Necati Tosuner'in 1972-2005 yılları arasında çeşitli dergilerde yazdığı deneme yazıları ve söyleşilerinden oluşan Elde Kitap'ın yeni baskısı yapıldı. Necati Tosuner'in kitapta da yer alan 1974 isimli denemesini yazarın izniyle yayımlıyoruz. Ağrılarla hastanelerde geçmiş bir çocukluk. Aylarca hiç kalkmadan yattığın alçıyatağı. Alay edilmeye alış, korseli çocuk! Kendi içini deştiğin niçin? diye sormalarla geçen bir ilkgençlik. Unutulmaz, saklasan saklanmaz... Atsan atılmaz bir fazlalığın var. Anlatacaksın. Yazar olma hevesi. Yalnızlıktan yakınıp da geldiğin İstanbul, sığındığın yalnızlık. Özgürlük Masalı, Çıkmazda, TRT Ödülü, Kambur. Hah, kitabının adını koyabildin sonunda. Yaşanılanı orasından şurasından zorlama çabaları, Karşılıksız kalmış sevgiler. İntihar istekleri. Kızın arkadaşına tutuluyorsun, sen iyi adamsın. Kendisine tutulursan, senden kötüsü yok. İyi. Karşılıksız kalmış sevgiler. İntihar istekleri. Kızın arkadaşına tutuluyorsun, sen iyi adamsın. Kendisine tutulursan, senden kötüsü yok. İyi. Öğrenci olarak oturma iznim var. Öğrencilere tanınan kolaylıklardan yararlanıyorum. Eskiden kızlar yurduymuş, odamın tavanındaki perdesiz penceresi gökyüzüne bakıyor. Buzlanırsa, güzel çiçekleniyor. Gençlerin olduğu bir çevredeyim. Değer yargıları geldiğim yerden değişik. İnsan yabancı bir ülkede olunca özenilmiş pek çok şeye erişebiliyor. Hatta kötü diye adlandırılacak olanlarda bile, ilginç bir yan bulabiliyor. Yalnızlıksa, yabancılıktan. Umutsuzluktan yeni bir umut yaratmayı artık iyice- öğrendim sayılır. Nasıl olacağı önceden biçimlenmemiş bir roman yazıyorum. Yaşadıkça, yaşanılışa göre değişiyor, gelişiyor. Sancılı bir roman olacak, -yazabilirsem. Yok, başrolü başkasına bırakacak değilim. Üniversite çevresindeki duvarlarda, geçen yıldan kalma grev, dayanışma, Allende sözcükleri. İstanbul'da sırtıma göre ısmarlama dikilmiş, kahverengi bir pardösüm var,-dı. Renginin bıyıklarımın rengine denk düştüğünü söyleyerek kendimle dalga da geçiyordum. Kışın en soğuk günlerinde onu yitirdim. Eh, biraz akıllanmaktan da kimseye bir zarar gelmez-di... Bir süre sonra, pek seyrek gittiğim bir birahanede onu askıda beni bekliyor buldum. Akıllanma fırsatını kaçıracak olursam da, pek pek sevindim. Şubat ayında, Soljenitsin, Almanya'ya sığındı. Geceleyin çıkan bir gün sonrasının gazetesi Kölner Stadt anzeiger'in başlığında Heinrich Böll, Onun için bir yatağım var! diyor. Almanlar seni beğenirse, Sen sahi Türk müsün? diye soruyorlar. Adı, Wolf. Bu işi o buldu. Haftada iki gün, yeni yapılan görkemli yemekhanenin önünde öğrenci derneğinin bildirilerini dağıtıyorum. İki üç saat orada dikilebilirsem, on beş mark alıyorum. Mutluyum. Odamda, masanın karşısındaki duvarda, üzerinde Almanca yazılı büyük kağıtlar asıl. Kendime öğütler. Romandaki Osman da, Yaşanılmış olan, yaşanmıştır, diyor. Gelecekle ilgilenmiyorum. Böyle gibiyim. O denizkızını gördüm yine. Öyle, balıkçı olmak da bana yakışıyor. Hani, Çin'e gidecektik onunla... Mao bizi bekliyor ya! Büyük ağabeyimin çocukları Haluk ve Selçuk tıp okuyorlar. Birlikte, Köln'deki Türk Konsolosluğu'na gittik. Onlar Alman yurttaşı olmak istiyorlar. Orada bizi neredeyse döveceklerdi! Mayıs ayı Köln'de güzel oluyor. Umutlanmak da. Godot bekleticisi Beckett'in ne suçu var? Arayan... Buldum diye umutlanan sensin. Hadi, bunu da yaz bakalım: seni öpüyor usulca ve... Bir şey demeden toparlanıyor. Bakmıyor da sana. Ve bir daha gelmeyecekmiş gibi sanki gidiyor. Çıkıyor, kapıyı çekiyor yavaşça. Renkli televizyon. Birçok yerde, Dünya Kupası burada renkli! çıkartmaları var. Son maçta Türkler Hollanda'yı tutuyordu ama kupayı Almanya aldı. Futbolla hiç ilgili olmayanlar da sabaha dek eğlendiler. Yeğenlerim, tatilde, Türkiye'ye gidiyorlar. Ayrılırken öyle nasıl da duygulanıyoruz! Birkaç arkadaş, aradaki küçük bahçeyi geçip yurdun arka bölüne giderken, bağıran bir radyo sesi geliyor ve Yunanlılar, pencereden bize sevinçle el sallıyorlar. Almanlar da pek hoşnut. Zaten Yunanlıları hep sever onlar. On beş gün depodan depoya gezdik böyle. Sonra da hiç sezdirmediler, birdenbire iş bitti. Yunanlılar yüzümüze bakmıyor. Almanlar da soğuk. Türk ordusu yeniden Kıbrıs'ta ilerlemeye başlamış. Wolf tatilinde İstanbul'da gitmiş. Türk kahvesinin nasıl yapıldığını anlatıyor bana. Bunun için Türkiye'ye gitmek gerekmezdi, Rudolfplatz'da yapıyorlar Türk kahvesi... deyince Orada Türkler yok, konuk işçiler var... diyor Wolf. Sık sık, yazdıklarım konusunda kaygılara kapılıyorum. Pil bitti, diye korkuyorum. Birkaç gün öyle geçiyor, bakıyorum, yine yazmaya başlamışım. Başka benim neyim var. Dedim. Önce bir şey anlamadı. Sonra dönüp beni iyice görünce, yüzümde öyle derin bir acı biçimlendi ki, utançtan ter bastı. Açıkladı, bilerek olmamıştı. Tamam, ben de şaka yapmıştım. Biraz geçti, bana bir bira ısmarlamak istedi, falan. Sonra kaçtım oradan. Bakarsın yine rastlardım, arkadaş olurduk onunla.


Necati Tosuner: Niçin öyledir tam bilemiyorum: Uzun zaman, yazar diye birinin varlığından benim sanki hiç haberim olmadı. Oysa, kitapla ve okuma hevesiyle pek erken yaşlarda karşılaştım. Evimizde bir kitaplık vardı ve heves bir yana, aylarca hiç kalkmadan sürekli yatmam gerektiği zamanlarda, okumak, vakit geçirmek için bir zorunluluk olurdu. Yazarların yazdıklarına Yazan:... diye imza attıklarının epeyce geç farkına vardım. İlk yüz yüze geldiğim edebiyatçı, Erdoğan Tokmakçıoğlu. Tam 50 yıl oluyor. Ankara'da, çalıştığı gazetede -Resimli Posta- benim öykülerimi yayımladı. İlk öykü Onunkiler Maviydi 1 Şubat 1963. Sarsıldığım kitap çok olmuştur. Bunların ilki diye, adını bilmediğim bir kitabı söylemeliyim. Amerika'da, sıvı dinamit taşıyan bir kamyonla ilgili bir uzak yol serüveni anlatılıyordu. NT: O anı hatırlamıyorum. Ama şöyle bir şey var: Okuduğum romanlardan biri, eşkıyalık falan... Ben de, sonunda dağlara çıkılacak olan bir romanın 100 defter sayfasını yazdım. Sonra, gitmedi. O yazarın adı, Fikret Arıt diye aklımda kalmıştı. Yıllar sonra, bu merakı Cengiz Tuncer'e anlatmıştım. Beni birgün E Yayınları'nda Fikret Arıt'la tanıştırdı, Çocuğun başını sen yakmışsın! diyerek. Ama, Fikret Arıt öyle bir kitap yazmamış. NT: Yazarken, yazdığınızın yolunda gittiğini, omzunuzdaki biri size söyler, sanki. Yazmakta olmak, yazarken yazan kişiye- bir haz duygusunu inişleriyle, çıkışlarıyla yaşatır. Omzumdaki kişi, yazdığımın bir şeye benzemediğini söylerse onların üstünü hemen çizer, aynı şeyi bir başka biçimde söyleyerek yazmaya çalışırım. Olmazsa, yırtar atarım. Temize çektiğim bölümleri de saklamam. Hele, Yazma sürecinin kanıtları falan diye, turşusunu hiç kurmam. Yazmış olmanın sevincini, ben böyle daha iyi duyarım. Ama bunlarla söylemeye çalıştığım, temelde şudur: İnsan kendi yazdıklarına acımayacak! Özellikle de başlangıçta. Bu, kendine yapılacak en büyük iyiliktir. Ben yazdım oldu, olmayacak! Öyle 'pil bitti' kaygısına, ilk kez Almanya'dayken kapılmıştım. Bence, az şey değildi: Kamburu yazmış bir yazardım o zamanlar. Sonra, ilk romanım Sancı.. Sancı... yı yazdım orada. Niçin böyle oldu?.. Çünkü, mutfak yeniydi ve yabancıydı. Kullanılan malzeme de çok değişikti. Demek ki, neyin ne olduğunu öğrenmek, epeyce uzun bir zaman gerektirmişti. Daha sonraki duraklama dönemlerinde, 'pil bitti' diye bir korku yaşamadım. Dahası, şöyle düşünmem gerektiğine inandım: Bir zamanlar, bir şeyler yazmış olmaktan da sevinç duyabilir insan. Edebiyatçı, yazdıklarından neden vazgeçer denilince, çok değişik durumlar söz konusu olabilir. Pek sık rastlanılanı ve en üzücü olanı, yazdıklarının modasının geçmiş olmasıdır. Benim yazarlığımın başlarında önemli bir vazgeçme öyküsü vardır. Ama bu, o zamanki genç yazar için, bir başarıdır ve bugün bana övünç vermektedir. 1965 yılında ilk kitabım Özgürlük Masalını çıkarırken, daha önce yazdığım 30 kadar öyküyü, kitabıma almadım. Nerden buldumsa, bu seçiciliktir bugün Özgürlük Masalını var kılan. NT: Necati Tosuner ne zaman usta olacak? sorusunu, o özel günde, öykü yazan ve öyküyle ilgilenen kişilerden oluşan bir topluluğa karşı sordum. Ve yanıtı, bir sessizlik oldu. Ama dışarıda karşılaştığımızda, İyiydi, çok kısa söyledin. dedi Oktay Akbal. Sonraları, M. Sadık Aslankara'nın o günden söz eden bir yazısı sayesinde, o toplantıda olmayanlar da bu soruyu öğrendi. Ama doğrusu Sadık, titizliğini esirgemedi ve o sorunun sorulabilmesi için kendimi harcamaktan çekinmediğimi de belirtti. Varlığından hiç hoşnut olmadığım ve gelecek için kaygılar salan bir yönetim vardı Kasırganın Gözü yazılırken. Yazarlık merdiveninde, o sahanlığa gelince, durup bir bakınmak istedim. Geçmişte, Keleş Osmanları yazarken çok sevinç duymuştum. Bir engel yoktu ama niçinse ondan sonra da uzun yıllar, hiç çocuk romanı yazmadım. İşte, Kasırganın Gözünden sonraki o dönemde yazıldı Arda'nın Derdi Ne? ve Dur Bakalım Petek adlı çocuk romanları. Bu, gittikçe giden.. uzadıkça uzamayı alışkanlık edinen dönemde, yaşadıkça.. sustukça, kendini çok belli etmeden yazıldı Susmak. NT: Özellikle, başlangıçta. Ve belki adı da böyle konulmadan. Yazarlığa, kutsallık yükleyen yazarlardan değilim. Sanıyorum, ben bu işi sevdim. Çok önem verdim ama ona tapınmadım. Epey şey harcadım onun için, o da bana sevinçler, üzünçler yaşattı. 50 yılda 20 kitap. Üstelik biri de derleme. Çok mu? Değil. Ama, az da değil! F!: Kendi yaşamınızdan yola çıkarak engelli insanları, onların toplumsal yaşamdaki sıkıntılarını dile getirdiniz. NT: Yıllar önce, kendi yaşadıklarımdan yola çıkarak yazdığım öykülerin yansıttığı içtenlik ve anlatma çabası, o öykülerin bugün de okunabilmesini sağlıyor. Kendini ameliyat etmek gibi bir şeydi. Aynı zamanda, içinde yaşanılan toplumun da anlatılmış olması -bunun önemi ya da başarısı- çoğu zaman görülemedi. NT: Yazmaya başladığım yıllarda, evdekiler yatınca mutfağa çekilir, orada çalışırdım. Sabahleyin bizimkiler namaza kalkınca, ben de yatmaya giderdim. Oradan kalma, geceleyin ve sessizlikte çalışma gibi bir alışkanlığım var. Ama bir kahve uğultusunda sayfalarca yazdığım da oldu. Bir müzik seçme kaygısını hiç taşımadım. Ama sesi hüzzam birini tanırım ve çok da severim. Bir Tutkunun Dile Getirilme Biçiminde bu renk, yoğun olarak ve sevgiyle örülerek yansıtılır. NT: Bu söylediklerimde önemli bir şey bulacak olurlarsa, ondan yararlansınlar. Beni anmayı da unutmasınlar! Necati Tosuner, yazarlığının 50. yılında Susmak Nasıl da Yoruyor İnsanı- ile unutulmak için geriye itilmiş, hatırlanınca insanın yüreğini çatlatacak gibi çarptıran olayları ve duyguları aktarıyor. Yazar, Kasırganın Gözü'nde başlattığı, hayalindeki dinleyiciyle cevapsız, uzun, kendi kendine bir konuşmayı yeni romanında sürdürüyor. İlk öyküsü 1963 Şubat'ında yayımlanan yazarın ilk kitabı Özgürlük Masalı 1965'te çıktı. 1977 yılında ise ilk romanı Sancı.. Sancı... yayımlandı. Her yapıtında içtenliği ve harikulade dil ustalığı öne çıkan Necati Tosuner, defalarca pek çok ödüle layık görüldü. Sıkıntıyla inen bir akşamdan korktuğun gibi ürpertilerle içten içe titreşerek beklediğin bu güz sonu, üzünçlerden damıta damıta yoğunlaştırdığın geçmiş.. yaşanılmış -ve çoğu da yaşanılmadan geçmiş- o buruk sevinç -damıtılmış üzünçlerin var kıldığı sevinç- gücünü zorladığın sınırlardan artık hep geride kalmayı alışkanlık edinmeye başlamış olan o ağır aksak.. o yorgun yıkık.. o esrik tökez.. o tık yine, tık yine sürüklendiğin boğulma, acıtmayan, korkutmayan ve merak ettiren o boğulma, yanağında genişlemeyi sürdüren kabarık ve düz koyu lekenin kapsama alanı içinde çok gerilerde yitmiş olan ve bir gün görüleceği beklenilen dudak üstü tüylenmede dolaşan dil ucu... Necati Tosuner'in Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları'ndaki kitapları burada.


