Altın Portakal bu yıl, sinema tarihinin kayıp filmlerini gün ışığına çıkarıyor, Türk Sinema Tarihi'ne yeni sayfalar ekliyor. Pelikülün İzinde başlığı altında bu yıl 4 film Altın Portakal izleyicisi ile buluşacak. Türk Sinema Tarihi kaynaklarında adı geçmeyen Enis Aldjelis, Doğunun Çiçeği, 93 yıl sonra Türkiye'de ilk defa Altın Portakal'da izleyiciyle buluşacak. Türk Sinema tarihine yeni bir sayfa ekleyecek film, İstanbul'da çekilen ilk yabancı film olma özelliğini taşıyor. Enis Aldjelis, Doğunun Çiçeği Baba Zula'nın film için hazırladığı özel müziklerin canlı performansı ile birlikte sunulacak. Muhsin Ertuğrul'un kayıp filmi 'Kara Lale Bayramı (1918)' da, yıllar sonra Altın Portakal'da gösterilecek. Hollanda Eye Film Enstitüsü arşivlerinde bulunan film için şimdiden festivalin en ilgi çeken gösterimi olacak diyebiliriz. Kadın Charlie Chaplin olarak anılan Mabel Normand'ın rol aldığı The Floor Below (1918)' ve sinema dünyasının uzun yıllardır peşinde olduğu ve artık hiçbir kopyasının var olmadığına inandığı 'Beyond The Rocks (1922)' Altın Portakal'da gün ışığına çıkacak. Altın Portakal bu yıl sanatı cezaevlerine sokacak. Cezaevi yönetimleriyle elbirliği içinde mahkumların eğitimi ve rehabilitasyonuna yönelik film ve tiyatro gösterimleri, sanatçı söyleşileri, senaryo ve drama atölye çalışmaları düzenlenecek. Doç. Dr. Nuran Yıldız'ın Tanklar ve Sözcükler adlı kitabından yola çıkarak, ordular ve iletişim ile TSK ve iletişim kavramlarının tartışmaya açıldığı konferansta sinema, siyaset, ordu üçgeni arasındaki ilişkiler aktarılacak. Gecede Boğaz'ın nefis manzarasıyla beraber izleme ve dinleme şansına eriştiğimiz Sema Moritz ve ekibine de ayrıca teşekkür ederiz. Kısa bir süre içinde yeni bir konser dizisiyle yine İstanbul semalarını şenlendirecek olan sanatçıyı takibe alınız, konser fırsatını kaçırmayınız! 28 Temmuz gecesi Esma Sultan Yalısı'nda düzenlenen toplantıya Antalya Büyükşehir Belediyesi ve Antalya Kültür Sanat Vakfı Yönetim Kurulu Başkanı Prof. Dr. Mustafa Akaydın, Büyükşehir Belediyesi Genel Sekreteri Prof. Dr. Mehmet R. Aktekin, Altın Portakal Festival Genel Koordinatörü Göksel Kumsal, AKSAV Yönetim Kurulu üyeleri, Genel Sanat Yönetmeni Deniz Ziya Temeltaş ve sinema sektörünün profesyonelleri de katıldı. Prof. Dr. Mustafa Akaydın, Altın Portakal Film Festivali'ni her geçen yıl uluslararası platformda bir adım daha ileri taşıdıklarını belirtti; festivali Batı Akdeniz'e yayarak belirli bir kesimin değil, 'HALKIN FESTİVALİ' yapma konusunda gayret ettiklerini söyledi. - - Uluslararası Antalya Altın Portakal Film Festivali bu sene Sinema ve Toplumsal Etkileşim teması ile geliyor. Sinema ve sosyo-politik etkileşim, sinema ve ülke etkileşimi, sinema ve ekonomik etkileşim başlıklarında yürütülecek festival kapsamında; tematik film gösterimleri, paneller, sergiler, söyleşiler, atölye çalışmaları ve 'Yapıma Beş Kala' söyleşileri düzenlenecek. - Festivalde, Ulusal Uzun Metraj, Uluslararası Uzun Metraj yarışmalarının yanı sıra, Ulusal Belgesel Film Yarışması ve Ulusal Kısa Film Yarışması da yer alacak. Festival ulusal ve uluslararası özel gösterimler ve gala gösterimleri ile de renklendirilecek. Ulusal Uzun Metraj, Belgesel ve Kısa Film yarışmalarının son başvuru tarihleri ise 13 Ağustos olarak açıklandı. - Key Art ödüllü tasarımcı Emrah Yücel, 47 ve 48. Uluslararası Antalya Altın Portakal Festivalleri'nin afişlerini tasarlayacak. 'Saatler', 'Kill Bill', 'GORA', 'Vizontele', 'Frida', 'New York'ta Beş Minare' gibi ulusal ve uluslararası birçok filmin afişlerini tasarlayan Emrah Yücel, bu yıl Altın Portakal'a da imza atacak. - Çingeneler Zamanı, Kara Kedi Ak Kedi, Yeraltı, Arizona Rüyası gibi filmlerin yönetmeni Emir Kusturica, Altın Portakal Uluslararası Uzun Metraj Film Yarışması'nın jürisinde yer alacak. Festival kapsamında Emir Kusturica'nın film gösterimlerine de yer verilecek. - 2009 En İyi Belgesel Oscar'ını Smile Pinki adlı filmiyle alan yönetmen Megan Mylan, Altın Portakal Belgesel Film Yarışması'nda Jüri Üyesi olacak. 2010 Cannes Film Festivali'nde Kısa Film dalında Altın Palmiye alan Barking Island Hayırsız Ada filminin yönetmeni Serge Avedikian ise, Altın Portakal Kısa Film Jürisinde yer alacak. - Bu yılın Altın Portakallarını belirleyecek Ulusal Uzun Metraj Film Yarışması'nın Jüri Başkanı Kadir İnanır oldu. Ana Jüri de ayrıca Tomris Giritlioğlu, Meltem Cumbul, Meral Okay, Murathan Mungan, Gökhan Kırdar, Atilla Dorsay, Zinos Panagiotidis ve Prof. Dr. Mehmet Rıfkı Aktekin yer alıyor. - Belgesel Film Yarışması'nın Ana Jürisi, Megan Mylan, Coşkun Aral, Zeynep Tül Akbal, Semra Güzel Korver ve Savaş Güvezne 'den oluşurken; Ulusal Kısa Film Yarışması'nın Ana Jürisi'nde ise Serge Avedikian, Aslı Tandoğan, Mehmet Bahadır ER, Nil Kural ve Nur Akalın bulunuyor. - Sinema Yazarları Derneği'nin verdiği SİYAD Ödülleri'nin jüri üyeleri ise şu isimlerden oluşuyor: Ulusal Uzun Metraj Film Yarışması SİYAD Jürisi, Necla ALGAN, Tunca ARSLAN ve Burçin S. YALÇIN; Uluslararası Uzun Metraj Film Yarışması SİYAD Jürisi, Kerem AKÇA, Alkan AVCIOGLU ve Aylin SAYIN. - Antalya Altın Portakal Film Festivali bünyesinde, 1996 yılından beri verilen Yaşam Boyu Onur Ödülleri'nin bu seneki sahipleri, Altın Portakal Festival Düzenleme Komitesi'nin oy birliği ile aldığı kararla, senarist Safa Önal, yönetmen ve senarist Ertem Göreç, Nur Sürer, Gülşen Bubikoğlu, Metin Akpınar ve Zeki Alasya olarak açıklandı. - 1973 yılında Dinmeyen Sızı filmindeki rolüyle 'en iyi yardımcı erkek oyuncu' seçilerek Altın Portakal Ödülü'nü alan tiyatro ve sinema sanatçısı Yıldırım Önal, yaşamının son yıllarında girdiği ekonomik sıkıntı nedeniyle, ödülünü bir rehinciye bırakmak zorunda kalmış ve ödülünü geri alamamıştı. Yıllar sonra rehincinin oğlu tarafından Antalya Kültür Sanat Vakfı 'na teslim edilen ödül, 1999 yılından itibaren Yıldırım Önal Anı Ödülü olarak her yıl bir oyuncuya emanet ediliyor. Yıldırım Önal Anı Ödülü'nün bu seneki emanetçisi ise usta oyuncu Yıldız Kenter olacak. - Antalya Altın Portakal Film Festivali 2006 yılından itibaren, Türk Sinemasında kamera arkasında çalışan, başarılı işlere imza atmış kişilere Sinema Emek Ödülü veriyor. Sinema Emek Ödülü'nü bu yıl Necmettin Çobanoğlu'na verilecek. - Türk sinema sektörünü geliştirmek, sinemaya ve sektör çalışanlarına değer katmak amacı ile hareket eden Altın Portakal Film Festivali, bu yıldan başlayarak Sanatta Sosyal Sorumluluk Ödülü vermeye hazırlanıyor. Maddi, manevi ve entelektüel kazanımlarını sanata ve topluma adayan, bu birikimi, sanat dünyasında yeni nesiller yetiştirerek, yeni sanatsal projelere imza atarak, 'sanatta sosyal sorumluluk' projelerinde yer alarak aktaran sanatçılara verilecek ödülün ilkini ise usta oyuncu Müjdat Gezen alacak. Behlül Dal Jüri Özel Ödülü Altın Portakal heykeli: Herhangi bir dalda genç bir yetenek için kullanılır. Dr. Avni Tolunay Jüri Özel Ödülü Altın Portakal heykeli: Ses Tasarımı, Özel Efekt, Kostüm, Makyaj tasarımı, v. b. teknik dallardan birinde kullanılabilir. - Sanatçıyla Antalya halkının kucaklaşması olan geleneksel Altın Portakal Korteji, özel çocuklardan oluşan Tomurcuk Perküsyon Grubu ile daha da renklenecek. Anadolu Ateşi özel gösteri grubu bu yıl da bizlerle birlikte festivali kutlayacak. - Açılış Gecesi'nde Kusturica ve No Smoking. Emir Kusturica ve etnik tekno-rock grubu 'No Smoking'', hareketli koreografileri ve özgün performanslarıyla renkli bir geceye imza atacaklar. Kusturica filmlerinden görüntüler, bu görkemli şölene eşlik edecek. - Onur Ödülleri Töreni'nde, Türk filmlerinin unutulmaz sesi Belkıs Özener & Barkın Özener ile, Yeşilçam şarkılarında yolculuğa çıkılacak. Törende, Altın Portakal Yaşam Boyu Onur Ödülleri, Yıldırım Önal Adı Ödülü, Sinema Emek Ödülü ve Sanatta Sosyal Sorumluluk ödülleri, sahiplerini bulacak. Sanatçılara, Şef Orhan Şallıel yönetimindeki Antalya Devlet Senfoni Orkestrası, dünyaca ünlü klarnet virtüözü Serkan Çağrı ve Rumeli Band eşlik edecek. - Altın Portakal ödüllerinin sahiplerini bulacağı Kapanış ve Ödül Töreni'nde, ünlü klarnet virtüözü Hüsnü Şenlendirici ve Özcan Deniz'e, Orhan Şallıel yönetimindeki Antalya Devlet Senfoni Orkestrası eşlik edecek. Kültür Körprüleri adlı tematik gösteri ile, Türkiye'nin mozayiğini oluşturan farklı kültürlerin türküleri, barışa körü kuracaklar. - Sürgün Bir Sinemacı: Yılmaz Güney. 1970'ler Türk sinemasının kilometre taşlarından biri olan Yılmaz Güney'e odaklanan bölümde Güney'in yönettiği Umut (1970), Ağıt (1971) ve Zavallılar (1974) adlı filmler gösterilecek. - Her yıl Avrasya ülkelerinden birini seçerek o ülkenin sinemasına odaklanmayı planlayan festival, bu yıl Gürcistan sinemasının önemli yapımlarına yer verecek. Gürcistan'ın yakın tarihindeki çatışmalarla ve Yeni Gürcistan'ın inşasıyla ilgili bir seçki, 47. Festivalde izleyiciyle buluşturulacak. - Hicvin usta ismi Kemal Sunal ölümünün 10. yılında, Altın Portakal'da anılacak. Kemal Sunal Anma Programı kapsamında, VİPSAŞ tarafından restore edilen Kapıcılar Kralı ve Kemal Sunal Sineması üzerine hazırlanan belgesel gösterilecek. Kemal Sunal Sineması Ekseninde Türk Gülmece Sanatına Bakış adlı panel de program kapsamında gerçekleştirilecek. - Ulusal Film Komisyonu Çalıştayı Antalya; yılda 300 güneşli günüyle, Isparta; dağ, orman ve antik mekanlarıyla birer doğal plato ve Burdur ise dağları, karları, gölleriyle sıra dışı senaryolar için en uygun coğrafyadır. Amerikan Sinema Endüstrisinin yılda 40 milyar USD'lik film üretimin yüzde 60'ını Amerika dışındaki film çekimlerine harcamaktadır; bu pastadan Türkiye'nin aldığı pay ne yazık ki sıfırdır. Yabancı film yapımcıları ülkemizde çok uygun koşullar olmasına rağmen film çekiminde yapımcılar; bürokratik engeller, gümrük mevzuatındaki uyumsuzluklar, vergi politikalarındaki sorunlar, sinema endüstrisine yönelik tedarik zincirinin oluşmaması ve National Film Commison tarzı bir örgütsel yapının yokluğu gibi sorunlarla karşılaşmaktadır. Çalıştayda tüm bu sorunlar masaya yatırılacak ve sonuç bildirgesi yasal çalışmalar altlık sağlaması amacıyla festival sonrasında T. C. Kültür ve Turizm Bakanlığı'na sunulacaktır. - Altın Portakal'da bu yıl, şu sergiler düzenlenecek: Antalya Kent Tarihçisi Hüseyin Çimrin'in sergisiyle Fotoğraflarla Anektodlarla Altın Portakal Tarihine yolculuk yapılacak. Yeşilçam / Bugün sergisinde, Türk Sineması'nın emektarlarının bugününe, Atilla Dorsay'ın objektifinden bakacağız. Coşkun Çokyiğit'le Gazete Sayfalarında Türk Sineması ve Altın Portakal haberlerine göz atacağız. Ebru Sanatçısı Mukadder Kavas, sanatçılarla birlikte, 47 metre uzunluğunda bir ebru çalışmasına imza atacak. Altın Portakal Ebru Performansı ve Sergisi, 50 kişilik bir ekiple Isparta'da gerçekleştirilecek. İzmir Sokak Sanatları Atölyesi, Altın Portakal ve Sinema Konseptli Sokak Performansları ile sanatseverleri şaşırtacak. Türk ve Dünya sinemasının simgeleşmiş isimlerinin canlı heykelleri, Antalya sokaklarını hareketlendirecek. Tematik film setleri, Antalyalılara kamera arkasını yaşatırken; yürüyen sergiler sinema coşkusunu sokaklara taşıyacak.


odanı aydınlatan sadece bir mum ışığı. sadece sen yokken rüyalarım kabusa döner. az önce, duymadığın çığlıklar uyandırdı beni. insanları, çakalları, koyunları, oyunları, ağaçları, çöpleri sayarak. ve istanbul'u sadece apartman, araba ışıkları.. ve ay ve de tinerci tenekeleri aydınlatır artık. istanbul henüz sönen bir mumdur artık.


