John Locke'a göre insan zihni dünyaya 'tabula rasa' yani boş bir levha olarak gelir. Zamanla öğrenilen bilgi bu levha üzerine işlenir. Aslında edinilen her bilgi zihnin tüm özgürlüğünü elinden alır. Özgür zihin zamanla belirli dogmalara sahip olarak özgürlüğünü tamamen yitirir ve bu yitiriliş sürecini hiçbir zaman kavrayamaz. Varoluş çabası içerisinde olan insanın en büyük sorunu, zamanla etrafını kuşatacak olan bu birçok duvardan habersiz yola çıkmasıdır. Ne yazık ki yolun sonunda evrensel tek bir zihin yapısı ile karşı karşıya kalmıştır. Ataları tarafından nesillere aktarılan her türlü bilgi ve hikaye bugünün ve geleceğin yol göstericisi halinde. Tüm bu gerçekliğe sarılıp sınırlı hayatını buna göre şekillendiren varlık, idealar dünyasında şeylere verdiği anlam sayesinde öz'e yani asıl gerçekliğe ulaşamıyor, idealarla oyalanıyor. Sanatçı çalışmalarında genel olarak var olan evrenin hikayelerini alternatif evrenlerde gösteriyor, bunu yaparken de tarih, din, psikoloji üzerinden ilerlemeye çalışıyor. Karakaş ilk kişisel sergisi 'Şeylerin Anatomisi'nde şey kelimesine şekil veriyor. Şey: Duyularla kavranabilen cisimler, cansız varlık, nesne, madde, eşya. Felsefede; düşünen bilincin konusu olabilen, gerçekte var olmayıpta yalnızca düşünülmüş olan herşey. Bilinçten yoksun varlık. Şey etrafında bulunan diğer imgelerle birlikte hareket ederken kendi anlamını yaratıyor. Herhangi bir cümle içersinde düşününce cümlenin diğer kelimeleri ile birlikte onunla ilgili belirli bazı fikirler edinebiliyoruz ama tek başına iken tamamen belirsiz. Burada belirsizlikle birlikte tuhaf bir çekiciliğe de sahip bilinmeyeni işaret ederken kullanıldığında bile, paradoksal olarak yine kendine işaret ediyor. Kelimeler içersinde joker gibi onu heryere koyabilir her yere sığdırabilir her şekle sokabilirsiz. Yonca Karakaş focuses on improvement of the human mind and dogmatic ideas at her first solo exhibition titled 'Anatomy of Things'. The show that she re-defines the perception of 'reality' will be on view between January 21 February 25, 2017 at Pg Art Gallery. Karakaş builds a new universe by the objects she uses, the spaces she creates and the characters she creates. Tabula rasa: the human mind comes to this world as an empty plate, as John Locke put it. The information gathered in time is carved onto this plate; each and every bit of information obtained, in fact, deprives the mind of its freedom. Free mind loses its freedom completely due to dogmatic ideas acquired in time and never apprehends the process of losing. The biggest problem of a human being who is in the effort of existence is that he/she sets on the way without being aware of several walls, which will eventually surround them. Unfortunately, this human being confronts a single set of mind at the end of the road. Any information and story passed onto next generations by their ancestors has unfortunately become the guiding light for today and tomorrow. Holding on to this reality, the living creature gives shape to his/her constrained life accordingly, and cannot reach the actual reality in the world of ideas, which makes the essence of living, due to their way of construing things, thus keeps lingering around ideas. The artist generally tells the stories of the existing universe in alternative universes, while trying to discuss things in the context of history, religion and psychology. She creates a brand new universe manipulating the viewers' sense of reality through the objects, space, states and characters she uses. Pieces of meat in frames, crosses made of candies, giant lobsters, necklaces of donuts, perfect skins, android and cold characters avoiding eye contact, and cloning. Karakaş's first solo exhibition features a thing in the Anatomy of Things. Thing: Objects, inanimate objects, objects, substances, things that can be perceived by senses. In Philosophy, everything that can be the subject of the thinking consciousness, that is not actually existed but only thought. Human being lacking in consciousness. Thing creates its own meaning when moving along with other images around it. When we think in any sentence, we can get some ideas about it together with the other words of the sentence, but it is completely unclear when it is alone. It is paradoxically pointing to itself again, even when it is used here to point to the unknown, which has a strange charm with uncertainty. You can put it anywhere, like a wildcard in words, you can fit it everywhere.


Kendisi tanıdığımız en sendromsuz kişilerden biri olan Fırat Özgöçer, son derece cool bir otel olan Sub Karaköy'ün kurucusu. Otelinde Madonna'nın kaldığını bile laf arasında umursamazlıkla dile getiren Fırat ile hem Sub'ın hikayesini, hem lobide açılan modern meyhane Güzel'i hem de son derece özel etkinliklere ev sahipliği yapan o muteşem terası konuşmanın vakti gelmişti. Doğma büyüme Ankaralı bir Genetik Mühendisiyim. 2007 yılına kadar hayatımı Ankara'da okuyarak ve çalışarak geçirdim. Ardından iş için İstanbul'a geldim ve 2010 yılına kadar ilaç sektöründe çalıştım. Sonrasında, tamamen radikal bir kararla işimden istifa ettim ve Karaköy'de otel açmaya karar verdim. Böylece Karaköy'de ilk otel açan kişi oldum. Ardından Karaköy'ün ikinci oteli olan Portus House Karaköy'ü açtım ve şuanda da birçok farklı işle daha uğraşmaktayım. Bunu daha önce kimsenin yapmamış olması çok ilgimi çekti ve karar vermemdeki en önemli etken de bu oldu. Karaköy sadece o zaman değil bu gün de bir turist gözü ile baktığınızda İstanbul'u keşfetmek isterseniz en doğru lokasyon. Yürüyerek Sultanahmet'e gidebilirsiniz, tramvay hemen dibinizde, vapur iskelesi 2 adım uzağınızda. Yürüyerek Taksim'e, Pera'ya ulaşabilirsiniz. Şuanda İstanbul'da Karaköy'den daha merkezi bir lokasyon yok ve olacağına da inanmıyorum. Borsa kapanım IMKB buradan çıkıp İstinye'ye gittikten sonra unutulmuş bir bölge olan Karaköy, karbüratör ve pompacılara kalmış bir durumdayken, buraya yatırım yapmak bana çok mantıklı ve seksi geldi. Bu soruya Fırat seni bu hayatta en çok ne mutlu eder sorusunu sormuşsun gibi cevap vermek istiyorum. Ben 2007 yılında MBA yaparken bir şeyin cevabını öğrendim. Keşfetmek. Kendini keşfetmek. Bir servisi, bir materyali, bir ürünü ne olduğu hiç fark etmez bunu alıp, kendi karakterini işin içine katıp değiştirerek insanları şaşırtabiliyorsam ve mutlu edebiliyorsam ben bundan acayip keyif alıyorum. Ne iş yaparsam yapayım bunun üzerine kurguluyorum. Bu yüzden Sub Karaköy'ün binası siyah, dışarıdan yokmuş gibi. O yüzden çok güzel bir terasımız var ama bunu duyurmuyoruz. Hiçbir beklenti yaratmadan ve hiçbir vaat vermeden insanları şaşırtmak çok hoşuma giden bir şey. Birinci sırada Amerikalılar, ikinci sırada yıllardır hiç değişmeyen İsviçreliler var. Refah seviyesi yüksek ülkelerden saatlerce uçup Atatürk Havalimanı'na geliyor, sonra muhtemelen yolu uzatan ve deli gibi hızlı kullanan bir taksici tarafından Karaköy'e getiriliyor. Geldiği cadde pompacıların olduğu çirkin bir cadde ve simsiyah bir binanın önünde iniyor. Bundan sonra ne oluyor? İşte her şey kapıdan içeri girdiği anda değişiyor. Kapıdan giren herkeste aynı yüz ifadesi oluşuyor ve evet burası farklıymış dedirtebiliyoruz. Her işletmenin bir kültürü vardır. Sub Karaköy'ün de bir kültürü ve yazılmamış kuralları var. Rezervasyon geldiği andan misafirlerin check out yaptığı ana kadar benim tarafımdan yazılmış ve hiçbir zamanda değişmeyecek olan bazı kurallar silsilesi. Bu yüzden de burada kalan hiçbir müşteri deşifre edilmez. Madonna Sub Karaköy'e gelmeden önce kızı Lourdes ile beraber bize bir gizlilik sözleşmesi imzalattılar. Bunun gibi başka dünyaca ünlü isimler de var. Madonna ve kızı, gözlüklerini takarak 5 euro'luk İstanbul turu otobüslerine binip gezebilecek kadar kamufle birkaç gün geçirdiler. Burayı nasıl bulduklarını soracak olursan kızının erkek arkadaşı daha önce ailesi ile tesadüfen Sub Karaköy'de kalmış ve burayı çok beğendiği için Lourdes'i annesini buraya getirmesi için ikna etmiş. Böylece Madonna burada konaklamaya karar vermiş. Sub Karaköy'ün kapısından girdiğiniz andan itibaren her yerde bir sürpriz var. Odasından tut, terasına ve alt katında yeni açılmış olan Güzel isimli restoranına kadar her yerde farklı bir sürpriz seni karşılıyor. Örneğin; odalarda yatakların yanında bir kare kod var. Bu kare kodun üzerinde 1 adet Sub Karaköy'ün logosu olan karga ikonu var. Bu üzerinde hiçbir şey yazmayan ve sadece karga olan kare kodu merak edip okutursan, telefonunda şöyle bir şey çıkıyor: Tebrikler! Yukarı çık ve arkadaşlarınla beraber terasta sabaha kadar ne içersen iç bedava! Bunu okutanları çılgın bir eğlence bekliyor. Lobideki işler sürekli değişiyor. Üç ayda bir farklı ve benim sevdiğim sanatçıların işleri buraya geliyor. İsteyenler duvarda görüp satın alabiliyor. Buraya birinin işlerini koymak için sadece bir kuralım var ben para ve komisyon almam. Sadece lokal sanatçıları desteklemek amacıyla bunu yapıyorum İsteyen istediği işini gelip buraya koyabilir ve satabilir. Şu an oteldeki 5 oda benim sevdiğim 5 sanatçıya ait. Burada kendi işlerini sergiliyorlar ve kendi galerileri gibi kullanabiliyorlar. Bu sanatçılardan bazıları Can Dağarslanı, Beril Ateş ve Onur Gülfidan. Aynı zamanda SALT ve İstanbul Modern'in de resmi konaklama sponsoruyuz. New York'taki ünlü sanat galerisi MOMA'nın direktörü, Glenn Lowry, The New York Times Editörü Jeremy Corbyn ve SALT'ın yapmış olduğu sergilerin yabancı küratörleri de devamlı bizde kalıyor. Kısacası sanat ile sürekli iç içeyiz. Toplam 20 adet odamız var. Burada her kat farklı renkten oluşuyor ve bu renklere göre de odalarda farklı tasarımcıların işleri bulunuyor. 20 adet odamız var. Hans Wegner en sevdiğim tasarımcılardan biridir ve mesela bir katta sadece onun tasarımları vardır. Başka bir katta Tom Dickson'un tasarımları ve bir diğer katta Jeff Koons temalı sanatsal objeler mevcut. Odalarda sadece yatak ve banyolar sabit. Güzel'den bahsetmeden evvel Gastronomika'dan bahsetmeliyim. Gastronomika, 4 yıl boyunca SALT Beyoğlu'nun içinde araştırma mutfağı yürütmüş, Anadolu mutfağının unutulmuş yemeklerini tekrar gün yüzüne çıkarmış, bunları da müzik ve çatlak event'lerle kurgulayarak insanlara sunarak şaşırttığımız bir yiyecek içecek organizasyonu. Yeni Rakı'nın yeni şişesinin lansmanını yaptıktan sonra rakı ile biraz daha yakın bir ilişki kurduk ve rakı le ilgili yaratıcı bir konsept geliştirmeye karar verdik. Böylece Zorlu'daki İtalyan restoranı Eataly'nin içinde bir pop-up meyhane olan Güzel açılmış oldu. Rakı kokteylleri oluşturduk ve iddia ediyorum şimdiye kadar yediğim en iyi ahtapotu yapıyoruz. Değişik kokteylleri değişik yemeklerle birleştirdik ve bunları da uygun fiyatlarla insanlara sunmak istedik. Bunu da başardık. Ardından neden pop-up yerine daimi bir mekan olmasın dedik ve Güzel'i Eataly'den çıkartıp, Sub Karaköy'ün lobisine taşıdık. Böylece terasımızda gerçekleşen etkinliklerde yemekler Güzel'den gelir oldu. Binanın dışarıdan görünmezliği teras için de geçerli. Terasın iki tane esprisi var; birincisi terasa bir kapıdan giriliyor ve bu kapı sadece otel misafirleri ve özel davetliler tarafından kullanılabiliyor. Burada çeşitli özel, kapalı grupların tercih ettiği etkinlikler düzenleniyor. Lobiden içeri girdiğinizde resepsiyonda adınız soruluyor ve eğer listede adınız yazıyorsa size verilmiş kapıyı açan bir kart eşliğinde yukarı çıkıyorsunuz. Özel organizasyon ve gizli event'ler için bu kadar tercih edilme sebebi de bu kartın içerideki ortamı güvence altına alıyor olması. İkinci esprisi ise çok az insanın bildiği kütüphane görünümlü barımız. Dışarıdan bakıldığında kütüphane olarak gözüken bar, partinin ilerleyen saatlerinde raflarında içkilerin olduğu gizli bir bara ya da DJ kabinine dönüşüyor.


