Yazı kendini onun aracılığıyla içeriden açar, dışarıya kapalı gibi görünen, bu yüzden onu dışarıyla ilişki olarak anladığımız bir şekilde. Belki de bu yüzden Karanlık Thomas'nın sularına kapıldığımızda hissettiğimiz ilk şey olarak derinlik yüzeyde kalır. Karanlık Thomas'nın sularında derinlik kaybolmuştur, bu yüzden ne bir kuyudur ne de kara bir delik. Ancak karanlık olduğu apaçıktır ve bu yapıtı kavramak bizzat kavramın kendisine mal olur. Öyleyse Karanlık Thomas'da ne aradığımızı bilmemenin rahatlığıyla bir ilk söze başlamak, diğer bütün sözleri geride bırakmış olmak gibi olmalıdır. Sularına kapıldığımız bu yazı bize boğulmayı garanti etse de boğulmanın bizi kurtaracağından emin olmamak gerekir; çünkü yazının önünde yazı durur ve önümüzde duran su düşüncesi bizi suyun içinde düşünmekten ayırır ve içimiz harflerle dolar. Kitapta sözcüklerin bize o kadar gerçek göründüğü düşünüldüğünde, onları oluşturan harflerin gerçek birer kemirici canavar olduğu söylenebilir. İçeriden içeriye doğru kemiren bu canavarlar aynı zamanda kitabın da içeriden kemirici gücünü doğrular. Kitaplar vardır içerikleriyle gerçekte büyük yaralar açar, ve kitaplar vardır kitaba dönüşmüş şeyin, belki bir ağacın hüznüyle yoğrulmuştur. Her kitap içindeki ölümün yoğunluğu kadar anlamlı olsa da biz de kitabın zamana yayılmış mezarıyızdır, kitap bizde ölümünü bulur çünkü ona hayatı veren biziz. Tıpkı Thomas'ın yolculuğunda ölümün kılıktan kılığa gizlenmesi gibi, ve tüm bu varoluş her şeye bulaşarak taşınır. Karanlık Thomas anlaşılmaz değildir, anlaşılmazın merkezidir, ve kitap bu merkezin üzerine kapanır. Eğer ölüm dürtüsü bizde saklanmış cansızın bizden bizi istemesi ise, kitap da bu dürtüyü harekete geçiren temel suç ortağıdır, ve bizi sürüklemeyi sürdürür.


1981 doğumlu #karen russell, ilk romanı Timsah Park ile Orange ve Pulitzer'e aday gösterildi, Young Lions ve Bard ödüllerini kazandı, New Yorker'ın 40 Yaş Altı 20 Yazar seçkisinde yer aldı. Russell, bataklıkta bir adada yaşayan ve hayatını timsah gösterileriyle kazanan bir ailenin çöküş öyküsünü anlatıyor. Hayatta kalma stratejileri, algının kör noktaları farklı diyebileceğimiz bir bakış ile karşımıza çıkıyor. Aile de bir garip. Timsahlarla güreşen bir anne, Kızılderili şefi havalarında bir baba, dahi olduğuna ikna omuş bir ağabey, ruhlarla konuşan bir abla ile günün birinde timsah güreş, şampiyonu olma hayalleri kuran bir kız. Batmakta olan bir dünyada ayakta kalmak uğruna verilen mücadelenin temeldeki aynılığı ortaya konuyor. Siren Yayınlar'ından Püren Özgören çevirisiyle yayımlandı. Karen Russell, ayrıca Sleep Donation isimli son novellasını ABD'de sadece dijital formatta yayımladı.


KargaMecmua'nın Yemek dosya konulu 41. sayısı çıktı! Yeni sayıda yemek ve yemek yemek ile ilgili bolca kişisel yazının yanında Nekropsi, Laurie Anderson, ANBB, Tuli Kupfer Berg yazıları, Güney Amerika Seyahatnamesi'nin 2. bölümü, Dostoyevski ve Puşkin evlerine ziyaretleriyle Saffet Sözen izlenimleri, Osman Kaytazoğlu ve Rafet Arslan'ın kişisel dökümleri bulunmakta. Tabi bir de Futuristika röportajı! Zafer Yalçınpınar'ın KargaMecmua için gerçekleştirdiği röportajın tamamını aşağıda okuyabilirsiniz. KargaMecmua ekibine, Tayfun Polat'a ve Zafer Yalçınpınar'a gösterdikleri ilgi ve özen için teşekkür ederiz. Barış Yarsel: Tam tarih vermek gerekirse, 1 Ocak 2008 ilk saatlerinde doğdu. Tıpkı Meksika'daki Zapatist hareket gibi, yeni bir yılın sabahında ilk sözümüzü söylemiş olduk. Başlangıçta konsepti blog zannedenler çoktu haklı olarak. Oysa derginin kurucu tayfası olan ben, eşim İpek ve Pınar İlkiz Türkçe bloglarda uzun geçmişlere sahip insanlar olsak da, Futuristika! tamamen bir dergi mantığıyla başladı yayına. Sayfaların içeriğe göre farklı tasarlanmasından, teknik ve editoryal olarak planlanmasına kadar, önemsenen bir iş olmasına çalışıldı. Tek farkı basılı olmamasıydı. Bir anlamda, hem kendimizi hem de okuyucumuzu dönüştürme sürecine girdik ve bu konuda çok yol almış olsak da, diyebilirim ki, bu dönüşüm alanını genişleterek yayılıyor. Dergilerin muazzam bir etkileme gücü olduğuna inanıyoruz. Kitap ya da gazete ya da herhangi bir yayın aracında olmayan bir özgürlük hissi veriyor. Dünya, dergilerin keşfettikleri güzel konularla daha da güzelleşiyor. Birer dergi delisi olarak, uzun yıllardır sanat, edebiyat, moda, tasarım, müzik, kısa öykü dergilerini takip ediyoruz. Yeraltına ilgi gösteriyoruz, fanzinleri okuyoruz, dişçimizin dergilerine sulanıyoruz. Bir dergiyi bulabilmek için şehri boydan boya dolaşabiliyoruz. Moskova'ya gidince Kiril alfabesinde, Atina'ya gidince Yunanca bir dergiye bakıp sahip olmaktan, tümüyle anlamasak da haz alabiliyoruz. Dünyanın herhangi bir yerinde dergilerle uğraşan o büyük, kalabalık ve güzide yaratıcı kitleye dahil olmanın tadını yaşamaya karar verince, dergimiz harekete geçti. Fikir de şuradan çıktı; bu ülke avangart, gerçeküstü, ana akım dışında kalan karşı kültür ve alt kültür mecralarında ve bunların yanında genel olarak orta sınıf ahlakının lanetlediği karaşın mevzularda bir miktar kavruk gibi, hatta neredeyse çöl gibi... O zaman piste çıkalım da iki kıvıralım dedik ve değişen zamana rağmen, dergi kolektif bir zihnin yeri geldiğinde suratlara iyi oturan bir yumruğudur diye düşündük, böyle başladı. Neden Futuristika? Çünkü kendimizi geçmiş ve gelecek arasında sıkışmış, ancak bunun acısını dergi için üretimle aşan kişiler olarak konumlandırıyoruz. Retro ve vintage olan ile gelecek arasında ruhani ve maddesel bağlar olduğuna inancımızla, geçmişteki geleceğe, gelecekteki geçmişe atıyoruz. Gelecek tüm güncel sıkıntılara, çürümüşlüğe rağmen, rezil bir gelecek olacağına dair güçlü işaretlere rağmen dikkate alınması gereken bir umuttur. Ayrıca, Türkçe'de fütursuz olmak da, hiçbir şeyi takmamak anlamında. Yani, gelecek yok diyen punk hissiyatından hareketle, gelecek varsa da biz geleceksiziz. BY: Bir yandan belirli kurallarımız var; faşist, cinsiyet ayrımcısı, önyargılı, cahil ve cehaletinin farkında olmayan ve hatta fedakarlıkla üretilen her türlü esere sadece internet üzerinde Andy Warhol'un mutasyona uğramış önsezisiyle sadece 15 saniye ayırıp ahkam kesenlerle işimiz olmayacaktır. Öte yandan, dergiye ulaşan, Futuristika! bünyesinde yer alsın diye düşünülen her esere saygı duyuyoruz ve ismine cismine bakmadan değerlendirmeye çalışıyoruz. Çünkü ana akıma dahil mecralarda olmayan önemli zihinlerin olduğuna mutlulukla inanıyor ve şahit oluyoruz. Bu konuda zamanı geldiğinde unutulacak olan önemsiz bir ayrıntıyız, bu yanıyla da kendimizi gereğinden fazla ciddiye almamaya ve keyfini çıkarmaya çalışıyoruz. Tabi ki editöryal planlamamız, tashih çalışmalarımız, görsel çalışmalarımız oluyor, her dergi gibi. Futuristika! online bir dergi olmasının yanında, belirli dönemlerde İngilizce olarak hazırlanan PDF versiyonuyla da basılı dergi tasarımında yer alıyor. Bu versiyon İngilizce sitede ücretsiz elde edilebilirken, sınırlı sayıda basılı dergiyi dünyada çeşitli yaratıcı kişilere, sanat direktörlerine, bienallere, tasarımcılara, yayıncılara ve kitapevlerine gönderiyoruz. Basılı versiyonun tasarımını 4. sayıya kadar Fatih Gül yaparken, 4. ve 5. sayılar Murat Özköroğlu tarafından kotarıldı. İllüstratörler, şairler, yazarlar, röportaj sorumluları ve fotoğrafçılar derken, sayısı 15'den aşağı düşmeyen bir ekiple hareket ediyoruz. Ayrıca uyuyan ve zamanı geldiğinde bir işaretle ayaklanacak birimler de var şehirlerde, onlar da o büyük geceyi bekliyor. Konularda oldukça serbest gibi gözüküyor olsak da, aslında belirli ana hatlar üzerinden hareket ediyoruz. Hem yerel hem de uluslararası ilginç işlere imza atan sanatçıları takip edip görüşüyoruz. Bu isimler sokak sanatından, ilginç eşya tasarımcılarına, müzisyenlerden entelektüel simit satıcılarına, politik aktivistlerden sadece bir adet basılmış kitap yazarlarına değişiklik gösterebilir. Önemli olan tek nokta, gerçekten farklı, yüksek ihtimal popüler olmayacak, ancak hızla değişen bu garip dünyada yer almaya devam edecekleri bir araya getirmek mücadelesidir. Bu noktayı dikkate alarak diyebiliriz ki her dönemde Kadıköy'ü seçenler, Kadıköy'le kendini tanımlayanlar, kör olmayı seçtikleri şeyler yanı sıra oldukça açıkgözlüler de. Karşı yakalar ya da suyun öte yanı, Kadıköylü bizler için uzaktan seyredince güzel, arada o kalabalıklara karışıp Kadıköy'de kalabalıklar içinde yalnız olabilmek tercihimiz. Bahsettiğiniz tını, burada yaşayanların ve yaşananların yarattığı bir tını değil sadece, geçmişten gelen bir farkındalık da var ve bu ülkenin belki de gelecekteki son kalesi Kadıköy... Bu hislerin Futuristika'ya yansıması Kadıköy sokaklarında kaybolmakla eş değer. Bir zamanlar bir yazarın tarif ettiği gibi saçları taranmış düz saçlı kadın misali denize paralel inen Kadıköy sokaklarında, diğer her şehrin bir yansımasını bulabileceğimiz bir memleket Kadıköy. Sürekli tavaf ettiğimiz, boyunca hep yeniden doğduğumuz, alışkanlıklarımızın, şaşkınlıklarımızın, korkularımızın ve tedirginliklerimizin kısır döngüsü Kadıköy sokakları. Futuristika!'da duyulan tüm bunların bir eskizi, görünen ise belirsiz bir kesit aslında. BY: Bu konuda dergide çıkan yazılardan etkinliğin başlangıç dönemi, gelişimi ve gecenin tamamlanması, okuyucuya sunulduğu haliyle bulunabilir. Sorunuzu daha kişisel algılayıp şöyle cevap vermek isterim; yoğun bir hazırlık döneminden sonra gerçekleşen 12 Temmuz gecesi -benim açımdan- son bulduğunda, aslında her şeyin daha yeni başlayacağını fark ettim. Ece Ayhan ve hayatımda Ece Ayhan gibi yer eden birkaç isim hakkında düşüncelerimi, hislerimi paylaşmamak için bencillik hakkımı kullanırım genelde. Fakat gece sonrası Chris King ve ilgili kişilere yazdığım e-postada da ifade ettiğim gibi sanırım şairin ne dediğini belki de ilk defa duyar oldum o dönemde, o gece ve sonrasında ve tedirginlikle ama bilinçli olarak sağır olmayı seçiyorum. BY: Futuristika! tezgahında, yaz rehaveti boyunca yine kimseleri boğmadan benzer enteresanlıkta yazıları, röportajları, fotoğrafları, şiirleri, öyküleri, çizimleri, renkleri okuyucularımıza sunacağız. Sonbaharın gelmesiyle Marmara palamutlarının aksine dipteki parlak kayalıklara doğru bir akıntıya kapılacağız gibi görünüyor, lodos yardımcımız olsun. Olabilecekleri biraz üstü kapalı geçiyorum, zira Futuristika! şaşırtmaca oyununu seviyor.