- Palto Film Günleri 19 25 Aralık 2011 tarihleri arasında kapılarını sinemaseverlere açıyor. - Palto Film Günleri, göstereceği filmler, fuaye söyleşileri ve atölye çalışmaları ile Eskişehir'de kış ortasında bir sinemasal alan oluşturma fikrini her daim taze tutuyor. 5. Palto Film Günleri'ne bu sene de yine Anadolu Üniversitesi Yunusemre Kampüsü içindeki Sinema Anadolu ev sahipliği yapacak. Sponsorluğunu Eskişehir Tepebaşı Belediyesi, KafePi, Varuna Gezgin Cafe, Böcek Yapım, Luna Proje'nin üstlendiği 5. Palto Film Günleri kapsamında gösterilecek 11 uzun metraj film ile Eskişehir yine Dünya sinemasının en iyi örnekleri ile buluşacak. Anadolu Üniversitesi Sinema Kulübü öğrencileri tarafından 5 yıl önce büyük bir heyecanla başlatılan Palto, Anadolu Üniversitesi'nin sınırlarını aşıp, tüm Eskişehir'in merakla beklediği, kent dışından sinema seyircilerini de çeken bir film festivaline dönüştü. Katılan yönetmen ve oyuncuların, izleyici ile buluşmanın mutluluğunu yaşadıkları Palto Film Günleri, şehir dışından sinema meraklıları için de her yıl Aralık ayının son günlerinde Eskişehir'e yolculuk etme sebebi oluyor. - Palto Film Günleri, 19 Aralık Pazartesi günü, Anadolu Üniversitesi Sinema Anadolu'da gerçekleşecek olan açılış töreninin ardından, Emrah Serbes'in kitabından uyarlanan, başarılı yönetmen Serdar Akar'ın imzası ile beyaz perdeye taşınan Behzat Ç. : Seni Kalbime Gömdüm filmi ile kapılarını sinemaseverlere açacak. Filmin ardından ise yönetmen, senarist ve oyunculardan oluşan film ekibi ile söyleşi gerçekleşecek! - Palto Film Günleri'nin açılış coşkusu, davetli sinema oyuncuları, yönetmenler, Palto ekibi ve sinemaseverlerin katılımıyla, 19 Aralık Pazartesi akşamı Eskişehir KafePi'de kutlanacak... Bu yıl, tam bir hafta boyunca Eskişehir'de tılsımlı bir sinemasal alan oluşturacak 5. Palto Film Günleri kapsamında 11 film gösterilecek. Avrupa sinemasının ilginç filmlerine imza atan yönetmeni Felix Van Groeningen imzalı, 2010 İstanbul Film Festivali'nde En İyi Film Ödülü'nü alan, Belçika'nın 2010 En İyi Yabancı Film Oscar adayı The Mısfortunates / Çölde Kutup Ayısı Palto Film Günleri'nin sıradışı bakış açısını sinema izleyicisine bir kez daha yansıtacak. Etkileyici görüntüleri ile dikkat çeken, Eva Green ve Ewan McGregor'ın başrolleri paylaştığı, Perfect Sense / Yeryüzündeki Son Aşk McGregor ile daha önce Young Adam'da çalışmış olan BAFTA ödüllü İngiliz yönetmen David Mackenzie'nin imzasını taşıyor. - Cannes Film Festivali'nin açılış filmi olan, usta yönetmen ve oyuncu Woody Allen'ın kendi tarzındaki dokunuşları ile beyazperdeye yansıyan Midnight in Paris / Paris'te Gece Yarısı, Palto izleyicisine Scott Fitzgerald, Ernest Hemingway, Salvador Dali gibi büyük isimlere de rastlama fırsatı yaratacak! Karanlık Sırlar'ın yönetmeni Güney Koreli sinemacı Ji-woon Kim'un son filmi I Saw The Devil / Şeytanı Gördüm Kore'de yaş sınırlamasıyla neredeyse yasaklanma noktasına gelen bir yapım. 5. Palto film günlerinde gece yarısı seansı ile seyirci karşısına çıkacak film, korku sinemasının başarılı bir örneği sayılıyor. Genç yönetmen Özcan Alper'in yeni filmi Gelecek Uzun Sürer, Türkiye'de katıldığı birçok festivalden ödülle döndü. Ayrıca 36. Toronto Film Festivali'nin Çağdaş Dünya Seçkisi kapsamında izleyici karşısına çıktı. Fransa, Türkiye, Almanya ortak yapımı olan film, 5. Palto Film Günleri'nin merakla beklenen yapıtları arasında. Dünya Sinemasının dikkat çeken isimlerinden Iciar Bollain, yazıp yönettiği, oyunculuk yaptığı filmlerle kendi duruşunu başarı ile yansıtıyor. Bollain'in son filmi, aynı zamanda İspanya'nın Oscar adayı olan Even The Rain / Yağmuru Bile sıradışı konusu ve etkileyici görüntüleri ile sinemaseverlerin ilgi odağı olacak yapımlardan. Rus yönetmen Andrei Zvyagintsev imzalı Elena, Sundance Film Festivali'nde Uluslararası Sinemacılar Ödülü'nü almıştı. 64. Cannes Film Festivali'nde de dikkatlerden kaçmayan ve Juri Özel Ödülü'ne layık görülen film, Eskişehir prömiyerini 5. Palto Film Günlerinde gerçekleştirecek yapımlardan! Eskişehir Anadolu Üniversitesi mezunu, kendine özgü dili ile absürd sinemanın Türkiye'deki başarılı temsilcilerinden olan Onur Ünlü'nün son filmi, bir kara mizah örneği olan Celal Tan ve Ailesinin Aşırı Acıklı Hikayesi, 5. Palto Film Günleri kapsamında izleyici karşısına çıkacak. Türkiye Sineması'nın Dünya'da yankı bulmasına büyük katkıları olan Nuri Bilge Ceylan imzalı Bir Zamanlar Anadolu'da, 5. Palto Film Günleri'nin heyecanla beklenen filmlerinden... Psikolojik dram türündeki bu yapım, eşsiz görüntüleri ve başarılı kadrosu ile de göz dolduruyor. 64. Cannes Film Festivali'nde Jüri Büyük Ödülü'ne layık görülen film, aynı zamanda Türkiye'nin 2011 Oscar adayı. Emrah Serbes'in kitabının ardından televizyon dizisi olarak hatırı sayılır bir hayran kitlesi oluşturan Behzat Ç. serisinin beyazperdeye yansıması Behzat Ç. :Seni Kalbime Gömdüm, son zamanların başarılı yönetmenlerinden Serdar Akar imzasını taşıyor. Polisiye türündeki bu film, 5. Palto Film Günleri'nin unutulmazları arasında yer alacak. Celal Tan ve Ailesinin Aşırı Acıklı Hikayesi, Behzat Ç. : Seni Kalbime Gömdüm, Bir Zamanlar Anadolu'da filmlerinin oyuncu, yönetmen ve senaristlerinden oluşan ekipleri, söyleşiler yapmak üzere 5. Palto Film Günleri'ne geliyorlar. Eşkıya, Vizontele Tuuba, Hokkabaz, Av Mevsimi gibi başarılı filmlere imza atan görüntü yönetmeni Uğur İçbak, kariyeri boyunca şimdiye dek 14 uzun metraj filme, 1500'ün üzerinde reklam filmine ve 80 civarında klip çalışmasına imza attı. Daha öğrenci iken çalıştığı uzun metrajlı filmlerle, en iyi görüntü dalında 2 Altın Portakal ve 1 Sinema Yazarları Derneği ödülü aldı. 5. Palto Film Günleri kapsamında, 20 Aralık 2011 Salı günü, görüntü, çekim teknikleri ve kamera hakkındaki atölye çalışması ile Eskişehir Anadolu Üniversitesi İletişim Bilimleri Fakültesi'nde katılımcılarla buluşacak. New York Film Academy'de eğitim gördü. Şu an Kadir Has Üniversitesi'nde Film ve Drama Yüksek Lisansına devam eden Pehlivanoğlu, aynı zamanda profesyonel alanda yönetmenlik ve fotoğrafçılık yapıyor. Çektiği filmler ile 2004 yılından beri birçok ödül alan başarılı sanatçı, Set Up adlı fotoğraf sergisiyle, 5. Palto Film Günleri'nde olacak. Palto izleyicisi, bir hafta boyunca Sinema Anadolu'nun fuayesinde Gökçe Pehlivanoğlu'nun gözünden Set Up karelerini görme fırsatı yakalayacaklar. Türkiye'nin çeşitli üniversitelerinin Sinema Kulüplerinden 2'şer öğrenci, 5. Palto Film Günleri kapsamında Eskişehir'de bir araya geliyor. Anadolu Üniversitesi'nin desteğiyle festival boyunca Eskişehir'de ağırlanacak öğrenciler, 5. Palto Film Günleri'nin konuğu olacak. Sinema Anadolu'da her yıl olduğu gibi bu yıl da ''askıda bilet'' uygulaması yapılacak. Bu uygulama ile bir bilet alan, bir bilet ücretini askıya bırakabilecek ve bu sayede ekonomik durumu uygun olmayanlar da diledikleri kadar film izleyebilecekler.


Şu alemde deneysel/matematik müzik yapan ve yeni seslere açık insanlara hitap eden 5ive kadar şanssız ya da akılsız bir grup yoktur sanırım. İngiltere'nin Spice Girls'ün erkek versiyonu diyebileceğimiz bir boy band ile aynı adı taşıyan post metal grubu 5ives'ın 2008 albümü Hiperus bize göre harika. Grup belki de bu yanlış anlaşılmadan uzaklaşmak için myspace sayfasını harbi 5ive gibi isimlendirmiş. Her ritmi, gitar riffi üzerinde çalışılmış olan, şarkı formunda hiçbir şeyi şansa bırakmayıp hesaplayan bir grup 5ive.


9 Nisan'da başlayan 8. Kadıköy Sanat Günleri, 13 Haziran'a dek çeşitli kültür-sanat etkinlikleri ile devam ediyor. Genç Sanatçılar ve Sanatseverler Derneği'nin düzenlediği hiçbir maddi sponsoru olmayan ve Kadıköy Belediyesi'nden sadece teknik anlamda destek alan 8. Kadıköy Sanat Günleri, halkın istediği sanatçıları halk ile buluşturuyor. 8. Kadıköy Sanat Günleri Sinema Buluşmaları kapsamında düzenlenen etkinlikte bu kez Türk Sineması Haftası sebebi ile oyuncu Halit Akçatepe'nin katılımıyla, Türk Sineması'nda derin izler bırakan birbirinden değerli oyuncu ve film ekibinin yer aldığı MAVİ BONCUK adlı filmin ücretsiz gösterimi gerçekleştiriliyor. Konu: 4 arkadaş Emel Sayın'ın çalıştığı bir gazinoya giderler. Ancak burada kötü muamele görünce, gazinonun sahibinden intikam almak için Emel Sayın'ı kaçırmaya karar verirler. Planları başarıyla uygulayan arkadaşlar, Emel Sayın'a da çok iyi davranırlar. Ancak, gazino patronundan istedikleri fidyeyi almayı başaramazlar.


Kitabımızı 80'lerin aydın insanlarına, halk kahramanlarına, üniversite gençliğine ve 80'lerde doğup kaybettiğimiz tüm çocuklara ithaf ediyoruz. Kadir Aydemir'in yayına hazırladığı bu kitap ayrıca anlamlı bir doğum günü hediyesi. 80'ler çocuklarının hiç yaşlanmadığının, hep çocuk kalacağımızın bir ispatı... Bu yıl, Türkiye sanal aleminin en eski ve köklü şiir-edebiyat sitelerinden Yitik Ülke'nin 10. yaşını kutlarken, bu kitapla, anılarına sahip çıkan herkesin de doğum gününü kutluyoruz. Bu toplum belleksiz değil! Bizler de unutmadık ve yazdık! 80'lerde Çocuk Olmak kitabında yazılarıyla yer alan yazarlar şöyle: Yeşim Ağaoğlu, Onur Akbudak, Alper Akdeniz, Erdem Aksakal, Neyran Savaşman Akyıldız, Çiğdem Aldatmaz, Figen Alkaç, Sema Aslan, Hürcan Aşık, Mustafa Atapay, Kadir Aydemir, Eda Aytekin, Nil Esra Başaran, Ezgi Başkır, Suat Başkır, Barış Behramoğlu, Onur Behramoğlu, Göksel Bekmezci, Sinem Bengi, Yiğit Değer Bengi, Ersan Bengisu, Hasip Bingöl, Ahmet Büke, Elmira Cancan, Gökçenur Ç., Şebnem Çağlayan, Tunca Çaylant, Kader Çekerek, Serdar Çekinmez, Murad Çobanoğlu, Bülent Çolak, Elçin Demiröz, Özge Ç. Denizci, Ömer Faruk Dizdar, Eylül Duru, Galip Dursun, Sine Ergün, Azim Raşit Ersoy, Elif Savaş Felsen, İdil Giray, Pınar Gözpınar, Nilay Sağ Gülalp, Eda Günay, Koray Günyaşar, Yasemin Gürkan, Sanem Güven, Nefin Huvaj, Aydın İleri, Necla İret, Deniz Yalım Kadıoğlu, Gülay Kalkan, Bekir Arslan Kopuz, Ulaş Kurugüllü, Ahmet Küçükkayalı, Ece Erdoğuş Levi, Barış Müstecaplıoğlu, Engin Neşeli, Pınar Nurhan, Pelin Onay, Esra Ovalı, Yaprak Öz, Gürgen Öz, Şahin Özbay, Özlem Özyurt, Hatice Topal Özçoban, Nilüfer Özgeren, Sedef Özkan, Erol Özyiğit, Murat Prosciler, Tomris Sakman, Fazıl Say, Hakan Sim, Güray Süngü, Melih Süsleyen, Müjgan Şahinoğlu, Melike Aslı Şahinsoy, Ümit Şener, Seda Tansuker, Filiz Tanya, Erkut Tokman, Alper Turgut, Murat Türkücüoğlu, Serkan Türk, Papyon Tayfun Türkkan, Ferhat Uludere, Gül Yaşartürk, Özlem Yıldız, Hande Yöremen, Zeynep Zişan ve Güncem Topçu.


Her şey bir KSK taraftarının Tribün Dergi forumuna Mihalis Kottakis'in maçın yeniden oynanması için gösterdiği çabayla ilgili bir mesaj atmasıyla başladı. 1930'da 3. dakikasında yarıda kalan maçın hikayesini tesadüfen bu şekilde öğrendik ve o günden sonra peşini bırakmadık. En büyük şansımız aklımızda daha belgesel fikri yokken hem Sakızlı hem de Karşıyakalı yakın arkadaşlarımızın olmasıydı. Her iki tarafa ulaşmamız çok kolay oldu. Lailapas'ın teknik direktörü Mihalis Kottakis belgeselin tüm aşamalarında yanımızdaydı, bizim için hem Atina'da hem de Sakız'da arşivleri taradı. Ancak maçla ilgili elimizdeki bilgiler çok sınırlıydı. Örneğin, 1930'daki maçın ilk 11'ini bilmiyoruz. Hiçbir kaynakta yazmıyor sadece KSK'nın eski oyuncu ve başkanlarından Sadi İplikçi'nin bu maçta sahaya çıktığına dair anıları var. Sakız ve İzmir'deki çekimleri üç günde tamamladık. Sonrası daha derin arşiv çalışması, metni yazmak, çeviri, montaj, animasyon, yazışmalarla dolu 5-6 aylık uzun ve yorucu bir süreç. Bu dönemde de en büyük destek arkadaşlarımızdan geldi. Cengiz Onural'ın stüdyosuna gidip belgesel için dilediğimiz müziği seçebilmek gibi bir şansımız vardı mesela. Çiğdem Aslan'la tanışmıyorduk, albümündeki bir şarkıyı kullanmak istediğimizi ve hikayemizi anlattım, Sony Müzik'ten bizim için kullanım haklarını aldı. Aliye, Cumhuriyet Gazetesi arşivine girdi. Eray'la iki ay boyunca her gün montaj ve animasyonla uğraştık, Efe bir haftasonu bütün eski gazete küpürlerini baştan tasarladı, Emek ve Çetin çizimleri yoğun iş tempoları içinde yaptı. Hakan Gerçek ve Okay Karacan dublaj teklifimizi tereddüt etmeden kabul etti. Melodika, IPD, Jaguar, PRM gibi reklam sektörünün en donanımlı şirketleri bize kapılarını açtı. Belgeselin sonunda KSK Taraftarlar Derneği Başkanı Okan Kırmacı Kupalarımız, şampiyonluklarımız yok ama... Ben Karşıyakalılarla gurur duyuyorum diyor ya, bizimki de aynı hikaye. Sponsorumuz ve bütçemiz yoktu ama yetenekli arkadaşlarımız vardı.