Stamatis: Nechayevschina, Rusça'da Nechayev'in taktikleri/metodları demek. Sergey Nechayev, devrimciliğin arketipini, ilk örneğini alıp onu oldukça uç noktalara sürükledi. Öyle ki, pratikte uygulanamaz olup en kötüsünden bir ütopyaya dönüştü. İdeallerinin arzu ettiği kadar yayılmamasının nedeni bu olabilir. Bizim grubun adı ise, kısmen saygı duruşu, kısmen mizah. İsmimiz ayrıca, Amaca giden her yol mübahtır. anlayışının, amacın, 'nihayet'in belirsiz olduğu durumlarda erken olduğunu ancak saf bir düşünce olduğu hissiyatını taşıyor. Can, Faust ve Neu!, doğrudan etkilendiklerimiz. Krautrock'dan ayrı olarak, başta Joy Divison olmak üzere post-punk etkilenimi de yoğun. Ayrıca bazı çağdaş saykodelik gruplardan, Wooden Shjips ve Religious Knives'dan da bahsedebiliriz. Bireysel olarak ise, grubun her üyesi farklı türlerden etkilenmiştir. Bahsettiğim etki, tekerrür ve saykodelyanın estetiğinde harmanlanmıştır tabi. Bahsedilmeye değer şeyler değildi pek. Orada burada bazı stoner rock çabaları. Zaten çoğumuz, etkilerimizi tam olarak ortaya koyup ne çalmak istediğini gösteremeyecek kadar ufaktı. Vasilis istisnadır. O daha öncesinde Panama Hut isimli bir etnik/rock grubuyla oldukça kayda değer bir konuma ulaşmıştı. Grubun liderliğini yapıyordu ve şu anda Nechayevschina'da çaldığından tamamen farklı bir işti. Ne yazık ki o grup aniden sona erdi. Myspace, Twitter gibi sürüyle sosyal medya araçları sayesinde, insanların neler yaptığını ekranlarımızda görüyoruz. Oysa Futuristika! olarak, ilk elden, soruları cevaplayan sanatçıların ya da müzisyenlerin o an ne yaptığını öğrenmeyi tercih ediyoruz. Şu an soruları cevaplarken bir yandan da Yunan kahvesi içiyorum; kahvenin bize nereden miras geldiğini biliyorum. Bir yandan da ud ile çalınmış geleneksel Yemen şarkılarından oluşan mükemmel bir cd dinliyorum. Ayrıca belirtmem gerekir, Twitter boktan bir şey. EP'yi öncelikle, Atina'da nispeten yeni sayılacak bir stüdyoda kaydettik, sonrasında mastering çalışması için, malzemeyi, İstanbul'da beraber çalacağımız Afformance grubunun çok iyi bir prodüktör olma yolunda ilerleyen davulcusuna verdik. Olaylar hızlı ve sorunsuz gelişti. Bu açıdan şanslıyız. DIY stiline gelince, her EP kabı mukavvadan kesilip baskıya gönderildi. DIY stili, ekonomik olsun ya da olmasın, mevcut sınırlarımızı bilip yapabileceğimizin en iyisi. Kitlesel üretime karşı değiliz; yapılabilir. Estetik, kaliteli ve ayakları yere basan fiyatlarda kopyalar istenecekse tabi. Özetlersem, grubun ürettiğiyle ilgili estetik görüşü sürdükçe, DIY düşüncesinin süreceği fikrindeyiz. Bugünlerde profesyonel sözleşmelerin tamamen modasının geçtiğini düşünüyoruz. Para, özellikle Yunanistan'da, ağaçlarda yetişmiyor. Kolay yakalanır melodilerle pop müzik yapıyor olsa bile kimse yeni kurulmuş bir gruba inanmıyor ve para yatırmak istemiyor. Internet, müzisyenleri daha çok freelance çalışmaya itti. Bu durum çoğu için daha zor bir ortam yaratırken, genel olarak daha sağlıklı bir konum ortaya çıkardı. Şarkılarınız, bir dağıtımcıya ihtiyaç dıymadan internette yer alabiliyor. Eğer olumlu geri dönüş alabilirseniz, kendi başınıza risk almaya zorlanıyorsunuz. Serbestçe jam yapmak her şeyin temeli. Bazı fikirleri yakalayınca koruyup, bir yapıda karar kılıp o yapının üzerinden inşa ediyoruz. Hesaplama ise oldukça minimal. Sesi izlemeyi seviyoruz, sesin bizi izlemesini değil. Müzisyen terimleriyle söylemek gerekirse, şarkıda, birimizin, diğer riff/beat ya da bas partisyonuna taşıyacağı bir noktasını temel alıyoruz. Sufi kültürünün farkındayız ve yakınlık duyuyoruz. Din hakkında genel fikirlerden bağımsız olarak, keyifli, sevgi dolu ve musikiyle yoğrulmuş bir din konsepti heyecan verici olabilir. Bu noktada, isimler ve imgeler kesinlikle bilinçli kullanılmıştır. Ancak bir yanıyla da semboliktir. Bir yanıyla, kadim dönemlerle modern zamanların tefekkürü belirtme şekli arasında bir bağ olabilirler. Notalara yönelik daha derin bir yaklaşımın duygusunu gösterme çabasıdır. Ayrıca, müziğin sadece birkaç yıl önce oluşmadığını da eklemeliyiz. Öte yandan, Yeniçeri, neo-Yunan kültürdeki saldırganlıkla el ele giden ağır bir kelime. Tempolu hatta neredeyse histerik bir şarkıda bu kelimeyi kullanmak hoş olur diye düşündük. Yunanistan her zaman doğu estetiğine yakın duran bir ülke oldu. Bunun asıl nedeni varlığının uzun yıllar Osmanlılarla birlikte sürmesidir. Doğu melodileri ve ritm yapıları Yunan müzik geleneğinde de bulunur. Biraz değişik olsa da, yine de yoğundur. Yukarıda belirtilenlerle benzerlikler olsa da, biz Arap-İran-Türk uygarlığının alameti farikası olan minör harmonic scale'i çeşitli rock formlarında kullanmaya yatkınız. Ayrıca, Yunan geleneksel müziğinde de sık kullanılan çiftetelli gibi bariz Türk ritmlerine de yatkınız. Kültürel etkilerin dışında, etkilendiğimiz gruplar da var. Istanblues ise, bu güzel şehre bir saygı duruşudur. Bu soruyu detaylı olarak ancak ben, Stamatis, cevaplayabilirim. Çünkü, gruptaki herkes çalarken Doğu sound'una yakın olsa da özellikle Türk müziği olmak üzere, geleneksel ya da deneysel olsun, çeşitli formlarda Doğu müziği benim özel ilgi alanım. Birçok Türk grubu takip ediyorum. Eklemeliyim ki, internet olmasa bu imkansız olurdu. Nekropsi'yi biliyorum. Türk turist rehberime bu grubu benimle iki yıl önce tanıştırdığı için teşekkür etmeliyim. Replikas ise hem favorim hem de feyz alınacak bir grup. İlk albümleri Köledoyuran muhteşemdi. Ancak daha sonra, daha az deneysel ve daha az oryantal bir yöne doğru dönüşüm geçirdiler sanırım. Yan projeleri Reverie Falls on All da çok iyi. Baba Zula'yı da seviyorum. Geleneksel müziğe deneysel yaklaşımları heyecan verici. İstanbul'dayken konserlerine gitmeyi planlıyoruz. Neyzenlerden ise Ömer Faruk Tekbilek tüm zamanların klasiği. Mercan Dede ise benim için her zaman tüm zamanların favorisi olmaya devam edecek. Fatih Akın'ın başyapıtı Crossing the Bridge, İstanbul'un Seslerini, o dönemde ilk izlediğimde, ne kadar etkileyici bulduğumu söylemeye gerek bile yok. Ancak yine de, çoğunlukla Myspace'den olmak üzere, yeraltı müziğini de takip ediyoruz. Vasilis Galatasaraylı olduğunu iddia ediyor. Benim Türk takımım ise Fenerbahçe. Aslında bunun tam bir açıklaması yok. Her ülkede destekleyecek bir takım istiyoruz. Ben kişisel olarak Fenerbahçe'yi seçtim çünkü İstanbul'un doğusunda. Ayrıca Rüştü Reçber de önemli bir neden. Ben ve Vasilis hardcore Panathinaikos taraftarlarıyız. Dimitris hafiften Olympiakos'ludur, John ise, Atina'da hangi futbol kulüplerinin olduğunu bile bilmez. Ne yazık ki ne AEK ne de PAOK olmak üzere İstanbul sonrasına ait takımları tutan yok. Dürüst olmak gerekirse, Yunan futbolunun sefilleştiğini düşünüyoruz. İki iyi takım ve varlık amaçları olmayan 13 diğer takım. 13 yılda 12 kupa almış Olympiakos ve daha yararlı işler yapacaklarına Panathinaikos'un yeni stadının yapımını boykot eden devleti protesto etmeye hazır binlece kişi. Biz futbolu bir spor ve daha çok folklor gibi seviyoruz. Ancak şu anki konumunda bunlarla herhangi bir bağ göremiyoruz.


Öncelikle şunu belirtmek gerekir. Futuristika'yı kotaranların hemen hepsi, ülkenin en eski blog yazarları arasındadır. Bu muğlak ifade şunu anlatır: aralarında Ekşi Sözlük ilk blog zirvesini yapanlardan, chatkapi. com takipçisi olan dönemleri, Blogger'ın açılmasının ardından Türk blog küresinin toplamda yüz adeti bulmadığı günleri hatırlayanlar vardır. Ancak, blogların Türkiye'de, en azından şu andaki yolu, bize pek doğru görünmüyor. Alternatif araç -medium- olma şansını Türkçe bloglar, an itibarıyla kaybetmiş durumdadır. Bunda belirli blog yazarların sadece Google Adsense'den daha fazla nasıl kazanırım derdinin dışında, blogların çıkış noktası olan, orjinal/ilginç internet içeriğinin paylaşılması yerine, blogların kişisel kusma alanlarıyla sınırlanması da bir sebeptir. Bu yöntemi yargılamıyoruz, ancak bunu içselleştirmiyoruz da. Ek olarak, önemli bir yanılgı da, Türk blog yazarlarının, yine bir genellemeyle, okumaktan çok yazmayla ilgilenmesi, hatta çoğunlukla da gayet kötü bir dil kullanımıyla yazmasıdır. Sosyal ağların da artışıyla birlikte, sosyal ağlarda kullanılan dil bloglara, sosyal ağlardaki arkadaşlık bloglara sirayet etti. Bu da bir yanlış değil kuşkusuz, ancak biri varsa öteki niye var ya da her ikisinin de var olma nedeni aynı mı? Bu anlayışı da içselleştirmiyoruz. Futuristika'nın bloglarla tek ortak yönü, altyapısının WordPress gibi bloglar tarafından kullanılan bir sistemi tercih etmesi, ancak bunu da elinden geldiğince bozarak gerçekleştirmesidir. WordPress'in de artık kendisini bir blog sistemi değil CMS olarak nitelediğini ve sürümlerinde bu yönde ilerlediğini belirtmek gerekir. Bloglar, en azından çıkışları itibarıyla, weblogların/ağ günlüklerinin yazı hiyerarşisinde son yazı başta gelecek şekilde/tersten sıralanmasıyla oluşur. Bu durum, istisnalar dışında, dünyadaki milyonlarca blogda hala aynıdır. Futuristika'da ise, siteyi CSS manyağı yaptığımız bu durumda, ağır PHP tahrifatıyla birlikte bu hiyerarşi bozulmuştur. Yazılar sadece tarih indeksiyle değil, tıpkı bir geleneksel dergi gibi, kendi bağımsız köşeleri, yazı dizileri, tasarımın içinde serbest alanlarla girilmektedir. Blog ise bu bölümlerden sadece bir tanesi olup, bilinen blog yazı hiyerarşisi ile yayınlanır. Bu durum beraberinde bazı zorlukları da getiriyor elbette. Futuristika'da yayınlanan yazılar, editöryal bir süreçten geçiyor. Ne demek bu? Yazılar redaksiyon kontrolünden geçiyor, yazarının aksini belirtmemesi durumunda yazılara spotlar hazırlanıyor, yazılara görseller ekleniyor, bu görsellerin sahiplerinden izin alınıyor, okuyucuya dergi okuma hissi verilmesi için fontlar vs. internetin elverdiği ölçüde değiştiriliyor. Burada belitmediğimiz ek mesai isteyen çabaları da eklediğimizde, ortalama beş dakikada hazırlanabilecek bir blog postu değil, yazarının günlük hayatta referans gösterebileceği bir yazı ortaya çıkıyor. Tabii bu yayıncılık anlayışının belirli dezavantajları da var. Kafanızdakine ne kadar yakınlaşırsa yakınlaşsın online dergiciliğin, günlük hayatta okunabilecek, basılı yayına karşı hala üstesinden gelemediği bir farkı var. O da okuma hissinin, okuma keyfinin verdiği ya da yeteri kadar veremediği keyif. Dergiler evin belirli köşesinde saklanır, web ise arşivlenir vs. Ancak, bu, yapmak istediğinize bir engel değildir. Sadece, okuyucu ile ortak noktayı bulacağınız bir zaman meselesidir. Buna en iyi örnek olarak, arkasında Newsweek ya da The Washington Post gibi devasa bir yayın kuruluşu olan Slate. com'u verebilirim. Bu işlere ucundan bulaşan herkesin feyz alacağı bir başarı üyküsü olan bu online dergi, bugün İngilizce konuşan dünyanın en önemli yayın organlarından biri haline gelmiştir. Türkiye ve Türkçe konuşan dünya da, medyanın konumlandırmasını daha sağlıklı yapmaya başladığı an, fırsatlar artacak, daha da önemlisi, ülkede yanlış gittiğini düşünüğümüz noktalar azalacaktır. Belki fazla iyimserlik. Belki de bir hayal. Ancak hissetiklerimiz budur. Peki neden, dışarıdan sıkıntılı görünen bu süreci yaşıyoruz? Öncelikle keyif alıyoruz. İşim ve okulum gereği de, online yayıncılık, yeni medya, çağımızda iletişim konularına kafa patlatıyorum. Dünyada olduğu gibi, Türkiye'de de kaliteli içeriğin, kültür yayıncılığının takipçisinin olacağına inancım tam. Daha da önemlisi, sürecin hep daha iyiye gideceğine inanıyorum. Dünyada da belli başlı bloglar nereye gidiyoruz diye düşünüyor. Milyonlarca blogdan milyarlarca içerik yayınlanıyor. İnsanlar bir zamanlar çözüm olarak gördükleri RSS'lerini artık takip edemiyor. Linkleri toparlayan siteler, linkleri yayınlayanlardan daha çok ilgi görüyor. Bu durumda, bu akışa katılmak yerine nefes alıp, sakin olmayı tercih ediyoruz. Futuristika'nın, on ay içinde bazılarını gerçekleştirdiğini düşündüğü kısa ve uzun vadeli hedefleri de var. Bu kısa süreci değerlendirdiğimizde; standart üstü, orjinal bir çizgi yakalayıp bunu geliştirirerek devam ettirmeyi düşündük. Geçen zaman içinde, hem yazın hem görsel anlamda ulaştığımız sanatçılarla, yayınlanan yazılarla buna ulaştığımızı görüyorum. Futuristika'yı, nihayetinde bir web sitesi olduğu gerçeğiyle, sayı formatına değil, günlük güncelleme yolunu tercih ettik. Üzerinde daha çok çalışılmış yazıların, röportajların manşette daha uzun kalması bu tercihin devamıdır. Ancak Türkçe içerikle sınırlı kalmayıp, üç ayda bir çıkacak sayılarıyla Futuristika Magazine ismiyle İngilizce versiyonunu da hazırladık. FuturistikaMag'de sayı formatında ilerlediğimiz için, basımı yapılan derginin PDF versiyonu dışında, yazılar da yeni sayıyla bağlantılı olarak ekleniyor olacak. Ayrıca, bizimle bir röportaj yapan koordinatörleri vasıtasıyla oluşan heyecanla, 2009 yılında ikincisi düzenlenecek Uluslararası Bağımsız Dergiler Bienali/Sempozyumu'na da katılmayı düşünüyoruz. Tüm bunların yanında, burada yer verme gereği duymadığımız ancak bilenlerin bildiği, çizgisini hiç bozmadan kaliteli içerik üretmeyi yıllardan sürdüren küçük ya da büyük blog sitelerinin çok ama çok önemli olduğunu, yaptıklarının da çok değerli olduğunu belirtmeliyiz.


