Egg Dancing : Hazel Sugden kocası tarafından bilimsel araştırmalarında denek olarak kullanıldığını keşfeder. Sekiz yıllık evliliği sonucunda ona kalan kusursuz bebek projesinin ürünü olan hatalı bir çocuk ve egosu yüzünden karısını bile kandırabilen jinekolog bir eştir. The Ninth Life of Louis Drax : Sorunlu, sakar, kaza bağımlısı Louis, dokuzuncu yaşgününde kayalıktan aşağı düşerek komaya girer. Onu komadan çıkarabilecek tek kişi olan Dr. Dannachet ise Louis'in karanlık dünyası ve tıbbın sınırları arasında sıkışıp kalmıştır. The Paper Eater : İngiltere'de doğurganlık krizi patlak verir. Yeni çağda çocukların yerini dolduracak olan maymunlardır ve Bobby Sullican isimli veteriner müşterilerinden birinin kızını yanlışlıkla öldürmüştür. Her taraf mayın dolu. Tam beş dakika yedi saniyede bir patlama duyuluyor. Artık şiddetine ve yankılanma sesine bakarak ne kadar uzağımda olduğunu tahmin edebiliyorum. Buraya ilk geldiğim zamanlarda duyduğum heyecan yerini ölüm korkusuna bıraktı. Her gün zamanın azaldığını hissediyorum ama kalmaya karar verdim. Dönecek bir ailem olmadığından ya da hayattan vazgeçtiğimden değil. Başkalarının umutsuzluğu beni buna zorluyor. Yazamıyorum bile. Eskiden hislemi anlatmak için bir kadeh şarap ve Tom Waits yeterli olurdu. Burada müzik sadece ezan başladığında kulağımızı büyülüyor. Gördüklerimi sadece deklanşöre basarak gerçek yapabiliyorum. Biliyorum buradan binlerce kilometre uzakta, güneşten kavrulan bir kumsalda uyuma hakkım var. Şimdilik kullanmıyorum. Kalmamın ve çektiğim fotoğraflarla ölümsüzleştirmek istediğim zamanın, bomba seslerini ve kurşunları yok etmeyeceğimi bilsem de... Birkaç gün. Yalnızca olan bitenin gerçek olduğuna inanmam için birkaç gün daha. Liz sana söylemek istediğim, duymanı dilediğim yüzlerce kelime var ama hepis kuşunlarla birlikte teker teker ölüyor. Söylediğimiz barış şarkıları tükendi. Yaşamak bile nefes alıp vermekten öteye geçemiyor. Yeniden görüştüğümüzde savaştan gelen bie gazi gibi kabullen beni. Ve lütfen ne kadar zayıflamış ya da bakışlarımının ne denli kararmış olduğunu söyleme. Yarın benim için Rain Dogs çal evinde. Peter öldü. Bu mektup elime ulaştıktan sekiz ay sonra. O günden beri altı yıl geçti. Benim için kahkahalar, endişe ve umutla dolu uzun zaman. Dönmüş olsa gözlerindeki ışığı bulamadığımda ne derdim ona hiç bilemedim. Ondan aldığım son mektup masamın karşındaki panoya çivilenmiş duruyor. Sanırım bir gün amnesiac olsam bile bunu hatırlamak istediğimden. Dünyanın intihar etme serüveninin bir kanıtı olarak. Peter'ın ölümünden sonraki dört gün ağlayamadan, konuşamadan, beraber resimlerimize bakamadan geçti. Doktorlar buna şok etkisi ya da travma gibi isimler takmayı tercih edecektir. Cenazesinde, fotoğraf makinesi tabutunun üzerine konulduğunda hıçkırıklar içinde bütün kinim saçıldı etrafa. En tuhafı suçlulun hepimiz olduğunu bilmek. Bugün BBC'de intihar komandolarının hayatlarını izledim. Aslında her gün sekizde başlayan dizimi beklerken haberlere göz atmak için kanallarda dolaşıyordum. Görüntüye takıldım. Savaşa, on iki yaşında tüfeklerle dağlara yollanan çocuklara, gülümsemek yerine her günü ölerek geçiren geçiren kadınlara ve uzaklardaki mavi gökyüzünün hayalini bile kuramayacak kadar umutsuz olan adamlara baktığımda da aklıma Peter geldi. Böyle olmamalıydı. Hayat, Harlequin romanlarındaki dramları bile kaldırmak için çok kısa. Gazetecilik yapmaya ilk başladığım yıllarda Ortadoğu'da görevliydim. Önce iyi para verdikleri için ufak bir maceraya atılmak hoşuma gitti ardından bağımlı oldum. İran, Irak, Birleşık Arap Emirlikleri, Kuveyt... Pek çok ülke gezdim. Henüz savaş yeterince yayılmamışken ortalarda dolanan meraklı İngiliz rolünü oynadım. Bana çok hikaye anlattılar. Sanırım gülümsemem ilgilerini çekiyordu. Canon marka makinem ve küçük defterimle evlere, yaşamlara, kavgalara girip çıktım. Gözlemlerimin onları kurtarabileceğine inandılar. En çok kadınlar anlattı. Freelance çalışıyordum. Kendi saatlerimce, bazen bir taksi mesafesinde gittiğim evlerde, diğer zamanlardaysa motorun arkasında geçen uzun yolculuklar sonrasında karşıma çıkan hanlarda. Herkesin hikayesini benim bakış açımdan uzakta olanlara anlattım. Çoğunlukla mendillerle çıktığınız filmlerden bile daha vahim durum. Freelance işlerin büyük avantajı, size yaptıklarınız başına iyi para vermelerinin yanı sıra, tanık olduğunuz olayları gazetelerine basmak için kapışan pek çok patron. Bir sırt çantası ve doğru kelimelerle birlikte görmeyeceğim olay yok. İnsan çok tuhaf bir yaratık. Bilmiyorsanız diye tekrarlamak istedim. İstedikten sonra yapamayacağımız iş, dahil olamayacağımız macera, çıkamayacağımız yol yok. Ve bunu bilmek, terör altında ezilen bir şehirde işimi kolaylaştırdı. Ben sadece bir geziciydim. Kalanların acılarını hafifletmeye çalışan. İki yıl sonrasında ise evime döndüm. Seçimlerim bana bu hakkı tanımış olduğundan. BBC'de önce gazeteci ardından televizyon ve radyo prodüktörü olarak çalıştım. Sahnenin arkasına geçtiğinizde kameralar, bütçeler ve zamanlamalarla doldurulmuş günler inanılmaz bir zevk veriyor. Hiç tanımadığım bir şehri gezmek ya da iki gün önce hayatıma giren adamın sabahları gülümseyerek uyandığını öğrenmek gibi. Çalışma saatleri ne kadar uzarsa, tutkum aynı oranda arttı. Zamanla sabah kahvaltılarını, akşam yemeklerini ve gece atıştırmalarını da masama taşır oldum. Hayatıma uzun zamanlı giren hiçbir adam olmadı. Sevgili işim hepsini etrafımdan uzaklaştırdı. Biraz maymun iştahlı olduğum söylenir. Küçükken de tabağımda dört ayrı renkte yemek olmasını istermişim. Etin tadı kaçtığında makarnalarla zeklenir, bezelyeleri saymaktan sıkılınca da havuçlara sulanırmışım. Bu huyum büyüdükçe azalmadı. On üç yaşımda en sevdiğim şeyler basketbol, yüzme, gitar çalmak ve resim, yirmi üç yaşımda akşam yemeği randevusu için ajandamda yazanlar Tim, Blake ve Chris oldu. Otuzlu yaşların sonlardında da program akışını yazarken Fransa'ya taşınıp heykel yapmaya karar vermeme kimse şaşırmadı. İşler de aşklar gibi bir gün terkedilmeye aday. Hırslı, tutkulu ve kararlı bir kadınım. Bu yüzden birşeye başladığımda hayatımın büyük çoğunluğunu o kaplar. Heykel yapmadığım zamanlarda müzede dolaşıyor, bu işin tarihi hakkında kitaplara göz atıyor ya da malzeme satın alıyor olurdum. Sonra yemekleri ve çalan telefonları unutarak beynimde şekillenen görüntüleri alçıya geçirme safhası gelirdi. Sancılı dönem adını verdiğim asla mükemmele ulaşamayan bir arayış. Çünkü aslında yapmak istediğim ruhumun içinde dolanıp duran canavarların bir kopyasıyken, elimden gelen Elm Sokağı kabuslarındaki birkaç karakter. Bu yüzden uzun sürmedi. Yedi figür ve heykel aşkına feda edilmiş bir oda sonrasında heykellerden vazgeçtim. Belki yeteneğim olmadığını görmek canımı sıkmış olabilir. Sanırım bir iki ay kadar meşgalesiz kaldım. Kahvelerde gezinip kibrit toplamamı ya da önüme açtığım deftere notlar almamı samayacaksanız. Bir sürü gazete, deterjan bileşimi, kahve kutusu yazısı okuduktan sonra aklıma gelen kelimeler bana ilham vermiş olmalı. Herşeyi kişileştirmeye başladım. Bir gün balkonumun kenarında duran martıya isim taktığımda aslında uzun zamandır yapmakta olduklarımın sayfalarda birleşebileceğine tanık olmak istediğime karar verdim. İlk kitabım Egg Dancing böyle oluştu. Tek olur diye düşünmedim diyemem. Yazarlık da her zamanki gibi gelip geçici bir heves olarak haneme yazılır ve ben yenisini keşfedene kadar debelenip, hatıralar bölümüne iade edilir sandım. Uzun süreli bir ilişki yaşayabileceğimiz hiç aklımdan geçmedi. Ama başkalarının fikirleri ve benim söylediklerim üzerine yapılan polemikler çoğaldıkça içimdeki kelebek kıpırdanıp durdu. 1998'de ikinci kitabım Arc Baby, 2000 yılındaysa the Paper Eater doğdu. Yazarlık başka bir iş aramama gerek bırakmadı. Hayalle gerçek arasında gidip gelen hikayeler yazdığımı söylüyorlar. Kendi girdiği komada karanlık bir gerçeklik kuran çocuk, kocası tarafından deneylere alet edilen kadın, sıradışı bir ülke üzerine yazdığım için. Hiçbiri aklınızdan geçen kişinin karşınıza çıkmasından ya da tam umudunuzu kaybettiğiniz anda sizi tüm varlığınızla sevecek bir adam gelmesinden daha garip değil. Sıradışı, inanılmaz, mucizevi diyebilirsiniz. İmkansız aralarına karışmadığı sürece benim keyfim yerinde. Hep tekrarlıyorum. Bilimkurgu aklımızın sınırlarından saha fazlasını gösteremez. Bir kere hücrelerimizde canlanan görüntünün gerçek olmaması için hiçbir neden yok. Mobil bir hayatım var. Sanırım yazmayı en çok bu yüzden seviyorum. Sushimi yerken ya da yatağımda akşam haberlerini izlerken birkaç cümle göründüğünde ekranda, o günü verimli kapatmış oluyorum. Her sabah 9'da kalkıp masamın başına otursam da, bazı günler sokakta yürüken bulduğum cümleler sekizinci bölümü ortaya çıkarabiliyor. Bu yüzden yanımdan geçen herkesin hareketlerini izlerim. Yüz yirmi sekizinci sayfaya geldiğimde kahramanım olmaları muhtemel. Eski alışkanlıklarımdan da pek kurtulduğum söylenemez. Yazmıyorsam beni büyük kitapçılardan birinde dördüncü saatimi doldururken ya da kırtasiyede üçyüz Euro'luk bir faturayı ödemeye çalışırken görebilirsiniz. Kelimelere ve suç ortaklarına bayılıyorum.