Bilinçaltından doğmamış, en azından başlangıç noktasını o tekinsiz bölgeden çıkarıp oluşturmamış hiçbir kurgusal metne güvenmemeliyiz. Yoksa yazanın matematiksel ince hesaplarının gölgesinde bize sayfaları çevirmeye devam edelim diye tasarlanmış cümleleri takip etmekten başka bir şey yapmadığımız edilgen bir okuma edimine mahkum oluruz. Şiir ile öyküde böylesi ince ince örülmüş, hedeflenen bir okur grubunun gözetilip kotarıldığı metinler şükür ki hala göze çarpar. Ancak konu romana geldiğinde karşınıza kusursuz örülmüş diyebileceğiniz bir metin çıkar. Aman aman cümleler ne denli etkilidir. Gramer hatasızdır, az kullanılmış sözcükler serpiştirilmiştir. Karakterlerin isimleri nüktedan zeka pırıltısıyla yaratılmıştır, memleketin büyük sorunlarını katmanlaştırıp anlatmıştır vesaire. Okur, sonrasında hayatımıza iyi bir roman okumanın hızla dibe itilen keyfiyle devam ederiz. Romanı o denli hızla sindirmişizdir ki atık kendisini üretemeden sızmış gitmiştir. Bir daha bize uğramaz, hayatımıza dokunmaz, saydamlaşmıştır. Gezi Parkı'nı özgürleştirenlerin cebinde Georges Perec kitabı gören oldu mu. Oysa bağıra çağıra Virginia Woolf alıntısı yapanlara şahitlik ederim. Bendeyse sadece Thomas Bernhard vardı. Polissizliği, devletsizliği tadıyorduk, aynı anda garip bir huzursuzluk hissindeydik. İnce bir kitap olmalıydı, çünkü sürekli hareket halindeydik, taş atıyor, barikat söküyor, tekrar yapıyorduk, fazla düşünmeden onu cebime atmıştım. Küçümen, ama hacimli. Fakat yazının iyisi iyi gömülememiş, boğulamamış, geri dönen ölülerden, sahile vuran bedenlerden oluşmaz mı. Romanda ardı ardına çatılmış cümleler hiç beklenmedik anda hayalet gibi geri dönüp irkiltmelidir. Gerilimi yazanın tehlikeli düşüncesinden alıp okuyana aktarmalı, bunu yaparken kendisinden bir şeyler eksiltmeli, o eksilen alana okuyanın tedirgince kendisini yerleştirdiği boşluğu açmalıdır. Birbirimizin içine girmeliyiz. Yer değiştirmeli, dönüşmeliyiz. Buna cüret eden metinler kuşkusuz anlatmayı tercih etmedikleriyle, metinde bıraktıkları sessizlik anlarıyla öne çıkarlar. Muğlak sözler ediyorum, çünkü bir okur olarak uzun süredir hakikatin dışına itilmiş durumdayım sanki, bu yüzden sırtım ağrıyor. Bahtin'in orkestralama uyarısına karşın zemin kaymış durumda. Hemen bilinsinler, hızla dolaşıma sokulsunlar, hemen unutulsa da önemli değil yine parlatırız sisteminin, Türkiye'nin bir türlü yüzleşemediği kötülüklerinden özenle seçilip dayattığı klişeler rejimine karşın hikayelerimi bulabilmek için bana sunulan tüm mesiyanik tanıtımlara karşı kendimce çatışıyorum. Hiçbir yazara güvenmiyorum, bu nedenle sabitlenmiş fikrimin olmaması doğal. Kurgusal metinlere karşı birtakım şüpheci hislerin vesayetinde yazıyorum. Edebiyata dair kaygımın çoktan umudumun ötesine geçtiğini biliyorum. Yaraların öfkesiyle çatılmış iki kitap. Fatih Balkış'ın 2019 yazında bir twitter hesabından verilen google drive linkinden e-kitap şeklinde okumaya açtığı henüz basılmamış, dünyaya verilmiş- Karaçam Ormanı'nda ile Ozan Can Özübal'ın 2015 yılında Raskol'un Baltası tarafından yayımlanan Bataklık isimli metinleri. Raskol'un Baltası'nın herhangi bir pazarlama, tanıtım çabası göstermeyen tavrından dolayı, bünyelerinde basılmış hemen hepsi nitelikli kitapların güncel yayın ağının dışında kaldığı düşünülebilir. Birbirlerine biçimsel benzerlikleri yok. Okuduğumda tonlarındaki grameratik gerginliği özdeşleştirdiğimden birlikte anıyorum. Roman montajlanmış paragrafların toplamıysa, cümleler de bunların çekirdekleriyse, alt alta okuduğumuz kitap formu yerine yataylaştırılmış ekrandan tıpkı zihinde belirdikleri gibi yan yana geldikleri e-kitap formundaki sayfaların daha uygun okuma biçimi sunduğu görülebilir. Balkış okuyanlar üslubunu doğrudan Thomas Bernhard'a dayandırdığını bilir. Bunu pastişin gölgesine sığınıp yapmaz. Bütünlük kuramamış, deneyimi eklemleyememiş, parodileşmiş bir hal değildir. Fars'tan bu yana kendi öznelerinin oluşum/gelişimini yereldeki dertlerinin üzerinden açar. Beton bloklar gibi ördüğü paragraflarda olaylar öznenin sorularla çoğalttığı malzemeyi/meseleyi işler. Kendi çağındaki sığıntılara işaret eder. Bernhard'da müzik takıntılı karakterler Balkış'ta zamanımızın post-pank ozanlarına, Mark E. Smith, Thurston Moore, Ian Curtis'e takılır. Benzer hislerle farklı söylevler çeker. Entelektüel, fakat üzgün, kırılmış zihinler türlü linkler verirler. Yazarlar, müzisyenler, yönetmenler, kitaplar, filmler, mekanlar geçitler açmaya çabalar, yarıkta sıkışmış karakterlerin çırpınışlarıdır. Balkış'ın ait olduğu edebiyat çevresi tanıdığımız yerlerde vakit geçiriyor gözükse de hep uzaklarla ilintilidir. David Albahari, Horacio Castellanos Moya -bir türlü kurtulamadığından şikayet ettiği yazar için San Salvador'daki Thomas Bernhard'ı yazmıştır, Tim Parks, Geoff Dyer, William Gaddis, W. G Sebald'ın peşindedirler. Bahsi geçen yazarlar hikaye anlatma biçimlerini Balkış gibi Bernhard'a dayandırırlar. Dyer bunu romanının hemen başında açıkça söyler. Albahari bunu yapmamak için çaba gösterse de kurtulmanın sanıldığı kadar kolay olmadığını belirtir. Yazmak, diğer edimlerle birlikte artık sıkıntıdır. Artık okumak, yazmak ve dinlemenin yerini yalnızca gözlemler almıştı. Dahası hikayenin içine giriyordu. Haysiyet ve Mahçubiyet'teki Elias'ın yılların entelektüel birikiminin aslında gözlemler akışından başka bir şey olmadığını fark ettiğindeki yenilmişlik hissinin muadili. Kabullenilmiş durumlara karşı çaresizliğimiz. Edebiyatın nicedir sadece sağaltım yolu olduğunun propagandasını yapan oligarşik gürültüye karşı başka imkanlara çabalayan sözlere yoğunlaşma çabası var Balkış'ın. Biliyoruz ki yer sınırsız değil. Alan işgal edilmiş durumda, başka pek çok şeyle birlikte hakikatin yaralarından roman açmaya giden mücadele dışarıda bırakılıyor. Hangi yaralar bunlar. İşaret edilen izlerden alınmış, çevresine örüldüğümüz, hızla geçmiş kategorisine itilip ortadan kaldırılmaya çalışılan düşünce biçimleri. Öfkeyi yolunda kırıp, estetik, kristalize edilmiş halde yazma uğraşısı. Yoksa şöyle söylenir mi, Ruh bir kere bu huzursuzluğu tadınca sakinleşmesi mümkün değil. Sonuç ne olursa olsun, kimsenin umurunda olmayan bir operanın tamamlanması gerek. Bu gücüm var, buna inanıyorum. Yeterince düşündüm, yeterince zaman harcadım, yeterince okudum ve her okuyuşumda ruhumun aydınlandığını hissettim. Bu bir şey. Bu benim için yaşamda her şeyin önüne geçen bir şey. Sakinleşemiyorum. Sıkıntımız üretilenin sadece zenginlerin, tuzu kuruların değil herkesin ulaşabilmesi değil. Sıkıntımız çalınmakta olan edebiyat ile adil alışveriş refleksimizi öldürmeye çalışmaları. Basitleştirilmiş, heyecansızlaştırılmış, çilesi çekilmemiş, kitlenin isteklerinin matematiksel birtakım hesaplamalarla anlaşılıp oluşturulan kurguyu önümüze koyup onlarla tapınmamızı beklemeleri. İstisnaları savunmalıyız, bir kere bu huzursuzluğu tatmış durumdayız, sonuç ne olursa olsun mezhepleştirilen romana karşı patikalara sapacağız. Furyaları alt etmek için başka ne yapacağız. Balkış'ın Yerçekimi kendi mecrasında bir aksama sanki. Veya başlama noktasından hatalı kurulmuş, yazıldıkça amacından sapmış. Gözlemlere teslim olmuş, izlenimlerin rahatlığında iç mücadelesini kaybetmiş karakter yayınevine yürürken bir grup siyahlar giymiş pank görür. Aralarına aldıkları Afrikalı'yı tedirgin etmişler diye düşünür, bunu gözlerinden okur. Panklardan sarışın bir kız Afrikalı'ya kolunu uzatmıştır, her yanı çizikler, kesikler ve derin yaralarla dolu bir koldur bu. Ürperir geçer. Yayınevine girince uzun toplantı masasındaki editör iki boş sandalye olmasına rağmen yer yok, der. O ise bulduğu yere oturur düşünmeyi sürdürür, bu kadar. Çevirmene göre yaşamın neresinde durduğunun bir önemi yok. Öncelik her zaman sözcükler. Zayıf, körleme analojiler var Yerçekimi'nde. Oysa Fars'ta anlatıcının gözlem edimi daha çok hesaplaşmaya bükülüyor. Bulantı bilinçaltından yükseliyor, oradan tekrarın gücüne yaslanıyor, anlatı üzerinden yayılıyor. Bu temsil kendini belirli bir dil formuna doğallıkla zorluyor. Balkış tam da bu noktada Bernhard'ı başarıyla tekrarlıyor. Kendilerini var eden bu ortamı sürdürmek için ellerinden geleni yapıyorlar. Hepsi koltuklarını terk etmiş, arka vagonlarda neler olduğuyla ilgilenmiyorlar. Gerçek yolcuların hafif ışıklandırılmış vagonlarda neler yaptıklarından habersizler. Çünkü burada olmayı oyunun bir parçası haline getirmişler. Ellerinde metinleri var, ama hiçbiri okumuyor. Elimizdeki metinleri okumayı bile beceremiyoruz, çünkü tertibatımızla ne yapacağımızı bilmiyoruz. Baskı araçlarını yıkmak üzere silaha sarılmayıp roman yazıp okuduğumuz için olabilir mi. Boşlukta sallandığımızdan boşluğa katılmış olabilir miyiz. Karaçam Ormanı'nda bir yazarın, ormana çekilmiş bir başka yazara bir kurum -PEN International- aracılığıyla daveti üzerine başlıyor. İlgisiz işlerde çalışırken, üç roman yazıp ülkesinde unutulmuş bu göçmen yazar davete inanamıyor. Çünkü tema İçeride ve Dışarıda. Kendisi bunca yıldır yazı dışında her iş ile uğraşan biri olarak, çoktandır dışarıda kalmış. Yazdıklarını önemseyen birkaç kişi dışında unutulmuş gitmiş. Görünmezleşmiş, otoriter edebiyat varoluş kurallarının alanına bu keskin davete şaşırıp inanamıyor. Yazarlığını hatırlaması için Avusturyalı romancıları kütüphaneden çıkarıyor, kendi metinlerini yeniden okuyor, ormana çekilmiş kadın yazarla buluşmak üzere yola koyuluyor. Bu noktada roman herhangi bir iç hesaplaşmaya giren yazarın yol romanına evrilmiyor. Ziyaretçi yazara ilk şok, konuşulan dile ne denli yabancılaştığını fark etmesiyle çarpıyor. Dile ait ne varsa unutmuştum, bir ulusu ulus yapan dildeki bütün detayları unutmuştum. Metin anlatıcının dil vasıtasıyla yabancılaşmasını aktardığı bir romana mı dönüşüyor. Hayır, Balkış bu zamanımızın kahramanlıklarının hiçbirine yüz düşürmüyor. Ülkesinde nedensizce iki yıl hapse girmiş, nedensizce salıverilmiş, sürgüne gitmek zorunda kalmış bu kadın yazarın Karaçam Ormanı'ndaki sığınağına geldiğinde, o ana dek aklında olmayan yazarla, ziyaretçi yazarı o güne dek hiç okumamış kadın yazarın bir araya gelişinden edebiyat, yaşam, bilinçaltının saplantılarına dair akışın metni örülmeye başlanıyor. Kadın yazarın saplantısı Witold Gombrowicz'in bankada çalışırken gizli gizli Atlantik'in Ötesi'ni yazmasıyla direniş nüvelenir. Savcının suçladığı kadın yazar neler olduğunu anlamaya çalışırken, polisten kütüphanesindeki kitapların isimleri yüksek sesle okunması istenir. Demek ki kadın yazar, kolluk kuvvetlerinin edebiyatı okuyamaması üzerine hapse girer. Çünkü iktidar suçun tanımıyla oynamayı, onda delikler açmayı, içini boşaltmayı seviyor. _Bunu yaparken kitapların isimlerini yanlış okuyor, anlamları eğiyor, böylece edebiyatı insanların yaşamları kadar anlamsızlaştırıyor. Savcıyla kadın yazarın, mahkemeyle iddia edilen suçun arasında yaşanan kopuş, edebiyatın tanımını aşıyor, neye dayanarak var olduğumuz sorusuna geliyor. Devletin Birliğini ve Ülke Bütünlüğü Bozma ve silahlı terör örgütüne üye olma suçlarından şüpheli hakkında tutuklama istemi vesaire okunurken kadın yazar kendisine hitap edildiğinin bile farkında olamadığı bir şaşkınlığın esrikliğini yaşıyor. Mahkemeyi, hücresini anlattığı pasajlarda başına geleni anlatırken söylediği gibi, devletin gündelik hayat diliyle apar topar içeri tıktığı benliğinin insansızlığı dehşet vericidir. Yazma eylemindeki insansızlıktan ötede bir insansızlık hissinin deneyimlenemez şiddeti olanca ağırlığıyla yazara yüklenir. Peki bu roman bir davaya düşmüş yazarın devlet tarafından maruz kaldığı şiddetin romanı mıdır. Ne mutlu ki değil. Çünkü Balkış kurgusunu üzerine ördüğü iki yazarın buluşmasındaki konuşmalarda iki karakterin birbirlerinden, oradan kendi geçmişlerini saran yaşamlarından bu felaket arasındaki bağı kopartacak derece inceltip metni özgürleştiriyor. Ziyaretçi yazar ile ormandaki eve sığınmış yazar arasında salınan anlatı hiç de o alışageldiğimiz tavsiye edilen tarifiyle _okurla arasına mesafe koyan bir üslubu dayatmıyor. Yazarla yazar aralarındaki kırılgan, incinmeye hazır, öfkeli sohbete okurun katılımını talep ediyor. Ormana sığınmış yazar yazılamamış Gombrowicz hakkındaki romanının zihnindeki tahribata konuk yazarı davet eder. Düşünüldüğü halde yazılamayan, hapse atılınca kesintiye uğrayan yazının borcu kimin üzerindedir. Gombrowicz hakkında anlatılanlar metin için uygun olmasa dahi, bulanık fikirlerin aktarımında belirse dahi biliyoruz ki bir roman aslında yanlışlığını üzerimize geçirmesinden, eksikliklerinden oluşur. Gombrowicz hakkında yazılamamış romanın, onun nazarında beliren borcu sohbetlerinde ödenebilir. Yazı vasıtasıyla aranan hakikat ancak bu kesişimde ortaya çıkıyor. Hücresinde avucuna ancak sığan bir kağıt parçasına önlü arkalı bir öykü yazmayı başaran yazarın kızgınlığı şu noktada: Artık insanlar okusun diye bir şey yazmak boşunaymış, daha ileri gittiği de oluyormuş, büyük suskunluğa geçiş yapmak. Bunu düşünür olmak bazen yeterli, demişti bana. Bir sınırı geçmek gibi bir his Sessizliği seçmek, sonucuna bakmaksızın haysiyetli bir eylemdir. Yine de bu eylem, alçak olduğunu düşündüğün toplumun içine doğru değil, dışarı doğru yapılmış gözükse dahi, önce sessizliği seçen insanı dönüştürür, o zaman insan daha geri çekilip, çepere yönelip, kendisinin neye dönüştüğünü anlamaya çalışır. Hapishaneden kurtulunca kadın yazarın tekrar o binaya dönüp, dışarıdan Google earth ile kuş bakışı izlemeye çalıştığı binanın avlusuna merceği odaklamasıyla aslında oradan kurtulmuştur. Veya hapishanenin arka duvarının tımarhaneye açıldığını fark edince bahçeden kendisine laf atan hastaya kendi yarısını verince yarılmış, tekrar içeriye girmiştir. İçeriye alındığında yazıdan feragat etmemekte direnen, nihayet dışarıya saldıklarındaysa özgürleşemeyen insanın insanlaşmaktan sıyrılışındaki gerginliğine borçluyuz. Askerdeyken arkadaşımın adı Tarzan'dı. Saldırgandı, şizofren eğilimleri nedeniyle ona koğuş bekletirlerdi. Herkesin dışarıda eğitimde olduğu zamanlarda tüm gün koğuşlarda tek başına gezinir bir sandalyede otururdu. Aramız iyiydi. Gün içinde sayesinde koğuşa kaçardım. Keyifle sigara içip kitap okuyayım diye bana subay tuvaletlerini açardı. Bir gün tuvalet çıkışı cigara tellendirirken beraber, adın neden Tarzan diye sormak nihayet aklıma geldi. Subaylar Kürtçe ismini -Rezan, e'de şapka var- söylememek için, ses benzeri Tarzan ismini bulmuşlar. Tarzan da güzel ama, seviyorum dedi, sonra kalkıp koğuşa koştu. Ranzalara tırmandı, kendisini oradan oraya atarken aaaaaaaaaaa diye bağırdı. Tuhaf sesler çıkarıp güldük. Düştüğü duruma zorla gülüp geçenlerin sesi farklı çıkar. Madem devlet sana Tarzan diyor, o zaman mekanını ormana çevirmek borcunun altına girmiştir. Alacaklı da hakkını, adaletini o anda delice talep etmiştir. Tarzan'ın Türk ordusunun subaylarının sesteş sakinleştirici etkisi değil borcumuz, isimleri ellerinden alınanlara onu iade etmeliyiz. Lise birdeyken edebiyat öğretmeni BBP'liydi, sarkık bıyıklı, iri bir adam. Bir gün kompozisyon sınavında on verdi, sonra not düştü, şunu yazmıştı: Barış, adın hariç, diğer huyların ile yazdıkların güzel. Yazının sonsuz seçenekli yollardan birine itelemek, bir faşist bile yazdıklarınızı onaylayabilir veya daha trajik biçimde, sevebilir. İkamesi olmayan sözcükleri kasıtsız kullanmayalım diye çabalayanlar için. Bataklık'a bir adım. Ozan Can Özübal'ın ilk kitabı İtlaf bende bir duygu uyandırmamıştı. Bence bir kitapla kurulacak en adil ilişkilerden biridir. Oysa okuma anımı hatırlıyorum, Galata kulesinin dibindeki muhtarlığın oradaki çay bahçesinde birkaç sigara çay içiminde bitmişti. Birkaç iyi pasaj, hafiften kendisini belli etmeye yeltenen, ancak bileğini serbest bırakamamış izlenimi veren bir metindi. İyi bir fikrin çağın ironisini yapma çabasına kurban gittiğini düşünmüştüm, hikayeleri böylesi cinayetlere kaybetmemiz sık sık yaşanır malum. Ardından o yılın elli öne çıkan roman listesine alınmasına doğal olarak şaşırmıştım. Bu nedenle ikinci kitabı Bataklık'ı yıllar sonra, yazarının beni hayal kırıklığına uğratması yüzünden okudum. O da şöyle oldu, başka bir ülkeye taşınmıştım, yaşamam gereken ev bir başkasının evden çıkmayı geciktirmesiyle işgal altındaydı. Şans eseri evi bir aylığına boş duracak bir akademisyenin evini işgal ettik böylece. Öfkemi kontrol etmekte zorlanıyordum çünkü aşina olmadığım çeşitli dillerin tuhaf gürültüsünden kendimi duyamaz olmuştum. Yanımda bir sürü kitap taşıyıp nehir kenarına oturuyor, kaydettiğim radyo programlarını dinleyip okuduklarımdan not alıyordum bir yandan. Bunu yapınca bazen okuduğunuzla dinlediğiniz üst üste binip, hepsinden bağımsız bir karakterin sesi beliriyor. Özübal bu radyo programlarından birinde hayata dair üzüntüyle karışık kızgınlığı olduğunu düşündüğüm kırık bir ses tonuyla yazılardan yazarlardan kitaplardan konuşurken, Modernist romanın sadece ben diliyle yazılacağını düşünüyorum, diye beni dehşete düşüren bir cümle sarf etti. Şimdi, Bataklık. Biliyoruz ki yazı uzun süredir sermaye alışverişine dahildir. Kutsiyeti olmaması bir yana, çözüm sunma yetisi veya iddiasından yoksun kalmıştır. Yine de çatlaklar mevcuttur. Kodlanamayan, üslubunda yarılmalar üzerinden ilerleyen metinlerdeki işaretleri el yordamıyla buluruz. Yoksa neden, nasıl yazılar yazıları kışkırtmayı sürdürsün. Özübal'ın Bataklık'ına saplanıp kalan Yakup kendi edebiyat çabasında bu alışverişin dışında kalmıştır, hiçbir zaman ona dahil olamamıştır bile. Öylesine bir yenilgi ki, daha kafasındaki taslak aşamasında becerememiştir. Demek takıntılı bir halde tutulduğu edebiyata dair bildiği, ona temasıyla hissettiği edebiyatın kendi gerçeğiyle herhangi bir ilişki içinde değildir. Yarığa dahi yerleşememiştir Yakup, özünde edebiyatın güncel kargaşasının, pazar ortamının kenarına bile gelememiş, yazısını tam da orada kuramamıştır. Roman okumanın çıkmazı okuma eyleminin daha başlangıcından itibaren bitişe göre konumlandırması. Sonuca doğru ilerlerken, nihayete erecek kitabın kaç sayfa kaldığının bilincinde okuyoruz. Biçimsel olarak önlerine serilen bu katılığa karşı, insanların giderek farkında olup -veya olmayıp- kendilerini metnin gerçekliğine teslim etmekte isteksizleşmesine şaşırmamalıyız. Özübal bunu farkında -veya değil, şu modernist romana dair tek olanağı iddia ettiği yorumu beni çok şüphelendirdi- Bataklık'ı paragraf bloklarında ziyadesiyle görsel mesajlarla açmayı tercih ediyor. Görsellik paragrafların ölçülmüş biçilmiş uzunluklarında. Sanırım sapkınca bir özenle metni yüksek sesle okuyup okuyup müziğini de hesaplamış. Yakup metinde yazamamasını yazıyor, lakin yazarı Yakup'un hallerini yüksek sesle söyleyip tınısını ayarlıyor. Bunu postmodern yollara sapmadan yapıyor. İşte Dickens bunu yazamazdı. Yakup'u doğrudan buraya yanımıza getiren, daha paragraf bitmeden sıkıntısını, çağımıza dair ancak yaşayanın bilebileceği, derdini daha hiçbir şey anlatmadan özdeşleştirebildiğimiz, anlatılanın gerçekliğine ikna olabileceğimiz bu pasajda Özübal'ın çabası yerini buluyor. İroniden parodiye geçiş yaparken bir anda gerçekle yüzleşmek. Yakup da komşusunun evinde gezinirken kendi gerçeğiyle burun buruna geliyor. Yazar olduğunu düşünüp hiçbir şey yayımlatamamış bir insan. Eksik midir. Binlerce yıllık yazı becerisi geliştirdiğimiz tarihte gömülmemek, toprak altında kalıp unutulmamak için kendisini yazıya taşıyanlardan biri Yakup. Aşınmaya karşı, gizlice evlerde geziniyor. Herhangi bir evde değil, gözetlediği bir evde. Demek ki yazı çabasıyla idealini yüklenir, sonra sahnesini kurar, yaşlı komşusunun evi. Artık Yakup, romanında karakter değil, maktul diyelim ona. Çünkü ailesinin felaketinin kurbanıdır. En azından Özübal bize böyle sunuyor. Oysa kurban kendisinden bir şeyler veren, minnetini sonuna dek elinde ne varsa sunan, kendisinden artık alınacak bir şey kalmamış olan değil midir. O zaman Yakup o sözde felaketin maktulü değil belki mücrimidir. Öyle bir çağa denk geldik ki, hayal kırıklığına uğramış iyi aile çocuklarının minik kıyametlerinden dehşete düşmemiz bekleniyor. Oysa herkesin özenle sakladığı, hikayeleştirmeye çalıştığı kıyametleri var. Sigarası biterken kalktı, canı alkol almak istedi. Doktorun yer aldığı bir sahnede bunu okuyunca Yakup gidip etil alkol alacak sanıyorsunuz, oysa Asmalı Mescit'e gidip içki içmeyi tercih ediyor, doğal olarak. Babasızlığın da çeşitleri vardır, kendimden bilirim. Sen jenerik gerçekliğin sallantısında gidip gelirken etrafında onlarcasının baba figürleriyle kurdukları sana oldukça tuhaf gelen gülümseyen kocaman açılmış ağızlarını şaşkınlıkla izlersin. Bu durumda sahteliğini baştan kurmuş modeli sürekli tasarlamak zorunda kalırsın. Sürekli karanlık bir şekli yeniden yeniden yaratırsın. Bunun için gecelerde uzun saatler harcarsın. Sonra beliren figürü parçalarsın bir anda. Hesaplaşmanın doğru zamanı yoktur, ancak olduğunda bilirsin ki, o andır. Yakup ise hesaplaşmaya pek yeltenmeyip babasından bazı sebepleri ödünç alıyor, kesik kesik, ince nedenler. Yaraları doktorun birkaç dikişte halledebildiği çizikler. Felaketin hesabını birilerinin üstlenmesi lazım, heyhat, ne yazık ki gençlerimiz artık fedakarlığa yüz vermiyor. Kaybedecek bir şeyi olmayanların inatla olmayanı kaybetmemek için direndikleri zamanlar. Ödip kompleksinin kıyısındaki metnin sonundaki The Doors göndermesinin Riders on the Storm olmasına kırıldım, orada sahnede çığlık çığlığa The End'deki anne baba hesaplaşması olmalıydı, ama bunu Yakup'tan bekleyemeyiz. O daha çok yetişememiş bir Chuck Palahniuk karakteri gibi zamane mahşeri düşlüyor. Fakat bütün çocuklar deli değil midir, bütün çocuklar delirtilmiş değil midir. Bizim çocuk şehitlerimizin hesabını kim soracak. Radyo programındaki söz karşısında dehşete düştüm. Çünkü zamanımızın romanı kuşkusuz katillerin dilinden yazılmalıdır. Birinci çoğul şahıs, hepimiz. İçte olan ile dışarıda kalan, anlatılmaya uğraşılan ile gösterilmeye çalışan, bunların pek önemi kalmadı sanki. Üslubu neresinden yıkarsak oradan bir şeyler kurabiliriz belki. Denemeye değer. Bu da kendimce yası anlama çabam, şu ana dek ölülere değil de ölüp silinme ihtimallerine ağlamışken sadece, kendi kendimin yasına yelteniyorum. Hikayelerin hikayeleri anlatıcının gönüllü geri çekilişiyle anlatabileceğine kendimi ikna ediyorum. Hiç olmadığım yerden çekilemem, fakat nasıl olduysa oradan dışarı çıkarılmışım.