Gittiği her yere oyuncaklarını da götüren Alhan Yüksel ile form ve hayat kazandırdığı Toy from Earth isimli eğlenceli projesi hakkında konuştuk. Joker: Yabancı olguları Türkleştirmek çok keyifli geliyor. Turist Ömer Uzay Yolunda en sevdiğim filmlerdendir. Joker karakterinin de Hokkabaz filmini izlemesi fikri hoşuma gitti. Profesyonel olarak çektiğim ilk fotoğraf buydu. Kaykay: Bu karakteri kendime çok benzetiyorum, sevdiğim aktivieleri ona da yaptırıyorum. Kafa dergisiyle: Kendimle özdeşleştirdiğim karakterimi, Kafa dergisi okurken çektim. Dergi ve kitapları 1/6 ölçekte ilk yapışımdı. Can Yılmaz ve Brad Pitt: Can Yılmaz, Kafa dergisiyle olan fotoğrafımı görmüş, Ali Ozan Akın arkadaşım vasıtasıyla kendi kitabını yapmamı istedi. Benim için çok gurur verici bir andı. Belgrad: Yurtdışına sürekli seyahet ediyorum ve bu seyahetler de figürlerimi de yanımda taşıyorum. Karşılaştığım insanlarla beraber çekim yapmak çok keyifli. Telefonlar: Bugüne kadar benim ve ailemin kullandığı eski telefonları bir köşede saklıyordum. Steve Jobs robotunu görünce, tüm telefonları yendiği bir çekim yapmak istedim. iPhone çoğu markayı tarihe gömdü, bu fotoğraf da ona bir gönderme. Andy Warhol: Polaroid fotoğraf çekmeyi çok seviyorum ve Andy Warhol da polaroid'i meşhur eden bir isim. Ona saygı niteliğinde küçük bir polaroid fotoğraf yaptım ve eline tutturup bu fotoğrafı çektim. Die Antwoord: Chappie filminde gördüğüm Ninja, çok renkli bir kişilik. Onun figürünü Cannes'a giderken yanıma almıştım. Turuncu Lamborgini'yi görünce ayakkabılarıyla beraber klip havasında bir an yakaladım. Aklınıza gelen her fikri gerçekleştirmenizi sağlayabilen bir uğraştır bu. Captain America: Civil War filmi zamanında Iron Man ve Captain'a tavla oynattım mesela. Okuduğum sevdiğim kitapların, dergilerin uygun ölçekteki hallerini yapıp sokakta, evde, figürleri okurken çektim. Gittiğim yolculuklar esnasında tanıştığım insanlarla beraber kendi karakterimi çekiyorum. Absürdlük yaratmak da hoşuma gidiyor. Mesela Batman karaketerini, Iron Man'den zırh alırken çektim. Batmobil'i Nişantaşı sokaklarında gezdirdim. Doğal olarak trafikte beklerken. İlk fotoğrafı 1997 senesinde çektim. O yıllarda Star Wars yeniden gösterime girmişti ve benim Millennium Falcon oyuncağım vardı. Yanına Han Solo figürünü koyup, sanki bizim bahçeye inmiş gibi bir ambiyans yaratmaya çalışmıştım. Çimenlerin üzerinde çocuk aklımla filmden bir sahne yaratıyormuş gibi hissetmiştim. Tabi o zamanlar sadece oyun olarak görüyordum bunu. Gerçi bu tarz ilgiler hep küçük yaşta başlar ileride bir yön bulur. Benim için fotoğrafçılığın ve oyuncakların bir araya geldiği ilk andı. 16 sene sonra bilinçli olarak oyuncak fotoğrafları çekmeye başladığımda hatırladım bu anı.


Geçtiğimiz ay İngiltere'nin Weston-Super-Mare bölgesinde oldukça gizemli bir yapı inşa edildi. Dünyaca ünlü sokak sanatçısı Banksy binanın terkedilmiş bölgesini, geçici bir sergi alanına dönüştürdü. Deniz kenarındaki bu izbe tatil yerinde Damien Hirst, Jenny Holzer, Ben Long, Mike Ross gibi dünyanın her yerinden 50'nin üzerinde sanatçının tuhaf ve ürkütücü çalışmaları sergileniyor. Yıkık ve korkutucu görünümlü Disneyland kalesi, gökkuşağı renklerine boyanmış, plastik materyallerle kaplı devasa bir rüzgar gülü, Azrail'in çarpışan arabalarla eğlendiği ve Cindirella'nın kabak arabasının kazaya uğradiği eserler en dikkat çekenler arasında. Banksy'ye ait olan sanat eserlerinin toplamı ise yalnızca 10 adet. Tüm ailenizi yanınızda getirin ve boş zamanımızda yaptığımız anti-eğlence parkının tadını çıkarın! Bu sanat etkinliğinin gerçekleşeceği söz konusu apokaliptik tema parkta, sanatçının en belirgin özellikleri olarak bildiğimiz neredeyse klasik bütün Banksy detaylarını görmek mümkün: Apokaliptik bir geleceğin temaları, tüketim karşıtlığı ve şirket karşıtı mesajlar bunlardan bazıları. Banksy'nin küçük çocuklara uygun olmayan aile eğlence parkı diye tanımladığı Dismaland sergisi, Pussy Rot ve Massive Attack gruplarının konserlerine de ev sahipliği yapacak. Sergi, 22 Agustos'tan 27 Eylül'e kadar haftanın 5 günü ziyaretçilerini bekliyor olacak. İngiltere'ye yolu düşenler bu garip parkı görmeden dönmesin.


1865 yılında Lewis Carroll mahlasını kullanan Charles Lutwidge Dodgson tarafından yazılan Alice in Wonderland romanı, günümüze Tim Burton'ın çektiği filmle gelmişti. Peki ya bu film seti gerçek olsaydı? Hem de Avrupa'nın tam göbeğinde! Baloncukların havada uçuştuğu, kırmızı çaydanlıkların ağaçlarda asılı durduğu, suda demirden yatağın yüzdüğü bir yoldan geçip, beyaz saçlı, kırmızı burunlu, sarı yağmurluklu bizi bekleyen rus palyaço Polunin'in harikalar diyarına gelmiş bulunuyoruz. Çok uzak değil; Paris'in güneydoğusunda 65 yaşındaki Slava Polunin'in sürreal dünyası burası. 65 yaşındaki Polunin, palyaçoluk kariyerine 40 yıl önce Charlie Chaplin'e benzer özellikleriyle, okulda arkadaşlarının neşe kaynağı oluşuyla başladı. Polunin'in kariyeri, 70'ler ve 80'lerde otoriteyi eleştiren ve onlarla alay eder nitelikteki televizyon şovları ile devam etti. Sözcükleri kullanım şeklinden dolayı da hiçbir ceza almadı. Sonrasında ise Academy of Fools adındaki uluslararası organizasyona öncülük ederek palyaçoların ve gezici tiyatro Caravan of the World'ün bir araya gelmesini sağlayan, günümüzde ise 50 ülkede sergilediği performansla dünyanın en çok tanınan palyaçolarından biri. Polunin, hayatının her alanında, absürdlüğü, eğlenceyi ve yaratıcılığı benimsemiş durumda. Dali ve Disney eli değmiş gibi görünen evi ise ziyarete açık: Balık adamları, 5'li büyülü bahçeleri, ağaç kitaplığı, çiçekten yataklar, pembe kanatlı atlar ve küçük bir Budist tapınağı başınızı döndürebilir, söylemedi demeyin!


David Ma, Wes Anderson & Quentin Tarantino gibi ünlü yönetmenlerin ellerin tarzı ile çekilmiş kısa yemek tarifi videoları ile karşımızda. Wes Anderson, Quentin Tarantino, Alfonso Cuaron ve Michael Bay'in tarzında çekilen bu videolar, sadece iştah açmıyor aynı zamanda aşırı dozda yaratıcılık da içeriyor. Bir yemek sanatçısı olan David Ma, Wes Anderson yorumuyla S'mores, Tarantino'nun kanlı tarzıyla köfteli spaghetti, Alfonso Cuaron'un sakinliğinde ağır çekim pancake ve Michael Bay'in yaramazlığında waffle yapıyor. Kendinizi bu videoların içinde Kill Bill ya da The Grand Budapest Hotel setindeymiş gibi hissetmeniz mümkün. David Ma Re-imagines Recipe Videos in the Style of Famous Filmmakers like Wes Anderson & Quentin Tarantino // This series of seriously excellent short movies reimagines the standard recipe video format in the style of four famous film directors Wes Anderson, Quentin Tarantino, Alfonso Cuaron and Michael Bay. Referencing trademark signatures of each director, Food Artist David Ma translates well-known recipes into four 1-minute-long short films. Wes Anderson's signature narrative style is explored in the making of S'mores, Quentin Tarantino's gory spaghetti and meatballs recipe culminates in a delicious aftermath, Alfonso Cuaron dishes up pancakes in slow-mo, while Michael Bay's waffles make the most of the American director's explosive blockbuster special effects.


