Andre Bazin, sinema kuramı denince akla gelen ilk isimlerden biri. Sinema Nedir? kitabının arka kapağına göre bir film filozofu. Fransız Yeni Dalga akımının, İtalyan Yeni Gerçekçi tarzının ve Auteur kuramının fikir babası, Fransız sinemasının basındaki bel kemiği olan Chaiers du Cinema'nın kurucusu ve Sinema hayattır! düsturunu benimsemiş, meslek hayatı boyunca da benimsetmeye çalışmış bir duayen. 40 yıllık kısa yaşam süresinde, geriye çok önemli bir miras bırakmış sanatsal bir dahi. Bugün okullarda okutulan Sinema Nedir? kitabı 1958 1962 yılları arasında Qu'est-ce que le cinema? başlığı altında yazılmış yazılarının derlemesinden oluşuyor. Tabii ki, 7. ci sanat olarak anılan sinemayı yalnızca Bazin'in kuramına ve yaklaşımına göre tanımlamak olası değil. Ama fikirlerinin zamanının ötesinde olduğunu ve modern sinemanın bugününe ve geleceğine, kendi döneminden başlayarak ışık tuttuğunu düşünüyorum. Bence bildiğimiz anlamı ile film eleştirmenliği de Bazin'in tarzı ile şekillenmiş ve kendi endüstrisini oluşturmuş sayılabilir. Ya da en azından katkısı çok büyük diyebiliriz. Sinema tarihi okumak ya da bu sanatı icra etmek belli bir birikim, üstün bir zeka ya da entelektüel bir uğraş edinme arzusu gerektirmiyor. İnanın, bence bu işin temelinde tarihçilerle aynı güdü ve beceriler var diyebiliriz; koruma iç güdüsü, merak ve sabır. Temeldeki hikaye anlatma ihtiyacı ya da sosyal mesaj kaygısı, toplumsal ekonominin ve modern felsefenin hayatımıza girmesi ile gelişmiş yan etkileri. Hatta, birçoğu toplum mühendisliği için icad edilmiş propaganda sanatının sonuçları... İşin en başında, varlığın soyut uzantısı olan benliğin ve fikirlerin korunması ve zamana dirençli biçimde saklanması ihtiyacı yatıyor. Bazin'e göre plastik sanatlar psikanaliz ile incelenseydi ölülerin mumyalanmasındaki temel amaç karşımıza çıkardı. İlkel dönemlerden günümüze gelen kalıntıların sosyolojik ve antropolojik yönü incelendiğinde, resim, heykel ve yontu sanatının temelinde varlığın devam ettirilmesinin amaçlandığı görülür. Ya da mağaralarda bulunan kalıntılarda, başarılı geçen bir av sonucunda yakalanan hayvanın bir bölümünün kil ile örtülerek saklanmaya çalışıldığı gözlemlenir. Sanat ve uygarlık zaman içinde geliştikçe, bu koruma ve geleceğe ulaştırma çabasının insanlığın ortak mirası üzerindeki etkilerinin arttığını görüyoruz. Bireysellik bilinci ile beraber toplum olma bilinci de farklı seviyelerde de olsa artıyor. Bir firavun toplumsal geleneklerin ve dini inancının etkisi ile bedenini mumyalatırken; 15. Louis Le Brun'a portresini yaptıracak, Marilyn Monroe Arthur Miller'ın entelektüel çevresi ve birikimi altında ezildiğini düşündüğü gerçek kimliğini, yapımcılığını üstlendiği bir film ile tarihe kazandırmak için uğraşacak, Stoya endüstrinin kendi zehrini kullanarak, erkek egemenliğine karşılık verebilmek için inandığı en etkili yöntem olan porno filmlerde oynayacak, ben de varlığımı zamana karşı muktedir kılabilmek için bu blog yazısını yazacağım. Bunların hepsinin temelinde, zamana etki edebilmek ve onda iz bırakabilmek ihtiyacı yatıyor. Tabii ki ortak amacı yaratmak olarak tanımlanınca, bütün sanat disiplinlerinin eridiği pota da temelde aynı. Ama sinemayı bunlardan ve plastik sanatların genelinden ayrı kılan birşey var; o da gerçeklik. Bazin'e göre görüntüler; bizim maddeleri hatırlamamıza yaramaktadır. Bugün, görüntü oluşturulmasının temel sebebi bedensel olarak bizi ölümden korumak ya da ölümden sonrasına taşımakla ilgili değildir. Şimdilerde görüntüler, gerçeğe birebir benzeyen bir nesne / duygu simüle etme becerisini kullanarak, zamana karşı dayanıklı ideal bir dünya yaratımı amacını gütmektedir. Eğer plastik sanatlar tarihinin temeline bakarsanız, bunların da estetik kaygılardan daha çok psikolojik istek ve ihtiyaçlardan kaynaklanarak ortaya çıktığını görürsünüz. Bazin'e göre bu benzerliğin öyküsüdür ve isterseniz buna gerçekliğin öyküsü de diyebilirsiniz. Teknolojinin gelişmesi ile yaratılabilen alternatif gerçekliklerin tanım ve sınırları de doğru orantılı olarak gelişmiş ve farklılaşmıştır. Peki sinema sanatının belkemiği olan fotoğrafın, gerçekliğin öyküsünü yazmaya başladığımız mürekkebin ilk damlası olmasını sağlayan şey; yalnızca teknolojik bir gelişmenin yarattığı tetikleme miydi? Tam olarak değil. Fotoğraf, geçen yüzyılın ortalarında ortaya çıkan ruhsal ve teknik bir krizin doğal sonucu olarak doğdu ve uzantısı olan sinema; Barok resim sanatı ve rönesans devriminin devinimi ile oluştu. Bu yüzden Bazin'e göre, sinemanın temel taşı olan fotoğraf plastik sanatlar tarihinin en önemli icadıdır ve bu Batı'nın sanat tarihinin yepyeni bir boyut kazanarak, gerçekliğin öyküsündeki yerini almasına yardımcı olmuştur. Bazin'in Sinema'ya ve onun temel yapı taşı olduğuna inandığı Fotoğraf sanatına bakış açısını sayfalarca yazsam da özetleyemem. Fakat yine de yönlendirici bir giriş yaptığımı düşünüyorum. Eğer sanat tarihi, sosyoloji, Sinema tarihi ve sosyal antropoloji ile ilgileniyorsanız, sadece sinema sanatının ne olduğunu sorgulamak için değil, medeniyetimizin kültürülel birikimine yönelik yazılmış detaylı, irdeleyici ve aydınlatıcı bir kitap olan Sinema Nedir?'i okumanızı kesinlikle öneririm. Piyasada kitabın çeşitli baskıları var, ben İzdüşüm Yayınları'ndan çıkmış 2007 baskısını okudum. Çeviren İbrahim Şener.


Yonca Demirel still life konseptli fotoğraflarının çekim arkası hikayesini bizlerle paylaştı. Yine her zaman ki gibi kendi renklerimin dışına çıkmadan belki birazcık tonunu arttırarak bu kez stil life bir şeyler çekmek istedim. Aslında aklımda yatan şey çok farklıydı ama pazara çıktıktan sonra elimde bunlarla döndüm. Mesela keçi kafası almak istiyordum fakat keçinin beyni alındığı için çekime ya da kafamdaki taslağa uymayacağını düşünerek karideslere yöneldim. Bir fotoğraf ya da seri çekeceksem her şeye kendim dokunmak istiyorum. Makyaj, saç, kıyafet seçimi ya da mekan bunlarla ben uğraşmalıyım. Çok fazla sahipleniyorum galiba. Bu çekimde sprey boyayı ne kadar sevdiğimi anladım. Elime geçen her şeyi boyamak istedim ve zor tuttum kendimi. Çok da planlanmış bir çekim değildi. Uzun zamandır herkesin farkında olduğu bir durum var; renklerin dünyasına girdik ve pop kültürünün yükseldiği Tumblr dünyasında yaşıyoruz; ananasın önlenemez yükselişi :) Bir şekilde benimde bir şeyler yapmam gerektiğini hissettim ve tüm gün boyunca karides kokusuyla iç içe bir ortamda bulundum. Sprey boya yaparken maskesiz olmam ya da misina ile karidesleri bağlarken kopan bacaklar, dengede durmayan sebzeler... Four Rooms filmindeki Robert Rodriguez'in odasındaydım :) Çok eğlendim, özellikle son kare goodbye en çok güldüğüm kare. Karidesin ruhu var sanki mesaisini bitirmiş ve gidiyor. İşte bunlar hep sprey boya!