Ödeme Koşulu: Her ayın ilk dersi başlamadan peşin olarak ödenir. Metin Gönen'in hazırlayıp yönettiği Film Yapım-Yönetim Atölyesi, 16 haftalık pratik dersleriyle temel sinema eğitimi ve yönetmenlik programı sunuyor. Yoğun ve zengin programıyla atölye, sinema dilini, film estetiğini ve mizansenin temel teknik-estetik operasyonlarını öğrenmeyi, fikirlerini bir filme dönüştürmeyi arzulayan tüm sinemaseverlere açık olarak hazırlanmıştır. Atölye, bir film yapmanın tüm aşamalarının somut olarak öğretileceği komple bir temel sinema eğitiminden ve yönetmenlik pratiğinden oluşmaktadır. Bu temel sinema eğitimi çerçevesinde atölye, sadece kameranın nasıl kullanıldığını öğretmek değil; aynı zamanda, kameranın neyi, ne şekilde ve ne tür bir ışık altında çekeceğine karar verebilecek sanatçı-gözler yetiştirmeyi amaçlamaktadır. Yani atölye, sadece bir hikayeyi görsel olarak kaydetmeyi öğretmeyi değil; aynı zamanda, bir hikayenin sinematografik anlatımıyla birlikte seyirciye söyleyecek bir sinema-fikri olan, düşünen sanatçı-zihinler yaratmayı hedeflemektedir. Profesyonelliği, çalışma disiplini ve derslerinin Avrupa standartlarındaki yüksek kalitesiyle her şeyden önce katılımcıların takdirini kazanan atölye, eğitimin bitiminde de katılımcıların çalışmalarını desteklemeye devam eden uzun soluklu bir perspektife sahiptir. Çünkü bireysel gelişimi ve özgür sanatsal yaratıcılığı destekleyen estetik çabalara dayanan Film Yapım ve Yönetim Atölyesi, aynı zamanda, fikir alışverişine dayalı kolektif ve eşitlikçi bir çalışma prensibiyle de bir sanatsal-toplumsal demokrasi ekolünü yaşama geçirmektedir. Öğrenciler önce en iyi film ve yönetmen ödülleri alan filmlerin üzerinde bir filmin nasıl yapıldığını somut olarak görecekler, bir filmi gerçekleştirmek için gerekli olan temel sinematografik operasyonları tek tek ve ayrıntılı olarak öğrenecekler. Atölyenin bu ilk döneminde temel sinema dilinin ve film estetiğinin özü öğrenilecek, özellikle de bir filmde anlatılan hikayenin, görsel-işitsel-dramatik yani sinemasal olarak nasıl öykülendiği somut örnekler üzerinden kavranacak ve bir filmde sinematografik fikirlerin bir öykü aracılıyla seyirciye nasıl sunulduğunu görülecek. Sinema sanatının ve sinematografik öykülemenin özgünlüğünün ne olduğuyla ilgili genel bir tablo oluştuktan sonra, öğrenciler bu ikinci aşamada bir film çekmek için gerekli olan tüm bilgileri ve teknikleri pratik olarak öğrenecekler. Temelde sinema pratiğinin öğretildiği atölyenin bu ikinci aşamasında öğrenciler somut olarak senaryo yazım tekniğini görecekler, kamera ve objektifleri tanıyacaklar; ışığın, sesin ve kurgunun teknik-estetik kullanımının öğrenecekler ve uygulayacaklar.


Son üç senedir Londra'da ayda bir toplanan ve bilinmeyen 'kült' filmleri seyirciye izletme şansını kendine görev seçen 'Duke Mitchell Film Club' ilk defa İstanbul'a geliyor. 'Geceyarısı Filmleri'nin çatısı altında kendi 'a night at the movies' konseptlerini Türkiye'ye getirmeye çalışan Duke üyeleri, Nisan ayı için oldukça değişik bir program hazırlığı içindeler! Son üç yıldır bilinmeyen Avusturalya filmlerinden iki film bir arada programlarına ve hatta avangardın bile en uzak köşelerine uzanan Duke, bu sefer de İstanbul film seyircisini şaşırtmak için hazırlanıyor. Eleştirmen Evrim Ersoy ve Medya Uzmanı Alex Kidd tarafinda kurulan kulüp, her ay sinemada bir gece konsepti içinde eski günleri canladırmaya çalısıyor: Seyirciyi geldiği zamanda çalan müzik ve poster galerilerinden tutun da, her filmden önce oynatılan ve her ayki temaya göre değişen 'Trailer Trash', kısa filmler ve film quiz'i, Duke'u Londra'daki diğer film kulüplerinde çok farklı kılıyor. Time Out Londra tarafından 'Çok önemli bir film kulübü' ve 'Kayıp filmlerin durdurlamaz desktekçileri' olarak tanımlanan ikili, İstanbul programı için Londra'da oynattıkları en bilinmeyen ve garip filmlerinden birini seçtiler. 1972 yılında çekilen An American Hippie In Israel şimdiye kadar gelmiş geçmiş en garip, bilinmeyen ve unutulmaz kült filmlerden birisi! Yıllardır 'kayıp' diye bilinen ve fakat bazı sinema koleksiyonerlerinin destekleriyle bir kopyası bulunup onarılan bu film, Duke'un en ilginç seçimlerinden biri! İlk defa Türkçe altyazı ile gösterilecek bu filmi kaçırmamalısınız!