Kendi deyimleriyle, klasik punk musikisi yapan A Journey Down The Well, How Little Can Be The Orchestra ismini verdikleri EP'lerini 20 Ekim tarihinde, grup üyelerinden Taner Torun'un sahibi olduğu Fluttery Records isimli plak şirketinden yayınladı. 4 şarkını olduğu EP, grubun 2007 çalışması The Funeral Album, 2009 çalışması Sorry Monsters, I Have To Grow'u takip ediyor. Klasik müzik etkilerinin yoğun hissedildiği çalışma, grubun ikili olarak yaptığı ve tümüyle enstrümental ilk çalışma özelliklerini de taşıyor. 2006 yılında, bilgimiz dahilinde, güney'de tatildeyken Taner Torun'un İsveç'li çift Anna ve Martin ile tanışmasının ardından, internet üzerinden kayıtların gidip gelmesiyle kurulan grupta, yukarıda bahsedilen 2007-2009 çalışmalarının ardından İsveçlilerin ayrılmasıyla, Fluttery Records sahibi Taner Torun'un tek kalmış. Mesafe sıkıntısı nedeniyle yaşanan bu ayrılık ardından gruba Mimar Sinan Üniversitesi Konservatuarı ve Manchester Ünviersitesi Müzik ve Drama Okulu'ndan İpek Zeynep Kadıoğlu katılmış. Grubun, yaylılar ile delay-ses manipülasyonları kullandığı albümde müziğe minimal bakışlarını sevdik. Dikkatli dinleyiciler, şarkılarda günlük hayatın içinden gelen çeşitli seslere yer veren grubun karamsarlığına karşı yine de umutluyuz dediğini duyacaklardır.