Pera Film, Cadılar Bayramı'nı Hollanda'dan Korku Filmleri programı ile kutluyor. Dünyanın dört bir yanında 31 Ekim gecesinde kutlanan Cadılar Bayramı'nda hayaletler, cadılar ve perilerin gerçek olduğu varsayılır. Bu yıl Pera Film, Hollanda'dan Korku Filmleri programı ile efsanevi korku hikayelerini Hollanda yapımı çağdaş filmler ile selamlıyor. 1983 yılında Hollanda yapımı korku filmi De lift gösterildiğinde ve Warner Brothers tarafından tüm dünyaya dağıtıldığında Hollanda basını gururla Nederhorrorun doğumunu ilan etmişti. Basının deyişiyle söz konusu sinema tarzı en büyük başarıyı Hollanda'da yakalayabilirdi. İleri yıllarda beklenen Nederhorror patlaması yaşanmamış olsa da 2000'li yılların başlarından itibaren çekilen korku filmlerinin sayısında dikkat çekici bir artış gösterdi ve son yıllarda, çeşitli korku filmi festivalleri düzenlenmeye başladı. Hollanda Film Enstitüsü EYE ve Pera Film işbirliğiyle, Hollanda çağdaş korku filmlerinden oluşan bu seçkide, 2011 yılında uluslararası Fantasporto Film Festivali'nde En İyi Film ve En İyi Senaryo ödüllerini kazanan, aynı yıl Amerikalı oyuncu ve prodüktör Charlize Theron'un Amerikan versiyonu için film haklarını satın aldığı Two Eyes Staring gibi pek çok ödüllü film yer alıyor.


Yaşadığımız topraklarda 'kadın cinayetleri' denilen bir olgu oluşturduk. Her gün beş kadından birinin erkekler tarafından öldürüldüğü bir coğrafyanın istatistiki verilerine dayanarak. Hal böyleyken, tepki de kaçınılmaz. Kadınların hunharca katledilmesi karşısında devletin de onun adaletinin de yaşanan tüm bu cinayetlere ortak olduğu gerçeği, ayan beyan ortada üstelik. Mahkeme kararları bunun en somut örneği. Defalarca yapılan haklı itirazlara rağmen yargıdan çıkan kararlar 'önce kadınları vurun' dercesine tarihin bir tekerrürü olarak karşımıza çıkıyor. Ne yazık ki erkek egemenliğin asırlık laneti üzerimizde kan, işkence ve acı oluyor. Toplumsal kamuflajla diri diri gömüyoruz cenazelerimizi. İlk seferinde ölmedin belki yırttın, git tecavüzcünle evlen demek de öldürün demek değil mi? Gece sokak ortasında düşene bir tekme de sen attığında, ona duyduğun köklü nefret değil mi bu cinayetlerin sebebi? Peki ya katiller? İçeride, dışarıda, makamlarında... Ne fark eder, ağır cezalar alsalar dahi içlerindeki bu nefreti söküp atamadıktan sonra, ne işe yarar onlarca yıl bedenleri çürütmek? Zaten çürümüş, kokmuş insanlık. Ama yine de bir nebzecik huzur... Sadece bu yüzden gölge etmesinler, başka ihsan istemez, demeden de edemiyor dilimiz. Bu yüzden ey muktedirler! Önce vurduğunuz kadınların sevdiklerini de azcık avutun, kesin katillerin cezalarını. Ancak ve ancak hepimiz biliyoruz hiçbir ceza işe yaramaz. Nihayetinde içimizi dolduran doyumsuz nefreti söküp atamadıktan sonra... Nefret, zaten nefret ettikçe cinayetleşiyor. Bu yazı Meydan Gazetesi'nin 15. sayısında yayımlanmıştır.


... And You Will Know Us By The Trail Of Dead üyelerinden Neil Busch dar alanda beş soruyu cevaplıyor. Saygı duyduğum çok kişi, kahraman olarak nitelendirebileceğim çok az kişi var. Arkadaşlarımın dün gece neler yaptıkları ve onların çoğunlukla başları belada geçen aşk hikayeleri.


Sergi vesilesi ile, Nejad'ın Tzara için desenlediği Le Temps Naissant ile, 1960'da gerçeküstücü Fransız şiirinin en önemli adlarından Paul Eluard için desenlediği Sens de tous les instants kitapları ilk kez Türkçe'ye çevriliyor. Sergi adını, Nejad'ın, Dada akımının ikonik yazarı Tristan Tzara ile birlikte gerçekleştirdiği 1955 tarihli şiir kitabı Zaman Doğarkenden alıyor. Sanatçının geçtiğimiz ay doksanıncı yaşını dolduran eşi Maria Devrim, kendi koleksiyonundan seçilen ve daha önce sergilenmemiş eserlerden oluşacak serginin açılışı için Türkiye'ye geliyor. Aynı zamanda sergi vesilesi ile, Nejad'ın Tzara için desenlediği Le Temps Naissant ile, 1960'da gerçeküstücü Fransız şiirinin en önemli adlarından Paul Eluard için desenlediği Sens de tous les instants kitapları ilk kez Türkçe'ye çevriliyor. Nejad Devrim (1923, İstanbul) 1941 yılında İstanbul Devlet Güzel Sanatlar Akademisi'ne girdi; Leopold Levy'nin önce öğrencisi, sonra asistanı oldu. Yeniler Grubu'nun kurucu üyeleri arasında yer aldı. 1946 yılında Paris'e yerleşti; üstüste pek çok yıl Salon de Mai ve Salon de Realites Nouvelles sergilerine katıldı. 1950'de Hartung, Soulages, de Stael gibi sanatçıların eserlerinin sergilendiği Paris'teki Galerie Lydia Conti'de kişisel sergisi açıldı. Aynı yıl Nejad, Leo Castelli'nin eserlerini New York'ta sergilemek üzere seçtiği Paris Okulu ressamları arasında yer aldı; eserleri daha sonra Galerie Charpentier'de her yıl düzenli olarak açılan Paris Okulu sergilerinde izlendi. 1952 yılında Salon d'Octobre'un kurucu üyeliğini ve başkanlığını yaptı; bildirilerini kaleme aldı. Kabaca 1955 yılında başladığı ve Fransa'nın yanısıra İngiltere, İtalya, İspanya, Hollanda, Amerika, Orta Asya ve Sovyetler Birliği'ni de kapsayan sanat seyahatlerine 1985 yılında son vererek Polonya'nın güneyindeki Nowy-Sacz kentinde inzivaya çekildi. Nejad Devrim 1995 yılında Nowy-Sacz'da öldü. Yapıtları İstanbul Resim Heykel Müzesi, Türkiye Cumhuriyeti Merkez Bankası, İstanbul Modern, Paris Musee National d'Art Modern, Musee d'Art Modern de la Ville de Paris, Nantes Musee des Beaux-Arts, Brüksel Musee Royaux des Beaux-Arts'ın yanısıra, pekçok önemli kişisel koleksiyonda temsil edildi.


abi düşüncesi ile Selimcan Sakar'la birlikte bir müzik enstelasyonunu da içeriyor. Nejat Satı, sergiyi oluşturma sürecinde, dil isimli çalışmasından yola çıkıyor. Yapıtlarının bir kısmında, son yüzyılda dünyanın tüketimle beraber değişen biyolojik durumunu formalandırırken, diğer kısmında da çocukluk dönemi ve özel yaşamına dair üretimlerini sunuyor. Yapıtların aralarındaki üretim zamanları ve farklılıkları, hızlı değişimler, mekandaki ses enstelasyonuna da yansıyor ve kalbin düzensiz atışları gibi mekanın içine dağılarak bir bütüne dönüşüyor. İstanbul'da Apartman Projesi'nde gerçekleştirmiş olduğu ilk kişisel sergisi Aferinden sonra, serisine dil altı ile devam eden Satı, kitle kültürü ile kendi dünyası arasında gidip gelen bir düzenleme gerçekleştiriyor. Günümüz dünyasının tüketim alışkanlıklarının doğurduğu hastalıklar ve bunun anlık tedavisi olan dil altı, yaygın bir kriz yatıştırıcı olarak sergiye adını veriyor.


Aylık Nekropsi'nin yeni şarkısı ++++ yayında. İsteyenler bağış yapabilir. Bu bağışlar size duygu seli olarak geri gelir.


Todd Haynes'in projesi I'm Not There, Bob Dylan hakkında, hemen hemen Bob Dylan hakkında biyografik bir film. Altı değişik karakterle Bob Dylan'ın hayatınından altı dönemi anlatıyor. Aslında Bob Dylan'ı altı kez farklı bedenlerle diriltiyor. Kutsal kitapta vücud bulan İsa gibi Bob Dylan da, diğer vücutlarda tekrar beliriyor. Bunların arasında 13 yaşında bir Afro Amerikalı ve Avustralyalı aktris Cate Blanchett de var. Bob Dylan'ı bir kadının canlandırması zaten yeterince tedirgin edici olsa da, ikonik folk karakteri, bu kadar yılın iyi bir özetiyle izleniyor. Aslında biz izleyiciler için de oldukça zor bir süreç. Çünkü Haynes'in Dylan filmi, kendisine göre Dylan hakkında bir film değil. Daha çok, bu kadar uzun yıllara yayılan müzikal yolculukta Dylan'ın beliren farklı görünümleri üzerine bir film. Uzun kariyerinde Dylan, kendi benzerini öldürüp yola devam ederken, ilerleyen zamanda yeni benzerini de öldürüyordu. Bir şair, bir müzisyen, bir eylemci, bir kadın ve bir erkek oluyordu. Bir zaman, müziğin gerçekten ne olduğunu anlatırsam, hepimiz hapsi boylarız diyen Bob Dylan ile Tüm bunların anlamı var mı emin değilim. Daha çok yarı uyur yarı uyanık olmak gibi bir his. Dylan filminin bir anlamı olmasının gereği var mı, ondan da emin değilim diyen Cate Blanchett güzelliği aynı ekranda. İşimiz oldukça zor. Allen Ginsberg'in de anıldığı film, yukarıda sözü geçenler dışında David Cross, Charlotte Gainsbourg, Julianne Moore ve Michelle Williams'ı da barındırıyor. Aralık ayında sınırlı gösterime girecek olan I'm not there, Türkiye'ye gelir mi bilinmez ancak, gayrı nizami yollardan da olsa, illa ki izlenmesi gereken bir yapım.


Nesir karşısında şiirin kimliğini adımlama olasılığı üzerinden giderek serdetmediği sürece, şiirin hiçbir tanımı tam anlamıyla tatminkar değildir. Bu bakış açısından, nicelik, ritim ya da hece sayısı ki bunların her biri nesirde de görülebilir yeterli kıstası sunmaz. Biz burada, sentaktik bir Sınır karşısına vezinli bir sınır koymanın mümkün olduğu söze şiir diyeceğiz. Nesirse, böyle bir şeyin mümkün olmadığı sözdür. ... Beyaz kapı... Saydamlıktan matlığa açılan kapı... Mahkum kapı... Burada geleneksel vezinler büyük ölçüde sınırlandırılmıştır, Caproni'nin son dönemlerinde sıkça kullandığı noktalı boşluklarsa dizenin kurucu nüvesinin ötesinde vezinli bir tema geliştirmenin imkansızlığını anlatır (bu da bu nüvenin başlangıçta değil, sonda, versura noktasında1 bulunacağı anlamına gelir). Tıpkı Caproni'nin çok şey öğrendiği Schubert'in 163 no'lu kuintetinin adagio kısmındaki pizzicato'nun. her seferinde yaylı sazların bir melodi öbeğini tamamlamasının imkansızlığını teyit etmesi gibi. Ama bu, şiiri ortadan kaldırmaz. Tekrarlamak gerekirse adımlama, nesri şiirin alanına yaklaştıran Mallarme'nin boş satırlarından farklı olarak, nazımın yeter ve gerek şartıdır. Peki öyleyse adımlamaya şiirin ölçüsü üzerinde böyle bir hakimiyet veren şey nedir? Adımlama, vezin öğeleriyle sentaktik öğeler arasındaki, sesi belirleyen ritimle anlam arasındaki bir uyumsuzluğu. bağlantısızlığı ortaya çıkarır; böylece şiir sadece, şiirde sesle anlam arasında mükemmel uyumun yakalandığı yeri gören yaygın kanının aksine, kendi iç uyumsuzluğunu yaşar. Dize, sentaktik bağı kırarak kendi kimliğini ispat ettiği anda, bir sonraki dizenin üzerine doğru sürüklenir ki kendisinden dışarıya atılanı yakalayabilsin. Çok yönlülüğünü ortaya koyan aynı jestle, nesrin bir geçişine işaret eder. Anlamın dipsiz kuyusuna yapılan bu baş aşağı dalışla birlikte dizenin saf ses birimi. kendi ölçüsünü ihlal ettiği gibi kendi kimliğini de ihlal eder. Böylece adımlama, şiirin nevi şahsına münhasır adım atma biçimini ortaya çıkarmış olur. Avesta'daki Gatalar'da ya da Latin satirinde rastladığımız ilk örnekleri modern çapın eşiğinde Yeni Hayat'ın tesadüfi olmayan karakterini kanıtlayan bu biçim, bustrophedonik'tir; yani şiirsel ya da düzyazısal değildir ve her insan sözünün esas nesir-veznidir.


Çin Shandong doğumlu ve sanat eğitimi almış olan Liu Bolin, şehri kamuflaj nesnesi olarak kullandığı fotoğraf çalışmalarıyla dikkat çekiyor. Çin şehirlerinin, bir yandan kültür devriminin izlerini taşıyan politik sloganları arasında, bir yandan devasa büyüklüğe ulaşan ekonominin getirdiği sıcak parayla yapılan yolların yeni boyanan asfaltında insanlar gizleniyor, kayboluyor, silikleşiyor. İnsanlar bukalemun gibi, arka plan ile bütünleşmeye başlıyor. Bukalemun, derisinin rengini arka plan ile uyumlu olarak değiştirme yetisine sahipken, çıngıraklı yılanlar da acil durumlarda vücutlarının çoğunu kuma gömer. Hayvanların bunu yapmalarındaki temel etki, korunma duygusu. Doğada, düşmanla uzun ve sağlıklı bir ilişki yaşamak için kendilerini çevreyle sonsuz uyumla hale getiren çeşitli böcekler ve başka hayvanlar da mevcut. Mao döneminden çok sonraları doğmuş olan Bolin, bir yanıyla böylesine materyalist bir dünyada olmaktan memnun olduğunu söylüyor. Kişisel özgürlüklerin daha çok olduğu bu çağda, etrafındaki dünyayla bir olmayı, onu çevreleyen dünyada kaybolmayı tercih edebiliyor. Saklanırken, aslında insanın artık saklanacak yeri kalmadığını gösteriyor. Liu Bolin 1973 Shandong doğumlu. 2001 yılında Shandong Sanat Enstitüsü'nden mezun oldu. Sanatçı Pekin'de yaşamaktadır.