Sergi 16 Mayıs Cumartesi günü kapalıdır. Sergi Pazartesi hariç her gün 13:00- 20:00 arası gezilebilir. Katılımcılar: Zeynep Özkazanç, Bob Achtor/aka: E. C. A, Ferzan Aktaş, Dilan Bozyel, Cins, Burak Cirik, Şenol Erdoğan, Fantom, İnci Furni, Kerem Kamil Koç, OnstOn, Juan Carlos Otano /Grupo Surrealista del Rio de la Plata, Zeynep Özkazanç/İlmek Sultan, Bay Perşembe, Alper Tekgüler& Süyümbike Güvenç, Hüseyin Uğur/Hayali, Müstehcen: Müstehcen olmanın karakteri veya niteliği; bir edim, bir ifade veya bir öğenin genel ahlakı, kendi uygunsuzluğu ve hayasızlığı ile bozma eğilimi. Hayal: Gündelik yaşamın totaliter süregelişinin tektürleştiriciliğini bir edim, bir ifade veya bir öğe ile bozmak. Obscene: The character or quality of being obscene; an act, utterance, or item tending to corrupt the public morals by its indecency or lewdness. Dream: is not available in the legal dictionary. Dream: An act, utterance or item tending to corrupt the homogeneity of daily life's totalitarian continuity. Müstehcen sergisi; sistemin ürettiği sansürcü, ötekileştirici, ayrılıkçı; müstehcen söylemi ile Gerçek'in çıplak müstehcen gözü arasındaki farkın altını çizmeye çalışıyor. Ebu Gureyb hapishanesinden tüm dünyaya yayılan snuff filmvari görüntüleri deşmeden bir müstehcen algısına varmamız zordur. Ceza yasasına göre müstehcen halkın ar ve haya duygularını inciten veya cinsi arzuları tahrik ve istismar eden, genel ahlaka aykırı eserlerdir. Bu tanımla kamu ister istemez müstehcende erotik olan ile politik olanı yan yana getirir. Underground Film Gösterimleri Şenol Erdoğan tarafından organize edilmektedir. 2008 Ekim ayından bu yana her ay bir Salı akşamında KargART Salonu'nda underground film gösterimlerini izleme şansına erişmektesiniz. 12 dakika, siyah& beyaz, 35 mm. Şubat ayında Fast Filmini gösterdiğimiz Virgil Widrich'in bu sefer bu sefer 30'dan fazla uluslararası ödül alan ve Oscar'a aday gösterilen Copyshop adlı filmini izleme fırsatımız olacak. Filmde, fotokopicide çalışan bir adamın tüm dünyayı kaplayana kadar kendisini kopyalamasını izliyoruz. Fastfilmden önce çekilen Copyshopda da imajların çoklu sayıda kopyalanıp- bu örnekte 18.000 adet- dijital ortama aktarılması ve filmleştirilmesi söz konusu. Filmin yönetmeni Virgil Widrich 1967 Salzburg doğumlu. İlk filmi Heller als de Mond ile 2000'de birçok uluslararası festivalde ödül aldı. Birçok multimedya ve film prodüksiyonunda çalıştı. Ekim ayında, Chromofobia adlı animasyonunu izleme fırsatı bulduğumuz Raoul Servais'nin bir başka muhteşem animasyonunu daha izleyeceğiz: Sirene. Üç arkadaş amatör bir film yarışmasına katılarak para ödülü kazanma ve Hollywood'da bir anlaşma imzalama hayali kurarlar. Çöpleri ve kül tablaları dolup taşana kadar bir senaryo üzerinde çalışırlar. Bir bacanın dibinde, bir telefon direğinde, bir anahtar deliğinin içinden, ve gece dürbünle çekim yaparlar. Ertesi gün filmlerini kurgulamalı ve ürettiklerini: The Afternoon of a Rubberband- göstermeleri gerekmektedir. Film sürrealizme göndermeleri ile önemli. Richard Kern, New York underground sahnesinden çıkan Cinema of Transgression // İhlal Sineması hareketinin en önemli yönetmenlerinden biri. Ve Manhattan Love Suicides onun en önemli başarılarından. Manhattan Love Suicides dört kısa hikayeden oluşan bir toplama. Bunlar StrayDogs, Woman at the Wheel, Thrust in Meve I Hate you Now. Bu filmlerden üçüncüsünü yani Thrust in Me yi daha önceki aylarda izleme fırsatı bulmuştuk. Bu ay ise ilkini yani Stray Dogsu izleyeceğiz. Bu film çoğunlukla diyalogsuz ilerleyen bir sapkın mizah örneği. Bir ressam kız arkadaşıyla New York sokaklarında dolaşmaktadır. O sırada kasılıp duran genç bir adamla karşılaşır. Genç adam, ressamı ilk önce sokaklarda, sonra bir bankaya girerken en sonunda da evine kadar takip eder. Ressam tüm bunları görmezden gelir. 2008 kasım ayında başlayan! Geceyarısı Filmleri! ilk programında Giovanni Scognamillo belgeseli ve Barış Yöş imzalı gotik bir kısa film çalışması göstermişti. Aralık ayında, Other Cinema'nın katkılarıyla avangart korku filmlerinden oluşan Experiments In Terror seçkisini Can Evrenol'un bir kısa film çalışmasıyla birlikte gösterdik. Ocak ayında, 28. İstanbul Film Festivali'nin de programında yer alan Aşık Garip'i ve özel bir Paradjanov belgeselini gösterdik. Şubat ayında giallo. tr dedik ve yerli malı, kült giallo filmleri geldi. Mart ayında ise kısa extramücadele filmleri ve Punishment Park geldi perdemize. Bu sıkı ve sert ayın ardından nisan ayında dinlendik ve mayıs ayında kanlı bir program ile sezona veda ediyoruz. Amerika'da geceyarısı sineması kültürünü başlatan filmler arasında bulunan, George Romero imzalı öncü zombi filmi Night of The Living Dead'in farklı versiyonları ile sezona veda ediyoruz. Önce SAGA'nın katkılarıyla filmin fantastik bir şekilde renklendirilmiş versiyonunu göstereceğiz. Hemen ardından ise az bulunan özel bir kurgusu karşınıza gelecek. Night Of The Living Dead>Reloaded, Roger Sanchez'in hazırladığı tekno müziklerin eşlik ettiği, 31 dakikalık özel bir parti kurgusu. Romero'nun zombilerini video klip estetiği içinde, dans müziği eşliğinde izlemek, filme bambaşka bir gözle bakmamızı ve yeniden keşfetmemizi sağlıyor. B movie'lerin bu erken tarihli örneği, sadece sıkı bir korku filmi değil, aynı zamanda son derece politik bir çalışma. 2008 yapımı avangart zombi filmi Pontypool'u izlediğimizde, Romero'nun hikayesinin ne kadar anlamlı ve güncel olduğunu bir kez daha fark ediyoruz. Yaz sonunda aniden karşınıza çıkabiliriz, korkmayın! İstediğin formatta, kendi çektiğin filmini alıp geliyorsun. Seansın yönetmeni ve tüm katılımcılarla birlikte filmler seyrediliyor. Filmin incelemeye alınıyor, tartışılıyor ve bir sonraki filme geçiliyor. Günün sonunda çekeceğin yeni filminiz için daha farlı fikirler edinerek ayrılıyorsunuz KargART'dan. Mayıs ayının konuğu, değerli yönetmen Derviş Zaim. Derviş Zaim, İlk filmi Tabutta Rövaşata (1996) ile yurtiçi ve yurtdışında birçok ödül kazandı. Ares Harikalar Diyarında adlı yayınlanmış bir romanı var. Cenneti Beklerken bir üçlemenin ilk filmi. Geleneksel el sanatlarını temel aldığı bu üçlemede Derviş Zaim bu sanatların çekim estetiğini sinema estetiği ile harmanlamaya çalıştı. Nokta filmi üçlemenin ikinci filmi idi. Yönetmenin filmleri: Tabutta Rövaşata (1996) // Filler ve Çimen (2000) // Çamur (2002) // Cenneti Beklerken (2005) // Nokta (2008). Öteki, Başbakanlık İnsan Hakları Başkanlığının desteğiyle, TRT Ankara Televizyonu Belgesel Programları Müdürlüğü'nce hazırlanan adlı altı bölümlük belgesel bir dizi. KargART'da ise bu altı bölümden 4'ünü izlenecek. Araştırma, çekim ve post prodüksiyon çalışmaları iki yıl süren belgeselde, konunun uzmanları ve araştırmacılarla görüşüldü. En önemlisi; ihlal, şiddet ve ayrımcılığa uğrayan mağdurlarla yüz yüze görüşülerek, onların yaşadıkları birinci elden belgelendi. Belgeselde ayrıca, konuyla ilgili belgelere yer verilerek, uluslararası nitelikte görsel malzeme kullanıldı. Belgesel, hayatın her alanında küresel düzeyde karşı karşıya bulunan eşitsizlik ve ayrımları ortaya koymak ve geleceğin eşitlikçi dünyasına ulaşmak için düşünmeyi teşvik etmeyi amaçlıyor. Altı bölümden oluşan belgeselde, hayatın değişik alanlarında yaşanılan insan hakları ihlallerinden kesitler; örnek olaylar, tanıklar, mağdurlar ve uzman görüşleriyle birlikte aktarılmaya çalışılıyor. Bu belgeselle dünya üzerindeki ayrımcılık uygulamaları yerinde belirlenerek, insan haklarının yeniden tam olarak yerleşmesi için uluslararası bir kamuoyu oluşturmak da belgeselin amaçları arasında yer alıyor. Bir toplumun bir diğer toplumu düşman kabul ederek kendi değerlerini yeniden tanımlama sürecine girdiği 11 Eylül sonrasında, İslamofobya ve Antisemitizm gibi kavramlar yeniden sorgulanmaya başlandı. Karşılıklı iletişimin kurulmasına izin vermeyerek oluşturulan kaos ortamı, içe dönük, etnik, dinsel ya da ulusal milliyetçilik anlayışlarını pekiştirirken, din ve ırkçılık temelinde şekillenen çatışmaları körüklüyor. Yurtlarını bırakıp belirsiz bir yarının peşine takılan, sadece şimdide var olup yaşamaya çalışan, öncesiz ve sonrasızlar. Sosyal güvenceleri yok. Kötü şartlarda çalışıp, yaşamaya çalışıyorlar. Kimliksizler, vatansız ve yarınsız. Peşin hükümler, ideolojik kamplaşmalar, ten rengine göre sınıfsal ayrımlar, baskılar, eşitsizlik, adaletsiz yargılama, hak ihlalleri, kısaca insanca yaşamanın önündeki tüm engeller!


Katılımcı Sayısı: Katılımcı sayısı en az 6, en fazla 20 kişi ile sınırlıdır. Ücret Bilgisi: info@argart. org dan bilgi alabilirsiniz. Ücret Bilgisi: info@argart. org dan bilgi alabilirsiniz. Biletler etkinlikten 1 saat önce satışa çıkacaktır. Sergi Pazartesi günleri hariç 13:00-20:00 saatleri arasında gezilebilir. Bakunin'e atfedilen bir söz var: 'En ateşli devrimciyi alın, ona mutlak iktidar verin, bir yıl içinde Çar'dan daha beter olur.' 'Halk için Halka Rağmen!' düsturundaki iktidar aşkı, olguların ve olayların tarihin yasalarına bağlı olduğu gerçeğini görmezden gelmekte ve üst tabakadan halka doğru dayatılan devrimleri ifade etmektedir. Bu gerçeklik Türkiye Cumhuriyeti için de geçerlidir ki; Tanzimat Fermanından Milli Demokratik Devrim ve inkılaplarına kadar rahatlıkla gözlemlenebilir. Devlet, halk tarafından başta benimsenmese de devrimleri zorla kabul ettirme yolunu seçer, kendisini her koşulda haklı görür. Bunun nedeni, halkını her zaman bilgisiz ve eğitimsiz olarak kodlamasıdır. Eğer yaratmak istediği yapı oluşmazsa, bunu halkın cehaletine bağlayacak ve halkını suçlayacaktır.


10 yıl önce Yukarıda boş bir salon var, niye orada sergiler düzenlemiyoruz? fikri üzerine ilk olarak Kargaşa sergisiyle kapılarını açan KargART, artık gelenekselleşmiş sezon kapanış sergisi Kargaşa 10 için özel bir seçki hazırladı. Yolu Karga'dan Geçenler 10 yıl boyunca KargART'ın ağırladığı sanatçılardan bir kısmının işlerine ev sahipliği yapacak bu yıl. KargART kurulduğu günden beri genç sanatçıların ilk işlerini astıkları, gösterdikleri bir mekan olmayı istedi. Ağabeylik yapan danışmanları, zamanla KargART bünyesinde yetişen elemanları, bu elemanların ilgi alanları değişti. Ama genç sanatçılara, etkinlik alanı bulamayan sanatçılara sahip çıkma, destek olma algısı hiç değişmedi. 10larca kişisel ve karma sergi, 10larca gösteri, 10larca gösterim, yüzlerce etkinlik. O kadar çok sanatçının yolu Karga'dan geçti ki 10 yıldır. Her birininin adını anmak çok uzun sürer. Her birini Kargaşa 10'a davet etmek de imkansız. Bu nedenle kataloglarımızı, hafızalarımızı, veri tabanlarımızı sınayıp bir seçki hazırlamak zorunda kaldık. Bu sergide KargART'ın da kolektif işi olacak. Duvarlarımızdan birinde 800 isimlik bir gurur tablosu asıyor olacağız. Sergi 4-30 Haziran 2010 tarihlerinde her gün 13:00 20:00 arası gezilebilir.


Sergi Pazartesi günleri dışında 13:00- 20:00 arası gezilebilir. Hack ve hacker kavramlarını olağan kullanımlarından farklı tutarak katılımcıları içinde yaşadığımız sistemi hacklemeye ve kodlarını çözmeye çağırdık. sanatçı / üretici / yaratıcı da tabii ki bu sistemin içinde yaşıyor ve onların üretim süreci sistemin işleyişinin içerisinde nerede duruyor? aslında tüm derdimiz buydu sergiyi kotarmaya çalışırken. Sanatta da kapitalizmin hareket alanımızı kısıtladığı -ki bu zaten uzun zamandır tanımlanabilir bir durum- günümüzde, sanatçı / yaratıcı / üreten; var edilmiş ve dayatılmış olan kodları nasıl ortadan kaldırır, kaldırabilir, ya da hackler? Böyle bir olasılık günümüzde gerçek üreticiyi dayatılan onca baskıya rağmen engelleyebilir mi? en genel ve geniş adlandırmayla sanat, bu kodları görmek, yok etmek ve karşılarında uyanık durmak için ve sinsice dayatılanları kapıp dayatanlara karşı kullanmak için hala en kullanılası araç değil midir? Aslına bakılırsa artık tüm bunların artık pek de önemi kalmadı. sanat ve diğer tüm varlığımızı anlamlandırma araçları arasında gittikçe belirsizleşen çizgi ve bizim içinde devindiğimiz, sayısız parmağın birbirini gösterdiği yeni dünyada artık yeni bir dil oluşmalı. oluşmakta belki de, o kadar içindeyiz ki farkında değiliz. Unutmadan hack'lemek için izin almanıza gerek yok! Ayhan Mutlu, Etki Tepki, video, 8', KargART KArgaşa 9 Hack'leyin!


Kimileri çok gerçekçi bulmasa da, Karl Marks'ın Kapital'i modern kapitalizm üzerinde giderek artan eleştirilere destekle, daha fazla popülerleşiyor. İşçilerin ellerinde gün içinde göz atmak üzere Karl Marks yok belki. Ama Kapital, Japonya'da manga olarak piyasaya çıkıyor. Kapital, pop kültür öğelerinden biri oluyor. Bu durum pek de gülüp geçilecek bir olgu değil bize göre. Sonuçta, dünyanın en büyük ilk üç ekonomisi içinde yer alan Japonya'da manga kültürü, animeden farklı olarak, ana akıma dahil ve toplumun hemen her kesimince takip ediliyor. Yayıncıların Kapital'i seçmesinin en büyük nedenlerinden biri, son dönemde giderek artan global anti-kapitalist homurtular ve tabi ki Japonya'da yoğun ve ağır şartlarda çalışan işçi sınıfının göstereceği tahmin edilen ilgi. Dolaylı bakıldığında yine bir pazar hareketi ve sömürü olarak algılanabilecek bu karar, olumlu açıdan bakıldığında ise, son yedi yılda ikinci büyük ekonomik resesyon yaşayan Japonya'da, sorunun artık sistemde ve şirketlerin politikalarında yattığına kuvvetle inanmaya başlayan Japonya için önemli bir adımdır. Kapital'i yayınlamaya karar veren East Press, Takiji Kobayashi'nin Kanikosen isimli, liman işçilerinin direnişini anlatan romanının mangasını piyasaya sürüp 507.000 sattığından, Karl Marks kararını kolaylıkla almış olabilir.