Dünyada her yıl milyonlarca müzikseverin beklediği Grammy ödülleri bu yıl da sahiplerine ulaştı. New York Madison Square Garden'da düzenlenen gecede, Bruno Mars ve Kendrick Lamar en çok konuşulan isimler oldu. R&B tarzda müzik yapan Mars, toplam 6 farklı kategoride ödül kazandı. Bruno Mars'ın sesine ve Thats What I Like klibindeki hareketlerine tahammül edemeyenler olarak oyumuz 5 ödülle gecenin ikinci en iyisi olan Kendrick Lamar'dan yana.


Refik Anadol'un Eriyen Hatıralar adlı sergisi 7 Şubat 10 Mart 2018 tarihleri arasında Pilevneli'de. Eriyen Hatıralar, Anadol'un 2012 yılında Pilevneli Project'te gerçekleştirdiği sergiden sonra Türkiye'deki ikinci kişisel galeri sergisi. Refik Anadol'un 7 Şubat 10 Mart tarihleri arasında PİLEVNELİ'de gösterimde olacak sergisi Eriyen Hatıralar, insanoğlunun anılar ve bellekle ilişkisini son teknolojinin yardımıyla ve beynin olanaklarının sınırsızlığına yoğunlaşarak ele alıyor. Sanatçı 20. yüzyılın başından itibaren sanat ve edebiyat dünyasını meşgul eden hatıralar nedir ve bize ne anlatırlar? sorusunun, geçmişle bağlantı kurmanın nispeten kolaylaştığı bu yüzyılda hatıralar ile ne yapılabilir? sorusuna dönüştüğüne inanıyor. İşlerinin temelinde her türlü veriyi görsel materyale dönüştürmek yatan Anadol, bireyin en mahrem verisi olan anıları ve onları hatırlama sürecini, beynin maddeselliğini de gözler önüne seren bir süzgeçten geçiriyor. İleri teknolojiyi ustalıkla manipüle ederek sanatın ve bilimin kesiştiği noktada durmanın sanatçıya tanıdığı olanaklara dikkat çekiyor ve makina zekasının ferdiyet ve mahremiyetle savaş halinde olmadığı bir sanat alanının ihtimalini sorguluyor. Antik Mısır'dan Orta Çağ'a kadar birçok düşünür, Rene Descartes'ın algı konusundaki tezleri, nörolojik hastalıklarla ilgili tıbbi çalışmalar ve geçtiğimiz yıl vizyona giren Blade Runner 2049 / Bıçak Sırtı 2049 filmi Refik Anadol'un üretim sürecine giden yoldaki ilham kaynakları arasında. Anadol bu sergide yer alan işlerini, bir anıyı hatırladığımız esnada beynimizde oluşan hareketlerin Kaliforniya Üniversitesi nöroloji laboratuvarlarında kullanılan üstün araştırma odaklı bir beyin dalgası sensörü aracılığıyla algoritmalara dönüştürülmesi fikrinden yola çıkarak üretti. Hatıraların içeriğine değil de hatırlama eyleminin beynin karanlık odalarında yol açtığı titreşimlere odaklanarak oluşturulan bu algoritmalar, aynı zamanda çağdaş sanatta temsil konusunu yeni bir boyuta taşıyan görsellerin yapı taşları. İzleyiciler bu sergide yer alan heykelleri ve üç boyutlu tuvalleri, mimari ölçekli LED ekranlarda ışık ve projeksiyonlar eşliğinde deneyimleyebilecekler. Refik Anadol Los Angeles'ta yaşamak ve çalışmaktadır. Sergi Samsung, Godiva, Nespresso ve Jotun'un katkılarıyla gerçekleştirilmektedir.


Muammer Koçak ile geçtiğimiz yaz vizyona giren filmi Durak'ın Siyad adaylarından biri olması hakkında konuştuk. Biz filmi çok beğendik ve ödülü alacağına inanıyoruz. Teşekkür ederim. Aslına bakarsan herhangi bir konuda film çekme isteği eğer bilincin yerindeyse hep cesaret ister, çoğu insan vizyonu, hikayesi ve ona bir şans verilse muhteşem şeyler çekebileceğini düşünür ama mühim olan bu inancını hayata geçirebilecek gerçek enerjiyi ve ısrarı kendinde bulmaktan geçiyor. Her aşaması çok zordu. Finalde hayatımın geri kalan kısmında asla unutamayacağım çok güzel bir film yaptığımızı düşünüyorum. Durak'ın senaryosu, günümüz problemlerimden ortaya çıktı. Zamansızlık ve teknoloji, kendi sorunlarımıza odaklanamayacağımız kadar dikkat dağıtıyor. Durak'a başlarken bu fikir üzerinden yola çıktık. Filmin çekilmeye karar verildiği ana kadar yaklaşık 3-4 yıl beklememiz gerekti. O yüzden işte bu an diyebileceğim zamanlama kendiliğinden oluştu. Serdar'la her şeyden önce iyi bir arkadaşız, sektörde tanışıp bu kadar uzun yıllar birlikte vakit geçirdiğim ender insanlardan. Durak'tan önce de zaten birlikte çok fazla çalışmıştık. Kafa yapılarımız aynı ama anlaşamadığımız anlar da oluyor tabii ki. Sonuçta ortak bir hedef için buluştuğunuz zaman işler daha kolay ilerliyor. Durak geçen yaz vizyona girdi, filmle ilgili herhangi bir gelişme beklemiyordum. Sürpriz oldu, o yüzden filmin kendi yolunu bulması teorim Siyad sayesinde kendini bir kez daha ispat etti. İnsan etrafına göre şekillenir, sen kötü olmasan bile herkes sana kötüsün derse sana başka bir şans tanınmamış olur, çünkü öyle olmadığında ısrarcı olduğun her an bir telkin ya da aksi bir şey duymadıysan kötüyümü kabul edersin. Hepimiz etrafımızdaki insanların şekillendirmesiyle başka bir şeye dönüşebiliriz. Özümüzde vahşiyiz ve kendi olanaklarımızı iyi kurabildiğimiz için vahşiliğimizi hiç düşünmez ve yokmuş gibi davranırız. Dünya üzerinde herhangi bir kıtlık başgösterdiğinde ne kadar delirebileceğimize inan hepimiz şaşırırız. İnsanların alışkanlıklarını acaba kırar mıyız ve onların genel hissiyatına bu kadar yabancı bir filmi kabul ettirebilir miyiz? di benim kafamdaki. İzlenme kaygısı olmadan film yapmaya başlamak çok kolay değil. Sonuçta ciddi anlamda paralar harcanıyor filmler için. Bir geri dönüşünüz olmak zorunda. Şu an çok sevdiğim ve her hareketiyle kafamda oturttuğum bir karakter var, onunla bir yola çıktım ve her gün üzerine bir şeyler koyuyorum ve çok iyi anlaştığım bir yapım evi var arkasında, her şeyin çok başındayız ama güzel ilerliyoruz. Filmin türü bir fikir bulduktan sonra ortaya çıkıyor benim için. Bu aralar yeni takıntım eskiden izlediğim filmleri tekrar izlemek. Artık o filmi 5 kere izledim cümlesini daha fazla kuruyorum. Coen Brothers, Stanley Kubrik ve Brian de Palma bu aralar favorim. İnsanlar şartların oluşmasını beklemesinler, o şartları nasıl oluşturabileceklerine odaklansınlar. Beklemek dünya üzerindeki en gereksiz zaman dilimiymiş gibi geliyor bana, tabii bunu sabırsız olarak anlamamak da çok önemli.