Başak Erol, Los Angeles'ta yaşayan ve pozitif enerjisini kıtalar arası aktarabilen başarılı bir yönetmen ve aynı zamanda tasarımcı. Yaptığı işlerde sektörün en iyileriyle çalışma şansına sahip olması, onun azimli ve istekli karakterinin bir meyvesi olsa gerek. Hollywood yollarına giden yönetmenlik merdivenlerini emin adımlarla çıkan Başak'la filmleri ve kariyeri hakkında konuştuk. İstanbul Üniversitesi'nden mezun olduktan sonra ikinci bir okul olarak California State University'de Görsel İletişim ve Tasarım okudum. Üniversiteyi bitirdiğim hafta Los Angeles'a taşındım ve taşınmamın ertesi günü Bob Industries adında A-list bir prodüksyion şirketinde staja başladım. Çalışkan bir stajyerdim. Çalışma atmosferini, çalışma arkadaşlarımı ve yardımcı olduğum projeleri çok sevmiştim. Çektiği filmleri veya klipleri izleyerek büyüdüğüm kişilerle çalışmak çok tatmin ediciydi. Oscar ödüllü veya dünyaca tanınmış işlere imza atmış yönetmenlerle ve prodüktörlerle birebir çalışmak, beni oldukça heyecanlandırıyor ve mutlu ediyordu. Stajımın yanısıra, şirketin ortaklarına ve birlikte çalıştığım yönetmenlere şirket dışındaki kişisel projelerinde de yardımcı oluyordum. Yan projeleri için grafikler hazırlıyor, illustrasyonlar yapıyor, filmlerini editliyordum. O esnada sanırım görsel yeteneklerime ilgi çekmeyi başardım. Stajımın sonuna doğru şirketten ayrılmak istemediğimi patronlarıma söyledim. Şirkette açık pozisyon yoktu fakat onlar da gitmemi istemediler. Ardından Bob Industries'de Creative Services Designer olarak çalışmaya basladım. Yönetmenlerin treatment denilen görsel sunumlarını hazırlıyor, ondan kalan zamanımda kendim de ufak ufak kısa filmler, klipler çekiyordum. Ardından çok özlediğim için Türkiye'ye kısa bir süreliğine döndüm. O zamanda Lighthouse VFX'de post-prodüktörlük yaptım. Şu anda yeniden Los Angeles'tayım. Amerika, Avrupa ve Avusturalya'daki birçok prodüksiyon şirketi ve onların yönetmenleriyle görsel tasarımcı olarak calışmaya devam ediyorum. Hikayenin başlangıcı yaklaşık 8 sene önceydi fakat hala işin başındayım diye düşünüyorum. Tam da bugünlerde kendimi tanımlamaya çalışırken denk gelen bir soru bu. Sevecen, sürekli bir şeylerle oynamayı, yeni şeyler öğrenmeyi seven, düşünen, meraklı biri... Bir o kadar da primitif. Çalışmayı sever ama işkolik olmaktan kaçınır, çocuk ruhuna zaman ayıran bir kadın. Los Angeles ve İstanbul çok farklı şehirler, kıyaslayamam. İkisi de ayrı güzel, ikisini de ayrı seviyorum. İstanbul tarihiyle her köşesinde patinası olan, herkesin ve her şeyin birbirine çok yakın olduğu, fokur fokur kaynayan dinamik bir şehir. Hep çok sıcak hatıraları var bende ama orada yaşamak stresli olabiliyor. Los Angeles ise benim için huzur. Her şey için daha fazla alan var. Şehrin yapısı da öyle, insan ilişkileri de... Burayı çok seviyorum. Los Angeles'ta birey olmak çok güzel. Burada düzenini de kaosunu da yaratabilirsin. Los Angeles öyle bir şehir. Yakın zamandakilerden bahsedeyim. İlki bir belgesel film. Bundan bir yıl önce Venice Beach'te kaykaycıların fotoğraflarını çekerken, Willy adında genç bir kaykaycı ilgimi çekti. O kadar iyiydi ki, yanına gidip fotoğraflarını çekmek için iznini istedim. Ardından onunla olan fotoğraf çekimlerimiz hayatını film olarak belgelemeye dönüştü ve ortaya I am Willy çıktı. I am Willy Los Angeles, Venice Beach'de yaşayan bu evsiz kaykaycı gencin hayatına bir bakış. Onun dışında şu anda post-prodüksiyonda olan bir kısa filmim var. İsmine henüz karar vermedim. Dört duvar arasında, dış dünyadan izole yaşayan bazı insanların portreleri diyebilirim. Filmin görüntü yönetmenliğini Michel Gondry'nin de görüntü yönetmeni olan Alex Disenhof yaptı. Görsel efektleri de İstanbul bazlı animasyon şirketi Ouchhh tarafından üstlenildi. Şu anda yapım aşamasında. Bu filmin bitmesi için bende heyecanlıyım. The Artisan Bureau. Sadece craftsman ve butik şirketlere hizmet veren Los Angeles bazlı multidisciplinary ajans projesi var. Daha çok yeni, ilerki aylarda daha şekil alacak bir proje. O zaman belki tekrardan konuşuruz The Artisan Bureau hakkında. İşleri ayırmakta zorluk çekiyorum. Birçok güzel işte çalıştım, hepsi değerli ama tatmin eden deyince aklıma ilk gelen Partizan için üzerinde calıştığım bir BMW Power +Trees reklamıydı. Sanırım o işte bu kadar tatminiyet bulmamın nedeni, yönetmen için hazırladığım görselleri birebir ekranda görmüş olmamdı. Fikirlerimin ve vizyonumun kıymetini o zaman daha iyi anladım. Sevgili arkadaşlarım Hiro Murai, Immigre DJs ve Tommy Bertelsen ile tanışmanızı isterim. Hepsi işleri ile iz bırakacaklarına inandığım, çok yetenekli, genç ve özel insanlar. Onlarla aynı çevrede bulunduğum için kendimi şanslı hissediyorum.


Tortilla ve paella'nın modası geçti. İspanya bugün sunacak çok fazla seçeneğe sahip olsa da başkent Madrid başlamak için mükemmel bir yerdir. Çoğu insan sangria ile calimocho ya da tinto de verano'yu karıştırıyor ama aslında bu üç içki birbirleriyle karşılaştırılamayacak kadar farklılar. Eğer gerçek bir sangria denemek isterseniz ve bunu yaparken otantik bir ortam olsun derseniz Las cuevas del Sesamo Madrid'i ziyaret ederken yapılacaklar listenizde olmalı. Giriş merdivenlerinden mağarayı andıran mekana doğru inerken sizi piyanist selamlıyor. Ahşap tabloların arasından geçerken yerinizi alın ve rahatınıza bakın çünkü uzun bir yolculuk sizi bekliyor. Bir kavanoz sangria sipariş edin. Yanında küçük bardaklar gelecekler ilk bardağı doldurun ve içmeye başlayın! Dakikalar geçtikçe ortam ısınmaya başlar, yanaklarınız kızarır ve beyniniz yavaşlamaya geçer. Korkmayın! Hepsi içkinin normal yan etkileri. İlk birkaç kadehten sonra kendinizi duvardaki özlü sözleri okurken ve onlar hakkında felsefik düşüncelere dalmışken bulabilirsiniz. Birden hepsi anlamlı görünür ve hayata yeni bir perspektifle bakarsınız. Hoşgeldin dostum! Sangria'nın olayını az önce keşfetmiş oldun. Müdavim notu: Hangover için aspirin almayı unutmayın! Eğer alkol size göre değilse ve bir fincan çay eşliğinde bir dilim kekle eğlenmeyi tercih ediyorsanız her an periler ve cücelerin ortaya çıkabileceği El jardin secreto damağınızı kamaştıracak. Moncloa'dan yürüme mesafesindeki El jardin secreto, hayallerimizin fantazi krallığı olabilir ama sürekli gidilebilecek kadar yakın ve kolay bir lokasyon üzerinde değil. Kapıdan içeriye doğru yürüyün ve duyularınızın darmadağın olmasına izin verin. Tropikal ağaçların arasında büyük deniz kabuklarıyla süslü her köşe, kendine has bir temaya sahip. Eski naif guguklu saat sizi her saat başı karşılar ve çalan yumuşak müzik size duvarların ardında gerçek bir dünya olduğunu unutturur. Çikolata orgazmını sipariş edin ya da Paris' e minik bir yolculuğa çıkın ve ağzınızda eriyen tatların kombinasyonuyla kendinizden geçin. Şehrin karmaşasından uzakta sessiz bir öğleden sonra geçirirken kendinizi Alice Harikalar Diyarı'nda gibi hissedin. Müdavim notu: Gitmeden önce rezervasyon yaptırın. Müzelerin ve hediyelik dükkanların önünde uzayan turist kuyrukları Madrid'i baharda veya yaz aylarında ziyaret edenler için yorucu olabilir. Ancak geceleri şehrin canlıları sessiz inlerinden çıkar ve Huertas'da güneş doğana kadar uyanık kalırlar. Almadovar'ın Madrid'ini görmek istemez misiniz? O halde uyanık kalın ve şehrin sokaklarında yürümek için mutlaka zaman yaratın. El Barrio de las Letras'ın merkezi Huertas, şehrin tadını Valle Inclan müzesi ya da Lope de Vega ile sunuyor. Bu cadde gün boyunca eski kitapçıları, dedikoducu ev kadınlarını saklıyor ve geceleri barlar kapılarını açıyor ve müziklerini çalıyorlar. Çok üzün süre yalnız aramanıza gerek kalmadan sadece sokakta yürüyün ve PR'ın size gelmesine izin verin. Burası size her tadı sunuyor; mojito, shot'lar, kokteyller. Barda yerinizi alın ve mekanın en iyi yerini seçin. Reklam müzikleri, yaz şarkıları ve eğer şanslıysanız bira rock müzik sizi bekliyor. Müdavim notu: Rahat bir ayakkabı giyin topuklular gecenizi mahvedebilir.


Hepimizi bir süredir saran Air Max çılgınlığı ilk kez bundan 27 yıl önce başlamıştı. 27 yaşını deviren Air Max'in doğum günü, 26 Mart akşamı 19-00-22:00 saatleri arasında geçtiğimiz aylarda Galata'da açılan 290 Square Meters'da kutlanacak. Dünyanın her yerinde aynı gün gerçekleşecek olan Air Max Day etkinliğini #airmaxday hashtag'iyle evrenselleştirebilirsiniz. Nike Air Max, ilk kez 1987 yılında Mark Parker ve Tinker Hatfield öncülüğünde piyasaya sürülüp, kırmızı beyaz modeliyle hayatlarımıza karıştı. Topk kısmındaki şeffaf bölümden gözükebilen hava kabarcıkları ile Air Max 1 spor ayakkabı tasarımında çağ atlamış oldu. Radient Red ismiyle de anılan Air Max 90 ile efsaneleşen Nike Air Max'ler, rengarenk görüntüsüyle artık bir ikon haline geldi. Sergio Lozano tarafından tasarlanan Air Max 95, neon sarısı tonları ve omurgayı andıran görüntüsüyle bugün bir klasik. Bugün dünyanın birçok yerinde farklı renk ve modelleriyle Nike Air Max tutkunu var. 26 Mart Çarşamba günü bu ayakkabılara olan sevgimizi onları giyip diğer Air Max tutkunlarıyla paylaşarak 290 SQM'de kutlayacağız.