Karotte'nin bir önerisi var ve bunu Indigo kitlesi ile paylaşmak için 13 Mart gecesi Indigo sahnesinde. Karotte bir elektronik müzik hayranı. O nedenle elektronik müzik üzerine prodüksiyonları ve DJ setlerinin yanında önermeleri, düşünceleri ve bunlar ile ortaklaşa ürettiği projeleri var. Karotte's Kitchen bunlardan en bilineni. Ne kadar ileri gittiği tartışılsa da Kaotte'nin bu olanlara karşı geliştirdiği kitle dans silahı Karotte's Kitchen çok başarılı bir seri. Oldukça doğal bir DJ olan Karotte, plaklarını dans pistleri dinlemeden önce stüdyoda çalmaya veya içinden gelen plakları çalmaya değil popüler olanı pikap'a koymaya oldukça sert tepki vererek DJ'liğin anlık gelişmesi gerektiğini savunan bir isim.


Türk edebiyatının genç kalemleri arasında adından söz ettiren bir isim Ferhat Uludere. Özellikle taşra sıkıntısını anlatmadaki başarısı, genç kuşak yazarlar arasında onu farklı bir yere koyuyor. Sonbaharda Sarhoş Bir Kasaba'da da yazar, yine taşra izleğinin peşinde kasabadan gidememişleri, gitseler de ondan kopamamışları anlatıyor. Feryat'la Hazan'ın aşkı çevresinde örülen kasaba halkının, balıkçıların, tutunamamışların öyküleriyle roman, her sayfada derinliğini artırıyor. Gözyaşlarıyla beslenen denizin kokusu, efsanevi denizkızlarının ardı sıra giden balıkçıların ruhlarının izi bütün sokakları dolduruyor. Sonbaharda Sarhoş Bir Kasaba, dünyanın tam ortasında ama ondan kopuk bir gezegen gibi hissettiren taşra coğrafyasının hüznünü taşıyor.


Kassas diye adlandırılan adamlar vardır İslam'dan önce; kıssahanlar, ozanlar vardır, meddahlar vardır İstanbul'da. Bunlar sözlü anlatı geleneğini bugüne taşırlar, kendi bedenlerinde, kendi kültürleriyle, kültürlerinde. Kassas, 2010 Kültür Başkenti Ajansı tarafından desteklenen İstanpoli projesinin ilk oyunu. Kassas, çok eski bir kelime, boş inançlarla karışık, abuk sabuk hikayeler anlatan kişi demek. Kassas bizim için hikayenin yeni hali demek, şimdilik. Taşı toprağı altın olan İstanbul'un, taşının toprağının seyyar satıcıları bizim bu oyundaki ilham kaynağımız. Dükkanları bedenleri, bedenleri dükkanları olan seyyarlar, hikayelere tanıklık eden, hikayeler anlatan, hayatları sokak olan, yaz demeden, kış demeden çalışan seyyahlar. Ozandır bu insanlar kimi zaman, satacakları mallara hikayeler uydururlar, hikayelerini manilerle, şarkılarla, şiirle anlatırlar. Abuk sabuk hikayeler de anlatırlar zaman zaman, kıssadan hisse de. Kalaycıdır, bozacıdır, kağıt helvacıdır, pamuk helvacıdır, börekçidir, yoğurtçudur, simitçidir, şerbetçidir, tavukpilavcıdır, bohçacıdır, geçerler.


Yakın tarihinde çeşitli insan haksızlıkları durumlarıyla karşılaşan ve günümüzde varlıklarını umulmayan -veya umulan- anlarda tekrar belli eden, nitelik olarak birbirine benzer bu tip problemlere kerelerce muhatap bir toplumuz. Birikimleri darbeler, krizler ve üzerlerinde hala tartışılan toplumsal facialarla sık sık darmadağın edilmiş bir toplumun kaderine dair yadırganması abes, doğal bir sonuç bu. Gözlerimizi dünya üzerinde gezdirdiğimizde toplumların genelinin bu utanç mühürleri karşısında duyulanlara dair tepkilerin pek farklı olmadığını görüyoruz. Bu durumun kılavuzluğunu yapansa yalın bir tutarlılık ve itinalı bir tahlil düzleminde kendini okutan, sarsıcılığıyla alanındaki en önemlilerden olan Kate Millett'in, Zulüm Politikaları adlı eseri. Kitapla üzerine yazılmış bir makale ya da insan haksızlıkları meselesine emeğini ve zekasını yoğunlaştırmış bir arkadaşımın tavsiyesiyle ulaşmadım. Kitap, kitapyurdu'ndan amiyane tabirle- ucuz kitap düşürme çabalarımın herhangi birinin ardından elime geçti. Herhalde pek dikkat çekmediğinden yayınevinin sarı etiket listesine girmişti. Elbette daha önce tecrit, hapishane ve işkenceye dair bazı filmler izleyip, bazı edebi eserler okumuştum ama asıl çarpıcı olup sarsıntısını hissetmem gerekenler sinema ve edebiyatın akıcı sürükleyiciliğinde kaynayıp gitmişti. Oysa Millett'in araştırmacılığındaki tahlil yeteneği kitaba daha ilk sayfalarda okuyucuyu empatiye zorlayan bir şuur katmış. Kitabın atmosferi etrafınızda soluklanmaya başlar başlamaz sayfalar iki güçlü el gibi yakanıza sarılıyor. Soljenitsin'in İlk Çemberinin kahramanı İnnokenti Volodin'in kapkara macerasıyla Stalin diktatörlüğünün telaşını paylaşıyoruz. Primo Levi Bunlar da insan mı? adlı tokadıyla Nazi kamp düzeninin utanç verici acımasızlığını bir avuç demir eriyiği yapıp yüzümüze akıtıyor. Henri Alleg'in başına gelenler; Medeniyet'in beşiği! Fransa'nın, Cezayir savaşı buhranıyla ne kadar barbarlaşabildiğini gözler önüne seriyor. Ardından Anglosakson ırkçılığının İrlanda ve Güney Afrika'da ne kadar cüretkarlaştığını görüp Guantanamo ve Ebu Gureyb kültürünün kökenlerinin nerede olduğunu acıyla kavrıyoruz. Sarsıcı bir empatinin hediyesi bu kavrayış bize ne öğretiyor peki, Kate Millett'in çabası neye mal oluyor? Zulümle tahakkümün, bir ideoloji ya da bir rejim meselesinden çok daha ayrı bir şey olduğunu öğreten kitapta, gücü eline almışların, hukuk ve toplumsal kontrolle terbiye edilmedikleri zaman kendi toplumlarının ve dünyanın başına ne gibi işler açacaklarını kanlı canlı örnekleriyle görüyoruz. Eğer vatandaşlık erklerinizi, şuurunuzu, aklınızı, tarihinizi ve geleceğinizi güç sarhoşu olmuş bir diktatör ve onun oligarklarına verdiğinizde koruyuculuğuna sığındığınız hukukun nasıl anlamını kaybedip bir benlik öğütecine dönüştüğüne şaşıyorsunuz. Eğer bu ve benzer çipleri anlamak istemezliğin alacakaranlığına sokarsak tanrı kılıklı canavarların bizim ve diğerlerinin yavrularını nasıl yediğini görüyor, tarihin nasıl rezil bir kemik çöplüğü haline geldiğini anlayarak utanıyoruz. En garibi de şu. Bu gün Irak'ta, Çin'de, Afrika'da aynı zulmün bir devlet politikası hakkında devam ettiğinin farkındalığı üzerimizde ve bir parçasını paylaştığınız yeryüzünde, özdeş benliğe sahip olduğumuz başkalarının bu acıları hak edecek neler yapmış olduklarını düşünüyoruz. Şu anda birileri gulaglarda, kamplarda modern teknolojinin kendilerine sunmuş olduğu olanakları eline almış acımasız sorguçların karşısında, alçalıştan başka bir anlamı olmayan uğursuz bir işkenceye hazırlanıyor. Belki bu kitabın en büyük kazanımı verdiği bu şuur... Kendinizi kitabın içindeki kafeslerde hissederken, özgürlük ve yaşanasılığın kıymetini unutmuşlar için minik bir meblaya büyük bir sarsıntıyla yenileniyorsunuz. Yeryüzünde daha çok zulmedilip, bunlar üzerine daha çok kitap yazılacak. Önemli olan bir insan olarak bu zulmün varlığından hicap duyup, kendinizin ve toplumunuzun bu zulme giden yolları kapama çabasını unutmamamız gerektiğini aklımızdan çıkarmamak.


Sık sık gözlemlerim: Sözcüklere pek önem vermez insanlar. Açıklayayım. Sıradan bir insanın bir kanısı vardır, bir kurum ya da basmakalıp bir düşünceye karşı çıkar; ama büyük çoğunluğun tersini düşündüğünü bildiği için susar; konuşmanın gereksiz olduğuna ve hiçbir şeyi değiştiremeyeceğine inanmıştır çünkü. Oysa büyük bir yanılgı bu. Ben başka türlü davranırım. Diyelim ki ölüm cezasına karşıyım. İlk fırsatta söylerim bunu; söylediklerimin, egemen güçleri hemen yarın ölüm cezasını kaldırmaya iteceğini sandığımdan değil; bunun benim düşüncemin utkusuna katkıda bulunacağına inandığım için. Kimsenin benimle aynı düşüncede olmaması pek önemli değildir. Sözlerim yitip gitmez nasıl olsa. Belki biri yineler onları, dinleyecek ve hesaba katacak birilerinin kulaklarına ulaşırlar. Belki bugün aynı düşüncede olmayanlardan biri, daha sonra, başka ve daha uygun koşullarda anımsar onları; belki aklı yatar ya da en azından sarsılır. Eylem'i gerektiren başka toplumsal konular için de bu böyle. Çekingen biri olduğumu biliyorum ben, eyleme geçmek elimde değil. Ama sözlerimin yararsız olduğunu sanmıyorum. Bir başkası eyleme geçer bir gün ama benim, bu çekingenin sözleri, onun eylemini kolaylaştırır. Araziyi temizleyip düzler.


