Yarım yüzyıl önce George A. Romero'nun Night of the Living Dead adlı gece yarısı filmi, bildiğimiz zombi türünü icat etti ve Amerikan bağımsız film yapımcılığını kendi kafasına çevirdi. Küçük bir ekiple ultra düşük bir bütçeyle yapılmış, Pennsylvania'daki bir çiftlik evinde saklanmak zorunda kalan bir grup yabancının dışarıdan gelen aç gözlü gulyabanilerin tüyler ürpertici hikayesini anlatıyor. 1968 'deki galasından birkaç yıl sonra Romero'ya filmi çekerken karşılaştığı sorunlar röportajda soruldu. Cevabı şuydu: Öncelikle, bir korku filmi çektiğimizi unutmak için. Kar fırtınasından endişelenmiş gibi görünmelerini istedim. Bu, merhum yönetmenin tekil yaklaşımı ve en gerçekçi olmayan durumları bile yaşanmış deneyimlerle nasıl aşıladığı hakkında fikir veren, kayıtsız şartsız ortaya çıkan bir cevap. Bu aynı zamanda, The Dead Don't Die adlı yeni filmi zombi filmine kendine özgü dönüşünü yapan Romero Jim Jarmusch'a saygılarını sunmak için en son yönetmenin ahlak kurallarını da akla getiren bir hal. Başrollerinde Bill Murray, Adam Driver, Tilda Swinton ve Chloe Sevigny ile Iggy Pop, Eszter Balint, Steve Buscemi, Rosie Perez ve Tom Waits gibi eski işbirlikçiler yer alan bu komedi, yerel bir mezarlıkta yaşayanlar mezardan çıkmaya başladığında sessiz sokakları paramparça olan küçük bir kasabaya odaklanıyor. Jarmusch bu yaratıklara komik bir şekilde yaklaşıyor. Romero'nun filmlerinde olduğu gibi onlar canavarlardan çok ölü komşular. Jim Jarmsuch, Romero'nun çalışmalarının etkisi ve Yaşayan Ölülerin Gecesi'nin filmine nasıl analık yaptığını anlatıyor. Romero'nun eserleriyle ilk ne zaman karşılaştınız? Geçmişte bahsettiğini duymamıştım ama belli ki bu yeni filmde büyük bir etkisi olmuş. Yetmişli yılların başında Yaşayan Ölülerin Gecesi'ni izledim çıktığında değil, ama kısa bir süre sonra. Sonra bir kült film haline geldi ve birkaç kez daha izledim, bu da beni Ölülerin Şafağı'na ve Ölülerin Günü'ne ve nihayetinde Romero'nun Martin ve Çılgınlar gibi diğer filmlerine götürdü. Ama benim için zombi filmlerindeki en kalıcı izlenimler Yaşayan Ölülerin Gecesi ve Ölülerin Şafağı'ndan. Ben bir film hımbılıyım, ama korku türünün özellikle hayranı değilim, bu yüzden şimdiye kadar ne kendi filmlerimde ne de sadece filmlerden konuşurken Romero'dan pek bahsetmedim. Ama elbette büyük bir hayranıyım. Genelde Melville, Tarkovsky ya da Sam Fuller gibi diğer film yapımcılarından bahsediyorum ama türleri seviyorum çünkü insanların onları kullanarak ne yaptıklarını görmek güzel bence. Resim çerçeveleri gibiler; kendi olayınızı içeride boyayabilirsiniz. Birkaç tür filmde gidip geldim. Dead Man ile siyah beyaz bir saykodelik western yaptım; Ghost Dog samuray ve kiralık katil türlerini yıkıyor; The Limits of Control ile çok soyut bir kiralık katil filmi yaptım; Only Lovers Left Alive bir vampir filmi olarak gizlenmiş bir aşk hikayesi; ve şimdi bir zombi filmi yaptım. Sırada ne var bilmiyorum, ama bir savaş filmi yapmak istemiyorum Sam Fuller'ı ne kadar sevsem de, bunu yapacağımı sanmıyorum. İçinde bulabileceğin katmanları seviyorum. Zombiler inanılmaz derecede açık bir metafordur, bu yüzden filmimiz birçok açıdan barizdir. Bu bir hiciv, abartılı ve bazı noktalarda saçma belki. Romero açıkça zombi metaforunu kullandı, ama sanırım filmi izleyince düşünebileceğinizden şekilde Yaşayan Ölülerin Gecesi'nde dokunmuş olan sosyal bilincin daha az farkındaydı ki bu da ilginç. Night of the Living Dead filmimizin vaftiz annesi sayılır. The Dead Don't Die bir yeniden çevrim değil, ama bir çeşit saygı ya da konuyu uzatma filmi. Bir film yapımcısı olarak, Romero çok düşük bir bütçenin kısıtlamalarını güçlü yönleri olarak kullandı. Filmde kaba saba oyunculuk, ucuz özel efektler var ve içindeki durumun tuhaflığının altını çizdiği için bir varlık haline gelen tarzında kasıtlı bir tuhaflığa sahiptir. Bu çok hoşuma gitti. Biz de filmimizde bazı kısıtlamalar kullanmaya çalıştık, gece için gündüz çekim yapmak gibi, çünkü yazın, gecelerin kısa olduğu zamanlarda çekim yapıyorduk. Ayrıca tüm otomobil iç mekanlarımız için Zavallı Adamın Süreci dedikleri şeyi yapmak zorunda kaldık. Arabayı çekmeye ve hareket halindeki bir arabada oyuncularla çekim yapmaya gücümüz yetmiyordu, bu yüzden sadece ışık efektleriyle depo sahnesinde çalışıp sonradan arka plan ekledik. Zombiler benim favorim değil vampirleri tercih ederim ama ekrandaki zombilerin tarihinden gayet haberdarım ve White Zombie/Beyaz Zombi gibi ilk dönem zombi filmleri, ille de mevta olmayan insanların daha sonra onları zombileştiren ve kontrol eden başka birinin gücüne verildiği bir tür voodoo fikriyle ilgili olan. Sonra Romero... hepsini bir kenara attı, bu yüzden ona postmodern zombi ustası diyorum. Zombiler onun sayesinde bir tür modern mitoloji haline geldi. Akademik görünmek istemem ama Yaşayan Ölüler Gecesi'nde rasyonalizm askıya alındı. Zombiler her türlü kimlik ve anlamdan uzaklaşıyor. Godzilla ya da Frankenstein gibi sosyal yapının dışından gelen canavarlar değiller, bu kırık sosyal yapının kalıntılarıdır. Onlar içeriden geliyorlar, onlar biziz. Canavar olmalarının yanı sıra, onlar da kurban, çünkü yeniden canlandırılmayı istemediler. Romero'nun yaptıkları benim için karmaşık ve şaşırtıcı. Zombileri yavaş hareket eden ve yaşayan ölü olarak düşünme şeklimiz onun sayesinde. Filmimizde, meta fetişizmini ve kapitalizmin sonsuz tüketim hedefinin çıkmaz ucunu çok güzel bir şekilde yansıtıyoruz. Night of the Living Dead gibi, bizim film de toplumu yansıtıyor, gerçi benim gerçek hislerim Amerika'daki insanların herhangi bir vizyonuna sahip olmama karşı. En büyük endişem ekolojik kriz ve bunu inkar edişimiz insanlar bunu bir filmde kullandığınız için bile üzülüyor. Benim için çok korkutucu. Empati, güzelliğin hayatta kalması ve hayatın gizemi taraftarıyım. Bölücü bir film yapmaya çalışmıyorum, ama yansıtıcı denebilir, kesinlikle Romero'nun filmleri gibi. Ölülerin Şafağı'ndan, zombilerin bir zamanlar yaşadıkları yerlere ya da bir zamanlar kullandıkları nesnelere çekildikleri bir anıya sahip oldukları fikrini aldık. Ayrıca, kadın kahramanın ikincil rolünü reddetmesi de ilginç. Ölüler Günü'nde bile filmdeki en güçlü karakter olan bir kadın bilim adamı var. Ve tabii ki Yaşayan Ölülerin Gecesi'nde tek mantıklı kişi siyah karakterdir ve Amerika'daki ırkçılık tarafından dışlanır. İronik ve trajik son ise hayatta kalan son kişi olmasına rağmen musallat olup geldiğini düşünen otorite tarafından öldürülmesidir. Her yerde Romero'ya atıfta bulunduk ve hatta genel yapım kuruluşumuza, Romero'nun parçası olduğu Image Ten'den sonra gelsin diye Image Eleven adını verdik. Romero'nun zombilerinin o kadar makyaj ve gardırop karıştırıp süslenmesinden ilham aldım. Bazen sadece nasıl hareket ettiklerinden etkilendim çünkü hepsi farklı hareket ediyordu. Bu daha önce gördüğümüz klasik kolları önde size doğru tekinsizce ilerleyen zombiler değil. Ayrıca, Romero'nun zombilerinin giysileri yaşarken ne yaptıklarına tam oturan sıradan kıyafetlerden ibarettir bu yüzden onu da kullandık. Yaşayan Ölülerin Gecesi'ne benzer biçimde bulabildiğimiz tek sentetik tepeli 68 model Pontiac LeMans otomobil beyazdı. Yine de satın aldık ve sonra Jeff Butcher Yaşayan Ölülerin Gecesi'ndeki arabanın orijinal renginin ne olduğuna bakıp tam olarak o renge boyadı, Palmetto Yeşili. Romero'nun filmi siyah beyaz olmasına rağmen Jeff aynı renkte olması gerektiğinde ısrar etti. Bunu yapmasına bayıldım. Siyah beyaz fotoğraflarını çekip baktım, tıpatıp aynı görünüyordu.


sanıyordum, ama hoşçakal dediğimde elimi sıktı ve Maria Kodama'nın elini öptü. Bahçe kapısında, karısı, 'Gene gelin,' dedi. 1981 yılıydı. 1982'de gene gittik. Karısı, kaşıkla yemek yediriyordu; herkes hüzünlüydü, sonu bekliyorlardı. Bu tarihlerin, onun için, tek bir sonsuz an olduğunu biliyorum. Okur, Beyaz Tanrıça'yı unutmayacak; Graves'in bir şiirinin özünü anmadan edemeyeceğim. Meğer Büyük İskender otuz iki yaşında Babil'de ölmemiş. Bir savaştan sonra kaybolmuş, geceler boyu çöller, ormanlar aşmış. En sonunda, uzaklarda, bir ordugahın ateşlerini görmüş. Sarı derili, çekik gözlü savaşçılar, onu ateşin başına buyur edip ağırlamışlar ve sonunda ordularına almışlar. Büyük İskender, sapına kadar asker ya, adını bile duymadığı çöllerde savaşlara katılmış. Bir gün, savaşçılara paraları ödeniyormuş. İskender, gümüş sikkelerden birindeki resmini tanımış ve kendi kendine demiş ki: Ben Makedonyalı İskender iken, Erbil zaferini kutlamak için bastırdığım madalya bu. 'Kağıtlar, kitaplar, dedi, nereye elimi atsam. Ölünün, son kez elini sürdüğü ve kaldığı. 'Burada işte oturmuş şu kitabı okuyordu, Alınmış gibi bir bulutun yer değiştirmesinden. Amerikalı fotoğraf sanatçısı ve yazar Sean Kernan'ın çalışması The Secret Books/Gizli Kitaplar, tıpkı Borges'in Atlas'ı gibi enine bir kitap. Kitabın üzerinde kıvrılmış, atılmayı bekleyen bir yılan var. Yılan, yazıların büyük bölümünü örtmüş. Borges öykülerini okumaya başladığınızda, bu kör adamın size sessizce anlattıklarını dünlemeye başlarsınız. Öykü bittikten sonra, aklınıza kısa ama yeterli metinlerde betimlenen bir dünya olarak görüyorsunuz çevrenizi. Artık gördüğünüz dünyaya güvenmiyorsunuz, dünyanın gerçekliği şüphe uyandırıyor.


Kişisel ismimizi bile, kırık bir oyuncak gibi! Ait her şeyin uzamda serbestçe uçuştuğunu görmek! -Ölmek mi? Evet. Ama ölüm değil.' Ölümün arzulanmasına ilişkin iki senaryo mevcuttur. Birinde ancak gereklilik halinde ölüm arzulanır. Örneğin, Jose Saramago, Ölüm Bir Varmış Bir Yokmuş'ta bu durumu işler: ölüm, o güne kadar yerine getirdiği görevinden bahseder ve artık kimse ölmez. Başlarda herkesin sevinmesine yol açan durum çok geçmeden yerini -insanların ezeli bir yaşlılıkla yüzleşmesiyle birlikte- kaosa bırakır. Yapıt, ölümün arzulanabilirliğinin mümkünlüğüne işaret ederken, ölüm isteğine dair başka bir senaryo ise nedenleri çeşitlilik göstermekle birlikte- intihardır. Burada ise ölümün göreceğimiz yüzü bambaşka. Ölüm, yaşayan ve ölüyü ayırmak bağlamında müthiş bir separatör. Çünkü, yaşayan ne denli uzun süre acı çekip yas tutsa da genellikle hayatına devam edebiliyor. Ölünün neye devam ettiği ise oldukça müphem. Ölümün yarattığı başka bir ayrıştırma ise fiziksel ayrıştırma. Tüm sıcak temas türleri, ölen kişiye ilişkin bir hale gelince, bir anda geçerliliğini yitiriveriyor. Post mortem fotoğraflarda sahne kurgusu da oldukça önemlidir. Önceleri, ölen kişi, tabutta ya da tek başına fotoğraflanmazken, sonraları tabut içinde, çevresi çiçeklerle sarmalanarak sanki uyuyormuşcasına ve gözleri kapalı halde fotoğraflanır. Buradan önceleri canlı olduğuna inanılmak istenen ölülerin daha sonraları ölü olarak kabul edildikleri sonucuna varabiliriz. Böylece, ölümün inkar edilenden, kabul edilene doğru yolculuğunu izlemiş oluruz. Ya da belki de ölümden korku artmış ve bu yüzden ölüler 'canlandırılmaya' çalışılmamıştır. I. Dünya Savaşı sonuna gelindiğinde ise, post mortem fotoğrafların popüleritesini yitirdiği görülmektedir. Belli ki artık insanlar ölümü hatırlamak istememektedir. Ya da savaş, insanları, ölümün anımsanmasına gerek duyulmayacak kadar yakında olduğuna ikna etmiştir. Post mortem fotoğraflardan korkmayanlar da var. Onlar, aksine bu fotoğrafları ilgi çekici buluyor. Bunu aşkınlaştırıcı bir ifadeyle şöyle açıklamak mümkün; bu fotoğraflar ilgi çekici özellikle gözleri açık halde fotoğraflanmış olan ölülerin görselleri- çünkü onlarda ölümün gözlerini görüyoruz. Ve ne kadar istesek de ölümün gözlerini görmek kolay yakalanacak bir fırsat değil.