Roma'da dil okumak için burs kazanmıştım. Gittiğimde karşılaştığım şehir beni çok etkiledi ve mütevazi bir makineyle fotoğraflamaya başladım. Benim şehirle iletişim kurmamı, bütünleşmemi sağlıyordu. Döndüm. Mimarlık okurken okulda fotoğraf dersi alıyordum. Araştırmaya ve daha çok öğrenmeye heveslendim. Hep o hevesi ve o öğrenciliği devam ettirmeye çalışıyorum. Mezun oldum, ertesi gün işe girdim. Fotoğraf yoluna gitmeyi düşünüyordum ama gelen sıcak teklifi kabul ettim ve 2 yıl kadar bir mimarlık ofisinde çalıştım. Bu sürede fotoğraf çekmeyi bırakmadım. Ofiste işim gereği, ekranımdan tasarımla ilgili birçok imaj geçiyordu. Bir gün fotoğraftakine değil, fotoğrafın kendisine baktığımı farkettim. Ofisten ayrıldım, kendi işimi kurdum. O günden beri aklımda fotoğraftan başka bir şey yok! Sakin biriyim. Mütevazı ve basit yaşamaya çalışıyorum. Derinliğin basitlikte başladığına inanıyorum. Mekanların ruhunu yansıtmak beni çok mutlu ediyor. Bazen içindeki insanlarla, bazen mekanın tek başınalığı ile. Rönesans dönemi ve eserleri Sanat Tarihi dersimin en sevdiğim parçasıydı, bu nedenle Kuzey İtalya ve Fransız şehirlerinde bu tür binalar çevresinde dolaşmak, fotoğraflamak hep büyük haz verdi. Bunun yanında gittikçe doğuya ilgim artıyor ve sanırım İstanbul'la başlayan doğu sanatı ve akımını bulabileceğim şehirler olabilir. Kafamda olan ama gündemime koyamadığım çok projem var. Şu anda çekim yoğunluğundan vakit ayıramadığım kişisel projeler bunlar. Ama ticari anlamda soruyorsanız önümdeki 2 ay içinde çekmeyi bir an önce istediğim markaların çekimleri var. Bunların bazıları mekan çekimi, bazıları reklam/ürün. Kafamdaki projeler ise hep insan ve şehir ağırlıklı. İnsanlarla çalışmak beni çok mutlu ediyor. Bu yıl en azından birini gerçekleştirmek beni mutlu edecek. Şu anda yurtiçi ve dışında reklam ve mekan fotoğrafında güzel işler yapan kişileri takip ediyorum. Bu kış ekipman yatırımları dışında eğitime de bolca yatırım yaptım. Amerika'dan M. Kelley ve R. Klein'dan eğitimler aldım. Hem teknik, hem bakış açısı anlamında şimdiden farklı hissediyorum. İleride başarısıyla kendi alanında bir numara olmuş Ozan Çelik. Bunun için kendine zaman tanıyor, temelini kuruyor, acele etmiyor. Daha epeyce yolu var. Ama zamanı gelince tanıştıracağım.


Derinlik ve vizyon bunu özümsemeye hazır her bünye için gün içinde defalarca kendini bize hatırlatıyor. Bunu almaya ve işleyip orjinalleştirmeye hazır hissettiğimiz anda ne tecrübenin ne eğitimin ne de olanakların fazla bir anlamı kalmıyor. Yapmak istediklerini yapmaya başladığı yolda kendisini izlediğimiz ve desteklediğimiz Koral, Sendromsuzlar'ın bu haftaki konuğu. Eskiden olsa fotoğraf derdim fakat şu sıralar bunun tek bir cevabı yok. Fotoğraf olarak başladığım işe zamanla moda tasarımı ve resim de dahil oldu. Son çekimlerimde bu üç alana odaklı işler ürettim ve en çok tatmin olduğum seriler bunlar oldu. Ben tek bir oluşumla hayatımı sürdürebilecek birisi değilim, her zaman gelebileceğim en uç noktadan haz almayı amaçlarım. Kısacası bu soruyu tek bir kategori ile sınırlandırabilmem mümkün değil. Yaklaşık 5 sene kadar önce analog fotoğrafla tanıştım. Yakın çevremdeki insanları belli konseptler içerisinde fotoğraflıyordum. Bu konseptleri yaratırken styling dahil her işle ben uğraşmak zorunda olduğumdan, ister istemez modayla ilgilenirken buldum kendimi. Oluşturduğum bu 'konsept ' oyunları fotoğrafın bütününü oluşturduğundan, moda ile ifade edebileceğim düşüncelerin varlığının fotoğrafa nazaran daha yoğun olduğunu hissettim. Açıkçası aklımda moda okumak yoktu ve odak noktamın sadece fotoğraf olması gerektiğini düşünüyordum ki öyle olmadı ve moda okumaya karar verdim. Aslında bu soruyu 'fotoğrafçılık ve modaya kıyasla resim ' olarak değiştirebiliriz. Çünkü ikisini bir bütün olarak görüyorum. Farklı dönemlerde oluşturduğum konseptler içerisinde bu iki dal hep beraber ilerledi. Bu yüzden moda ve fotoğrafçılık tek bir kategorinin iki ayrı yüzü benim kafamda. Fakat resim bu iki daldan çok daha farklı bir yerde duruyor. Nedeninin resmin biraz daha anlık bir oluşum olmasından kaynaklandığını düşünüyorum ve 'anı' ifade etmenin en gerçek yolunun resimden geçtiğine inanıyorum. Fotoğrafçılık ve tasarım ile ilgili konuların gerçekleştirilebilmesi için belli bir süreç gerektiğinden, resmin o anlık hissini onlarda yaşamam biraz zor oluyor tabi. Genellikle işlerimde ilham aldığım noktalar o dönemki ruh halime ve isteklerime göre değişiklik gösteriyor. Fakat genel olarak işlediğim konuların ortak teması 'özgürlük' temasını taşıyor. Çalışmalarımda toplum baskısından uzak, salt doğru olarak kabul edilen kuramları inkar eden; seksi, cüretkar ve tabii ki benden izler taşıyan karakterler oluşturmayı amaçlıyorum. Bu karakterlerin ortak gayesi sadece haz aldıkları şeyleri yapabildikleri bir ütopyada yaşayabilmek. Bunu bazen fotoğraf ve tasarım ile bazen de resim ile hayata geçirmeyi deniyorum. Açıkçası insanlara çok fazla tavsiye vermeyi seven biri değilim ama illa bir şeyler söylemem gerekirse hayatta seni yeterince tatmin ettiğini düşündüğün işi yapman gerektiği. En azından ben her zaman bu doğrultuda ilerlemeye çalışıyorum. Emin olmadığın bir odak noktan olmadığı sürece, başarılı olmak çok zor. Fotoğraf hevesimin had safhaya ulaştığı 2012 yılının yaz ayında, 'dünyevi ıstrıraplar' ve 'özgürlük' konularının içine yeni yeni giriyordum. Oluşturduğum belli konseptler dahilinde yakın çevremdeki insanları fotoğraflıyordum. İlham kaynağımın Kan Kan dansı, Kibele ve matador olduğu tasarımlarımı da bu dönemde hayata geçirdim. Sonrasında, kafamda oynadığım bu karakter oyunlarını resmede taşımanın ilginç olabileceğini düşündüm. Böylece 'suretlerle sohbet' başlıklı ilk kişisel sergiminde temelleri atılmış oldu ve kendimi bir anda yeni serinin içinde buldum. 2013'ün kasım ayında resim, fotoğraf ve tasarım alanında yaptığım çalışmalarımdan derlediğim işlerimin bulunduğu sergimi açtım ve işlerimin tamamına yakını satıldı. Her yaptığım işte biraz daha ileri gitmeyi amaçladığımdan, günden güne o noktaya daha çok yaklaştığımı hissedebiliyorum. Kafamda milyonlarca düşünce var, bunları bunları belirli bir boyutta gerçekleştirebilmem için zaman gerek. Fakat şuan ulaşmak istediğim nokta 'bunlar...' desem yalan olur. Bunu ancak zaman gösterecek. Çünkü o noktayı algılama biçimim günden güne gelişiyor. Yetenekli bulduğum insanlar var tabii, ama açıkçası can attığım birileri yok. Kafa yapıma uygun iş çıkaran insanlar maalesef genellikle yurtdışında yaşıyor oluyor.