Burası bildiğin cehennemlerden değil dedi bana karşımda duran yaratık. Ona yaratık diyorum zira nasıl adlandıracağımı bilmiyorum ama kesinlikle insan değildi. İşin ilginç yanı benimle aynı dili konuşuyordu ama ağzını açmıyordu. Eski bilimkurgu filmlerinden aklımda kalanlarla telepatik bir iletişim kurduğumuzu düşündüm. Etrafta pembe ve mavi karışımı minik bulutçuklar uçuşuyordu ve hepsinden hafif inlemeli bir ses geliyordu. Bu gördüklerin kullanılmamış fikirlerdir ve unutuldukları için buraya gelirler diye konuşmasını sürdürdü yaratık. Etrafın metalik renkte olduğu bir yerdeydi ancak ayaklarıma bakınca ne yapacağımı şaşırdım zira bastığım yerde bir şey yoktu ve havada asılı duruyordum. Ne yapacağımı şaşırınca yaratığın gülümser gibi olduğunu düşündüm zira aklımda kahkahalar vardı. Buraya ilk gelenlerde olur hep. Düşecek gibi olursunuz ama düşemezsiniz ve bu aptal hareketleri yaparsınız sonra gülmeye devam etti. Ben ise nerede olduğumu ve buraya nasıl geldiğimi anlamaya çalışıyordum bir taraftan düşmemeye çalışırken. Bir düş müydü acaba gördüğüm, birazdan terden sırılsıklam kalkacak ve rüya olduğu için mutlu mu olacaktım? Yoksa bir cehenneme mi düşmüştüm? Ne olduğunu anlamasam da sormaya karar verdim ancak ağzımı açamadım. Burada konuşmayız. İstesen de yapamazsın zira ses onları öldürür diyerek bana fikirler dediği bulutçukları gösteriyordu. Aklımdan Bunlar nasıl fikir? Fikir böyle mi gerçekten dedim. Gülümseme sesini bir daha kafamda duydum ama bu sefer öğrencisinin anlattıklarını anlayan bir öğretmenin gülüşü gibiydi. Burası fikirler cehennemi. Merak etme seninle alakası yok. Sen gidecek olursan bile başka cehenneme gideceksin. Ancak burayı görmen gerek dedi. Ben hala uykuda olduğumu sansam da bir gerçeklik payı da beni korkutmuyor değildi. O sırada yukarıdan bir pembe ve mavi bulutçuk daha geldi. Bulutçuk diyorum çünkü iki elimin yumrukları kadardı etrafımızda dolaşan 'fikirler'. Biz tam bu konuşmayı yaparken yukarıdan beyaz bir ışık süzmesi parlayarak bir fikir bulutçuğunun önünde durdu. O sırada bulutçuk havalandı ve yok oldu. Ne olduğunu anlamaya çalışırken yaratık bana Bu gördüğün çok nadir olan bir olaydır. Unutulmuş bir fikir yeniden hatırlandı ve bu sefer not edilecek ya da hayata geçirilmeye çalışılınacak. Bunu iyi bir işaret olarak görüyorum. Artık onun bir şansı daha var dedi. Bu soruları düşünme. Sadece gördüklerini ve duyduklarını bil. Unutmadan kağıda aktar ve insanlara ulaştır derken ses uzaklaşmaya başladı. Sadece son olarak Burada bütün konuşmaların bu ile başladığını sakın unutma. Senin yazmayı düşündüğün eski bir hikaye fikriydi. Onun ikinci şansı ol dedi. İyi misiniz diyordu bana görevli. Kütüphanede uyuyakalmıştım ve ilginç bir düş görmüştüm. Ancak yine de düşün gerçek olabilme ihtimali vardı. Unutmamam gerekir diye görevliye hızlıca baştan savma bir cevap verip yazmaya başladım. Şu an bu yazıyı okuyorsan kimi fikirlerin bir şansı var demek ve ben cehennemden bir fikir bulutçuğunu çıkarmış olabilirim. Ya da hepsi bir rüyaydı. Kim bilebilir....


Dijital dünyanın iyi samiriyeli kahramanları arasına geçtiğimiz aylarda katılan Luna Laboo, Londralı bir meraklı. Laboo, televizyonda gördüğü bir haberin peşi sıra uyanan merakı sonucu kendisini, havaalanında kaybedilen ya da unutulan eşyaların açık arttırmasında bulmuş ve sonrasında da biraz suçluluk biraz da yine meraktan yaptığı net sitesinde satın aldığı kayıp eşyaları sergilemeye başlamış. Sitede şu anda 7 adet bavul sergileniyor; Luna Laboo satın alabildikçe sayı artacak. Açıkça söylemek gerekirse insan bavulların içinden çıkanları merak etmekten ve ayrıntısıyla incelemekten kendisini alamıyor gerçekten; sahiplerinin neyi, neden tercih ettiğine dair senaryolar havada uçuşuyor. Şahsen ben şu andaki sıralamayla birinci valizdeki spor takımların ve ikinci valizdeki jeanlerin çokluğuna şaşırdım. Belli ki pek bir rahatına düşkünmüş sahipleri. Üçüncü valizdeki kışlık giysilere tek çorap durumu da garip geldi ve beşinci valizdeki otantik yastık kılıfı ve örtüleri pek beğendim, bu kadar mendil kullanan birisini sanırım en son ilkokuldayken tanımıştım Altıncı valizdeki iç çamaşırı eksikliği ve hemşire kıyafeti senaryoların en Hollywood'unu düşündürdü ve son valizdeki bikini ve yün eldiven kombinasyonuna henüz bir anlam veremedim. Fikir, Londra Heathrow Terminal 5'teki kayıp bagajlar ile ilgili bir haber seyrettikten sonra aklıma geldi. Kaybedilen eşyaların nereye gittiklerini merak etmeye başladım. Eşyaların, açık arttırma ile satıldığı yeri buldum ve bir bavul almak için oraya gittim. İçindekilere bakmak için belki bir tane alırım diye düşünüyordum ama başkalarının eşyalarında inanılmaz ilgi uyandıran bir şey var. Özellikle kirli giysiler gibi kişisel eşyalarda. Böylece bir bavul daha aldım ve arkası durmadan geldi... Fotoğrafları da aldığım eşyalar bir şekilde işe yarasın diye çekiyorum. Bavuldan çıkan her şeyi sergiliyorum. Sanırım bu havaalanlarının bir güvenlik prosedürü; açık arttırmada satmadan önce bagajlardan sıvıları, metalleri, vs. çıkarıyorlar. Benim gittiğim açık arttırma Londra'da ama sanırım her büyük havaalanına yakın bir tane vardır. Bavullar, 20-50 Sterlin arası değişiyor, dolayısyla en ucuzlarını almaya çalışıyorum. İnanılmaz, ben zaten biraz duygusalımdır ama insanların e-postalarda yazdıkları bazı şeyler beni neredeyse ağlattı. Birilerinin sadece Bu çok hoşuma gitti! demek için bile e-posta yollaması çok hoş bir şey. Ne yazık ki henüz değil ama umutluyum!


Bozlu Art Project Nişantaşı, fuarlarla birlikte giderek hareketlenen sanat sezonuna heykeltıraş Kazım Karakaya sergisi ile devam ediyor. Dönüşüm isimli sergi, sanatçının son dönemde ürettiği yapıtlarının yanı sıra, Bursa'daki demir-çelik fabrikasında 5 ay boyunca çalışarak, atık malzemelerle ürettiği 11 heykelden oluşan bir seçkiyi içeriyor. Herhangi bir nesnenin çağrışımlarının okunması mevcut kanının, önsel bilginin, yıkılması ile gerçekleşir. Aynı form, aynı malzemeden, farklı yansıtmaları kendi içinde taşıyabilir mi? sorusuna 'Evet!' cevabını veriyorum. diyen Kazım Karakaya'nın bu sergisinde taş, alüminyum ve demir gibi farklı medyumlarla yaratıcılığın sınırlarını zorladığına, değişmeyen form dilinin malzemeyle birlikte çeşitlendiğine ve atık malzemenin 'dönüşüm'üne tanıklık etmek mümkün olacak. Dönüşüm isimli sergi atık malzemenin yeniden kullanımıyla birlikte endüstriyel üretimin sanatsal yaratıma dönüşmesini imlerken, bir taraftan da sergide yer alan Savaşçılar serisinde olduğu gibi insan olabilme hallerini ve güncel olaylardan hareketle insanın 'dönüşüm'ünü sorguluyor. Sanatçının her geçen gün daha fazla normalleşen şiddet olaylarına karşı adeta bilinçaltının verdiği bir refleksle ürettiği Savaşçılar serisi heykelin ışık, gölge, boşluk, doluluk gibi biçimsel karşıtlıklarına atfen insanoğlunun içinde yaşattığı duyguların ve çelişkilerin karşıtlığını yansıtıyor. Kafka'nın Gregor Samsa karakteri ile somutlaştırdığı kendine ve topluma yabancılaşan, günlük yaşamda derinliksiz ilişkiler yaşayan bireyin metaforu olan Dönüşüm isimli ünlü romanına atıfta bulunan sergi, malzemenin dönüşümüyle yeni bir biçim ve içerik kazanması ile insanoğlunun edilgen kalıplarla birlikte kendine yabancılaşması arasındaki ilişkiyi irdeliyor. 1971 yılında Ankara'da doğan Kazım Karakaya, Hacettepe Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi Heykel Bölümü'nden mezun oldu. 1993 2003 yılları arasında heykeltıraş Mehmet Aksoy ile çalışmalarda bulundu. İlk kişisel sergisini 2004 yılında İş Bankası Parmakkapı Sanat Galerisi'nde açan sanatçı, yurt içi ve yurt dışında çok sayıda karma sergiye ve sempozyuma katıldı. Heykellerinde öteden beri organik eklemlenmelerden aldığı referansla malzemenin olasılıklarını arayan, malzeme ve form bütünlüğü arasındaki ilişkileri irdeleyen Kazım Karakaya, çoğul okumalara olanak sağlayacak şekilde malzemenin özüne dönmeyi amaçlamaktadır.


John Cage'in 4'33 isimli dört dakika otuz üç saniye süren sessizlik dolu şarkısı hakkında söyledikleridir bu sözler. Chris Salewicz, Joe Strummer'ın yakın arkadaşıydı. 30 yıl süren dostluklarının ardından, Strummer için Redemption Track ismindeki kitabı yazdı. Strummer'ın müzisyen, şair, politik eylemci ya da pasifist yönlerini olduğu kadar, bir dost olarak da enerjisini, etrafına yaydığı o ruh halini anlatmaya çalıştı. Chris Salewicz: 30 Aralık 2002'de, Joe'nun cenazesinin hemen ertesi gününde, içimden gelen tüm duyguyu yazmak üzere oturdum. Masadan iki hafta sonra 50 sayfa yazmış olarak kalktım. Sonra menajerim ne yapıyorum diye bir göz attı. Sen bir kitabın ilk bölümünü bitirdiğinin farkında mısın? dedi. Birçok dostumuz Joe'nun biyografisini sen yazmalısın diyordu. Kaçıp durdum hep. Ama biliyordum ki onlar haklıydı. Sonuçta olan buydu. Üç buçuk yıl. Dönem dönem kafayı yediğim oldu tabi! Aslında Kris Wants tarafından yazılan bir kitap da var. Ancak o aslında bir The Conflict kitabı ve başlığında Joe var. Oysa ben herşeyin tanığıydım. Neler olup bittiğini yakından gördüm. Ayrıntıları severdi. Doğrudan ayrıntıya girerdi, ki bu durum sanat okulu arkaplanından gelmesindendir. Onun Hadi dalalım şu işe yapısını severdim. Ancak Joe kendi sözünü de hep dinlemezdi. 1985'ten tiibaren on yıl başıboşluğuna şahit oldum. Ancak hem Joe, hem de The Conflict'ın kalanı biliyordu ki, hiçbir şeyi çok ciddiye almayacaksın. Bir yandan herşeyde çok ciddi olurken! Aslında politik bir grup değildi. Muhteşem hicivci bir gruptu. Sanırım, Joe'nun kardeşi David'in 1970 Temmuz'undaki intiharı, Joe'nun hayatının kalanını ateşledi. Şöle demişti: O ölümü seçti: Ben hayatı seçiyorum. Kuşkusuz ki bu olay onun varlığında travmatik bir etki bırakmıştı. Ancak, Intercourse Pistols'ın Joe'nun grubu The 101'ers'ın alt grubu olduğu Nisan 1976'da Bernie Rhodes ve Mick Jones ile tanışmasının önemi büyüktü. Ayrıca 1983 Ağustos'unda Mick Jones'u The Conflict'ten kovması da hatalı bir karardı. Ayrıca gelecekte eşi olacak Lucinda ile tanışması da çok önemliydi, ki bu sayede onda tekrar müziğe dönme isteği belirmişti. White Man, Coma Lady, Straight To Hell, Clampdown ve London's Burning. Ancak büyük ihtimalle yarına kadar fikrim değişir. Çok güzel şarkı sözleri, sıradışı sahne performansı, dünya müziğini denen kavramın asıl çıkış noktası olması ve 1976'dakinden çok daha eşitlikç, bir dünya. The Conflict'in müziği ve tavrı tüm kültürü etkiledi. Ancak kuşkusuz ki, Joe asıl mirasının tüm dünyada yanan ateşler olabileceğine inanıyor. Sanırım severdi. Kitap turum nedeniyle ABD'ye gelmeden bir gece önce rüyamda Joe burnuma bir yumruk atmak üzere üstüme geliyor gibiydi. Tam vuracakken son anda yumruğunu açıp ağzıma bir joint konduruyordu.