Aslında kendimden bahsetmeyi pek sevmiyorum. Sanırım resimlerim beni, kendim hakkımda söyleyebileceklerimden daha iyi tanımlar. Çocukluğumdan beri doğaya ve mitolojiye, yaratmaya ve yıkıma, yemeye ve yenmeye karşı büyük ilgim var. Neden küçük tavşan derisini yüzdüğümüz zaman artık sekmiyor? Gökkuşağı renkleri ile boyanmış dağlar arasından geçen tren yolculuğu uzun sürerdi ve camdan baktığımda kendimi içinden metal iskeleti çıkmış yıkılan yeni binaların yanında mastürbasyon yaparken görürdüm. Hurda burada tekrar değer kazanmıştı. Sonra kafamıza plastik çiçekler taktık ve yüksek sesle gülerek komşumuzun kapısının önüne sıçtık. Sonra kafamıza plastik çiçekler taktık ve yüksek sesle gülerek komşumuzun kapısının önüne sıçtık. Ben çıplak bedenleri kullanıyorum. Ancak bunun tam olarak cinsellikle ilgili olduğu söylenemez. Bazen bambaşka bir şeyi anlatmaya çalışırken bu araca tesadüfen denk geliyorum. İçsel çatışmalarla çok uğraşıyorum ve işlerimde bunları da kullanıyorum. Burada aslolan bireyin, dışarıdan yapılan sosyal ve ahlaki baskıyla arasındaki çatışma. Bununla birlikte, içsel canavarımız ehlileşiyor ve sonunda yaratıcı ve ilginç insanlar bile osuran et yığınlarına dönüşüyor. Uyum sağlayabilmeliyiz. Uymayan da uygun hale getirilir. Sonuçta kimseye resimlerimi nasıl algılaması gerektiğini söyleyemem. Yeni yorumlar almak ve insanların hayatında nelere sebep olduğunu, onlarda neyi kışkırttığını görmeyi daha heyecan verici buluyorum. Çevremde birçok yaratıcı insan bulunuyor, evet, ancak bunlardan çoğu kendini asla bir sanatçı olarak nitelendirmiyor. Çoğu müzik, edebiyat ya da görsel işlerle uğraşıyor, ama bundan daha önemlisi; sıradan, günlük aktivitelerdeki şeffaf, yaratıcı ve maddi sonuçlarla alakalı olmayan alışveriş. Hayalgücü her şeyi oyuna çevirip, günlük hayatı bir maceraya dönüştürebilir. Yaratıcı insanlarla bilinmeyen gerçekliklere, imkanlara dalmak ve bunları aramızda ilişkilendiriyor olmak benim için büyük bir ilham kaynağı. Daha çok hangi teknikle çalışmaktan zevk alıyorsun? İpek baskının bu derece popüler olduğu bir dönemde desen, pentür, kolaj gibi klasik teknikleri tercih ediyorsun. Farklı teknikler deneyerek keşifler yapıyorum. Kolaj, oyma, resim, vücut boyama, farklı materyallerden kostüm tasarlama ve kısa bir süredir de dövme ile ilgileniyorum. Bunlara hem araştırma, hem de oyun diyebilirim. Benim için önemli olan fikirlerimi ve ifade şeklimi genel anlamda geliştirmek ve bireysel sonuçların ön planda olmaması. Her materyal ile farklı bir bağ ve hikaye oluşuyor. Örneğin, kolajlar yaratılışlarında tahrip edicidir ve voodoo'yu hatırlatırlar. Buna karşın kestiğim parçalar, onlara yapacağım bütün terbiyesizliklere karşı çaresizce elime düşmüş durumdadırlar. Yani kullandığım tüm tekniklerin kendine has ve beni ileriye götüren, aynı zamanda birbirleriyle iyi karıştırılabilen tuhaflıkları var. Edebiyatta, müzikte veya görsellikte olsun, sanatçının kimseyle paylaşmadığımız, kalabalıklardan sakladığımız en özel parçamıza, iç dünyamızın derinliklerine dalmaya çalışması ilgimi çekiyor. Ya da farklı bakış açıları ve gerçekliklerle bize her şeyi sorgulatması ve kafamızı karıştırması. Bu beni ilgilendiren bir konu değil çünkü bu tür durumlarla hiç karşılaşmıyorum. Bununla birlikte, cinsiyet şemasına göre hareket etmenin, düşünmenin ve yaşamanın anlamsız olduğunu düşünüyorum. Cinsiyet ayrımı olmaksızın tüm sanatçıların muzdarip olduğu problemin buna problem demekten çekinmiyorum sansür olduğunu düşünüyorum. Sansür bence sözde liberal kültürlerin arkasına saklandıkları ve dini, cinsel ya da ahlaki bariyerlerini örttükleri ve yanlış, boş hukuklarını ve artan cehaletlerini büyük kelimeler olan hak ve hukuk kelimeleriyle ağızlarından sarfettikleri bir ikiyüzlülükten ibaret. Görsel olarak mağara resimleri ve Orta Çağ'dan günümüze kadar gelen her şeyden biraz topluyorum. Yalnızca belli sanatçılara odaklanan bir toplama değil bu, aynı zamanda farklı konular, zaman dilimleri üzerine de yoğunlaşıyorum. Bu resimler arasındaki farkları ve benzerlikleri araştırırken kayboluyor ve bir anda kendimi Ernst Haeckel'in derin denizlerdeki mikroorganizmaların gelişimi üzerine yazdığı bir kitabın içinde bulabiliyorum. Rene Laloux'in La planete sauvageı ile Hieronymous Bosch'un resimleri arasında tuhaf bağlantılar kuruyorum. Tüm bunların dışında, sürrealizm, dadaizm ve sitüasyonizm akımlarının gerçek bir fanıyım. Çalışma şeklim bu soruyu cevaplamamı zorlaştırıyor. Herhangi bir spesifik şey üzerinde çalışmıyorum. Her zamanki gibi: Kolajla birleşmeyi bekleyen bir yığın kağıt kırpıntısı, tamamlanmayı bekleyen linol baskılar ve tuvaller var. Sanırım bu aralar beni takip etmenin en kolay yolu arada bir Facebook ve/veya Tumblr sayfalarıma göz atmak.


Gözlerinden Akan Suyun İzlediği Yolun Saçma Kıvrımları Ve Zamanın Akışına Ayak Uydurmaya Çalışan Hislerinin Toplumsal Kaygılarla Yapılmış Kronolojik Sıralaması adlı kitabı bitirdim. Beş yüz on iki sayfa boyunca onlarca satırın altını çizdim ve bu satırları not defterime tek tek yazdım. Bu süreç beni sevme ihtimalinin matematiksel olarak iyice azalmasına sebep oldu farkındayım. Bu yüzden Danıştay'a, Sayıştay'a ve Cumhurbaşkanlığı Senfoni Orkestrası'na birer dilekçe yazdım (Ek-1). Gümrük Muhafaza Müdürlüğüne ve Milli Parklar Genel Müdürlüğü'ne sana gönderme cesaretini gösteremediğim mektupları taahhütsüz ve özensiz bir şekilde postaladım (Ek-2). Ne anlatmak istediğimizi benim de pek çözemediğim eylemin ardından kendi kalemimden tüm medya organlarına bir mektup yazarak olayın sorumluluğunu üstlendim (Ek-3). Mektubumu Cemal Süreya'nın Sana Giden Yollar Kapalı adlı şiiri ile bitirmiştim. (Ek-4) Ama mektubumun o kısmı hiçbir yerde okunmadı. Oysa mektubun anlatmak istediği her şey o şiirdeydi. Medyaya güvenim sarsılmıştı. Bir süre inzivaya çekildim. Ama yine de bulaşıklarımı yıkadım, nevresim takımımı değiştirdim, fırına gittim, merdivenleri çıkarken komşum yaşlı teyzeye günaydın dedim, sosyalleşmemi söyleyen arkadaşlarıma kafa atmamak için kendimi frenledim. Kulaç atmayı bırakıp denizi tokatlamaya başladığım günün gecesi yeniden harekete geçmeye karar verdim. İnsanların değer verdikleri, umursadıkları bir şey olmalıydı. Ve o her neyse ben onu bulmalıydım. Metroya iki defa, banliyöye üç defa bindim. İnsanları izledim. Hiçbir şey bulamadım. Apartmanlara girdim posta kutularına baktım. Yirmi dokuz apartmanın hiçbir posta kutusunda mektup bulamadım. Çeşitli bankaların değişik ebatta ve renkte kredi kartı ekstreleri ile tüm posta kutularında karşılaştım. Kredi Kartı Ekstrelerini önemsiyorduk. Örgütümü harekete geçirip Kredi Kartı Ekstrelerine sızdım. Bir ay sonra Sayın vatandaşlarımızdan, Genç Lodosçunun Acıları Vergisi adlı kesintiyi yaptık. Milyonlarca insandan 3 Kuruş vergi almıştık ama GLAV'ın açılımını kimse merak etmemişti. Makus kaderime boyun eğmeyecektim ama kötü bir rüya gördüm. Bavulumu bile toplamadan boş bavulla evden çıktım. Şimdi bir Yunan adasındayım. Buradan Hırvatistan'a ardından da Mali'ye uçacağım. Hayvanat Bahçesindeki hayvanlar ne iş yapıyor? diye soran vahşi hayvanlara cevap veremeyeceğim için üzgün bir o kadar da çaresizim. Üzerimde emeği olan Macar Halk Dansları Ekibine ve Milli Saraylar Genel Müdürlüğü'ne teşekkür ederim.


Matrix'de Neo ve Ajan Smith'in havada kavga ederken kameranın onların etrafında döndüğü sahneyi hatırlıyor musun? Heyecanlı bir sahneydi değil mi? İşte LomoMatrix bu efektin analog fotoğraf makineleri ile yapılanı. LomoMatrix'de 15-20 kişi bir çember oluşturulur ve ellerindeki fotoğraf makineleri ile anda ortadaki figürü çeker. Sonrasında fotoğraflar kullanılarak yapılan stop-motion video keyifle izlenir. Lomographic Society de İstanbul için aynı uygulamayı gerçekleştiriyor. 21 Temmuz'da saat 18.00'de Galata'da bulunan Gallery Store İstanbul'da Lomography tutkunları buluşarak Artemis Günebakanlı'nın katkılarıyla LomoMatrix İstanbul'u gerçekleştirecek. İsteyen makinası, isteyen tasarladığı kostümü ve figürü ile Galata'ya bekleniyor! En yaratıcı fikre ufak bir hediyemiz var! Uluslararası Lomography Topluluğu deneysel ve yaratıcı fotoğrafçılığa odaklı, global olarak aktif bir organizasyondur. Dünya çapında yarım milyonu aşkın üyesiyle, Lomography konsepti, interaktif, canlı, flu ve çılgın bir yaşam tarzını kapsar. Sürekli yenilenen ve gelişen yaratıcı fotoğraf makineleri ve aksesuarlar ile analog fotoğrafçılığın iletişim, dünyayı özümseme ve çevremizde olanları yakalamanın yaratıcı bir yolu olduğunu savunuyoruz. Lomografik Topluluk üyelerimizin yetenek ve çabası sayesinde, çevremizdeki bu benzersiz gezegeni, sonsuz bir fotoğraf akışı ile belgelemeyi hedefliyoruz kelimenin tam anlamıyla, sayısız birey ve kültürün gözünden, küresel Lomografik bir portre.


Otuz yedi yaşın keyfini yirmilerin snobluğuna taşıyan, şizofrenken bile keyfimizi yerine getiren, aptal sarışın mitlerini yerle bir eden, Oscar Wilde hayranı Jude Law'un çekim alanından kurtulmak için Alaska'ya kaçmak gerekebilir. 'The Talented Mr. Ripley','Road to Perdition', 'Cold Mountain', 'Alfie', 'I Love Huckabies', 'The Aviator', 'Closer', 'My Blueberry Nights', 'Sleuth'... Bu filmlerin tek ortak noktası Jude Law'ın hafif yana kaymış gülümsemesini ve kadınları kendine aşık eden mavi gözlerini birleştirmesi. Yay burcu; üç çocuk babası; kollarında eski karısı Sadie için yazılmış You came along to turn on everyone, Sexy Sadie dövmesi; aidiyet, itaat ve sadaket kavramlarının yakınında dolaşmayan; güneşte yanmış teni ve saçının her rengiyle plazmaya yakışan adam. İsmini Beatles'ın Hey Jude şarkısından çalan anne ve babası, tiyatro okulu işletirken, oğullarına dik duruş tekniklerini, sesini doğru kullanma şekillerini ve sahnede parlamanın altın kurallarını öğretir. On beş yaşında Ulusal Müzik Tiyatro'sunda oyunlara çıkmaya başlayan Jude, çok geçmeden zor rollerin adamı olduğunu kanıtlar. Ödüller gelmekte gecikmez. 1995'te Broadway'de Kathleen Turner ve Sex and The City'nin yıldızı Cynthia Nixon ile sahneye çıkan Jude, yakışıklılığını aşan yeteneğiyle pek çok kritiğin ilgisini çeker. İngiliz televizyonlarında oynadığı diziler ve kısa filmlerinden sonraysa Hollywood için tek yön bir bilet ve küçük bir sırt çantasıyla yola çıkar. Jude Law heyecanı, merakı ve bitmeyen azmi sayesinde kısa sürede Hollywood yönetmenlerinin beğenisini kazanır. Artificial Intelligence:Al filmi yüzünden dans desleri almasının, Cold Mountain çekimlerine başlamadan saksafon çalmasının ve tabii ki film setlerinde elinden düşmeyen kitaplarının da pek çok aklı havada yeni yetme aktörün önüne geçmesinde katkısı olmuştur ancak Jude Law'a asıl yükselişini getiren 2002 yılında hayvan haklarını korumak için çevrilen kürk karşıtı reklamlara katılmayı kabul etmesiyle olur. Sadece bir yüz değil, aynı zamanda aktivist de olduğunu gösteren Law hayran kitlesini giderek genişletir. 'Enemy at the Gates'de kirli tırnaklı, çirkin bir nişancı, 'The Talented Mr. Ripley'de İtalyan rivierasında dolce vita hayatı yaşayan bir bohem, 'My Blueberry Nights'da hayallerine veda etmiş bir barmen... Her rolün adamı Jude Law yönetmenin hayranlığını kazanan bir şair. Jude Law ne yazık ki film ekranlarındaki muhteşem yüzünü sevgililerine göstermekte pek başarılı olamaz. Önce ilk eşi Sadie Frost tarafından başka kadınların varlığına dayanamadığı için terkedeilen Law, ardından kimsenin hayır diyemeyeceği Sienna Miller'ı, çocuklarının bakıcısıyla aldatır. Jude Law basına yaptığı açıklamada Miller'dan özür dilese bile hayranlarının yeninden beğenisini kazanmak için birkaç başarılı rol, elle tutulur hayır işleri ve elbette şok etkisi yaratacak yeni bir aşk açıklaması yapmak zorundadır. Adı geçen kadınlar arasında Lindsay Lohan, İngiltere Harper Magazin'in yayın yönetmeni Kim Hersov, ve tabii ki Closer'daki rol arkadaşı Natalie Portman vardır. Paparazzi sayfalarında görmediğimiz zamanlarda Jude Law'u, 2009'da Kenneth Branagh tarafından sahnelenmeye başlanacak 'Hamlet'de Prince Hamlet rolünün provalarında ya da Terry Gilliam'ın son filminde Heath Ledger'ın yokluğunu doldurmaya çalışırken görebilirsiniz.


Löpçük'ün tüm sayılarını gözden geçirdim. Sürrealizm, Eleştirel Grafik, Bilimkurgu, Toplumsal Cinsiyet gibi çeşitli bölümlere ayırdım; çevirilerde düzeltmelere gidildi, bazı dosyalar çıkarılıp zamanla yeni dosyalar eklendi. Yeni dosyalarla birlikte ortaya altı sayılık bir doküman çıktı. Tüm bu enformasyonu dolaşıma sokmamda yardımlarını hiçbir zaman esirgemeyen Barış Yarsel ve Fütüristika'ya çok teşekkürler. -Erman Akçay Alman Yeraltı Sanatlar dünyasına yolculuk. Şu ana kadar Türkçe'de yapılmış en kapsamlı çalışma. Bu dosya gelişerek yeni sanatçılarla devam edecek.