Birçoğumuzun bildiği, ama aslında bildiğini sandığı bir isim John Milton. Zaten kendisinin tanınmak ya da her yerde bilinmek gibi bir çabası yok. Bu röportajı da arkadaşlığımıza binaen, hayır dememiş olmak için yaptı. Kimileri için bir yazar, kimileri için Al Pacino'nun The Devil's Advocate filmindeki unutulmaz imgesi, kimileri için geçmişteki hatıraların en güzel haliyle hüküm sürdüğü devran; 90'ların mütecessis muktediri: Admin John Milton. Onu Facebook'taki yüzbinlerce kişilik 90's grubundan, Gezi sürecinde canını dişine takarak uğraş verdiği içten çabalarından, seçim döneminde heryerde paylaşılan bilgilendirici yazılarından ya da en sade haliyle rakı sofrasından biliyor olabilirsiniz. Şimdi, sendromsuz ve içten kimliği ile John Milton mahlasının arkasındaki güzel ruhu tanımanın vakitdir o zaman. İşte karşınızda Can! John'u profilimden, yazdıklarımdan çizdiklerimden tanıyan çok insan var. Can benim gerçek adım ve ben Can'ı anlatayım, John karakterinden biraz farklı aslında Can. John'un kalabalık bir arkadaş çevresi var örneğin, gerçek hayatta öyle değilim ben, yalnızlık seven adamım daha çok. 2 tane arkadaşım var ki bunlardan biri kuzenim, okey oynayacağız desek 4 kişiyi tamamlayamayız, o 2 arkadaşımın da başka arkadaşları yok çünkü. Neredeyse tüm tatillere tek başıma giderim, tek başıma içerim, maça gideceksem tek başıma giderim. Kalabalıklardan pek hazzeden biri değil Can aslında yani. John gibi öne çıkmayı seven biri de değilim, aslen o kibir hastası olan John, Can öyle değil. Daha sakin biriyim ben, daha böyle sessiz sedasız. 10 tane muhteşem projenin hareketin yönetim kadrosu mu yoksa koleksiyonunda olmayan 10 tane plak mı? deseler zerre düşünmem, plak derim. Hayat böyle etrafımdan akıp gitsin istiyorum, pek bana dokunmadan. Yıllardır gerçek kimliğimi saklıyor oluşum, ne bileyim sosyal medya konulu televizyon programlarının tekliflerini kabul etmiyor oluşum, STK'ların davetlerini üzülerek de olsa geri çevirmem falan bu yüzden, bilinirsem başım ağrırmış, hayat o akışına beni de dahil edermiş gibi geliyor. Fikirlerim varsa yazayım paylaşayım anlatayım; onları kim alıp nerede kullanırsa kullansın, beni dahil etmesin yeter. Kötü bir örnekle bitirecek olursam; John Milton Hitler olabilir mesela. Ben asla olamam ama, olmak da istemem; olsa olsa Joseph Goebbels olur benden esasında. 2009 yılında başlayan bir deneyimdi 90's ve bir kaç yıl çok eğlenceli bir oluşum olarak devam etti. Yalnız olmadığımı gördüm ilk önce, en güzel yönüydü. Yalnız olmadığını bilmekle bunu görmek farklı şeyler bence, binlerce arkadaşım oldu ilk günlerde, aynı günleri hatırladığım aynı günleri özlediğim binlerce arkadaş. Ekibi yeniden toplayan emekli CIA ajanları gibi ben de mahalleyi yeniden toplamıştım orada. 90's sayfasında tanışıp evlenen, çocuğu olan, çocuğunun ilk adını Can koyan arkadaşlarım dahi oldu. Maalesef sonrası çok da güzel devam etmedi, gün be gün büyüdü sayfa, yüz binlere ulaştı sayısı, o yılların konseptinden ekmek yiyen dizilerin markaların tacizlerine maruz kalmaya başladı. 90's sayesinde mahalle arkadaşlarımı toplamış; mahalle maçları yapıyorduk mesela. Fakat sonra kapitalist amcalar geldi, mahalle maçından oyuncu seçen büyük kulüpler gibi. Tadı kaçtı, benim şarkımla dalga geçmişsiniz diye mesaj atan dönem şarkıcıları, dizimin reklamını yap diyen yapımcılar, sayfayı bize sat diyen ajanslar derken 300 bin kişilik ticari pastaya dönüştü güzelim mahalle. Ben de bıraktım. Halen sayfanın sahibiyim, kimsenin sözünü dinlemedim fakat tacizlerden de sıkılıp bıraktım. Bir zamanlar ihtişamlı bir tatil köyüydü 90's, son 1 2 yıldır Bates Motel gibi duruyor kendi haline, ara ara tabelası yanıp sönüyor işte. Söylenebilecek ilk tanım fanatik bence. Herkes fanatik, kendi görüşü doğrultusunda. Son yıllardaki kutuplaşmanın eseri midir bilmem fakat inatçı bir profili var artık ülkenin. Belirli bir kitleyi Ya buna nasıl inanıyorlar nasıl kanıyorlar? diye eleştiren insanlar mesela; onlar da bambaşka şeylerin fanatiği olmuş durumda. Eskiden siyaset yapılabilirdi, bir partinin icraatları kişiler üzerinde fikir değişikliği yaratırdı, artık öyle değil, herkes görüşüne kayıtsız bağlanmış durumda. Şu söylediğim %45 eleştirisi değil, %98'i böyle ülkenin, benim gördüğüm bu en azından. Bu elbette büyük tehlike toplum için, çünkü siyaset ekseninden çıkmış durumda bu görüş. Eğitim konusunda da benim bildiğim doğru diyor insanlar, tarih konusunda da, sağlık konusunda da. Tarih profesörlerine inanmayan insanlar var, doktorunun verdiği reçeteyi Google'a yazıp kendine yeni ilaç bakanlar var, son yıllardaki güvensizlik ortamı belki dediğim gibi nedeni; sadece kendisine güvenir hale geliyor insanlar. Cehalet baş edilebilir bir sorun, eğitimsizlik, huysuzluk.. bunları aşmak kolay olmasa da mümkün fakat önyargı öyle değil ve maalesef günümüz Türkiye'sinin profili önyargılı artık, ben öyle görüyorum en azından. Anonimlik hakkını elbette savunuyorum ve anonimliğe karşı olan insanlara da hep aynı şeyi anlatmaya çalışıyorum; birilerine rahat rahat hakaret edebilmek için anonim kalmak istemiyor herkes, anonimliğin tanımı insanlara hakaret edip cezasız kalmak değil. Örneğin ben yukarıda anlattığım nedenlerden ötürü anonim kalmak istiyorum, sosyal medya gerçek hayatımda dahil olmasın istiyorum. Bir başkası belki memuru olduğu devleti eleştiriyor sözlükte ve bu nedenle anonim kalmak istiyor. Eleştirinin suç sayıldığı ülkelerde anonimlik kaçınılmaz, sosyal hakları gelişmemiş, iş güvencesi olmayan bir ülkedeyiz ve okulundaki aksaklıkları sosyal medyada paylaşan bir öğretmen ertesi hafta işten çıkarılabiliyor ya da sürülebiliyor. Hal böyleyken, yaşadığımız ülke başımızdaki devlet böyle bir linç kültürüne sahipken elbette büyük savunucusuyum anonimliğin. En büyük tehdit ise yine anonimliği bu kadar yaygın hale getiren aynı güç; devlet ve devletin sinsi bilgi paylaşımı. Ben John Milton olarak devlet nezdinde anonim değilim mesela artık, gerçek kimliğim biliniyor devlet tarafından. Gezi Parkı olayları sırasında bir devlet kurumundan davet aldım ve belki işe yarar diye çağırdıkları görüşmeye gittim. Görüşme tutanakları profilimde görünebilir, gerçek kimliğimi sordular orada, John Milton profiline mesaj gönderip beni çağıran yetkililer, söyledim. O görüşmenin bir kaç ay sonrasında evime tebligatlar gelmeye başladı, hakkımda davalar açıldı, o gittiğim kurum bilgimi savcılık ile paylaştı işte demek ki. En son sabahın 9'unda kapıma gelen 2 polis tarafından emniyete alındım, ifadem yine var profilimde. Gezi Parkı olayları da dahil olmak üzere hakkımda açılmış 4 tane ve halen devam eden dava var şu an örneğin. Sözlükler de aynı sorunu yaşıyor, devlet mahkeme kanalıyla bilgi istiyor, sözlükler vermek zorunda bunu, kapatılmamak için. Bitirmek gerekirse; en büyük tehdit -diğer bir çok şeyin en büyük tehdidi olduğu gibi- devlet. John Milton benim için önce bir yazar demek, düşkünü olduğum bir yazar. Onun ardından Al Pacino ve oynadığı karakter. En sevdiğim yazarı en sevdiğim oyuncunun canlandırmış olması da şans sanırım benim için. Listenin eksiğine gelirsek; Zeki Müren var bir kere, Müzeyyen abla kızmasın ama ondan da önce hatta. Beşiktaş var, evet. Fakat Yıldırım Demirören Beşiktaş'ı değil asla, Süleyman Seba Beşiktaş'ı, çArşı'nın Beşiktaş'ı. 10 sezon bile maçları izlemesem, skorları bilmesem, başarılarından başarısızlıklarından haberim dahi olmasa yine de dahil olmaktan gurur duyacağım bir şey Beşiktaşlılık, futbol takımından çok öte benim için, dedemin mirası, babamdan aldığım en güzel şeylerden biri. Baba sevgisini aile olarak değiştirip, kız kardeşimi annemi de dahil edip, yanına Metin Ali Feyyaz Beşiktaş'ını koyup, bir de Zeki Müren dersek; liste kusursuz, bir şeyler ekleyip de bozmayayım ahengini. 10 yıl önce olsa çok farklı cevaplarım olurdu belki bu soruya, artık ufak tefek şeyler amaçlarım hayallerim. Fakat hiç de yok değil, bir okul projem var mesela yine bu zamanlar, bir de köprü. 90's sayfasını muhteşem bir mahalleydi diye anlatırken abartmadım aslında, çok güzel insanlarla tanıştım o sayfada ve sayfada duyurmadan, güzel bir amacı kendi reklamımız haline getirmeden, kendi aramızda ufak bir organizasyon gerçekleştirip okul yaptırmıştık, 2011 yılında. Ufacık bir okul elbet, yakın civarında hiç okul olmayan bir köye. Öyle ben parayı gönderiyorum, hadi siz yapın kafasındaki insanlarla değil tabi, benimle beraber o köye gelen, malzemelerin pazarlığını beraber yaptığımız, beraber emek verdiğimiz insanlarla. Şimdi yine MEB'den arazi alabilmek için bir kaç görüşmem var, bu kez John olarak değil de Can olarak organize edeceğim, gerçek hayatımdaki eş dost akraba birlikteliği ile yapılsın istiyorum, arkadaş sayım az ama akraba sayım fena değil neyse ki. Elbette yapılacak okulun açılışında bir dolu fotoğraf çektirmek, basın çağırıp mikrofonlara konuşmak amacında olan insanlarla değil, sadece güzel bir şey yapmak isteyen, okul açılışında fotoğraf makinesinden çok öğrenciler ile ilgilenecek insanlarla yapacağım bunu. Bir de köprü var dediğim gibi, yine öğrenciler için. Okullarına gitmek için bir derenin etrafından dolaşmak zorunda olan öğrenciler var Karadeniz'in bir köyünde. Hava şartlarına göre etrafını dolaşmak yerine güvensiz bir sal ile geçiyorlar bazen. O yola bir köprü hayalim var işte bir de. Şu an için araştırma safhasındayım henüz, bakalım. Sorumluluk aldığım, tüm gücümle olmasa da çok gücümle çalıştığım amaçlarım bunlar gibi şu sıralar. Üzüldüğüm hayaller kısmına gelirsek; boğma rakı ve içli köfte yapmaya çalışıyorum uzun süredir, başarısızlıklarım üzüyor beni. İçli köfte sevdası az biraz yol alsa da yaptığım rakı henüz kör etmeyen seviyeye ulaşamadı. Aslında bir kere babam var, keşke tanısanız, şöyle beraber bir mangal yapsak, bir rakı içsek, bir sohbet etsek, maç izlesek falan. Çok imkan yok ama, zira siz geliyorum deseniz ben kıskanıp bozarım o planı, geçiyorum o yüzden. Ve son olarak Zeki Müren var. Bir insan nasıl Zeki Müren dinlemez, aklım almıyor.