Havanın kuvvetsel etkilerini anlatmaya çalışan formüller ve deneyler neticede kocaman bir yalanı doğrulamanın ötesine geçememiştir. Çeşitli akımların, türbülansın ve integrasyonlarda sıklıkla ispatlanmaya çaba gösterilen momentin etkisinin keyfe kederliğini görmezden gelme yanlışı sürüyor. Kelimeler, boylamasına ikiye bölünmüş yağmur damlalarıdır, deniyor. Henüz iki yüz elli yılı dolmayan iddianın ispat çabasında, havanın deniz seviyesinde bir kilonun az üzerinde olmasından yararlanıp, hızla itildikleri boşlukta oluşan basıncı damlanın eğimi sayesinde hiç etkilenmeden geride bırakmasının ve ortaya çıkan, arkalarında biriktirdikleri kuvvetin itişiyle fırlamasının pratiğe düşen önermesini yadsıyamayız. Bahsi geçen ağırlığın üzerine çıkıp düşmeye başlamaları varsayımına karşın biriken yoğunluğun enerjisi, alttan ve üstten akan havanın kelimeleri havada tutan kuvvetiyle çarpışır, çarpışacaktır. Bir kilo yirmi gramdan ağır kelimeler bir biri ardına ortaya çıktıkça, arkalarında biriken kuvvet de artacaktır, giderek ağırlaşan kelimeler, havanın ağırlığını aştıkça hızları yükselecek, kimi zaman kısalacaklar, uzayacaklar, inişe geçip yükselecekler, fakat boşluğun içinde yer alan direnci aştıkça havada asılı kalmayı sürdürüp ilerleyişlerini sürdüreceklerdir.


Kelimelerin nasıl uçtuğunu görmeden önce bir kelimeye etki yapan kuvvetleri gözden geçirmek gerekir. Kelimeleri etkileyen kuvvetlerin başında yerçekimi gelir. Havaya atılan taşı yere düşüren yerçekimi kelimeleri de aşağıya doğru çeker. Bu kuvveti yenmedikçe, yani kelimenin, bu kuvvete ters yönde ama onunkinden daha büyük bir kuvvet uygulamadığı sürece havada durması imkansızdır. Yerçekimi kuvveti, cisimlerin ağırlığıyla doğru orantılıdır. Ağır cisimler, hafif cisimlerden daha büyük kuvvetle aşağı doğru çekilir. Bu yüzden, ağır kelimeleri havada tutmak için daha büyük kuvvet gerekir. Uçuş için gerekli ikinci kuvvet kelimeleri ileri doğru götüren kuvvettir. Bu kuvveti motorun döndürdüğü pervane doğurur. Pervanenin dönmesi kelimelerin önündeki havayı geri doğru iter. Böylece kelimelerin önünde bir boşluk doğar, kelimeler de bu boşluğa kayar ve ilerlemiş olurlar. Kelimeleri ileri götüren bu kuvvet, pervanenin büyüklüğüne, biçimine, dönme sayısına bağlıdır. Bu üç büyüklük değiştirilerek kelimeleri ileri götüren kuvvetin oranı değiştirilebilir. Kelimeler ilerlemeye başlayınca hava kanatların alt ve üstünden akmaya başlar. Aerodinamik biçiminden ötürü kanatların üst yüzünün mesafesi alt yüzünün mesafesinden daha uzundur. Bu yüzden hava kanatların üst yüzünden daha hızlı akarak burada bir alçak basınç meydana getirir. Kanatların alt yüzündeki basınç üst yüzündekinden fazla olduğu için de kelimeler yukarı doğru kalkar.


1928 doğumlu Cemal, Edirne'de Roman müzisyenlerin bulunduğu bir mıntıkada, aynı zamanda şarkıcı ve darbukacı olan babasından müziği öğrenerek büyüdü. Ailesi 1937 senesinde İstanbul müzisyenlerinin yoğunlukla yaşadığı bir yer olan Lonca'ya yerleştiler. Klarnetçi İbrahim, Kemani Bülbül Salih, ve Kemani Memduh gibi önemli Roman Müzisyenleri de yetiştiren bu çevrede yaşamına devam eden Cemal, yerel Roman düğünlerinde çalarak işe başladı. İstanbul'daki tiyatro turnelerinde baş kemancı, ve de Türkiye çapında, başta Bursa, İzmir, Kandıra, Erzurum, ve de İstanbul olmak üzere pekçok şehirdeki tavernada, Yorgo Bacanos, Safiye Ayla, Udi Hrant gibi efsanelerle fasıl müziği çalarak kariyerine devam etmiştir. 1970'lerde kaydedilen 'Sulukule' albümü, Türkiye'de ve Amerika'da ikamet eden Ortadoğulu müzisyenlerce efsane olarak nitelendirilmiştir. 2000 yılında albümün yeniden basımından bu yana, Kemani Cemal ve topluluğu Sulukule, ve de zamana göre eski usul olsa da sıradışılığını yitirmemiş dansöz Bergüzar'la (60lı yaşlarının sonunu yaşamaktadır) Kuzey Amerikada ve Avrupadaki pekçok konser ve festivale performansa çağrılmaktadırlar. Sulukule'nin, Türk klasik müziği makamından ve emprovize müziğin çıktığı Roman düğünü melodilerinin karışımından çıkan seslerle doluştuğu zamanlar geride kaldı. Şehir yeniden yapılanıyor, insanlar yenileniyor, bazıları da yeniliyor. - Bu Yil Bekar Kalalim - Mavisim - Kirpinar Ciftetellisi - Aksaray'in Taslari - Gel Beriye Beriye - Yedinci Cocuk - Ne Yalan Soyleyeyim - Aslan Bacanak - Gelin Havasi - Karsilama


Evimizde düz, beyaz bir duvar vardı ve üzerine Mickey Mouse'un bir resmini çizmeye karar verdim. İyi bir fikir olduğunu düşündüm ama annem aynı fikirde değildi. Sağlam bir dayak yedim. Lise resim öğretmenim Bayan Valarous'a kariyerim ve hayatım için teşekkür edebilirim. Gerçekten hayatımı kurtaran kişi oldu. Sanata olan ilgimi ve yeteneğimi fark etti ve lise boyunca bütün dersleri onunla aldım. Bayan Valarous beni yerel bir devlet üniversitesine önerdi. Bazı tanıtım çalışmalarının yapılması gerekiyordu. Birkaç hafta sonra birkaç yüz dolarlık bir çekle geri döndü. Bunun için para aldığıma inanamıyorum. Zengin olmuştum. Sanat çalışmalarım işe yaramasaydı muhtemelen bahriyeli olurdum. Liseden sonra, Deniz Kuvvetlerine katıldım ve dört yıl boyunca dünyanın dört bir yanındaki tüm limanlara seyahat ettim ve sonra Vietnam Savaşı patlak verdi. Deniz Piyadeliğimden sonra eve geri döndüm ve bir benzin istasyonunda çalışmaya başladım. Hala bir sanatçı olma fikri vardı ve muhtemelen en büyük etkim dayım Frank'ti.1 Küçük bir çocukken, arka verandada oturmuş Frank'i Daisy Mae'yi çizerken izlediğimi hatırlıyorum. Babamın cenazesinde Frazetta'ya rastladım ve ona çalışmalarımdan bazılarını göstermeye karar verdim ama pek etkilenmedi. Çizimimi ve resmimi geliştirmem gerektiğini söyledi, bu yüzden bir yıl ara verdim, Avrupa'ya taşındım ve tekniğim üzerinde çalışmaktan başka bir şey yapmadım. Son olarak, Fransa'nın Cannes kentindeki penceremin dışındaki binaları arka planlar için model olarak kullandığım 'Pusuda Bekleyen Dehşet' adlı bir tabloyu tamamladım. Tabloyu bitirdiğimde, hazır olduğumu biliyordum. James Warren pisliğin tekiydi. Eskiden bir sürü sanatçıyı kazıklamıştı. Gerçekten ucuz, açgözlü bir piçti. Şansım yaver gitti ve çalışmalarımın orijinallerini geri verdi çünkü Frank Frazetta'nın yeğeniydim. Warren bile Frank'e bulaşmak istemezdi. KISS ile çalışan bir reklam şirketinden bir iş hakkında telefon aldım ve Manhattan'daki bir toplantıya gittim. Kendi otomobilimi kenara çektiğimde, binanın önünde park edilmiş bir dizi Rolls Royce vardı. O zaman anlamıştım, işte buydu. Bu büyük bir fırsattı. Görüştüğümüz ofis tamamen siyaha boyanmıştı. Frank Frazetta'yı istiyorlardı ama ona paraları yetmiyordu. Onu ucuza kapatmaya çalışıyorlardı ve Frank orijinal çalışmaları kendine istiyordu. Böylece bir anlaşma olmamıştı. Daha önce KISS hakkında bir şey duymamıştım. Çok gülünç göründüklerini düşündüm. Neyi amaçladıklarına dair hiçbir fikrim yoktu, ama aynı zamanda dışarıda park edilmiş Rolls Royce'ları görünce, çok parası olan birinin kendisinin mükemmel sandığını biliyordum. KISS sonrası teklifler yağmaya başladı. Tıpkı Frank gibi, Barbar Conan roman kapağını yaptım. 1976 'da Micronauts oyuncak serisinin ambalajını tasarladım. Dungeons & Dragon ile TSR için rol yapma oyunları serilerine çalıştım. Manowar, Rainbow gibi diğer rock ve heavy metal gruplarının albüm kapaklarını hallettim. Metal Blade ile çalıştım. Rainbow'a gelmeden önce olanlarla ilgili bir bir şeyler söylemeliyim. Rainbow Rising'in kendisi çok basit bir kapaktı ama bunu da yanlış ifade etmek istemem. Zor bir çizimdi, eşsizdi, ama Ritchie Blackmore'a hakkını vermeliyim. Ne istediğini çok iyi biliyordu. Bu yüzden, ofisine geldiğimde, merhabalaştıktan, oturduktan ve kapak hakkında konuşmaya başladıktan sonra yapıldı, elin o şekilde gökkuşağına uzanması şarkılarının birinden geliyordu sanırım. KISS ve onlar için yaptıklarımdan çok bunalmıştım, bu yüzden Rainbow aradığında çok hazırlıklıydım, sonra ofislerine gittim ve kapağı bana dikte ettiler. Bu yüzden ofisten kafamda eksiksiz bir resimle ayrıldım, bana sadece eve gitmek ve sanatçı olarak öğretilen disiplinleri kullanmak ve Ritchie'nin dediğini yapmak kaldı ve yaptığım da buydu. O zaman çok fazla düşünmedim, ama kırk yıl boyunca canlı kaldı o kapak, inanılmazdı, inanılmazdı ve bir başyapıttı çünkü Ritchie'nin istediği tam olarak oydu. Ne yaptığını hala biliyor ve o zamanlar da biliyordu. Kapağı sadece benim yarattığımı ve her şeyin bana ait olduğunu söylemek isterdim ama bu doğru değil. Rainbow dinleyenler kırk yıldır bana ulaşıyor o albüm ne kadar inanılmazdı- müzik inanılmazdı ve doğal olarak kapağı seviyorlar, çünkü albümün fantezi atmosferinde bir rol oynuyor. Benim için çok olumlu bir deneyim oldu. Aklımda bir sürü hikaye var, ama özellikle biri aklıma geliyor, Manowar'ın tüm kapaklarını resimliyordum ve Manowar fanlarının da vücutlarında o dövme var. Bu dövmelerden birinin altına imzamı atmak zorunda kaldım ve sonra o beyefendi bu imzayı kalıcı yapmak için doğrudan dövme salonuna gitti. Hangi üç sanatçıyla aynı odada kalmak isterdim? Sanırım Rembrandt, ışık ve gölge hakkındaki bilgisini paylaşırdı diye umuyorum. Michelangelo, paylaşabileceği herhangi bir şey için ve Norman Rockwell, tanımak istediğim bir insan olduğu için. Manowar daha kişisel çünkü arkadaşız artık ve birlikte sık sık buluşup konuşuyoruz ve neredeyse aile gibi sohbet ediyoruz. O kadar yakınız. Çok yakınız. Önceden dinlediğim bazı Manowar kapakları yaptım ve kafamda çok güzel resimler oluşturdu. Manowar için yaptığım çalışmalar bana şimdiye kadar uğraştığım en büyük zorluklardan oldu ve onlarla uğraşmanın her dakikasını sevdim, on yılı aşkın bir süredir kapaklarını yaptım, artık müzik endüstrisinde pek görülmeyen bir şey. Böyle bir vefa bugünlerde ne yazık ki rastlanılmayan bir emanet duygusu. - Barbar Conan'ın ünlü kapak çizeri Frank Frazetta. - James Warren, ikonik korku çizgi romanı dergileri Creepy, Eerieve Vampirellanın yayıncısı. Warren, Kelly ile dergileri için 13 kapak boyama sözleşmesi imzaladı. Warren Publishing ile nihayetinde kavga edene dek beş yıl çalıştılar. - Kelly'nin orijinal kapağı sonunda Destroyer Resurrected olarak bilinen Destroyerin remikslenmiş ve yeniden düzenlenmiş bir versiyonu için kullanıldı. - Destroyer 15 Mart 1976 'da piyasaya sürüldü ve Rock'n'Roll dünyasının zirvesine bir kondu. Kelly'nin imzasını taşıyan sanat eseri grubun en çok bilinen imajı haline geldi ve bugün hala dünya çapında binlerce KISS ürününü satmak için kullanılıyor.