Siyaseten angaje veya direniş kavramlarına sahip müzik dahi kaçınılmaz olarak hala bir metadır. Yine de bu bize kitleler için eğlence alanından uzak duranlar için kazmaya ihtiyaç duyduğumuzu unutturmaz veya unutturmamalı. a wondered full, Tayland'dan bir post rock grubu ve güçlü bir siyasi yanları var. Belli bir noktaya kadar gizemli bir tavır takınmış modern post rock gruplarından biri gibi görünseler de cevaplardan da anlaşılacağı üzere dayanışmanın tam ortasındalar. Bir pazar yerindeki gerilla performansı örneğini ele alalım, gelenekten hareket edip bir yol açmaya çalışıyorlar. Ayrıca, insan hakları için mücadele eden insanların korkunç acılarını alıp bir şekilde tüketilebilir hale getirmemeye dikkat ettiklerini fark ettik. Isaan halkının acılarından, Tayland monarşisinin komünist katliamına, yerel enstrümanların tutuculuğa karşı direnişinden Apichatpong Weerasethaku'nun yalnızlığına. İlk sözü alan Gülten Akın, son sözü söylüyor. Üyelerinin altını çizdiği gibi, birbirimize tutunmalı, umudu küçük şeylerde görmeliyiz, ortak bir tarihi paylaşmak için. COREY: Şahsen benim için en büyük engel kendi akıl sağlığım ve yıllar boyunca sürekli değişen yaşam koşullarımdı. Yaptığım şeye inanmak ve sevdiğim şeyi inandığım insanlarla yapmak istiyorum. Mümkün olduğunca dürüst ve zarif bir hayat yaşamak istiyorum. Uzun zaman önce, müzik de dahil olmak üzere hayatımın bu yönünü desteklemeyen bir şeyin muhtemelen hayatıma ait olmadığı sonucuna vardım. Müzik beni insan olarak daha sağlıklı ve eksiksiz yapmıyorsa, o zaman artık yapmak istemem. Hayatımın bu nedenle uzaklaştığım geçmiş yönleri var. Müzik ve sesin hala yaşamımın inanılmaz destekleyici yönleri olmasından tabii ki memnunum. THOMAS: Muhtemelen benim için en büyük zorluk zaman bulmak ve başlamaktı. Bir kere başladıktan sonra durmak genellikle daha büyük bir zorluk çünkü her zaman yapacak başka bir şey var deneyecek başka bir şey. Şansım yaver giderse günün çoğunu yemek yemeden geçiririm. Olumlu bir geri bildirim döngüsü gibi. Kafamda ne kadar uzun süre kalırsam, kendimi daha fazla kalmaya mecbur hissediyorum. Ayrıca, günlük yaşam sorumlulukları ile yönetilmesi zor bir müzik yaratmak arasında gerçek bir dengeleme eylemi var. Hayatımda daha fazla sorumluluk üstlendikçe, bu dengeyi yönetme yeteneği zorlaştı. Son zamanlarda, okula tam zamanlı döndüm ve yarı zamanlı normal bir işte çalışıyorum ve bu müzik yaratmak için harcadığım zamanımı berbat ediyor. Bazen bu engellere dayanamıyorum. Çoğunlukla, sahip olduğum sorumluluklardan yararlanmaya çalışıyorum. Şu anda derslere gömülmüş durumdayım ve şu anda üzerinde çalıştığımız kayıt için biraz daha çalışma yapmaya çalışıyorum. Bu zamanlar yeterince sık belirmiyor, bu yüzden müziğe derinlemesine dalış yapabilmek için elimde çok az şey olduğundan emin olmalıyım. COREY: Sadece katkıda bulunduğum şeyler hakkında konuşabilirim. AWWF için yaptığım çalışmalar doğrudan günlük hayatımdan gelmekte ve her zaman bu şekilde biçimlendi. Uzun zamandır etrafımdaki sesleri alan kaydedicilerine kaydetme ve çeşitli medya türlerinde gördüğüm/duyduğum şeyleri belgeleme alışkanlığım vardı. Olayları hafifçe aktarmak gerekirse, bence oldukça kasvetli bir dönemden geçiyoruz. Yine, sadece Tayland'da yıllardır askeri diktatörlük yönetimi altında yaşadığımız ve Tayland monarşi kraliyet ailesi tarafından desteklenen yaşam durumum hakkında konuşabilirim. Eğer birisi doğrudan veya dolaylı olarak kraliyet ailesine karşı bir şey söylerse, o zaman Lese majeste / Hükümdara Hakaret yasasıyla suçlanma riskine giriyor ve ordu da bunu kendi çıkarları için kullanmakta. Tayland Ceza Kanunu'nun 112. Maddesi, krala, kraliçeye, varise, variseye veya naibe dönük itibarsızlaştırmanın, hakaret etmenin veya tehdit etmenin yasadışı olduğunu belirtmektedir. En son 22 Mayıs 2014'te hükümeti deviren ve o zamandan beri demokrasiyi baltalamak için kraliyet ailesine katılan ordu, bu yasanın seçkinler için kendi vizyonlarındaki Tayland'ı oluşturmak için kullanılmasında suç ortağı olmuştur. Şimdiye kadar bunu devlet destekli suikast, yolsuzluk, barışçıl protestoculara karşı polis şiddeti, insan hakları ihlalleri, konuşma ve her türlü medyayı sansürleme, özgür ve adil seçimleri bastırma ve sayısız eylemle yaptılar. Myanmar'daki komşularımız da hükümeti deviren ordularıyla benzer gerçeklerle karşı karşıyalar. Burada insanlar kayboluyor ve birileri hapishanelerde çürüyor. Buradaki birçok insan için karanlık zamanlar bunlar. Ama kendi bakış açımdan konuşursak, çok fazla güzellik de var, çok fazla istismara rağmen, hala ayakta durmanın ve devam etmenin yollarını bulan güzellikler, hatta ölümden sonra bile. Bunda umut buluyorum. Küçük şeylerde umut. Çünkü elimizdeki tek şey bu. Bizim diyebileceğimiz, birbirimizle paylaşabileceğimiz ve birbirimizi korumaya ve birbirimizle paylaşmaya çalışabileceğimiz gerçekten, gerçekten, gerçekten, gerçekten küçük şeyler. Devlet birçok şeyi elinden alabilir ama dövülemeyecek, vurulamayacak ya da boğulamayacak bazı şeyler vardır. Bunlar beni ilgilendiren şeyler. Ve bunlar şu anda müzik hakkında nasıl düşündüğümü ve icra ettiğimi ve daha da önemlisi şu anda hayatımda nasıl yol almaya çalıştığımı gösteren şeyler. THOMAS: Evet, tarzımız her zaman oldukça karanlık olmuştur. Bilinçli olarak Evet, yaşamın karanlık yönlerine odaklanalım diyen bir projeye girdiğimiz olmadı, ancak genellikle bu şekilde ortaya çıkıyor. Temalar, her birimizin içinde yaşadığı ve yürüdüğü dünyadan geliyor gibi görünüyor. Bir noktada, projenin yönü konusunda işler daha tutarlı hale geldikten sonra, albümde gerçekte neler olduğunu tartışır ve odaklanırız. Genelde daha karanlık şeylerdir. Karanlığı kutsamıyoruz çünkü bence bu gerçekten ortaya koymamız gereken bir şey değil, ama bence insanların nadiren düşünmek veya dünyada olduğunu kabul etmek istedikleri birçok zor temayla yüzleşmekle ilgili. Kimse karanlığa o bakışı atmak istemez ama perdenin arkasında neler olduğunu görmek gerekir. Birçok yönden arındırıcıdır. Bir kayıp için yas tutmak gibi bir şey. Gerçekten dışarı çıkmasına izin vermezsen, seni içten içe yer. COREY: AWWF'NİN tüm mevcut ve geçmiş üyeleri bana müzik ve yaşam hakkında çok şey öğretti. Klasik müzik ve film muhtemelen yaratıcı düzeyde benim için en etkili olanlardır. Arvo Part Tabula rasa, tuhaf veya hayal kırıklığına uğramadan kelimelere dökmeyi bilmediğim şekillerde beni etkilemekten ve şaşırtmaktan asla vazgeçmeyen, tekrar tekrar geri döndüğüm tek eser. Film için, Last Life In the Universe benim hayatıma ayna tutmak gibi. Şu anki etki için, arkadaşım Olin'in projesi Bare Wire Son, Off Black adında yeni bir albüm çıkarıyor. Olin'in sesle çalışma şekli ve bu konudaki düşünceleri kendi yöntemlerimle çalışma şeklimi de çok etkiledi. Benim çoğu zaman yaptığımdan çok daha farklı bir açıdan yaklaşıyor ve süreçleri hakkında derinlemesine tartışabilmek bana çok yardımcı oluyor. Sağlam insandır. THOMAS: Dürüst olmak gerekirse, anında tatmin edici olmayan müzik yapan biri için en azından geleneksel bir şekilde gerçekten anında tatmin edici birçok müzik dinliyorum ve bunlardan etkileniyorum. Bir sürü Peder John Misty, Bonobo, bir sürü Lofi kaseti, Boards of Canada. Ağırlıklı olarak post rock yazan biri için çok fazla düşük tempolu ve beat odaklı müzik. Dinlediğim müziklerde arada sırada küçük şeyler duyacağım ve bunları beynimde tutmaya çalışacağım ve onları bizim müzik tarzımıza göre değiştirmeye çalışacağım unsurlar oluyor. Şu anda üzerinde çalıştığımız albümde, Bohren & der Club of Gore ve The Kilimanjaro Darkjazz Ensemble gibi doom caz sanatçılarından daha çok etkileniyorum. Tipik akışımız haline gelen yapılar üzerine inşa etmek yerine atmosfer ve ruh halleri yaratmaya çalışıyorum. Oneohtrix Point'in Love in the Time of Lexapro parçasını kanalize etmeye çalıştığım bölümler var. Bu benim için uzun zamandır tekrarlanan bir süreç. Grails'in Burden of Hopeundaki hislerini takip etmeye ve bunu müziğimize yoğunlaştırmaya çalışıyorum. Muhtemelen asla doğru yapamayacağım bir şey. COREY: Çoğunlukla, duyduğumuz az şey olsa da genelde olumlu görünüyor. Tayland içinde veya dışında çok popüler değiliz ve en başından beri kimin fark ettiğine veya diğer insanlara nasıl ulaştığına bakmaksızın, sahip olduğumuz küçük kaynaklar veya destekle ilgilendiğimiz şeyleri en iyi şekilde yapmaya odaklandık. Kaynakların da izin verdiği şekilde daha kaliteli sonuçlar elde etmemize yardımcı olacak detayları geliştirmeye ve yavaş yavaş inşa etmeye devam etmeyi sürdürdük. Ancak, yapılan şeyler için hangi ekipmana veya ilgiye mazhar olursak olalım, o anda hayatta nelerle baş ediyorsak o durumdan elimizden gelen en iyi biçimde yararlanmanın yolunu bulmaya devam edeceğiz. Hep birlikte çalmak istiyorsak, bunu yapmanın bir yolunu bulacağız ve yaptığımız şey için dışarıdan ne beklendiğine bakılmaksızın bunu hepimiz için mantıklı bir şekilde yapacağız. İlk günden beri bu zihniyetle çalıştık ve günümüze kadar devam ettik. THOMAS: Çoğunlukla, bizi dinleyen insanlar genel olarak hoşlanıyor gibi görünüyor. Geniş bir insan kitlesi için müzik yapmıyoruz kesinlikle. Yani bizi bulan insanlar genellikle bizim gibi şeyler arayanlar. Müziğimizi yağmalayan, torrent'e atan birkaç Rus bulduk. Sanırım Ruslar bedavaya dağıtacak kadar kazıyorlar mevzuyu. Aldığım tepkilere göre müzik ya sev ya da nefret et tarzı bir şey. Birçok insan müziğin kulağa hoş gelmesi gerektiği gibi bir fikre sahip ve daha gürültülü sesleri duyduklarında anında kapatıyorlar kendilerini. Genel olarak, bu konuda çok fazla şikayet duymadım, bu yüzden doğru bir şey yaptığımızı düşünüyorum. COREY: Saw U'yu çalan benim. Bence Tayland, geleneksel Tayland enstrümanlarıyla genç Tayland nesli arasındaki ilişkinin şimdi açıkça toplumun birçok alanında gözüken derin bir yarılmayı yansıtması açısından ilginç. Çoğu Taylandlı Saw U'ya bakar ve bunun hiç de havalı olmadığını düşünür, neredeyse utanç verici antika bir şekilde veya orada moderniteyle ilgisi olmayan bir nesne görürler. Ve bu bakış açısının iyi bir nedeni var aslında. Tayland geleneksel müziğinde, geleneksel normlardan sapmaya, beklenen yapı/tasarım enstrümanlarında değişiklik yapmaya vb. çoğu geleneksel eğitimli Taylandlı müzisyen tarafından asla izin verilmez veya bunlar tolere edilmez. Geleneksel çalgıları diğer müzik türlerinde çalmak için kullanmak kadar basit bir şey bile son derece nadirdir. Eski neslin bu 'kapıyı tutma' zihniyeti, buradaki gençler için geleneksel Tayland enstrümanlarının kafasına sıkılmış mermi olmuştur. Eski Taylandlılar, genç neslin Saw U gibi bir şeyin kendileri için ne gibi bir değere sahip olabileceğini ve bu değerin korunmaya değer olup olmadığını keşfetmesine ve böylece gelecek nesillere geçirmesine izin vermeyi tamamen ve tamamen reddediyorlar. Genç nesil gerçekten kendi yaşamlarıyla ilgili kendi değerlerini ve kıymetlerini bulabilseydi, o zaman devam eden ve büyüyen geleneğin canlı bir kültürü olurdu. Ama bunun yerine, bu enstrümanlarda esnekliğin çok az veya hiç yer olmayan biçimde, ancak çok özel bir işlev için çok hassas bir şekilde çalınması gerektiği burada herkesin kafasına kazındı durdu. Saw U çalmayı uzun çalışma saatleri boyunca geceleri küçük odamda tek başıma, zamanımı kendi başıma harcayıp öğrendim. Amacımın ne tür bir müzik çalmak olduğunu bilen biri olsaydı, şimdi çaldığım gibi kullanmayı amaçladığımı bilen biri, toplumdaki hiç kimseden herhangi bir destek bulamazdım. Tayland geleneğini sıkı bir şekilde takip etmek ve bu geleneğe saygılarımı sunmak istiyormuş gibi davranmak zorunda kalacaktım, ki bunların çoğu kraliyet ailesi ve milliyetçilik veya hiper muhafazakarlık ve/veya din üzerine yoğunlaşmıştı. Ben de kendi kendime öğrendim. Kendi şartlarımla. Ve Tayland'daki diğer tüm 'geleneksel' sanatlar gibi, bilgiyi açıkça paylaşmayı reddetme kültürü var ve sürekli olarak onu hak etmediği düşünülen insanların çalmasını engellemeye, onu korumaya çalışıyorlar, bu yaygın uygulama nedeniyle nasıl öğreneceğiniz hakkında neredeyse hiç bilgi yok. Kolayca keman veya başka bir klasik enstrüman çalabilirdim, ancak söylediğim baskıya doğrudan karşı çıkmak için geleneksel Tayland enstrümanlarını çalmada mümkün olduğunca ustalaşmayı bilinçli biçimde istedim. Bunu, buradaki birçok kültür seviyesiyle ilgili olarak hissettiğim birçok duygunun sembolü olarak görüyorum. Ayrıca Taylandlılar için beni canlı izlemek ve onunla yaptığım müziği çalmak/kaydetmek şaşırtıcı oluyor. Bu konu hakkında uzun süre konuşabilirim, çünkü benim için gerçekten önemli ve birçok yönden kritik, bu yüzden metinde bunun için çok fazla yer kaplıyorsam özür dilerim. Bu nedenle, son derece uzun bir süredir burada geleneksel Tayland enstrümanlarıyla ilgili olarak, politik olsun olmasın, sınırları zorlayan veya aşan, neredeyse yeni bir şey çıkmıyor. Bu konuda düşünebildiğim tek istisna Isaan müziği olabilir, çünkü genellikle alenen protesto etmek için kullandıkları enstrümanlarıyla çok gururlu ve açıktır, ancak aynı zamanda Tayland'ın geri kalanından alt sınıf vatandaş olarak etiketlenmiş çok acımasız bir ırkçılığın kurbanlarıdır. COREY: Isaan halkının Tayland'daki mücadelesi uzun yıllardır devam ediyor. Öncelikle Isaan olmadığımı ve bu nedenle mücadeleleri adına resmen konuşamayacağımı ve konuşmak istemediğimi belirtmek isterim. Ama halklarının tarihiyle ilgili görüşlerimi kendi bakış açımdan paylaşabilirim. Isaan halkının yıllardır susturulduğu ve 'adlarına konuşulduğu' gerçeğini göz önünde bulundurarak, kültürlerine veya geleneklerine saygısızlık etmek veya samimiyetsiz görünmek istemediğimi açıklığa kavuşturmak isterim. Tarihlerini anlamadan Isaan müziğinden ya da herhangi bir sanattan bahsedebileceğinizi sanmıyorum. Geçmişte, şimdi 'Isaan' olarak etiketlenen bölge, çoğu zaman istikrarsız, etrafındaki hemen herkes tarafından fethedilen veya tahrip edilen bir yerdi. Tayland monarşisinin Tayland'ı tek bir halk haline getirmeye çalıştığı tarih döneminde Isaan'a korkunç davranıldı. Isaan halkının mücadelesini anlamak için, toprakların çoğunun verimli olmadığını ve toprağın yüksek seviyelerde tuz içerdiğini, bunun da onu çoğu tarımsal süreç için işe yaramaz hale getirdiğini anlamak gerekir. En başından beri kendi ülkelerinde daha iyi bir ayrıcalık geliştirmelerine ve hatta müzakere etmelerine olanak sağlamak yerine, mevcut olan kaynakların miktarı, son derece dezavantaj yaratıyordu. Buna ek olarak kraliyet ailesi, tarih ilerledikçe daha iyi yaşam koşulları, toplu taşıma, refah programları vb. geliştirmeyi reddederek onları fakir ve bağımlı tutmaya çalıştı. Ancak Vietnam Savaşı'nda ABD askerleri Isaan'da askeri üsler inşa ettikten sonra kraliyet ailesi ve hükümet nihayet pes etti ve ABD ordusunun askerleri için malzeme, mühimmat ve diğer askeri ihtiyaçları taşıyabilmesi için otoyollar inşa etmek ve bölgeyi geliştirmek zorunda kaldı. Vietnam Savaşı olmasaydı ve ABD bölgeye modern ulaşım standartlarının getirilmesini talep etmeseydi, Isaan büyük olasılıkla şu anda olduğundan daha az gelişmiş bir durumda olurdu. Hep geride bırakıldılar. Isaan'ın tarihinde dikkat edilmesi gereken bir diğer kritik nokta komünizm ve Isaan halkı arasındaki ilişki. Tayland tarihinde kral ve kraliyet ailesinin komünizmin ülke genelinde yayılmasına karşı tam bir savaş yürüttüğü, çabalarının çoğunun kuzeye ve Isaan'a odaklandığı ciddi bir alan vardı. Bu dönem Tayland tarihinde kesinlikle korkunç. Kraliyet ailesi, ordu ve hükümet komünistleri hayvanlardan aşağı yaratıklar olarak etiketledi ve ideallerinden vazgeçmeyi reddeden herkesi katletti. Bu çok az bilinen bir gerçektir, ancak Tayland'ın kuzeyinde yaşadığım ve dağlardaki diğer iller etrafında geliştirilen modern yol sistemlerinin ve otoyolların çoğu komünist toplulukları izlemek ve onlara ulaşmak ve onları yok etmek için yapılmıştır. Ordu ve kraliyet ailesi bunu azınlık gruplarını ve yerli halkları oradan çıkarmak için yaptı. Geçtiğimiz birkaç yıl içinde bu toplulukların çoğunu ziyaret eden ve o dönemden kurtulan birkaç kişiyle röportaj yapan bir arkadaşım var. Bazıları hala dağlarda yalnız yaşıyor, topluma geri dönmekten korkuyorlar ya da sadece dünyadan vazgeçtikleri için oradalar. Isaan halkı için de bu aynısıydı. Komünist olduklarından şüphelenilen birçok insan öldürüldü, hapislerde çürümeye mahkum edildi, dövüldü, tecavüze uğradı vb. Bu dönem ve yarattığı kuşak travması nedeniyle, Isaan halkı da bugün birçok yaşlının bu karanlık zulüm tarihini kraliyet ailesinden genç nesillere dek taşımıştır. Tayland'ın çoğu, kraliyet ailesinin günahsız ve kesinlikle saf ilahi figürler olduğuna dair yanlış bir ideolojiye sahiptir. Ama Isaan halkı bu propagandanın ne kadar saçma olduğunu ilk elden biliyor. Kraliyet ailesinin şiddet dolu ellerinde nesillerce can verdiler. Isaan halkı hakkında dikkat edilmesi gereken önemli bir nokta da kimlikleridir. Bu kimliğin tarih, coğrafya ve aynı zamanda komünizm tarafından nasıl bilgilendirildiği hakkında zaten konuştum; ancak Taylandca konuşmayan insanların hemen anlamayacağı bir şey var: Isaan halkı Tayland'ın diğer bölgelerinin anlamasının neredeyse imkansız olduğu kendi lehçesine sahiptir. Az miktarda sözcük dağarcığı seçilebilir haldedir, ancak bunların ezici çoğunluğu merkezi lehçe konuşanlar tarafından anlaşılmaz. Lehçeleri Taylandlılardan çok Laos ile benzerlikler barındırıyor. Isaan halkı yerel lehçelerini konuştuğunda, diğer Taylandlılar nereden geldiklerini hemen anlarlar. Tayland dilindeki tüm lehçeler arasında, Isaan halkınınki muhtemelen en hor görülenidir. Sadece lehçenin kendisi için değil, aynı zamanda birçok Taylandlı Isaan halkının işlerine/sınıfına ve cilt renklerine tepeden bakar. Bu ayrımcılıktan bahsederken, kırsal Isaan'daki kötü yaşam koşulları nedeniyle birçok insanın iş bulmak ve ailelerine para göndermek için Isaan'dan daha büyük şehirlere taşınmasını kastediyorum. Buldukları işler fuhuş, temizlik, el işçiliği ve diğer Taylandlıların 'iğrenç' veya 'altlarında' olarak adlandıracağı herhangi bir iştir ancak. Isaan halkının fiziksel olarak nasıl göründüğü ve daha koyu ten renkleri nedeniyle, diğer Taylandlılar da ayrımcılık yapıyor ve onlara karşı ırkçı davranıyorlar. Pek çok insan konuşmadan bile, sadece yüz hatlarınızdan veya daha koyu ten renginizden Isaan olduğunuzu hemen tahmin edebilir. Gördüğünüz gibi, Isaan halkının kimliği Bangkok'un merkezinden çok farklı. Ancak kraliyet ailesi ve hükümeti, tarihlerini ve kültürlerini başarılı bir şekilde silmek için ellerinden gelen her şeyi yaptılar. Bu, Kuzey ve Güney de dahil olmak üzere Tayland'ın diğer bölgelerine çok benzer. Yaklaşık 10 yıl önce Kuzey Tayland Lehçesinin okullarda öğretilmesine izin verilmişti. Kraliyet ailesi sadece Isaan'ı kendi dillerinden yoksun bırakmakla kalmadı, aynı zamanda Isaan gibi bölgelerdeki insanlar için yüksek öğrenim fırsatları da mahvoldu. Vergi sistemi bile sadece orta Taylandlıları beslemek için kuruldu. Sanırım bunu bir tür 'Eyalet Vergisi' olarak tercüme edebilirsiniz, Taylandlılar bölgelerine para ödüyor, eyaletleri bu parayı Bangkok'a gönderiyor ve sonra Bangkok kendileri için çok fazla parayı ayırdıktan sonra her eyalete ne kadar geri göndereceğine karar veriyor. Tüm iller temelde kendi vergi gelirleri için eşit ödüller almıyorlar. Bangkok hükümeti ve dolayısıyla ordu ve kraliyet ailesi, Isaan gibi yoksul illerin hakkını alıp kendisine en büyük faydayı ayırıyor. Şimdi, bu temel noktalar hakkında konuştuktan sonra, Isaan halkının müzik yapmak için kendi içlerinde nasıl bu kadar derin bir geçmişe ve kültüre sahip olduklarını daha net görebileceğinizi düşünüyorum. Ve tıpkı kültürleri gibi, müziklerine de Bangkok'tan insanlar tarafından kültürel olarak değerli veya önemli bulunmayıp saygı duyulmuyor. Ama yerel Isaan halkı kendi enstrümanlarını ve müziklerini seviyor ve kullanıyor. Kendi 'halk' müzikleri çok canlı ve aktif ve genç nesil de katılmayı ve kültürel miraslarını ilerletmeye yardımcı olmaktan memnuniyet duyuyor. Isaan müziğinde kullanılan en popüler iki enstrüman Phin ve Khan'dır. Benim de bir Phin'im var ve çalıyorum. Taylandlı yönetmen Apichatpong Weerasethakul'un 'Geçmiş Yaşamlarını Hatırlayabilen Boonmee Amca' filmini izlemenizi öneririm. Apichatpong, Isaan kültürüne hayrandır ve bu filmde Isaan lehçesini kullanır. İlk piyasaya sürüldüğünde, birçok uluslararası ödül verildi, ancak Tayland'da normal Taylandlılar tarafından çöp olarak görüldü. Apichatpong, Tayland'daki en önemli yönetmenlerden biridir, bence birçok nedenden dolayı. Filmleri Tayland toplumunun pek çok sorunuyla ve katmanıyla çok güzel başa çıkıyor. Ayrıca çok yalnız bir insandır, çünkü uluslararası alanda kendi neslinin en yetenekli yönetmenlerinden biri olarak saygı görmesine rağmen, kendi ülkesi çalışmalarını asla kabul etmedi. Taylandlılar onu hep yalnız bıraktı ve sanırım hayatı boyunca halk tarafından asla kabul görmeyecek. Filmleri burada hala sansürleniyor. Bence ne yapılması gerektiği sorusunun en önemli kısımlarından biri, kendiniz için hangi cevabı vermeyi seçerseniz seçin, işimizi dürüstçe yaparken birbirimizi açık ellerimizle, kalplerimizle ve zihnimizle kucaklamaya istekli olduğumuz sürece umudu hepimizin tutabileceğidir. Duraklama ve değerlendirme de asıl işin kendisi kadar önemli olabilir. COREY: Sanırım gerçek hayatta ne olduğunu daha çok önemsiyorum. Bununla demek istediğim, eğer bir şey gerçek dünyanın değişmesine yardımcı oluyorsa, o zaman büyük olasılıkla ben de onun içinde yer alırım. Her şey varsayılabilir, kuramsallaştırılabilir, vb. Ancak gerçek bir dünya eylemine dönüştürülene kadar, içinde bulunduğu kelime maratonunun dışında hiçbir şey ifade etmez. Bir öğretmenin bir cümlesi hiç aklımdan çıkmıyor. Felsefe tartışırken, eninde sonunda bir noktada koltuktan kalkılması gerektiğini söyledi. Bununla, zihninizde kendi düşüncelerinizle koltuğunuzda tek başınıza oturarak ne kadar iyi beyin jimnastiği yaparsanız yapın, sonunda kalkmak, koltuğunuzu terk etmek ve koltuk deneyinizin herhangi bir gerçek dünya gerçeği taşıyıp taşımadığını görmek için evinizden gerçek dünyaya çıkmak zorunda kalmanız gerektiği. Her şeyin bir yeri vardır ve internetle ilgili şeyler buna uyar, ancak neticede yaptığım müziğe, çevrimiçi olarak kendimi nasıl sunduğuma veya diğer insanların bunu nasıl etiketlediğine göre, gerçek hayatta sevdiğim insanlar ve şeyler için orada olmam gerekir. Zamana ihtiyacım var. Emek, gerçek ter ve gözyaşı, sevgi ve çaba harcamalıyım. İnşa etmeliyim. Ya da bir şeye karşı hareketi reddetmek için çalışmalıyım. Ne kadar param veya nüfuzum olduğu önemli değil, burada ve şu anda yer almamı gerektiren bir şeyle uğraşmıyorsam, değiştirmek istediğim şeylere karşı gerçek bir dünyanın dönüşmesini nasıl bekleyebileceğimi anlamıyorum. Eğer daha fazla çevrimiçi eylem aracı her şeyden önce gerçek yaşam eyleminin, emeğinin ve sonucunun amacına hizmet etseydi, bence dünya bugün olduğundan çok daha farklı bir yer olurdu. Sanat ve uzantısı olarak müzik, tek başına dünyadaki hiçbir şeyi değiştiremez ve değiştirmemiştir. Aksini düşünmek veya böylesi bir ağırlık ya da ego yüklemek kendimi kandırmak olurdu. Müziğimizin kısmen aktivizm için bir araç olarak görülebileceğini ve daha önce değindiğimiz gibi daha karanlık temaları keşfettiğimizi düşünüyorum. Şu anda dünyada meydana gelen protesto ve olayların örneklerini, dinleyen insanların durumlarına ışık tutmak için sıklıkla kullanıyoruz. Tüm kayıtlarımız bir şekilde politik bir dış görünüşe veya forma bürünmüş görünüyor. Dünya çapında işler kızıştıkça, son çalışmalarımızda daha da fazlası belirdi. Web 2.0/sosyal medyanın içindeki büyük ses aktivizmi şemasında, insanların bu kadar görsel varlıklar olması ve görsellere daha iyi yanıt verdiğini düşünmem nedeniyle, sesin görsellere göre her zaman arka planda kalacağını düşünüyorum. Bununla birlikte, sosyal medyada devam eden herhangi bir aktivizmin içinde daha hayati bir rol oynadığını sanıyorum. Özellikle sanatçılar dallanıp budaklanıp sadece bir görsel veya müzik sanatçısından daha fazlası haline geldikçe ve tüm çalışmayı kendileri yapmaya başladıkça. Müziğimizle temas eden ve biraz araştırma yapan çoğu insan, ister albümlerimizin notları yoluyla ister sadece albümümüz veya parça başlıklarımız aracılığıyla olsun, neyi temsil ettiğimizi görüyor. COREY: Müzik. Geçen sene başladığımız bir sonraki albümümüzün kaydını neredeyse bitirdik. Kişisel olarak, üzerinde çalıştığım şeylerin bir listesi var ve yavaş yavaş gelişmeler görüyorum, ancak anahtar kelime yavaşlık. Çoğunlukla dibe batmamaya ve şu anda tanıdığım çoğu insan gibi ellerimi direksiyonda sabit tutmaya çalışıyorum. İnsanlar için, çevremdeki sevdiğim ve inandığım insanlara yatırım yapmaya ve karşılıklı olarak bulabileceğimiz yollarla onlara hak ettikleri zamanı vermeye çalışıyorum. Başarılarını görmek ve başarısızlıklarında onlara yardım etmek istiyorum. Ortak bir geçmişi paylaşmak istiyorum ve artık bu kesişimleri sonsuza dek paylaştığımızı bilmek istiyorum. Ben de bu süreçte kendime daha iyi bakmak istiyorum. Bu o kadar 'bir sonraki adım' değil, çünkü her zaman içine düştüğüm ve sürdürmeye ve izlemeye çalıştığım bir dizi sürekli adım. THOMAS: Gerçekten büyümek büyümek için büyümek değil, bir amaç için ve kendini ve dünyayı parçası olmaktan gurur duyduğumuz bir şeye dönüştürmek için büyümek. Önceki soru aslında Lenin'in Ne yapmalı? kitabına atıftı. Politik anlamının dışında dahi bu kafamızda sürekli yankılanan bir durum. Pat Berry SİTEMCİLİK, HAYAL GÜCÜNDEN YOKSUN ZAYIF BİR SÖZLEŞMEDİR. Bu ifadede muazzam bir umut ve güzellik var. Seslenmek ve çağrıya cevap vermek.