Adem'den bu yana insanoğlu ile kol kola evrimleşip kompleks bir boyuta giren suç unsuru popülerliğini hiç kaybetmemiş, insan doğasının kötü niyetli ve şiddete eğilimli olduğu iddiasının her daim somut göstergesi olmuştur. Yaratıcı zekanın nimetleriyle şekilden şekle giren suçların sahipleri ise kimi zaman cennetten kovulmuş; kimi zaman aslanlara yem olmuş; kimi zaman da diri diri kuma gömülmüştür. Aydınlanma ile başlayan hümanist açılım, modern devletin de kurumsallaşmasıyla suç ve ceza alanında ciddi düzenlemeler getirmiş, hukuk kuralları ve insan hakları temelinde yükselen adil bir ceza sistemini olası kılmıştır. Son yıllarda idam cezasının da yavaştan tedavülden kaldırılmasıyla gittikçe tekdüzeleşen ceza çeşitleri en azılı suçlular ile adi suçluları bile aynı mekan içerisine sokmuştur. Böylesi bir sistem de suç ve ceza terazisinin eşit ve adil olduğu konusunda kafada her daim soru işaretleri bırakmıştır. Bir hayatı yok eden ya da yaşanamaz hale getiren bir suçluya verilecek cezanın ne olacağı konusunda, yargı ve ceza yasasının adil bir karar vereceğine şüpheyle yaklaşanlar da pekala vardır. 2003 yılında Tsugumi Ooba tarafından yazılan, serüvenine manga olarak başlayıp, 2006 yılında tv dizisi haline getirilen Japon anime harikası Death Note, odak noktasına suç ve ceza ilişkisi arasındaki ince ve sorunsal çizgiyi yerleştirip; suçun neden işlenildiğinden çok, nasıl engellenebileceğini kendisine tartışma konusu olarak seçiyor. Hikaye, tüm hayatı defterine ölecek kişilerin isimlerini yazmak ve poker oynamakla monotonlaşan ölüm meleği Ryuk'ün, sırf atraksiyon amaçlı defterini insan dünyasına düşürmesiyle başlıyor. Defteri bulan şanslı kişi ise Einsteinvari hayli yüksek bir zekaya sahip, küçük yaşına rağmen kariyeri bol ödül ve başarılarla yükselen lise öğrencisi Light Yagami oluyor. Günden güne yükselen suç oranı ve dünyanın kötüleşmesi karşısında küçük vicdanı rahat etmeyen, sosyal sorumluluk bilincine sahip kahramanımız, bu dünyada var olmadığına inandığı adalet ve iyiliği kendi inisiyatifiyle yaratmaya çalışacaktır. Ergen çocuk psikolojisini en iyi kim anlayabilir? Tabi ki aynı yaştaki diğer bir ergen. Light'nun kıvrak zekasıyla yarışacak, onun davranış psikolojisini çözerek bir sonraki adımını tahmin edebilecek dizinin diğer kahramanı L, varoluş amacını Kira'nın deşifre edilip adalete teslim edilmesi olarak belirleyecektir. Dünyada Interpol'ün bile çözemediği en çetrefilli davaları bile nev-i şahsına münhasır stratejileriyle apaçık eden L de, güvenlik ve prensip bakımından kimliğini saklamaktadır. Kısa süre içinde yan yana gelecek olan L ve Light'nun zekalarıyla insanı mest eden şovları iki cambazdan birinin ipten düşmesiyle sonuçlanacaktır, lakin hikaye burada bitmeyecektir. 20'şer dakikalık 37 bölümden oluşan Death Note ilk bölümünden final bölümüne kadar zeka ve yaratıcılık dolu diyalogları ve sofistike kurgusuyla izleyicinin kafasını bir an olsun bile boş bırakmayan bir yapım. Karakterler her ne kadar boya kalemleriyle yaratılmış olsa da kısa zamanda anime sınırlarını aşıp, zihinlerde ete kemiğe bürünüyor, izleyiciyle duygusal bir ilişki kuruyor. İlginç bir konuyla süper bir başlangıç yapıp birkaç bölümden sonra saçmalayıp kendi kendini imha eden bazı yapımların aksine, Death Note her bölümde yan kahramanlar, ölüm defterinin yeni kuralları ve dallanıp budaklanan enteresan hikaye kurgusuyla kendini sürekli yeniliyor. Kanımca sinema ve tv tarihinin en kaliteli yapımlardan birisi olarak adlandırılması abes kaçmayacak bu yapım, küçük, çalışkan ve de zeki insanların diyarı Japonya'ya bir kez daha sevgi, saygı ve hayranlık içinde bakmamıza neden oluyor. 2- Ben anime sevmem, ayhh, ıyhh, o ne bee, çocuk işi diyip burun kıvıranlara sözüm. Bu sözlere bizzat şahit olmuş bir şahıs olaraktan böyle diyenlerin 2 bölüm sonra tövbe çekip Death Note diye diye nirvanaya ulaşmalarına da tanıklık etmişliğim vardır.


Bu yıl bir ilke imza atacak olan Olympos Music Fest 08 16 19 Mayıs tarihlerinde Antalya Olympos Babylon Town'da gerçekleşecek. ve daha fazlası dinleyicileri ile buluşacak. Stüdyo Turizm ve Organizasyon tarafından düzenlenen festival MTV Türkiye'nin medya sponsorluğu ile destekleniyor. Festival biletleri Biletix tarafından satışa sunulmuştur. Türkiye'nin her yerinden festivale katılım ulaşım sponsorları tarafından indirimli olarak sağlanacaktır. 3 gün konser + kamp 30 YTL'dir.


The Mars Volta gitaristi Omar Rodriguez Lopez ve hayranı olduğu no wave müzisyeni, şair, spoken word sanatçısı ve aktris Lydia Lunch ortak çalışması bir kısa albüm çıkardılar geçtiğimiz aylarda. Zaten Omar Rodriguez Lopez, doğru saydıysak, 2007 yılında 6 tane solo albüm çıkardı. - Welcome to My Church 4:59 - Getting Rid of God 5:01 - Back to the Goddess 5:00 - The End of the White Man's Revolution 4:27 - Women 4:58


Benim bildiğim, hemen tüymem gerektiğiydi. Avcı kılıklı adamlar bir şey çekmekten bahsediyorlardı. Daha önce hiç duymadığım bazı kelimeler kulağıma çalındı. Biraz kulak kabartınca, konuşmalar arasında film diye bir sözcük kulağıma çarpıp orada asılı kaldı. Neydi bu film? Avlamaya çalıştıkları şey belki? Avcıların tavşan avladığını biliyordum. Ya da keklik. Bazen de geyik. Ama şu film denen hayvanı ilk kez duyuyordum. Tüfeklerinin heybetine bakılırsa devasa bir yaratıktı besbelli. Neyse ne, orada daha fazla oyalanıp da tetiği çektikleri sırada yaşanacaklara şahit olmaya niyetim yoktu. Hem şu tüfeğin bakışını üzerimde hissetmek de istemiyordum. Tekinsiz alet... Önlerine çıkmaktan kaçınarak kovuğumun yolunu tuttum. Orada miskinlik etmeye bayılıyordum. Güzel yuvam benim... Oranın eskiden yol kenarı oluşu hatırımda. Sonraları yolun bir kısmı çökünce ufak bir oyuk oluşmuş, bana kalan ise yeni bir çökme yaşanmasın diye orayı dengede tutacak ağaç dallarını taşımak ve toprağı eşelemek olmuştu. Şimdi ise orada uzanmış, kestirmeden gitmek yerine tek sıra halinde alışılagelmiş güzergahlarında ilerleyen koca karıncaları izleyerek uykuya dalmak üzereydim. Yine de kafam avcılara takılmıştı. Avcıları ben iyi bilirim. Yanlarında kala kala tanıdım onları. Tüfeklerini doğrulturlar çünkü avcı olmak bunu gerektirir; tavşan, keklik, geyik ise artık tüfek hangisine yöneltilmişse kımıldamayı bırakır çünkü av olmak bunu gerektirir. Onlara avı getirmeyi öğrenmem için avcılar çok uğraştılar, bana mısın demedim. Ben o türden bir köpek değilim. Ben köstebek türü bir köpeğim: Bir yerleri eşeleyip oralarda takılmayı severim. Çünkü ben olmak bunu gerektirir. Şu tüfeği kafamdan atmaya çalıştım. Sonuçta güvenli yerimdeydim ve şu avcı-kılıklı-insanlar beni orada bulamazdı. Sırtımı yere sürterek kaşındım. Dilimle, patimdeki bir kıymığı tüfeklerinin bakışından kaçmaya çalışırken batmış olacaktı çıkarmaya uğraşıyordum ki kulağıma, alışılmadık yükseklikte sesler geldi. Patimi bir iki kez daha yaladım, sonra da yaygaranın kaynağını öğrenmek üzere kovuğumdan çıktım. Yavru olduğum zamanlardan beri susuzluğumu gidermeye gittiğim bir kanal vardı. Sesler o taraftan geliyordu. Şimdi kanalın içinde iki adam dikiliyordu. Bir tanesi, heybetli bir görünüşü olan dev gibi bir adamdı. İkilinin etrafını bir sürü kişi sarmıştı. Tüfeğin oradaki varlığından da, hem tüfek hem de tüfeğin efendisi tarafından izlendiklerinden de herkes bihaberdi sanki. Birbirlerine bağırıp çağırıyor, ellerindeki kürekleri tehditkar bir tavırla savuruyor, kürekleriyle suları dövüyorlardı. Her darbede, sıçrayan suların arasından kavurucu güneş bir görünüp bir kayboluyor, havada anlık olarak ışıktan örümcek ağları meydana getiriyordu. Eskiden o oyunu biz de oynardık. Şamatacı kalabalığın arasından bazılarıyla, küçüklüklerinde yan yana yüzerdik. Kendimi örümcek ağının içine atar, kürkümün emdiği suları sıçratarak ben de kendi ağımı yapardım. Eskiden buna kıkır kıkır gülerlerdi. Şimdi ise gülmek şöyle dursun, gözlerinin önündeki ağı fark ettikleri dahi yoktu. Onları üzerlerine çevrili duran tüfeğe karşı uyarmak için havlamak istediysem de sahnenin yarattığı sersemlik yüzünden harekete geçemedim. Kulağımın arkasını kaşıyarak bekledim. Kanal yönündeki patırtı, tüfeğin efendisinin Kestik! diye bağırmasıyla son buldu. Belki de sıralama bunun tam tersiydi. Köpekler, kelimeler ve eylemler arasındaki boşlukta yaşamaya zorlanarak büyürler; böylece, önce sözün mü, yoksa eylemin mi geldiğini ayırt etmeyi öğrenirler. Ama şu acayip tüfek ortaya çıktı çıkalı bu tür yetilerimi kaybetmiştim sanki. Kafa karışıklığımdan sıyrılmaya çalışırken bir de baktım ki kalabalık dağılmaya başlamış. Az önce bağrışan, hatta yumruklaşan adamlar şimdi gülüşerek aralarında laflıyordu. Ortada av yoktu. Tüfeğin efendisi kalabalıktan birileriyle konuşarak uzaklaşıyor, tüfek de onu sırtlanan birinin nezaretinde orayı terk ediyordu. Ben de adamın peşine takıldım. Şu tüfeğe şöyle bir yakından bakmasam olmazdı. Tüfek şu an üç parçaya ayrılmıştı ve yükü sırtlanan adamın nefes nefese oluşuna bakılırsa besbelli ki ağırdı. Adam elini uzatınca nemli parmakları kürküme hafifçe değdi. Bu, bir köpek açısından katlanılmaz bir şeydir: Yarım bir temas. Buna yarım bile denemez. Var olmayan bir temas. Temas sayılamayacak bir temasın hatırası. O yok-temasa ben de kuyruğumu yarım yamalak sallayarak karşılık verdim. Bu arada diğerleri de çayıra serildiler. Demin boğaz boğaza gelmiş halde bulduğum adamlar şimdi yan yana oturmuş gülüşerek beraberce yemek yiyordu. Kavga hiç yaşanmamışçasına. Tüfeğe gelince... Tüfek, bir ağacın gölgesinde duruyordu. Kımıltısız. Adamları göz ucuyla süzüp belli etmeden tüfeğe sokuldum. Onu kokladım. Kokusu bildiğim hiçbir şeye benzemiyordu. Öne doğru eğilip camdan gözü kokladım. İşte onu tam da o anda gördüm. Anlık bir görüntüydü ama bana o kadarı yetmişti. Cam gözün ardından bakan bir köpek merakla beni inceliyordu. Tüylerim diken diken oldu, hemen tüydüm. Yok-temasçı-adam bana sesleniyordu. Yemek artıklarını önüme attı: Tavuktan kalan kemik ve kıkırdaklar, azıcık da pilav. Midemin ezildiğini hissettim. Ezilen, midem değil de zihnim miydi yoksa? Tanıdık bir yüz görme umuduyla etrafa göz gezdirdim, birini bulunca da gidip yanına serildim. Tüfeğin içindeki köpeği düşünürken uykuya dalmışım. Çok geçmeden, tüfeğin efendisinin sesi beni tavşan uykumdan uyandırdı. Güzelce bir silkelenip sesi takip ettim. Bu ses beni daha önce kanalın orada gördüğüm heybetli adamın yanına götürdü. Tüfeğin camdan namlusu ona dönüktü. Adam, talimat beklercesine kendi halinde duruyordu... ta ki... tüfeğin efendisi komut verene dek. Sonrası, sakinlikten saldırganlığa hızlı bir geçiş. Adam, az ilerisinde duran bir tavuğu kaptı, zavallıcığın boynunu koparıp can çekişen bedenini karşısındaki kadının üstüne attı. Kadın dehşete düşüp çığlık atınca adam o çığlığı dahi bastıran gök gürültüsü gibi bir kahkaha patlattı. Başsız tavuğun bedeni yerde hala can çekişiyordu. Ne yapacağımı bilemeden taş kesildim. Tüfeğin efendisinden yeni bir komut yükseldi: Kestik! Bunu yeniden hızlı bir değişim takip etti. Kadın korkmayı bıraktı, dev adam da gülmeyi. Tavuk ise can çekişmeyi bırakabilecek gibi değildi. Olan biteni tam anlayamasam da bir şey netti: Tüfeğin dönük olduğu ve tüfeğin efendisinin haykırdığı yönde iç açıcı olmayan şeyler yaşanıyordu. Tüfeğin gözünü üstümde hissetmek istemediğimden bir kez daha toz oldum. Bana sesleniyorlardı. Karabaş! Küçüklüğümden beri bana öyle seslenirlerdi. Neredesin Karabaş? Ayak sesleri yaklaşıyordu. Hah, Karabaş! İşte beni bulmuşlardı. Kalabalıktılar. Tüfek ve tüfeğin efendisi de aralarındaydı. Başımı kaldırınca arkalarında bir adamın, bana daha tanıdık gelen, bilindik türden bir tüfeği doğrulttuğunu gördüm. Avcı ve avcımsı, tüfek ve tüfeğimsi bu kez hepsi bir aradaydı. Tümünün gözü üstümdeydi. Başımı başka yöne çevirdim ama onlar yönünü değiştirmedi. Üzerimdeki bakışlar beni huzursuz etmişti. Hem beni orada nasıl bulmuşlardı ki? Çaktırmadan onlara baktım. Yüzleri bana dönüktü. Sadece adamların değil, tüfeklerin de yüzü bana dönüktü. Tüfeklerden hangisi işini yapacaktı: Daha önce pek çok canlının hareket becerisini çaldığını gördüğüm tüfek mi, yoksa tavuğa doğrultulduğunda onu can çekiştiren tüfeğimsi şey mi? Nasıl davranmalıydım? Yattığım yerden kalkmaya, hatta kımıldamaya dahi cesaret edemiyordum. Yine bir şeyleri çekmekten bahsettiler. Çektiler de. Tetiği çektiler. Aşina olduğum barut kokusunun eşlik ettiği aşina olmadığım keskin bir acı hissettim. Kulakları sağır eden acı bir feryat duyuldu. Ses benden geliyordu. Karıncaların minik patikası kana bulanmıştı. Kanda boğulmadılar. Karıncalar boğulmaz. Sağ patime doğru sürüklenip kürküme tutundular. Artık onlar için bir adaydım ben. Üzerimde yaşayabilirlerdi. Altlarında ölebilirdim. Burnu buz gibiydi. Köpeğinki. Tüfeğin içinde yaşayan köpeğin. İhtimal, beni ısıran, tüfeğin içinde yaşayan köpekti, tüfeğin kendisi değil. Belki de kaçıp onu kaderine terk etmiş olmasam gelip beni ısırmazdı. Ama kaçmıştım. Ama gelip beni ısırdı. Yine adım sesleri yaklaşıyordu. Biri, tut şunu! diye bağırdı, diğeri bırak beklesin! dedi. İçlerinden biri, Hadi sahneyi tekrar çekelim! diye haykırdı. Bunu bir kahkaha tufanı izledi. Bu kez sırayı anlayabildim. Önce sözler, sonra kahkahalar. Tanımadığım biri yanıma gelip beni ilerideki bir ağaca doğru sürükledi. Adalarına sıkıca tutunmuş karıncalar da benimle sürüklendi. Avda, ne zaman ki avlanırsın, işin biter. Şimdi, yığılıp kaldığım o yerde, tüfeklerin ikisi de bana dönüktü. Tüfeğin efendisinin gözleri üzerimdeydi. Kalan herkesin gözleri üzerimdeydi. Belki karıncaların gözleri bile bendeydi... Benim gözlerim ise kapalıydı. Ben artık, omzumda açılan ve kanımla çerçevelenen yeni gözümden görüyordum her şeyi. İlk değildim, son da olmayacağım. Ben bir köpektim ve beni vurdunuz. Bir tavuk olsam kafamı koparıp can çekişen bedenimi fırlatır atardınız; bir at olsam bir ikona ressamının hayatını anlatmak uğruna beni mızraklardınız; bir eşek olsam tutuşmuş bir kağıt parçasını kuyruğuma bağlardınız. Ben bir köpektim ve beni vurdunuz. Koca tüfeğinizle film denen şeyin peşindesiniz sanmıştım. Filmi bırakıp niye beni avladığınızı hiç anlamadım. Bu öykü, başta Karabaş olmak üzere, film çekmek uğruna istismar edilen, kötü muameleye maruz bırakılan ve/veya öldürülen insan dışı hayvanların tümüne ithaf edilmiştir.