Bıraktığın gibiyim bana dair hiç bir şey değişmedi. Sadece bulunduğum yer değişti şimdilik fakat o da aslında fark etmiyor beden olarak burada olmak düşününce çok sembolik. Yani kafa olarak da buraya ışınlandıramıyor insan kendini. Aslında taşınmadım ama sanki herkes öyle anlamak istedi, ben hala Işık Üniversitesi, Sanat Bilimi Doktora programında öğrenciyim. Danimarka Kraliyet Akademisi'ne güz döneminde erasmusla geldim, bahar dönemi için ise visiting teacher olarak davet alınca biraz daha kalıyorum. Bence kaçmak sadece bir fikir olabilir, gerçek olamaz. İnsan kendi aklından kaçamaz, ancak bedenini bir yerden bir yere götürebilir. Biz bence hiçbir şeyden kaçacak bir nesil olmadığımızı kanıtladık. Çok önemli ortak dertlerimiz var doğa, hayvanlar ve özgürlüğümüz gibi. Irklara, cinsiyetlere, dinlere bölünmedik, elimizden geldiğince alanlarımızda kendimizi geliştirerek, beraber ilerliyoruz.. Bana Sizler de giderseniz biz burda ne yapacağız? diye soranlar oldu. Biz gitmiyoruz, biz internette 3 salisede yayılabilen bilgiyiz bu devirde, her yerdeyiz. Ben vaziyetlerden mutsuz olduğum çok sıradan bir günde Kraliyet Akademisi'ne mail atma cesaretini buldum kendimde, ilginç bir şekilde hemen geri dönüp davet ettiler. Üzüntü ve çaresizlik içinde dönüp durmaktansa buraya gelip bir şeyler yapıyor olmam bence herkes için daha iyi. Aslında bu hep kenarda duran bir soruydu Acaba üç boyutlu nasıl olurlar? Dürüst olmak gerekirse ben de kendimden bu denli adaptasyon ummuyordum, sanki hep bu anı beklemişim gibi hepsi takır takır elimden çıkmaya başladı. Demek ki denemek lazımmış.. Ürettiklerimle zaten yoğun ilişki kuran biriydim, bir de dokunabildiğim bir şey olunca o ilişki iyice yoğunlaştı. Hepsinin ismi var, günlerim saatlerim onlarla geçiyor, konuşuyoruz, kavga ediyoruz, kırılıyorlar.. Üstelik insan gibi içinden de değil, gerçekten kırılıyorlar, dışından.. Aslında yakından bilip sonra unuttuğumuz bir dal, buraya geldiğimde seramik atölyesinde ilk derste Türk seramikleri gösterildi öğrencilere örnek olarak, içimden çok gururlandım sonra dayanamayıp insanların ortasında I'm from Turkey deyiverdim, kendime gülüyorum hala.. Bir de ülkece hayvan sevgimizden, sokak kedilerinin egemenliğinden övgüyle söz edilince çılgınca böbürleniyorum buralarda. İyi ki! Atölyede Türk seramiklerine ilişkin kitaplar, duvarlarda bugün ülkemizde korumayı başaramadığımız, yanlış restorasyonlar/bilinçsizlik sonucu harap edilmiş çok değerli çinilerimizin posterleri var. Başka bir ülkede insanlar hayranlıkla posterlerini asarken biz gerçeğini koruyamıyoruz. Üstelik korumadan kastım zırhlara sarmak değil, dokunmasak yetecek bazen.. Geleneksel seramik fikri çok yerleşik olduğu için çağdaş seramik heykeller pek yaygınlaşmamış bizde. Doğrusu ben de belki bu atölyede yapılanları görmeseydim sadece çanak-çömleğe tav olmayabilirdim.. Yaşınız kaç olursa olsun karşınızdaki eğitmenin size yaklaşımı, bu malzemeyle neler neler yapabileceğinizi anlatıyor olması ve belki biraz motivasyon vermesi de çok önemli. Atölyenin çıkış kapısında, Lütfen yine gel yazıyor. Bazısı öyle iki yoğurup bir küçük kap yapıyor kendine o gün sırf canı istedi diye, herkese açık yani.. Bu çok önemli, böyle böyle aklında yoksa bile mekanı, malzemeyi seve seve gidesin geliyor. Bundan sonra hangi ülkede olursam olayım yine seramik çalışmayı isterim.. Saçlarım düşündüklerime kırılıyor aslında hiç mecazı olmayan anlaşıldığı gibi bir cümle. Benim saçlarım sahiden çok kırılıyor ve dökülüyor. Test sonuçlarında neden olduğu bulunamıyor. Ya hu neden o zaman? diye düşünürken sonunda devamlı garip şeyler düşündüğüm için olduğu kanısına vardım. Bazen beynim ısınıyor çok düşünmekten, yaşamak için çok elverişli bir kafa değil benimki çünkü her türlü manipülasyona çok açık, fikirlerimi kontrol altına almıyorum. Denetlenmeyen ülke sınırı gibi, kim var kim yok belli diil. Sarsıcı, garip garip fikirler, reddetmiyorum, kurtulmaya çalışmıyorum, onlarla yaşıyorum kafamda, sonra çiziyorum veya bir şey.. Çünkü beni onlar var ediyor. Öbür türlü çok zen, tartışmayan, dertsiz bir kafa içi benim yaratıcılığımın sonu olurdu. Bazen bunun yan etkisi olarak yoktan kendime dert üretip kendi senaryolarımda kaybolduğum oluyor neyse ki gide gele artık yolu öğrendim, çıkış kapısını rahat buluyorum. Ha ha yok vallahi inanmazdım, bazen iyilikle, Sen çok iyi olacaksın! diyenler oluyor teşekkürler deyip çok inanmıyorum içimden. Çünkü bazen bugün evden çıkmayı başarabilecek miyim ona bile tereddüt ediyorum. İnsanın iç örgütlenmesi zor, her yanı başka telden çalan mekanizmalarız, çok örgütlenince de insan yanlarım eksiliyor, istemem öyle olsun. Yani ben dünyaların sanatçısı olacağım, çok pahalılara satayım diyen bir insan değilim. İstediğim şeyi yapayım istiyorum sadece. İstanbul'da çoğunlukla ilişkiler üzerine kurulu bir sistem süregeliyor. Yeni tabiriyle like for likeçevresi. Herkes rujunu sürüp, konuşma şablonunu yanına alıp açılışa gidiyor, karşılıklı çılgın iltifatlar, selfiler, mecburi arkadaşlıklar. Bazı günler sırf anormal gözükmemek için onlar gibi davrandığımda benzin içmiş gibi oluyorum, bana iyi gelmediğini fark ettikten sonra daha seyrek açılışlara katılmaya başladım. Belirlenmiş bir çevrenin elemanı olmak istemiyorum, sanatçı arkadaşlar gruplarını da çok sevmiyorum. Bana çoğunlukla birbirinin yaptığı herşeyi sorgusuz sualsiz alkışlamak üzerine kurulmuş ilişkiler gibi geliyor, aslında farketmeden en çok da birbirine zarar veren, objektiflikten uzak bir yapı. Ortak iş üretme, bir konsept üzerine beraber çalışma anlayışı da henüz pek benimsenemedi. Bakıyorsun bir metin koymuşlar ama herkes alakasız evdeki eski işini getirip koymuş, dostlar alışverişte görsün.. Nasılsa kimse çok da anlamıyor, ne yapılsa hatrına alkışlanıyor diye kimsede rezil olma korkusu da yok. Bilmiyorum kimse sonsuza kadar bunlarla ilgili bir şey söylemezse nasıl ilerleyeceğiz? Bir de sana gösterilen ilgiye ilgiyle karşılık vermezsen anında düşman olma geleneği var, kibirli bulunup, dokuz köyden kovuluyorsun. Bir şeyi açıkça eleştirmek büyük hayal zaten, direkt kişisel saldırı gibi alıyor insanlar. Beklenildiği gibi politik davranmadığım, beğenilerimde açık olduğum için o çevrelerce sevildiğimi sanmıyorum. Buna hiç üzgün değilim. Ben aslında o sahtelik içinde gerçekten sevildiğini, beğenildiğini sanan arkadaşlara daha çok üzülüyorum. Burada öyle bir şey yok herkes rahat, kimse -mış gibi yapmıyor, bir sanatçının işini eleştirildiğinizde teşekkür ediyorlar ona ayırdığınız vakit için. Bir aksilik olmazsa bu dönemin sonunda İzlanda'da bir sanat merkezine staja gideceğim sonrasını henüz bilmiyorum.. Belki klişe olacak ama yaşamaya, suya atlamaya cesaret etmek gerek, olur mu olmaz mı diye tereddüt etmeyip olduğu kadarıyla yol almak. Endişelerle çok vakit kaybediyoruz, üstelik çoğu zaman da haklı çıkmıyoruz. Kendin olmaktan ve yalnız olmaktan korkmamak..


Dövme ustası Herman IX ve yapımcı Stepan Vetoshnikov, Sibirya'ya gerçekleştirdikleri tren seyahatiyle sinematik bir tura çıkıyor. Moskovalı dövme sanatçısı Herman IX, Rusya'nın uzak doğusundaki Vladivostok şehrini 15 yaşından beri ziyaret etmeyi düşlemekteymiş. Dövme sanatçısı olmadan önce graffiti sanatçısı olan Herman, 2012 yılında grafik tasarım konusunda iyice uzmanlaşıp dövme sanatçısı olarak hayatına devam etmiş. Boş zamanlarında arkadaşlarının ellerine çizdiği dövmelerle iz bırakan sanatçı, hobisini kariyere çeviren şanslı insanlardan biri. Ink master Herman IX and filmmaker Stepan Vetoshnikov take a cinematic tour along the Trans-Siberian Railway. Moscow-based tattoo artist Herman IX has been dreaming of visiting Russia's far eastern city of Vladivostok since he was fifteen. Before he began inking, he was graffiting on the streets. But soon after majoring in graphic design in 2012, Herman Devyashin got into tattooing when he would spend his free time leaving marks on his friends. Eventually the hobby turned into a career, and he conceived of a work tour across Russia with the aim of documenting the latest trends of the art, and in turn proving that the tattoo scene is very much alive in the provinces.


Akuspakus 2014 yılında Zümrüt Şahin ve Metahan Erdoğan tarafından kuruldu. Ardından gruba katılan Berkcan Şimşek ve Aykut Çerezcioğlu ile bugünkü kadrosu oluştu. Bir cover grubu olarak tasarlanan grup, kendi şarkılarını yapmaya başladı. Grubun ilham aldığı müzikler olarak pop-rock, alternatif rock, pop müzik ve pop-caz olarak sayılabilir. Grubun en dikkat çeken performansları da Jefferson Airplane'in White Rabbit coverları. Grup üyelerinin hepsi kendi içinde bu şarkıda bir anlam bulduklarından, bu şarkıyı performe ederken doğaçlama gidiyor ve yaklaşık 20-30 dk. çalıyorlar. Daha çok enstrüman ağırlı çaldıkları parçanın girişteki vokali de her sferinde doğaçlama, özgün oluyor. Grubun geçtiğimiz günlerde çıkan Hayalet Şarkı isimli single'ını buradan dinleyebilirsiniz.


Beraber yayınladıkları The Carters Everything is Love adlı albümlerinin ilk parçası Apeshit için Louvre'da benzersiz bir klip çeken Beyonce ve Jay-z, yine tüm dikkatleri üzerlerine topladı. Birkaç yıldır politik kimliği ve en son yayınladığı 'Formation' klibindeki Black Panther göndermeleriyle siyah-beyaz tartışmasını tekrar popüler kültüre taşıyan Beyonce, bu kliple de yine benzer soruları akıllara getirdi. Dünyanın en önemli müzelerinden biri olan Louvre Müzesi'nde çekilen klipte, müzenin benzersiz arşivi ve tabii ki herkesin aklına ilk gelen Mona Lisa tablosuyla sanat ve müziği masalsı bir atmosfer soluyarak izliyoruz. Louvre tercihi hakkında konuşan Beyonce ve Louvre yetkilileri, geçtiğimiz yıl Mayıs ayında yaptığı ziyarette müzeye bu teklifi öne sürdüğünü ve bir uzlaşmaya varıldığını belirtti. Ancak bu Louvre'un ilk kez gözler önüne serildiği video ya da film değil. Louvre'da her sene yaklaşık 500'ü aşkın çekim gerçekleşiyor ancak özel bir çekim yapmak ve tüm müzeyi kapatmanın maliyeti 17,500 dolar civarında. Şarkı boyunca gerek evlilikleri gerekse zenginliklerinden bahseden çift, arkalarına aldıkları tablolar, yakın çekim detaylar ve dansçılarla mekanı ele geçiriyor ve mekan algısını baştan yaratıyor. Once again all eyes turned towards the Carter couple, and by that we mean Beyonce and Jay-Z. They just released the music video of Apes t, first song of the surprise album by the infamous couple themselves. Beyonce has already been politically active for the last couple of years, after her music video of Formation, a breath taking clip loaded with Black Panther references, and with Apes t, people started asking if this was a way of activism as well. Shot in one of the most famous museums, we are breath in the fairytale-like atmosphere of beautiful shots of unprecedented archive of Louvre and of course the owner of the show: Mona Lisa. When talking about the choice of filming it in Louvre, both Beyonce and the musee du Louvre officials stated that during the artists last visit in May last year, Beyonce came up with the idea and made an agreement with the administration. But this is not the first time we as an audience see the Louvre in a video or movie. There are more than 500 productions taking place or using the space each year and you can get a one day private filming with the cost being 17,500 dollars. In the lyrics the couple talks both about their marriage and their wealth, while posing in front of gigantic paintings, showing beautiful close-up shots and standing above stupendous dance choreographies. Fotoğraf ve video alanındaki eğitimine devam eden Esen, bir yandan disiplinlerarası görsel üretimini sürdürmektedir. Sinema ve sanat tarihi dışında felsefe ve antropoloji alanlarında da araştırma yapmakta ve içerik oluşturmaktadır. Beyoğlu'nu sever, patlıcanı sevmez.


NTMB presents first, opening chapter of the SS19 collection, totally inspired by the Divine Comedy written by Dante Alighieri. It will be proposed, item after item, the stages of the journey undertaken by the Supreme Poet through the three dimension of the afterlife: from the bottom of the Hell to the Rose of Paradise, portraying the emblematic perspective of his adventure with the contemporary point of view of NTMB. The Naples-based collective has been customizing denim pieces for Faith Connexion. Last year, they brought their particular brand of whimsical graffiti and appliques to Wrangler, lavishing a jacket with feather-like embellishments. Earlier this year, they worked with the childrenswear brand Coccole e Bimbi on a charity project. Always inspired by the underground world, the brand honors a present and present symbols and words. The collection offers a new raison d'etre to the Divine Comedy with the unique style of the label that places its strengths in the handmade, creating the fusion of new elements the first and innovative release of Never Too Much Basic.