Yaşam ve ölüm arasındaki ince çizgi olarak belirtiyor Portekizli yönetmen Sandro Aguilar ilk uzun metraj filmi 'A Zona-İsyan'ın kısaca konusunu. Lakin filmin sade kurgusu ve yönetmenin nev-i şahsına münhasır deneysel anlatımı sıkıntı ve zevk arasındaki o ince çizgide tutunamıyor, izleyiciyi boğucu ve bunaltıcı bir havaya sokuyor. Yönetmenin kısa filmlerini incelediğimizde hakim olan metod ve temanın ilk uzun metraj çalışmasına da yansıdığını görüyoruz. Özellikle taze bir yönetmenin dikkati çekmesi ve sinema dünyasına özgü, sağlam bir giriş yapması açısından yenilikçi bir tarzın önemi yadsınamaz. Nitekim kaş yaparken göz çıkarmak da riskli işin diğer tarafı. Yönetmen de ilk filminde fazla yüksekten uçmuş; vezir olayım derken biraz fazlaca rezil olmaktan kendini kurtaramamış. Her ne kadar film ne şaşırtıcı ve sürükleyici bir kurguyla ne de popüler oyuncularıyla izleyicide yüksek beklentiler yaratmaya çalışan bir yapım olmasa da, şahsen filme büyük beklentiler içinde gittim. Nitekim sevdikleri yakınlarını kaybetmek üzere olan karakterlerin içinde bulundukları ruhsal duruma odaklanmak isteyen film, hem kurguda hem de çekimlerde çok ciddi sıkıntılar taşıyor. Yönetmenin bir deneyim olarak nitelediği bu sözde bilinç akışı seyirciyi filmin sonuna kadar karakter ve hikayeleri eşleştirme ve konuyu az biraz kavrayabilme mücadelesine sokuyor. Özellikle erkek karakterlerin fazlaca birbirine benzemesi bu eşleştirme sürecini zorlaştırırken, şimdiki zamandan geçmişe zamana dönen hikayeler de filmde neler olup bittiğini kavramada zorluk çıkarıyor. Çekim tekniğindeki aksaklıkta özellikle son moda bağımsız filmlerin sıkça başvurduğu yüze ya da objektifteki nesneye aşırı yapılan zoomlardan kaynaklanmakta. Karakterlerin özellikle sıkıntı, stres ya da kaygı gibi dramatik ruh hallerini seyirciye daha iyi verebilmek amaçlı kullanılan bu çekim tekniği ortalamanın da üstünde zoomlanınca kimi zaman gösterilen yüz ya da nesnenin neye kime ait olduğunun anlaşılması zorlaşıyor. Aynı zamanda objektifte ne olduğunu çözmeye çalışan özellikle göz bozukluğu olan seyircide bir zaman sonra mide bulantısı gibi fiziksel problemlerin çıkması da cabası. Ölüm-yaşam temaları sinemanın defalarca tekrar edilmiş vazgeçilmezleri. İp üstünde yaşıyoruz; nefes alırken bile ölümle burun burunayız; bugün varız yarın yokuz gibisinden ana fikirler hem bağımsız sinemanın hem de gişe sinemasının sık kullanılan malzemelerinden olmuştur. Konu iyi işlendiği müddetçe de durumdan şikayet eden yok gibi. Bu yönetmenimizin de yaptığı gibi fazlaca bireysel işlenen, seyircinin olayın farkına varabilmesi için ciddi efor sarf etmesi gereken yapımlara da, gibi bir tezle karşı çıkacak da değilim. Zayıf bir kurgu bu açığını illa ki samimi ve profesyonel bir anlatım ve çekimlerle kapatabilir. Ezberi bozan, alışılmış kalıplara meydan okuyan iyi yapımların da takdir edilmesi olağandır. Lakin Uprise her ne kadar bu iddialarla beyaz perdeye çıksa da deneyselliğin zorlu yollarına dayanamayıp yolunu şaşırmış, kaybolmuş, sırtındaki izleyiciyi de gereksiz bunaltıcı zoomları ve kopuk kopuk sahnelerle yormuş, sıkmış, kimi zaman patlatmıştır. Değil karakterlerin ağır ve tedirgin ruh hallerinin izleyiciyi etkilemesi ya da bir yerlere götürmesi, seyircinin zihnini arapsaçına çevirerek arasına gitgide kalınlaşan bir duvar örmüştür. Sonuç itibariyle yönetmene daha farklı konular üzerinde birkaç kısa film daha çekmesini öneriyoruz. Kısa bir filmle mesajını daha iyi taşıyabileceğine inandığım A Zona derin sulara açılıp boğulmadan önce keşke sığ sularda biraz daha yüzseydi. Az ama öz kullanılan güzel müzikleri filmin kendisinden daha umut verici olsa da ne A Zonaya karşı seyircinin hayal kırıklığıyla isyan etmesine ne de bendenizden de 4 puan gitmesine engel olamamıştır.