Öncelikle, nazik yorumlarınız için teşekkür ederim. HFD, gerçekten duygusal ve ağır, özellikle canlı çaldığımız zaman. Umarım sen de bir gün bu şarkıyı dinleyiciler arasında dinleyebilirsin. Vokallere gelecek olursak, ilk albümümüz Motions'da sadece ev yapımı ses örnekleri kullandık. Şarkının sözlerini yazdık ve bazı arkadaşlardan kaydetmelerini istedik. Motions'u tamamen kendi başımıza hazırlamak bizim için gerçekten önemliydi. İlk uzunçalarımız için %100 Lost in Kiev olması gerekiyordu. Haklısın. Grup, bir yıl içinde iki gitarcısının ayrılışına tanık oldu. Bizim için çok önemliydi çünkü müziğimiz aslında gitarlara dayalı ve çalanlardan birisinin değişmesi sesin tamamı üzerinde büyük bir etki yaratabilir. Aslında, iki yeni gitarcımız öncekilerden daha çok postcore ve metal dinliyor ve bu durumun birlikte yazdığımız şarkılar üzerinde önemli bir etkisi var. Onların gelmesiyle birlikte, Lost in Kiev post rock milletinden bir adım ileriye gitmeye başladı. Ah, ah! İşte bu çok ustaca... Ben gitmek derdim çünkü şarkı yazma sürecinde grup üyelerinin çıktıkları yolcululuklar olmasaydı Motions şu anki halinde olmazdı. Bu kişisel deneyimler, bu dönemde grubun esinlenmelerini gerçekten teşvik etti. Ama kalıp güvenli ve sakin bir hayat kurmak bazen daha iyidir... Aslında A Mere Shift of Origin adlı şarkının konusu da bu. Babası hayatta her zaman mutlu olması gerektiğini öğrettiği için bir şehirden diğerine sürekli seyahat eden bir adam var. Fakat adam bir gün sadece bağlanmaktan korktuğunu fark ediyor. Yeni albümünüz çıkacak mı? Ya da çalışmalarınız var mı? Bence bu harika çıkış albümünden sonra hayranlarınızın beklentileri oldukça yüksek. Motions hakkındaki bu nazik yorumunuz için tekrar teşekkürler. Çıktığından bu yana aldığımız çok olumlu geri bildirimlerden dehşete düşmüş durumdayız. Dolayısıyla yeni şarkılar yazmak ve ileriye doğru gitmek bizi çok heyecanlandırıyor. Yeni bir müzik yönünden bahsediyoruz ama bunu canlı canlı denemeliyiz. Bu doğu Avrupa turnesi biter bitmez yeni malzemeler üzerinde çalışmaya başlayacağız. İkinci albümümüzü beklerken, Zero Absolu ile birlikte kısa süre önce özenle hazırlayarak çıkardığımız EP'deki iki yeni şarkıyı dinleyebilirsiniz. Bu şarkıların gerçekten çok farklı bir havası var: Fragments çok karanlık ve ham iken, Back To The Ocean ağır ve parlak. Belki de sonraki albümümüzde bu iki yolun bir karışımını göreceğiz. Size Zero Absolu'nun güzel ve ağır müziğini dinlemenizi kesinlikle tavsiye ederiz. Kendisini gidip canlı dinleyin. Bu adam kesinlikle inanılmaz! Kokomo, This Town Needs Guns, Shaking Sensation, This Gift is a Curse, Kwoon'u da bir deneyin.


Lost'u izliyoruz. Seviyoruz. Desmond kanundur. Başta Ekşi Sözlük olmak üzere, günlük hayatta hakkında yüzlerce yorum ve teori okuyoruz. Bir labirentte keyifle kaybolmuş gibi takip ediyoruz. Labirent diyince, Borges aklımıza geliyor. Lost ile Borges'in çakıştığı nokta ise özellikle hoşumuza gidiyor. Lost tanıtım filmini yapanlar, satranç oyunu temasını Borges'in 1960 yılında yazdığı Satranç isimli şiirinden yola çıkıp oluşturmuş. Karakterin okuduğu şiir de Borges'in Satranç isimli şiiri olacakmış ancak yayın hakları konusunda vakit kaybetmek istemeyen yapımcılar, bunun yerine Ömer Hayyam'dan bir şiir seçmişler ki, Borges de şiirinde Ömer Hayyam'dan bahsetmektedir. Satranç tahtası saklar hepsini oyun başlayana kadar, İki rengin birbirinden nefret ettiği o zorlu dünyada. Yoldan çıkan çaprazcı fil, saldırgan piyonlar. Bu ilahi tören sona ermemiştir yine de. Cılız şah, sinsi fil, merhametsiz vezir, Oyun tahtasında, siyah beyaz ve damalı.


Raymond Chandler tüm kariyerinde Los Angeles hakkında yazdı. Ben de New York hakkında yazmaya devam mı etmeliyim? Şarkı yazarlığı bence böyle olmuyor. Ne belirirse onu yazıyorum. Bana böylesi yeterli. Ben etrafta eskiler toplaşması gibi turlayan değil de hala özgün çalışmalar yapmak isteyen ilk kuşağa aitim kısmen. Chuck Berry mesela, hala bir yerlerde çalıyor. Onun çaldığı gibi çalabilen yok. Benim işler de benzer. Herhangi birinin bir başkasının ahlak pusulası olduğunu sanmıyorum. Belki de kısıtlı hayatlar yaşayanlar için müzik dinlemek iyi bir fikir değildir. Belki de iyi bir fikirdir. Ben gerçek şeyler hakkında yazıyorum. Gerçek insanlar, gerçek karakterler. Ya yazdığımın gerçek olduğuna inanacaksınız ya da hiç ilgilenmeyeceksiniz. Anlatılan bazen benim, bazen de ben ve başkalarının karışımı. Bazen de ben değilim. Asıl istediğim bir aktör olmaktı. Ama iyi değildim. Dolayısıyla kendi malzememi yazıp yürüdüm. Bu da benim eğlence anlayışım. Othello, Desdemona'yı katleder. Bu sizin yapmanız için bir rehber midir? Berlin'de eleman kız arkadaşını döver, bu sizin için bir rehber midir? Belki de albümlerim üzerinde Ahlak pusulanız yoksa uzak durun çıkartması yapıştırmalılar ne bileyim. Andy Warhol bizi ilk kez Cafe Bizarre diye bir mekanda çalarken dinlemeye geldi. The Velvet Underground'un bir parça Andy Warhol'un grubundandı fakat Warhol The Velvet Underground'da değildi. Onun doğru yoldasınız deyip destek vermesi her şeydi. Hubert Selby. William Burroughs. Allen Ginsberg. Delmore Schwartz. Bu adamların, böyle az bir alanda basit kelimeler kullanarak ulaştıkları şeyi gerçekleştirebilmek istedim. Eğer bu yazarların yaptıklarını yapıp bunu davul ve gitarla sunabilirsem diye düşündüm, bu yeryüzündeki en muhteşem iş olur. Basit bir fikirdi. Bende karışık mevzular yoktur.


27 Mayıs 1894'de Courbevoie Seine, Com du Vin'de doğdum. Annem kan tükürerek, sefalet içinde öldü denebilir. 74 yaşındaydı. Dantel tamiratı yapardı, işler kötüye gidince dükkanı kapayıp annesinin yanına tezgahtarlık yapmaya gitti. Kör bir kadın olarak öldü. Ailemde hep çok çalıştılar, lanetliydik. Babam memurdu. Edebiyata ilgiliydi. geceleri, sabaja kadar masasında yazardı. Birbirine iğnelediği 80.000 sayfa kağıdı vardı. Pek bir şey yemez içmezdi. Sigara da içmezdi, pek uyumazdı da. Çalışırdı. Sonrasında Choiseul Passage'a gittim. O zamanlar gazlı sokak lambalarıyla aydınlanıyordu. Akşam saatlerinde caddedeki 360 lambadan sadece 4 tanesi yanıyordu. Hep gaz kokuyordu. Kokulara karşı paniğim o zamandan gelir. Annemi sevmiş miydim? Bu soruyu hiç kendime sormadım. Her şey geçer, her şey yemek sorunu üzerine kurulur, değil mi? Ben öyle hatırlıyorum. Aklıma gelen bir şey var, evde sadece tek pencerede gaz lambası yanardı, çünkü başka yoktu. Diğer lamba hep boştu. Dolayısıyla böyle bir soru soramazsınız. Şimdi ne biliyorum? Karışık değil herhalde? Yemek yeme derdindeydik, üzerine çökecek bir şeyler bulmak derdinde... Evde sürekli makarna yiyorduk. Neden makarna? Ucuzdu çünkü. Et, balık filan söz konusu değildi. Makarna ve makarna! Sonra, annem, zavallı kadın, elden geldiğince çıkar, makarna yapmaya çalışırdı. Bir parça yağ ile makarna yapardı. Makarna ve ekmek çorbasıyla büyüdüm ben. Annem beni Louis diye çağırırdı. Zenginler olmasaydı yiyecek bir şeyler bulamazdık evladım derdi. Zenginler olmasaydı biz ne yerdik? Zenginlerin de sorumlulukları var, derdi. Annem zenginlere tapardı. Boynuna takıp tamir ettiği mücevherlerin kendilerini takma hayalleri bile yoktu. Onlar müşterileri içindi. Benim için hayali ise bir dükkanda işimin olmasıydı. Yaşamdan hiç keyif almadı. Son ana dek çalıştı. Bu yönüyle ondan etkilenmedim diyemem. Doğayı ilk bir mezarlıkta keşfettim. Büyükannem öldüğünde mezarına gittiğimde. Ölümden korkmuyorum, hele şu anda, bu bir rahatlama bile olabilir. Gecenin Sonuna Yolculuk sırasında ise, hala yaşama nedenlerim vardı. Bugün umurumda bile değil. Kendimi öldürebilirim yakında, herkesin önünde, kamera önünde iyi olurdu. Ama o zaman hayaller vardı, hayal demeyelim de, yaşama güdüsü. Doktor olmayı, ilaçlarla uğraşmayı hep istedim. Yaratıcı insanları seviyorum, yıkıcıları değil. Sadece bir tarzı olanlarla ilgileniyorum. Tarzı yoksa ilgimi çekmiyor. Ama bu da çok nadir. Çok. Her yer hikaye dolu. Sokaklar hikaye dolu. her yerde hikayeleri görüyorum. Karakollar hikaye dolu, mahkemeler hikayelerle dolu. Sizin yaşamlarınız hikayelerle dolu. Hikaye herkeste var, binlerce hikaye var. Her nesilde sadece bir iki tane tarzı olan yazar var. Diğerleri berbat tekrarlayıcılar. Hep birilerini tekrar ediyorlar. İyi bir hikaye seçip anlatıyorlar. Bunda ilginç bir şey göremiyorum. Yazarlığı bırakıp eleştirmen olmayı seçtim değil mi? Kendimi koydum ortaya, çünkü, büyük bir ilham kaynağı var, ölüm. Yaşamını risk etmiyorsan, hiçbir şey değilsin. Bedelini ödemeli! Bedavaya yaptıkların gözden kaçar, daha beter olur hatta. Şu anda sadece böyle beleşe takılan yazarlar var. Beleş olan ise, beleş kokar. Zamanımızda üç kişinin yazar olduğunu düşünüyorum. Morand, Ramuz ve Barbusse. Onlarda his vardı. Başardılar. Diğerleri beceremedi. Yaşamımda en mutlu olduğum anlar nelerdir? Pek olmadığını kabul etmeliyim. Neşeli biri değilim ben. Öldüğümde mutlu olacağımı itiraf etmeliyim. İşin aslı bu. Karamsar okuldanım ben. İnsan mizantropiktir. Herhangi bir şeye dair umudum yok. Olabildiğince en acısız biçimde ölmek. Sadece bu. Çünkü gerçekten, acıya karşı bir açlığım yok. Tanrıya inanmıyorum. Hayır hiç inanmıyorum. Pozitivistim ben. Size tanrıya inanmaktan daha iyi bir seçenek sunamam. Ancak kesinlikle mistiğim. Tanrıya gelince, benimle aynı şeylere ilgi duymuyor. Ancak kesinlikle bir mistiğim. İnsanların yaptıklarıyla, kötülükleriyle ilgilenmiyorum. İnsanlar ilgi alanımda değil. Ben tabii ki nesnelerle ilgileniyorum. Yaşamı oldukça keyifli bir şey gibi algılarsanız tabii ki orada aşk da vardır. Bayağılık da... Ama ben mesela, komünal olan, bayağı olan bir şeyden hoşlanmıyorum.


Louise Gypsy Lou Webb ve kocası Jon Webb'in kurduğu Loujon Press, son dönem beatniklerin zamanında denk gelmiş, elle dizilen kitaplarında farklı sayfaların farklı renklerde, yazı tipinde oldukları görülmüş, hatta edebiyat dergileri The Outsider'da çiçek basmışlardı. Henry Miller'ın iki kitabını, Charles Bukowski'nin isminin duyulmasını sağlayan şiir kitaplarını hep el yapımı hazırlamışlardı. Loujon Press ile takıldığı zamanlar Bukowski New Orleans'a sıklıkla gelmiş, içmiş, dövüşmüş, sikişmiş ve yazmıştı. Duvarlarına Hank buradaydı kazınan kentte Bukowski kitaplarını çıkarabilmek için Lou, resimlerini satmıştı. Çift, 1971 yılında ölen Jon'un ölümüne denk, şehirlerden şehirlere göç edip yayıncılık çabalarını sürdürmüştü. Bukowski daha sonra bir gazeteye, -kimilerine göre- Lou'yu nasıl becermeye çalışıp da başarısız olduğunu yazar.


Louise Hindsgavl eserlerinde klasik porselen betimlemelerin aksine geleneği bozup malzemenin narin ve saf görünümüne karşı bir zıtlık yaratmayı amaçlıyor. Anlaşılması zor, insan-hayvan karışımı çarpıcı figürleriyle başkalaşım-dönüşüm temalarını betimlemeyi tercih eden sanatçının eserlerinde izleyici, şiddet ve müstehcenlikle birlikte kara bir mizahla da karşılaşıyor. Tavşan ve ördek maskeleri takmış insan vücutlarından yarattığı gizemli karakterler adeta David Lynch'in filmlerini anımsatıyor. Sanatçı yarattığı bu çarpıcı karakterlerle, porselenin günümüz toplumlarında ilerlemiş bir medeniyetin ve zarifliğin hatta saflığın sembolü olarak görüldüğünü belirtirken, etrafımızda gerçekleşen ve hiç de medeni olmayan durum ve davranışların toplumumuzda yarattığı etkiyi yere düşen bir porselen objenin parçalanmasına benzetiyor. Genç Danimarkalı sanatçılar arasında en dikkat çeken isimlerden biri olan Hindsgavl'ın porselen eserleri Danimarka ve başka ülkelerdeki birçok müzede sergilendi. Stockholm Ulusal Müzesi, Londra'da Victoria and Albert Müzesi, Danimarka Dekoratif Sanatlar Müzesi, Trapholt Modern Sanatlar Müzesi, Röhska Müzesi, Cenevre'de Uygulamalı Sanatlar ve Müz Ariana ve Carlsberg Sanat Vakfı bunlardan bazıları.