Dijital ve kreatif ajansımız Beyoğlu Creative tarafından websitesini yenilediğimiz Barış Soyak Art Gallery'nin kurucusu Barış Soyak ile güncel sanat piyasası üzerine konuştuk. 1974 yılında İstanbul'da doğdum. İstanbul Üniversitesi İktisat Fakültesi İktisat Bölümü'nü bitirdim. Yaklaşık 20 yıla yakın bir süre bankacılık&finans sektöründe kariyerimi sürdürdüm. 2016 yılından itibaren her seviyedeki sanatseverlere kişiye özel sanat danışmanlığı yapmaktayım. Sanatçı bir ailede büyüdüğüm için küçüklüğümden itibaren sanat ve sanatçı ortamına aşinaydım. Yaşadığım ev ve aile çevremizdeki dostlarımız sayesinde sanat eserlerine her zaman yakın olma şansım oldu. Bu nedenle, sanat ve sanatçıyı önemseyen, sanatın toplumsal ve kültürel hayattaki rolünü her zaman önceleyen bir duruşa sahiptim. Sanatın insan ruhunu besleyen, iyileştiren ve kişinin kendisini keşfetmesini sağlayan kucaklayıcı yönü, uzun yıllar sonra kariyerime farklı bir yön vermem gerektiğini bana hissettirdi. Gerek sanatçı bir aileden gelmem, gerekse ailemde koleksiyon yapan yakınlarımın olması bu işe girmemde belirleyici bir faktör oldu. İçinde bulunduğumuz olumsuz ekonomik koşullara rağmen, oldukça kısa sürede kat ettiğim mesafe beni pozitif etkiledi. Yanı sıra, kariyerim süresince biriktirdiğim dost ve arkadaşlarımın desteği ve referanslarıyla her geçen gün artan bir iş trafiğim oluştu. Kurumlara yönelik yaptığım satışlar ve tüzel kişiliğe haiz olma zorunluluğu nedeniyle, şahsımın marka yüzü olduğu markalaşma sürecini başlattım. Umuyorum önümüzdeki dönemde marka imajımın ve bilinirliğimin artmasına paralel pozitif sonuçlar elde etmeye devam edebileceğim. Aslında her ikisi de geçerli diyebilirim. Öncelikle yakın çevremdeki arkadaşlarımın, son derece cesaret gerektirdiğini söyledikleri işim dolayısıyla, benimle beraber sanata ilgilerinde artış olduğunu gözlemlemekteyim. Buna paralel, birlikte sanatçıyı ve eserlerini tanımaya yönelik yaptığımız ziyaretler, başlangıç seviyesindeki koleksiyonerler için çok değerli bir tecrübe olmakta. Kişiye özel sanat eserleri sunumu yaptığım için, kişinin estetik tercihine ek olarak sunumum sayesinde farklı sanatçı ve eserlerini görebilme imkanı olması beni bir anlamda farklı kılmakta. Öte yandan; koleksiyonerliği herkes tarafından bilinen kişi/kurumlar ile birlikte iş yapabilmek için şahsen girişimde bulunduğum gibi bana referanslar yoluyla doğrudan ulaşanlarda olmakta. Açıkçası kurumsal sanat koleksiyonuna sahip grupların sanata ve sanatçıya verdikleri destek son derece önemli. Bir çok sanatçı için bu tür kurumların kalıcı koleksiyonlarında ve/veya müzelerde eserlerinin yer alabilmesi hem kariyerleri hem de tanınırlıkları bakımından fevkalade değerli bir durum. Eser seçimine ilişkin yapılan tercihlerin, kurumların bünyesinde görev yapan değerli sanat danışmanlarının öneri ve yönlendirmeleri ile şekillenmesi ve kurum imaj ve kimliğine paralel olmasını doğru buluyorum. 3 başlıkta özetlemek mümkün. Sanatçılara yönelik olarak, portfolyolarının hazırlanıp, koleksiyonerlere sunumunun yapılması, yurt içi ve yurtdışı fuarlara katılımlarına aracılık edilmesi, menajerliğini yaptığım sanatçılara yer almak istedikleri her türlü hukuki&ticari desteğin verilmesidir. Koleksiyonerlere yönelik olarak; kişiye özel olarak eser seçimi yapılması, koleksiyonlarının revize edilmesine aracılık edilmesi, yeni keşfim olan yetenekli sanatçıların koleksiyonlarına dahil edilmesidir. Kurumlara yönelik olarak ise; gerek markalarının tanıtımına yönelik sergi düzenlenmesi gerekse mekana mimari destek de verilerek sanat eserleri yerleştirilmesidir. Ülkemizin ve dünyanın içinde bulunduğu konjonktür ve global durgunluk nedeniyle, genel ekonomiden bağımsız olmayan ve talep yönlü hareket eden sanat piyasasının ülkemiz özelinde olumsuz etkilendiğini söylemek mümkündür. Keza, sanat eseri alabilecek alım gücüne sahip sanatseverlerin maddi olanakları yeterli olsa dahi eser alım kararlarını etkileyen en önemli faktör, keyifli hissetmeleri ve geleceğe dair pozitif beklenti içerisinde olmalarıdır. Ek olarak, koleksiyonerlerin gerek mevcut eserlerinin maddi değer kaybına uğramış olması gerekse fiyatlarının özellikle döviz bazında neredeyse yarı yarıya düşmesi, yeni eser alımlarını olumsuz etkilemektedir. Buna karşın, sanata tutkuyla bağlı, sanatçıya her koşulda destek olmayı görev addeden koleksiyonerlerin varlığını inkar edemeyiz. Öte yandan; elinde döviz bulunduran koleksiyonerler için fiyatların düşük olmasının yeni alım yapabilmeleri için fırsat penceresi oluşturduğunu söyleyebiliriz. Açıkçası iyi bir koleksiyon tanımı göreceli bir kavram olduğu için bu konuda bir zaman ve bütçe belirtmek çok uygun olmayabilir. Ancak şu kadarını söyleyebilirim, zaman içerisinde koleksiyona dahil edilen eserlerin birbiri ile konuşabiliyor olması, koleksiyonerin zevk ve beğenisine hitap etmesi koleksiyonun değerini belirleyen etkenlerden bazılarıdır. Yücel Dönmez, Burcu Yavuz, Atilla Galip Pınar, Esra Şatıroğlu birebir çalıştığım sanatçı arkadaşlarımdan ilk sayabileceklerim. Menajerliğini ve portfolyosunu sunacağım sanatçıların öncelikle estetik anlayışıma uygun, sanatsal background'u kuvvetli, bağımsız üretim yapan ve kişilik olarak birlikte iş yapabileceğimiz kişiler olmasını tercih etmekteyim. 2019 yılında ülkemizin ekonomik anlamda kaydedeceği olumlu seyir ile birlikte sanat piyasamızın da canlanacağını düşünmekteyim. Keza fiyatların alım için uygun seviyede olduğunu, orta ve uzun vadede fırsat yarattığı kanaatindeyim. Avusturyalı bir Art Concierge firması ve Çinli bir kaç galeri ile yakın iletişim halindeyim. Temsil ettiğim sanatçıların porfotolyolarını tanıtım ve satış amaçlı işbirliği içerisindeyiz. Exclusive Art segmentinde ilerlemeyi ve yabancı tanınmış sanatçıların eserlerini makul fiyatlar ile koleksiyonerler ile buluşturmayı amaçlıyorum. Türkiye'de her yıl yeni mezun olan genç sanatçılar başta olmak üzere, üretimine türlü zorluklar ile devam etmekte olan sanatçılara özel sektör ve sivil inisiyatifler aracılığıyla verilen desteğin artarak sürmesi gerektiğine inanıyorum. Ülkemizde cesaret isteyen sanatçılık mesleğine sahip olmak için fedakarlık gerektirdiği kesin. Bu bağlamda, gerek sanatçılar arasındaki dayanışma ve işbirliğinin gerekse de sanat piyasasının aktörlerinin sanat ortak paydasında buluşarak mevcut pastayı büyütmeyi amaçlamaları kanaatindeyim. Sanat kariyerinin uzun ve meşakkatli bir yol olduğunu düşünürsek, yeni mezun olan bir öğrencinin öncelikle kariyerinin ilk yıllarında sabırlı, dayanıklı ve gözlemci olmasını öneririm. Yurtdışında örnekleri olduğu üzere sanatçının; portfolyosunu değerlendirebileceği sanat galerileri, sanat danışmanları ve hatta tecrübeli sanatçılardan görüş ve fikir almasının önemli olduğunu düşünüyorum. Kariyerlerinin başındaki genç sanatçıların, ülkemizde düzenlenen Mamut Art, Base gibi yarışmalara başvuruda bulunmalarının bireysel gelişimlerine katkı sağlayacağına inanıyorum. Öte yandan; ister kariyerlerinin başında ister ortasında olsunlar, sanatçılara önerim, kesinlikle eserlerinin satışlarını kendilerinin yapmaması, koleksiyoner ile fiyat/pazarlık konularına asla girmemeleri ve eserlerine ilgi duyan koleksiyonerler ile iletişimlerinin sürekli olmasına özen göstermeleridir.