Futuristika!, Edgar Allan Poe'nun 200. doğum yıldönümü özel kutlamalarında On soruda Poe! yarışmasıyla okuyucularına Özel Futuristika t-shirtü hediye ediyor. Aşağıdaki soruları doğru yanıtlayan bir okuyucumuza istediği tarzda bir t-shirtü günün anlam ve önemine yakışan hediye paketiyle ulaştıracak olan Futuristika!, 25 Ocak 2009 tarihine kadar cevaplarınızı bekliyor ve herkese başarılar diliyor. Cevaplarınızı adresine yollayabilir ya da iletişim formu konularından Poe yarışmasına cevaplarımı yollamak istiyorum'u seçerek yarışmaya katılabilirsiniz. 3) Poe'nun ailesi oğullarının edebiyat dünyasındaki çabalarının en büyük destekçisi olmuşlardır. Yoğun katılım için teşekkür ederiz. Sevgili Edgar Allan Poe ülkemizden bu kadar seveni olacağını bilseydi, belki de her şey kendisi için farklı gelişebilirdi.


in. fondo. al. mar son 30 yılda Akdeniz'de batan gemiler üzerine hazırlanmış bir online bilgi görüntüleme projesi. Projeye toksik, kimyasal ve radyoaktif maddeler taşıyan ve bir de şüpheli bir şekilde batan gemiler dahil edilmiş. Projenin amacı, bir yandan batan gemilerin bir listesini tutmak, diğer yandan da eski ve artık işe yaramaz diye düşünülen bazı gemilerin ait oldukları şirketleri tarafından bilerek batırılmış olduğuna dikkat çekmek. Listedeki bazı gemilerin batmasıyla ilgili soruşturmalar hala devam etmekte. Resmi tutanaklar, gazete haberleri, konuyla ilgili internet siteleri gibi kaynaklar kullanılarak hazırlanan ve Lloyds, Legambiente gibi şirketlerin ve bir takım çevreci kurumların yardımıyla hayata geçirilip devam ettirilen projeye, siz de şüpheli bulduğunuz batan gemiler hakkında bilgi sağlayarak katkıda bulunabilirsiniz.


Çeşitli teknikleri üzerimde deneyip hiç bir sonuç alamayan psikolog, en sonunda beni hipnoz etmeye karar vermişti. Gözlerimi kapattırıp bir sürü gevşeme telkininden sonra nihayet konuya girdi. Ses tonundaki abartılı yumuşaklık bende garip bir rahatsızlık hissine sebep oldu. Ancak, artık iyileşmek istediğimden bari bu seferlik komutlarını dinlemeye, en azından bu tekniği denemeye karar verdim. Dokuzda ordayım demişti. Tam bir saattir bekliyorum. Hiçbir zaman geç kalmayan takıntılının biri olduğunu bilmesem... Bugüne dek bir kez geç kaldığına şahit olsam korkmayacağım. Ama ben onun ciğerini bilirim. O takıntılı herif, ne yapar eder, söylediği saatte söylediği yerde olur. Her zaman! Telefonunu da açmıyor; kesin başına bir şey geldi! Hah, benim telefonum çalıyor, kesin o! Hayır, o değil; Sinan! Sesindeki şaşkın ve ağlamaklı tonu fark etmemek imkansız ama içimden sormak gelmiyor. Adam karşımda korkudan tir tir titriyor. Sakin olmam gerektiğini biliyorum ama karıştığı iğrençliği düşününce boğazına yapışıp kafasını duvara çarpmak geliyor içimden. Cevabı gayet iyi bilmeme rağmen soruyorum. Başını önüne eğip susuyor. Çıldırmam için, elinden gelen her şeyi yapıyor! Böyle karşımda sessizce oturup boyunlarını büktüklerinde çileden çıkıyorum. O bükülen boynu tek hareketle kırıp düzeltmek geliyor içimden. Sonra işkenceci oluyoruz. Sabrım taşmak üzere... Yumruğumu masaya indirip öfkeyle bağırıyorum. Adam korkuyla yerinden sıçrıyor ve gözlerime bakıyor. Ateş saçan gözlerime... Ve cevabı veriyor. Bütün kardeşlerimle, her bayram olduğu gibi memlekette, babamın evindeyiz. İnatla ayrılmadığı eski, bakımsız evde. Babam, yaşı ilerlediğinden beri hepten huysuz ve alıngan! Biz, geleneksel bayram azarına ne zaman başlayacak diye düşünüp sessizce bekleşirken söze giriyor. Billur sokak, 6 numara! Emlakçının söylediği ev. Işıl ışıl. Tertemiz, güneş görüyor. Ön taraftaki muhteşem bahçeye bakan küçük bir balkonu bile var! İstediğim fiyat aralığında. Yeri çok iyi, merkezi... Tek bir kusur bile bulamadım. Sadece benim için çok fazla. Evden çıkarken emlakçıya ne diyeceğimi düşündüm. Sevmedim demeye karar verdim. Öyle ya, başka hiçbir sebebe gerek yok. Sevmedim. Bankadayım. Sıranın bana gelmesini bekliyorum, işten zar-zor izin aldım. Nihayet benim numaram yanıyor. Tam o sırada banka memuresi gişeyi kapatıyor. Öfkeyle yerimden kalkıp gişeye koşuyorum. Ayağa kalkmış olan genç memure ile göz göze geliyoruz. Hayatımda gördüğüm en güzel gözler. Bütün öfkem gidiyor. Nerede olduğumu unutuyorum. Sadece bir çift güzel göz ve ben! Hep bana baksın istiyorum. O ise, benden cevap bekliyor. Ne sorduğunun farkında bile değilim oysa. Gözlerimi gözlerinden çekip saatime bakıyorum isteksizce. Öğretmenimin yanındayım. Beni aylarca para almadan çalıştırdı. Üniversite sınavından çıkar çıkmaz yanına koştuğumda Yarın yanıtlar gazetede çıkınca kontrol eder puanını hesaplarız demişti. Sabahı zor ederek tekrar yanına geldim. Tüm cevaplarımı not edecek kadar vaktim olduğu için şanslıydım. Bir takım hesaplamalar yapıp kaygılı bir ifadeyle yüzüme baktı. Askerde olduğumu bile unutmuştum. Yaklaşan tezkerenin heyecanı ile. Bu akşama kadar... Ali'nin şehit olduğunu söylediler. Sabahki konuşmamız gözümde canlandı. Müdürün odasındayım. Beni çağırtmış. Korktum, azarlayacak diye. Halbuki garip, acıyan bir ifade ile bakıyor. Sanki sırf söze girmek için, laf olsun diye soruyor. Müdürün yanından çıkarken annemin öldüğünü anlıyorum. Zaten sabah apar-topar evden götürdüklerinde anlamıştım. Annem, yatağında bitkin bir vaziyette yatıyor. Solgun yüzü, bir kağıt kadar beyaz. Hep ağrıları var; hep üzgün. Ben yerde uzanmış ödevimi yapıyorum. Annem öksürmeye başlıyor. Boğucu bir öksürük! Ödevimden başımı kaldırıp anneme bakıyorum. Göz göze geliyoruz. Yanındaki bir bardak suyu titreyerek bana uzatıyor ve kısık bir sesle konuşuyor. Annemin yanına gidiyorum. Kendinden geçmiş gibi. Dokunduğumda anlıyor ancak geldiğimi. Gözlerini tam açmadan, titreyen eli ile ilaçlı suyu güçlükle alıp içiyor. Yüzü buruşuyor; bana dönüp bir şey soracakmış gibi bakıyor ama sonra vazgeçip yastığa gömülüyor tekrar.


Devletler, tıpkı neokapitalist toplumlardaki bireyler gibi, çıkar ilişkileri üzerine kurulu sistemlerdir. Çıkarlarını korumasına dair refleksi güçlü olan devletler, güce ihtiyaç duyarlar. İç ve dış mihraklara karşı toplumsal desteği propaganda araçlarıyla elde ettikten ve gücü artırıp kendi ağırlığını yükseltmek için gerekli sermayeyi yine toplumdan aldıktan sonra, devletin çıkarlarını korumada en doğrudan aracısı olan kolluk kuvvetlerine yayar. İsmini, Birleşmiş Milletler'de ulusların nefsi müdafaa haklarının yer aldığı tüzüğü değiştiren ve Irak'a saldırının nedenlerini Önleyici ve Önalıcı Savaş diye açıklayıp ABD çıkarları hariç hiçbir farklılığı tanımayan, insani ve hukuki anlayışı yerle bir eden Bush Doktrini'nden alan Önleyici Hizmetler'in, çalışanlarına motivasyon sağlamak için başka bir sistemi düşünmesini düşünmek saçmaydı belki de. Hugo Grotius, 1625'de Bireyin doğal hakları hiçbir kaygıya feda edilemez. Devlet düzeni oluştururken dahi doğal haklar sınırlanamaz demişti ve modern devletler hukukunun temelini oluşturmuştu. Türk Polisi 2012'de, duvara asılan puan tablolarıyla geniş suda olta atarız, tutturduğumuzu yakalarız diyerek, bireyin en doğal haklarını puan tabloları sonunda elde edecekleri avantajlarıyla çakıştırıyorlar. Ne de olsa bazı bireylerin çıkarları devletlerin çıkarlarıyla tam örtüşür Ya da tam tersi. Konuyla ilgili, puan tablosunu sosyal medyadaki hesabından gördüğümüz Emre Bilgili'nin de görüşünü aldık. Kabahatler kanunu adı altında sokakta yürürken, parkta otururken, cafede arkadaşlarınızla çay kahve içerken hatta tam evinin önünde bile travesti ve transseksüellere kesilen 69 liralık cezaların hiç gündeme gelmediği, kimselerin bahsetmeye değer görmediği bir ülke burası. Bu ülkede LGBT olmanız kabahatler kanununa göre suç. Sokakta dolaşamazsanız. Dolaşırsanız 69 liralık cezayı öder, polisinize de 20 puan bonus kazandırırsınız. - Emre Bilgili twitter. com/emrebilgili


90'lı yıllar fanzinlerin Türkiye'de tavan yaptığı yıllardı. Kitabevlerinde çeşit çeşit bulunur, dergilerin arka sayfalarında iletişim bilgileri ve tanıtımları çıkardı. Alttan alttan kaynardı fanzinler, el değiştirirdi. İnternetin hayatta kapladığı yer arttıkça, ya da o fanzin kitlesi de dağılınca, nispeten azaldırlar. Özellikle İstanbul dışındaki fanzinler ilgmizi çekiyor. Bu nedenle, Gelibolu'dan, kemik kadrosunda Mehmet Atakan Foça ve Doğukan Ünlü'nün bulunduğu Önsöz Fanzin'in sitesinin açıldığını haber vermek isteriz. Üçüncü sayısı da çıkan derginin başlıca konusu Madımak. Ayrıca Ümit Dertli röportajı, Endüstriyel futbol ve ona karşı mücadele ve birçok yazı bulunuyor. Fanzinler güzeldir, kar amacı yoktur, sayfalarında reklam hesabı yapılmaz, konular serbesttir. Fanzinler punk'tır, geri dönüşümsüz alt kültür çabalarıdır, zihin açıcıdır. Gelibolu'dan, Ece Ayhan'ı da sevgiyle anarak, selamlıyoruz efendim.


Aslında bir önsöz değil elbette bu, bir başlangıç. Çünkü bilirim kimse okuma zahmetine girmez önsözleri, yazanları da hep boşa yazmışlardır. Ama boşa da olsa, kimse de okumasa yazılmıştır onlar. Hatta Oğuz Atay'ın saldırılarından sonra bile, Oğuz Atay kitapları önsözle başlamıştır. Kimse neden yazıyoruz, bu adam kitaplarına önsöz yazılmasını ister mi? diye sormamıştır. Utanmazca, arsızca, çirkince yazılmışlardır. Önsözler imzalarla yazılır değil mi? Peki imza tanıdık değilse... O zaman yayımlanmaz yazılanlar. Ama kimse önsöz yazarı değildir, yazarlar önsöz yazar. Ama bir hatadır bu, bir ya da birkaç önsöz yazarı olmalıdır ve onlar yazmalıdırlar önsözleri. İşte böyle bir amaç için buradayım, kimsenin tanımadığı bir önsöz yazarıyım ben. Kendi küçük dünyamdan büyük denizlerin sonsuzluğuna baktım ve inanın orada gerçek metinler değil, sadece önsözler vardı. Onun için, bunun için kısaca her şey ve herkes için yazılmış önsözler.