Bir konuya odaklanan albümlerin güzelliği, yerinde örülmüş şarkı yapılarını sıralayıp, dinleyeni başka dünyalara götürmesi değil sadece, yeri geldiğinde bazı hikayeleri genel kabul görmüş, popüler anlatı tekniklerinin, yazı, film, video gibi yolların dışına çıkıp ses ile aktarmaya çalışmak gibi, aslında bireysel, ruhani ve çokça duygusal bir patikadan ilerlemeye çalışma riskini göz almasında yatıyor. Lowercase Noises'ın This Is For Our Sins isimli albümü, enteresan bir hikayeyi müzikale çevirmiş. Rusya'da 1978 yılında jeologların bulduğu Lykov ailesi, Rusya bozkırında kırk yıldan beri yaşamdan izole şekilde yaşamaktadır. 1936 yılında Karp Lykov'un kardeşinin bir bekçi tarafından öldürülmesi sonrasında hiç kimseyle iletişim kurmadan tek başına bir yaşam kararı alan karı kocanın ve iki çocuklarının, sonra doğan iki çocukla birlikte ailenin altı üyesinden kalan Agafia isimli kadın ise, bugün hala Sibirya kırsalında yaşamını sürdürmektedir. Jeologlar dehşete düşmüş diğer kadını korkutmamak için kulübeden çıkar, biraz ileride azıklarını yemeye başlar. Daha sonra kulübenin kapısı açılır ve ürkek biçimde aile üyeleri dışarı çıkar. Kadınlar kendilerine ikram edilen çay, reçel ve ekmeğe şaşkınla bakar. Yaşlı adam, Ben ekmeği biliyorum, onlar hiç ekmek görmediler, der. Agafya ve Natalia isimli kızkardeşler ve babaları Karp Lykov'un hikayesi böyle ortaya çıkar. 17. yy'dan bu yana ibadetleri hiç değişmemiş, ultra radikal Ortodoks Eski İnananlar tarikatı üyesi olan Karp Lykov, Sovyetler iktidara gelince sıkıntı yaşar. Karp'ın kardeşi evlerinin dışında bir Sovyet görevlisi tarafından öldürülünce, başucunda diz çöken Karp Lykov ailesini alıp uzaklaşır, kaçar gider. Jeologların aktardığına göre en az 250 kilometre boyunca hiç insana rastlanmayan coğrafyada, II. dünya savaşından bihaber yaşayan aile, aile üyeleri dışında hiçkimseyle temas etmeden, en önemlisi ellerinde doğru dürüst araç gereç olmadan yaşamayayı başarmışlardır. Silahsız da olan aile, nadir kurabildikleri tuzaklarına takılmasını ya da tanrıya ettikleri duaların işe yarayıp bir hayvanın yorgunluktan yıkılır halde gelip önlerinde düşmesini beklemek dışında, ki bu durmlar sık yaşanmıyordu, genelde patates ve çavdar yiyerek hayatta kalmıştı. Fazla soğuk geçen ve her yıl toplanıp çavdar tohumlarının hepsini mi yeseler yoksa bir kısmını ekmek üzere ayırsalar mı diye tartışları zamanlar dahil, sürekli aç yaşıyorlardı. Anneleri Akulina'yı böyle bir kış kaybetmişlerdi. Zaten kıt olan yiyecekle çocuklarını beslemeyi tercih edince zorlu 1961 kışında açlıktan ölmüştü. Ailenin kurtuluşu, bir çavdar tohumunun kulübüde tesadüfen fark edilip, soğukta ve farelerden korunup ekilmesinin ardından filizlenmesiyle gerçekleşmişti. Böylesi felaketten kurtulmuş aile üyeleri, kendilerini bulan jeologlarla temas edip, uygar dünyayla tekrar iletişime geçince, 1981 yılında arka arkaya ölmeye başlar. İki kardeş Savin ve Natalya ciğer yetmezliğinden ölürler. Dimitri ise kendilerini bulan insanlardan geçen zatürreden ölür. Baba Karp Lykov'un uykusunda ölümü sonrasında geriye sadece Agafya kalır. Kentte yaşayan uzak akrabalarının yanına yerleştirilme tekliflerine, tıpkı babası ve erkek kardeşi gibi, Ortodoks inançları gereği hayır diyen Agafya, bildiği, tanıdığı ve inandığı yaşamı sürerken, yakın zamanda uygar dünyaya bir mektup yazar ve odununu ateşe atmakta zorlandığını, tohumları ekmek için birine ihtiyaç olduğunu belirtip yardım ister. Mektubun 2014 Ocak ayında ulaştığı gazetecinin aktardığına göre, Agafya'nın durumu yazdığı kadar sıkıntılı değil. Kulübesinde kendisine yapılan yardımlarla yeteri kadar yiyecek var. Ancak kulübesini terk etme konusunda isteksizliği ve inatçılığı nedeniyle, bulunduğu yerde daha fazla ilgi istiyor. Hiç okula gitmemiş Agafya'nın mektubundaki anlatım uygunluğunun dışında, yazıya olan hassasiyeti kendisine gelen yardımlardaki detaylara takılmasında da ortaya çıkıyor. Yaşlı kadın, kendisine gelen yardım paketlerinde eğer barkod varsa, kesinlikle kullanmıyor. Çünkü barkod şeytan işidir, diyor. Agafya, kulübesinde üç keçisi, sekiz kedisi, tavuk ve horozlarının yanı sıra köpeği Tayga ile yaşamını sürdürüyor.


Yaralı bir melek besler gibidir şarkılarında. Takvimler on iki yıl diyor ama, 3 Büyükannesinin dolabında bulduğu gitarı çalmaya başladığında henüz 5 yaşındaydı. Led Zeppelin, Jimi Hendrix, Pink Floyd'u dinleyerek büyüdü. 4 Nusrat Fateh Ali Khan onun Elvis'iydi. Edith Piaf'a aşık olmamak için hasta ruhlu olmak gerektiğini düşünüyordu. 5 Özelliklerimiz aynı olabilir ama dışavurumum babamınkinden çok farklı. O adamla ilgili her şeyi başkalarından öğrendim. Babamın benim üzerimdeki etkisi, yokluğu. Beni annem büyüttü. diyordu. 1991'de babası Tim Buckley'i anmak için düzenlenen konserde sahneye çıktı ve Babasının oğlu Jeff ve onun annesi için yazdığı I Never Asked To Be Your Mountain parçasını, Gary Lucas'la birlikte çaldı. Son olarak Once I Wası akustik olarak çalan Buckley, parçanın ardından o an içinden gelen bir cappella son ekledi. Jeff ve son parçadaki enstrümansız söylediği kısımla ilgili: Benim işim değildi, benim hayatım değildi. Ama cenazesinde olamamak beni üzdü, ona hiçbir şey söyleyememiş olmak. Bu konseri ona olan saygımı sunabilmek için yaptım. demişti. 7 İlk albümünden sonra çıktığı Dünya turunu 2 yıldan fazla sürdürdü. Bir gezgin gibi dolaşıp durdu. Caferlerde ve yerel yerlerde çalmaktan hep hoşlandı. Kısa süre önce hayatımda bir cafeye gidip, basitçe ne yapıyorsam onu yaptığım, müzik yaptığım, kendi müziğimi çalarak öğrendiğim ve benim için ne anlam ifade ettiğini keşfettiğim, beni tanımayan, ne yaptığımı bilmeyen seyirciyi, sıkarken ya da eğlendirirken zevk aldığım bir dönem vardı. Bu durumda kaybetmenin, riskin ve başarmanın değerli ve değiştirilemez lüksüne sahibim. Bu tür şeyleri, bu çalışma formunu bir araya getirmek için gerçekten çok uğraştım. Sevdim ve sonra ortadan kaybolduğunda onu kaybettim. Tek yaptığım bunu geri istemek. demişti. 8 Daha önce Edith Piaf, Leonardo Cohen, joan Baez gibi müzisyenlere verilmiş olan Academie Charles Cros Ödülü'nü aldığında 19 yaşındaydı. 9 Yaşasaydı pek çok şarkısı daha olacaktı onun. Ama geride bıraktığı bir avuç şarkıyla kendi rüzgarını en sert biçimde esirmeyi başardı. 10 Çocukluk arkadaşları onun için her an yok olacakmış gibi bir hali olduğunu düşünüyordu. Öyle de oldu; 29 Mayıs 1997 akşamı, şarkılar söyleyerek Mississippi Nehri'ne girdi ve dalgaların arasında kaybolup gitti. 4 Haziran günü, vücudu Beale Caddesi'nin kıyılarına vurduğunda artık şarkı söylemiyordu Jeff. Susmuştu. Sesi Mississippi Nehri'nde kaldı. 11 Tabutunun bir çivisi hep eksik olacak. Orada ikizinin yanında uyuyan bir çocuk var. Açılmış siyah tüylü kanatlarıyla onları izliyor. Hayali kardeşim senin gözyaşlarınla dünyanın etrafında darmadağın. Beni bu denli yaşlandıran o kişi gibi olma. İsmini arkada bırakıp giden o kişi gibi olma. Çünkü onlar seni bekliyorlar tıpkı benim beklediğim gibi.


Henüz 18 yaşında olmasına rağmen, dikkat çeken çalışmaları bulunan Lydia Braun, çok az, ama çok az ünlü heavy steel grafikeri Pushead'i andırıyor. Kendisiyle the Jist ve Phirebrush konuşmuş. Beş yaşındayken. Babam için Quake canavarlarından oluşan bir defter hazırlamıştım. Hatta Kanlı Kutup Ayısı gibi bir isim bile verdim. Eğer Home windows ile büyüseydim yüksek ihtimalle Doom karakterleri çizerdim ama ben bir Macintosh ile büyüdüm. Tabi ki sanatçı bir aileden geliyorum. Annemin ben doğmadan önce kendine ait bir saç tasarım stüdyosu varmış ve babamın da Little Photos isimli kendine ait bir tasarım ofisi var. Aslında babamın kendine göre yeni nesil bir sanat anlayışı var. Babamın tarzını seviyorum ama benim farklı bir duruşum var. Önce düşlerimi çizdim. Daha sonraları, hayal kırıkığına uğradığımda çizim yaptım. Şimdi ise eğlenmek için yapıyorum. Düşüncelerimi bir kağıda dökmek oldukça güzel. Eğer çizimim yeterli görsel duygumun olmadığı noktalar içeriyorsa, internette dolanıp fotoğraflara, resimlere ve hatta anatomiye bakıyorum. Daha sonra kurşunkalem ile taslak çıkartıp detayları ekliyorum. Sonrasında boyalı kalemlerle üzerinden geçip kurşunkalemi siliyorum. Böylece elimde büyük ayrıntılarıyla bir taslak kalıyor. En nihayetinde noktaları da ekleyip tarayıcıya gönderiyorum. Photoshop'ta gerekli düzeltmeleri yapıyorum tüm çizimi tek parça siyah bir parça haline getiriyorum. Bu noktadan sonra, bitti diyene kadar farklı layer'larla renklendiriyorum. Dürüst olmak gerekirse, çalışmalarım bitene kadar üzerinde uzun uzadıya düşünmüyorum. Kemiklere ve kurukafalara ekleyebildiğim ayrtıntıları sevdiğim için onlarla daha çok çalışıyorum. Ayrıca aynada kolaylıkla görebildiğim bir nesneyi çizmeyi de seviyorum: bir dişinin bedeni. Nasıl çizeceğimi bilemediğim bir konum olursa, aynaya bakıp o pozisyonun neye benzeyeceği üzerinde çalışıyorum. Diğer eklediklerime gelince... Açık söyleyeyim, hepsini uykularımdan alıyorum. Aslında hiçbirşey üretmemekten çıktı. Düş göremiyordum be aklıma bir şey gelmiyordu. Bir gün kadınları farklı durumlarda çizmeyi düşündüm. Heyecan, bulumia, kanser... Alfabenin her harfiyle birlikte gerçek sorunlar. Serinin sonunu tekrar bir üretememe durumu yaşayacağım zamana saklıyorum. Bu çalışmayı hamile olduğumu düşünüp yaptım. Tabi öyle değildim ama bir şeyler beni öyle düşündürüyordu. Konuyla alakalı birkaç tane garip rüya görmüştüm. Bir tanesinde bir sürü sinek, kırık yumurtalardan oluşan bir yuvadan kendilerine ziyafet çekiyordu. Diğerinde ise ben ve belirsiz biri vardı. Benimle beraber olup orada öylece bırakıyordu. Fikir aslında, sadece seksi düşünüp sonuçlarıyla ilgilenmeyen bir adamı tasvir etmekti. Onu mavi kravatıyla tasvir ettim, ayrıca bir iskelet yaptım. Belki de insan olmadığınının sembolüdür.


Lydia Millet'in lafı dolandırmadan, sade bir dil kullanarak gerçekle kurguyu birleştirdiği bu öyküler tokat gibi çarpıyor insanın yüzüne. Her şeye tepeden bakan ve kendini dünyanın hakimi sayan insan denen varlığın hayvanlara uyguladığı her türden şiddeti anlatıyor Çaresizlik Kuyusu. Millet'in kimi acımasız, kimi dokunaklı, yer yer mizaha çalan öykülerini okuduktan sonra bu dünyanın sadece bize ait olmadığını farklı pencerelerden görüp kendimizi bir kez daha yadırgıyoruz.


müzik tarihinin bu karanlık bestecisine bakan hejinian, olduğu gibi değil fazlalıklarından arındırarak kendi dizelerinin arasına katıyor. lyn hejinian'ın özel izniyle çevrilip basılmıştır. toplam 333 adet basılmış, tamamı numaralandırılmış, ilk on üç tanesi satış dışı tutulmuştur. 360 be, yosun beyaz, 300 gr.