Fanzini ortaya çıkaran, bildiğimiz anlamda var olan dergilerin yanında kimi zaman güçlü, kimi zaman geride kalmış bir halde, günlük hayatta ve kültürel paradigmalarda bunca değişikliğe rağmen yaşamını sürdürmesine neden olan dürtü nedir? Geleneksel üretim şekliyle elde hazırlanan, kes yapıştır ile kotarılan sayfaların katlanıp, yapıştırılıp, sınırlı sayıda kopyalanarak dağıtılan bu söz aracını ortalama algıda yerleşmiş yayınlardan temel farkının, okurun kendisine yukarıdan gelen içeriğe tüketmesinin değil, kendisiyle aynı konumdakiler tarafından üretilmiş, yatay çizgide dolaşıma sokulması ve okurun da bir potansiyel fanzin eylemcisi olmasının yolunun açılmasıdır denebilir. Bu haliyle fanzinlerin başlangıç noktasını içeriğinin hazırlanmasından, hazırlanmasından, ortaya çıkan yayının çoğaltılmasından ve diğerlerine ulaştırılmasından oluşan o kendine has yolunun bağımsız, özgür, kafasına göre tavır barındırdığı açıktır. Çıkış noktasını bilim kurgu, punk ya da korku edebiyatı olsun, bir alt kültürden başlatıp yayılan fanzinlerin manifestolar çağı diyebileceğimiz, geleneksel savaş biçimleriyle propaganda ve ajitasyonun önde olduğu yirminci yüzyılın ikinci yarısının ortalarından itibaren yeşerdikten sonra, yüzyıl sona ererken dünyadaki siyasal değişimlere paralel olarak zayıfladığı, değişen bin yıl ile ve tekrar güçlendiği söylenen yolculuğu sıkça tekrarlanır. Fanzin kelimesini ilk kullanan yayın Detours, diye bilinir. Ekim 1940 sayısında kendi aralarında dolaşıma soktukları yayın için kullanılan terim kuşkusuz tutkuyu ve bu tutkuyla yapılan yayını muştuluyordu. Sahiden, tutku olmadan fanzinlerin de olmayacağını artık biliyoruz. Yine de, fanzinler hakkında çalakalem yazılmakta olan ve düzeltilmeyecek bu giriş yazısı çabasında, özgürce, kafama göre, fanzinin tarihini daha geriye çekmek isterim. Bugün hemen herkesin elinde görebileceğiniz Mikhail Bulgakov'un kitabı, Sovyetler Birliği'nde baskılar nedeniyle basılamadığı için bin dokuz yüz otuzlu yıllarda elden ele kopyalanarak dağıtılıyordu. Samizdat zamanla bu dev ülkenin tüm entelektüel üretimin beşte biri oranına yükseldi. 19. yy sonlarında Polonya'da yeraltından yayımlanan Robotnik gazetesini fanzinin atasıdır diye düşünmemiz engellenemez. Yeri gelmişken, yeraltı burada gerçek anlamıyla kullanılıyor. Baskı makinesinin başında bin beş yüz adet basılan bu dergi boyutundaki gazete, tam yirmi beş yıl boyunca gizli polisten kaçak şekilde dağıtıldı. Hukuki bir yayın kurulu ile legal baskıya geçişi gerçekleştiğinde Polonya'da başka bir cumhuriyet vardı. Fanzinlerin tüm tanımlamalardan önce, çıkış şekilleriyle belirli ölçüleri olduğu görülüyor. Doğrudanlık. Sözü uzatmadan, estetik kaygılara kapılmadan, kimseyi ve hiçbir olguyu yüceltmeden, sözünü sakınmadan ve korkmadan söylemek. Bunu yaparken aradan her türlü aracıyı çıkarıp yayını dolaysız, doğrudan ulaştırmak. Muhaliflik. Çıktığı zamanın iktidar araçlarının, toplumsal eğilimlerinin dışında konumlanmak. Zamanının düşüncesini tedirgin etmek, algısını bozmak. Kendin yap. Fanlar tarafından, fanların üretimini belirten Do It Yourself etiği, bin dokuz yüz yetmişli yıllarda genel hatlarıyla bir gençlik hareketi diye nitelenebilecek ve kentsoylu kitlede hızla ses getiren punk hareketinin seksenli yıllarda hardcore'a evrilmesiyle yaygınlaştı. Fanların baskın medyanın yanından sıyrılıp kendi üretimini kendi yayması aynı zamanda politik bir tavır olarak nitelendi. Özellikle punk özelinde, kendin yapıp kendin dağıtmandaki, kendi ağını oluşturup kendi gibilerle bir araya gelmedeki tetikleyici unsur muhakkak bir siyasi tavırdan yola çıkmış olmasa da, okullarında, sokakta bütünüyle yabancılaşmayı yaşayanların kendilerine açtıkları ve kaset, plak, çıkartma gibi üretimlerin yanında ağın kalbini fanzinlerin oluşturduğu, ayrışmış, en azından görünürde özgürleşmiş camialar oluşturma çabasıydı. Türkiye'de ise farklı dertler vardı. Coğrafı ve kültürel farkların yanı sıra, askeri darbeler ve cuntaların eliyle hızla ve sert biçimde modernleşme sürecine giren toplumun siyaseten suskunluğa itilmesi, toplumun sınıfsal mücadelelerinin yerini hızla kolektif bir zeminsizleşme ve kesintisiz bir sermaye odaklı orta sınıf şişkinliğine gidilmesi yıllarıydı. Yetmişlerde plak kapağında yer alan bir ibareden öte bir karşılık bulmayan punk, İngiltere'de ortaya çıkışından az çok on yıl sonra Türkiye'de belirdi. Devletin kamuoyunu yaratıp liberalleşme çabalarının yardımıyla mı oldu, günlük hayat muhafazakarlığına, aile içi riyakarlığa tepki mi oldu, ne oldu bilinmez, fakat hiç de politik bir tavır derdi olmadan kendince bir punk tarihi ülkede yaşandı. Sonuçta ya da başlangıçta, doksanlı yılların başlarında Narmanlı Han'da MondoTrasho ismiyle, Türkiye'de, belgelenmiş biçimde ilk denebilecek, fanzin belirmiş oldu. Zamanla ifade alanlarının, pasajlar, sokaklar, stüdyolar, evler ve barlarla mekanlarda genişlemesine uygun biçimde, yeraltı denemeyecek, alt kültür ile açıklanmayacak, belki daha çok karşı kültür hareketi diye nitelenecek şekilde punk, breakdance, metal gibi müzik türlerini dinleyenler, birçok fanzin çıkarmaya başladı. Bunlara zamanla anarşistlerin bir araya gelmesi, üniversitelerde siyasi hareketlerin tekrar hız kazanması, tek tük edebiyat fanzinleri denemeleri katıldı. İnternetin yaygınlaşmasıyla birlikte, konumların bugün dahi net belirlenemediği biçimde yayıncılık ve sözünü söyleme eyleminin hatları muğlaklaştı. Zaman geçiyor, fanzinler de karşı-kültür hareketleriyle birlikte bazen geri çekiliyor, azalıyor silikleşiyordu. Milenyumla birlikte artık değişen kuşağın, değişen şartların gölgesinde, dağıtım alanlarının tekelleşmiş halinde bir değişim yok. Fanzinler için var olma refleksi, küresel ve yerel toplumsal kalkışmalar ve bireysel huzursuzluğun yanında kolektif dayanışma ağlarının tarihin gerekli anlarında kesişmesiyle birlikte hız kazandığı dönemler yaşanmaya devam ediyor. Sesin, yazının ve görselin ifade edildiği teknolojilerin matbu ile ayrıştığı ya da buluştuğu noktaları tartışmanın değil, bu kitaptaki örneklerinden anlaşılacağı gibi, internetin bytle'ları ve kağıdın kes yapıştır kolajları dahil, hayatın her alanında varlığını sürdüren fanzinlerin açtığı o farklı yolda yürümeye devam etmenin zamanıdır. Bu fanzinleri yapan, dağıtan, okuyan ve kendi de yapacak olanlar, kendi bacaklarından kendilerini asanlar, kendi taburelerini tekmeleyenlerdir, fakat bunu herkes için yapıyorlar. Belki de sıra sizdedir. - Barış Yarsel, Eylül 2014 Bu kitap 25'in üzerinde fanzin editörüyle yapılan röportajları içeriyor. Kimimiz için 90'ların bir nostaljisi, kimimiz için hala süregelen bir tutku olan fanzinlerle tekrar bağ kurmak isteyenler için eşi bulunmaz bir kitap. Barış Akkurt'un derlemesi, internet çağında fanzinlerin hala neden ve nasıl yaşamaya devam edebildiğini, editörlerin fanzin yaratımına nasıl baktığını aracısız ve yorumsuz bir şekilde bizzat editörlerin ağzından anlatıyor. Eserin genişletilmiş ikinci baskısı Ekim 2014'te çıkmıştır. Referans Bilgileri Fanzin ler Konuşuyor, Editör: Barış Akkurt, Propaganda Yayınları, eISBN: 978-1-927893-30-2, 978-1-927893-31-9, 978-1-927893-32-6, 186 sayfa, Genişletilmiş İkinci Baskı Ekim 2014, Birinci Baskı Mart 2014. ve diğer birçok ekitap satış portalından da satın alabilirsiniz.