EKAV / Eğitim, Kültür ve Araştırma Vakfı, 1991'den bu yana üniversitelerin Güzel Sanatlar bölümlerinde okuyan ve farklı disiplinlerde başarı gösteren öğrencilere karşılıksız burslar vererek Türkiye'deki sanat eğitimine büyük destek veren kurumların arasında yer alıyor. EKAV Vakfı kuruluşu olan, Ekavart Gallery bursiyerlerimizin eserlerinden oluşan EKAV-ARTIST New Generation I isimli sergisine 9 Haziran 4 Temmuz 2015 tarihleri arasında ev sahipliği yapıyor. Serginin küratörlüğünü ve tasarımlarını da bursiyerlerimizin üstlendiği bu sergi, her yıl düzenlemeyi planladığımız EKAV-ARTIST New Generation geleneksel sergi dizisinin ilki olacak. Vakfın sosyal sorumluluk üzerine daha önce gerçekleştirdiği birçok serginin ve etkinliğinin yanı sıra; bursiyerlerimizin herhangi bir konu veya malzeme kısıtlaması olmadan gerçekleştirecekleri bir seçki olması nedeniyle EKAV-ARTIST New Generation I sergisinin EKAV Vakfı için ayrı bir önemi var. Ülke genelindeki Güzel Sanatlar Fakültelerinden mezun ve hala eğitimine devam etmekte olan; resim, heykel, tasarım ve video gibi farklı disiplinler üzerine yoğunlaşan 15 genç bursiyerimizin katılımıyla gerçekleşecek olan EKAV-ARTIST New Generation I sergisinde Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi'nden; Sezer Arıcı, Yalçın Bilgin, Funda Caner, Karis Deniz, Caner Kaplan, Sefa Karakuş, Dilara Mataracı, Ceyhun Topçu, Elif Ünlü ve Nuri Yıldız, Harran Üniversitesi'nden; Sevda Alat, Muhsine Polat ve Duygu Özkan, Anadolu Üniversitesi'nden; Cihan Ersoy, Gazi Üniversitesi'nden; Fatma Avcılar'ın çalışmaları yer alıyor. EKAV-ARTIST New Generation I sergisi 9 Haziran 4 Temmuz 2015 tarihleri arasında Ekavart Gallery'de görülebilir.


adınların erkekler üzerindeki egemen baskısını anlatan bu resim, dini de harmanlayarak daha iyi anlatır. Tiksinerek, çürümüş erkek suratına bakan kadın, üstündeki şeyi pençeleyerek kaldırır. Erkek suratının böyle resmedilmesinin temelinde, kadının, erkek ruhunun çürümüş olduğu düşüncesi olabilir. Modern bir açıklama getirirsek; siyahi yüz, ezilmişleri temsil ettiği için kadın ondan da tiksinmiş olabilir. Ezilmiş erkeğe bakan kadın suratı kendisinde vardır çünkü. Çok ince bir ayrıntı olarak, kadının kollarının 'kara panter'in kolları olmasıdır. Dini harmanlamak, burada devreye girer çünkü Hristiyanlık alemi, belirli imgelerinden biri olan kara panter, Hz. İsa'yı imgelemek için kullanır. Dini bir imgenin, kadının kollarını temsil etmesi hiç şaşırtıcı değil. Kadınların, bir nevi intikamını da anlatan bu resim onu bir yerde de haklı kılar. Resmin, belki de, en kilit noktalarından biri fondaki renkleridir. Erkek yüzünün arkasında güneş vardır fakat kadınınkinde yoktur. Bunun nedeni, kadın kendini güneş olarak görme istediğidir. Erkek-Kadın çekişmesinin en alt katmanıdır aynı zamanda. Erkek güç arayarak, kadın ise gücü kendinde bularak yaşar. Erkeklerin, düşünme konusunda, bu kadar çok ön planda olma nedenlerinin de temelinde bu yatar. Kadının bedeni rengarenktir. Kanatları çoktur ve cafcaflıdır. Saçları, eriyen bir beyni andırır; renkli ve şekilli. Erkeğin yüzünü örten şey ise beyni andırır. Kadın, erkek beyninin arkasında olup biteni görünce mi tiksinir yoksa erkeği bu hale getiren o mudur, bilinmez. Dinleri, vücudunda harmanlayan kadın; kara panterle Hristiyanlık'ı, Şahmeranı andırması ve yeşil tonun ağırlığıyla İslamiyet'i temsil eder. Hatta ve hatta -tavus kuşuna benzerliğiyle- Melek-i Tavus'luğu ile Yezidiliği andırır. Göğüsleri körpe ve dinçtir. Kadınların en önem verdiği organların başında gelir göğüsleri çünkü ilk etapta onu sergiler ve öteki kadınlardan en önemli farkı göğüsleridir. Bir bakıma, resim Orta Çağ'daki Ursulacılığı da temsil eder. Ursula, 11.000 bakireyle Avrupa'yı dolaşan bir rahibedir. Bakireliği savunur ve fakat Köln'de şehit edilir. Onun bakış açısıyla da açıklanabilecek bir resim olduğundan Kalmakoff'un imge zenginliğine hayret edebiliriz.


Fayard ve Harold Nicholas Kardeşler, 1930'lu yılların başında, 1920'lerde yeşeren Harlem Rönesansı'nın dans eden yıldızları idi. Piyanist bir anne ve baterist bir babanın çocukları olarak ikili, anne-babalarının çalıştıkları tiyatroda sergilenen vodvilleri ön sıralardan seyretmişler, dans eğitimlerini dönemin ünlü siyahi yeteneklerini izleyerek almışlar. Harold 11, Fayard 18 yaşlarında iken ise, Cotton Club'da beyaz patronlarla kendi gösterilerine başlarlar; akrobasi, tap dans ve bale karışımı Flash Dance tarzının öncüleri olurlar. 40'lı yıllarda Broadway'de gösteriler, dünya turneleri, filmler, televizyon şovları derken alanlarında bir numara olan kardeşler Harvard ve Radcliffe üniversitelerinde dans dersleri verirler uzun süre. Mihail Barışnikov'un gelmiş geçmiş en muhteşem dansçılar olarak nitelediği Nicholas Kardeşler'in, siyahi sinemanın en değerli filmlerinden birisi olan Stormy Weather'da nefis bir plan sekans örneği olan dans sahneleri içinse Fred Astaire, seyrettiğim en iyi müzikal film sekansı demiş, zamanında. İkili meşhur oldukları tüm dans hareketlerini bir bütün halinde sergiliyorlar.


icholas V. Artamonoff ardında bini aşkın fotoğraftan oluşan bir bilmece bıraktı. Robert College'da öğrenim gördüğü ve mühendis olarak görev yaptığı yıllarda İstanbul'un tarihine ve kültürüne büyük ilgi ve hayranlık duydu: Rollei marka fotoğraf makinesiyle Bizans kalıntılarını görüntüledi, surları ve sarnıçları köşe bucak gezdi. Bizans İstanbul'unu araştıran ve gün yüzüne çıkaran mimarlık tarihçilerinin ve arkeologların izinde bütün kenti dolaştı. Görkemli kiliselerden mimari bezemelerin en ince ayrıntılarına, kalabalık pazarlardan dükkanında yalnız başına mesleğini yürüten zanaatkarlara değin kentin çok farklı öğeleriyle ilgilendi. Bu konu çeşitliliği, Nicholas V. Artamonoff Koleksiyonu'nu zengin ve ilginç kılar, dönemin kentsel çevresi üzerine fikir edinmemizi sağlar ve onun çok yönlü bir fotoğrafçı olduğunu ortaya koyar.


Karanlığın romantik prensi Nick Cave, ilk kitabı olan Ve Eşek Meleği Gördü'den yirmi yıl sonra yeni kitabı Bunny Munro'nun Ölümü'nü yazdı ve dünyanın mevcut durumu yetmezmiş gibi, kafası karışık ruhları daha da dibe itti. Avi Pardo çevirisiyle Siren Yayınları'ndan 3 Eylül'de İngiltere ile aynı anda çıkan kitabın açılış cümlesi, okuyucuyu ilk anda uyarıyor: Sonum geldi diye geçirir içinden Bunny Munro, yakında ölecek kimselere özgü, ani bir farkındalıkla... Böylece Nick Cave'in kimi zaman karanlık ve tedirgin kimi zaman coşkulu ve gürültülü dünyasına giriş kapısını, ardından gelecek olanları merak ederek aralıyoruz. Cave'in romanının ana karakteri Bunny Munro, evli, bir oğlan babası, kafası her daim karışık, sık sık alkol mesaisine kalan, aklı sürekli başka kadınlarda ve kapı kapı dolaşıp kozmetik ürünleri satan, ruhu kaybolmuş bir pazarlamacı. Bu yönüyle kitap evlilik hakkında olduğu kadar, baba oğul ilişkileri hakkında da bir nevi tersinden yazılmış el kitabı gibi okunabiliyor. Farklı annelerden iki tane 18 yaşında oğlu ve şu anki beraberliğinden 9 yaşında ikiz oğulları olan Cave'in ne kadar iyi bir baba olduğunu bilemeyiz. Ancak son yıllarda müzikte Grinderman gibi yan projeleri de gerçekleştiren, çeşitli filmlere senaryolar, film müzikleri hazırlayan Nick Cave'in, önce bir senaryo olarak düşünülmüş ve sonrasına bir romana dönüşmüş olan bu kitabında, anlatı tarzının da yirmi yıl önceki kitabına göre değiştiğinden emin olabiliriz. İlk kitabı Ve Eşek Meleği Gördü'de, dilsiz bir gencin aklından geçenlere odaklanıp, yer yer otomatik yazım örneklerine giren Cave, Bunny Munro'nun Ölümü'nde ise anlatım dili olgunlaşmış, kurguyu ve karakterleri sağlıklı biçimde geliştirmiş modern bir yazar olarak karşımıza dikiliyor. Eğer bir yeraltı edebiyatı varsa, Nick Cave artık o heyecanı sürdürebilecek önemli bir yazardır. Sesli roman olarak da kaydettiği romanda kimi zaman sinematik bir anlatım hissedilirken, özenle yazılmış, epik Nick Cave şarkılarında her yanımızı saran o garip hava, kitap ilerledikçe okuyucuyu başarıyla benzer duygulara sürüklüyor. Yıllarca, kendi söylemiyle tanrıyla kendine has ilişkisi hakkında sayısız şarkı yazmış, aşk üzerine üniversitede ders vermiş Nick Cave, bir yandan The Road filminin müziklerini hazırlarken tamamladığı kitapta, ana karakterin karanlık, umarsız tavırlarında günümüz orta sınıfının arada kalmışlığını anlatıyor. Baba Bunny Munro ne denli sıkıntılı bir kişilikse, oğlu Bunny Junior o derece tatlı, sevecen bir çocuk. Bu zıtlığı oldukça başarılı anlatan Nick Cave, kitabın isminin verdiği ipucuyla, zaten lanetlenmiş babanın, tıpkı kendi sonunu bildiği halde bıkmadan usanmadan doğru bildiğini söyleyen İsa gibi yolunda ilerlemesini aktarıyor. Şarkılarında da yoğun hıristiyan göndermeleri yapan Nick Cave romanında ise, başka tarafa bakmamızı istiyor. Çocuklara, bizi sevenlere. Bizim en kötü şeyleri yaptığımızı bildiği halde çiğ bir bağlılık duygusuyla bizi sevmeye devam edenlere. Bizi sevenleri üzmeyelim diyen Nick Cave'in kendi babasının trafik kazasında öldüğü haberini 19 yaşındayken karakolda sarhoş halde tutuklanmışken öğrendiği düşünüldüğünde, kendini aslında oğullar tarafında konumlandırdığı söylenebilir. Çocukluğu elinden alınmış çocukların hüznü, öfkesi, sözleri ve sesleriyle kurduğu dünyasında, Nick Cave hem şen şakrak bir komedyen gibi şakalar yaparak, hem Kafka gibi acı dolu bir ses tonuyla şiddet hikayesi geliştirerek birbirimizi sevelim diyor. Beraber yaşamanın tek çıkar yolu bu. Ya birbirimizi severiz, ya da hep beraber ölürüz. Bu yazı daha önce Taraf gazetesinde yayımlanmıştır.


Dig, Lazarus Dig!!! Blixa Bargeld'in ayrılmasından sonra çıkan ikinci Kötü Tohumlar albümü olarak, Nick Cave'in grubunun artık bambaşka bir kanalda olduğunu gösteriyor. Bu albüm bir Bad Seeds çalışmasından öte Grinderman çizgisine yakın. Albüm rock'n'roll tınılarıyla kaplı Dig, Lazarus Dig ile açılıyor. Today's Lesson ritm düşürmeyen, bize göre punk bir çalışma. Moonland ile gitarın tonu değişiyor ve ıssızlık duygusu artıyor. Night of the Lotus Eaters'da ise Lazarus yerini modern çağda Ulysses'e bırakıyor, çiçeği yiyenlerin algısı açılıyor. Nocturama çizgisine yakın Albert Goes West'den sonra Nick Cave post punk günlerine gönderme yapıyor. We call upon the author, Albüm size, Nick Cave'e hangi açıdan yaklaştığınıza göre değişik hitap ediyor. Biz kendi adımıza, Nick Cave'i bir romantik şarkılar adamı olarak görmediğimizden, kendisinin bu çiğ ve punk sound ile zaman zaman koroların patladığı pavyon rock hallerine bayıldığımızdan olsa gerek, Dig, Lazarus, Dig!!!'i çok beğendik. Nick Cave & The Bad Seeds Dig, Lazarus, Dig!!!