8 uzun metraj ve 6 belgesel filmin Beyoğlu, Beyoğlu Sineması ve Kartal Sanat Tiyatrosu Kültür Merkezinde gösterileceği hafta sırasında kalabalık bir Macar sinemacı gurubu İstanbul'a geliyor. 2010 yapımı VESPA filminin kadın yönetmeni Diana Groo ve yine 2010 yapımı Macar belgeseli; DOĞU RÜZGARI'nın yönetmeni Gyorgy Szomjas'ın da aralarında bulunduğu Macar sinemacılar hafta sırasında yapılacak Türk Macar Yapımcılar Buluşmasına katılarak iki ülke arasındaki işbirliklerini güçlendirmeye çalışacaklar. 13 Eylül Pazartesi günü Vespa filminin gala gösterimine katılacak Macar sinemacılar 14 Eylül'de Türk sinemacılarla bir araya gelecek. Macar film yapımcılarının, laboratuar ve stüdyo yöneticilerinin yanı sıra Macaristan ulusal sinema destek kurumlarının temsilcilerinin de bulunduğu heyet şu isimlerden oluşuyor; Denes Szekeres, Laszlo Kantor, Dora Nedeczky, György Szomjas Andras Toth, Janos Keresnyei, Eva Kovacs, Andras Elek, Tamas Tolmar, Zoltan Major, Diana Groo.


İmam Adnan Nane Sokak'ta Şermola Performans sahnesinde gördük. Kadro Pa'dan Simge Günsan tarafından uyarlanan ve aktarılan Macbeth Mutfakta, Shakespeare'in Macbeth'inden uyarlanmış tek kişilik bir obje tiyatrosu örneği. Bu oyunda Macbeth hikayesinin mekanı mutfak. Tarif edilmeden de pişirilebilir bir yemek tarifi sırasında geçen oyunun karakterleri ise mutfak eşyaları. Önce, Antonin Artaud'ya bakalım. Malum, kendisi pirlerimizdendir. Artaud, insanın çirkinliğinin, ihtiraslarının, saldırganlığının, istediklerine ulaşmak için sonsuz öldürme eğiliminin, cinsel arzularının olduğu gibi, çıplak halde ortaya konduğu tiyatroya inanır. İnsan bunların hepsini günlük hayatında bastırmaktadır ve bu nedenle kendi olamamaktadır. Tiyatrosunda maskenin suratta değil, akılda olduğunu gösterir. Bedene, organlara saldırır. Organlar o kadar gereksizdir ki, organlar bedendeki asalaklardır. Yaptıkları iş, aslında, orada olmaması gereken bir varlığı yaşatmak işlevini yerine getirmektir. Tiyatronun nesnelerin ortaya çıkışını, belirmesini, görünümünü, varoluşunu etkileme gücü vardır. Nesnelerin sahnede görünümü ve belirmesi, birbirleriyle izleyicinin gözünde buluşması, bu iki arzulu kaynağın, sinirsel dokunuşun birbirlerine değmesi Artaud'da gerçektir, belirleyici andır. Vahşet Tiyatrosu'nda vahşilik, kan değildir. Daha çok yabanıllık, hamlık diye görülebilir. Sahnede gırtlaklar kesilmiyor, oyuncular ya da izleyiciler birbirlerini testerelerle parçalamıyor. Bunun yerine tiyatro o anda insanın özgür olmadığını, bedenindeki esaretini belirleme gibi bir çabaya evriliyor. Kan ve vahşetten menemene ve Macbeth'e geçelim. Oyunun başlangıcında bir dizi uyarı karşılıyor sizi. İzleyeceğiniz oyunun ahir zamanda çokça vakit geçirilen bir mekanda, sık yapılan bir eylemde gizli ya da o eyleme evrilmiş bir ihtiras, kumpas ve kanlı cinayetler silsilesi olduğunu hissediyorsunuz. Uyarılar, doğrudan uyarılar, izleyici olarak sizlerin olmanız gereken yer ve şartlarda olmadığınızı, oyunun bu yönüyle tam olmayacağını, oyunda ne yapılsa da eksik olacağını, sizlerin de bu eksikliğe, bu hamlığa katılacağınızı hissettiriyor. Anlık bir yabancılaşmaktan çok, bulunduğunuz ışık ve mekanın gereğince var olmadığının söylenmesinden çok, mümkünse önerilerinizle bu oyun tamamlanabilir deniyor, olacakların kısmi sorumlusunun aynı zamanda izleyici olduğu da söyleniyor. Simge Günsan izleyiciyi istediği an oyuna inandırıp, istediği an dışlamakta zorlanmıyor. Bunu sayısız çeşitlilik ile, yoldan ve baştan çıkarmalarla yapıyor. Oyunun aslına uygun bir tavır denebilir. Öyle ki, birkaç dakikada bir aniden sizi oyundan dışarı alıyor. Bir anda oyun ve hikayesi arka planda belirsizleşiyor ve bunu birkaç dakika arayla ve sürekli gerçekleştiriyor. Sonra tekrar oyunun içine çekiliyorsunuz. Oyuna, oyunculara, mekana ve ışığa, ışık eksikliğine, müziğe ve şarkılara dönüyorsunuz. Fakat aklınız bir yandan sürekli menemende ve malzemelerde. Karışıyor mu? Pişiyor mu? Bir yandan ihtirasın ve kumpasın en kısa ama en epik eserlerinden birinde kan gövdeyi, savaşlar ve entrikalar birbirlerini götürürlerken, ortamda yükselen biber ve soğan kokusu size kendi hikayesini anlatıyor, gayet burnunuza sokuyor.


Jorge Luis Borges'in ailesiyle, babasının rahatsızlığı nedeniyle, yedi yıl süren Avrupa'da yaşama hikayesi, önce isviçre sonra İspanya'da geçen günler sırasında Borges'in okumalarıyla geçen ve edebi anlayışının temellerini oluşturan dönem olarak nitelenir çoğu zaman. Aile Buenos Aires'e dönerken, Borges'in babasının hukuk okulundan arkadaşo Macedonio Fernandez de yanlarındadır. Aslında vukat olmasına rağmen sadece yazı yazarak yaşamını sürdüren Macedonio ölümüne kadar, Borges'in akıl hocası ve entelektüel gurusu olur. Biyografilerinde sıklıkla adı anılmasa da, Borges'in yazı yazarken örnek aldığı ilk kişidir. Arjantin edebiyat dergi ve gazetelerinde Borges, Macedonio'nun ürünüdür derler. Bir Arjantin şiir toplamasında, Borges Macedonio'nın şiirlerinden birini de ekler. İsmi Bir dostun oğlu için olan şiir kuşkusuz Borges için yazılmıştır. Macedonio ayrıca Borges'e içlerinde çeşitli metafiziksel düşüncelern olduğu uzun mektuplar yazmıştır. Bu mektuplara ek olarak Borges'in editörlük yaptığı dergilerde de yoğun olarak evren, evrenin dönüşümü, bir başkası olmak, başkasının düşünce olmak, gerçekliğin bir düş olması gibi temaları sıklıkla yazan Macedonio'nun Borges hikayelerine konu olduğu belirgindir. Hem Borges hem de Macedonio sanatta orijinal yaratıcılığa inanmadığından bir anlamda metafiziksel etkideki Borges'i Macedonio, edebiyatçı Macedonio'yu ise Borges yaratmıştır. Macedonio, 1920 yılında dört çocuğunun annesi hayatını kaybedince, çocukların legal yükümlülüğünü bıraktı. Tanıdıklarının yanında kalmaya başlayan Macedonio'nun tavası, ocağı, bir gitarı ve hayranı olduğu felsefeci William James'in bir fotoğrafından başka bir eşyaya sahip olmadı. Buenos Aires'e dönüşümün belki de en büyük olayı Macedonio Fernandez'di. Tanıdığım insanların ki gerçekten bazı olağanüstü insanlar tanıdım- hiçbiri beni Macedonio kadar derinden ve kalıcı bir biçimde etkilememiştir. Gemiden indiğimizde, Darsena Norte'de, siyah melon şapkalı, ufak tefek bir adam bizi bekliyordu. Babamın dostuydu Macedonio. İkisi de 1874 doğumluydu. Macedonio aslında sohbetine doyulmaz bir adam olmasına karşın tuhaftı, kimi zaman uzun suskunluklara dalar, ağzını bıçak açmazdı. Cumartesi akşamları Plaza del Once'de bir kahvede, Perla'da buluşurduk onunla. Sabahlara kadar konuşurduk, tabii sohbeti çekip çeviren her zaman Macedonio olurdu. Benim için Madrid'de bütün bilgiyi Cansinos temsil etmişti, şimdi de Buenos Aires'de bütün düşünceyi Macedonio temsil ediyordu. O aralar çok fazla okuyor, çok az geziyordum, ama Macedonio'yla buluşup konuşacağım cumartesi günlerini bütün bir hafta iple çekiyordum. Aslında bize çok yakın oturuyordu, istediğim zaman görebilirdim onu, ama nedense böyle bir ayrıcalığı haketmediğimi, Macedonio'yla geçireceğim cumartesinin tadını çıkarabilmem için hafta boyunca onu görmekten kaçınmam gerektiğini düşünüyordum. Sözünü ettiğim buluşmalarda Macedonio topu topu üç dört kez konuşurdu. Sakin sakin birkaç gözlemde bulunur, onu da yalnızca en yakınında oturana söylüyormuşçasına söylerdi. Hiç dayatmazdı söylediklerini. Son derece nazik ve tatlı dilliydi. Sözgelimi, ee, sanırım siz de farkındasınızdır, diye lafa girer, ardından çarpıcı, çok özgün bir düşünce atıverirdi ortaya. Ama her seferinde, söylediklerini karşısındakine mal ederdi. Külrengi saçları ve bıyığıyla Mark Twain'i andıran, zayıf, yaşlı bir adamdı. Mark Twain'e benzetilmek hoşuna giderdi, ama aynı zamanda Paul Valery' ye de benzediği anımsatıldı mı bayağı içerlerdi. Fransızlardan pek hoşlanmazdı. O siyah melon şapkasını başından hiç çıkarmazdı; bana kalırsa, yatarken bile çıkarmıyordu. Hep giysisiyle yatar ve dişi ağrır korkusuyla cereyandan korunmak için başına havlu sarardı. Bu görünüşüyle Araplara benzerdi. Tuhaflıkları bu kadarla da bitmezdi Macedonio'nun. Kendine özgü bir milliyetçiliği vardı, seçimle göreve gelen her Arjantin devlet başkanına hayrandı. Arjantjnli seçmenlerin asla yanılmayacağına olan inancı, bu hayranlık için yeterli bir nedendi Macedonio'nun gözünde. Dişçiye gitmekten o kadar korkardı ki, dişçinin kerpeteninden kurtulmak için dişini herkesin ortasında kendi eliyle çektiği bile olurdu. Bir de, arada sırada sokak kadınlarına sırılsıklam aşık olmak gibi bir huyu vardı. Macedonio bir yazar olarak birçok olağandışı kitap yayınladı. Yazılarıysa, öleli neredeyse yirmi yıl olacak, hala derleniyor. 1928'de yayınlanan ilk kitabının adı No toda es vigilia la de los ajos abiertos idi. Sanırım, gerçekliğin karmaşıklığını yansıtabilmesi için bile bile karmaşık ve belirsiz bir biçemle yazılmış, idealizm üstüne uzun bir denemeydi. Ertesi yıl yazılarından bir güldeste yayınlandı: Papeles de Recienvenido. Bu kitabın bölümlerinin derlenip düzenlenmesinde benim de payım oldu. Bir tür iç içe geçmiş nükteler derlemesiydi. Roman ve şiir de yazıyordu Macedonio, gerçi hepsi de şaşırtıcıydı, ama pek okunacak gibi değildiler. Yirmi bölümden oluşan bir romanına ellialtı ayrı öndeyiş yazmıştı. Bütün parlaklığına karşın bana kalırsa, Macedonio'yu yazılarında aramak yanlıştır. Gerçek Macedonio'yu sohbetlerinde aramak gerekir. Macedonio pansiyonlarda gösterişsiz bir biçimde yaşardı, ama gördüğüm kadarıyla kaldığı pansiyonları sık sık değiştiriyordu. Nedeni de, kirayı ödemekte her zaman güçlük çekmesiydi. Her taşınışında arkasında yığınla müsvedde bırakırdı. Bir keresinde, dostları bütün o yapıtların yitip gitmesinin utanç verici bir şey olduğunu söyleyerek onu paylamışlardı. Macedonio da, gerçekten de, benim herhangi bir şeyi yitirecek kadar zengin olduğumu mu sanıyorsunuz? demişti. Hume ve Schopenhauer okurları Macedonio'da yeni bir şey bulamayabilirler, ama asıl şaşırtıcı olan vardığı sonuçlara kendi başına varmış olmasıdır. Sonradan Hume, Schopenhauer, Berkeley ve William James'i gerçekten okudu. Ama bana öyle geliyor ki, okudukları yalnızca bunlardı, hep aynı yazarlardan alıntı yapıyordu çünkü. Belki de sırf bir çocukluk hevesinden kurtulamadığından, Sir Walter Scott'u en büyük romancı sayardı. Bir zamanlar William James' le yazışmış ve mektupları İngilizce, Almanca, Fransızca karışımı bir dille yazmıştı. Bunu da, o dilleri o kadar az biliyordum ki, durmadan dil değiştirmek zorunda kalıyordum, diye açıklıyordu. Macedonio'nun, bir iki sayfa okuduktan sonra düşüncelere dalıp gidişi geliyor gözümün önüne. Salt düşlerden dokunmuş birer kumaş olduğumuzu öne sürmekle kalmaz, hepimizin gerçekten bir düş dünyasında yaşadığına inanırdı. Gerçeğin dile getirilebileceğinden kuşku duyardı. Kimi düşünürlerin gerçeği bulduğu, ama bütünüyle dile getiremediği kanısındaydı. Ama aynı zamanda gerçeği bulmanın çok kolay olduğuna da inanıyordu. Eğer dünyayı, kendini ve kendi serüvenini unutarak pampaların üstüne uzanabilse, gerçeğin ansızın karşısına çıkabileceğini söylemişti bana. Tabii, o apansız bilgeliği sözcüklere dökmenin pek mümkün olmayacağını eklemekten de geri kalmamıştı. Macedonio, zeki insanların söylediklerini bir defterde toplamaya meraklıydı. Bunlar arasında, tanıdığımız çok hoş bir hanımın, Quica Gonzalez Aeha de Tomkinson Alvear'ın adına rastladığımda çok şaşırmıştım. Ağzım bir karış açık kalmış, nedense Quica' nın Hume ve Schopenhauer'le bir tutulamayacağını düşünmüştüm. Bunun üzerine, düşünürler evreni açıklamaya çalışmak zorunda kalmışlardır, Quica ise evreni yalnızca duyumsar ve anlar, demişti Macedonio. Quica'ya dönüp, Quica, varlık nedir? diye sorardı. Quica da, ne demek istediğini anlamıyorum, Macedonio, diye karşılık verirdi. O zaman Macedonio bana döner, gördün mü? derdi, o kadar iyi anlıyor ki, bizim şaşkınlığımızı kavrayamıyor bile! Quica'nın çok zeki bir kadın olduğunu böyle kanıtlıyordu. Sonradan, ona, bir çocuk ya da kedi için de aynı şeyi söyleyebileceğini belirttiğimde, Macedonio bana fena halde içerlemişti. Macedonio'yla tanışana kadar safdil bir okurdum. Onun bana verdiği en değerli armağan, kuşkuyla okumayı öğretmek oldu. İlk başlarda, kendimi tıpkı onun gibi yazmaktan, onun belli üslup oyunlarını olduğu gibi kullanmaktan alamadım. Sonraları bundan epey pişmanlık duyacaktım.