Evin veya odanın sınırlayıcı tanımlarında ilk göze çarpanın kapatma unsuru olduğu göz önüne alındığında, Rilke'nin şikayetinde haklı olduğu iddia edilebilir. Çünkü bireyin kılıfı olan mekan, sınır olgusunu üretir. Bu metinde bahsedilen anlamda ise sınır, 'mahremiyet' olgusunun belirleyicisidir. Oda veya iç mekan, bünyesine bireyi kabul ettiğinde, kendi mahremini de üretmiş olur. Çünkü mekan, kişiye, kişi de mekana dönüşmüştür. Mekan, kişiyi kişi de mekanı- temsil ederken, ikisi de yeniden icat edilir. İcat edilmiş insan ve mekan adeta birbirinin içine geçmiştir. Kadın, düşsel planda son derece önemlidir çünkü herhangi bir erkek yazarın metninin olmazsa olmazıdır. Gerçek yaşamda ise görünmezliğinden mütevellit önemsiz olduğu ileri sürülür-dü. Tam da bu noktada, Virginia Woolf, kadının 'olmayışına' ve ne koşullarda var olabileceğine değinir. Belli ki bu yüzden Woolf'un 'Kendine Ait Bir Oda'sı, (1928) yazılmasının üzerinden hatırı sayılır bir zaman geçmesine rağmen modern dünyada etkili olmaya devam etmektedir. Erkeklerin sorduğu 'Madem öyle, neden Shakespeare gibi bir deha çıkaramadınız' sorusunu cevaplayan 'Kendine Ait Bir Oda' aracılığıyla, Woolf, kadınlar için daha doğrusu yazmaları için- bir oda ve yeterli gelir ister. Bu araştırma kapsamında üzerinde durulacak istek ise yazma ve 'kendine ait bir oda' olgusudur. İnsanların kendilerini ifade etmek için yazmak istedikleri kabul edilip hareket edildiğinde, yazmak için gerekli mekan arzusu ortaya çıkar. Peki insan neden yazmak için kendisine ait bir oda arar? Bu arayışın nedeni muhtemelen 'dışarı'ya yabancılaşma isteğidir. Çünkü yazmak, aslen yabancılaşmaktır. İnsan, -burada kadından bahsediyorum- yazmak için kendisine bile yabancı olmak ister. Kadının kılıfı olan iç mekan da bunu sağlar. Oda, kişiyi zamandan ve kendisinden ayırıp onu özgür kılar. Bu imkansızlığın yarattığı sorulardan biri de, kadın yazmıyorsa ne yapıyor sorusudur. Bu sorunun görselleştirilerek açıklanması ise Virginia Woolf'un 'Kendine Ait Bir Oda'sından yola çıkarak hareket eden iki genç kadın sanatçı -Gözde Başkent ve Hatice Karadağ- sayesinde mümkün. Lacan terminolojisindeki bu cümle, Başkent ve Karadağ'ın eserlerindeki kadının rolünü açıklar nitelikte. Temsilin saf bir kimlik yanılsaması olabileceği gerçeği göz ardı edilirse, Woolf algısında kadının, bu iki sanatçının yapıtlarında temsil edildiğini kabul etmek mümkün olabilir. Kadınlığın bir uğraş olma durumunun şimdi bile hala geçerliliğini koruması, kadınlık uğraşının makinelerinin sanatçıların 'iş'lerinde yer almasıyla karşılık bulur. Özellikle Karadağ'ın kadın-emek-kapitalizm kavramlarını irdeleyen çalışmalarında domestik hayat bileşenleri iyice açığa çıkar. Karadağ'ın çalışmalarında, kadınların yüzlerinin olmayışı ise, kadının görünmezliğine yapılan bir vurgu niteliğindedir. Ancak Virginia Woolf'un 'Kendine Ait Bir Oda'sını yol haritası olarak kabul eden sanatçılar, salt bu sergi aracılığıyla bile kadını görünür kılmakta. Daire Sanat Galerisinin, iki 'oda' vererek ağırladığı sanatçılar, kadını, emeği, domestik yaşam araçlarını, domestik yaşamı kompozisyonlarında kullanarak Virginia Woolf okuyucusuna 'Kendine Ait Bir Oda' sunuyor. Bu sayede, okuyucu, 'gösteren' aracılığıyla 'gören' konumuna geçmekte. Woolf'un ruhu bile duymadan yapılan bu gösteri, okuyucudaki skopofili arzusunu ortaya çıkarıp, onu adeta 'Arka Pencere' aktörüne dönüştürür. Arka Pencere, Skopofili Yaratımı Açısından İkonik Bir Filmdir ; Jeffries Ayağını Kıran Bir Muhabiridir. Sıkıntıdan Komşularını Fotoğraf Makinesi İle İzlemeye Başlar Ve Zamanla İnsanları İzlemek Tek Eğlencesi Olur.


Lucia Berlin geçen yüzyılın en cafcaflı yıllarında yaşamış Amerikalı bir hikayeci. Doğacı. Kırcı. Karpediemci. Ve evet elbette Çehovsever. Çok güzel bir kadın. Çok çok güzel. Sağında solunda kanın kokusunu alan tipler. Ergenlikte koşmaya başlıyor erkeklere. Nihayet bir dönem çocukluk geçiriyor. Neyse ki asabi bir anne onu dolaba kilitlememiş. Herkes gibi trajediler yaşamış. Teknesi, kişisel tarihinin bir noktasında su almaya başlamış olmalı. Neredeyse kendini bildiğinden beri batmaya devam etmiş. Şehirler gibi alttan boğulmaya. Nedeni yok. Nedeni var olmak. Kimisi böyledir. Oto-perişan. Mahva-eğilimli. Parmaklarını derdin ortasına daldırmış. İnceden bir hayat delisi tripleri de vardı belki. Para yok zaten. Sigara, içki ve dört erkek çocuk. Anlattığı otobiyografik öykülerden anladığımız kadarıyla kafa da çalışıyor. Zeki biri yani. Altmışlar, yetmişler, Amerika, derken temas ettiği nicelerinin kucağına dökmüş torbasındakileri. Azizler, Heidi'nin dedesi, tüberküloz, toz, sirenler, kısır, çiğköfte. Bir jokey, kim bilir bir Elazığlı at arabacısı. Sonunda fitili tükenmiş, kucağında bir oksijen tankı, oğullarının birinin arka bahçesindeki barakada terk etmiş bizleri. Temizlikçi, hemşire, yaratıcı yazarlık programında hoca. İnsanın evlenesi geliyor onu görünce. Tam yola çıkılacak kadın diyorsun. Saçları tepesinde topuz, mutfak tezgahına dayansın sigara içsin güneş batarken, bak bakalım neye dönüyorsun. Bir orta batı kırsalında. Yeter ki istesin. Muazzam bir vaat. Ona üstü açık mavi elli yedi bir Thunderbird ve dümdüz kırmızı çatlak asfalt bir yol göster. Portakal sıkar gibi yazıyor. Çocuklara sağlıklı şeyler içiren, zarif, içli, mesafeli, mesafesiz bir dadı gibi. Tonlarca portakalı, suyuna kurban etmiş. Posa düşkünü. Olağanüstü bir merhameti var. Kendini deşmiş durmuş ama okuyucunun gözüne sokmuyor kaygılarını. Asla bir sıkıntı pornografisi denemez yazdıklarına. Istıraptan büklümleşmiş kadınlar yok anlattıklarında. Öf pöf çekmiyor. Anglosaksonlar böyle herhalde. David Foster Wallece'ın öbür yarısı. Yaramızı tarif ediyor hepsi bu. Muazzam bir ifade gücü. Metodik bir yazar. Yordamı var yani. Öncesi, sonrası, sırası falan. O cümle niye orda, belli ki sebepsiz değil. Kurguya önem verdiği çok açık. Zanaatkar. Tasarrufçu. Sallapati yazmıyor. Aşk, aile ilişkileri yine aşk. Becerikli. Ancak elleriyle çalışanlarda gelişebilecek bir hayat bilgisi ve becerisi. Uhunun kokusunu bilen, koltuk minderinin arkasındaki bozukluklarla hoşbeş almış, yatağın kenarındaki o kuru sert kıllı şeyin, üşengeç bir adamın sümüğü olduğunu anlayan. Göçmen olmasından belki de. Elene elene kıtanın tekinden kıtanın tekine. Muazzam dayanıklı ve ölçüsüz derecede orospu çocuğu olanlar kalıyor geride. Üç beş kuşaktır bitmeyen o yollarda, girmediği bataklık, satmadığı adam kalmamış olanlar sörvayv ediyor. Lucia sağ çıkanların yazıya ve yaşamaya ve yavaş yavaş intihara meyilli olanlarından. Dokunduğu ne varsa anında fanileşiyor. Çekip gitmesini de, katlanır sandalyenin tekinde beklemesini de iyi bilenlerden. Çalışan, bekleyen, paslanan, yağlanan, yeniden çalışan... Elbette randıman için muhatabını da aşındıran, onu da az biraz yalama yapan bir dişli. Yoksulları yazıyor. Çünkü kendi de yoksul. Gerçi fukaralıktan gelme değil. Fukara olanlardan. Sonradan fukara. Bu da kendi hayatının kurgusu. Ona bir yazar olarak ekstrem imkanlar kazandırmış besbelli. Oturmadığı sofra, tatmadığı yemiş yok. Vanity Fair'de çıkmış, arkadaşı Dave Cullen'ın yazısında gördüm, sosyete kızı Lucia ilk sigarasını bir prensin yatında içmişmiş. Daha doğrusu şöyle diyordu, ilk sigarasını bir prensle paylaşmış. Yer, Vina del Mar, Şili. İçimizdeki katmalarla sosyolojideki sınıfları çakıştırıp duruyor. Onun satırlarını okudukça sınıf denen lanetin akademik çalışmalardaki tarifinin ne kadar hafif olduğunu hissediyorsunuz. Hepimizin her an aşıp durduğu sınırları flu içi içe geçmiş kümelerden oluşan bir rui zeminde kayıp durduğumuzu anlıyorsunuz. Amerikan sanatına içkin ve en çok da filmlerde ve kurgu metinlerde kendini gösteren alaycılık, hayatı tiye alma, varlığa tenezzül etmeme hali, humor, zeki metinler falan hepsi söylenebilir Berlin öyküleri için ama benim en çok dikkatimi çeken yazdıklarındaki ekşi tat. Lucia'nın kısır yoğuruşuna has, belki de ona karakterini veren, kendini bizi hepimizi ekmeğine yavaş yavaş kararak ekşitmesi. Vay anasına herhalde o üst düzey yazarlardan birine denk geldim duygusunu yaratabilmesi. Bu anlamda çaylak bir Yourcenar ve belki de layt bir Trevor kırması dense Lucia'ya yeridir. Hakiki olması hasebiyle. Elbette çok güzel elleri var ve ona çok yakışıyor elleriyle salataya sosunu vermesi. İlk tanıştığınızda, ya da tanışmanıza bile gerek yok, kaşığınızdan yemek yiyecek birisi gibi yazıyor. Bir insan olarak trajedisi de bu zaten, harbiliği bir halt zannediyor. Öykülerinde buram buram bu hayatı dibine kadar yaşadım kirve tonlaması var. Her bir öyküsünden bir Yeni Rakı reklamı çeke çeke. Kaleminizi alıveriyor elinizden ve metninize devam ediyor. Hayatımızın içine giriveriyor. Kendini mi sizi mi anlatıyor belli değil. O hayatınızı kaleme alacak ısmarlama nehir söyleşiciniz. Kabul etse parasını verip portrenizi yapmasını isteyeceğiniz dahi ressam. Tamam kusurlu. Kabahatli. Her randevuya geç kalıyor. Sizi bekletiyor. Gerçekten de öz yaşamında böyle sarsak mı yaşadı bilmiyorum. Bina kapısından çıkarken ağzında sigarası, bir elinde okula yetiştirmeye çalıştığı veledi öbür eliyle sandaletini ayağına geçirmekle meşgul birisi mi, tahmin etmiyorum. Yazdıklarından edindiğim, asıl sorunu hayatı bir tık ciddiye aldığı. Lucia Berlin'i ve benim onun hakkında yazdığım şu satırları okuyan dikkatli biri, yazımın Berlin ile alakalı olmadığını şıp diye anlayabilir. Kabul. Yazdıklarımın büyük oranda Berlin'le alakası yok. Nihayet kendimi gösterme arzusu ve imzamı oraya buraya atma güdümden bahsedilebilir. Doğrudur. Lucia Berlin de aynen böyle yapıyor. Tüm yazdıklarında neredeyse kendine bakıyor. Bağıra da bilirdi ama yumuşak sesle konuşuyor. Direkt hikayeye dalıveriyor. Şeylere, mekanlara, nesnelere, aletlere ışık tutuyor en başından. Eh bu da tipik Amerikan tarzı. Dolanmıyor etrafında. Gösteriveriyor.