High Fidelity ve About A Boy gibi filme de uyarlanan romanların yazarı, günlük hayatın stresini, sıradan insanları ve kaçmakta olduklarımızı çok iyi anlatıyor. Düşerken yaşamaya alışamamış dört kimliğin hikayesi. Hepsinin canı sıkılıyor. Yoksa bir gökdelenin en üst katına çıkıp saatlerce orda oturmazlardı. Gerçekten intihar etmeyi düşünmüş olanlar böyle yöntemler kullanmazlar. Bir kutu hap almak, bileklerini kesmek ve tabii meşhur havagazı taktiği. Gökdelene tırmanmakmış. Bunlar hayatlarıyla nasıl başedeceklerini bilemeyen zavallılar için. Evden çıkarken itfaiyeyi aramak daha akıllıca olurdu. Bir kaç saat vakit kazanırlardı. Çatıya ilk Martin ulaştı. Merdiven, telleri kesmek için makas, bir mataraya doldurduğu viski. Ölüme beş dakika kala, sarhoş olmayı deneyerek geçirdi zamanını. Birazdan yok olacak olma zevki, ayyaşlığın önüne geçti. Ardından Maureen geldi. Ellili yaşların sonunda gösteren çökmüş bir kadın. Belki de otuzdu ve yaşadıkları onu tüketmişti. Bunun çok da bir önemi olmadığını düşündüm. Nasılsa birazdan gazetelerdeki ismi dışında her şeyden vazgeçmiş olacaktı. Jess. Hızına kim yetişebilir? Koşarak gökyüzüne ulaşmaya çalıştı. Martin onu durdurmasa çoktan yerle bir olmuştu. Konuşmaya küfürler saydırarak dahil oldu. JJ sonradan eklendi. Elindeki pizza kutusu bir an çatıdaki üçlüyü şaşkına uğratsa da, oğlanın gerçek nedenini anlamaları çok zor olmadı. O da herkes gibi intihar için buradaydı. Çaresizdi, hayattan daha fazla beklentisi kalmamıştı ve karnı açtı. Bu yüzden pizzaları yiyerek işe başladılar. Martin. Onun hakkında çok şey biliyorum. Televizyondan. Adam daha bir kaç yıl önce, on beş yaşında bir kızla sevişmekten yakalanıp hapsi boylamıştı. Biliyorum bunlar günün pek çok saatinde başımıza geliyor, ancak adınız Martin Sharp ise ve televizyon programı sunuyorsanız gazetelerin ilgisini çekiyorsunuz. Karısını, işini ve hayatını kaybetti, kimse ona destek olmak için uğraşmadı. Oysa her hikayenin bir de tersten okunuşu vardır. O zaman ilk öğrenmeniz gerekenleri en sona saklamış olursunuz. Şu diğer çocuk. JJ. Eski bir rock starı andırıyor. Artık kimsenin müziğini dinlemediği, kız tavlamak için sahnede geçirdiği günleri anlatan bir zavallıyı. Bunlar ilk izlenimlerim oldu. Çok da yanılmamışım. Ben de oraya ölmek için çıkmamıştım, sınırlarımı zorlamak istedim. Bir günde kaç kahve içebileceğimi, kaç sushiden sonra kustuğumu, durmaksınız konuşarak kaç kişiyi uzaklaştırabileceğimi denediğim gibi. Ne kadar yüksekliğe kendimi öldürmeden çıkabileceğime baktım. O kadar da başarılı değilmişim. İntihara meğilli gruba dahil olduğumu düşünmenizi istemem. Ben daha çok obsesif kategorisinde altın madalyaya koşuyorum. Biraz çatıda oyalandılar. Benim neler olduğunu merak etmeme yetecek kadar uzun bir zaman. Ardından ürkerek boşluktan uzaklaştılar, binanın sağlam duvarlarına tutunmak iyi gelmiş olsa gerek. Onları kaybetmekten korktuğum için koşarak indim. Biraz arkalarında takibe başladım. Kavga ediyorlardı. Neyse ki. Fotoğrafta bile birbirine uymayan bu karakterlerin arkadaş olması ikinci sınıf bir komedi filmine benziyordu. Ukala Jess, ilgisiz JJ, ürkek Maureen, agresif Martin. Daltonlar tam önümde plan yapıyorlardı. Kendimi Red Kit sanmam çok da beklenmedik bir tepki olmasa gerek.. Şehrin karanlık mahalelerinden birine yöneldiler. Anladığım kadarıyla Chas diye birini arıyorlardı. Jess ona aşıktı, Martin bunun bir saçmalık olduğunu düşünüyordu. Maureen içki içemeyecek kadar yalnızdı. Bir kaç dakika sonunda Jess'in Chas'le sevişmiş olduğunu ve adamın onu terk ettiğini öğrendik. Ne kadar da acıklı bir hikaye! Parti evinden içeri girdik. Ben ortama hemen adapte oldum. Herhangi birinin arkadaşı olabilirdim. Köşede sigara tüttüren ekip Martin'i tanıyıp alay etmeye başladı. Maureen kızını arayan bir anne gibi panik içerisindeydi. JJ yetmişli yıllardan çıkmış hortlak gibi içkilere yöneldi. Jess, tahmin edersiniz, önüne her gelen yabancıya Chas'i soruyordu. Büyük resme bakarsanız çok eğlenebilirdiniz. Düşününce ne kadar saçma görünüyor. İntihar etmeye karar verdiğinizde, eğer gerçekten hayattan sıkılmışsanız, merak etmeyi de bırakırsınız. Gazeteler, yan masadaki konuşmalar, reklamlar, aşk hikayeleri ilginizi çekmez artık. Madem ki cevabı size yardımcı olmayacak soru sormaya gerek yok. Beyaz duvarlarla ve depresif siyah müziklerle meşgul olursunuz.. Ölmeye az kaldı ekibi dünyayı yakın bir tarihte terk edeceğe benzemiyordu. Çok fazla oyalanmadılar. Jess on yedi dakika Chas ile konuştu. Diyalogları yakalayamadım. Aklımda şöyle bir şey canlandırdım. Bu kadar. Aşık olmadığın birinden ayrılmak için uzun zamana ihtiyaç yok. Sabahın beşinde evsizler ve delilerle dolu sokaktan kurtulmak için bir taksi tuttular. Şehrin biraz dışındaki zengin mahallelerinden birine ilerledi yol. Kapıdaki zilde Sharp'ın adı vardı. İçeride olanları göremedim. On beş dakika sonra oldukça şık bir kadın ağlayarak merdivenlerden indi. Terkedilmiş bir kadının çaresiz bedenine sahipti. Çok yorgun olduğumdan kikayesini yazamadım. Eğlenceli bir gece geçirdiğimi düşünerek eve döndüm. Gördüklerimin kimseye yararı yok. Yalnızlığıma iyi geldi. Ertesi gün sıkıntıyla geçti. Yapacak işin olmaması bunlara yol açıyor. Sabah sokakta yürüdüm. Öğlen girdiğim kahvede altı saat gelip geçeni izledim. Akşam televizyon karşısında uyuyakaldım. Oldukça sıradan olaylar. Bir sonraki gün işler değişti. Sabah haberlerinde bütün kanallar intihar etmeye kalkan Martin Sharp ve müşavirin kızı Jess'ten bahsediyordu. İstemeden de olsa bu hikayenin parçası olmuştum. Çok fazla detay vermediler. Muhtemelen konu hakkındaki bilgileri başka birinden edinmişlerdi. Neden bilmiyorum Chas oalbileceğini düşündüm. İçgüdülerimde pek yanılmam. Dedikodu gazeteleri ikisi arasında oluşmuş olabilecek muhtemel bir aşktan bahsedetti. Sharp'ın geçmişini düşünecek olursak çok da haksız sayılmazlardı. Buna bir an olsun inanmadım. Birbirine aşık iki kişi arasındaki ateşi görebilecek kadar çok çiftle tanıştım. Üstelik kız Martin'den çok daha sonra çatıya gelmişti. Bir çift intihar etmeye karar vermiş olsa son istedikleri sevişmek olurdu diye düşündüm. İlk gün böyle geçti konu hakkında daha fazla bilgi edinemedim. İkinci gün dört kişi oldukları ortaya çıktı. Diğer ikisi sıradan tiplerdi bu yüzden gazeteler onlardan bahsetmiyordu. Ben tek başıma çalışıyordum. Öğrendiklerimin kişisel portfolyomdan başka kimseye katkısı olmadı. Çok da önemi yok nasılsa gazeteler de bir gün cam bezi oluyor. Bu aralar piyasa durgun, uyuşturucu satıcıları pusuda, silahlar dolaplardaydı. Hepimizin dikkati İntihar Çetesi'ne yönlendi. Bir haberi canlı tutmak istiyorsanız üzerine eklemeler yapmalısınız. Gazeteciler bunu bilir, manşetlere taşıyacak haber olmadığı zamanlarda eskilerini süsleyerek yeniden size yedirir. Bu yüzden bizim çetenin mazceraları her geçen gün ilerledi. Önce Maureen'in hayatını öğrendik. Konuşamayan yatalak bir oğlan, onu yıllarca önce terketmiş bir adam. Mecburen mutsuz olanlardandı. Belki yeterince bencil olsa oğlunu terk edebilir, ya da biraz sağduyu gösterip hastabakıcıların eline teslim edebilirdi. İkisini de yapamadı. JJ daha şanslıydı. Belki de şanssız demeliyim. Amerika'dan müzik kariyeri için Londra'ya gelmiş, burada eline geçen tek iş ise pizzacılık yapmak olmuştu. Bütün hayatını müzikle doldurmak isteyen biri için ne büyük bir kayıp! Jess'in ablası yıllar önce kaybolmuş, bir daha da ondan haber alınamamıştı. Kim ne isterse onu düşündü ama Jen geri dönmedi. Ne onların hikayesi başlamadan önce ne de Jess kırk yaşında evli bir kadın olduğunda. Hayattan böylesine nefret eden iki kız yetiştirmek bir baba için ne büyük bir acı! Seçimler diye düşündüm kendi kendime. Tek yaptıkları kendilerini mutsuz edeceklerini bildikleri adamlara, hayatlara, işlere takılan insanlar. Onlara acımak için hiçbir nedenim yok. Acıyanlara da hayret içerisinde bakıyorum. Martin salaklığı yüzünden, Jess saflığından, JJ cahillikten hayatını mahfetmişti. Maureen'e gelince. Onun nedenlerinin biraz da zorlayıcı olduğunu kabul ediyorum ama o da hayatını kabullenmek yerine mücadele etmeyi seçebilirdi. Ardından geçen günlerde çetenin intihar etmeyeceğini gördük. Benim için hiç de sürpriz olmadı. Bunun yerine yaşadıkları deneyimleri kullanarak topluma mesaj verme yolunu seçtiler. Gördükleri melekler vazgeçmelerine neden olmuş, henüz daha erken olduğunu farketmişlerdi. Bunlara inanan bir takım salaklar olduğundan eminim. Neyse ki ben onlardan biri değilim. Martin'in şu unutulmuş kanallardan birinde sunduğu programa konuk oldular. Tam bir fiyasko. Aslında melek falan görmediklerini sadece biraz eğlenmek istediklerini söyledikleri an televizyonu kapadım. Bu onları medyada son görüşümdü. Birkaç hafta ne yaptıklarıyla ilgilenmedim. İş ve ev arasındaki hayatıma dönmek iyi geldi. Bir de şu çocuk vardı zamanımı çalan. Aşk gereğinden çok vakit alıyor. Onunla olduğunuz, onun için beklediğiniz, onu özlediğiniz bütün zamanları toplarsanız yeni bir hayat satın alabilirsiniz. Neyse bu benim hikayem değil, fazla dağılmadan gerçek konuya dönelim. Bizim dörtlü uzun zaman ortaya çıkmadı. Ben şöle bir fikir edindim, eğer yılbaşında ölmeyi deneyecek kadar planlılarsa bir dahaki buluşmaları sevgililer gününe denk gelmeliydi. Bu yüzden bir bahane uydurarak o gün karşıdaki binada oturan arkadaşıma gittim. Yanılmamışım. Daha önce izlediğim filmin ikinci bölümü karşımdaydı. Daltonlar Çatıda! Hiçbirinin binadan atlamaya niyeti var gibi durmuyordu. Maureen umutsuz, Martin önemsiz, Jess sorunlu, JJ pisti. İlgimi çekecek pek bir şey olmadı. Yarım saat çatıda tartıştıktan sonra aşağı indiler. Pencereden uzaklaştım. Sonra bu konuya olan ilgim tamamen dağıldı. İnsanlar intihara teşebbüs ettiklerinde kısa sürede unutulurlar. Hala yaşayarak bir zamanlar bileklerini kesmişti diye anılmak pek de hoş bir özellik olmasa gerek. Yemek yiyip, tuvalette boşalmaya deva ettiler. Birbirlerini görmeye devam ettiler mi bilmiyorum. Daha önce de söylediğim gibi, zor olan işte bu. Tüm tersliklerin arasında hala beklemek. Kendine inandıktan sonra gerisi çabuk geliyor.


Acı, kötü bir alacaklı gibi insanın kapısına dayanır bazen; taciz eder, teşhir eder, tehdit eder. Nico, 16 Ekim 1938'de doğduğunda acısı çoktan kapısına dayanmıştı bile. Ki bir yıl sonra ikinci Dünya savaşına uyanır. Babası toplama kamlarında öldürülür Nico'nun, çocukluğu Berlin de. 13 yaşında okulu bırakır ve modelliğe adım atar Nico. Ve her şey bundan sonra başlar.


O küçük kırtasiyelerde çıkardı karşıma kartpostlarlar. Tıka basa dolu dükkanın bir köşesinde atıl bir şekilde öyle dururlardı. En çok da o uzak şehirlere ait fotoğrafların olduğu kartpostalları sevdim ben. İki yanı ağaçlı yollar, sokaklar, meydanlar... O şehirlere gitmek o kadar imkansız bir şeydi ki bir gün oraya gitme düşüncesi aklımın ucundan bile geçmezdi. İnsan bir kartpostala bakarken bile kendi yaşamının sınırlarını kavrayabiliyor bazen. Yıllar sonra saçlarımı uzatıp istiklal caddesine çıkmaya başladığım günlerde girip çıktığım kafelerden, barlardan kimi etkinlik v. b şeylere ilişkin kartpostalları toplamaya başlamam biraz bu yüzünden. Girdiğim mekanlarda bir köşede duran kartpostallara, kartlara sessizce yanaşır, yakalanma korkusuyla sağa sola şöyle bir göz attıktan sonra elime geçen bütün kartpostalları cebime koyup koşar adımlarla oradan uzaklaşırdım. Oysa kimsenin bir şey dediği yoktu. Eve döner dönmez cebimdeki kartpostalları çıkarıp büyük bir özenle diğerlerinin yanına koyardım. Amacım sadece bir kartpostal koleksiyonu yapmak değildi elbette, günü geldiğinde sevdiğim kimi arkadaşlara kartpostal göndermekti de. Kartpostal koleksiyonumun içinden en güzellerinden birini seçip arkasına özenle birkaç satır yazdıktan sonra postalamak ve sonrasında oturup gönderdiğim kartpostalın arkadaşımın eline ulaştığında onun yüzündeki gülümsemeyi hayal etmek. Böyle bir şey hiç olmadı ama. Nico'nun kartpostallara karşı özel bir ilgisi olmuş mudur bilinmez ama o da yaşadığı dönemde pek çokları gibi kimi dostlarına kartpostallar göndermiş. Kartpostalların ön yüzünde ne resmi olduğunu hiçbir zaman bilemeyeceğiz ama yazıp gönderdiği satırlar aşağıda. Kartpostal koleksiyonum mu? Geçen yaz hepsini attım.


Nigel Godrich, 20. yy başlarında ispanyol edebiyatında görülen ve Jorge Luis Borges'in de mensubu olduğu edebiyat akımı Ultraista için ilginç bir projeye imza attı. Minimal bir bakış açısıyla gerçeküstü öğelerin de olduğu bu ilginç edebiyat akımının üyeleri, Ultraistler, kes-yapıştır deneyiminin ilk örneklerini vermişti. Borges dışında Guillermo de Torre gibi şairlerin de olduğu akım için yapılan albüm, 20. yy'ın manifestolar çağı olarak etkisinin modern rock'n'roll müzisyenlerinde sürdüğünü göstermesi açısından ilginç. Grupta yer alan diğer elemanlar ise Laura Bettinson ve Joey Waronker.


Sürekli değişen, değişken, serseri, göçebe, yersiz yurtsuz, daldan dala atlayan anlamlarına gelen Vagabonde, sanatçının farklı ülke ve şehirlerde yaşadığı ruh hallerini tuvallerine aktarış öyküsünü konu alıyor. Nihal Martlı'nın 25 eserinin bulunduğu sergide ağırlıklı olarak kadın figürlerinin temsiline ait resimlerin bulunduğu pentürler ilgi çekiyor. 'Nihal Martlı'nın resimlerinde dünyanın bir parçası var. Aslında sanatçı çoğunlukla kadın figürlerinin temsiline odaklanmış görünse de, bir araya getirdiği roller ve karakterler, sahnelediği dönüşümler; sırayla sanatı, kadının statüsünü, aynı zamanda hayatın anlamını sorguluyor. Çünkü resim yapmak, dünyadan bahsetmek demek, güçlü ve duru, bazen gizemli, bazen lirik, çoğu zaman referanslar içeren, ama daima şiirsel, bir söze cesaret etmek için ressam kendisini fırçalarının arkasına saklıyor. Sanatçı bu sırada tekniği de unutmuyor ve bilakis sınamaktan sonsuz bir zevk duyuyor gibi görünüyor, fırça tuşlarıyla, renk yüzeyiyle ya da glasiyle oynayarak, transparana dönüşen boya kalınlığını mükemmel işlerken hakimi olduğu renk akıtmaları, militan bir feminenlik üzerinde ışık kaynağına ya da hafif bir örtüye dönüşüyor.' Renaud Buenerd.


Nils Bertho Güzel Sanatlar Okulu'ndan iyi dereceyle mezun olmuş genç bir Fransız sanatçı. Bertho, Güney Fransa'da, Montpellier'de açtığı galeri Le Matın yanı sıra Rifuel Fanglant dergisinin de yaratıcısı. Bertho aynı zamanda şarkı söylüyor, erkeklerden oluşan gürültülü rock'n roll grubu Adolf Hibounın bir parçası olarak performanslar sergiliyor ve farklı sanatsal disiplinlerde aktif. Bertho, çizim konusunda kendi temalarının ve saplantılarının peşinden koşuyor. Sanatçı, bizlere farklı ebatlarda eserler sunuyor ve farklı sanatsal disiplinlerle ilgileniyor. Grafik doğaçlamalar üzerinden Rotring kalemlerle ya da fırçayla yarattığı dikkatli ve ustalıklı çizgilerle stilden stile geçen Bertho'yu, izleyicileri şaşırtma güdüsü yönlendiriyor ve Bertho için sanat, saf duyguların aktarımı anlamına geliyor. Punk müzik, yeraltı çizgi romanları, raw art, cinema bis, her kanaldan kötü zevke referansta bulunarak Bertho'nun kişisel evreninin yekününü oluşturuyor. Nils Bertho Güzel Sanatlar Okulu'ndan iyi dereceyle mezun olmuş genç bir Fransız sanatçı. Bertho, Güney Fransa'da, Montpellier'de açtığı galeri Le Matın yanı sıra Rifuel Fanglant dergisinin de yaratıcısı. Bertho aynı zamanda şarkı söylüyor, erkeklerden oluşan gürültülü rock'n roll grubu Adolf Hibounın bir parçası olarak performanslar sergiliyor ve farklı sanatsal disiplinlerde aktif. Bertho, çizim konusunda kendi temalarının ve saplantılarının peşinden koşuyor. Sanatçı, bizlere farklı ebatlarda eserler sunuyor ve farklı sanatsal disiplinlerle ilgileniyor. Grafik doğaçlamalar üzerinden Rotring kalemlerle ya da fırçayla yarattığı dikkatli ve ustalıklı çizgilerle stilden stile geçen Bertho'yu, izleyicileri şaşırtma güdüsü yönlendiriyor ve Bertho için sanat, saf duyguların aktarımı anlamına geliyor. Punk müzik, yeraltı çizgi romanları, raw art, cinema bis, her kanaldan kötü zevke referansta bulunarak Bertho'nun kişisel evreninin yekününü oluşturuyor.