Madımak katillerinin aklanması, her ne kadar her türlü vicdani muhasebeye aykırı olsa da, çoğu insan için şaşırtıcı olmadı. Yani, Madımak katilleri konusunda adalet yerini bulsaydı ve, mesela, katliam insanlık suçu kapsamına alınıp üzerine gidilseydi, gerçekten şaşırılacak bir olay olurdu. Peki, bu size biraz ters gelmiyor mu? Ülkemizde yaşanan adaletsizliği kabullenişimizin, yaşananların kötüye gitmesini normal olarak kabul edişimizin bir kanıtı değil mi bu? Arendt'in dediği gibi, kötülüğün sıradanlığı topluca kabul ettiğimiz bir noktaya geldi. Hukuk sistemimizden toplumu geliştirmesini, iyileştirmesini ve olması gerekeni geri kalanımıza göstermesi gibi bir beklenti içinde olmamızın da ne kadar boş olduğunu bir kez daha görmüş olduk. Ülkemizdeki hukukun toplumu korumak adına muhafazakar bir ideoloji dayattığına şahit olmak, her ne kadar sır olmasa da, her defasında ürpertici. Fakat, çoğunluğumuzun yansıması olan ve kurumlarda kendini boy boy gösteren bu muhafazakar ideolojinin milliyetçilik, dinclik, sağcılık, cumhuriyetçilik, Kemalizm vs. gibi resmi ideoloji zannettiğimiz düşünce kalıpları ile alakası olmadığını göstermek istiyorum. Bunu yapmaktaki amacım, bahsi geçen düşünce kalıplarını aklamak veya onları masum göstermek değil. Aksine, isteğim, günlük tartışmalarımızın temelini ve kelime haznesini oluşturan bu düşünce yapılarının arkasında ve derinlerinde işleyen daha sinsi bir ideolojiyi göstermek ve asıl sorunumuzun, toplum olarak görmemiz asıl gerçeğimizin bu tartışmalar arasında gözden kaybolduğunu anlatmak. Bunu göstermek için 18 Ocak'ta yaşanan bir twitter tartışması mükemmel bir örnek. Günlük ve sıradan zannedip üzerinde çok düşünmeyebileceğimiz için, twitter gibi çoğu insanın ciddiye bile almayacağı bir yere bakmak ve derin ideolojik kalıpların günlük yaşanan tartışmaların birinde kendini nasıl gösterdiğini incelemek çok önemli. 18 Ocak tarihinde Ahmet Hakan twitter hesabından bu akşam tarafsız bölge'de hrant dink'in avukatı fethiye çetin var. konu: bütün yönleriyle hrant dink cinayeti. diye bir açıklama yapmıştı. Bu açıklamanın ardından, bir kullanıcı kendisine yapınca nolcak, sendemi ermeni oldun birden diye bir soru yöneltti. Ahmet Hakan ise bu soruya sen de mi ermeni oldun? diyene: oldum, ne olacak? zoruna mı gitti? diye başka bir twitle yanıt verdi. Ahmet Hakan'ın bu yanıtından sonra kendisine sürüyle tepki twitleri gelmeye başladı. Ahmet Hakan ise bunların bir kısmını retwit etti. Seyrek destek twitleri ile beraber, yukarıda bahsi geçen ilk twitten, Ahmet Hakan'ın RT ettiği son twite kadar toplam 65 twit var. Bu twitlere eleştirel söylem analizi denen dilbilimsel bir yöntem ile yaklaşıp, altında yatan, satır aralarına saklanmış ideolojik göstergeleri beraber inceleyelim. Ahmet Hakan'ın Dink ailesinin avukatını programına çıkaracağını söylemesini ermeni olmak olarak yorumlayan kullanıcı ve Ahmet Hakan'ın kendisine verdiği cevaplar arasında enteresan bir durum görüyoruz. Yukarıda, 3. çoğul şahıs göstergelerinin altını çizdim. Bu twitleri atanların, bilgisayarlarının başında tek başlarına olmalarına rağmen sanki bütün taraftarları ile beraber ve ortak akılla karar vermişçesine, ve sanki karşılarına aldıkları tarafın tüm üyelerine cevap verirmişlercesine yazmaları çok önemli. Oluşturulan siz/biz söylemi ve algısının ötesinde sizin ve bizim, birbiri ile karşılıklı hariç ve ikili karşıt bir ilişki algısı olduğunu gösteriyor. Yani, sizin ve bizin mensupları, bir birlerini sadece öteki olmaktan öte, karşıt ve beraber var olamaz gibi algılıyorlar. Peki, kim bu siz ve biz? Bu yaşanan muhabbet içerisinde Ahmet Hakan'a tepki verenler, kendilerini milliyetçi olarak tanımlıyorlar. O yüzden Ahmet Hakan'a gelen tepki twitlerinin tümüne şimdilik Milliyetçi Söylem Düzeni diyoruz. Ahmet Hakan ve ona destek olanlar kendilerini bir kalıp ile tanımlamasalar da, duruşları sebebiyle şimdilik onlara Liberal Söylem Düzeni diyelim ve söylem düzeni sözünü kısaca tanımlayalım. Söylemi, bu yazının ve eleştirel dil çalışmalarının bağlamında, sadece konuşma, hitabet veya söylenen sözler olarak tanımlamıyoruz. Bu tür tanımlamaların düşündürebileceğinin aksine, söylem, bireysel değil toplumsal bir eylemdir. Söylem dediklerimiz, sözler, metinler veya metin olarak okunabilecek olaylar ve eylemler, her zaman ama her zaman bir bağlam içerisindedir. Mesela, yukarıdaki twitler, daha da fazla inceleyeceğimiz gibi, sadece bireysel bir davranış değildir ve bolca kullanılan 3. çoğul şahıs göstergeleri bunun kanıtıdır. Metinleri bireysel olarak yazanlar kendilerini, mesela, milliyetçi olarak tanımlamaktadırlar, yani, toplumsal bir bağlamın içindedirler. O yüzden, herhangi bir söylemsel davranış, aslında toplumsal bir davranıştır; toplumun bir bireyde kendisini göstermesidir. Böylelikle, her söylemsel davranışın altında, bağlı olduğu toplumun ideoloji, güç veya egemenlik algılarına dair çıkarımlar yapabiliriz. Söylemsel davranışı gerçekleştiren bireyin bağlı olduğu toplumun ideolojik inançları, söylemin içindeki ve arkasındaki gücü oluşturur. Söylemin içindeki güç, güçlünün söylemiyle güçsüzü doğrudan kontrol etmesinde kendisini gösterir. Mesela bir hakim Ahmet Şık ve Nedim Şener'e tahliye olan arkadaşlar kanal kanal gezerse haklarında işlem başlatırım gibi bir söz söylediği zaman, bu söylemi içerisinde doğrudan bir güç uygulaması vardır. Güçlü durumda olan hakim, karşısında güçsüz durumda olanların yapabileceklerini sözleri ile doğrudan kısıtlamaya ve kontrol etmeye çalışmıştır. Bu söylemin içindeki gücün mükemmel bir örneğidir. Söylemin arkasındaki güç ise böyle bir sözü sarfedebilmenin arkasında onu koruyan, destekleyen ve çoğunlukla gizli olan güç etkisidir. Hukukun bağımsızlığı ve demokrasi efsaneleri, hukuk sistemi içerisinde hakimlere verilen güç ve hakimlerin güçlerini bu şekilde kullanabilmelerine izin veren ideolojik mekanizma, söylemin arkasındaki gücü oluşturmaktadır. Bu şekilde söylemin içindeki ve arkasındaki gücün beraber hareket ederek söylemsel davranışta açık ve gizli bir şekilde etkin olmasında söylem düzeni diyoruz. Yukarıda altı çizili örneklerde görüldüğü gibi MSD twitleri sadece Ahmet Hakan'a nasıl gazetecilik yapması gerektiğini söylemekle yetinmiyor. Fakat gazetecilere mesleklerini nasıl yapmaları gerektikleri konusunda direktif vermeyi nereden öğrendikleri de gayet açık. Başbakan'ın gazetecilere neleri yayınlayıp, neleri yayınlamamaları konusundaki açık tehditleri ile beraber sevmediği her yayına dava açması, toplumsal söylemde kendisini böyle gösteriyor. MSD twitleri aynı zamanda Ahmet Hakan'a ve Dink davasında Dink ailesinin yanında olanlara neye inanmaları, aslında kendilerini ne olark tanımlamaları gerektiği, inançları yüzünden ne hissetmeleri ve nelerden korkmaları gerektiği konusunda da dayatmalar yapıyor. Aynı zamanda, 47. twitte bu ülkede ekmek yediriyoruz maalesef ifadesinde görüldüğü gibi, aslında memlekette bu tür insanların beslenmemesi, yani aç bırakılması lafı uzatmayalım, yok edilmesi, öldürülmesi gerektiği de söyleniyor. Bu ve bunun gibi twitler, mesela, söylemin içinde etki eden gücün mükemmel örnekleri. Burada, 6. ve 37. twitte olduğu gibi MSD kendisine gelen faşist/ırkçı suçlamalarını ısrarla reddetse de, faşist, LSD'nin MSD'ye uygun gördüğü kalıp. Bu kalıp, altı çizili olan 3. çoğul şahısa uygulanarak hepiniz böylesiniz havası içerisinde sunuluyor. Burada MSD'nin sürekli uyguladığı karşıt ikilik tekrarlanıyor, beraber var olabilme ihtimal olarak bile görülmüyor. Bununla beraber, MSD'nin içerisinde hareket eden kullanıcılar 7. ve 61. twitte görüldüğü gibi Samast ile eş değer tutuluyor. Dayatılan kutuplaşma ile beraber düşmanlaştırma o kadar içselleştirilmiş ki, bir nevi eşitliği savunan bir kullanıcı bile bu içselleştirmeden kaçamıyor ve 54. twitte Ermeniyim ama TÜRKÜM diyorum ayrımcılığa hayır RT. diye bir twit atıyor. Ama üst/alt ilişkisi belirten bir bağlaç türüdür. Yani, amadan önce gelen ve sonra gelen arasında bir üstünlük ilişkisi vardır. Kullanıcı, ayrımcılığa hayır demesine rağmen iki ırk arasında bir üst alt ilişkisi kuruyor ve bu ilişkinin doğasını bir ırkı büyük harflerle yazarak belirtiyor. Böylelikle, MSD'ye karşı direnmeye çalışan LSD, aynı kalıpları ve anlamları kullanarak düzeni devam ettiriyor; alternatif bir bakış açısı sunmak yerine, MSD'nin beraber var oluşu hiçe sayan söylemini devam ettiriyor. Tabii, birileri çıkıp, bunlar münferit twitlerdir diyebilir. Fakat incelediğimiz bir metindir, söylemsel davranıştır ve daha önce de dediğimiz gibi, söylemsel davranışlar toplumsaldır. İçlerindeki açık ve arkalarındaki gizli ideolojik güç dengelerinden bağımsız hareket edemezler. İdeolojik güç dengelerinden bahsederken, başladığımız soruya dönmekte fayda var: hangi ideoloji? Gerek MSD'ye, gerek LSD'ye neredeyse bire bir aynı kalıp içerisinde hareket etmelerini sağlayan Kemalist ideoloji mi? Milliyetçilik mi? Sağcılık mı? LSD içerisinde twit atanlar kendilerini milliyetçi olarak tanımlayabilirler mi? Hayır. Bu twitler bir örnek. Fakat bu twitler bizim toplumsal olarak yaşadığımız tartışmaların bir yansıması ve kesinlikle, hiç bir koşul altında söylemsel bir davranış toplumdan bağımsız veya münferit olamaz. Bu twitlerin küçük bir örneğini oluşturduğu ve bize gösterdiği toplumsal ideolojimiz, bizim mutlakiyetçi söylem ve düşünce kalıbımız. Karşıt görüşlerin beraber var olabileceğine ihtimal verememek, farkları zenginlik değil, yok edilmesi gereken bir rahatsızlık olarak görmek, karşıt düşünceyi savunan herkesi eli kanlı süikastçilere veya teröristlerle eşit tutmak, düzene direnirken düzenin yolundan gitmek, şiddeti protesto ederken şiddetten veya şiddet içerikli söylemler sarfetmek, aşmamız gereken bir yapı. Hem toplumsal hem de hukuksal adalet istiyorsak, Türk yargısından medet beklemek çok isabetli bir davranış olmayabilir. Neticede hakimler ve savcılar toplumun bir parçası ve her türlü adalet bağımsızdır efsanesine rağmen başka insanlarla konuşuyorlar ve görüşüyorlar. Hatta uzaydan değil, bu toplumun içinden geldiler. O yüzden, bu toplumda dolaşımda olan ve yukarıda belirttiğimiz söylemlerden, söylemlerin içinde var olan ideolojilerden bağımsız değiller. Hatta ve hatta, hakimler devletin ve bahsi geçen ideolojik güç dengesinin ve egemenliğin denetleyicileri, bu güç dengesini tehdit edenlerin cezalandırıcıları. O yüzden, her hangi bir yerde, her hangi bir adalet arayanların, herşeyden önce yukarıda bahsi geçen söylemsel kalıpları sürdürmeleri yerine, onlara alternatif üretmeye çalışması şarttır. O zamana kadar Madımak'ın zaman aşımına uğraması, Dink'in davasının böylece bitmesi, insanların hiç bir suçları olmadan yıllarca hapis yatması, azınlıkların öldürülmesi, linç edilmesi, kadınların sürekli öldürülmesi, nefret suçlarının normal kabul edilmesi kimseyi şaşırtmaz.