Can Direkli'nin erkeklere özel moda ve yaşam önerileri paylaştığı blogu, onu en başarılı erkek Türk blogger'lardan biri yapmayı başardı. Can'ın samimi ve seçici tarzı zamanla onu sadece erkekler tarafından değil kadınlar tarafından da severek okunan bir blog yazarı haline getirdi. Şimdi Can'dan, hobi olarak başladığı bir uğraşı profesyonel anlamda işi haline getirmeyi başardığı için ilham alma zamanı! Beni takip eden erkeklerle oldukça güzel bir bağım var. Arkadaş canlısı bir iletişimimiz var. Sürekli bana bir şeyler soranlar, mail atıp 'bunu mu alsam yoksa bunu mu?' diyenler ya da bunu arkadaş sohbeti haline getirenler oldukça fazla. Tabii ki ben de bu durumdan oldukça mutluyum ve çok yoğun bir iş hayatım olsa da, benimle iletişime geçen herkese maksimumda yardımcı olmaya ve onları mutlu etmeye çabalıyorum. Ben de beni okuyan kadınların erkeklerden açık ara farkla daha fazla olduğunu düşünüyorum, benimle erkekler kadar iletişime geçmeseler de... Erkekler için moda kavramı aslında uzak. Hala daha parfümünden, kıyafetine ya anneleri, eşleri ya da kız arkadaşları onlar için alışveriş yapıyor. Ki bu durum, bu dünyadan kopmaları için oldukça yeterli. Sanırım kadın okuyucularımdan bir kısmı sırf erkek arkadaşlarına ya da eşlerine daha verimli önerilerde bulunmak için takip ediyorlar, sık sık benimle bu yönde iletişime geçtiklerini söyleyebilirim. Blog yazmaya başladığım dönemde, blogger'ların yeni ve haliyle popüler olduğu bir dönemdi ve ilk iş teklifimi de böylelikle blogum üzerinden aldım. Aslında, niyetim hiç bu değildi ve işlerin böylesine büyüyebileceğini düşünmemiştim ama şu anda beni getirdiği noktadan dolayı oldukça mutluyum. Bir patron şirketinde sosyal medya işi yaparak kariyerime başladım. Sonrasında 1 yıl Grey Worldwide, 1 yıl Wanda Digital, arada danışmanlıklar ve projeler derken şu anda en büyük hayalim olan firmada çalışıyorum, L'Oreal'de! Yani aslında ne araçtı ne amaçtı ama bana çok güzel kapılar açtı! Ajans background'lu olmak ve aynı zamanda alaylı sosyal medyacı olmak da blog'uma çok güzel şeyler katmamı sağladı. Keyif alarak takip ettiğim birkaç Instagram hesabını, sizlerle paylaşmaktan büyük mutluluk duyarım!