Galeri G-art, İstanbul'un hareketli yeni sanat sezonu içerisinde, Uluslararası İstanbul Bienali ile eş zamanlı olarak, bienal izleyenlerine farklı bir pencere açacak Onston' un Ottomatik Düşler sergisi ile 25 Eylülde sezonu açtı. Sanat hayatında 10 yılı demlendirmiş ve kendi düş dünyasını kurmayı başarmış genç sanatçı Can Yeşiloğlu / Onston, geçmişin Osmanlı imgesi ile bugünün megapol İstanbul'u arasında yeni köprüler kurarak bir paralel evren kuruyor. Bu düş aleminde; yapılar hayvanlarla, makineler insan bedenleri ile iç içe girip, yeni ve mutant diyebileceğimiz formlar yaratırlar. Bu dünyanın iş makineleri etsel formalara, fesli neo Osmanlı beyleri ise sokak punk' larına karışırlar. Yaklaşık 100 yıl önce gerçeküstücü sanatçılar, Freud'un psikanalizinin etkisi ile Otomatizm denen yazı ve resim tekniğini keşfettiler. Otomatizm en basit tanımı ile aklın her türlü oto-sansürünün ötesinde, zihnin saf imgelerinin yazıya ve resme dönüşme serüveniydi. Avangard sanatçı Can Yeşiloğlu; gerçeküstücü Otomatizm kavramını sürekli yeniden ürettiğimiz Osmanlı imgesi ile birleştirip; bir neoloji yaratıyor: Ottomatik Düşler.. Can Yeşiloğlu için Otomatizm ; yatışmış, sakin bir bilinçdışının değil; çatışmalı, merkezsizleşmiş mekansızlaşmış, kaotik bir bilinçdışının sözcüsüdür. Onun imgesinde Otomatizmin tedirgin edici, tekinsiz atmosferiyle; çocuksu düşlerin ve yetişkin ütopyaların büyüsü iç içe girer. Şansın resme kattığı bu cazibe ile sanatçının ince ince kurguladığı düşler portreler ile iç içe geçer. Ve kuşkusuz ressamın kendi şahsına münhasır bu düş dünyası, heyecan kadar meraka, kaos kadar neşeye de ev sahipliği yapar. Yeşiloğlu sadece bir yeni kelime icat etmiyor; aynı zamanda geçmişin Osmanlı imgesi ile bugünün megapol İstanbul'u arasında yeni köprüler kuruyor. Bu düşler şimdi yaşadığımız ve yarattığımız gelecek içinde; dün, bu gün ve yarının aynı anda buluştuğu, zamansal ve uzaysal bir kayma yaratarak; Can Yeşiloğlu/OnstOn dünyası diyeceğimiz bir paralel evren kuruyor. Bu düş aleminde; yapılar hayvanlarla, makineler insan bedenleri ile iç içe girip, yeni ve mutant diyebileceğimiz formlar yaratırlar. Bu dünyanın iş makineleri etsel formalara, fesli neo Osmanlı beyleri ise sokak punk'larına karışırlar. Ottomatik Düşler, bir ilk sergidir; fakat sanatında 10 yılı demlendirmiş ve kendi düş dünyasını kurmayı başarmış bir ressamın ilk sergisidir. Sergi 26 Eylül-13 Kasım 2013 tarihleri arasında Pazar ve Ptesi dışında her gün 11:00-19:00 saatleri arasında Galeri G-art'da gezilebilir. G-art 2003 yılından bu yana galeri gelirinin tamamını AÇEV ' e bağışlamaktadır.


25 Eylül-12 Kasım arasında G-art'da yüze çıkan serginin üç tane aynı temada ilerleyen eserleri inceleyeceğim. Böyle bir sergi Osmanlı devam etseydi yine olurdu kanımca. Bu yönden sergi kaçınılmaz bir imge dünyasını bize sunuyor. Otomatik yapıyla batının imge dünyasıyla doğunun sentezi olan bu sergi ismi üstünde Ottomatik bir yapıya sahiptir. Osmanlı savaşlarıyla meşhurdur. İki top arasında kalmış halkın hafızasını, toplumsal yapısını, gözünü anlatır bu üç resim. Ortadaki abimize Bay Osmanlı diyelim. İki filin çerçeve renkleri kahverengidir. Kahverengi bir çok renkten elde edilir bu Osmanlı'nın içindeki milletleri belirtir. Kahverengi Osmanlı'nın favori renklerindendir ayrıca. Günümüzde ise hale kahverengi üst tabakanın renklerindendir. Bay Osmanlı'nın sağındaki filde kahverengi tonları daha azdır solundakine göre. Çünkü sağ taraf Osmanlı'nın içinde fakat ondan daha bağımsız düşünür. Soldakinde ise gelenekçi bir düşünüş hakimdir. Bay Osmanlı'nın çerçeve renkleri daha yumuşak ama her tarafa yayılan bir renktir. Çünkü uzun tarihinin ona getirdiği bir gerekliliktir bu. İki filin ortasında kalmış Bay Osmanlı. Biri ona balık atıyor diğer kuş. Atılan kuşlar ve balıklar yüzünde toplanmış. Osmanlı'nın içinde barındırdığı mutasyon kolaj birleşiyor. Sağ tarafında kuşlar sol tarafında balıklar. Balıklar saplantılı gelenekçi kişileri temsil ediyor. Osmanlı'nın büyük bir bölümünü oluşturan bu kişiler Kanuni'den sonra baskın bir şekilde öne çıkmaktadır. Kuşlar ise Osmanlı'nın düşünen ve gelenekçi yapıdan sıyrılmış- sıyrılmaya çalışmış kişilerdir. Bay Osmanlı göz altları dikkat çekicidir. Sol tarafın yani balığın olduğu gözün altı daha çok bölünmüştür. Sağ taraf ise bölünmeden çok yıpranmış bir haldedir. Sol taraf lokmasını bekleyen bir diş sağ taraf dövülmüş bir demir gibi. Bay Osmanlı'da en büyük detaylardan biri sağ gözün altında akan bir damla yaştır. Üzülen Osmanlı'nın özgür olmayan bireylerini temsil eder kuş. Kuşlar özgürlük mavisini taşır. Balıklar ise sol tarafta kalmış dini saplantıları temsil eder. Seçilen iki imge boşuna seçilmemiştir üstelik. Kuşlar ve balıklar en gizemli hayvanlardır. Karada yaşamazlar. Balıklar çabuk unutur. Kuşlar özgürlüğü hatırlar sadece. Kuşun kanatlarından biri Hazerfan'dır. Yeri gelir Baha Tevfik olur, yeri gelir Beşir Fuat olur, yeri gelir Nesimi olur. Bir bakıma Bay Osmanlı bütün insanlığı temsil eder başındaki fesi atarsak. Tarihin başlangıcından beri böyle gelmiştir bu. Toplumsal farklılıkları hazmedemeyen her iktidar yapısı için sadece fes yerine başka bir imge gelir-gider sadece! Burundaki kuş ise Osmanlı'nın birleştiği tek noktadır. Çünkü burundan alınan koku gerçektir. Hemen hemen herkese aynı duyguları verir. Kan kokusu, çöp kokusu, gül kokusu. Ama kuşun başının sağ tarafta olması rastlantı değildir. Çünkü kuşu soldaki fil var etmiştir. Birde burada önemli bir ayrıntı vardır. Bay Osmanlı'yı dikey olarak ortadan böldüğümüzde kuşun başı sağda kalır diğer yarısı ise solda. Düşünen tarafı sağdadır yani. Ve alttaki kuşun başı balığın üstündedir. Kuş bu anlamda balıktan üstündür lakin balığın onun boynunu parçalamasına bir şey yapamayacaktır da aynı zamanda. Bu bilinmese de kuşun hep onun üstünde olduğu bilinecektir. Sağ taraftaki fil kesinlikle savaşçı değildir. Tekerlek filin kulağının altında kalmış, diğerinde ise altında. Tekerleklerdeki parça sayısı da önemli ayrıntılardandır. Sağ taraftaki filde 6, sol tarafta ise 7 parçadır. Bu balıkların sayı olarak üstün olduğunu gösterir. Sol taraftaki filin dişleri savaşçı bir şekilde dışarı bakar ve burnunun sonundaki bıyık biraz incedir. Sağ taraftaki dişler ise sanki burnu sıkıyormuş ve nefes almasına izin vermiyormuş gibidir. Bıyıkları diğerine göre kalındır. Burada bir anlamda Bay Osmanlı'nın burnu da devreye giriyor. Sağ filin nefes alamamasını Bay Osmanlı'daki kuşun oraya dönmesinden eşitleniyor. Bay Osmanlı'nın burnu ise sol taraftan geldiğinden dolayı bir manada değişik bir paradoks oluyor. Osmanlı'ki orjinalliğin temeli de budur. Hiçbir zaman değişmeyen tek organ olan göz ise resimlerde kusursuz işlenmiştir. Sağ taraftaki filin gözleri şaşkın ve umutlu, Bay Osmanlı'nın gözleri yorgun ve açık, sol taraftaki filin gözleri ise biraz yorgun ve umursamazdır. Bay Osmanlı'nın yüz hatları kılçık, iskelet ve tüylerdir. Bunlar ölen insanlardır. Ölenlerin içiyle, kanıyla çizilir çünkü tarih. Çeneden altında da devam eder bu çünkü bu Osmanlı'nın sahip olduğu topraklar zaten tarihin başlangıcından beri savaş alanıdır. Ölenler yine kuşlu-balıklı gömülür, orada birleşirler. Ta ki bir filin ayağıyla daha da parçanıncaya kadar! Bir ayrıntıda Bay Osmanlı'nın yüzünün sol tarafındaki testise benzer yılan balığının iskeletidir. Cinselliğe sapkın ve mutasyona uğramış bu yılan balığı aslında en tehlikeli imgedir. Balıkların içinde ama ondan olmayan bir türdür bu sapkınlar. Çabuk unutan balıklar onları bir türlü alaşağı edemezler. Balıkların suçu unutmak, kuşların suçu uçmaktır aslında.


An., 1994 yılında Ese'yi beklerken kuruldu. Takip eden 2-3 yıl süresince çoğunluğu anlık gelişen deneysel doğaçlama müzik performansları yaptılar. Ese'yi bekleyenlerden Tayfun Polat dışında asla aynı kadroyla çalmadılar. Şimdi, 1996 yılında gerçekleştirdikleri son performanstan yıllar sonra, grubun lokomotifi Tayfun Polat'ın Oradaydım projesi için yine bambaşka bir kadro ile bir araya geliyorlar.


Evren Sungur, Organik Makine isimli yeni serisinde alternatif evrim, otomatikleşen güncel yaşam, gerçeküstü medeniyet tasarımı gibi konuları ele alıyor. Denizhan Özer küratörlüğünde gerçekleşek olan sergide, sanatçı figüratif anlatımın klasik biçim ve kompozisyonlarını görmezden gelip yeni bir görsel dil oluşturarak, hayali mekanlarda gerçeküstü insan tasarımlarını yüzey üzerine taşımaktadır. Seyirciyi bilinçli olarak içinde bulunduğu zaman ve mekandan koparıp resmin karşısında kendisiyle yalnız bırakan sanatçı, seyircinin kendi geçmiş ve geleceğine karşı duyacağı rahatsızlığı da bir fetişe dönüştürerek geleceğe yönelik ip uçları vermektedir. Medeniyeti ya da insanlığı tartışmanın ötesinde 'başka bir medeniyet olsaydık acaba yaşam nasıl başlardı' sorusu üzerinden yola çıkan sanatçının, evrimi farklılaştırma düşüncesiyle kadın ve erkeği tek vücutta buluşturma ya da başka canlıların özellikleriyle karıştırmaya çalışmasıyla farklılık yaratmaktadır. Yeni hayatın kurgusal yapısının izlerini taşıyan amorf bedenlerin, belirsizleşen durumlarını yeni bir yaratım süreci ile irdeleyen sanatçının, içinde bulunduğumuz çıkmaz duruma ve sistemin yıkıcılığına karşı getirdiği eleştirel bakış açısıyla dijital kurgu estetiğini bizlere hatırlatarak güncel bir anlatım oluşturmaktadır. 1980 İstanbul doğumlu olan sanatçı, Yeditepe Üniversitesi'nde aldığı Mimarlık eğitiminden sonra Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi'nde Heykel eğitimi almıştır. Sungur 1998 yılından beri çalışmalarına İstanbul, Beyoğlu'ndaki atölyesinde devam etmektedir. Evren Sungur'un resme yaklaşımı sanatın trajedisiz olamayacağı kuralına bağlılığının analiziyle anlaşılabilir. Resminde temel olarak insanı konu edinen Sungur kavramsal çerçevesini insanoğlunun doğası, evrimi, varoluşunun ve medeniyetinin sorgulanması olarak belirler; bunlara bağlı olarak motivasyonunu insanın davranışsal özellikleri, aklı ile içgüdüleri arasındaki çift karakterlilik, toplumsal düzeni belirleyici kadın-erkek ilişkileri, kuşaklararası rekabet ve kültürel/siyasal geçmişinden alır. Sungur'un resimlerindeki şiirsel olgu, figürlerinin kendi evrimlerine, yarattıkları medeniyetlerine, nihayetiyle varoluşlarına tezat içgüdüsel davranış ve reflekslerinin trajedisinden kaynaklanır.


Batılıların gözünde Orient kavramı Doğu ve Doğululuk her zaman için gizemini koruyan bir yaşayış olmuştur. Batı medeniyetleri kendi kimlik sorgulamalarını, kıyaslamalarını yaparken Doğu'yu baz almışlar, ötekileştirdikleri Doğu'yu da takip etmekten geri kalmamışlardır. Rönesans'tan bu yana Batılı seyyahlar, Doğu'ya birçok gezi düzenlemiş, gördüklerini, yaşadıkları tecrübeleri kitaplaştırarak Batılı okuyuculara sunmuşlardır. Orient kavramı Uzak Doğu, Yakın Doğu kavramları gibi Batı merkezli bir kavramlaştırmanın ürünü olarak ortaya çıkmıştır. Avrupa dünyanın merkezi olarak kabul görmekte ve dünyanın diğer bölgeleri bu merkeze olan uzaklıklarına göre yakın, orta ve uzak şeklinde kategorize edilmekteydi. Tarih sahnesinde eski Yunanlıların Medeni güney ve Barbar kuzey şeklinde ikiye ayırmaları daha sonra Avrupa topraklarında filizlenen Romalıların da Doğu ve Batı şeklinde ayrıma gitmeleriyle kutuplaşma devam etti. Bilindiği gibi Roma İmparatorluğu'nun iki merkezi vardı: Batıdaki merkezi Roma, Doğudaki merkezi de Constantinople idi. 395'te bu imparatorluğun Doğu kısmına Bizans İmparatorluğu adı verilmesi ve Roma merkezli imparatorluğun çökmesiyle, İstanbul Doğu dünyasının merkezi oluyordu. Ayrıca şunu da belirtelim bugün Sultanahmet meydanında yer alan Million taşı Bizans döneminde sıfır noktasını belirtmekte ve diğer şehirlerin uzaklıkları bu taş baz alınarak hesaplanmaktaydı. Daha sonralarda Batı dünyasında Doğu; olarak ifade edilmiş olan Osmanlı Devleti için kullanılan bu kavramlaştırma, elbette ki sadece bir coğrafi ifadelendirme değil aynı zamanda kültürel ve dini bakımdan farklı olan ötekini ifade eden bir kavramlaştırma idi. Aslında insanların kendi bulundukları yeri merkez alarak dünyanın diğer yerlerini merkez olarak aldıkları yere göre adlandırmaları sadece Avrupalılara özgü bir yöntem değildir. Mesela Osmanlılar Batı dünyası için coğrafi adlandırmadan çok etnik vurguyu öne alan Frengistan kavramını kullanmaktaydılar. Efemera dünyasında yola çıkarak Batılıların gözünde Orient kavramının diğer karşılığı da kadınlar olmuştur. Ya da şöyle diyebiliriz; Harem hayatı. Doğu'nun güzellikleri uzak gelmiştir Batı'nın Beautee Orientale söylemine. İçine kapanık yapısı, sadece belirli kişilerin girebildikleri sarayların Harem yaşayışı merak uyandırmıştır belki de Batılıların gözünde. Harem özeldir, girilmez. Ne kadar girilmez olursa, o kadar çok merak uyandırır. Belki de kapalı peçelerin altında yatan güzelliğe ulaşamamazlığın verdiği bir ihtiras. Birçok batılı ressam tuvaline taşımıştır haremi. Çıplak kadınlar, sınırsız hizmet, bitmeyen alemler. Öyle düşünmüştür dışarıdan bakan ressamlar fakat gerçek bu değildir. Cezbedici yanı belkide Batılıların bir tek burnunu oraya sokamamalarıdır.