Kendine özgü bir çizgi yakalamayı başarmış. Fotoğraflarına bakıldığında, yalnızlık, ıssızlık, şiddetin hemen sonrasında rengarenk bir dünya. Kadrajıyla bizi olay mahalline götüren bir hikaye anlatıcısı. Aaron Hobson'ın fotoğraflarını ilk gördüğümde aklıma Tom Waits geldi. Tıpkı Waits şarkılarındaki gibi, Amerika'nın boyalı olmayan yüzünü, bir yanıyla karanlık, bir yanıyla da Yaşadığımız dünyaya şükredelim tadını doğallıkla yakalamış bir kişi. Babası da profesyonel fotoğrafçı olan Aaron Hobson okulu terk edip kendi kendini grafiker olarak yetiştirmiş ve şu anda da sanat yönetmenliğini yapmaktadır. Oldukça özgün bir stili olan Aaron Hobson, Futuristika'nın sorularını cevapladı. Tom Waits ilişkisini kuran ilk kişi değilsin, bunu belirtmeliyim. Çalışmalarımın çoğu otobiyografik olmakla birlikte, orasında burasında bir parça abartı da var. İlham ise, içimden geliyor, yeni bir ortam ya da mekanda olduğumda yüzeye çıkıyor. Özgün bir yer bulmaya dikkat ediyorum, kameramı hazırlıyorum ve sadece kendim oluyorum. Böylece geri kalanı izleyenlere bırakıyorum. Tıpkı yeni biriyle tanışmak gibi. O kişinin nasıl giyindiği ya da nasıl davrandığına göre hemen kafanızda bir resim oluşturursunuz. Benim hikayelerim de izleyenlere tanıtım yapar. Sonra bana geri dönüp bende bir resim çizerler. Haha. Bu sahneler biraz garip ya da sıradışı görünebilir. Ancak çalışmamın aslı bana dair ancak uzak bir geçmişi anlatıyor. Anlatımımı çoğunlukla minimal tutmayı tercih ediyorum, gerisini onları görenlerin hayal gücü tamamlayacaktır. Gençliğim, 20'li yaşlarımın başlangıcı, bana göre biraz sıradışıydı hatta uç noktada garipti. O dönemde kendimi çok sefer belanın içinde ya da rahatsız edici durumlarda buldum. Tüm zengin mahalleleri ya da zenginliğin uzağında, hikayem bir çok Amerikalı'nın şehir hikayelerini ya da durumlarını yansıtıyor. Şu anda dağlarda izole olarak yaşadığım konumum bunun sadece bir parçası. Aslında büyük şehirlerde büyüdüm ve büyük şehir hayatıyla kırsal Amerika arasında kalan ortadaki alanı tasvir edebilirim. Fotoğrafçı olan bir babanın evinde büyüdüm. Yaşamının büyük çoğunluğunu editörlük ve reklam çalışmalarıyla geçirdi. Her zaman kameraların etrafında ve stüdyoların içindeydim. Ancak hiç bunu gerçekleştirecek ya da denemeye vakit ayıracak sabrım olmadı. Son zamanlardaki, hayatımın yavaşlayan safhasına kadar böyle gitti. Şimdi eşim ve çocuğumla bir evin içindeyken, kamerayı kapıp onunla etrafta biraz oynayabilirim diye hissettim. Sanırım bu fotoğraflar, 15 yıldan fazla hiç çekim yapmamamın sonucudur. Kesinlikle. Duygusal olarak içimde görüntüler oluşturan mekanları buluyorum. Hikaye, ışık, koku, çürüme ya da güzellik ile yoldan çıkıyorum. Bazen, fotoğraftaki karakter sahneyi çalıyor ve belirgin oluyor. Bazen de sadece görüntünün bir parçası oluyor. Bu durum tamamen mekana ya da o güne bağlı. Yani hayır. Çekimlerimi planlamıyorum. Sadece mekanları planlıyorum ve çekim tamamen doğaçlama bir hareket olarak beliriyor. Karanlık. En azından kar gibi 6 ay sürmüyor. Futuristika'nın çalışmalarıma ilgi göstermesi beni memnun etti, ben teşekkür ederim.


ABD başkanlık seçimlerinde Futuristika'nın desteği, için. Kendisi, ilkleri destekliyor, mesela zaman yolculuğuna geniş bütçe ayırıp Hitler'i doğmadan öldürmeyi düşünen tek başkan adayı. ABD'nin vizyonunu genişleteceğine inandığımız bu aday, diş bakımının sosyal toplumun temeli olduğunu savunuyor. ABD'nin bu sıra dışı başkan adayı ile gerçekleşen röportajı Swindle Magazine'dan aktarıyoruz. Bebeğim, ben ulus çapındayım. Harbiden ulusalım. Sana diyebileceğim tek şey budur. Evet. Ayrıca Amerikalılar için beleş midilliler. Ehm, bence Iraklılara bizim büyük ulusumuzun bir parçası olma şansı vermeliyiz. Irak'ın mükemmel bir 51. eyalet olabileceğine tüm kalbimle inanıyorum. Birliğimize bir eyalet katmayalı uzun zaman geçti. Amerika'nın bayrağını taşıyanların kesinlikle bu yönde adım atması gerektiğini düşünüyorum. İran da bir eyaletimiz olmak istiyor gibi görünüyor. İzlediğim haberlere göre, 52. eyaletimiz olmak isteyebilirler. Bir kez tüm vergilere Sam Amca'ya ödeyip, tepelerinde Amerikan Bayrağı dalgalandırdın mı, ülkemizin gururunu yaşamaya başlarlar. Sonrasında, en nihayetinde, bizi yollara çiçekler serilmiş halde, güllerle karşılayacaklar. Bildiğimiz kadarıyla, en azından Cumhuriyetçiler arasında palyaço burnu takan tek adaysınız. Bayım o bahsettiğiniz mevzu, rakiplerimin bana attığı bir iftiradır, pis bir kolpadır. Eğer dikkatli bakarsanız, palyaço burnu takmadığımı fark edeceksiniz. Kimse beni palyaço burnu takarken göremez. Demek ki burun sonradan eklenip medyaya veriliyor. Dışarısı sıcakken, güneş engelliyor burnumu. Yoksa oldukça güzel bir burnum var. Burnumdan utanıyor değilim ve ayrıca, medyada burnuma yönelik bu sansürün nedenini de anlamış değilim. Oldukça garip bir durum bu. Tekrar ediyorum, eğer halkın istediği buysa, eğer odak grupları belirli bir palyaço-sever topluluk segmentini kazanacağımı belirtirse, ben varım. Kendi kişisel araştırmalarıma göre, insanlar daha çok, palyaçolardan korkma eğiliminde olup, ABD Başkanlığı için bir palyaçonun seçilme olasılığı hemen hiç yoktur. Kampanyamın hayrı ve skandallardan korunmak için, Ötenazi Kilisesi'ni hiç duymadığımı söyleyeceğim. Ayrıca Jerry Springer Present'a da asla çıkmadığımı söylememe izin veriniz. Sanırım bu konuda yeteri kadar açığım. Eğer geçmişimdeki en büyük skandalı cidden inkar edeceksem, tekrar ediyorum, herhangi bir intihar-kürtaj taraftarı yamyam gruba üye değilim. O ben değilim. Ne derler, tüm iktidar peynire! Mecazi anlamda tabii, sanırım. Bir kez daha, dört yıllık zorunlu diş fırçalama, zaman yolculuğuna bütçe ayırma, gerektiğinde zombilere karşı savaşa hazır olma ve kuşkusuz ki bedava midilliler. Dürüst olmak gerekirse, özellikle bu sonuncusu harbiden oy toplamak için verilen bir söz. Ayrıca oy kullanma yaşını 6'ya indirmeyi ve 'yı yardımcım yapmayı istiyorum. Eğer derine inerseniz, elimde Senatör John McCain'in zorunlu diş fırçalama yasasına verdiği desteğe ait video görüntüleri var. Konuşma yaklaşık olarak şöyleydi: Ben ona sordum: Senatör McCain, zorunlu diş fırçalamayı destekliyor musunuz? O da şöyle cevapladı: Aslında evet. Kampanya çalışanlarımın, insanların fırçalama yapıp yapmadıklarından emin olmak için gece yarısı insanların banyolarına gizlenip gözlem yapma konusunda engin tecrübeleri var. Bu durumda tam destek verdiğini söyleyebilirim. Bunu değerlendirmem için ciddi bir teklifle gelmediklerini söyleyebilirim. Kabinede yer almak ya da kampanya borcumu kapatmaya yetecek kadar büyük bir nakit meblaya tav olabilirim. Ayrıca sütümüzde, portakal suyumuzda ve diğer tüm sularda. Hatta bira ve sodaya ve diğer tüm baba içeceklere de basabiliriz karbondioksiti. Bu benim çözümüm tabi, konuyu henüz bir bilim adamıyla tartışmadım. Sanırım bununla yaşayabilirim. Daha az bilinen denmesini tercih ederdim, ama çok daha kötü adlandırıldığım da olmuştu. Bundan bahsetmeyi tercih etmiyorum. Sonra bana karşı kullanabilirsiniz.


Garip hayvanlar tarafından koklanmış bir şiir dergisi çıkaracaktık 'birlikte'. Çocukların okuldan yine bağrış çığrış çıktığı bir ekim günü aramızdan ayrıldı Dağlarca. Göklere karıştı sesi, gökler göklere karıştı. Aç Yazı bugün mümkün oluyor, yönlere doğru.