Öteki Sinema'nın kurucu editörü olan Murat Tolga Şen'i, film ve medya eleştirmenliği yaptığı hiçbir platformda sözünü sakınmaması ile tanıdık. Kendisi video furyasına da en şiddetli anında yakalandığı için B filmlerine özel bir ilgi ve hassasiyet geliştirdi. 2005 in sonunda, Quentin Tarantino film yapabiliyorsa ben de yazarım! diye düşünerek Öteki Sinema sitesini açtı. Amacı B sineması için o zamanlar çok nadir bulunan yerli içeriği bir araya getirmek ve özgün yazılarla desteklemekti. 2006 da rahmetli sinema yazarı Metin Demirhan'ın verdiği güçlü destek ve ilhamla ve yine başka değerli kalemlerin de katılmasıyla büyüyen bu kişisel macera şimdilerde bağımsız sinema sitelerinin amiral gemisi haline geldi. Arada geçen yıllar boyunca TYF yarışlarını fotoğrafladı, Fotografya ve çizgi roman kültürü Gölge dergilerine yazdı. 2010 başlarında çok önemli bir sinema platformu olan Beyazperde kadrosuna katıldı. 2012 başlarından beri ise güçlü bir medya polemik sitesi olan Medyaradar ve sinema yayıncılığında taze bir kan olan Popüler Sinema'da sinema yazarlığı yapıyor. Her Cumartesi sabahı TRT1 Radyo'da haftanın filmlerini yorumluyor, ayrıca online sinema dergisi Cinedergi ve Yeni Harman gibi basılı dergilere de katkı sağlıyor. Sinemanın her şeyden önce seyirci için yapılması ama sinema yapanların da seyirciyi düşünsel ve görsel olarak zorlaması gerektiği fikrine katılıyor ve izlediği tüm filmlerin içinde bir parça samimiyet arıyor. Sanat ya da eğlence sinemasından Ürün filmlerle her karşılaştığında ise içinden Geronimoooo! diye bağırarak kaleminin yettiğince hücum ediyor. Film izlemek, motosiklete binmek ve yelken yapmak en büyük tutkuları. Yazılarını entelektüel bir ayrıcalık kazanmaktan çok seyirciye/okuyucuya izlemek istediği filme bilet aldıracak şekilde fikir verip yardımcı olabilmek için yazıyor. Tüm bunlar bir araya geldiğinde Sendromsuzlar köşemiz için bulunmaz nimet olan Murat Tolga Şen ile Türk Sineması ve geleceği üzerine bir röportaj yaptık. Çok acı bir tespit olacak ama şu an film yapan hemen herkesin bir daha sünnet düğünü bile çekmemesini ve yepyeni insanların gelmesi gerektiğini düşünüyorum. Çünkü Türk Sineması 2000'lerin başından bu yana hızlanan bir şekilde bir uçuruma doğru sürükleniyor. Aslında birkaç kere uçurumdan aşağı düştü; ama her seferinde tekrar aynı yere çıkıp bir kez daha aşağı atlıyor. Ve ulusal sinemamıza destek için söylenmiş bir slogan vardır; 60'ların, 70'lerin sloganıdır bu; Türk Sineması'na Destek!. Biz hala 2014'te film izlerken, kendimiz için bir seyirci hoşgörüsü geliştirmek adına Türk Sineması'na destek! sloganının arkasına sığınıyoruz. Bence artık bu sinemadan çoktan iyi hikaye anlatıcılar, müthiş filmler çekmiş sinemacılar çıkmalıydı. Mesela Nuri Bilge Ceylan'la çok övünüyoruz. Bugün Kış Uykusu'nun fragmanı yayınlandı. Fragmanda Kış Uykusu yazmıyor; Winter Sleep yazıyor, o dikkatimi çekti. Artık Nuri Bilge Ceylan'ı ne kadar bir Türk Sinemacı olarak görmek gerekir, bilmiyorum. Evet; Türk oyuncularla film çekiyor, filmlerinin konusu Türkiye'de geçiyor. Ama anlatım diliyle, biçimiyle, anlattığı hikayelerin varmak istediği hedefle bu coğrafyaya ait olduğunu düşünmüyorum. Yine de kabul ediyorum ki bu yeteneğiyle aştığı bir çizgi. Beşinci kez Cannes'a aday oldu ve çok da güçlü bir adaylığı var bu sene. Ama sadece Nuri Bilge Ceylan'la olacak bir iş değil bu. Buna ek olarak, evet iyi bir Nuri Bilge Ceylan'ımız var; ama onu taklit eden o kadar kötü sinemacımız da var ki... Ben artık Nuri Bilge Ceylan'ın Türk Sineması'nda hiç var olmamış olmasını dilemeye başladım. Keşke sinemacılar ondan bu kadar fazla etkilenmeselerdi. Öbür tarafta mesela bir Onur Ünlü gerçeği var. Onur Ünlü festival filmlerinin reçetelerine göre film yapan biri değil. Kendi röportajlarında da belirtiyor, benim de çok sevdiğim bir şekilde B Sineması'na yakın bir isim. Sen Aydınlatırsın Geceyi gibi bir filmden sonra İtirazım Var filmini çekti. Sürekli yeni türler deniyor ve festival jürilerine aldırış ederek film çekmiyor. Ama buna rağmen İstanbul Film Festivali'nde bir sene Tayfun Pirselimoğlu'ndan en iyi film ödülünü alıyor, bir sonraki sene de Tayfun Pirselimoğlu ile yarışarak onun karşısında en iyi yönetmen oluyor. Gerçekten başarılı bir sinemacı... Fakat onu takip eden, taklit eden bir sinemacı var mı? Yok. Sebebi Onur Ünlü'nün hikaye anlatan bir yönetmen olması. Ne yazık ki bizim hikaye anlatıcılarımız yok. Bunu beceremeyen gençler de bu durumu bir avantaja çevirip, minimalist sinemanın kalıplarıyla hikayesiz filmler çekiyorlar. Açıkcası hikayesiz filmleri izlemek, tuvalet kağıdına bakarken kadar sıkıldığım bir şey. Burada en büyük etki biz sinema yazarlarından geliyor. Yapılan sinema işlerini değerlendirenler ki bu sinema yazarlarını festivallerde, şurada burada ön jüride, değerlendirici jüride falan görüyoruz. Bu sinema yazarları nedense, seyircinin film izlerken eğlenmesinin bir suç olduğunu düşünüyorlar. Aynı zamanda film yaparak para kazanmanın da bir suç olduğunu düşünüyorlar. Ve ortaya film izlerken eğlenemeyen seyirciler ve film yaptığı için para kazanmaması beklenen sinemacılar gibi bir formül çıkıyor. Yani sadece ödüllerle idare edin, akademik ve saygın bir sinemacı olmaya koşturun ama açıkçası sizin ne yiyip içtiğiniz, nasıl geçindiğiniz pek umrumuzda değil! düşüncesindeymiş gibi davranıyorlar. Genç sinemacılar da bu telkinin tesiri altında kalıyorlar. Kesinlikle! Bunu geçen bir yazıda da belirttim. Biz kentsoylu insanlar değiliz. Biz şehirde doğmuş olsak bile çoğumuzun annesi babası ya da akrabaları şehirde doğup büyümemiş. Bir şekilde köye, toprağa bağlılığımız var. 1940'lardan 50'lerden bu yana şehirli olduğumuzu adeta ispat etme çabası içindeyiz. Ve bunun en geçerli yolu da sanatı takip ederek ayrıcalıklı olmak gibi geliyor. O yüzden iyi mi kötü mü, seviyor muyuz yoksa sevmiyor muyuz ayrımı yapmadan baleye, tiyatroya, konsere, sinemaya gidiyoruz. Sanat eseriymiş gibi duran şeylerin, sanat eseri olduğunu düşünüyoruz. Ve sanatı takip etmekle değil, bu takip halini göstermekle övünüyoruz. Açıkçası çok şaşırdığım bir şey vardır; İstanbul Film Festivali sırasında festivalin en çok seyirci toplayan filmlerinden biri Wes Anderson'ın Büyük Budapeşte Oteli'ydi. Bu film, festival devam ederken vizyona girdi. Ve festivalde bilet bulamadığı için kaçıran bir arkadaşımız filmi tamamen boş bir salonda tek başına seyretti. Yani aynı filmin festival biletlerinin tükenmesi; ama dışarda hiç kimsenin onu seyretmemesi çok acıklı bir durum. Biz filmleri, sinemayı, sanatı başka şeyler için de geçerli bu- önemsemiyoruz. Biz sanatı takip etmeyi, yani Can Yücel'in şirinde de söylediği gibi Sanat Sevici olmayı seviyoruz. Ayrıca çok acıdır ki kendimize ait bir takdir duygumuz yok. Nuri Bilge Ceylan'ın bu kadar kıymetli olmasının sebebi Cannes'taki 5 adaylığı ve Altın Palmiye'yi almasıdır. Bunları başaramamış olsaydı, şu anda Nuri Bilge Ceylan'dan Türkiye topraklarında bu kadar kıymetli bir yönetmen olarak bahsedilmeyecekti. Aynı şey Yılmaz Güney'in de başına gelmiştir. Yılmaz Güney fimleriyle yerden yere vurulan bir yönetmendir ama Altın Palmiye'yi aldıktan sonra bir anda mitleştirilmiştir. İran Sinemacılarının başarılı olmasının en önemli sebebi, sinema yapma anlayışlarının bir devamlılık arz etmesidir. Yani 60'lar İran Sineması 50'ler İran Sineması'nda etkiler taşır. Ya da 70'ler 60'lardan ve 50'lerden... Günümüze kadar böyle gelmiştir. Ama Türk Sineması'nda her 10 yılda bir yepyeni bir yapılanma olur. 70'ler 60'lara, 80'ler 70'lere hiç benzemez. 90'lar tamamen hepsinden farklıdır. 2000'ler ise bambaşka... Ve sürekli yeni tarif deneyen beceriksiz şefler gibiyiz. Nedense eski tutmuş tarifleri kullanmayı zulüm sayıyoruz. Genç sinemacıların çoğu Yeşilçamlı ustalardan nefret ediyor. Çünkü mezun oldukları Sinema & TV okullarında hocaları onlara bunu öğretiyor. Yani teori o kadar kıymete biniyor ki bu işin pratiğini kendi imkanlarıyla çözmüş insanlara acıyarak bakılıyor. Bu nedenle Amerika'yı yeniden, yeniden, yeniden keşfeden bir sinema anlayışımız var. En azından eskiden hikaye anlatabiliyorduk, şimdi onu da kaybettik. Eskiden teknik anlamda dökülen filmlerimiz vardı ama hikayemiz vardı. Şimdi ben geldiğimiz son aşamayı teknik anlamda daha başarılı buluyorum. Işığını, sesini, görüntü yönetmenliğini, sanat yönetmenliğini beğendiğim filmler çıkıyor. Oyunculuklarla ilgili de bir sıkıntım yok, gerçekten iyi oyunculuklar var. Ama gel gör ki bunların iyi bir öykü ile iyi bir senaryonun içinde birbirine karışması gerekiyor. Senaryo olmayınca hiçbir şey olmuyor. Bu konuyla ilgili güzel bir laf var; İyi bir senaryodan kötü bir film çekebilirsiniz ama kötü bir senaryodan iyi bir film çekemezsiniz. Gerçekten de öyle. Türkiye politik anlamda kaynayan bir kazan. O kadar çok meselemiz var ki... Ama bu meseleler sinemaya konu olarak gelmiyor. Yıllardır öğrenci sorunlarını ya da işçilerin sorunlarını layığı ile ele alan bir film izleyemedik. Sanki biz 15 yıl önce toplumsal bütün sorunları çözdük ve artık, bu meseleler hakkında film yapmamalıymışız gibi düşünüyor insanlar. İşçilerin, öğrencilerin hiçbir sorunu yokmuş gibi düşünüyor. Ama buradaki temel sorun şu; Türkiye'de bilet satarak film finanse edilemediği için bağımsız sinemacı dediğimiz durumu kastediyorum- Kültür Bakanlığı fonlarına olan muhtaçlık, senaryoların da ona göre değişmesine yol açıyor. Mesela geçtiğimiz beş yıl içinde AKP'nin Kürt Özgürlüğü politikası var. Bu nedenle o propagandaya uygun filmler çekildi, o senaryolar destek aldı. Ve biz Kültür Bakanlığı'nın fonundan destek almış Kürt ve Türk sinemacıların filmlerini izledik. Bunlar gerekli filmlerdi. Ama sadece bunlar değil, başka gerekli filmler de çekmemiz lazım. Fakat o zaman ne oluyor? Mesela Onur Ünlü'nün son filmi İtirazım Var. Hemen +18'i yiyorsunuz. Ayrıca bundan sonra Onur Ünlü'nün başına olmadık engeller çıkacağını da düşünüyorum ben. Çünkü filmi izledikten sonra fark ettim; bu mevcut iktidarın hiç hoşuna gitmeyecek bir sürü söylem ve eleştiri barındıran bir film. Yani ben şu durumu artık çok anlamlı bulmuyorum ve cesur sinemacı olarak da görmüyorum yapanları; 12 Eylül filmleri mesela. Geç kalmış bir hesaplaşma ama 30-40 yıl öncesinin gölgeleri ile hesaplaşmakta büyük bir cesaret görmüyorum. Bizim şu anda acil olarak çözülmesi gereken güncel meselelerimiz var ve gerçekten buradan çok iyi senaryolar çıkar. Ama kimsenin bunu yapmaya yetecek hevesi, cesareti ya da parası yok. İktidarın gölgesi de var ama tek sebep bu değil. Gölge yapan başka şeyler de var. En büyük etki ne yazık ki sayıları giderek artan fakat kaliteleri çok tartışılır festivallerden geliyor. Genç sinemacılar filmlerinin hep seyircisiz kalacağını düşündüğü için, seyirciyi ve toplumu ilgilendirecek bir meselenin peşine düşmüyorlar. Onlar festival jürilerini tavlamanın peşindeler. Ve ne yazık ki dünyanın hiçbir yerinde size 30-40 liralık teneke ödülü takdim edecek beş-altı kişiyi ciddiye alıp yapılan bir sinema yok. En büyük ve en kusurlu etki buradan geliyor. Eğer bu ülkenin kültür bakanı olabilseydim yapacağım ilk iş bütün festivalleri kaldırmak olurdu. Çünkü bu haliyle festivaller istemeden, bilinçsizce Türk Sineması'na zarar veriyor. En azından şöyle diyebilirdim; Evet festivaller olsun. Ama yarışma bölümü olmasın. Geçtiğimiz yıl en bütçesiz hali ile yapıldı Antalya Altın Portakal Film Festivali ve Antalya Belediyesi 6 trilyon lira para harcadı. Kültür Bakanlığı'ndan sadece 250bin lira yardım geldi, geri kalanı belediyenin kendi kaynakları ile oluşturuldu. Bu 6 trilyonun bir festival yapılmadan sinema yapmak isteyen gençlere aktarıldığını ve bu filmlerin, İstanbul'dan kimseyi davet etmeden Antalyalı sinemaseverlere gösterildiğini düşünün. Mesela filmler için katılım şartı da şu olabilirdi; istediğiniz şeyi çekebilirsiniz ama platonuz Antalya olsun. 6 trilyon lira ile Antalya'da çekilmiş 15 tane filmimiz olabilirdi ve çok daha iyi bir amaca hizmet ederdi. Trilyonlarca para harcıyoruz festivallerde ve dünya kadar ödül dağıtıyoruz ama bunun sinemamıza bir katkısı ya da geri dönen bir karşılığı yok. 2010'da Seren Yüce Çoğunluk diye bir film çekti. Güzel bir filmdi, beğendim. Pekiyi Seren Yüce'nin yeni filmini izleyen, gören? 2015'e geldik nerdeyse! Böyle olmayacak. Çünkü bir sanatçının ortalama yaratıcı süreci 15 yıl. Bu şekilde 15 yılda en fazla iki film çekip kenara çekilecek sinemacılar yetiştirmiş oluyoruz. Amaç festivalde ödül almak olunca, ödülü aldıktan sonra doyuma ulaşan yönetmenin sinema ile ilgili yeni bir amacı kalmıyor yani. Çünkü ikinci filmin başarısız olmasından çok korkuyor muhtemelen. Kesinlikle. İlk filminin de o kadar başarılı olacağını düşünmediği ve buna inanmadığı için onu aşamayacağını düşünüyor. Belki de o tesadüfi başarıyı bir daha yakalayamayacağına yönelik korkuya yenilip, tekrar eser üretmekten çekiniyorlar. Evet, bu da senin tespitin olsun ve bence de doğru.