30 Ekim 1938 tarihinde, Orson Welles ve Mercury Theatre tiyatro grubu, HG Wells'den uyarlama The war of the worlds isimli tiyatro oyunu radyoda oynarlar. Oyun o kadar başarılıdır ki, tanıtım konuşmasını kaçıran binlerce kişi gerçekten bir uzaylı istilasına uğradıklarını düşünüp sokaklara fırlar. Medyanın gücünün en muhteşem örneğidir. Neredeyse bir saat süren yayının başlangıcı, bir Mars istilasını haber veren haber bülteni gibidir. Yapılan araştırmalara göre yayını takip eden 6 milyon kişiden 1.7 milyonu inanmış, 1.2 milyonu da paniğe kapılmıştır. Yayın sonrasında, dönemin gazetelerinin olayı abarttığı açıklamaları yapılmış olsa da, yıllar sonra Japonların ABD üssü Pearl Harbor'a yaptıkları saldırı yine bir radyo haberiyle duyurulduğunda, birçok insan Orson Welles'i hatırlayıp haberi ciddiye almamıştır. 30 ekim 1938 akşamı, radyolarında müzik dinleyen insanlar Yayınımızı bir son dakika haberi nedeniyle kesiyoruz uyarısıyla bir meteorun düştüğü ve garip yaratıkların şehirleri istila etmeyi başladığı haberinin ardından eline silahını alıp Marslılara karşı kendini korumaya çalışanlardan, Marslı elinde öleceğine kendini zehirlemeye karar verenlere kadar, kitlelerin ne kadar kolay manipüle edildiklerine dair, 70 yıl geçmesine rağmen hala mükemmel bir örnektir.


JRR Tolkien'in sağlığında onayladığı illüstratör olan Pauline Baynes geçen hafta hayatını kaybetti. Tüm bu Tolkien endüstrisi oluşmadan önce, büyük yazar, yarattığı dünyayı onun tasvir etmesini istemiş, onun tasvir ettiği dünyanın yarattığına benzediğini hayattayken onaylamıştı. 60'lı yılların sonlarında, Baynes çizimi olan Orta Dünya haritası yayınlandı. Güzide vinyetlerin de yer aldığı bu haritadaki Orta Dünya ayrıntıları eşsizdir. Ayrıca Yüzük Kardeşliği için yapılan illüstrasyon da muhteşem bir çalışmadır. Pauline Baynes, yakın çevresine, Tolkien'in karısının, eşinin olağanüstü eserini okuduğundan şüphe ettiğini aktarmıştır. Buna neden olan olay ise şöyle gelişir; Baynes, aşağıda da görülen Yüzük Kardeşliği-Orta Dünya haritasını hazırlayıp Tolkien'i ziyarete gider. Haritanın üzerinde Dokuz ak süvari, yani yolcular, Frodo, Sam, Aragorn, Gandalf, Boromir, Legolas, Gimli, Merry ve Pippin çizilmiştir. Alt kısımda ise, Orklar, dokuz kara süvari, Gollum ve en sağda ise Shelob vardır. Tolkien, bir yazım hatası hariç haritayı çok beğenir ve eşi Edith'i çağırır. Pauline ne yapmış baksana... der karısına. Edith haritayı inceler ve alt kısma gelince, Shelob'u gösterip Aman tanrım şu örümceğe bakın! der.


Birgün güçlü bir zamk alırsın, eve gider, kitaplığını boşaltıp kitaplarını üstüste yere dizer, sonra, her bir yığındakileri sırayla, teker teker alıp sayfalarını birer birer birbirine yapıştırırsın, yine üstüste yere dizersin. Ertesi gün -zamk iyice kuruyunca- kitaplarını eski yerlerine yerleştirirsin. Yine, aynı gün, daktilonun tuşlarını birer birer sökersin, bir torbaya doldurur, dışarı çıkar, torbayı sokaktaki çöp kutusuna atarsın. O akşam, bütün kalemlerini çalışma masanın üstüne dizersin, sonra, teker teker alıp, dünden kalan zamkla mürekkep haznelerini iyice doldurursun, yine, masaya dizersin- onların kurumaları iki gün sürer. Bu arada (üçüncü gün, evi iyice tarayarak, bütün kağıtları, defterleri, bloknotları, not kartlarını, vb. toplarsın, çalışma odasında, yere üstüste dizersin. Sonra her birini birer birer alıp, bir makasla her bir yaprağı ya da sayfayı ince şeritler halinde (1/4 cm kadar ende) keser, şeritleri masaya dizersin. Bu iş de iki gününü alır. Dördüncü günün akşamı, gider, sokak kapısını içeriden kilitler, anahtarı pencereden dışarı atarsın. Sonra, kitaplıktan en sevdiğin üç kitabı seçer, alır, çalışma masanın üstüne koyar, iskemleye oturur, gözlüklerini takarsın. Şimdi okuyup yazmaya hazırsın. Bir sabah kendine koyu bir kahve koyarsın, sıgara tablasını boşaltır, yeni bir sıgara paketi açar, bir tane yakar, telefonu önüne çekip defterini açarsın, A'dan başlayarak, sırayla- dostlarını aramağa başlarsın. Özellikle dikkat edeceğin, o anda orada olma olasılıklarının yüksek olmasıdır; büroları sabah ve öğleden sonra; evleri de akşam ilerledikçe ararsın- yurtdışındaki dostların için de saat farklarını hesaplarsın. Bu arada, kahven bittikçe yeniler, sıgara tablası doldukça boşaltır, sıgara paketi boşaldıkça da, yenisini açarsın. Her seferinde, numarayı çevirir, düşmesini bekler, ilk zil sesi bitince de telefonu kapatırsın. Sonra, Yok dersin- sonra, O da yok- sonra, İşte, o da- hep, Yok dersin. Dostlarınla dolu bir gün geçirirsin. Birgün gider, bir seyahat acentasından, uzak bir yere, tek-yön bir bilet alırsın o akşam kalkan bir uçağa. Eve döner, gardrobunu açar, yanında götürmen gereken gömlekleri, pantalonları çıkarır, yatağın üstüne serersin. Bunlara yetecek büyüklükte bir bavul seçip, en alta ayakkabıları, sonra giysileri; pantalonları, gömlekleri..., en üste de iç çamaşırları, çorapları yerleştirir, bavulu kaparsın. Başka bir -daha küçük; belki omuzdan asma- çanta seçer, çalışma odasına gider, götürmen gereken kitapları, defterleri, kalemleri, vb. seçersin en sevdiğin, o arada okuman gereken altı kitap, o sırada yazdığın, o arada yazman gereken iki-üç defter, kalemlerin, bir miktar kağıt, vb. Bavulun ve çantan hazırdır. Sen de yolculuk ile gideceğin yerin gerektirdiği biçimde giyinirsin. Uçağın kalkış saati yaklaşırken, telefona gider, saatine bakarsın; beklersin. Tam kalkış saati, dakikası gelince, ahizeyi kaldırır, havaalanına gitmek için taksi çağırırsın. Tam vaktinde orada olacaksın.


İnci'yle ayrıldıktan sekiz gün sonra İhsan, yanıma gelip daha önce hiç düşünmediğim bir şey fısıldadı kulağıma: Büyü. Onu gerçekten istiyorsan bir düşün bence, diye de ekledi. Ona böyle zırvalıklara inanmadığımı, sokağa atacak param olmadığını, aşık olduğumu ama aptal olmadığımı ve buna benzer daha pek çok şey söyledim ama yine de kafam karışmıştı. Merakıma yenik düşüp İhsan'dan telefon numarasını aldım ertesi gün. Müsait bir zamanda arayıp görüştüm. Çarşamba günü gece yarısı Bağcılar'daki Çınarlı çocuk parkına gelmemi söyledi. Yaptığı işin yasal bir iş olmadığını, tanınmamak için kılık değiştirip öyle geleceğini söyledi. Benim de kılık değiştirmeme gerek var mı diye sordum; sen bilirsin, dedi. V For Vendetta kıyafeti giyip geleceğim. Buluşmaya, İnci'yle ilk öpüştüğümüz günkü kostüm partisinde giydiğim örümcek adam kıyafetiyle gittim. Kapıdan girip ileri doğru yürüdüm. Sağa sola bakınıyordum ki arka tarafta birinin seslendiğini duydum. Başımı çevirir çevirmez arka tarafta, karanlıkta hareket eden bir karaltıyı fark ettim. Işığa doğru geldiğinde Darth Vader'ı gördüm. V For Vendetta maskesini evde bulamayınca bununla gelmeyi istedim. Parktaki bir banka oturup konuştuk. Adı Salman'mış. Aslında bir kimyagermiş. Bu işi hobi olarak yapıyormuş. İnci'yle ilgili sorular sordu sonra; adı neydi, kaç yaşındaydı, saçları ne renkti, en sevdiği yazar kimdi, futbolda ofsayt kuralını biliyor muydu? Bütün sorularını tek tek yanıtladım ama en sevdiği yazarın Alejandro Zambra olduğundan emin olmadığımı söyledim. Önemli değil, öylesine sormuştum zaten, dedi. Söylediğim her şeyi elindeki küçük bir deftere not ettikten sonra büyü için İnci'ye ait on iki adet saç teli, fotoğraf ve bir de koyun kalbi getirmemi istedi benden. Malzemeleri temin edip kendisini aradığımda, görüşme yeri ve saatini daha sonra bildireceğini söyledi. Parayı verirken bu işlere nasıl bulaştığını sordum laf arasında; insanları etkilemeyi seviyordum, dedi. Büyücülük, insanları etkilemek için ideal bir meslek! Eve gider gitmez ilk işim İnci'nin facebook sayfasına girip en güzel fotoğrafını indirmek oldu. Ertesi gün işten eve dönerken onun gittiği kuaföre uğradım. İnci'nin saçlarına ihtiyacım olduğunu söyleyince kuafördeki kalfa; büyü için mi abi, diye sordu. Ne alakası var, sadece lazım, dedim. Büyü için saç isteyen çok olur da, onun için sordum. Veriyor musunuz peki? Müşterilerimizin izni olmadan saçlarını bir başkasına vermiyoruz ama bin lira karşılığında senin için bir güzellik yapabilirim, dedi. Önce küfür ettim. Sonra üç yüz lira teklif ettim. Çetin pazarlıklar sonucunda sekiz yüz liraya anlaşıp el sıkıştık. Birkaç hafta sonra kalfa arayıp istediğim saç tellerini gelip alabileceğimi söyledi. Son iş olarak, sakatatçıya uğrayıp koyun kalbi istedim. Olur, abi, başka bir şey lazım mı? diye sordu adam. Hayır, deyip teşekkür ettikten sonra koyun kalbini alıp eve gittim. Eve gider gitmez Salman'ı arayıp istediği şeyleri hazırladığımı söyledim. Tamam, daha sonra seni arayıp yer ve saati söyleyeceğim, dedikten sonra telefonu yüzüme kapattı. Yarım saat sonra telefon çaldı. Arayan oydu, yarın aynı yer ve saatte orada ol, dedi. Buluşmaya örümcek adam kıyafetiyle gittim yine. Salman ise Michael Jackson kıyafeti ile gelmişti bu sefer. Michael Jackson gibi sol koluna bant takmayı da ihmal etmemişti. İnci'nin fotoğrafını, on iki adet saç telini ve koyun kalbini verdim. İnci'nin fotoğrafına bakıp; kız bu mu? diye sordu. Alejandro Zambra'nın kitaplarını okudum. Kitapta hoşuma giden cümlelerin altını çizdim. Onunla tanıştığımız günü düşündüm. Konserdeydik. Yanımda durmuş şarkılara eşlik ediyordu. Bir kere bile yanılmadı şarkıları söylerken. Konser sırasında bunu ona da söyledim, gülümsedi. Biraz sonra o da bana dönüp sen de hiç yanılmadın, dedi. Ben de ona gülümsedim. İsmini sordum; İnci, dedi. Bir kadına verilebilecek en güzel isim bu olmalı diye geçirdim içimden. Bunu ona da söyledim, yine gülümsedi. Biraz sonra dans etmeye başladık. İnci, beyaz kollarını hafifçe yukarı kaldırıp bedenini gelişi güzel savuruyor, küçük adımlarla kendi ekseni etrafında dönüp duruyordu karşımda. Bir kitapta okumuştum; bir insanı yeterince tanımak istiyorsanız onu dans ederken izleyin. O an için İnci'nin dans ederken kendini kaybetmek istediğini fakat buna cesareti olmadığını düşündüm. Bunu ona söylemedim tabii. Yeni tanıştığı biri hakkında hemen hüküm veren biri olduğumu düşünmesini istemedim. Konserden sonra birlikte yürüdük. Bazı ağaçların yanında durduk, yalnızca güzel bir ismi olduğu için bir sokaktan geçtik. Bir köprünün üzerinde durup altımızdan geçen azgın sulara baktık. İnci yol kenarlarındaki telefon direklerini saydı sürekli. Bir çeşit takıntıymış. Senin böyle takıntıların var mı? diye sordu. Bir kartpostal koleksiyonum var, dedim. Aynı şey değil, dedi. Kendimi sıradan biriymiş gibi hissettim birden. Adres soran, sigarasını yakmak için ateş isteyen herhangi biri gibi işte. Her insan sevdiği kişinin gözünde kendini özel hissetmek ister. Bilirsiniz bu duyguları. Onun ilgisini çekmek için birden bire ona dönüp, bir zamanlar bir rock grubum vardı, diye yalan söyledim. Taksim'de küçük bir barda sahne alıyorduk. Sonra ne oldu, diye sordu. Gruptaki çocuklar 'Hip Hop' yapmaya karar verince gruptan ayrıldım, dedim. Salman'ı aradım birkaç kere. Telefon her seferinde uzun uzun çaldı ama açmadı. Akşam haberlerde onu gördüm sonra. Elleri kelepçeli olarak polis aracına bindiriliyordu. Dolandırıcının teki olduğunu söylüyorlardı televizyonda. Haberi alır almaz İhsan'ı arayıp küfür ettim. Örümcek adam kıyafetini de gidip çöpe attım.


Yukardaki paragraf Osamu Dazai'nin 'İnsanlığımı Yitirirken' isimli kitabına ait. Fotoğrafta gülümseyen çocuk ise kendisi. Gülümsemesi garip ve zorlama. Asılı olduğu duvardan düşecekmiş gibi duran bir levha gibi. Ölümünden kısa bir süre önce yayımlanan 'insanlığımı Yitirirken' isimli romanında yüzündeki bu gülümsemeye odaklanır Dazai. Yüzündeki gülümsemenin ardında yatan varoluşsal kaygılarını dile getirir. Çevresindeki insanların gündelik sıkıntılarına bir anlam veremez. Saygın, kusursuz biri olmaktan ölesiye korkar. Dazai, şaklabanlık edip çevresindeki insanları kendisine güldürerek bu korkunun üstesinden gelmeye çalışır. Saygınlık budalası olmuş toplumun dışına çıkmayı dener, onlarla olan bağını koparmaya çalışır. Bu açıdan Dostoyevski'nin Yeraltından Notları'nı anımsatır hep. Dostoyevski'nin yeraltı insanı gibi Dazai de hiçleşme çabasındadır. Ne var ki Dazai'nin maskesi düşer bir gün. Kendini gülünç duruma sokmak için numara yaptığını fark eder bir arkadaşı. Dazai, toplumdan kaçıp yıllarca saklandığı delikten çıkmak zorunda kalır ve Dazai'nin içinde düşündüğü yabancılaşma daha da şiddetlenir ilerleyen yılarda.