SpY'ın çizgileri, renkleri, birer araç olarak kullandığı sokak aksesuarları sadece Madrid'i süslemekle kalmıyor, şehirli çocuklara farklı bir bakış açısı sunuyor, günlük hayat koşuşturmacasına bir parantez açıyor. Şanslı Madrid'de bazen bir kiliseyi satılığa çıkaran Spy'ın işlerinde sporlardan basketbol ve mekanlardan bahçeler sık sık rastlanan konular, taşıt olarak bisiklet ise vazgeçilmez. SpY: Arada geçen zamanda graffiti ve post-graffiti çok gelişti. Şimdi sokaklarda çalışan farklı alanlardan pek çok insan var. Birçok yeni disiplin doğdu ve ortak bir çalışma alanı; sokaklar. Graffitiyle alakası olmayan pek çok sanatçının şehri temel olarak halihazırda kullanmaya başlamış olmasına rağmen, o dönemde, sokakalarda graffiti veya post-graffiti ile ilgisi olmayan bağımsız sanatsal müdahaleler görmek pek alışıldık değildi. Yıllarca süren çalışmalarım bana, şimdiki kent sanatı işlerimi yürütürken, şehri, büyük imkanları olan sanatsal bir merkez olarak görmem için keskin bir sezgi verdi. Graffiti dünyasında, kendimi bir ajan olarak tanımlamaktan daha fazla istediğim bir şey yok. Graffitiye başladığınızda, sizi tanımlayan takma bir isim ararsınız; SpY benim ilk kullandığım takma isimdi, arada kullandığım başka isimler de oldu, ama şehir müdahalelerine yoğunlaştığımda, graffiti camiasında da bilinen ilk takma ismimi kullanmaya karar verdim. Yasal olmayanlar içinde, belki de New York'ta bantladığım polis arabası yapmaya en zor karar verdiklerimden biriydi. Öncesi ve sonrasında işi yapmak basitti ama çok riskliydi. Şimdi düşününce tekrar yapmazdım. Çok şanslıydım çünkü araba bozulmuştu sanırım. Birkaç gün üst üste -arabayla çok da ilgilenmeden- oradan geçtiğimde, arabanın orada terk edilmişcesine durduğunu fark etmiştim. Bantı başka nedenlerle almıştım ama arabanın olduğu yerden son geçişimde, birden yapmaya karar verdim. Bir anlık kapılma ve dakikasında arabayı bantla çevrelemiştim bile. Oradan ayrılıp bir süre sonra fotoğraf çekmek için döndüğümde hala yerinde duruyordu. Benim yaptığım tipte etkinlikler için şehirler çok iyi bir alan oluşturuyorlar; pek çok olasılıkta hareket alanıyla meydana çıkan bir alt yapı. Müdahalelerin çoğunluğu otonom, bu genel olarak yasal olmadıkları anlamına geliyor; yapılmalarına herhangi bir kurumsal izin yok. Gerçekleştirmek için en iyi zaman ve fırsata bakıyorum. Esasen, doğdukları ve işin alıcısıyla canlı bir diyalog yarattıkları büyük şehirlerde gelişiyorlar. Çalışmalarımın görevi, şehrin görünümünün değişim sürecinde iletişim kurmak. Her müdahalede, yeni bir yol ve yöntem gerekli oluyor; tanımlanmış tek bir metod yok. Tüm parçalar yeni bir mücadele olarak sunuluyor ve ben bunları yapmanın en iyi yolunu arıyorum; fikirden, konumu, işi gerçekleştirip üretimine, belgelenmesine, yoldan geçenlerle karşılamadan daha sonra genellikle resmi yetkililerin insiyatifinde kayboluşuna. İlginç olan, graffitide daha aktif olduğum dönemde, geceleri çıkıyor ve boyuyordum, koyu renkli kıyafetler giymekti uygun olan. Şimdi müdahaleciliğe yoğunlaştığımdan beri, fark edilmemek için işçiler gibi canlı renkler giymek en iyisi. Bazen mekanlar bana fikir veriyor ve bazı zamanlar sosyal bir olay, bir durum, bir müdahale geliştirmem için beni teşvik ediyor, başka zamanlarda bir fikir beni bir yere götürüyor ve diğer zamanlarda da sadece bir şeyler söylemek istiyorum ve bunu en iyi yapabilmenin yolunu arıyorum. Fikirlerimi ifade ettiğim ve ilettiğim bu alt yapının olduğu şehirle yıllardır süregelen diyaloğumda, yeniliklere açık olmaya çalışıyorum. Çalışmalarımın ulaştığı halka saygıyla, her çeşit görüş duyuyorum, ama genellikle olumlular. Yaptıklarımı vandalizm olarak gören de var, kendisiyle özdeşleştirip özgür, kimliksiz ve alturist bir davranış olarak gören de. Kişiler şehirle diyaloğa açık oldukları zaman, çalışmalarımla karşılaşıyor, işlerimin kurumsal bir bakış açısına sahip olmadıklarını, resmi kurumlarca onaylanmadıklarını fark ediyorlar. Birisinin bu müdahaleleri bağımsız olarak kendiliğinden yapmaya vakit harcadığını düşünüyorlar. Bu durum eserle karşılaşan arasında müthiş bir bağlantı oluşturuyor ve onlar da eserin bir parçası oluyorlar. Sanırım son müdahalelerim, belki de polis arabası ya da LEE büyük harfleriyle kapladığım bina... LEE, OKU demek. Bilmem, sıradan bir insanım, bisikletime binmeyi çok seviyorum, karıma aşığım. Pek çok sanat alanını gözlemlemeyi seviyorum, filmleri severim, çağdaş sanatı severim, her zaman keşfedebileceğin güzellikler vardır. Pek çok tipte ve disiplinde sanatı severim, Land Artwork/Doğa Sanatı'na ilgi duyuyorum. Andy Goldsworthy gibi sanatçıları beğeniyorum. Santiago Sierra gibi çalışmalarını çok beğendiğim İspanyol sanatçılar da var. Sokak sanatında ise BLU, SAM3, SPACE INVADER, KEIGHT HARING gibi isimlerin altını çizmeliyim. Evet, kesinlikle! Sokaklarda muhteşem işler yapan pek çok kadın var. Amacım hiçbir zaman galeri ya da müzeleri doldurmak olmadı; sanat sisteminin ilgisini çekmek için aranmadım. Müdahalelerim esas olarak büyük şehirlerde gelişti; çevre, yoldan geçenler, müdahalelerin bulunduğu şartlar çalışmalarımın büyük bir parçası ve bir galeride sergilenme algısından yoksunlar. Müzeler ve galeriler, eserlerle yolları hiçbir şekilde kesişemeyenlere eserleri sunmanın bir yolu. Çalışmalarımı galerilerde sergilemiyorum; sokakta yaptığım işi galeride sergilemek çok anlamlı değil. İşlerimin reprodüksiyonlarını sergilemek isteyen bir takım galeri sahipleri ve aracılar mevcut ama sadece tamamlanmış ve belgelenmiş olan çalışmalarımın fotoğraf ve videolarının gösterimine izin veriyorum. Sergi için büyük ölçekli fotoğraflar şeklinde reprodüksiyonlar hazırlıyor, sokak sanatına devam edebilmek için bunları satıyorum. Galerilerle, çalışmalarımı şehirde sergilemek için ortak çalışmalarım da var. Genel olarak konuşmak gerekirse, çoğunluğu yasal, hoş her zaman değil. Yasal olmayan şekillerde de çalışıyorum. Hiç bilemezsin... Her zaman yeni projeler üzerinde çalışıyor oluyorum... Sokakları veya websitemi takip etmeliler.


Ş öyle hikayelendirilir: Rene, yaşadığı küçük, sakin Belçika kasabası Charleroi'de bir gece kasaba halkının gürültülerine uyanır. Daha 13 yaşındadır. Kalabalıkla birlikte gecenin karanlığında nehre doğru akarken aklından neler geçirir, bilmiyoruz. Nehre vardığında tüm fenerler yakılmış olmalı diyor film sahneleriyle dolu zihnim. Belki alttan alta acıklı yaylılar. Biraz ağır çekim, biraz fluluk, fenerlerden birinin alevi ekranı titretir mesela. Sonra Rene'nin yüzü. Sonra nehirden çıkarılan kadın. Kadının yüzü. Bence bir çocuğun annesini kaybedişi hikayelendirilmemeli. Hiçbir koşulda. Rene büyüdü Rene Magritte oldu. Sürrealist ressamların en güzellerinden. Kahramanlarının yüzü genelde bir şeylerle örtülüydü. Elmayla, pipoyla... Çoğunlukla da bir bez parçasıyla. Rene, annesini son gördüğünde annesi ölüydü ve geceliği yüzünü kapatmıştı. İşte bu yüzden her kalbin üzerine bir kumaş örtüyorum Tristan Tzara'nın Dada Revüsü şiirinden. Çok sevdiğim iki müzik adamından bahsetmenin sırası geldi. Biri Alman. 1959'da doğmuş. Adı Blixa Bargeld. Diğeri Türk. 1933'te doğmuş. Adı Zeki Müren. Eğer bu bir yazı değil de kurmaca belgesel olsaydı, Blixa da o sıkıcı Belçika kasabasında nehre vuran kalabalık arasında olurdu. Rene annesini gördüğünde, yanında. Bir yavru kedi çıığlığı salardı dünyaya. Küçük Rene için. Çünkü acı böyle paylaşılır. Çünkü Blixa Bargeld gerektiğinde dünyanın tüm acılarını taşıyan bir lokomotif gibi düdüğünü öttürür. Eğer bu bir yazı değil de kurmaca belgesel olsaydı, Rene Magritte ve annesi Belçika'daki o saçma kasabada değil, Çeşme'deki Zeki Müren Adası'nda yaşarlardı. Tamam, hayat yine bir yere kadar bildiğini okur ve anne Magritte yine intiharın serinletici sularında dolanırdı. Bir gece kendini denizin sularına bırakacakken kayalıklar üzerinde parlak bir ışık belirirdi. Sahne ışığı. Ve huzurlarınızda deniz kızı gibi pırıl pırıl, pullu, göz alıcı Zeki Müren. Dertli gönüllere giren. Başlardı okumaya. Kalplere vur bir zımba. Rumba da rumba rumba. Rene de gelirdi, annesiyle göz göze gülümserlerdi bu doğa olayına karşı. Önlerinde doğan sanat güneşiyle ısınırlarken, bu bir kurmaca belgeselse, bu benim kurmaca belgeselimse, Blixa'nın çığlıkları Zeki Müren Adası üzerinde gökkuşağı renginde bir örtü olurdu. Ne demişler, sadece Berlin üzerinde gökyüzü yok... Yoksa dememişler mi? Neyse.


MAHAL, Kamusal Sanat Atölyeleri'ne devam ediyor. Kadıköy Mimarlar Odası'nda 3 Ekim'de başlayacak atölyeler, herkesin katılımına açık. MAHAL; 2012 yılından itibaren Kamusal Sanat Atölyesi ismiyle yeni tip kamusal sanat üzerine teori odaklı çalışmalar gerçekleştiren, farklı alanlardan kişilerin bir araya geldiği bir oluşumdur. Mekanın bağlamı üzerinden yeni ilişki biçimleri üretmek ve bu üretim sürecini katılımcılarıyla birlikte tartışmak amacıyla farklı başlıklarda programlar hazırlayan MAHAL; herkesin katılımına açık bir tartışma ve üretim alanıdır. 10 haftalık programda; kamusal alan, kamusal alanda ideoloji ve sanat, performans sanatı, estetik-politik eylem, video-aktivizm, permakültür, katılımcı sanat, yeni tip kamusal sanat gibi başlıklar, teorik altyapı ve günümüz pratikleri üzerinden tartışmaya açılıyor. - Atölyeye katılım ve fikir paylaşımı için: mahal. posta@gmail. com


İstanbul 2010 Avrupa Kültür Başkenti Ajansı Görsel Sanatlar Yönetmenliği'nin çağdaş sanatın İstanbul'un farklı bölgelerine ulaştırılması amacıyla başlattığı Taşınabilir Sanat projesinin altıncı sergisi 'Mahalle', 10 Haziran'dan itibaren Tuzla İdris Güllüce Kültür Merkezi'nde izlenime sunuluyor. Geniş Açı Proje Ofisi'nden Refik Akyüz ve Serdar Darendeliler'in küratörlüğünde gerçekleşen sergi, Silva Bingaz, Korhan Karaoysal, Sevim Sancaktar, Yusuf Sevinçli, Serkan Taycan ve Kerem Uzel'in mahalle temalı çalışmalarından oluşuyor. 10 Temmuz'a kadar devam edecek olan sergi kapsamında Tuzlalı gençlerle yapılacak mahalle konulu fotoğraf atölyesinin sonuçları da süreç içerisinde sergiye eklemlenecek. Sergi önümüzdeki aylarda iki farklı kültür merkezinde daha izleyicilerle buluşacak. Açılış günü AKM önünden saat 14:30'da servis hareket edecektir. 'Mahalle', 'Uçsuz bucaksız bir metropol haline gelen İstanbul'da, yirmibirinci yüzyılın başlarında mahalle denince aklınıza ne geliyor?' sorusundan yola çıkan ve altı fotoğrafçıyı kendi yaşadıkları semtlerdeki mahalle kavramını, sosyal unsurlarıyla sınırlı kalmayıp mimari ve kentleşme gibi fiziksel boyutlarıyla da fotografik açıdan sorgulamaya davet eden bir proje. Mahalle kavramının İstanbul'un farklı semtlerinde nasıl farklı tanım ve biçimlere büründüğünü öznel bakış açılarıyla yorumlayan bu altı isimden ilki olan Silva Bingaz, yaşadığı semt Yeşilköy'ü, kentin ilgi gören plajlarından birini barındıran sahil şeridini merkez alarak insanlar, doğa ve detaylar üzerinden, ölümle yaşam varoluşla yokoluş etrafında şekillenen bir seriyle ele alıyor. Korhan Karaoysal, kentin ana aksında yer almasa da gün geçtikçe daha yoğun bir nüfusa sahip olan yeni yerleşim alanlarından Beylikdüzü'nü birbirinin benzeri binalar, yarım kalmış inşaatlar ve kullanılmayan sosyal alanlar aracılığıyla görselleştirirken; kentin geç dönem yerleşimlerinden biri olmasına rağmen çok hızlı büyüyen Gaziosmanpaşa'da yaşayan Sevim Sancaktar, mahalle kavramını iyice daraltıyor ve mahallesini oturduğu sitedeki blokların balkonlarından göründüğü şekliyle, kat kat yükselerek gösteriyor. İstanbul'un Anadolu yakasındaki eski semtlerinden Kuzguncuk'ta yaşayan Yusuf Sevinçli ise bir yandan mahallenin mimari yapısından tipik örnekleri ve semt dokusundan detayları, diğer yandan evlerinde farklı yaş gruplarından mahallelileri fotoğraflıyor. Serkan Taycan, kentin en eski yerleşim merkezlerinden biri olan Tophane'deki çokkültürlü ve içiçe geçmiş yapıdan ilham alıp farklı kimliklerden mahalle sakinlerinin portreleri ve yaşadıkları mekanlardan detaylarla mahallesini algılayışını aktarırken; sergide yer alan son isim Kerem Uzel kentin ana geçiş noktalarından biri olan Beşiktaş'ı, mahallede yaşayanlardan ziyade oradan geçip gitmekte olan, orada buluşan, oradan kenti seyreden insanlar üzerinden anlatma yoluna gidiyor.