Gerçekleştirdiği kayıtlarla 7 Grammy Ödülü'nün de aralarında bulunduğu sayısız ödüle layık görülen, sanatçı kimliğinin yanı sıra dünya çapında bir barış elçisi kabul edilen Daniel Barenboim, İKSV'nin konuğu olarak yeniden İstanbul'a geliyor. 2009 yılında İstanbul Müzik Festivali Yaşam Boyu Başarı Ödülü'nü de alan Daniel Barenboim yönetimindeki 450 yıllık geçmişiyle dünyanın en eski ve saygın orkestralarından biri kabul edilen Staatskapelle Berlin, 15 Mayıs Perşembe akşamı saat 20.30'da Zorlu Center Performans Sanatları Merkezi'nde bir konser verecek. Daniel Barenboim yönetimindeki Staatskapelle Berlin, Nisan ayında, uluslararası müzik camiasında her yıl merakla beklenen 2014 BBC Music Magazine Ödülleri'ne damgasını vurmuştu. Staatskapelle Berlin, Daniel Barenboim yönetiminde Alisa Weilerstein'in solistliğinde kaydettiği Elgar ve Carter Koçertolar ile Yılın Albümü Ödülü'nü kazanmıştı. BBC Music Magazine Ödülleri jürisi, Daniel Barenboim'in genç yaşta hayata veda eden, viyolonselin en büyük isimlerinden biri kabul edilen eski eşi Jacqueline du Pre'den sonra bir daha kimseyle kaydetmediği bu esere gönderme yaparak Yıllar var ki Elgar'ın muazzam konçertosunun yeni bir kaydı böylesi derinden bir etki yaratmamıştı. Barenboim'in Elgar'ın meşhur Viyolonsel Konçertosu'nu Jacqueline du Pre ile gerçekleştirdikleri efsanevi yorumlardan bu yana ilk defa kaydetmeyi seçmiş olması da zaten yeterince anlamlı. yorumunda bulunmuştu.


Kendisi ressam olmasına rağmen izlediğimiz filmlerde, okuduğumuz kitaplarda, giydiğimiz t-shirtlerde ya da dinlediğimiz müziklerde dahi izi olan bir tasarımcıydı Giger. 70'lerin sonunda Alien filmiyle yeryüzüne yayılan o karanlık hayal gücü, bugün bile etkisini sürdüren bir tasarım ekolü yarattı. İsviçreli bir sürrealist olan Hans Rudolf Giger; çağının ve akımının ötesindeydi. Bilimkurguda formülü hala bulunamayan o tuhaf, tehditkar, keskin ve aidiyetsiz sınırlarını çizdi. Günümüzde Alien: Isolation gibi projeler ile yeni çağa aktarılmaya çalışılan bir bütünselliğin baş mimarıydı o. Ve bugün, 74 yaşında, arkasında bıraktığı dev mirasın azametiyle yaşamın ışığına veda etti. Yabancı, ürkütücü, keskin ve karanlık bir sanat! Monokromatik tuallerin ve kabuslarla dolu diyarların üstadı olan Giger, bildiğimiz şekliyle Alien adı verdiğimiz yaratığın babasıydı. Fakat Hollywood tarafından kutsanmış ününün gerisinde yer yer okült, kimi zaman ruhani, kimi zaman bu dünyaya ait olamayacak kadar yabani bir hayalgücü ile üretiyordu herşeyi. Hiçbir işi, kolay tanımlanabilecek şekilde belirgin motiflerle sahip değildi. Örneğin Baphomet'in tarot kartlarında, uluslararası komplo teorilerinin baş mümessili sayılabilecek Reptillian'ları simgeleyen bir ana kraliçe vardı; arkasında pagan yıldızı, WASP'ın gözleri ve antik medeniyetlerin illustratif favorisi olan hayvan / insan kırması Baphomet ile. İmtina etmeden kullandığı kadın vücudu, en ücra anotomik detayları ile ile kimi zaman doğurganlığı, kimi zaman ölümü, kimi zaman yok oluşu, kimi zaman bereketli ve doğal bir varsıllığı simgeliyordu.


Kamusal alanlarda sergilenen eserleri, aynı zamanda galeriler, müzeler ve Hermes'in, Jo Malone, Dut, Cartier gibi lüks markaların verdiği yemeklerde çiçeklerle sarılmış sütunlar veya duvara çivilenmiş çiçek buketleriyle de karşınıza çıkabilir.


İstanbul Kültür Sanat Vakfı tarafından Borusan Holding sponsorluğunda düzenlenen 42. İstanbul Müzik Festivali'nin ödül töreni ve açılış konseri, 1 Haziran Pazar akşamı 20.00'da Lütfi Kırdar Uluslararası Kongre ve Sergi Sarayı'nda gerçekleştirilecek. 42. İstanbul Müzik Festivali, 1 Haziran Pazar günü uluslararası yarışmalarda ödüller kazanan başarılı genç viyolonselci Dorukhan Doruk'a şef Gürer Aykal yönetimindeki Borusan İstanbul Filarmoni Orkestrası'nın eşlik edeceği konserle açılacak. 2011'de Donizetti Klasik Müzik Ödülleri'nde Yılın Çıkış Yapan Genç Müzisyeni seçilen, Antonio Janigro Viyolonsel Yarışması'nda birinciliğin yanı sıra beş ayrı özel ödüle layık görülen Dorukhan Doruk, Verbier ve Schleswig-Holstein gibi saygın festivallerde yer aldı. Konser öncesinde sanatçı Gülsin Onay'a 42. İstanbul Müzik Festivali'nin Onur Ödülü takdim edilecek.


Evet moda için yaşıyor gibiyim. Bu belki de sürekli Nişantaşı'nda ikamet etmem ve bir kafede çalışıyor olmamla alakalı olabilir. Modaya demeyeyim de çoçukluğumdan beri giyime düşkünlüğüm vardı. O dönemlerde fazla gelişmemiş olmasına rağmen doğup büyüdüğüm yerde bile farklı giyinme çabası içindeydim. Hatta hiç unutmuyorum jean'lerimi çamaşır suyuna batırıp, değiştirip üzerine resimler çizer giyerdim. Belki de bu düşkünlüğüm modaya olan ilgimi tetiklemiş olabilir. Dolabımda genelde siyahlar ağırlıkta ve gündelik yaşamda genel olarak rahatlığa önem veriyorum. Lastik ayakkabı, t-shirt ve jean ile inanılmaz rahat hissediyorum kendimi. Bunun dışında her ortamda giyilebilecek kombinlerim muhakkak dolabımda mevcuttur. Renk skalası yapacak olursak, rengarenk bir dolaba sahibim. Blog, tahmin etmediğimden fazla yoğun gidiyor. Yoğun gitmesinin nedeni önceliği kendi işime vermemle alakalı... İşimin dışında kalan zamanım sadece haftada bir gün olduğu için çekimleri, kombin oluşturmaları vs. ister istemez stoklayarak yapmak durumunda kalıyorum. Ama soracak olursanız bu tatlı ve yoğun koşuşturma içinde inanılmaz mutluyum. Yol kat etmeye gelince, erkek modasının üzerine yapışmış tabulardan uzak duruşum belki de daha ileri gitmemi sağladı. Takdir edersiniz ki daha yeni yeni vitrinlerde erkek modasını ileriye taşıyacak koleksiyonlar görmeye başladık. Şu aralar Onurollstyle' ı markalaştırma yolunda çabalarım var. İleriye dönük kendi tasarımını yapsa ne olmalı? üzerinde düşünüyorum. Yani bir şey üretirken ilk olarak ruhu yansıtması gerekiyor. Sadece paraya ve kazanca yönelmişlik yerine beni anlatacak ve bu şekilde kabullenip alınacak bir şeyler olmasını isterim. Blog dışında bol bol kitap okur, kahve içerim :) Bildiğiniz gibi Aşşk ile aramda önemli bir bağlantı var. İşten çok evim gibi oldu. Yıllarca yeme- içme sektörü içinde olmam ve hayatımın en çok zamanını geçirdiğim yer olarak iki lokasyon arasındayım ve daha çok zamanım buralarda geçiyor. Tüm bunların dışında kendimle kaldığımda muhakkak bir şeyler yazıyorum. Daha önce bir şiir kitabı yazdım. Şimdi iki tane roman var onlarla alakalı uğraşıyorum. Yemeğe olan merakım ilk olarak iş yaşantımın bir restoranda başlaması ile oldu. Bir italyan mutfağında makarna ustalığına ulaşıncaya kadar çalışmış olmam ve diğer bölümleri de keşfetmemle yeme içme hayatımda önemli bir yer edindi ki hala yeme içme sektöründeyim. Yazambilmeyi, yara aldığım aşk tecrübelerinden edindim desem yeridir.. İlk heyecan, ayrılık ve intikam sonucunda alınan küçük notlar yerini daha derin yazılara ve şiirlere sürükledi. Bu durumda zamanla o şiirlerin altında ezilmeye başlayınca kitap oldu. Okumayı çok seviyorum. Bunun dışında yazma kabiliyeti de bir nedenle çıktı ortaya ve bu neden de kitaplaşmaya götürdü işi. İşte bu kadar önemli yeri vardır yazının bende. Tabular, tabular, tabular... İlk olarak bunları yıkmalıyız hayatımızda! Görmüşüzdür, duymuşuzdur hep Erkek adam böyle yapmaz, erkek adam bunu giymez, erkek adam şunu takmaz diye.. İşte Türkiye'de yaşanılan asıl sorun bu bence. Her ne cinsiyet olursa olsun öncesinde bir tabu ile karşılaşıyoruz. Cesaret işi moda evet. Moda denince biraz cesaretli olmak gerekiyor. Özellikle şunu belirtmek isterim ki bu sorunlarla pek karşılaşıyorum. Giymiş olduğum kıyafetlerden tutun da vermiş olduğum pozlara kadar. Ama orada benim göstermek istediğimle, algılanan hep farklı olacaktır. Cesaretli miyim? Evet birçok erkeğe göre cesaretliyim ve bu cesaretimden dolayı çok da mutluyum. Çünkü moda bana göre cesaret işi. Bilmiyorum birçok kişi tanıyor olabilir! Fakat tanışmayan kaldıysa benim gerçekten takdir ederek takip ettiğim ve ilham aldığım bir blogger var o da Pelayo Diaz. Stilinden ve cesaretinden dolayı ben de onu alkışlamak isterim. Bu güzel sohbet için teşekkür ederiz.