Hakkari doğumlu Ömer Dilsöz Diyarbakır'da yaşamaktadır. Kürtçe yazan Dilsöz'ün bugüne kadar beş romanı yayınlanmıştır. Romanları: Heviyen birindar, Behna Axe, Neynika Dili, Berbiska Zer Seçerxe. Dilsöz'ün son romanı Üç Çark'tan bir alıntıya ve isteğimiz üzerine yazdığı, daha önce bir dosya ile geniş yer verdiğimiz Açlık Grevleri'yle ilgili, Kürtlerin sisteme entegre edilmesine dair bir eleştirisine anadilinde yer veriyoruz. -1- Ez da weha bersiva wi bidim. Robar ji bi rukeniya ku bere axaftine guhartiye u gihiştiye daxwaza xwe de dile xwe xweş kiriba u xwe li hizreke weke ku dibeje -Bi Xwede Piro, ve care min xwe ji zimane te filitand- dilşa kiriba. Le bele ez ne li wi bayi bum ne ji li we coxine. Hinge min di kermozen ku ji kelegerma tebaxe har bune, bi care de eriş birin ser Robare ku ji navtenge jor de xwe tazi kiriye u li ser xiza li dora çemi xwe vezelandiye. Ligel ve wi demildest careke ditir xwe existe nav gera ave da ku kermoz bela xwe je vekin. Weke golike meşan berdaye bu fitefita wi. Ez da zede xwe li ve rewşe nekim xwedi, bo min armanca me giring bu. Çi ko em ji çalakiyeke vedigeriyan; encam u dengvedanen we fer bun. Robare ku he ji bi kermozan re tedikoşi u nediweriya sere xwe ji ave derxe, de çu deng nebiribane xwe. Miti u bedengi... denge tene şepeşepa wi weke bertek da xuya bike. Dibe ku ev gotinen dawin li Robar pir giring hatibin, loma beyi ku guhe xwe bide kermozan ji ave derket, çu ber kuçeye pişta xwe da min, derpiye xwe exist, bilez u bez ew guvaşt, şireşirek hat, weke ku di we navbere de çirrek dabe guhane yani destava zirav ji kiribe le piştrast nebum, pişta wi li min bu. Paşi weke berke biruske bi lez u bez disa derpiye xwe kire ber xwe. Paşi şepike tirgale xwe dani nav milen xwe u birkiraske xwe rahişt u xwe gihande leva çemi. Ew careke di di ave hiland, dani ser bereki hilu bi her du piyan kete ser, çend caran disa li ave hiland u guvaşt. Paşe ber min ve hat, xwest ez ji rexeki bincile kiribu gulok bigirim; min bi aliyeki wi bi aliyeki ve bada heta baş av je çuyi. Paşi kire ber xwe, tirgal kişande ser, şal kire piye xwe, doxina xwe şidand, şutik li navtenga xwe aland u xwe peyt kir. We roje ez u gerilaye xwe ye nu Robar, ji meqere ku ew se çar meh bun em le dihewirin, bi dehan kilometreyan bi wedetir li bine geliyeki kur ku te digot qey bebini ye, li rexe robareki zelal, di bin daren biyan de bun u me behna xwe vedida. Weke ez li bende bim, da li ber ve pirsa min matmayi bimine u bi çaven bel li min binere. Le da tebigiheje ku diviya ew şutika xwe veke çi ko we reng e hej kare min li ve dere maye u em niha ji ve dere nediçun. Te di hinge germ bu, tebaxe çend roj hilgirtibun u kelegerma havine di kamlana xwe de bu. Ango çile havine li dar bu. Feqiyen kerrik ku bi daren xwe ve şori ber pe bubun, hedi hedi digihiştin u tu u tuşemiyen ku tama devi xweş dikir, edi seven havine, guz u tiri ji li xwe digire mevan. Pişti min ji ter behna xwe berda u piçeki bi ser xwe ve hatim, rabum çum min av vexwar. Min ji weke Robari bincilen xwe di ave hilandin u ew guvaştin qenebe da piçek behna xwiye u qireja we je biçe. Jixwe dane firavine ji hatibu. Ez wisa qayil bum ku ew dever tera xwe ewle ye. Lewma min ji Robar xwest ku ji bo me xwarineke amade bike. Te di Robare ku ev se çar meh e, her roj digel banga dike sibe bi talimata min ji xewa şirin hişyar dibe, bi saetan ji pe ve li talimat u dersen ideolojik en ku ez bi xwe amade dikim- guhdari dike, pişt re bi tavdane re bi kevir u zinaran re hildikişe, xwe bi çiqilen daran ve hel dike u şinav u barfiskan dikeşe, bi du re diçe bine newale talima armancane pek tine u bi şev pişti ku tari erde dinixeve u sisirk dest bi strana şev u şevexwine dike, dest pe dike ji bo kontrole çar doren şikefte qadeke sed hin cihan sesed metreyi raçav dike, min di bi care de rabu u ji bo pahtina zadi dest bi berheviyan kir. Ji we de li devereke peniçav se ferşeber gihandin hev, qirşen ezingan en ziwabuyi anin lek dan, agir pe xist u çaydanka xwe ya reş tiji av kir u dani ser. Pe re ji piştiye xwe nane hişkeru derxist, bi ave hiland u ji bo nerm bibe bi poteke peça u dani ber tave. Pişt re ani ew nane ku li ber tave disa hişk buyi bi ser kevireki pahn kuta, weki ku coni bikute. Paşe ji derdore seven havine, guz u girsik dane hev. Ji naylona ku di bine çentika wi de bu, kulmek jaji derxist, keriyek helaw u arxavk u asideya ku pe re, berda ser turike reş e li ber xwe, huriken nane kutayi bi nav jaji xist, pişti ku piştrast bu çay keliya, gazi kire min u em her du li xwarine werhatin. Her kelik ji bo min u Robar talim, rahenan u derseki perwerdeye bu. Ez da ji Robari re bejim ku gerilati yani perabun u helwesina bi şoreşe tevahiya jiyane digire ber perren xwe. Ji bo her ware jiyane çand u tegihiştin, ferheng u hişmendiyeke ji mirovi re ava dike. Şoreş, di heman deme de çanda xwe ya xwarin u vexwarine ji çedike. Çawa ku ferheng u termonolojiyeke xwe ya taybet u xweser saz dike u tine pe, di heman deme de bo her ware jiyane ji te dike xwedi helwest u rawesteke taybet u xweseri te. We deme ez da bi çaven sere xwe bibinim ku her roja diçe Robar edi bi her hale xwe çist dibe u he gotina min ji nav du leven min dernediket, ew dibeziya heware. Geleki jir bu. Kem caran min tiştek du car digote, we reng e ji dil u can xwe dida ser kar u bare xwe. Her kare xwe bi hezkirine pe radibu u hezkirina xwe tedixiste nave. Heta pişti demeke edi Robar wele hat, tu ye bibeji qey li van çiyayan hatiye dine, hema beje bubu gure çiye. Çav u bedena wi, dest u piyen wi, xwi u xisleten wi bi ve heyame re wisa li jiyana vi çiyayi baniyan hema te digot qey Robare bere çuye u yeki çiyayi hatiye şune. Te di ez da bejim Robare bere le heke rasti riya xwede ye, derbare Robare bere de çu tişt li bira min nebu, hema min we dizani ku ez ji tarisaneke derketime u bo mebesteke li ser ve riye me. Birdanka min tera xwe şelo u bi mij u moran bu. Pişti van pirsyaren ku her cara min ji xwe dikirin, eşeke xwe berdida sere min, ez da disa vegerim ser pirsa war u mirovi u Robare me ye çeleng ku ji roja em hatine vir ve ye geleki guhartin di bizav u rabun u runiştina wi de pek hatine u li jiyana çiye geleki gunciye. Hevberkirina Robare nu u ye bere tene bi mebesta roja hatine, ka hun çi dibejin, roja derketine u vir ve li xwe digire. Ez da pişti ve pela xiyale vegerim ser Robar u bibejime, Nihere, edi ev kar dijwar bubu u bar ji giran bubu. Agir peketibu u edi diviya çu tişt weke bere nebuya. Perdeya masumiyeta me çirriyabu. Encama berheviyen me yen du se mehan edi ber bi qonaxeke nu ve teşe dida xwe. Di ser çalakiya me ya pengava vejine re ku min wisa penas kir, du roj çubun. Pişti em vekişiyan qonaxe u me xwe girt ewlehiye, helbet me ye nirxandina rewşe bikira u encam u destkeftiyen çalakiye binirxandina. Tene beri niha bi du rojan bu. Taveke kel hedi hedi xwe radesti siya evare dikir u tina tave piçek be ji dişikest. Pişti ku me li ser nexşeye ku ev nexşe ji min bi xwe li ser axa pole çekir u girik bi girik, milik bi milik hedef ji bo Robari destnişan kirin; Ez da bejime wi, ji vir çend dol u milik bi wedetir sinor heye. Sinor çemek e. Li rexe ditir li ser helavejkeke qereqolek heye. Bo parastina we gelek çeperen ase ku çeken giran le ne, hene. Derdoren qereqole qadeke fireh bi mayinan hatiye asekirin. Daren nezik qereqole biri ne. Kamerayen termal u şevbin li çeperen ser giran hatine vedan. Bi tina laşe mirovi dikarin bi hatina mirovi bihesin. Di her çepereke de heri kem çar leşker nobe digirin. Dibe ku ev hejmar bo çeperen nezi qereqole du bin. Çepere ser giran ye heri stratejik e; hejmara nobedaren we dere heşt an deh e. Timek her şev li wir e. Serbaze wan an çawişe pispor e an ji subayek e. Tene riyek diçe qereqole ew ji di biniya we re diçe u bist u çar saet tiren ronahiye li ser in. Qereqol geleki ase ye, beşen ragihandin u hawarxwestine li aliye pişte ne, teqemeni li mile raste, cihe razana leşkeran ji li mile çepe ye. Ev u bi dehan hurgiliyen ditir hene le ligel vana avantajeke me ya mezin heye. Em hişyar in, ew bi xew in. Ev demeke direj e, li devere çu şer u pekdanan runedaye, ji ber hinde ez wisa texmin dikim ku ew niha geleki sist in u haye wan ji me nin e. Ji ber ve em e zede xwe giro nekin, taktika me ev e; em e dev ji çeperen parastina qereqole berdin. Em e ji bini ve biçine. Beri her tişti em e xwe baş kamufle bikin, teniye li hinaruk u eniya xwe bihusin, zenden xwe ji reş bikin da ku li ber şewqe neteyisin, paşi em e cilen xwe şil bikin le ne zede. Em e bi devxişki xwe bigihinin deve qereqole u te werkin. Heta wan hay ji xwe dibe diviya em sinori bibezinin. Bi vi awayi plana çalakiye amade bu. Bi du re me rahişte du roket, çar narincok, her yeki ji me penc jarjor fişeken li ser du keleşnikofan u me ligel xatirxwestina tirejen tave bere xwe da riya rojhilate şunciha xwe. Saet li derdora 21.00a şeve em gihiştin dora wareki. Min, bi Robari da zanin ku ew qereqola cendirmeyan e u bi zikxişki me xwe gihandin dora wi wari. War, tu dibeji qey ware miriyan e, mit u bedeng... Li dora we telen resayi u çeperen nobete ji xuya nedikirin. Tene taneke edeti ku dişibiya çita li dora reşkonen koçeran u li aliye rojhilate ve avahiya nizim u hineki mezin ji ciheki weki qulubeya nobete bi ber çavan diket. Ji ser we dere ve tirejen lempeya projektore a boş bi çarmedor diziviri. Bi Robari nizanim le gurpegurpa dile min bu. Pişti ku başebaş em nezik bun u menzila me xuya kir, bi fermaneke min Robar bere roketa li ser mile xwe da ve qulubeye u bi çemandina bişkoke re kir gurm u ew qulube bi toz u duxane werbu u bi ser hev de felişi. Pe re min narincoken ber tenişta xwe derxistin, pime wan kişand u pey hev ew bereve kirin bo ser wi wari. Gurminiyeke guhteqin pe ket. Hema beyi ku mecale bidine, me, bere şelika tivengen xwe da ser wari u ew bi çende se deqeyan berawestan şelebaran kir heta ku her yeki ji me se jarjoren xwe vala kirin. Paşe bi talimata min, me xwe vekişand u berawestan demeke direj le nizanim çend saet bu, me ber bi geliye aliye xware ve bazda u xwe vekişand. Paşe min hin dit ku em gihiştine ser wi çemi. Heta hinge hew careke ji em bi paş xwe ve nezivirin u me nenihert ka çi li duv me qewimiye u me çi encam bi dest xistiye. Belome be, em tene du kes bun, diviya mirov hemu hesaban bike u a heri giring ji bi sax u silameti bigiheje armanca xwe. axwazeke rojigir ango çalakvanen greve ev bu ku riya axaftina bi İmraliye re ya ku di kosteren xirabe u ba u bagere dialiqi bete vekirin da ku zemina 'diyaloge' çebe. Yek ji daxwazeke di ya rojigiran perwerdeya bi zimane dayike bi a min daxwaza heri giring u civake vedigire- bu. Ev daxwaza ku diviya li peşiya hemuyan buya u demildest bihata bicianin, di tengala parastina bi zimane dayike re hate qulipandin u bi a min- bi tevnçina we listin u daxwaz jiber birin. Ango bewate kirin. Nava we xeritandin, kakila we je deranin u qalikeke vala dane ber me u weke ku reformeke behempa kiribin li me didine xwarin. İro pevajoya 'entegrekirina kurdan a bi sisteme' wek encama greven birçibune dest pe kir. Mebesta grevan hate berevajikirin u balanseke zirav le hate kirin. Payizeke bi liv u tevger, di bin siya greven birçibune de di ser me re hat u çu. Ez xwe li hejmar u rejeya we nakim xwedi, derde min naverok u peyama we ye. Heke li bira me be, greva ku dengvedaneke mezin li nav welet u derve pek ani, pişti hevditinen duali, bi daxuyaniyeke ji İmraliye bi dawi hat. Daxwazeke rojigir ango çalakvanen greve ev bu ku riya axaftina bi İmraliye re ya ku di kosteren xirabe u ba u bagere dialiqi bete vekirin da ku zemina 'diyaloge' çebe. Yek ji daxwazeke di ya rojigiran perwerdeya bi zimane dayike bi a min daxwaza heri giring u civake vedigire- bu. Ev daxwaza ku diviya li peşiya hemuyan buya u demildest bihata bicianin, di tengala parastina bi zimane dayike re hate qulipandin u bi a min- bi tevnçina we listin u daxwaz jiber birin. Ango bewate kirin. Nava we xeritandin, kakila we je deranin u qalikeke vala dane ber me u weke ku reformeke behempa kiribin li me didine xwarin. İro pevajoya 'entegrekirina kurdan a bi sisteme' wek encama greven birçibune dest pe kir. Mebesta grevan hate berevajikirin u balanseke zirav le hate kirin. Ve gave greva ku du meh u hefteyek di çerxa mirine de zindan kirin mizgeften berxwedane zeminek çekir u deliveyek vekir. Le ew zemin iro bi a min- rast naye bikaranin u dek u dolaben tari tene gerandin. Rasti u gewhere we te manipulekirin. Xasma, greve ew armanc hebu ku di dawiye de bi awayeki mafen perwerdehiya bi kurdi di çarçoveya qanuna bingehin de bete misogerkirin u mafe statuya siyasi a meheli ji bo Kurdan bete dayin, biborin bete naskirin. -Dayin, tegiheke rast nin e, ew maf jixwe surişti ye, tene dive bete iadekirin u naskirin- Veca gava tablo bi gişti bete berçavkirin, pevajo ku bi berxwedana du meh u hefteyeke dest pe buyi, a niha dikule u di tenga dertenge siyaseteke çurs re ase buye. Van rojan mode ye, her kes dile xwe bi peyva konjonkturele xweş dike u çavere ye ku de 'encamek ji aliye wi ve' li pey were. Xitimin u çursiya pevajoye dikin gunehe stuye direjbuna bihara Suri ku zivistan bi ser de hat. Rola Kurden ve dere u statuya wan a pişti hilweşina rejima Bease tera xwe sere biryardaren konjonture şelo dike. Bi kurt u kurmanci, pevajoya iro, nane tenura greven birçibune ye, irade u yekrezi u bibiryariya li ve çalakiye peyda buyi, -bi a min, diyarkera heyameke ye u bingehe hilketinen cihereng e.