1913'e gelindiğinde ise, ilişki tökezler. Çünkü, sevişmenin de sonu var. İnsan sonsuza dek bedenini yuvarlayacak değil ya. Alma hamile kalınca, Oscar karşı çıksa da, bebeğini aldırır. Deliyazan Oscar 1914 yılında, üzerimizde patlayacak dünya savaşına katılmak için Avusturya ordusuna gönüllü yazılır. Ah başını alıp nerelere gidersin. 1915 yılında Rusya toprağındayken ağır denebilecek yarasıyla kucaklaşınca, ülkesine döner. Döner ki dönmez olaydı. Alma, mimar kılıklı Walter Gropius ile evlenmiştir. Ressam Oscar, acıların şoförü Orhan'a dönüşür. O arada doktorla Oscar'ın aklının sağlıksız olduğuna karar vermeye yeltenirken, Oscar bir ressamdan beklenebilecek şekilde, acısını byük boyutlarda resimlere sindirir. Bir kukla sanatçısı Hermine Moos ile bir araya gelir ve Alma Mahler'in gerçek boyutlu, gerçek detaylarını taşıyan kuklasını yapmasını ister, emreder, yalvarır, rica eder. Oscar çözümün kendisinde olduğunu biliyordu. Tıpkı gerçek Alma'ya yaptığı gibi, kukla Alma'yı da çizip resmetmeye başladı. Hulda'ya kuklayla ilgili söylentiler yayması görevini verdi. Aralarında kuklaya Sessiz Kadın diyorlardı. Birlikte uzun yolculuklara çıkmaları, birlikte operaya gitmeleri, hatta kamuya pek açık olmayacak ama pek de lezzetli anların söylenmeden geçilemeyeceği söylentiler yürüdü gitti.


Örneğin: Çalışmalarımda son seneler malzeme olarak fazla kullandığım demirle ilgili bilgilerimi geliştirmek istediğimde; dört beş bin yıllık demir çağıyla karşılaştım. Merkezinde yüzde kırk oranında demir ve nikel saklayan bir gök cisminde yaşadığımızı da artık biliyorum. Dahası, ihtiyar yıldızların içine çökme anında demirin oluştuğunu öğrendim. Demir atomunun evrende bilinen en uzun ömürlü atom olduğunun hesap edildiğini duydum. Osman Dinç'in son dönem eserlerinden oluşan bir seçkiyi izleyicilere sunacak olan 'Teorem' adlı sergisi Pi Artworks Istanbul'da 10 Ocak 22 Şubat 2014 tarihleri arasında devam edecek.


Osman Kerkütlü: Resmettiğim kadınların ortak noktası kuzeyli, açık tenli, keskin hatlı, soğuk ifadeli ve 'kusursuz' olmaları. Modellerimi kimi zaman yakın çevremden, kimi zaman ise sanal ortamdan seçiyorum, ancak hepsini ortak bir dille tuvale aktarıyorum. Tuvallerimdeki kadınlar kesinlikle 'doğaüstü'ler; kendi yapay dünyalarından bizleri izliyorlar, biz onları izlediğimizde ise bir illüzyon yaşatıyorlar. Klasik resmi, dijital dünyanın efektleriyle harmanlıyorum. İnsanlar, fark etmeseler de, bir dizi furyası içinde sürükleniyorlar. Özellikle benim kuşağımın, dizileri hayatlarının bir parçası haline getirmesinin, dizilerin yeni bir hayat sunmasıyla bağlantılı olduğunu düşünüyorum. Bu herkesin kolaylıkla dahil olabileceği bir hayat. Dolayısıyla yeni kimlikler benim eserim değil, pop kültürün eseri. Mardin Bienali'ne katıldığınızı biliyoruz. Düşüncenizi öğrenmek isteriz. Bienal oldukça iddialıydı, çok başarılı buldum. Şehrin gizemi, sanat eserlerinin gizemine eklemlenmişti; ön yargılarım tamamen kırıldı. Hepimiz sokaktan geliyoruz, dolayısıyla insanların kendilerini lüks kutulara hapsetmeleri son derece ilginç geliyor bana; hayat sokakta akıyor. Sokakları boş bir tuval gibi görüyorum, neden bu tuvale resim yapmayalım? Bıraktığımız en küçük izlerin bile yıllar sonra tarihi bir önemi olacak. Grafiti ve stensil gibi sokak sanatı kökenli çalışmaları ben de işlerimle harmanlıyorum, sprey vazgeçemediğim bir malzeme, kısa zamanda verdiği sonuç ve mekana kendini dahil edişi çok etkileyici. Akademiye girdigim ilk yıllarda, resim yapıp yapmama konusunda tereddütlerim vardı. O dönem okuduğum bir kitaptan çok etkilendim. Doğaüstü bir yaratığın bu derece 'güzel' betimlenmesi, yaptığım işi de sahiplenmeme yardımcı oldu. Şu anda işimle ilgili beni geliştirebileceğini düşündüğüm her mecraya bakıyorum: fotoğraf, video, animasyon, hatta en basit çizgi filmler bile beni besliyor.


93 harbinden (Rumi takvime göre 1293 yılına denk geldiğinden) ya da 1877-1878 Osmanlı-Rus Savaşından büyük yenilgiyle ayrılan Devlet-i Aliyye balkanlardaki birçok toprak parçasını ya kaybetmiş ya da emniyet kontrolünü elinde tutamaz hale gelimiştir. Rus ordusu İstanbul'un eşiğine kadar ilerlemiştir. Bunlara ek olarak ulus kavramının somut olgu halinde balkan topraklarında yeşermesi ayrıca bu bölgedeki emniyet olaylarını güçleştirmekteydi. Yaşanacak olan Miss Stone hadisesi hem Osmanlı yönetimini zor durumda bırakacak hem de itibarını yerle bir edecekti. Kendi toplumlarının bağımsızlıkları için komitecilik hareketleriyle huzursuzluk yaratan bu girişimler, tamamiyle Osmanlı'nın kontrolünden çıkmaktaydı. Osmanlı topraklarında misyonerlik faaliyetleri çeşitli şekillerde yürütülmekteydi. Bu faaliyetler kimi zaman anadolu topraklarındaki kiliselerin öncülüğünde kimi zaman da dış bağlantılı güçlerin çalışmalarıyla yapılmaktaydı. Toplum bundan hoşnut muydu? Sanmıyoruz. Amerika'nın ilk modern rehine krizi olarak anımsanan olay 1901 yılının Ağustos ayında Osmanlı topraklarında yaşanmıştı. Amerikanlı Protestan mezhebi misyonerleri Ellen Maria Stone ve hamile arkadaşı Katerina Stefanova Tsilka, o dönemde Makedonya ve Bulgaristan bölgesinde komitecilik yaparak bağımsızlık hareketlerinde bulunan, liderliğini Yane Sandanski, Hristo Chernopeev ve Kr styo Asenov'un yaptığı IMRO tarafından kaçırılmışlardı.


Makara sarıyor, geri sayım başladı. Müzikli testeremi kınından çıkarıyorum. Araya saçların kaçmış. Tek tek ayırıyorum. Gıcırtılardan anımsıyorum, muhakkak ki Allah ayrılmamızı istemiyor. Gıcırtılar artıyor. Müzikal daha yeni başladı ama sen bir sıyırtmadır kaçıyorsun. Ama kaçma diyorum. Saatler eridiyse biz de eriyebiliriz. Ama bakıyorum, banyo sabununda da saçın kalmış. Bu saatte ne yapabiliriz ki? Hayaller müzesine gidelim bir daha çıkmayalım, diyorum. Hem bakarsın Rıza Bey de gelir. Bir kişi daha bulursak okey bile oynarız. Valikont? Monjii. Böyle bir dönemeç vardı ya bakkalın karşısında, hatırlıyor musun? Kahveye çıkardı. Biz ıhlamura çıksın isterdik, kahveye çıkardı. Böyle ıhlamur özlemiyle kaç defa kahveye gittik biz sen biliyor musun? Hep senden bahsederdim ben. Gönül isterdi ki elektrik direklerinden bahsetseydim ama, senden bahsederdim. Gerçi direklerden bile sana çıkardım. Mutsuz bir tuşun her an basılışıydı, kare pantolon. Bir bıçak sürekli süngerleri deliyordu. Görsen, her yer sünger parçaları. Bir daha da bir araya gelemezler eskisi gibi, biliyorsun değil mi? Tutkal tutkal üstüne. Asıl mesele de burada ya, üçgen kravat. Sigarayı bıraktım artık ben, sana başladım. Çöpleri bitmiş kibrit kutularım var, içlerine giriyorum. Zile basıyorum, dikiş makinesiyle intihar ediyorsun. İlahi sen. İlahi yarabbi. İlahi, yarabbi. Teravihten sonra vitir namazı. Paçavralardan bir canavar oluşuyor. Üzerime geliyor. Bir odaya dalıyorum kaçarken. Bir sürü alet üst süte yığılmış, deney yapıyorlar. Pencereden bakıyorum, uçak mıdır, adam mıdır bir şey geçiyor. Ama üzerindesin. Fırlatmışsın dikiş makinesini falan. Ama ya, ama yaa, ama yaaa. İsyan ediyorum. Yumurtamı kırıyorum. Sokakta bir kadın çocuğuna gösteriyor beni. Bu mu ha, diyorlar, bu mu haa, bu mu haaa. Gördün mü nelere yol açıyorsun? Bacağımdaki çekmecelerden birini açıyorum. Bu durumda ne yapmalı ona bakacağım.


taşı tabiat, harcı hissiyat, hazzı nadirat, Annesi, ona bunu söylemedi. Oysa anneler çocuklarına bildikleri her şeyi anlatmazlar mıydı? San Michele'de, Michelle olmadan çok önce bu cümlenin ayrımına varsaydı eğer, bugün daha önce hiç yaşamadığı bu şehirde, Rönesans kalıntılarıyla dolu bu otel odasında, aynanın karşısında her an kapı eşiğine bakan gözlerle sonuçlanan bir senaryoya dahil olmayabilirdi. Oysa her şeyin mümkün olduğuna inandırılmıştı. Oysa kalp ağrısından muaf bir çağın çocuğu değildi. Uzun sürüyordu yol hikayeleri. Ama o, hikaye peşinde koşmuyordu ki... Neyin peşinde koşuyordu? Bir solukta nefessiz kalacağı, tıkanacağı bir yolculuğa katılmakla katılmamak arasında direndiği o gece... Ölümünü gördüğü yüz. Yüzünü gördüğü ölüm. Cesedin avucundaki gül. Gülün yaprağındaki çiğ. Balkonuna yaşlı bir incir ağacının yaslandığı rutubetli Rum apartmanının ikinci katındaki merdivenleri çıkarken, ayak sesleriyle karışık duyduğu son ses... Final gibi görünen ama finalden çok uzak olan o sahneden kurtulması mümkün olamadı Sevi Hanımın: Henüz sadece Sevi'ydi. Boylu boyunca uzanmıştı ya da uzatılmıştı adam. Damarlarından, bir zamanlar bahsettiğini anımsadığı o kış çocukları, kanlı, irinli bir sıvıya bulanmış halde akın akın, üstelik kahkahalı cıvıldamalarla, tahta zemine basıyordu minicik ayaklarını. Çok seviyordu ya adam gemileri... Belki de bu yüzden gemiler geliyordu çocuklara doğru, boylarınca. Sessiz adımlarla binip gidiyorlardı, el sallıyorlardı gülümseyerek. Kapının eşiğindeydi o an Sevi. Oysa o sadece oradan geçiyordu, cinayeti görmedi. Ama anlatacağı bu değil Sevi'nin. Adamın kalbi... Aralık kapıdan içeriye adımını attığı an gördüğü kuşlar. Ölümüne mukabil, ritmini yitirmemiş o yüreğin, akbabaların gagaları arasında iğdiş edilmesi. Sevi, adamın damarlarından zemine yürüyen çocukların nereden ve nasıl geldiklerini çözümleyemediği gibi, bir sanrı ürünü olup olmadığına da karar veremedi bu leş yağmacılarının. Yine de eline ne geçirdiyse üzerlerine fırlatmaya başladı. Ardından hemen eteğinden kocaman bir parça yırttı, ellerinin gagalanmasına aldırmadan aldı o kalbi yerden. Sarmaya çalıştı alelacele. O esnada, bahçeye açılan pencereden incir ağacının yapraklarını gökyüzüne savurarak kaçtı akbabalar. Koşar adımlarla çıktı odadan. Merdivenlerden aşağı hızla inerken, tırabzanlara sıçrayan birkaç damla kanı gömleğiyle silmeye çalıştı. Ne kadar becerebildi bilinmez ama ne o apartmana, ne de o şehre bir daha asla uğramadı. Zaten onunla hiç bir olmamıştı ki... Hiç de... Adam, birleşmenin -ya da tekliğin mi demeli?- hesabını yaparken, Sevi Hanım bir kez daha anlamıştı: İkililiği seviyordu, ikiye takıntılıydı o. Çocuk yaşta Sirkeci istikametinde yol aldığı bir banliyö treninde bu iki olma halini düşündüğünü anımsadı birden: Her şey ikiydi. İki ağaç görmüştü yan yana, bankta oturan iki kişiydi bir sonraki istasyonda; yana yanaydı bu sefer. Bulutlar ikiydi, önündeki soğuk plastik koltuk ikili, vagonun kapısı iki parça. Çantası iki bölmeliydi. İki anahtarı vardı, iki küpesi. Tek olan sadece kendisi miydi? O an, bu sorunun cevabını verememişti. Böyle söylemişti. Bu esnada gözüne düşen perçemlerini aralayarak, alnına bir öpücük koymayı da ihmal etmemişti. Sevi, öylece donakalmıştı orada. Oysa adamı görmek için kilometrelerce yol kat etmişti. Yolculuğu esnasında görüşmelerine dair tüm olasılıkları tek tek hesaplamasına karşın, onu yataktan apar topar kaldırıp, bir an önce evine dönmesini isteyeceğini aklının ucundan dahi geçirmemişti. O geceye kadar masallardan çıkmama adına kendisine söz vermişti Sevi, fakat o an her şey, sahnenin tüm parçaları, varlık, yokluk hepsi birbirine karışmış, zembereği sessizce yerinden fırlamıştı. İyi de neden kovulmuştu ki masaldan? Topu topu üç buçuk saatlik bir öykü... Bir adam vardı, bir yatak, bir tren ve bir otobüs yolculuğu... Çiçekler. Bir de resim... Bir daha asla yaşanmayacak bir senaryonun nesneleriydi hepsi. Sol kalçasına değen ön tamponu hissetti hissetmesine ama arabanın camını yarıya indiren şoför, bağırmaya devam ediyordu Sevi'ye. Kırmızı ışık yanıyordu. Sevi, hiçbir şey söylemeden araca doğru yanaştı. Adam ona bakıyordu, o adama. Ne kadar süredir elinde taşıdığını bilemediği, adamın kalbinin sarılı olduğu yarı kanlı bezden söz ediyordu şoför. Cevap vermedi yine. Işıklara dikti gözünü. Yeşili bekledi. O en sevdiği yeşili. Kendisi için değil ama. Araçlar hareket etmeye başladığı anda, elindeki kanlı beze sarılmış kalbi, adamın kucağına bırakıverdi açık penceresinden. Ne olduğunu anlayamayan şoför, yanan ışıkla mecburen uzaklaşmaya başladı trafikte. Aracın ardından öylece bakakalan Sevi, birkaç metre ileride, arabadan bir nesnenin kaldırıma fırlatıldığını fark etti. Sevi Hanım seyre dala dursun, o esnada bir kedi yanaştı beze; ağzıyla kaptığı gibi bezi, karanlık sokağın içinde kayboldu. insan aklı için, sınırlarını tarumar eder. H. S. Sevi Hanımın sınırlarının, sinirlerinin darmadağın olması bir tek bu nedene bağlanabilir mi? Bilinmez. Ama o geceden sonra günlerce, gecelerce yürüdüğünü bilen bilir. Hangi gece mi? Kedinin adamın kalbini yediği gece değil tabii. Bu gitme meselini abarttığı yolunda çok söylence çıksa da, hiçbirine aldırmadan yürümeye devam etmişti Sevi Hanım. Hem de ne yürümek... Dağ köylerinin, şehir merkezlerinin un ufak edilmiş sokaklarının içinde belki bir hayalet, belki gerçek bir suret olarak yürüdü. Su oldu, toprak oldu; geceleri kuyulara inen eski bir ipin ucundaki kova, takımyıldızlarında asılı kalmış bir dilek, en nihayetinde el verip kol vermeyen bir aşkta divane oldu. Uzun sürüyordu yol hikayeleri. Akıyordu her şey... Aktığı ölçüde masum, aktığı ölçüde kendiliğinden. Ne yağmurun hüznü, ne uzun yol otobüslerinin kokusu, ne bilinmeyen odaların kimsesizliği engel olamıyordu ona. Gitmeliydi, sadece gitmeliydi. Süheyla, Süreyya olacaktı on dokuzuncu kasabada; küçücük bir kahvehanede, akşam haberlerinin yasak suretlerini, gecenin geç saatlerinde midesine indiren, avucuna rahatlıkla sığabilecek yüzünü öpmeyi istediği çocuk mizaçlı garsonla oturan Süreyya'ydı. Abla sen nerden gelmişsen? diye sormuştu garson. Kıkırdamıştı garson son sözü üstüne. Bu masum alay o kadar hoşuna gitmişti ki Süreyya Hanım'ın o da basıvermişti kahkahayı. Kahvehaneden çıkmadan önce garsonun yüzünü öpmüştü de nitekim. Süreyya Hanımın, bu garip ve inanılması zor yolculuğunun doksan yedinci kasabasında -gezdiği yerlerin adlarını bir deftere yazıp, sonrasında üzerlerini karaladığı için biliyordu sayısını- sevmediği bir adamla sevişip, onu uyandırmadan suç mahallini terk etmeye çalıştığı bir gecenin sabahında, tam kapıyı çekeceği anda portmantoda ikiye katlanmış bir gazetenin kocaman puntolu bir haber başlığına takıldı gözü: Otomatik Sevgili. Gazete elinde, kapıyı hızla çarpan Sevi Hanım hemen sokağa attı kendini. Önüne çıkan ilk yolcu aracını durdurarak biniverdi.