Derginin ilk sayısı 24 Haziran 1936 tarihinde basılmış ve sadece 8 sayfadan oluşuyordu. Ressam Andre Masson tarafından çizilen kapak, Leonardo da Vinci'nin ünlü Vitruvian Man resminden esinlenerek yapılmıştı fakat onun başsız ve kasıkları bir kafatasıyla kapatılmış haliydi. Doğası gereği, cemaatin edimlerini açıklamak, oldukça zor, diyebiliriz. Bataille, birkaç defa Afrika'daki gizli örgütler hakkında çalışan ve onları tamamen sosyal bir fenomen olarak tanımlayan, Marcel Mauss'a atıfta bulunmuştu. Anlaşılan o ki, cemaatin nihai amacı ilkel olanın yeniden canlandırılıp, yaygınlaştırılmasını sağlamaktı. Gizli bir cemaat olarak Acephale, ormanda, yıldırım çarpmış bir meşe ağacının yanında, gece toplantıları gerçekleştiriyordu. Acephale mensuplarının, çeşitli ritüelleri benimsemesi gerekmişti. Misal olarak, anti-semitistlerle el sıkışmıyor ve 16. Louis'nin kafasının kesilmesini kutluyorlardı. Ayrıca grup mensupları, toplantılar sırasında Nietzsche, Freud, Sade ve Mauss'un yazılarını okuyup, meditasyon yapıyorlardı. İnsan katletme performansı hakkında bir konuşma yaptıkları bile söylenir fakat bu hiç gerçekleşmemişti. Bataille dışında cemaatte, Roger Caillois, Pierre Klossowski, Andre Masson, Jules Monnerot, Jean Rollin ve Jean Wahl gibi kişiler bulunuyordu. Acephale grubu, göz önündeki politik hayatın da dışındaydı. Grubun aktiviteleri daha çok Bataille'ın da daha önceki yazılarında değindiği gibi, tüketim, risk, kayıp, cinsellik, ölüm gibi bazı sosyal değerlerin yeniden canlandırılmasıyla ilgiliydi. Zaten bu noktada, Bataille'ın, gnostikler, deliler, şövalyeler, heterodoks hristiyan mistiklerinin tarikatları gibi, marjinal gruplara olan ilgisini da anabiliriz. Blanchot ise Acephale'in Bataille için önem taşımış tek grup olduğunu sandığını ve aşırı bir imkan olarak hatırasını yılların ötesinden saklamış olduğundan söz etmiştir. 1. Değerler yaratan ve birlikteliği sağlayan yaratıcı değerleri olan bir cemaat kurmak. 2. İnsanı ezen, istemediği savaşlara zorlayan, meyvesini devşiremediği çabaya vakfettiren suçluluk duygusunu ve ilenci kaldırmak. 3. Varlığı yadsıyıcı değil, tamamlayıcı bir şekilde tahrip ve dağıtma işlevlerini üstlenmek. 4. Varlığın kişisel gerçekleşmesi ile gerilimini yoğunlaşma, olumlu bir çile ve olumlu bir bireysel disiplin aracılığıyla yerine getirmek. 5. Hayvanların ironi dünyasında kişisel varlığın evrensel gerçekleşmesini, devlet ya da ödev aracılığıyla değil, neşeyle ve başsız bir evrenin vahyi aracılığıyla yerine getirmek. 6. Sapkınlık ve suçu, dışlanması gereken değil, bütün insanlığın uyum sağlamak zorunda olduğu değerler olarak kabul etmek. 7. Kiliseye bağlı, komünist, sosyalist ya da milliyetçi gibi, evrensel cemaatten uzak cemaatlerin dağıtılması ve ortadan kaldırılması için savaşmak. 8. İnsanlar arası eşitsizliğe götüren değerler olgusunu kabul etmek ve toplumun organik karakterini tanımak. 9. Halihazırdaki dünyanın yıkımına katılmak, gözlerini geleceğin dünyasına çevirmek. 10. Geleceğin dünyasını, yalnızca imkansız olmakla kalmayıp aynı zamanda tiksinti verici de olan nihai mutluluk açısından değil, şimdinin gerçekliğinden yola çıkarak ele almak. 11. Şiddet ahlakını ve çatışma istencini her türlü yetkenin temeli olarak kabul etmek.


İskoç yazar Irvine Welsh'in modern zamanların kült statüsüne ulaşmış romanı Trainspotting ise, yukarıda yaşananlara uzak bir toplumda, Birleşik Krallık şehri Edinburgh'da bir grup canki arkadaşın maceralarını anlatır. Eroin, bu arkadaş grubunu didikledikçe, onlar da sisteme zarar verirler. Onlar makinenin çarklarından uzaklaşmak istedikçe, acı bir gerçekçilikle, yaşamın gerçeklerinden uzaklaşma yolunda ilerlediklerini hissederler. Trainspotting, Britanya'da, gelip geçen vagonları gözleme hobisine verilen isim olarak biliniyor. Arka planında ise, bunu yapanların, yani trainspotter'ların, uyuşturucunun etkisi altına trenlere uzun uzun bakmaları olduğu düşünülebilir. Irvine Welsh'in, kariyer ya da planlı bir iş hayatı yerine, yaşamlarını modern toplumun midesini bulandıran ilişkileri, sözleri ve davranışları üzerine kuran arkadaş grubunu anlatan romanı uzun yıllar önce Türkçe'ye çevrilmişti. Konuyu takip eden devam romanı Porno ise ülkemizde toplatılmıştı. Siren Yayınları'ndan Avi Pardo'nun yeni çevisiyle ve özel baskı kapağıyla tekrar yayınlanan Trainspotting, seksenli yılların ortasından sonlarına dek geçen bir dönemde, yüksek işsizlik oranının da etkisiyle gençliğin içine düştüğü derin zorukları anlatan, gerçekçi ve bugün için de aynı noktalara dikkat çeken bir modern yapıt. Bizi seç. Hayatı seç... Çamaşır makinesi seç, araba seç, bir kanepeye oturup ağzına berbat şeyler tıkıştırarak beyin uyuşturucu ve ruh çökertici aptal televizyon programları seyretmeyi seç. Bir huzur evinde üzerine sıçıp işeyerek çürümeyi, bencil ve kafayı yemiş çocukların için bir utanç kaynağı olmayı seç. Hayatı seç. Kitapta, Büyük umutlarla başlıyoruz, sonra çuvallıyoruz. Hepimiz bir gün büyük sorulara cevap bulamadan öleceğimizi keşfederiz, diye özetlenen hayatın tercih edilmemesi, romantik ve bireysel bir isyandan çok, bu tercihi yapanlara yıkım ve acı getiren zorlu bir sınav oluyor. Dolayısıyla, çevresinde gördüğü, statüye ve tüketim toplumuna dayalı hayatı seçmemeyi tercih edenlerin yaşamları dibe doğru hızla ilerlerken, okuyucunun bir yandan kahramanlara yönelen sempatisi artarken, mazlumun yanında olma isteğiyle sistemi sorgulamaya başlıyorsunuz. Kitap, Danny Boyle'un yönettiği ve başrolünde Ewan McGregor'un oynadığı film ve muhteşem bir soundtrack ile sinemaya aktarılmıştı. Ayrıca tiyatro oyununa da dönüştürüldü. Irvine Welsh de hikayelerinden oluşan kitabın aynı isimli filmi The Acid House/Asit Evinin senaryosunu yazmıştı. Bu yönüyle sinemaya da yakın duran Welsh, Trainspotting'de güzide punk/rock müzisyenlere göndermelerle müziğe de güzel bir selam çakıyor. Welsh'in saygı sunduğu isimler arasında David Bowie, Joy Division, The Fall, the Pogues, Lou Reed, The Velvet Underground, Frank Zappa, The Smiths, The Stooges ve Iggy Pop bulunuyor. Cemal Süreya'nın trenlerle ilişkisinden, boş gözlerle trenleri izleyen yenilmişlerin hikayelerinden başlayıp, Pablo Neruda'nın vagonlarıyla bitirelim, Yolunu yitirmiş bu trenler, utançtan mı öldüler yoksa? O trenlerin ölümlerinin nedenini bilemiyoruz, ancak sebebi politika ya da sermaye olmasın? Trenler acı çekenleri değil mutlu insanları taşısınlar, o trenleri de izleyenler, mutlu gözlerle baksınlar.


Trt 2'de eskiden Beyaz Perde diye bir program vardı. Bir hafta önce vizyona girmiş olan filmleri değerlendirirlerdi. Uzun süre sonra vizyona girmiş olan bir Hint filmiyle ilgili Biz hala Avare'de kalmışız, gibi bir özeleştiride bulunmuşlardı. Ben de geçenlerde Bkm Mutfak Sahne'de Açık Mikrofon'daki arkadaşları seyrederken benzer bir tepki verdim. Bugün stand up deyince akla gelen ilk isim belli. Kıyaslamak gibi bir saçmalığa girişmek istemiyorum ama işin bir de böyle bir tarafı varmış ki tadından yenmiyor. Beklediğinizden daha fazla keyif alacağınızı garanti ederim. Kenarda bekleyen bir denetleme kurulunun olmaması sadece belden aşağısı dizden yukarısı için değil politik olarak da rahatlık sağlıyor. Burada biz bizeyiz havasında geçiyor gösteriler. Sunucu Mustafa Gürbüz'ün altını çizdiği bir yerin üstünden geçmek istiyorum ben de. Biz bunu İstanbul'da, Beşiktaş'ta, Bkm çatısı altında yapıyoruz, dedi ve daha fazla yerde yapmak istediklerini belirtti. Yanılmıyorsam İzmir'de çıktıkları bir gösteriden ve aldıkları acınası tepkiden söz etti. Buradan mekan sahiplerine mi yoksa organizatörlere mi seslenmek gerekir, bilmiyorum ama bu tarz şeyler daha çok yapılsa, daha fazla yerde daha fazla kişiye ulaşılsa ve buna paralel olarak bölünmeden çoğalsalar ne güzel olurdu diye düşündüm. İlgililere duyurulur. Gösteri iki perdeden oluşuyor. Sekiz komedyen sekiz-on dakika kadar sahnede kalıp hünerlerini sergiliyor. Kemik kadro haricinde kısmen amatör diyebileceğimiz bir iki kişiye de şans tanınıyor. Hevesliyseniz, şansınızı denemek istiyorsanız Murat Gençoğlu ile görüşmeniz gerekiyor. Açık Mikrofon'un kurucusuymuş kendisi. Gaziosmanpaşalı olup Koç'ta burslu okumanın yarattığı travmalardan söz ediyor sahnede. Boş esprisi neredeyse yok. Epey eğlendiriyor seyircileri. Deniz Alnıtemiz'in nasıl bir piç olduğunu Moral Bozukluğu ve 31'den bilenler biliyordur. Sahnede mutlaka seyredilmesi gerektiğini düşünüyorum. Görmeyen, duymayan, bilmeyen varsa Tedx 2013 ve 2014'teki sunumlarını tavsiye edebilirim. Deniz Özturhan az sayıdaki kadın komedyenden birisi. Aynı zamanda Kim Lan Bu Hayatımın Erkeği blogunun sahibesi. İzlerken Bunun gibi birkaç tane daha lazım, diye düşünmeden edemiyor insan. Kendisini sahnenin önündeki masalardan izlerseniz suratınıza külot yiyebilme ihtimaliniz var, benden söylemesi! Caner Omur gösterisini gitarıyla birlikte yapıyor, seyircilerden aldığı kelimelerle doğaçlama şarkı söylüyor. Çok komik şeyler çıkıyor ortaya. Sonra bir de dinli bir şarkı patlatıyor ki sormayın gitsin. Doğu Demirkol'u şu meşhur Şakirt Detected vidyosundan hatırlayabilirsiniz. Yetenek Sizsiniz tecrübesi de varmış kendisinin. Youtube'dan birkaç vidyosuna baktım, sahnede kesinlikle daha komik olduğunu söyleyebilirim. Yusuf Altıntaş'ın Türkiye'nin doğusu ile batısını sentezlediği hikayeleri pek komik. Ekibin en kıçı kurtlusu olabilir, yerinde duramıyor sahnede. Utku Ergin'in youtube yorumculuğu üzerine hedefi on ikiden vuran tespitleri var. Tutan, çok kahkaha alan bir esprinin sonraki gösteride belki değişen seyirci kitlesinden, belki de tekrar gelenlerin doygunluğundan dolayı beklenilen tepkiyi vermemeleri sahnedekileri kamçılayacaktır, kamçılıyordur, kamçılamalıdır diye düşünüyorum. Ayrıca komedyenlerin bu gibi durumlarda bekledikleri geri dönüşü alamadıklarını belirtmelerini samimi buluyorum. Çaktırmayıp devam etmek de bir şeydir belki ama Burada gülmeniz gerekiyordu, diye altyazı geçmek de fena bir şey değil. Açık Mikrofon her Çarşamba saat 21:00'da Bkm Mutfak Sahne'de. Biletleri Biletix'ten veya kapıdan alabilirsiniz. Kıçınızın rahatına düşkünseniz erkenden yer kapmanız tavsiye olunur. Beklentiyi yükseltmek gibi olmasın ama beklediğinizden daha fazla güleceğinizi garanti ediyorum. Gidin, görün. Mekan sahibiyseniz alıcı gözle bakarsınız, sahneye çıkmak gibi bir niyetiniz varsa ortamı falan yoklarsınız. Sebep ne olursa olsun epey eğlenmiş olarak ayrılırsınız oradan. Hatta kalabalıkta alkışı başlatan kişi olmuşken bile yakalayabilirsiniz kendinizi. Yazıyı bana ait olmayan ama şaka denilince aklıma ilk gelen şey ile bitirmek istiyorum: Trabzon'da bir mezarlığa helikopter düşmüş. Enkazdan dört yüz ceset çıkarmışlar!


2 Mayıs 2005'de Prag'da ismi önemsiz bir sokakta, ki Barış Meydanı'na gayet yakın olduğunu söyleyelim, nefes nefese uyandığında söylediği cümledir Bayan T.'nin. Daha aynı gün ikindi vakti Kafka'nın ağacını merak ederek tavaf ettiği parktan üşümüş, yorgun ve bir şeyleri özleyerek eve dönmüştü. Ne zamandır böyle uyanıyordu, hep aynı düşün sonunu göremeden, günlük işleriyle, arkadaşlarıyla vakit geçirip, yine aynı rüyayı görecek olmanın garip duygusuyla salonda uyuyakalıyor ve düş, kaldığı yerden devam ediyordu. Yeryüzünde ne kadar tanıdığı insan varsa; sevdikleri, arkadaşları, ailesi, öğretmenleri ve yüzlerini unutmamak için sessiz çaba harcadığı ölü akrabaları, ona gülümseyerek bakıyordu. Beyaz, bembeyaz örtülerin kapladığı eşyaların, sıradışı bir özen ve temizlikle dizildiği bahçedelerdi. Belli ki büyük bir evin görkeminin sonucu, bakımlı, gerçek olamayacak kadar canlı yeşil rengi taşıyan çimlerde bir şeyi kutluyorlardı. Herkes bir ağızdan konuşuyor ama o hiçbirşey duymuyordu; bir gürültüyü beklerken sessizlik olması, insanların hareketliliği ile birlikte heyecanlandırıyordu onu. Birini arıyordu devamlı, kalabalığın arasında bazen ilerlemek için yakınlarını iterek, kimi ya da neyi aradığını tam olarak bilmeden, bildiği, araması ve bulması gerektiğiydi. En sonunda bıkkınlık ve hayal kırıklığından yorgun düşüp, zaten gerçekte de duymadığı konuşmaları duymamazlıktan gelip bir ağacın altına çöküyordu. Ağrıyan ayaklarını oynatarak, uyuyakalıyordu. Uyuduğunda, yine aynı şehirde görüyordu kendini. Giysilerden ve sokakların düzensizliğinden, vitrinlerden ve tabelaların üzerindeki yazılardan farklı bir zamanda olduğunu anlıyordu. Şehirde devamlı kaçıyordu, hiç durmadan, neden ya da kimden kaçtığını bilmeden koşuyordu, arada, ara sokaklarda, bir çocuk görüyordu duvarın ardından ona bakan, elinde tuttuğu artık taş gibi olmuş ekmeğe vuruyordu düşünde. Tam çocuğa dokunacakken üniformalılar onu işaret edip koşmaya başlıyorlardı üstüne, onları da duymuyor ama dudaklarının hareketlerinden Halt! dediklerini anlıyordu. Binaların köşelerini dönüyor ve yine dönüyor ve şehirde kocaman bir daire çizdiğini anlayıp aniden duruyordu, artık ne olursa olsun diye, sırf yakalanmak için duruyordu. Bir parkın girişindeki banka oturup bekliyordu üniformalıları. Gelen giden yoktu. Orada öylece beklerken yorgunluktan uyuyakalıyordu. Düşün tam burasında nefes nefese uyandı. Uyandığında kendini bir sinema salonunda buldu. Karanlıkta, perdede oynayan filmle birlikte seslendirme yapan seyircilerin mırıltılarıyla kendine geldi, birden ayıldı. Görüntüleri izlemeye başladı. Filmde, bir kadın parkta yürüyor, yorgun görünüyor, hızlı adımlarla uzaklaşıp evine giriyordu. Salondaki koltuğa uzanıp gözlerini kapattığında farketti, sinemadaki kadın, aslında hiç uyumadığını.