24 Eylül 1991 tarihinde, Seattle'dan çıkan Nirvana isimli grup ikinci albümleri Nevermind'ı piyasaya sürdü. İlk albümleri bağımsız bir plak şirketinden çıkmış olduğundan, bazı diskografilerde çıkış çalışması olarak da nitelenen Nevermind, 20 yıl önce, dünyadaki anaakım rock müziğin çehresini değiştirdi. Albümde yer alan Smell Like Teen Spirit radyolarda çalınmaya başladığında, Nirvana'nın albümüyle aynı gün piyasaya sürülmesi gibi sonradan anlaşılacak bir şanssızlığa kurban giden Red Hot Chili Peppers'ın Blood Sugar Sex Magik ve benzeri şarkılar, kendilerine yer bulamaz oldu. Nirvana yoktan varolmamıştı. Bağımsız müzik sahnesinde Sonic Youth, The Pixies ya da Killing Joke gibi öncülleri vardı. Ancak Nirvana'nın, Smells Like Teen Spirit ilk duyulduğunda yaptığı patlama, grubun halka ulaştığını gösteriyordu. Aynı dönemde Guns'n'Roses gibi yüksek bir popülariteye sahip grubun konserinde bile banttan çalındığında kalabalığın nasıl dalgalandığını yazıyordu dergiler. MTV'yi de arkasına alan Nirvana'nın hızla milyonları aşan satış rakamlarına ulaşması, Kurt Cobain ve ekibin etrafında oluşan kendilerine bağlı hayran kitlesi, ilerleyen yıllarda Kurt Cobain'in özel ve müzikal yaşamında ortaya çıkan sıkıntılar, Courtney Love ile yaşadığı gelgitli ilişki, uyuşturucu skandalları ve Cobain'in intiharına kadar süreci, doksanlı yılların müziğinin çerçevesini çizdi. Hem çağdaşları hem de ardıllarında birçok Nirvana benzeri grup ortaya çıkmaya çalıştıysa da, tavır olarak aslının yanına yaklaşamayan bu denemerin yanı sıra, Cobain'in ruhu, acısı ve en sonunda da canıyla oluşturduğu bu hikayenin bir kez daha tekrarlanma ihtimali günümüz müzik dünyasında pek olası gözükmüyor. Grubun müziğinde başarıya giden anlayış, aslında dönemin Kayıp Kuşak gençlerinin ruhlarındaki bunalmanın yansıması gibiydi. Nevermind'da hem punk hem rock'n'roll öğeleri bulunurken, doksanlı yıllarda gayet güçlü bir piyasa ile kendine yer bulmuş heavy metal'e selam çakan gitar tonları eklendiğinde, genç kitleden albüme kulak kabartmayacak birilerini bulmak zordu. Herkes çareyi, derdini cevap alacaklarına şüphe duydukları ilahi bir güce yakarmak yerine ya da sokakta sisteme isyan edecek yerde, Nevermind'ı sesi sonuna kadar açıp dinlemekte bulmuş gibiydi. Kurt Cobain'i artık Grunge diye adlandırılan bu eklektik müziğin mesihi yapan şartlar, Nirvana'nın başarı kodları hakkında da ipucu veriyor. Dönemin rock yıldızları gibi şaşalı giyinmeyen, hatta 2000'li yıllarda Türkiye'de bir karikatür sayesinde Cobain hırkası olarak adlandırılan ve depresif ruh halini açığa çıkaran hırkası, spor ayakkabısı ve kot tişörtüyle gayet sokaktaki herhangi biri gibi gözüken Kurt Cobain, müzik yazarlarının ve piyasa pazarlamacılarının tüm tanrısallıştırma çabalarına karşılık, kendi kabuğuna çekilme mücadelesi veren bir müzisyendi. Buhranlarının ve acılarının ortak paydasının, yerleşik ve süperstar yaşama uyum sağlayamamak olduğunu haykırıyordu. Hem söyleşilerinde, hem de sessizliği tercih ettiği anlardaki beden diliyle, giderek kendini bir yere ait hissetmediği ve hatta, alışıldık toplumsal çizginin iyice dışına kaydığı, her seçimi ve skandalıyla ortaya çıkıyordu. O böyle davrandıkça, etrafındaki abluka daha da daraldı, grubunun başarısının yarattığı pastadan payı almak isteyen sektörlerin baskısı arttı. Popüler batı müziğinde örneğine sıkça rastlanılan biçimde, tam anlamıyla bedenen ve zihnen ağır bir sömürü sürecine giren Kurt Cobain, dayanamadı. En sonunda kendini yok etmeye karar verdiğinde, devasa müzik endüstrisi, ardında bırtaktığı mirasın rantını on yıllar boyu kar marjına çevirmenin stratejisini hazırlamıştı bile. Bugün, Amy Winehouse örneğinde de görüldüğü gibi, dijital çağın akıl almaz bir hızla belleğimize kabul edebileceğimizden fazla veri pompaladığı mevcut dönemde, uyum sağlamakta zorlanan müzisyenlerin dayanma sınırları da inceliyor. Tıpkı Kurt Cobain örneğinde olduğu gibi, o büyük çark, müzisyenin ruhundan ve teninden arta kalanları tükürürken, yeni kahramanlarını yaratmaya yöneliyor. Aradan geçen yıllarda, ses getiren müziğin ortaya çıkış nedenleri giderek sosyal dinamikler sonucu olmaktan çıkıp, dijital ortamda kısa ve hızlı görsel mesajlarla dikte ettirilmesine doğru gidiyor. Kimbilir? Kurt Cobain seçimini yaparken, aslında geleceği görmüş de olabilir. Ne de olsa iyi müzisyenler, tüm körleştirme politikalarına rağmen, biraz da kahindirler.


Günümüz breakbeat sahnesinin en yetenekli ismi, drum n'bass ve elektronun ise en dozunda ve verimli kullanıcısı olan Adam Freeland, 3 Nisan Cuma günü BURN Enerji İçeceği tarafından düzenlenen etkinlikte Indigo sahnesinde! Adam Freeland janrlara sığmayan bir isim. Kimi zaman elektro, kimi zaman indie çalarlarken, sıradaki parçanın drum n'bass olmasına oldukça şaşıracak dans pistlerinin hakimi adeta. DJ karakteri; denemekten korkmayan olarak lanse edilebilecek olan Freeland'in parça seçimleri arasındaki uyumsuzluklar, onun miks yeteneği sayesinde dans pistleri için birer haykırış nedeni. Aynı zamanda bir prodüktör ve remiks uzmanı olan Adam Freeland, The Doors'un Hello, I love You, The White Stripes'ın Seven Nation Army ve Nirvana'nın Smells Like Teen Spirit parçalarına yaptığı remikslerle ve mikslediği albümlerle kitleleri peşinden koşturan bir isim. Sadece DJ setlerinde değişik karakterde parçaları görmemizi istemeyen Freeland; özellikle 'ada'nın gururu Fabric'de skool break, bangin' beats ve tabi ki kendini idolleştiren breakbeat janrlarını çalarak adeta adalıların yeraltı kahramanı olarak anılmaya başlandı. Dünya genelinde sıkı bir takipçi kitlesine sahip olmak oldukça zorken bunu başaran ender DJ/prodüktörlerden olan Adam Freeland, BURN Enerji İçeceği'nin dans müzik severlere bahar armağanı olarak 3 Indigo dans pistini şenlendirecek. Gecenin açılış seti için Mindfreq Indigo sahnesinde olacak. Alman minimalizmi içerisinde kendine sıkı yerler edinmiş bir isim ve son günlerin heyecan yaratan parçalarının ardındaki prodüktörler Cess ve Ali Kuru, ping pong DJ setleri ile 4 Nisan gecesi hareketli ve renkli bir hafta sonu için Indigo sahnesinde. Cess'in müzik tarzı elektronik dans müziğinin bugünü ve yarını arasına yerleştirilebilirken, öte yandan da oldukça geleneksel bir yaklaşıma sahip. Bu garip denge onun yıllar boyu edindiği deneyiminden, bilinmezliğe olan merakından ve en önemlisi sanatçı kişiliğinden kaynaklanıyor. Tekno DJ setlerini bilindik bir havadan çıkararak Indigo'nun yüksek eğlence anlayışı ile buluşturmakta usta olan Cess; aynı zamanda dans pistlerine istediklerini vermekte oldukça yetenekli bir isim. Indigo residentlerinden Ali Kuru, son dönemin yükselişteki ve İstanbul sahnesi için değer taşıyan yeteneklerinden biri. Aslında birkaç yıldır dikkat çekmesine rağmen son birkaç ay içinde ardarda yayınladığı plaklarla adını Avrupa'da da duyurmaya başlayan Ali Kuru, artık İstanbul'un var olan potansiyelini ve vadettiklerini dışarıya anlatacak en önemli elektronik müzik elçilerimizden biri olarak görülüyor. Uzun lafın kısası, 4 Nisan Cumartesi gecesi Indigo'da bulunacak olan müzik ve dans severler, Türk elektronik müzik sahnesinin Avrupa'yı nasıl etkisi altına aldığına yerinde tanıklık edecek. Elektronik müzik dünyasında, genç yaşta çok hızlı ve büyük başarılar kazanan nadir isimlerden birisi olan Florian Meindl Indigo'da müzik severlerle buluşuyor. Henüz 21 yaşında olmasına rağmen elektronik müziğin geleceğini parlak ışıklarla aydınlatan Florian Meindl, 11 Nisan Cumartesi gecesi Istanbullulara yeteneklerini sergilemeye hazır. Indigo resident DJ'lerinden Tolga Duyan, gecenin ev sahibi olarak sahnedeki yerini alıyor. Şimdiden Stil vor Talent, Resopal, Trapez, Session Deluxe ve Kling Klong gibi şirketlerden plaklar çıkartan, bunun yanında Oliver Koletzki ile birlikte Flash Recordings'i kuran Avusturyalı Florian Meindl, hiç kuşku yok ki geleceği en parlak sanatçılardan birisi. Çok erken yaşlarda kaptığı elektronik müzik virüsü ile house, drum'n'bass ve techno aşkına yakalanan Florian, kendisini kısa zamanda Avusturya'nın büyük kulüplerinde Sven Vath, Claude Young ve Ricardo Villalobos gibi DJ'lerle birlikte çalarken buldu. Kısa zaman içinde ardı arkası kesilmeyen prodüksiyonlarıyla elektronik müzik sahnesinde tüm gözleri üzerine çevirdikten sonra 2005 yılında Berlin'e taşındı. Sert minimal tekno ve melodik elektro kutupları arasında gezindiği yenilikçi ve DJ setleriyle, yüksek kalitede performans arayan parti ve festival organizatörlerinin gözdesi yapmaya yetti. Ama mükemmelliyetçi Florian için bunlar yeterince tatmin edici değildi; kendi ruhunu ve müzikal anlayışını yansıtan prodüksiyonlarını yayınlamak ve işin teknik kısmını tamamen eline almak üzere 2006 yılında Oliver Koletzki ile birlikte Flash Recordings'i kurdu. Florian Meindl, çalışkanlığının ve üretkenliğinin yanında yöneticiliğiyle de kariyer basamaklarını hızla tırmanmaya devam ediyor. Tutkulu ve huzurlu, bir o kadar da gizemli... Benzersiz müzikal anlayışını farklı ülkelerin kaynaklarından esinlenerek oluşturan Cassy, dans müzik severleri tam anlamıyla cezbetmek üzere 25 Nisan'da Indigo sahnesinde! Gecenin ev sahipliğini ise başarılı parçaları ve DJ setleriyle Avrupa müzik sahnesinde kendine yer edinen Ali Kuru yapıyor. Karayip'li baba ve Avusturya'lı annenin çocuğu olarak İngiltere'de doğan Cassy, çocukluğunu Avusturya'da geçirirken yüksek kalitede eklektik elektronik müziğe maruz kaldı ve bu onun DJ ve prodüktörlük kariyerinin temelini oluşturdu. Yeniden İngiltere'ye taşındıktan sonra oyun ve gösterilerde şarkı söyleyerek müzik hayatına başladı. 2003 yılında Berlin'e taşınarak house ve minimal müzik sahnesinde kendisine yer açmaya başladı. Bir çok başarılı çalışmanın ardından ünlü Panaromabar'da resident oldu ve Panaromabar'ın ilk miks albümüne imza atma şerefine erişti. Kısa zaman içinde Steve Bug, Ricardo Villalobos, Luciano, Dave the Hustler, Mathew Jonson ve Swayzak gibi isimlerle birlikte çalıştı; prodüksiyon ve remiksleri M_nus, Playhouse, Get Physical, Perlon, Dessous ve Mental Groove gibi şirketlerden yayınlandı. Ayrıca Cassy isimli kendi label'ını kurarak kendi parçalarını yayınlamaya başladı.


Ernaux, Normandiya'da işçi sınıfı bir ailede büyüdü. Otobiyografik romanlarının güncel Türkiye yayıncısı Can Yayınları. Ernaux, ödülün 115 yılda 119 kişiye verilen tarihinde kazanan on yedinci kadın oldu. Ödükü daha önce iki kişi, Boris Pasternak, 1958 'de kabul ettikten sonra Sovyetler Birliği tarafından geri çevrilmeye zorlandığından; ve 1964 'te Jean Paul Sartre tüm resmi ödülleri reddetmek prensibinden dolayı geri çevirmişti. 1940 doğumlu yazar eğitimini Rouen üniversitesinde tamamladı. Profesörlük ve öğretmenlik yaptı. ilk kitabını 1974'te çıkarttı. Fransız yazar Annie Ernaux ödülü, kişisel hafızanın köklerini, yabancılaşmalarını ve kolektif kısıtlamalarını ortaya çıkardığı cesareti ve klinik keskinliği ile kazandı.