Modern zamanın insanlığa büyük armağanı. Sanal gerçeklik günlük hayatımızın her evresinde artık yapabildiklerimizin tamamı, yapamadıklarımızın ve yapamayacak olduklarımızın neredeyse imkansızlığı. Gelişen teknoloji karşısında insanın otomorfozu ve bunun sonunda insanın yaratma yetisine tabi olması ve tanrısal bir kavrama dönüşmesi; benlik, yaratılış ve duygusal hissiyatlarımızın hanelere ve haneler dışına optik transferlerle gerçekleştiği dünyanın karşı konulmaz çekiciliğinin modern teknolojik gelişmeler sonucu dünyanın insana, insanın zamana olan yenilgisi.


Sınırlı okuyucuya hitap ediyor gibi bir şey söylemek için Vatikan pasaportumdan vazgeçebilirim. Ama öyle değil, tek adet olmasının sebebi kitabın sahibinin tek kişi olması. Kitabın baskısı bende de yok. Tek baskı şu an Ounces'da, nerede olduğunu bilmesem de momentumu hakkında bilim insanlarıyla hem fikiriz. Baysan'la birkaç sene önce, çıkardığımız fanzinleri takas etme safhasında tanıştık. Çok sevdiğim işlerini arkadaş olduğumuz için yakından takip edebiliyorum, çizimlerini tanıyorum, birbirimizin dilinden anlıyoruz. Kitaba kendini katarsa çok daha güzel birşey çıkacağına emindik. Kafasında daha iyi canlanması için Baysan metni yazmamla eş zamanlı okudu. İllüstrasyonlar bu sebeple metin bittikten 1-2 gün sonra tamamlandı. Kitabı pdf'teki basıma uygun haline Baysan getirdi. Photoshop ve Indesign kullandı. Baskı kısmı zaten kolay oldu. Regular 120 gr kağıda basıldı, kapak da 250 gr'a. Tazeliğini korusun diye içine biraz ağaç kokusu serpiştirildi. Ounces tamamen tanıdığım birinden ödünç aldığım bir isim. Bir ismin kısaltması aslında. Kitabın yakalamaya çalıştığı renge fonetik olarak sırnaşan bir isim olduğunu düşündüm. Ayrıca ister istemez, OuncesBüyücüsü'nden hikaye kahramanı sabıkası var diye düşünüyor insan. İki heceli kelimelere olan düşkünlüğüm ise henüz bir yaşımı doldurmadan başladı. Elbette. Ounces'nun hikayede diyalogsuz kalması önemli bir ayrıntıydı benim için. Aşık olduğun herhangi biriyle veya bir şeyle doğrudan diyalog kuramazsan, onu da kendin konuşturmak zorunda kalırsın. Bu durum iki şeyle sonuçlanıyor: birincisi korkunç bir diyalog kuramama fobisinin kurbanı oluyorsun, ikincisi ise sürekli pozitif bir şekilde beslendiğin kusursuz bir güzellik yaratıyorsun. Aslında kahramanımız her ikisini de yaşıyor, ama sonunda kendi yarattığı kusursuz güzellik ağır basıyor. Asıl nokta; bu iki uçtan birine seni yönlendiren şey. Aslında ikisi evlenip yurtdışına çıktılar diyesim geldi. Ertuğrul Abi evrak işi ve bilim hakkında sürekli pozitif düşünmekten garip bir hastalığa yakalandı. Ona söylenen bir şey içinde sayı varsa gerçek olduğuna inanıyor, yoksa inanmıyor. Geçenlerde Halil Lahmacun'da lahmacun yediğime inanmadı, ta ki 3 tane acılı yediğimi söyleyene kadar. Oğuz Abi ise Uludağ gazozun değişen tadından şikayetçi. Her akşam sokağın köşesindeki doğalgaz kutusunda mevki alıyor. Tacize uğramayacağı Fikirtepe Kıraathanesi adı altında garanti edilirse açık adresini veririm. Kitapta vurgulananın haricinde dönüşümü cazip kılan, dönüşüm öncesinde ve sonrasında varolan değil, sürecin zamanı parçalaştırması. Örneğin; sahilden vapura binerken, sahil hafızamızda artık son ayak bastığımız gibidir, ve bir sonraki mekan değiştirmemizde aynı şey bıraktığımız mekan için tekrarlanır. Tüm bu anlar birbirine bağlı olsa da artık kendi başlarına bir parça oluşturur. Masum gözüken bu durum, teknoloji ve fashionable yaşamdan beslenen olağan bir hastalığın körüklediği bir ruh bozukluğu aslında. Romantik anlamda insanın sonu da, bu zaman parçalarının daha da küçülmesiyle yani daha fazla dönüşümle doğrudan ilgili. İnsanın kendisi mi yoksa maruz kaldığı şey mi daha korkunç, bunu bile cevaplayamadan dönüşüveriyor. Kitaptaki kahramanın Ounces'ya ilgisi bir çocuk merakı olarak başlasa da, tutulmasının sebebi soruda belirttiğin sıkıcı dünyasından çok, bilcümle dünyadan kaçmak. Kitabı okuyanlar çevren olduğunda tepkiler az çok bellidir aslında. Bu yüzden insanlar psikoloğa gidiyor, başkasından değişik bir şey duymak için. Ama benim için ölçüt olan bir tepki, kitabın kitabı okuyanlar için üretim anlamında ilham verici olması. İnsanlarda kendi başlarına veya benimle birlikte bir şey yapma isteği uyandırması oldukça mutluluk verici. Çalışmada en çok haz veren şey kitabın vücut bulmasıydı. Tek baskı olsa da, bir şeyi bilgisayarda yapmak ile onu elinde tutmak arasında inanılmaz bir fark var. Jacques Monod Rastlantı ve Zorunluluk. Kitabı tekrar-daha iyi anlayarak okumaya çalışıyorum. Doğa makamına Camus teline vurarak başlıyor, şu an ateşli bir aşk yaşadığım fashionable biyoloji telinden devam ediyor. Sürekli aldığım bir baskı dergi yok, genelde içeriğine göre seçiyorum. Sürekli takip ettiklerim genelde web tabanlı: Futuristika, internetteki içeriğiyle Wire, kişisel dergim diyebileceğim tumblr'dan takip ettiğim bloglar ve birkaç bağımsız weblog. İşin içinde web olunca müzik konusu epey karışık aslında. Ama bu aralar sık olarak dinlediklerim The Guide of Knots, Skeleton Crew, Miriodor, Eyvind Kang ve Jan Johansson. Ounces aslında Kassandra'ya hem benziyor hem benzemiyor. Yunan tanrıçası gibi donuk bir görüntüsü kalıyor akıllarda ama Kassandra'dan farklı, sanki ona insanlar inanıyor, ve dönüşmeleri inanmalarının bir sonucu gibi. Ara karakterlerde bu pek görünmese de kahramanda bu daha internet görülüyor. Tabii ayrıca Kassandra'dan farklı olarak Ounces'nun ağzına tükürülmemiş olduğunu umuyoruz! - Albert Ayler Infinite Spirit - Samla Mammas Manna Uvertyr Until Snall Hast - City Tunells Klezmerband Goldene Chasene - Shelley Hirsch Comedian Strip - Django Reinhardt Billets Doux - Scott Walker The Women And The Canines - Carla Kihlstedt World of Made - Lou Reed What's Good - Larval The Unusual Farm - Fat Waller Previous Plantation - Fred Frith Spring Any Day Now - Crime & the Metropolis Answer The Dolphins And The Sharks - Fred Frith, Tina Curran Too A lot Too Little Tamamlanmamış yarım şeyler var elde, enerji olduğu zaman bitirme peşindeyiz. Kitabı keyifli sorularla daha anlamlı hale getiren Futuristika'ya teşekkürü borç biliriz.


Outlet//İhraç Fazlası Sanat, programına iki sergiyle birden devam ediyor. İzmir'de yaşayan sanatçı Tufan Baltalar'ın son dönem çalışmalarından oluşan Seyir Terası ve Melis Ağazat'ın yeni denemeler yaptığı Bir yaz günü öğleden sonra sergileri 14 Nisan- 15 Mayıs arasında Outlet'te görülebilir. Resim ve heykel/objelerini, uzun soluklu bir projenin elemanları gibi gören Tufan Baltalar, bütünde ürettiklerinin birikmesiyle ilgilenir. Tutkulu bir koleksiyoner gibi, bu parçaların bütünde kişiyi anlamaya yarayacak unsurlar olduğunu düşünür. Basit, kolay bulunacak malzemeleri, zaman içinde geliştirdiği tekniğiyle bambaşka biçimlere, dokulara dönüştürür. Ve sonuca odaklanmaktansa, o sonuca giden yoldaki izleri göstermeyi tercih eder. Tamamlanmamış ya da parçalanmış anlar/kişiler, küçük bir çalılık ya da sessizliğin içindeki bir hışırtı Baltalar'ın çalışmalarının içine girer. Çalışmaları sürekli yeni deneylerle dönüşse de sanatçı, çoklukla kendi yüzünü ve bedenini üretimine katar ve herbir işi tanıdık kılar. Melis Ağazat'ın çalışmaları koku ve hafıza arasındaki ilişkiyle ilgilenir. Sanatçı, insan kimliğinin kurucu bir parçası olarak gördüğü koku üzerine giderek bu uçuşkan elementin ağırlığı üzerine durur. Ağazat'ın Outlet Proje Odası'nda gerçekleştireceği enstalasyon, çocukluğunda adada yaşadığı bir yaz günü öğleden sonrasının hafızasına kokularla işlenen görüntüsüdür. Sanatçı mekanı, o günü yeniden yaşamak için kullanırken, izleyiciye de tanışık olduğu ancak beklemediği yeni bir deneyim yaşatmayı hedeflemektedir. Tufan Baltalar'ın Outlet'in giriş katında yer alan sergisinde, resimden, seramiğe, kağıt objelerden kitaba kadar pek çok farklı malzeme ile yapılmış çalışmaları görülebilecek. Baltalar, bir Seyir Terası inşa etmek üzere yola çıkar ve terasın yer alacağı panoramaya bir süreliğine dahil olmak ve bu deneyimi başkalarıyla da paylaşmayı arzu eder. Küçük küçük çizimlerle başlayan konu, giderek sanatçıyı bu terasta daha uzun vakit geçirmeye götürür ve zamanla olayı olmayan bu hikayenin ana hatları belirginleşir. Baltalar bu küçük ve basit evin içinden zor ve heybetli arazilere, küçük su birikintilerinden bahçeler ve yürüme yollarına kadar, bir ormanın içindeki pek çok küçük detayı çalışmasının eksenine katar. Ağazat, proje odasında gerçekleştirdiği, video, porselen ve kokulardan oluşan enstalasyonunda, aynılık içinde zamanı, unutuşu, süreyi ve hafızayı sorgular. Bu psikolojik yolculuklar sonucunda enstalasyonunu oluşturur. Nostaljiye bulaşmadan daha kişisel bir estetik oluşturmaya çalıştığını söyleyen Melis Ağazat, Herkesi o kokuyla başbaşa bırakarak kendi belleklerinde yolculuğa davet ediyorum. O an izleyicinin kendi süresiyle mekanla ve kokuyla sadeleşmesini hayal ediyorum. diyor. Seyir Terası ve Bir yaz günü öğleden sonra sergileri 14 Nisan-15 Mayıs arasında kadar Salı'dan Cumartesi'ye 10.00-18.30 saatleri arasında Outlet//İhraç Fazlası Sanat'ta görülebilir. Tufan Baltalar 1972 Edremit doğumlu Tufan Baltalar, 1994 yılında Dokuz Eylül Üniversitesi Güzel Sanat Fakültesi Resim Bölümünden mezun oldu. Katıldığı sergiler arasında Acil Çıkış, Outlet//İhraç Fazlası Sanat, Gerçekçi Ol, İmkansızı Talep Et, Karşı Sanat, Plastic Tree Vol. I, Dirimart, Hava Boşluğu, Galerist, Alis Alis'e Karşı, Kasa Galeri, Sıkıntı ve Gökkuşağı, Akbank Sanat ve K2 Güncel Sanat Merkezi 'de gerçekleştirdiği kişisel sergisi Oda 243 sayılabilir. Sanatçı, İzmir'de yaşamakta ve çalışmaktadır. Melis Ağazat 1975 doğumlu Melis Ağazat, Marmara Üniversitesi Ekonometri bölümünü bitirdikten sonra, Harpar's Bazaar dergisinde moda editörlüğü yapmaya başlamıştır. 2003-2005 yılları arası Londra'da Saint Martins College of Art'da kısa dönemli curating art exhibition ve spatial design sanat eğitimi sertifika programlarına katılmıştır. 2005 yılında Apartman Projesi'nde ilk kişisel sergisini gerçekleştiren Ağazat'ın sergileri arasında 2006 Metastaz, 2007 Like a Prayer ve Arımaya, 2007'de Sobe sergisi sayılabilir. Outlet//İhraç Fazlası Sanat Outlet, sosyal ve kültürel adaletsizliğin bunca derinleştiği bir ortam/zamanda, lüks olarak görülen sanatı, kitlelerle buluşturma girişimidir. Outlet; müzeler, enstitüler, banka galerileri, kurumlar arasında giderek sıkışan sanat ortamı için bir nefes alma alanı yaratmayı ve yenilikçi, risk alabilen projeler gerçekleştirmeyi hedefler. Sanatın gündemini takip etmek isteyenlerin yeni adresi Outlet; Canan Pak, AYK, MAS Matbaası, BenQ, The Point Otel, Beck's, Coca Cola, Netcopy Center ve Derin Design'ın sponsorluğuyla Azra Tüzünoğlu tarafından yürütülmektedir. Outlet Proje Alanı Sanatçıların özgün/farklı çalışmalarına ev sahipliği yapmak, yeni projeler üretmeyi desteklemek amacını taşır. Türkiye'den ve dünyadan sanatçıların davet edilmesi ve/ya başvurularla şekillenen proje alanı; Outlet'te aynı anda birbiriyle ilintili farklı sergiler görmeyi mümkün kılar.