Son zamanlarda çevremde gözlemlediğim en yerleşik duygunun kaygı bozukluğu olduğunu rahatlıkla söyleyebilirim. Özellikle sosyal medyanın getirdiği beğenilme endişesi gerçekten zehirli bir salgın gibi gün geçtikçe büyüyor. Bu yüzden geri dönüş yazımı Instagram'ın beğeni sayılarını gizleme haberinden yola çıkarak, kaygının hayatımıza sosyal medya kanalıyla nasıl girdiğini yaptığım psikanaliz okumalar ve araştırmalar ekseninde değerlendirmeye çalıştım. Çoğumuz, sadece geleceğimiz için değil, bugün sahip olduklarımız kaybetmekten de değil, aslında daha fazlasına sahip olabilir miydik diye bile endişelenir durumdayız. Sevdiklerimizi, işimizi kaybetme, sosyal çevremizde kabul görmeme, değersizlik, yeterince iyi olmama, yalnız kalma endişesi ya da her şey çok güzel gitse bile kesin kötü bir şeyler olacak endişesine zaman zaman hepimiz kapılmışızdır. Bazılarımız bu durumla güçlü bir irade ve pozitif düşünce gücü ile başa çıkar, bazılarımız ise bu anksiyete hali ile hatadan hataya sürüklenir ve bir bakmış hop depresyona girmiş. Ben bu tür durumlarda, okuyarak hissettiklerimi anlamlandırmayı ve düşünce biçimimi, bakış açımı geliştirmeyi tercih ederim. Dolayısıyla bana en yakın bakış açısını araştırmak için soluğu kütüphanemde aldım ve Prof. Dr. Engin Geçtan'ın 1988 yılında Remzi Kitabevi'nden çıkan Çağdaş Yaşam ve Normaldışı Davranışlar kitabını incelemeye koyuldum. Bu sayede Karen Horney'nin bütüncü yaklaşımını yakından anlama ve kendimce günümüz şartları ekseninde yorumlama imkanım oldu. Ne psikoloji eğitimi almış ne de psikanaliz konusunda yeterli okuma yapmış biri olmadığımı baştan söyleyerek; yararlandığım kaynaktan edindiğim bilgileri kendi yorumlarımla özgünleştirdim ve uzun zamandır planladığım geri dönüş yazımı kaleme aldım. 3. Yaşamını dar sınırlar içinde tutmaya yönelik nevrotik gereksinim: Horney' göre böyle bir kişi başkalarından fazla bir şey beklememeye kendini alıştırır, azla yetinir. Bu insan modeli de yine sosyal çevremizde yıllardır çalışmaktan bıktığı işinden istifa edemeyen, veya defalarca aldattığı ya da mutsuz olduğu ilişkisini konfor alanından çıkmamak için sonlandıramayan kişi ya da kişiler olarak karşımıza çıkmaktadır. Azıcık aşım, ağrısız başım sözünü iyi anlatan bu nevrotik gereksinimin öncülerinin aslında ebeveynlerimiz olduğunu söylersek yanlış olmaz. 4. Güç kazanmak için nevrotik gereksinim: Horney'e göre bu kişiler güç kazanarak başkalarını küçük düşürmek ister, zayıflığa dayanamazlar. Güç kazanma isteğini açıkça ortaya koymaktan kaçınan bazıları ise diğer insanları zeka ve bilgi yönünden üstünlükleriyle egemenlikleri altında tutmaya çalışırlar. Böyle insanlar istem gücüyle her şeyin elde edilebileceğine inanırlar. Önce okul hayatımızda sonra iş hayatımızda karşılaştığımız bu nevrotik gereksinim içinde olan tiplere mutlaka hepiniz denk gelmişsinizdir. Ortamlarda bu tip kişileri, gözlerine kestirdikleri biri ile dalga geçmelerinden, kendilerine zayıf yancılar bulmalarından anlayabilirsiniz. Bu insanların sosyal medya profillerine bakacak olursanız, hep kalabalık, güçlü ortamlarda kendilerini zengin, lider ve talep edilen kişi olarak konumlandırdıklarını görebilirsiniz. Ayrıca sahip oldukları maddi olanakları gözünüze sokmaktan büyük bir zevk alırlar ve narsistik eğilimleri mevcuttur. 5. Başkalarını sömürmeye yönelik nevrotik gereksinim: Horney'e göre böyle kişiler diğer insanları kendi çıkarları için sürekli kullanarak bir yandan bağımlılık gereksinimlerini, diğer yandan düşmanca duygularına doyum aralar. Bir önceki maddede bahsettiğimiz nevrotik gereksinim içerisinde olan kişilerin yanlarındaki yancılardır. Alan razı, veren razı durumudur da diyebiliriz. Özellikle sosyal medya ünlülerinin yanında çok sık görebileceğiniz nevrotik gereksinim içerisindeki kişilerdir. 6. Saygınlık kazanmaya yönelik nevrotik gereksinim: Horney'e göre bu insanların kendileri hakkındaki yargıları başkalarının değerlendirmesine bağlıdır. Popüler olma çabasındadırlar. Yine bu nevrotik gereksinimde de iç huzurumuz ne yazık ki sosyal medyadan beklediğimiz yorumların beklediğimiz kişiler tarafından gelmesine, beğenilere, takipçi sayımıza hatta üzülerek kişi ya da kişilerin story'lerimizi izlemesine bağlı olacak kadar vahimdir. 7. Başkalarının hayranlığını kazanmaya yönelik nevrotik gereksinim: Horney'e göre bu insanlar oldukları gibi değil görünmek istedikleri biçimde görünür ve herkesin beğenisini kazanma çabasındadırlar. 8. Başarı kazanmaya yönelik nevrotik gereksinim: Horney'e göre böyle bir kişi herkesten daha iyi durumda olma çabasındadır ve güvensizliği sonucu sürekli ilerlemeye, birbirinden büyük başarılar kazanmaya çalışır. 9. Bağımsızlığa ve kendine yetmeye yönelik nevrotik gereksinim: Horney'e göre diğer insanlarla sıcak ve doyurucu ilişkiler kurma çabalarında düş kırıklığına uğramış olan bu kişiler kendilerini diğerlerinden ayırır, kimseye bağlanmak istemez ve yalnızlığı seçerler. 10. Kusursuz olmaya ve eleştiriye karşı korumaya yönelik nevrotik gereksinim: Horney'e göre böyle bir insan yanlış yapmaktan çok korkar, kendisine yönelebilecek eleştirilere ve kusurlu yönlerinin başkaları tarafından gözlenmesi olasılığına karşı her türlü önlemi alır. Horney'e göre bu 10 gereksinim içsel çatışmaların kaynağını oluşturur. Nevrotik kişinin sevgiye olan gereksinimi hiçbir zaman doyurulamaz çünkü sürekli olarak bulduğunun fazlasını ister. Bunun gibi bağımsızlık eğilimi de hiçbir zaman giderilemez. Çünkü kişiliğinin diğer bölümü de beğenilmek ve sevilmek istemektedir. kusursuz olma gereksinimi ise ulaşılması tümden olanaksız bir amaçtır. Not: Yazıda geçen Karen Horney'nin nevrotik gereksinimleri ile ilgili akademik bilgiler geçtiğimiz yıl hayatını kaybeden Prof. Dr. Engin Geçtan'ın yazı ile aynı adı taşıyan kitabı ve Karen Horney'nin Çağımızın Nevrotik Kişiliği isimli kitabı kaynak alınarak yazılmıştır. Muhteşem bir psikoterapist ve psikiyatri profesörü olmasının yanı sıra değerli bir yazar olan Geçtan'ın İnsan Olmak, Hayat, Kızarmış Palamutun Kokusu gibi muhteşem kitaplarını mutlaka okumanızı tavsiye ederim.


İstanbul Kültür Sanat Vakfı tarafından, E. C. A. Presdöküm Sanayii A. Ş. sponsorluğunda düzenlenen İstanbul Müzik Festivali 11 Haziran'da yani bugün başlıyor. 30 Haziran'a kadar devam edecek festivalde müziğin aydınlanma yolculuğundaki rolünü ve evrendeki ikiliklerden doğan hikayeleri Var Olmanın Aydınlığı, Var Olmanın Karanlığı temasıyla sahnelere taşıyor. İstanbul Müzik Festivali bu yıl Barok müziğin devleri Bach, Vivaldi, Handel'den 20. yüzyılın en çarpıcı bestecilerinden Şostakoviç'e, klezmerle yoğrulmuş caz müziğinden Osmanlı klasik müzik geleneğinin zenginliklerine 20 günde 150 eserle 15 farklı mekanda 22 konsere ev sahipliği yapıyor. 47. yılında Var Olmanın Karanlığı, Var Olmanın Aydınlığı ikiliği üzerinden hayata dair zıtlıkları, bu zıtlıklardan doğan müziği çeşitli performans ve konserlerle sahneye taşırken, ikiliklerden hareketle insanın kendisini ifade etme sürecindeki en etkili sanat türü olan müzik aracılığı ile aydınlık ve aydınlanmanın önemini vurguluyor. İstanbul Müzik Festivali, açılış konserlerinde dünyada adlarından çok söz ettiren genç solistleri festival dinleyicileriyle buluşturmaya devam ediyor. 47. İstanbul Müzik Festivali'nin açılış konserinin solisti 17. Uluslararası Fryderyk Chopin Piyano Yarışması'nda birincilik ödülü alan 1994 doğumlu piyanist Seong-Jin Cho olacak. 2015 Ekim'inden önemli orkestraların konuğu olan, Simon Rattle'ın piyanoda bir şair diye bahsettiği Seong-Jin Cho, Türkiye'de ilk kez dinleyicilerle buluşacak. İstanbul Müzik Festivali'nin 2019-2022 Açılış Konseri Orkestrası olan Tekfen Filarmoni Orkestrası'nın sürekli şefi ve sanat yönetmeni Aziz Shokhakimov yönetiminde sahnede olacağı açılış konseri, 11 Haziran Salı akşamı Lütfi Kırdar Kongre ve Sergi Sarayı'nda gerçekleştirilecek. - İstanbul Müzik Festivali'nin bu yılki Onur Ödülü, Cumhurbaşkanlığı Senfoni Orkestrası genel müzik direktörü ve Hacettepe Üniversitesi Devlet Konservatuvarı öğretim üyesi, orkestra şefi Devlet Sanatçısı Prof. Rengim Gökmen'e takdim edilecek. - İstanbul Müzik Festivali İlk Haftasında Dünyanın En İyi Orkestraları, Koroları, Solistlerini Ağırlıyor - Eserleri hayatımızın her anına nüfus etmiş Barok dönemi bestecilerinden Bach, Vivaldi ve Handel'in müzikleri, şef Florian Helgath yönetimindeki Berlin Erken Dönem Müziği Akademisi topluluğu ve Berlin RIAS Oda Korosu'nun yorumlarından1600 yıllık Aya İrini Müzesi'nde tınlayacak. Dünyadaki en iyi korolardan biri olan Berlin RIAS Oda Korosu, 70 yıllık geçmişiyle günümüzün müzik kültüründe standartları belirleyen bir konumda. Dünyanın en prestijli müzik merkezlerinde konserler veren topluluk Alman koro geleneğini 21. yüzyıla taşıyor. Şef Florian Helgath yönetimindeki Vokal Barok Hazineler'i konseri 12 Haziran Çarşamba akşamı saat 20.00'da Aya İrini Müzesi'nde Mercedes Benz Türk AŞ. gösteri sponsorluğunda gerçekleştirilecek. - İstanbul Müzik Festivali, Piyanonun 4 Silahşörü konseriyle, dört piyanistin yorumlarından bildiğiniz eserleri yepyeni bir heyecanla keşfetmenizi sağlayacak. Solist olarak dünyanın önde gelen orkestraları ve şefleriyle konserler veren üç büyük piyanist, George-Emmanuel Lazaridis, Janis Vakarelis ve Cyprien Katsaris, Avrupa'da dinleyicilerin beğeniyle karşıladığı programlarını bu kez aralarına bir Türk piyanisti, Zeynep Üçbaşaran'ı alarak Işıklar Holding gösteri sponsorluğunda 13 Haziran Perşembe akşamı saat 20.00'da Süreyya Operası'nda gerçekleştirilecek. - İstanbul Müzik Festivali'nin güncel müzik üretime katkıda bulunmak amacıyla verdiği eser siparişlerinden biri olan, Zeynep Gedizlioğlu'nunun iki piyano için yazdığı eserin dünya prömiyeri, dünya sahnelerinde özellikle de çağdaş müzik alanında beğeniyle takip edilen piyano ikilisi Ufuk ve Bahar Dördüncü tarafından 14 Haziran Cuma akşamı Süreyya Operası'nda ENKA Vakfı gösteri sponsorluğunda seslendirilecek. İkilinin daha önce de birlikte çalıştıkları standartları belirleyen bir konuma sahip Berlin RIAS Oda Korosu'nun da yer aldığı konser Şostakoviç ve Gedizlioğlu'ndan Brahms'ın aşk şarkılarına uzanan bir repertuvarla müzikseverlerle buluşacak. - Dünyanın en benzersiz ve göz kamaştıran piyanistlerinden biri olarak tanınan, müzikal tekniği ve sahne karizmasıyla tanınan Çinli piyanist Yuja Wang İstanbullu müzikseverlerle bir kere daha festival kapsamında buluşacak. Wang, müzik direktörü ve şefi Gustavo Gimeno yönetiminde İstanbul Müzik Festivali'ne ilk kez konuk olan Lüksemburg Filarmoni Orkestrası'yla birlikte 15 Haziran Cumartesi akşamı Lütfi Kırdar Kongre ve Sergi sarayında olacak. - İstanbul Müzik Festivali'nin klasik müziğin yıldızlarını buluşturduğu serisi Yıldızlarla Oda Müziği'nin ilk konserinde dünyada Beethoven Yılı olarak kutlanacak 2020'ye gönderme yapan bir programla, her biri seçkin birer Beethoven yorumcusu olan Isabelle Faust, Jean-Guihen Queyras ve Alexander Melnikov bir araya geliyor. 19. yüzyıl klasiklerine getirdikleri taze yaklaşımlarıyla dikkatleri üzerlerine çeken Faust, Queyras ve Melnikov'un Beethoven üçlüleri albümü için New York Times, bu mükemmel müzisyenler Beethoven'a güçlü ve kavrayışlı bir yorum getiriyorlar diyor. Faust, Queyras ve Melnikov'un bir araya geldiği Yıldızlar Oda Müziği-I konseri 16 Haziran Pazar günü saat 00'da İş Sanat Konser Salonu'nda Nobel İlaç gösteri sponsorluğunda gerçekleştirilecek. - İstanbul Müzik Festivali Biletleri - İstanbul Müzik Festivali biletleri, Biletix satış kanalları ve İKSV ana gişeden (Pazar günü hariç her gün 10.00-18.00 saatleri arasında, hizmet bedeli olmadan) satın alınabilir. Üyelikleriyle İKSV'nin sene boyunca gerçekleştirdiği tüm etkinlikleri destekleyen Lale Kart üyeleri, İstanbul Müzik Festivali konserlerinin biletlerini de %25'e varan indirimli fiyatlarla alabiliyor. İKSV tarafından 2002 yılından bu yana sürdürülen Lale Kart üyelik programı, beş farklı kategoride bir araya getirdiği 5000'e yakın kültür sanat dostuna, vakfın düzenlediği etkinliklerde ayrıcalık ve öncelik sağlıyor. Lale Kart üyeleri İKSV'ye katkı sağlarken, festival etkinliklerindeki indirimlerin yanı sıra İstanbul'da birçok farklı kültür, sanat ve yaşam mekanında indirimlerden de faydalanabiliyor. Ayrıntılı bilgi için: http://www. lalekart. org/ Konservatuvarların müzik ve şan bölümü öğrencileri bu yıl da festival konserlerini ücretsiz izleyebilecek: Konservatuvarların müzik ve şan bölümü öğrencileri, bu yıl da festival konserlerini ücretsiz olarak takip edebiliyor. Öğrencilerin, katılmak istedikleri konserden bir gün önce, rezervasyon@iksv. org adresine e-posta ile ad ve soyadı bilgileriyle birlikte rezervasyon yaptırmaları ve etkinlik günü geçerli öğrenci kimliklerini ibraz etmeleri gerekmektedir. İstanbul Müzik Festivali, İKSV Kültür Sanat Kartlı öğrencileri festivale bekliyor: İKSV'nin, Kurucu Sponsoru Eczacıbaşı Topluluğu'nun desteğiyle hayata geçirdiği İKSV Kültür Sanat Kart ile öğrenimini Türkiye'de sürdüren 18-25 yaş arası 2000 üniversite öğrencisi, 2019 sonuna dek kullanabileceği 250 TL değerindeki bir kartın sahibi oldu. İKSV Kültür Sanat Kart sahipleri, kartlarını 47. İstanbul Müzik Festivali konserlerinde de kullanabilecekler. Daha iyi bir deneyim için İKSV Mobil uygulaması Loodos Teknoloji'nin katkılarıyla yeniden tasarlandı. Rengarenk bir tasarımla etkinlikleri takip etmek artık daha keyifli. Yeni eklenen özelliklerle kendi profilinizi oluşturarak, İstanbul Müzik Festivali'nde dinlemek istediğiniz konserleri takviminize ekleyebilir, programınızı İKSV Mobil'den oluşturabilirsiniz. İKSV Mobil ile ayrıca İKSV etkinliklerini kategoriler özelinde listeleyip filtreleyebilir; sanatçı, mekan ve etkinlik adına göre arama yapabilir; etkinlikleri harita üzerinde görüntüleyip yol tarifi alabilirsiniz. Uygulama App Store'dan ve Google Play'den indirilebiliyor. - İstanbul Müzik Festivali Sosyal Medyadan ve Festivalin Yenilenen İnternet Sitesinden Takip Edilebilecek