Alfred Nobel. Dinamitin mucidiydi ve 1901'den beri her yıl onun adına Nobel ödülü veriliyor. Nobel ailesi, baba Immanuel Nobel iflas edince 1837'de Finlandiya'ya oradan da 1842 yılında St. Petersburg'a taşınır. Nobel ailesinin Rusya ile sıkı ilişkileri bulunuyordu. Rus ordusu için silah üretiyordu. Kırım Savaşı sona erince Immanuel Nobel tekrar iflas eder ve iki oğlu Alfred ve Emil ile birlikte Stokholm'e geri döner, diğer oğulları Robert ve Ludvig ise St. Peterburg'da yaşamaya devam eder. Ludvig 1874'te kendisi için sarı duvarları olan iki katlı özel bir ev yaptırır. Rus vatandaşlığına geçmeyi düşündüğü günlerde 1917 devrimi olunca Ludvig Nobel Rusya'dan kaçmak zorunda kalır. Yıllar sonra oğlu Emanuel Nobel ise, Gorki ile Nobel ödülü için yarışan İvan Bunin'den yana olur ve onun ödülü almasına yardım eder. Fransız vatandaşı olan İvan Bunin, 1933'te Nobel Edebiyat Ödülü alan ilk Rus yazar olarak tarihe geçer.


Janset Karavin hakkında Yetmişli yılların üçüncü çeyreğinde dünyaya geldiği söylenmiştir kendisine; o da inanmıştır buna. Hayatın hakikatiyle, kedi olmak istediğini söylediğinde, insanın her istediğinin gerçek olamayacağı yanıtını veren annesi yardımıyla yüzleşmiş ve o günden sonra gizli gizli, hep kedi olmayı hayal etmiştir. Küçüklüğünde hep büyk, büyüklüğündeyse hep küçük olmayı istemiştir. Küçük olma isteğini hala inatla sürdüren Karavin, bunun beraberinde dönem dönem ressam, grafiker, yönetmen, senarist, makinist, illüzyonist, nihilist vesaire olma arzularına da kapıldıysa bile idealist olmadığını fark edince, şişede balık, Filiz Akın, kapak kızı, mutlu, hayat aşık olmayı bile istemiş ve bizatihi denemiş, gel gör ki, kendisini yazar lmuş buluvermiştir. Hiçbir kurbağayı öpmediği, masalı ezbere biliyorsa da öpmeyeceği halde, hayvanları çok sevmekte; evindeki iki, sokaklardaki tüm kedilerin insanı olarak İstanbul'da yaşamakta, İstanbul'da ölmeyi düşlemenin bile ayıp olmadığına inanmaktadır. Noreplika 10 Ekim 2010'da Haydarpaşa'dan İstanbul'a baktığım sabah doğdu. Terk edilmiştim insanlık tarafından fark ettim ki, fark ettim ki ben bir ütopyaydım hep. Evet varlığım görülebilir, anlaşılmaya çalışılabilirdi ancak kabul edilemez, birleştirilemezdi başka var oluş halleriyle. Dedim ya ben bildiğin iki kaşı, gözü falan olan bir ütopyaydım. İnsanların dünyalarına ait değildim, sahip değildim, hoşgörüleri sayesinde vardım dünyalarında. Böyle hisler işte, tuhaf. Bu hesaplaşma sürecinde Noreplika'nın doğduğunu birkaç hafta sonra anladım ben ancak. Noreplika bir terk, sürgün örgütlenmesidir. Bu koşullarda, bu sistemde, yeryüzünde kendilerini insanlık tarafından terk edilmiş, sürgün hisseden birkaç sanatçının ütopyası. Beni pantomime yakınlaştıran hayatımın doğal akışı olmakla beraber, özel ilgi duymama sebep Marceau gibi bir ötekilik hissinden ziyade, pantomimin kışkırtıcı ve kendine özgü diliydi. Ben bir yazarım... Eğer kurguladığım bir pantomim dramada ifade etmeye çalıştığım duygudurumu yazarak ifadeye kalkışırsam bu çok daha meşakkatli ve nihayetinde elde edeceğim başarı pantomim ile elde edeceğim başarının etkisine oranlayarak bakılınca şüpheli. Sonuçta sanat, sanatçının üretmesiyle sonuçlanmayan, izleyicinin algısında da yeniden yaratım sürecine dahil olan ve karşı algıda şekillendiğinde ortaya çıkan duygudurum ve pantomim bir performans sanatı. İşte bu niteliği de beni kışkırtıyordu, pantomime doğru itiyordu. Sokak performanslarının hedefi insanları içine sürüldükleri ve gerçeklikleri olmaya başlayan yanılsamadan sert bir tokatla uyandırmak. Performans bitiminde izleyiciye sesleniyorum ve diyorum ki faraza: Sokaklar, janjanlı vitrinler arasındaki patikalar değildir. Sokak hayatın kalbidir! Sokağa, hayatın kalbine sanat ekmeye çalışıyorum ve bunun insanlığın geleceğinin bir parça olsun daha iyiye doğru gitmesinde bir katkısı olacağı hayalini kuruyorum! Bunları söylerken bana gözlerini kırpmadan bakan seyirciler arasında ellerinde alışveriş torbaları olan süslü hanımlar-beyler oluyor. Torbaları yere atıp alkışlayanları da gördüm, yüzlerinde müstehzi bir ifade, dönüp gidenleri de. Bir önceki soruna da bu izlekte bir yanıt verme sebeplerimden biri de buydu. İnsanlar iyi ya da kötü bir tepki vermiyorlar aslında. Daha çok şaşkınlık tepkileri ki zaten biz de bunu arzuluyoruz. Sanatın hiçbir aracı, bilirkişi olmadan, doğrudan izleyiciye ulaştırılması gerekiyor içinde bulunduğumuz çağda. Neden? Çünkü bu çağ birçok renklilik yanılsaması. Rengarenk boyuyor sistem çarkları arasında sıkıştırdığı insanları ve buna demokrasi, çok seslilik, eşitlik, özgürlük vesaire diyor; aslında yapmayı arzuladıkları sadece sektörler yaratmak, bu sektörlere yeni müşteriler olarak paketlemek hepimizi. Sokak performanslarından arta kalan tortu benim zihnimde yasak! Sürekli birileri bana bunu ya da şunu, burada ya da şurada yapamazsın deyip duruyor. Bakıyorum kimdir bunu söyleyenler; memur. Neye memursun arkadaşım? Niye memursun? Sanat nasıl yasaklanabilir ki diye sorası geliyor insanın. Ancak, heykellerin kaldırıldığı bir ülkede sanırım abesle iştigal olacak bu soru. Sonuç itibariyle heykelleri dikenlerle heykelleri dikilenler aynı insanlar değildir. Yer6 Hafıza bir toplumsal bellek sıkılaştırma projesi. Fanzinlerin çıkarıldıkları çağ zihninin karşıduruş resmini çizdiklerini düşündüğümüz ve bu konuda girişimleri olan insanları birçok sorun yaşadığını da gözlemlediğimizden bu projeye kalkıştık. Basitçe ifade etmek gerekirse bir fanzin arşivciliği çalışması. Fanzinleri topluyoruz; geçmişe de yönelik bir toplama çabası elbette bu. Topladığımız bu fanzinleri, bir kütüphane oluşturarak burada kullanıma açacağız ama bununla da kalmayacağız. Bir yandan da bu fanzinleri elektronik ortama aktarıp paylaşacağız. En son aşamada da mikrofilmlere aktararak koruma altına almaya çabalayacağız. Yer6 Hafıza, kütüphanesi açıldıktan sonra projenin ikinci aşamasına geçecek ve mekanda düzenlenecek söyleşi, sergi gibi etkinliklerle bir yandan da fanzin kültürü çevresinde toparlanan kitlenin paylaşım hız ve etkinliğini arttırabilmesi için bir platform haline gelecek umuyoruz. Hakeza Boyalı Kuş ile bir parçacık olsun bu kopuk iletişim ağını sınamak ve sağlamlamak istedik. Fanzin İstasyonları da projenin önemli parçalarından biri ve bu istasyonların ilkini oluşturmak üzereyiz şu günlerde. Fanzinlerin ulaştırıldıklarında satışlarının özgürce gerçekleştirileceği alanlar bunlar. Bu şekilde küçük de olsa dağıtım ve dolaşım sorununun çözümüne katkı sağlamaya çalışıyoruz. İlgilenenler projeyi takip etmek için ya da belki de doğrudan maddi destek atmak için yer6hafiza. blogspot. com adresini ziyaret-takip edebilirler. 94.9 Açık Radyo, Yer6 Hafıza Projesi destekçilerinden biridir. Projeye ilk katkısı da Açık Dergi programındaki bu bölümcük. Yer6 Hafıza her cuma akşamı 19:00 sularında kendisine ayırılan bu bölümde konuklar ağırlıyor. Fanzinler üzerinden altkültürlere ilişkin tadımlık sohbetler yapılıyor. Program içeriğinde ayrıca, projenin gidişatı hakkında kısa bilgilendirme de yapılıyor.


Futuristika! : Öncelikle, Oğuz Atay'dan başlayalım. Yayınevi için Norgunk ismini seçmenizdeki etken neydi? Yayınevleri tarafından defalarca reddedilen Oğuz Atay'ın, en sonunda bir yayınevinin olumlu cevabı üzerine, Kimse yayımlamak istemedi, emin misiniz? dediği söylenir. Norgunk Yayıncılık : 80'lerin başında birçoğumuz o öyküdeki karakter gibiydik bir bakıma, sıkışıp kalmıştık, birşeyler bekliyorduk. İşte tam o sırada Oğuz Atay çıkageldi. Selim Işık, Turgut Özben, Süleyman Kargı, Hikmet ve komşuları, ve Beyaz Mantolu Adam, hepsi tam zamanında geldiler. İçine yuvarlandığımız o çukurdan çıkabilmeyi düşleyebildik böylece. Kimseden korkumuz yoktu, açıkça tekrarladık! Yayınevinin kuruluş işlemlerini yürüten kişi aradı bir gün ve Norgunk adının Ticaret Odası tarafından uygun bulunmadığını bildirdi. Sözcüğün ne anlama geldiğini çıkaramamışlar. Çok eski Türkçede dostlukla anlamına geliyor, dedim, o zamanlar mektuplar böyle bitiriliyormuş, diye de ekledim. İşe yaradı. Butik yayıncılık dedikleri kavrama nasıl baktığınızı, kendinizi bir yayınevi olarak belirtilen yayıncılığa göre nasıl konumlandırdığınızı öğrenmek isteriz. Butik yayıncılık derken ne demek isteniyor, çok emin değilim. Yaptığı işe kolayından sınıf atlatmaya kalkışanlar pek seviyor daha ziyade bu terimi; kasabın bile butik olanı var artık! Butik kasap Ali dostumdur. Biz düz yayıncılık yapıyoruz. Kitap ne istiyor bizden ona bakıyoruz, kitabın sesini duymaya çalışıyoruz. Bir tarzı tasarlayamazsınız, tarz sizden çıkıp dünyaya giden şeydir. Bunu da measurement hiç belli etmeden yapar. İlk kitabımız, biraz da yayınevinin güya-manifestosu olarak okunsun diye tarafımdan yazılmış olan Cesaret, kaçalım! Beş-on cümleyi kese biçe, çeke uzata kurguladığım cüzi bir kitap. Dağlarca serüvenimiz ise başlı başına bir yazıyı alır götürür. Onun gibi biriyle ne daha önce ne de sonrasında karşılaştık. Gerçek bir şiir hayvanıydı. Her tarafı şiirdi. Bir gün aradı, matbaadaydık, bak dedi, şu an yanımda bir editör var, ona ne diyorum biliyor musun sizin için, onlar ateşe yemek koymazlar, kitap yaparlar diyorum dedi ve kapattı telefonu. Nietzsche gibi, Cezanne gibi dağlarla ölçülebilecek biriydi. Norgunk kitap tasarımları da hep övgü alır. Türkiye'de kitap tasarımları genelde eleştirilir. Sizin hem güncel (2000'li yıllar) hangi tasarımları/tasarımcıları beğendiğinizi hem de kendi yayınlarınızda hangi kitapların tasarım olarak tatmin edici ve hangilerinin daha iyi olabilirdi dedirttiğini merak ediyoruz. Kitaplarımızın tasarımlarını kendimiz yapıyoruz başından beri. Çok fazla bir numara yoktur aslında bizim kapaklarda. Tasarımcı değiliz sonuçta. Kitabın içeriğiyle kapaktaki görselin ilişkisi üzerine biraz kafa patlatıyoruz, hepsi bu. Enis Batur kitaplarımızın tasarımları hep iyi olmuştur, tutarlı olarak. Michaux'nun Çin'de İdeogramlarını da beğenirim ben. Ulyssesin tasarımını Bülent Erkmen'den istedik. Kitabın kütlesini öne çıkaran tipografik uygulama kusursuz bir malzeme seçimiyle birleşince Ulyssesin şanına yaraşır bir hacimsellik ve tekstür çıktı ortaya. Arada işi ustasına bırakmayı bilmek gerekiyor. Esen Karol'un Leyla Gencer kitabı, Vahit Tuna'nın Hüseyin Bahri Alptekin monografisi iyi oturmuş tasarımlardır bence. Yenilerde kurulan Lemis'in ilk kitabı Gordon Matta-Clarkı da çok iyi bulduğumu söylemeliyim. Doxa bizim boynumuzun borcu. Biz onu bıraksak da o bizi bırakmaz. Şu sıralar dinleniyor kendileri. Ayak değiştiriyor diyelim. Yakında 11. sayısıyla arz-ı endam buyuracaklar. Tabii İngilizce edisyon epey yük bindirdi üzerimize, yetmezmiş gibi çok daha pahalı bir kağıda switch oldu Doxa son iki sayıdır. Bunlar bir dergi için aleni intihar denemeleridir aslında, bilenler bilir. İşin özü, buradan dünyaya bir dergi gider mi, bunu yoklamak istedik. Deleuze-Guattari kitapları dışında uzun vadeli bir planlama yapmadık açıkçası. Sevdiğimiz, beğendiğimiz kitapları yayımlıyoruz daha ziyade. Aslına bakarsanız, yol filmi çeker gibi götürüyoruz Norgunk'u. Hiç belli olmuyor, aklımızın ucundan geçmeyen bir kitap çıkıveriyor birden karşımıza, ayartıyor bizi. Şu sıralar Lewis Carroll yayımlamak gibi bir isteğe kapıldık mesela. Norgunk Harikalar Diyarında. Fena mı?.. Günün birinde Vüs'at O. Bener külliyatını, bir de Spinoza'nın Etikasını layıkıyla yayımlayabilirsek, daha ne isteriz. Dağıtım konusu malum. Birkaç kitabevine doğrudan veriyoruz kitaplarımızı, web siteleri falan alıyor, gidiyor bir şekilde. Kafamızda bir şeyler var ama, bu konuda çok donanımlı değiliz. Biraz daha zamana ihtiyacımız var doğrusu. İyi işleyen birliktelikler kurabilirsek neden olmasın. Gerçi yayınevinin sitesini biraz olsun maksadının dışına taşırmaya çalışmıyor da değiliz. Derdimiz bir kesişim düzlemine çevirebilmek orayı, herkes çizgisini, kıvrımlarını alıp gelsin. Öte yandan, kağıtla yapmayı düşündüğümüz o kadar çok ve çeşitli şey var ki, başka şeye pek zaman kalmıyor. Elimiz, aklımız hep oraya çalışıyor. Armağan kitabın bizden çıkmasını istemiş. Hikayenin esası bu. Enis Batur aracılığıyla bir-iki haberleştik önce, sonra hemen kapıldık birbirimize. Gülden Hatipoğlu, Mehmet Nemutlu, Enis Batur ve Bülent Erkmen ayrı ayrı çok önemli katkılar yaptılar kitaba. Joyce'a yaraşır bir Ulysses yayımlayabildik böylece.


Hiçbir şey imgelem tarafından yapılmaz, her şey imgelemin içinde yapılır. Gilles Deleuze'ün felsefe tarihi okumalarında Nietzsche ve Felsefe'nin yeri, özellikle diyalektiğe karşı girişilen kavga bakımından çok önemlidir. Tepkisel insanı, ona özgü duygu tipleri olan hıncı, ve onun daha da gelişmiş, içselleşmiş biçimi olan vicdan azabını Nietzsche'nin nasıl ifşa ettiğini tüm açıklığıyla gözler önüne serer bu çalışmasında Deleuze. Neşe, gülüş ve dans. Dionysos ve Ariadne.