evletin, toplum üzerindeki otoriterliğinin sureti olan hükümetler, yurttaşların bireysel kararlarına müdahale etme inadını sürdürmektedir. Hükümetin tepesindeki şahıs, toplumun çoğunluğunun sahip olacağı çocuk sayısından, içeceği ya da içmeyi bırakacağı sigaraya, tüketeceği alkolden, futbol maçını ya da bir tenis müsabakasını nasıl izlememesi gerektiğine kadar genişleyen ölçüde bir tür etik davranış silsilesini bulduğu her fırsatta dayatmaktadır. Bu davranış silsilesine her geçen gün, yeni bir açıklamayla yeni maddeler eklenmektedir. Yurttaşlar bu maddelerin belirlediği çizgileri içine çekilirken, maddeler gücünü dini kuralların hükümet ve paydaşlarının yorumlarından, toplumsal çoğunluğun belki de sadece Türkiye'ye özgü yeni bir form bulmuş orta sınıf ahlakından almaktadır. Hükümetin söylemini takiben devletin kolluk kuvvetleri, baskın medya mensupları, kimi üniversiteler, hükümetin benimseyip kendinden saydığı şarkıcılar, sosyal medya ya da magazinsel sempatiyle ismini duyumuş kişilikler, kamusal hizmet amacıyla atandıkları halde toplumdan daha çok hükümetin çalışanı gibi davranan vali ya da kaymakamlar, yine hükümet söylemini hızla tekrarlayarak onaylama yoluna giden sivil toplum kuruluşları tarafından, gerçekten de ülkenin en önemli meselesi o an hükümet tarafından dile getirilen bir günlük hayat davranışındaki eleştiriymiş gibi hızla, yatay ve aşağı doğru dalgalanmayla dile getirilmektedir. Devletin bireysel alana saygı duyup o alanı boşaltmaya doğru bir harekete dönüşümü sanayi devrimi ya da halk ihtilalleri yaşamış toplumlarda bile son derece ağır ilerlemişken, Türkiye gibi devleti bir tapınma nesnesi ya da ailenin babası statüsünde yerleştirilmiş zihinlerin etkisiyle hareket eden ülkelerde imkansıza yakın konumlanıyor. Devlet ile hükümet arasında artık genlerine kadar birleşmişlik mevcut. Ortak paydaları muhafazakarlık olan bu iki aygıttan hükümet olanı, toplumsal nabzı yerinde ölçen hesaplamalarıyla, elindeki imkanları sürekli bireylerin gündelik hayattaki davranış ve tercihlerini yönlendirme amaçlı söylemler üretme yolunda kullanmaktadır. ükümetin topluma sunduğu koz sürekli kendini tekrar eder: Ya devletin tahakkümünü onaylayıp huzur içinde yaşarsın ya da özgürlüğü seçersin ve malına, canına gelecek zarar nedeniyle devlete şikayet edemezsin. Aslında ilk seçimde de devlete karşı herhangi bir itiraz hakkı olmaz bireyin. Karşısına çıkan en alt seviyedeki devlet görevlisinden, devlet hastanesindeki hastabakıcıya, vergi dairesindeki memurdan, karakolun önünde belediyeye ait otoparkı yönlendiren kişiye kadar herkes devletin yüzüdür. Devletin şikayet edilemez, kanıksanması elzem, kabullenilmesi şart davranış şeklinin başlangıcıdır. Hükümetin tepesindeki kişi, tarihsel kişilikleri doğru yansıtmadığını düşünüp televizyon dizisini mi eleştirir? Yukarıda sayılan tüm paydaşlar da hiç zaman kaybetmeden aynısını yapar. Çünkü toplumun ecdadı, toplumun bir numaralı sorunudur her daim. Ne kadın cinayetleri, ne toplu konut dolandırıcılıkları, ne bebek ölümleri, ne bireylerin uğradığı siyasi linçler, ne gelir dağılımı adaletsizliği, ne okula başlaması gerektiği halde eğitim yanlışları nedeniyle başlatılmamış öğrenci oranının %24 olması, ne bilimsel çalışma yetersizlikleri hiçbir şey, o anda ecdadın modern bireyin aklında kazınmış olan, sisler içinde fethe giden kıratlarıyla saldıran akıncı görüntüsünün zedelenmesinden önemli değildir. Çünkü o resim, devletin ve hükümetin birey üzerindeki tahakkümünü kendi anlayışla haklı kılan sebepleri arasında önemli bir sac ayağıdır. Bireyin zihninde o resim olmadan, devlet ölen yurttaşa vatan sağolsun dedirtemez. O resim olmadan, polis gaz attıysa onlar da sokaklarda hak aramasınlar dedirtemez. Ecdadları at üstünde fethe koşarken çıkan nal sesleri TÜBİTAK kadrolarındaki haksızlıkları, TOKİ evlerinde açılan davaları, peşkeş çekilen yeşil alanları, Kafkasya'dan Avrupa'ya enerji taşıyacağız diye akla hayale sığmayacak rakamlara verilen ihaleler sonrasında Bulgaristan sınırına çekilen boru projelerinin yaratacağı rahatsız edecek gürültüyü bastırır. Hükümet çok haklıdır. Tam da söylediği gibi, tıpkı ecdadı gibi çağdaş zamanın sultanları da dört nala koşmaktadır... Tahakküme ve devlet baskısına... İtiraz edecek bir azınlık içinse, hükümetin yönlendirdiği kamuoyu ile hazırola geçmiş olan milletin sokakta, devletin ise kendi binalarında ve karakollarında gerekli yerler mevcuttur. Türkiye, iş hayatının her sektöründe, üniversitelerinde, eğlence yerlerinde, spor salonlarında hatta restoranlarında bile, doğrudan hükümet ile dolaylı olarak toplumsal çoğunluk ile aynı fikirde olmayan, ecdadının nal seslerini kendi yaşamlarındaki baskıdan dolayı duyamayan mahkumlarını arayan hapishaneler ülkesidir.


İsveç polisinin kamulaştırıldığı yılda, İsveç'teki ilk Vietnam Savaşı karşıtı gösterisinden bir hafta sonra Maj Sjöwall ve Per Wahlöö'nun Roseanna adlı polisiye hikayesi yayınlandı. Bu kitap İsveç polisiye edebiyatında ihtilal yaptı. Jan Guillou'nun Hamilton kitapları, Henning Mankell'in Wallander serisi ve Stieg Larsson'un Milenyum Üçlemesi o hikaye olmasaydı muhtemelen asla yazılamazdı. Roseanna dikkatlice hazırlanmış bir planın sadece başlangıcıydı. Çift, Suçun Hikayesi adlı ortak performans değerlendirme ölçeği kapsamında on yılda tam on roman çıkarmaya karar vermişti. Kitaplar çağdaş İsveç'i yansıtmak ve analiz etmek için polisiye öykü formatını kullanacaktı. Bundan daha fazlası: Per Wahlöö'nun deyimiyle, 'ideolojik olarak yoksullaşmış bir toplumun karnını deşeceklerdi.' Per Wahlöö, çoğunlukla politik gerilim romanları yayınlamıştı, ancak haftalık basın için çalışan Maj Sjöwall kurguda yeniydi. Her ikisi de siyaseten angajeydi ve iktidardaki Sosyal Demokratların solundaydı. Sjöwall ve Wahlöö yeni bir şey denemek istediler. Cesur ve beklenmedik bir şey. Gelenekleri boşverip, İşçi hareketini bile boşverip geniş bir halk kitlesi için yazacaklar ve bunu o kadar kolay ve heyecan verici hale getireceklerdi ki, yazarların sosyal eleştirilerinin acılığı herhangi bir direnişle karşılaşmadan benimsenecekti. Sjöwall ve Wahlöö, Amerikalı suç yazarı Ed McBain'in kurgusal Isola kasabasındaki 87. Polis Karakolu hakkındaki romanlarında model aldılar. McBain, Steve Carella, Meyer Meyer, Bert Kling ve onların sürekli artan acımasızlığın suçuyla karşı karşıya kalan zahmetli günlük işlerini tasvir eder. Bu kitaplar. çiftin çabalarının bireysel bir dedektif kahramanının içgörü parıltılarından çok daha önemli olduğu polis prosedürüne, dedektiflik hikayelerine güzel örnekler oldu. Maj Sjöwall ve Per Wahlöö, McBain'den bir şeyler öğrenmeye ve hatta bazı kitaplarını İsveççeye çevirmeye karar verdiler. Roseanna, Stockholm'deki Cinayet Bürosu'ndaki İsveç polis ekibini tanıtıyor. Bunlar Dedektif Müfettiş Martin Beck ve yardımcıları Lennart Kollberg ve Fredrik Melander. Oyuncu kadrosu kademeli olarak artırılır: Gunvald Larsson, Einar Minn, Ake Stenstrom ve Stenstrom'un eski kız arkadaşı Asa Torell. 1965 ve 1975 yılları arasında yayınlanan ve polis prosedürünün görünüşte muhafazakar biçimiyle tüm İsveç toplumunun haritasını çıkarmaya çalışan bir dizi roman. Bunlar sıkıcı olmaya cesaret eden suç romanlarıydı. Martin Beck sürekli soğuk algınlığından muzdaripti, yalnız değil bir takımla çalışıyordu ve zamanının çoğunu kağıt yığınlarını tarayarak geçiriyordu. İşini delege edip duruyordu. Sabırlı gerçekçi ve sosyolojik olarak zeki olan Martin Beck kitapları suçu bireysel patolojiden değil, İsveç'in sıkıca dikilmiş sosyal dokusundaki yırtıklardan kaynaklanmış halde sundu. Sjöwall ve Wahlöö'nün Beck serisi böylece çağdaş edebiyatın en baskın popüler biçimlerinden biri olan İskandinav suç romanının temellerini attı. Martin Beck kitapları, kitlesel eğlence havası gizlenmiş olsa da yakından bakıldığında düşüncelere dalmış metinlerdi. Romanlarda politik eleştiri sevimli karakterlerden geliyordu. Sade betimleme pasajları gerilimi artırıyordu. Gerçekçi ve heyecan verici, politik ve popüler bir aradaydı. Çeşitli suçları çözmek için savaşan ve çoğu zaman başarılı olamayan bu ekip son tahlilde her zaman kaybeder. Toplumun kendisi sürekli yeni ve daha ciddi, daha cesur ve daha iyi organize suç türleri üretir. Sjowall Wahloo kitaplarında iyimserlere yer yok. Teşhis vardı, eylem yazmaktı: Yazarların 1960 'ların ortalarında teşhis ettikleri şey, artık sınıf eşitliği değil, sınıf ayrımı olan, insanların birlik masalları ve rasyonalizasyonlar tarafından ezildiği, orijinal yerleşim merkezlerinin kentsel dönüşüme uğradığı ve nüfusun sözde yurt kasabalarına itildiği bir refah devleti dejenerasyonuydu. Hepsi kağıtlarını çevirdi. Kollberg hazır olduğunda, Martin Beck'e baktı ve dedi ki, 'Senin sorunun Martin, sadece yanlış işte olman. Yanlış zamanda. Dünyanın yanlış yerinde. Yanlış sistemde.


olduğu için, sessizliğin sonu beklenebilirdi. Bir gün konuşacaktı. düşünüyorduk: varlığının canlı kalmasına yetiyordu bu. Olaylara ve içinde bulunduğum ruhsal duruma göre, bazen çok sıkıntılı, serüveni idi bu: dönemleri ve sonucu bulunmaya çalışılan bir davranıştı. altınlarına ve makyavelcilere karşı, ahlakın varlığını savunuyordu. başına ele alınırsa, hem devrim yapılmasını gerektirir, hem de suçlar onu. -bütün bir eser- ve her zaman olduğu gibi, herşey ortada idi. Kendisi de İnsanlık düzeni, bir düzensizliktir henüz; haksızdır, geçicidir, değişmeden ölebilecekler vardır. Ama bizim gibi kararsız, şaşkın olanlar için, dünyada, en derin gerekliliklerimizin uyumsuzluğunu ortaya çıkarıyor. Camus, yirmi yaşında iken, ansızın kapıldığı, yaşantısını altüst eden bir hastalıkla, anını kuşatmak isteyen bir insanın saf ve başarılı girişimini bulacağız.


maksadım rubber isimli filmi ekleyebilmekti bloguma, o anda farkına vardım çalmakta olan radyonun durduğunu, onun yerine devamlı aynı sesin tekrarlandığını düşük bir desibel ile, sol yanımdaki açık pencereden bir karasinek girdi odaya, iyice çıldırmaya başladığımı düşünerek kendimi dışarı attım alel acele,