Timur: Merhaba, biz Bakülü hardcore grubu Overkill For Profit'iz. Azerbaycan ve bütün Kafkaslar'daki tek hardcore grubuyuz. Grubu 2008'in ekim ayında ben ve Dima beraber kurduk. O zamandan bu yana sayısız kadro değişiklikleri yaşadık. Gördüğünüz gibi bu durum hala devam ediyor. Eleman değişiklikleri en büyük sorunumuz. Bütün rock sahnesi aşırı derecede ufak olduğundan yeni müzisyenler bulmak akıl almaz derecede zor oluyor. Bütün bu üç yıl boyunca kalıcı bir kadro oluşturmaya çalıştıksa da gösterdiğimiz bütün çabalar ne yazık ki hala başarısız. T: Sözlerimiz vahşi ve kör toplum, çürümüş ve satılmış politikacılar, beyinsiz dinciler ve çevremizde olup biten her şey ile ilgili. Evet, bu konular başka birçok hc ve punk grubu tarafından dile getirildi fakat bizim içinde yaşadığımız hakikat bu ve bizim de bunun üzerine sözlerimiz aracılığıyla ilettiğimiz bazı düşüncelerimiz var. Apolitik bir grup değiliz ama belli bir siyasi harekete de ait olduğumuzu söyleyemem. Tabi ki, kuramsal olarak anarşi insanların bütün sorunlarını çözebilecek mükemmel bir sosyo-politik oluşum olarak görünüyor fakat ben şu an için bunun mümkün olduğuna inanmıyorum. Bütün sorunların temeli insanın içinde, daha doğrusu, açgözlülüğünde yatmakta. İnsanlık şu anki haliyle kaldığı sürece hiçbir toplumsal düzen yardımcı olamayacaktır. Kölelik, feodalizm, kapitalizm aynı şeyin birazcık farklı biçimleri. Hükümet binalarını yıkmaktan, linç etmekten, hükümeti değiştirmekten vs. ziyade bu kısır döngüden kurtuluşun ilk yolu insanların bilincindeki devrimden geçer. Temel siyasi duruşumuz budur. T: Ufak birşeyi açıklığa kavuşturayım Azerbaycan'da punk/hc sahnesi yok. Hc veya punk tayfalarımız yok. Yaklaşık 10-15 hardcore ve 20-25 veya biraz daha fazla punk-rock dinleyicisi bulunmakta. Hc-kids ve punklar sözcüklerini kullanmadım çünkü o tür müzikleri dinlemelerine rağmen altkültürün kendisine dahil değiller. Evet, durum epey içler acısı... Şuan için Azerbaycan'da sadece 1 tane punk grubu EDEM ve 1 tane de hardcore grubu bulunmakta. 2010 yılında, Edem elemanlarıyla beraber karışık bir kadro eşliğinde 1 şarkı çaldığımız Bakü'deki Total Devastation rock festivali haricinde ne yazık ki hiç konser veremedik... Bütün bunların nedeni daha önce de söylediğim gibi bitmek bilmeyen kadro sıkıntımız. T: Giriş ücreti 5 ila 15 manat (4,5 14,5 avro) arasında değişiyor. Konserlerin çoğu artık bir seneden daha az bir zaman önce açılan Rock Club'da düzenleniyor. 2006/2007'ye kadar bütün rock etkinliklerinin büyük çoğunluğu, büyük sahneleri ve yaklaşık 300 kişilik salonları olan post-sovyet Kültür Saraylarında düzenleniyordu. Fakat daha sonra bu Kültür Saraylarının bazıları kapatıldı. Bir tanesi askeri bakanlığa çevrildi, bir tanesi yeni Heydar Aliyev Merkezi'nin inşa edileceği bölgede bulunduğu için yıkıldı vs... Bunun yanısıra, konserlere gelen insanların sayısı düşüp kira ücretleri yükseldiğinden bu salonlarda konser düzenlemek karlı bir iş olmaktan çıkıvermişti. Bu yüzden gruplar konserlerini ufak klüpler ve barlarda düzenlemeye karar verdiler. Rock Club'ın açılmasından sonra ise bu mekan rock konserlerinin düzenlendiği ana yer oldu. İki sene önce birini sırf uzun saçlı diye taciz eden kişiler artık kendileri uzun saçlılar. Görüntü her ne kadar değişse de durum özünde hala aynı... Alışılagelmişin dışında olmak için ayağınıza şortunuzu geçirmek, internetten aldığınız favori grubunuzun t-şörtünü giymek, şapkanızı ters giymek yeterli. Yani burada mohikanlı, vücudu tamamen dövmelerle kaplanmış, kulaklarında tünel bulunan vs. tipler göremezsiniz. Aslında bu unsurlardan sadece biri bile toplumdan ölüm cezası almaya yeterli. Neredeyse kimse bu riski göze alamıyor. Toplumun kendisi polis rolünü oynadığından, polis rüşvet alabileceği başka bir kaynak arayabilir. T: Grubumuzun adı bütün dünyadaki durumla alakalı. Kapitalizm; insanın açgözlülüğünün, hırsının, salaklığının ve bencilliğinin sadece modern bir şekli. İnsanlık bütün hayatı, gelecek nesilleri düşünmeden, kendi açgözlülüğünden dolayı yok etmekte. T: Hm... Yüzde olarak söylemesi zor...%70-80 olabilir 1990'ların başından itibaren yayınlanan Türk TV kanallarını izleyen diğer Azeriler için bu %90-100 olabilir Birçok insan Kurtlar Vadisi ve diğer başka Türk dizilerine saplantılı hale gelmiş durumda. Gruptaki iki elemanın Rus ve benim de Rusya doğumlu ve Rus kökenlerim olduğundan dolayı genelde Rusça konuşuyoruz ve Türkçe'yi de Kurtlar Vadisinin fanlarından biraz daha az anlıyoruz Bununla birlikte Türkçe tercümeli çizgi filmlerle büyüdük. SBT: Futbolla ilgileniyor musunuz? Bu arada İstanbul'daki arkadaşlarımızdan birinde Bakü takımı Neftçi'nin atkısı var. T: Evet, ilgileniyoruz. Ama yabancı takımları tutuyoruz: Ben ve Dima Inter Milan'ı, Vadim ise A. C. Milan ile Spartak Moskova'yı destekliyor. Neftçi, Azerbaycan'daki en ünlü ve eğer doğru hatırlıyorsam en eski (1937) futbol klubümüz. Şuanki rakipleri X z r-L nk ran, Qarabağ ve Bakı. Ama taraftar hareketimiz hala emekleme döneminde Hiç taraftar grubu yok. Yerel taraftarlarımızın çoğu adeta bunun ne anlama geldiğini bile bilmiyor. Futbolumuz az gelişmiş olmasına rağmen büyük bir avantajı var, o da; herhangi bir Nazi hareketini barındırmayışı. T: Yaklaşık 2 yıl önce Luk Haas ile internette, Tiflisli arkadaşım Temo'nun yardımıyla tanıştım. Bu arada arkadaşım Tiflisli Skalioz adında bir ska-punk grubunda çalıyordu. Luk Kafkasya punk ve hardcore toplaması basmak istiyordu fakat bazı nedenlerden dolayı bu proje askınya alınmıştı. Luk Kuzey Kore'den döndükten sonra Azerbaycan punk/hc 7 plağı basmaya karar verdi. O sıralar, bir tanesi daha önce Filipinler'den çıkan Underground Asian Compilation CD'sinde yayınlanmakla beraber, 2 adet demo şarkımız mevcuttu zaten. Tabi ki Edem'i de bu projenin içine çektim. İlk demo-albümlerini 2009'da ve 2010 yılında da bir tane EP çıkaran Edem'in şarkı konusunda herhangi bir sıkıntısı yoktu. Geriye sadece kapakların tasarımını hazırlamak ve bütün bunları Fransa'ya göndermek kalıyordu. Nihayet 5-6 ay sonra Azeri hardcore ve pop-punk'ının bu garip karşımı 7 plak formatında çıktı. SBT: Gelen tepkiler nasıl? Bence birçok insan plakta Azerbaycanlı grupların olduğunu duyunca 7e epey bir ilgi göstermiştir. T: Birçok insan Azerbaycan'ın varlığından bile habersiz. Yakın zamanlarda Luk ile yazıştık da satışların biraz yavaş gittiğini söyledi. Olası nedenlerden biri; uçuk posta ücretleri ve insanların shipping ücretini ucuza getirmek için Suudi Arabistanlı grubun 7inin DE çıkmasını beklemeleri... Bununla birlikte, artık dünyanın farklı yerlerindeki insanların bazıları Azerbaycan diye bir ülkeden ve burada da hardcore ve punk gruplarının olduğundan haberdarlar. Farklı ülkelerden bütün arkadaşlarımız bu üründen haberdar olunca gerçekten şaşırdılar. Bildiğim kadarıyla bu 7 bağımsız Azerbaycan tarihindeki ilk ve tek plak kaydı. İnanılmaz çalışmalarından dolayı Luk'a çok teşekkürler. T: Sinema SSCB ile birlikte öldü. O yüzden Sovyetler zamanında yapılmış filmerden önereceğim. Bunlardan bazıları Azeri sinemasının klasikleri olarak nitelendiriliyor Arşın mal alan, Qaynana, Koroğlu, Bab k, Bizim C biş mü llim, Yaramaz vs... Ama internette heralde sadece Rusça tercümeleriyle bulabilirsiniz. Bonus bütün filmlerimize ulaşabileceğiniz bir link. T: İstanbul'a en ucuz tek yönlü bilet yaklaşık 240 avro. Pek iç açıcı değil Türkiye'ye otobüs veya trenle ulaşmanın tek bir yolu var o da Gürcistan üzerinden. Ama Van Gürcistan sınırından çok uzakta... Evet, harbiden zor iş. Ama eğer grubumuz bütün zorluklara rağmen ayakta durabilir ve İstanbul'da çalma gibi bir şansımız olursa, bu soruna kesinlikle bir çözüm buluruz. SBT: Bizden bu kadar. Son sözlerinizi tükürün. T: Bizle ilgilendiğiniz için çok teşekkürler. Umarım birgün ülkenize gelip yerel gruplarınızla konser veririz. İlginiz için tekrardan teşekkürler. Pozitif kalın! Kendinize iyi bakın. Ne yazık ki herhangi bir sahnenin var olmadığını kabul etmek zorundayız. Eğer bütün rock sahnemiz bile güçbela ve en ilkel şekilde varlık gösteriyorsa punk/hc hakkında ne diyebiliriz ki. Şuanda bütün Azerbaycan'daki rock gruplarının toplam sayısı 10'un biraz üzerinde. Bu konuda bütün Azerbaycan'dan kasıt da sadece Bakü'den ibaret. G nc ve Sumqayıt (Azerbaycan'ın en büyük 2. ve 3. şehirleri) şehirlerinde bazen birdenbire ortaya çıkıp aynı şekilde kaybolan grupları saymazsak başkent dışında rock mevcut değil. Bu yüzden burada çok az punk ve hardcore grubunun olmasını anlamak çok da zor olmamalı. Azerbaycanlı ilk punk grubu olan EDEM ancak 2002'de kurulabildi. Elemanlar hala aktifler. It's alright adında bir demo albüm ile Dirty sex adında bir tane EP'leri mevcut. Bütün bu materyaller kendi DIY stüdyolarında kaydedildi. DIY bizim kayıt yapabileceğimiz tek yöntem. EDEM elemanları kaliforniya tarzı pop-punk icra edip bunu da gayet kaliteli bir şekilde yapıyorlar. Fakat sözlerinin toplumsal konulara yönelik olmaması yazık. Çoğunlukla seks üzerine komik bir tarzda yoğunlaşmış bulunmaktalar. Tipik bir pop-punk. Azerbaycan punk-rock tarihinin bir sonraki safhası, ANTIFREEZE ile NO BRAKES adlı iki grubun aşağı yukarı aynı zamanlarda kurulduğu yıl olan 2008'dir. 2011'e kadar faal olup birkaç yerel konserde de çalmaya fırsat bulabildiler. ANTIFREEZE ayrıca 2009 yılında Tiflis'te ufak bir punk festivalinde bile çaldı. Müzikal unsurlara gelince, NO BRAKES punk ile metalin bir karışımını, ANTIFREEZE ise naive school punk rock icra ediyordu. İki grubun sözleri de oldukça kendilerine özgüydü. Diğer bir deyişle elemanlar sözleri çok fazla sallamadılar. Her neyse, iki grup da sahne raporunun yazım aşamasında dağıldılar. Biraz da hardcore'dan bahsedelim. Sadece bir tane hardcore grubu var o da gitaristinin ve kurucu elemanlarından birinin ben olduğum, 2008 yılının sonbaharında kurulan OVERKILL FOR PFOFIT. Müzikal olarak NYHC, oldschool hc, modern hc ve tabii ki punk-rock'un bir karışımı. Sözler tamamen toplumsal konulara değinmekte. Sürekli eleman değişikliğinden kaynaklanan sorunlara rağmen 2 tane demo şarkı kaydedebildik. İkisi de 2011'de Luk Haas'ın label'ı TAM89 Records ile Darbouka Records'un ortaklaşa çıkardıkları OVERKILL FOR PROFIT & EDEM Oiled Caspian shores split 7inde yer aldılar. The Illusion Of Freedom şarkısı aynı zamanda Filipinli labellar Delusion of Terror ile Love From Hate'in 2010 yılında çıkardıkları Underground Asia toplamasında da yer aldı. Bildiğim kadarıyla OVERKILL FOR PROFIT Güney Kafkasya'daki tek hardcore grubu. Kuzey Kafkasya'da başka grupların var olup olmadıkları ise meçhul. Punk konserleri üzerine de bir çift söz edelim. Bir çift diyorum çünkü bugüne kadar sadece iki punk konseri oldu. Her ikisi de Gürcistanlı punk gruplarının katılımıyla gerçekleşen konserlerin ilki 2009 yılının ilkbaharında, ikincisi ise 2013 temmuz ayında düzenlendi. Bütün zorluklara ve uzun bir araya rağmen, genel olarak, bu konserler pozitif birer adım olarak nitelendirilebilirler. Gelecekte bu eğilimin devam edip hızını arttıracağı umulmaktadır. Ancak bütün bu yukardakileri özetleyecek olursak, bütün Azerbaycan'da sadece bir tane punk ve bir tane de hardcore grubu bulunmaktadır. Gördüğünüz gibi buna hardcore/punk sahnesi denemez. Fakat bence hardcore/punk sahnesi sadece müzik ve gruplardan çok daha öte birşeydir. Bu, sanat olsun, müzik, fanzinler ve çeşitli etkinlikler olsun, tüm yönleri ve dışavurumlarıyla bütün bir alt kültürün yansımasıdır. Lakin ne yazık ki bütün bunların hepsi beraber burada mevcut değiller. Rock'ın herhangi bir popülerliğinin olmadığı, insanların bu tür müziği reddettikleri bir mentaliteden dolayı otoritelerin bunu yasaklamaya bile gerek duymadığı bir ülkede punk ve hardcore altkültürünün doğuşu şuan için neredeyse imkansız. Fakat bu durumun yarattığı umutsuzluğa rağmen davamıza devam etmekten başka bir seçeneğimiz yok. Hazır hiç birşey yoktur, herşeyin bir başlangıcı vardır. Sağanak Beyin Terörü'nün Mart 2012 sayısında yayınlanmıştı.