11 Haziran 24 Ağustos 2019 tarihleri arasında Bozlu Art Project Mongeri Binası'nda, Zeynep Sayın'ın Marmara Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi'nde verdiği derslerden yola çıkarak yirmi bir sanatçı ile oluşturduğu Evin Hatırladıkları: Bir İmge Dersi isimli sergide -kendi de bir ev olarak inşa edilen yapıda- yolun ve evin, belleğin ve yitimin hatırasını taşıyan işler sergilenmekte.


2017 yılında Arzu Gamze Kılınç ve Muhammet Uzuner tarafından kurulan bir tiyatro ve oyunculuk okulu olan Cihangir Atölye Sahnesi, 3 yıllık oyunculuk eğitimi veren bir konservatuvara sahip. CAS'da eğitim tamamen ücretsiz, hiçbir aşamasında öğrenciden herhangi bir ücret talep edilmiyor. Bu yılki yetenek sınavı başvuruları, 20 Eylül 2019'da sona eriyor. Sınav 23-26 Eylül arasında dört gün yapılıyor. Başvuru için en az lise ve dengi okullardan mezun olmak ve 30 yaşın altında olmak gerekiyor. Kazananlar 3 yıl boyunca eğitim görüyor. 2017 yılında ilk yetenek sınavına 230 kişi başvurmuş, dört gün boyunca süren ve birkaç aşamadan oluşan zorlu bir yetenek sınavı sonucunda 14 kişi konservatuvara tam burslu olarak kabul edilmiş. CAS'ın ilk öğrencileri bu yıl 3. sınıfta, mezuniyet yılındalar. İlk mezunlarını verecek olmanın heyecanını yaşayan CAS, yeni katılacak öğrencileri için de sabırsızlanıyor. CAS Konservatuvar'da Arzu Gamze Kılınç ve Muhammet Uzuner'in yanı sıra Ali Seçkiner Alıcı, Burak Tamdoğan, Esra Kızıldoğan, Hicran Akın, Kıvanç Kılınç, Oya Yağcı, Selim Bayraktar, Serpil Göral ve Süreyya Karacabey eğitim veriyor. Oyunculuk, Sahne Bilgisi, Oyun Çalışma, Şan, Dans, Metin İnceleme, Tiyatro Tarihi ve Teorisi, Doğaçlama, Hareket, Kamera Oyunculuğu ve Ses-Nefes-Diksiyon dersleri eğitim programında yer alıyor. Oyun Çalışma dersi kapsamında çalışılan oyunlar seyirci karşısına çıkıyor. Oyunculuk mesleğini, kendini ve dünyayı anlama aracı olarak gören CAS, eğitim modeli olarak usta-çırak ilişkisini esas alıyor. Kendi potansiyelini özgürce gerçekleştirebilecek özgün oyuncular yetiştirmeyi hedefleyen CAS, oyunculuğu meslek edinmek isteyen adayları yetenek sınavına davet ediyor.


Müzik ve eğlenceye doyamadığımız bir yazın ardından sonbaharı görsel ve işitsel bir partiyle; Red Bull Music Festival İstanbul kapsamındaki FUTURAVE NIGHT ile karşılıyoruz. 12 Ekim Cumartesi gecesi Volkswagen Arena'da gerçekleşecek olan gecenin konsepti günümüz rave müzik anlayışının geleceğine ışınlanmak olacak. Gece boyunca elektronik müzik dünyasından 11 yerli ve yabancı olmak üzere iki farklı sahnede çalacak olan isimler ise şöyle: Dasha Rush, Function, Laurel Halo, Shanti Celeste, Fluctuosa, Y. Unan, Afrodeutsche, Overmono, Konx-Om-Pax, Golem. Özellikle elektronik müzikseverlerin dans etmeye doyamayacağı gecede, katılımcılar interaktif bir deneyim ile müzik ile dijital sanatın zevkini ikiye katlayacak. Sen de bu geceyi deneyimlemek istiyorsan Red Bull Music Festival İstanbul biletleri için tıkla. Adres: Huzur Mah. Maslak Ayazağa Cad.


Ben Boğaziçi Üniversitesi İngilizce Öğretmenliği mezunuyum. Mezun olduktan sonra Siemens İnsan Kaynakları ve Reklam Halkla İlişkiler bölümlerinde çalıştım. Daha sonra Yeditepe Üniversitesi Hazırlık Bölümü'nde İngilizce okutmanlık yaptım. Öğrenciliğimden beri sanat ve spor hep hayatımdaydı. Resim, seramik, fotoğraf özellikle uğraştığım alanlar oldu. Hala Nilgün Sabar Resim atölyesine devam ediyorum. Öğrenmeyi seven bir insan olarak çeşitli kurslara gittim ve gitmeye devam ediyorum. Kişisel gelişim, sanat tarihi, müzik tarihi, dinler tarihi ve tasavvuf alanlarında eğitimlere katıldım. Hem yeni konularda bilgi sahibi olmak hem de yeni insanlar tanımak hoşuma gidiyor. Aslında her şey annemin hastalığı ve onu kaybetmemle başladı. Benim için çok acı ve büyük bir kayıptı, hayatı sorgulamama sebep oldu. Bu hayatta ne yapmak istiyordum, hayatımı daha anlamlı kılacak neler yapabilirdim gibi sorularla uğraşıyordum. Uzun zamandır kafamda birşeyler yapmak vardı ama ne olduğunu bir türlü bulamıyordum. Bir gün üniversiteden bir grup arkadaşımla otururken Feyza Bir orman terapisi organize etsek. dedi. Beni çok heyecanlandırdı bu fikir ve onu geliştirdim aslında. İnsanın ruhuna iyi gelecek kendisini tanımasına vesile olacak organizasyonlar yapmak istedim. Bir nevi insanlarla onlara iyi gelecek insanlar ve etkinlikler arasında köprü olmak istedim. Araştırmalara başladım kimle yola çıkabilirim diye. Dimitrios'u tesadüfen internette araştırma yaparken buldum tanışınca da çok güzel işler yapabileceğimizi anladık. Nilgün Sabar'ın resim atölyesine gidiyorum zaten ve onunla da konuşurken farklı atölye fikirleri çıktı ve onları uygulamak için çalışmalara başladık. İnsanlarla tanıştıkça ve konuştukça gelişiyor Mana'ma Ayna'nın atölye fikirleri de.... Atölyelerin içeriğini oluştururken katılımcılarda kendine ait bir farkındalık uyandırmasına dikkat ediyoruz. Daha önce farkına varmadığı özelliklerini farklı sanat dallarını kullanarak, kişisel gelişimine fayda sağlayacak şekilde ortaya çıkartmaya çalışıyoruz. Resim, müzik, drama, heykel kullanılan bazı sanat dalları. Ressam ve Sanat Terapisti Nilgün Sabar, DJ ve Müzik Terapisti Dimitrios, Tiyatro Sanatçısı ve Yaratıcı Drama Eğitmeni Gökçe Tuncer, Tiyatro Sanatçısı Hakan Pişkin, Müzisyen Ümit Tuncay Aydın ile planlanmış atölyelerimiz var. Workshop'lar Joint Idea Arnavutköy'de gerçekleşecek. 12 Ekim'de Yaratma Cesareti workshop'u var. Nilgün Sabar ve Dimitrios ile resim ve müziğin eşliğinde kendimize ait yeni keşiflerde bulunacağız. Dimitrios'un çaldığı müzikler biz de nasıl bir his uyandırıyorsa içimizden geldiği gibi ellerimizle boyaları kullanarak kağıt üzerine dışavurumsal resimler yapacağız. Duygularımız kağıda yansıyacak sonrasında da kısa analizler yapılacak çıkan işlerin üzerinden. Geçen sene katılanlar çok keyif aldı. 26 Ekim'de Chagall'ın Masalsı Dünyası Resimli Drama Atölyesi var. GökçeTuncer eğitmenliğinde Chagall'ın resimleri üzerinden resim, dans, hareket ve dramanın da olduğu bir yaratıcılık atölyesi gerçekleştireceğiz. 31 Ekim'de Samba Perküsyon Atölyesi olacak. Ümit Tuncay Aydın eğitmenliğinde çeşitli vurmalı çalgıları çalıp, kendi orkestramızı oluşturacağız. Bir grupla beraber hareket etmenin ve birlik olmanın, grup sinerjisinin ne kadar önemli ve keyifli olduğunun farkına vardıran bir atölye. Kendimizi müzisyen ve yaratıcı hissedebileceğimiz bir çalışma olacak. Nilgün Sabar ve Hakan Pişkin eğitmenliğinde Büyü- Yorum atölyesi olacak. Heykel ve dramanın iç içe geçtiği, yine kendimize dair bilinmeyenleri fark edip yorumlayacağımız; bedenimizi, sesimizi ve el becerilerimizi kullanacağımız yaratıcı bir atölye olacak. Mana'ma Ayna'yı Instagram ve Facebook'tan takip edebilirsiniz. Atölye çalışmalarına katılmak için didem@manamaayna. com'a mail atabilirsiniz.


Benjamin MORAVEC 1977'de Fransa'nın Thiais şehrin de doğdu. Günümüzde ise Almanya, Nürnberg'de yaşamakta ve sanat hayatına devam etmektedir. Benjamin Moravec imgeler içerinde batan dünyada resmin hala bir anlamı olduğuna inanmaktadır. Resimlerini yaparken fırçasını bir virtüöz gibi kullanan sanatçı, çağdaş sanatın getirdiği görsel kültürümüzü sorgulamaktadır. İzleyicisiyle diyalektik bir iletişimi de başlatmaktadır. Eserlerini yaratırken resim içerisinde resim kullanmaktadır. Tuvalinde iç içe geçmiş olaylar ve çok katmanlı mekanlar yaratır. Zaten tek başına bir temsil yaratan resmin içersindeki boyanmış figürün pozisyonu sanatçının çalışmasında önemli bir sorundur. Moravec aynı zamanda gizli ve mahrem olana karşı büyük bir ilgi duyar. Kullandığı reklam, fotoğraf, sinema, medya simgelerini eserlerine katarak mahremiyetin kapılarını da açar. Eserlerinde gördüğümüz nü kadınları afiş ve bilbordlara koyarak toplumda saklı kalmalı algısı kırar. Evlerin içerisine yerleştirilmiş göz ve sahnelerle izleyicisini hem tanık hemde gözcü durumuna getirir. Moravec in eserleriyle birlikte içerisi dışarısı ve saklılık göz önünündelik gibi kavramları sorguluyoruz. Benjamin Moravec ''Let's Leave Are Suffering'' solo sergisiyle Galeri Artist de. Adres: Harbiye, Abdi İpekçi Cd. No:77, Nişantaşı.


Uzunca bir aradan sonra dijital dünyayı hareketlendiren ve heyecanlandıran bir yazı ile tekrar merhaba. Konumuz başlıktan da anlaşılacağı üzere NFT yani Non-Fungible Token. NFT, dijitalleşebilen bir varlığın diğer her şeyden benzersiz olduğunu ve onun biricikliğini onaylayan, blok zincir yapısında dijital bir defterde depolanan bir veri birimidir. Herhangi bir fotoğraf, video, ses ya da diğer tüm dijital veriler NFT olarak kullanılabilir. NFT'nin geçmişi aslında daha eskiye dayansa da özellikle son 2 aydır NFT konu ile ilgisi olmayan kesim de dahil birçok insan tarafından duyulan ve merak edilen bir hale geldi. Ethereum, Flow ve Tezos gibi blok zincirlerinin, NFT'leri destekleme konusunda kendi standartları var. NFT'ler artık dijital varlıklar için tüm aracıları denklemden çıkararak sanat, müzik, spor ve diğer popüler eğlence mecralarını metalaştırmak için kullanılıyor. Şu anda mevzu ağırlıklı olarak Ethereum üzerinden dönse de diğer blok zincirleri de kendi NFT sürümlerini üretebilir. NFT, özellikle sanatçılar, içerik üreticiler ve dijital içerik platformları için dijital içerik üreten kişiler için yepyeni bir gelir modeli yaratsa da blok zincirlerini sürdürmek için gereken enerjinin ürettiği karbon emisyonu, hepimizin düşünmesi gereken önemli bir konu. Hatta bazı dijital sanatçılar bu konuda gerekli iyileştirmeyi göremedikleri için bu dünyadan çekildiklerini duyurdu. Beeple ismini kullanan sanatçı Mike Winkelmann'ın Everydays The First 5000 Days ve Crossroad isimli işlerinin epik rakamlara satılmasıyla gözler NFT'ye tamamen çevrilmiş duruma geldi diyebiliriz. Dijital bir formata çevirebildiğiniz her şey bir NFT olabilir. Örneğin Şubat 2021'de, NBA Top Shot platformundaki bir LeBron James smaç kartının NFT'si 208.000 dolara satılması gibi 2000'lerde biriktirdiğiniz taso'ları bile dijitalleştirip alıcı bulabilmeniz mümkün. Özellikle oyun dünyasındaki alışverişi güvenli hale getiren bu sistem oyun içi varlıkların satışı ve pazarlaması için büyük bir önem taşıyor. Örneğin Axie Infinity, Şubat 2021'de tek bir satışla dijital arazisinin tapuları için 1.5 milyon dolarlık bir satış gerçekleştirdi. Sinema endüstrisi, müzik endüstrisi gibi birçok büyük pazarda yine stratejilerini bu yönde değiştirerek yer alan marka ve kişiler oldu, daha da olacağa benziyor. Oldmagnet'in dijital kolajlarını ve işbirliklerini önümüzdeki hafta Foundation'daki hesabımızda yayınlanacak olan işlerden takip edebilirsiniz.


Bilgi Üniversitesi, Sarkis'e ait eserlerden oluşan koleksiyon sergisi ''Santral-Sarkis'i'' gerçekleştirmektedir. Enerji Müzesi'ndeki serginin küratörlüğünü sanat tarihçi Duygu Gençer'in üstlendiği seçki 22 Nisan-13 Mayıs tarihlerinde Bilgi Santral kampüsünde görülebilir. Çağdaş sanatın en önemli aktörlerinden olan Sarkis' in Bilgi Üniversitesi, Santral Binası'nda gerçekleştirilecek olan sergide sanatçıya ait 13 foto-blok ve 13 elbiseden oluşmaktadır. 1900'lere ait çocuk kıyafetleri ve ünlü sinema sahnelerine yer vermektedir. Sanatına çocukları 1999 yılında katmaya başlayan Sarkis çocuk kıyafetlerinin yıllar içindeki değişimini giysi tarihçisi ile çalışarak gözlemlemiştir. 10 yıllık zaman aralıkları oluşan değişimi gösteren sanatçı, kıyafetleri tekrar çizerek kendi yorumunu katar. Geçen her 10 yıllık süre için bir fotoğraf ve kıyafet ekleyen sanatçı 13 parça ile 1900'den başlayarak sergiyi günümüze getirir. Fotoğraflarda Nuri Bilge Ceylan, Abbas Kiarostami, Yasujiro Ozu, Adrey Tarkovski vb. sanatçılara ait kareler bulunmaktadır. Santral binasın demir konstrüksiyon yardımıyla asılan her giysi, bir fotoğraf ile karşılıklı konumlandırılmıştır. Santral binası ile yakın ilişki içerisinde olan sanatçı, yapı mimari restorasyon geçirmeden önce 53 fotoğraflık bir çalışma gerçekleştirmiştir. Sergi içerisinde sanatçının yerleştirmesi ve fotoğraf kataloğu arasında da bir köprü kurulmaya çalışılmıştır. Sergideki fotoğrafların konumu, sanatçının çekim açılarına göre ayarlanmıştır. Sarkis'e ait bu çalışma ile fotoğraflar bütünleyici bir şekilde ele alınmıştır. Sergiyle birlikte sanatçıya ait olan Su İçinde Sulu Boya atölyesi çocuklarla hayata geçirilecektir. 1900'ler çocuk kıyafetlerinden oluşan sergi hem geçmişin hem de geleceğin çocukları arasında köprü oluşturmaktadır. Bellek üzerine çalışmalarda bulunan sanatçı, izleyicisini kendi kişisel tarihinde bir yolculuğa çıkarır.


Aranızda #midjourney'i hala duymayan kaldı mı bilmiyoruz; ama yapay zekanın, ortalama seviyede iş yapan ve bunu soyut sanata sığınarak gizleyen tüm dijital sanatçıları ekmek yiyemez hale getireceğini biliyoruz. Özellikle plugin-art ile deneme yanılma yaparken ortaya çıkan her şeye manifesto yazan bütün soyut sanatçıların geleceği karanlık. Bilmeyen varsa şöyle söyleyelim: Midjourney, sözlü şekilde tarif ettiğiniz şeyleri görsel sanata dönüştüren bir yapay zeka. Durumun geldiği yeri anlatmak açısından kelimeleri bir kenara bırakayım ve şöyle göstereyim. Tony Zagoraios Midjourney'i kullanarak füturistik iç mekan tasarımı yaptı ve ortaya bu görseller çıktı. Sanki mimarlar ve konsept tasarım sanatçıları bir arada çalışmış gibi, değil mi? Son iki karede ise kendisinin bir iki kelime brief vererek ortaya çıkarılmasına vesile olduğu soyut sanat örnekleri mevcut. Ki daha sırada oldukça ürkütücü güzellikte sonuçlar elde ettiği söylenen Dall-E 2 var, Google'ın Imagen'ı var, NVIDIA'nın GauGan'ı var; ki şu anda #artificalintelligence desteğiyle @nvidiaomniverse'te muazzam şeyler yapılıyor. O nedenle dijital sanatçıların, mahyacılar, ebrucular, ciltçiler gibi olmamak için bugün uyanması şart. Artık #conceptartist olmanın yetmeyeceği bir döneme geldik; işi yapay zekayı yönlendirmek, eğitmek ve sonuçları kürasyonla kusursuzlaştırmak olanların dönemi başladı. Gerçekten inanılmaz araçlar bunlar. Bu arada şunu belirtmeliyim ki argümanım, bu işi tamamen endüstriyel açıdan ele alıyor. Çünkü bir insanın tasarladığı şeyin sanat olup olmaması ve yapay zekanın yaratımları ile kıyaslandığı senaryodaki felsefi değeri burada tartışma konusu değil. Ne kadar hızlı, iyi ve teknik açıdan doğru üretilebiliyor, çoğaltılabiliyor? Soru bu.