Biraz klişe olacak ama elime bir şey alıp onu bambaşka bir şeye dönüştürebildiğim günlerde başladı. İlkokulda resimle başlayan, ortaokulda kamerayı keşfedip edebiyat dönem ödevini belgesel olarak yapmak isteyen bir çocuktum. İlk yaptığım çalışma Aşiyan belgeseli oldu diyebiliriz. Tüm defterlerimde ve kitaplarımın sayfalarında animasyonlarla gezerdim. Bundan sonrası akıntıya bırakmaktan ibaret oldu. Hayatta iz bırakan şeyleri, kendi gözümden, dilimden, sesimden anlatmak ve dinlemekte bir saplantıya dönüştü sanırım. Görsel ve işitsel her şeye aç olduğumu anlamak tüm hayatımı değiştirdi. Dediğim gibi sinema, video ve bağlantılı her dal tüm dünyaya bakış açımı kökten değiştirmiş sanatlar. Bir duyguyu, düşünceyi anlatmanın paylaşmanın benim için en iyi yolları. Sesi müziği unutmamak lazım. Sesin ve müziğin, görüntünün ruhu olduklarını düşünüyorum. Her cumartesi Açıkradyo' da yaptığım, Koan-Müzik'te Sinematografik Saplantılar isimli bir programım var. Sadece ses ve müzikle nasıl görüntüler yaratılabileceğine dair takdir ettiğim müzisyenlere ve ses sanatçılarına yer veriyorum. Bu da benim saplantılarımdan biri. Çok fazla var. Fakat ilk aklıma gelen Susanne Bier' in 2010'da çektiği In a Better World filmi. Hiçbir zaman bir uç noktamın olmaması... Üretmekten başka bir şey düşünemiyorum ve umarım bu hiç değişmez. Bu çok zor bir soru. Yüzleşilmesi gereken o kadar fazla şey var ki dünyada ve kendimizde. Tüm ikiyüzlülüklerin portresini yapmak isterdim. En tepedekinden, en aşağıda olanımıza kadar ve içine kendimi de ekleyerek. Bazı reklam projeleri dışında, Outer Frame ve Kör'le başlattığım video projesine ek olarak iki filmin daha üstünde çalışıyorum. Eylül ayında İrlandalı grup We Cut Corners için müzik videosu var bir de. En yakın tarihli projeler bunlar. Kendi gözlerini, kendi anlatmak istedikleri konularla, detaylarla birleştirmeleri. Çoğu zaman ne anlattığımıza değil nasıl anlattığımıza odaklanmaya çalışmaları. Bu zamanla oturabilecek bir olgunluk. Belki de hiç bitmeyecek olan. Durmadan yeni şeylere aç bıraksınlar kendilerini. Eskiyi özümsesinler. Nereden geldiğimizin farkında olmak, nereye gideceğimize dair adımlarımızı daha emin atmamızı sağlar. Farklı disiplinleri takip etsinler. Sonuç ne olursa olsun denemekten asla korkmasınlar. Sektörün içinde karşılaşacakları tüm egosal sorunları, sanki olması gereken tavır ve yaklaşım buymuş gibi öğretmesinler kendilerine. Her ne iş yapıyorsak yapalım, iyi insan olmaktan kimse ödün vermemeli. Yaptığımız iş bizi tanımlamıyor olabilir ama onu yapma biçimimiz ve tavrımız bizi biz yapacak-belirleyecek tek şeydir. Genç ressamlarımızdan Mert Özgen, fotoğrafçı Denef Huvaj, yönetmenlerden Denis Villeneuve, Destin Daniel Cretton ve Hirokazu Koreeda.


Cansu Korkmaz'ın çalışmalarında kimi zaman kompozisyonun merkezine oturmuş gündelik bir nesne görürüz. Bu nesneler plastik sepetlerden düşmüş bir yaprağa, ağaç dalından sokağa bırakılmış eski bir dolaba kadar farklılık gösterir. Burada göze çarpan gündelik ve önemsiz formların fotoğrafa estetik birer öğe olarak kattıkları değerdir. Konu olan şeylerin bilinçlice seçilmiş dağınıklık halleri, İstanbul'un sistemli karmaşasını yansıtır. Cansu, yaşadığı şehrin garip enerjisini, ince bir estetik beceriyle bize sunar. Cansu'nun fotoğrafları özneldir; kendi kent ve hayat algısını yaşatır. Bu algıyı değerli kılan ise konu edindiği şeylere kendini kaptırmadan, bir fotoğrafçı olarak mesafesini koruyan yaklaşımıdır. Bu mesafeli ve sorgulayıcı duruş, fotoğrafı özde sadeliğe götürür ve bir bakıma çıplaklık etkisi yaratır. Yarım kalmışlık, Cansu'nun fotoğraflarında sıklıkla yüzleştiğimiz hallerden biridir. Kompozisyonda yarattığı boşluk duygusu bizi tatminden alıkoyar. Mükemmeli göstermeyi hedeflemez, aksine kusurlunun içindeki denge ve güzellik onu daha çok ilgilendirir. Olağan şeyler düzleminden yakalanan nesneler fotoğraflarında bir kimliğe bürünür. Cansu, nesneleri lekesel ya da formsal düzeyde portreleştirir. Bir midye paketi, şantiyeden yükselen kuru bir ağaç ya da ölü sinekler birer portredir; kimi hallerde mekansız, kimi zaman da kentin bir yerinde, öylece beliriveren. Fotoğrafçı, yolda yürürken yanından geçtiğimiz, her zaman orda duran fakat gözümüze çarpmayan, farkındalığını yitirdiğimiz şeyleri görür ve olağanaltı olanı estetikleştirir. İstanbul'a özgü olup, bizim için olağanlaşmış şeyler ve halleri gösterir garip bir enerjin var. Gerçekten de garipliğini ve enerjisini sokaktan alır. Cansu, bu fotoğraf kitabıyla bir anlamda sokaktan aldığını sokağa vermektedir.


Sebze ve meyvelerin gözümüze en hoş gözüktüğü bu yaz mevsiminde belki sizin de aklınıza son zamanlarda 'Vejetaryen olmalı mıyım?' sorusu takılıyordur. Bu yüzden vejetaryenleri anlamak adına aklımızdaki sorulara cevap aradık. Mesela hem vejetaryen olup hem profesyonel sporcu olmak mümkün mü? Veganlar günlük protein ve kalsiyum ihtiyaçlarını nasıl karşılıyorlar? Hayvansal gıdaların vegan alternatifleri neler? Restoranlar veganlar için yeterli hassasiyeti gösteriyor mu? Bir vejetaryen bal yer mi yemez mi? gibi soruların cevabını araştırdık. Sporcular vücutlarının şeklini korumak için proteine ihtiyaç duyarlar. Hem spor yapıp hemde vejetaryen olmak o kadar kafa karıştırıcı değil. Spor yaparken vücudunuzun protein ihtiyacını hayvansal olmayan protein kaynaklı gıdalarla giderebilirsiniz. Tofu, mantar, kabak, fasülye ve fıstık günlük protein ihtiyacınızı karşılamaya yeter. Yemekten asla vazgeçmek istemeyeceğiniz, damağınızda zaman zaman tadını arayacağınız yemekler ve yiyecekler olacak elbet. Bunlara duyduğunuz hasreti en aza indirmenin yolu bazı tariflerden geçiyor. Örneğin et yerine seitan, yumurta yerine muz kullanarak hayvansal gıdalardan aldığınız tadları neredeyse yakalayabilirsiniz. Vücudun ihtiyaç duyduğu kalsyum oranı yaşla doğru orantılı olarak değişir. 50 yaş ve üzeri için bu oran günde 1200 mg. iken 19-49 yaş arası bu oran 1000 mg. dır. Vegan gıdalar kalsiyum bakımından porsiyon başına zengin değer taşır. Bunlardan bazıları brokoli, badem, tofu, portakal suyu, susam ve fırınlanmış fasülyedir. Sebze ve meyvelerin yeterli bir B-12 kaynağı olup olmadığı birçok kişi tarafından merak edilen bir sorun. Eğer Endonezya'da yaşıyorsanız ve her öğün tempeh Endonezya'da yaşamadığınızı varsayarsak özellikle sublingual B-12 hapları ihtiyacınızı karşılayacaktır. Siz vejetaryen olmaya karar verdiniz. Bu yolda karşınıza çıkabilecek, aynı fikri paylaşmadığınız insanlarla aynı masayı paylaşmanız elbette gerekecek. Savunduğunuz ve doğru bulduğunuz değerleri abartıp karşınızdaki insanı yargılamadan onun fikrine saygı duymanız gerekecek. Bu yüzden sanırım bir vejateryenin neden vejeateryen olduğunu anlatmaması gereken en önemli yer non-vegan biriyle çıktığı yemek. Yumurtayı veya eti yememe sebebinizi dinlemek karşı taraf için hoş bir tecrübe olmayabilir. Bunun yerine başka bir ortamda vegan olarak yaşamanın size kazandırdığı avantajlardan bahsedip karşınızdaki insanın defansa geçmesini engelleyebilirsiniz. Bir restorana gittiğinizde nasıl domuz ürün ihtiva eden yemekler işaretlenmiş oluyorsa bir vejetaryen olarak hayvansal gıda içeren yemeklerin işaretli olmasını beklemenizde normal. Ancak bugün birçok restorantta henüz bu bilinç oluşmuş değil. Bunun için bir süre daha garsonlar en iyi dostunuz! Bal hayvansal bir gıda ürünü. Tıpkı ipek böceğinden olan ipek gibi raflarda yerini alan hayvansal bir ürün. Bunu nasıl kategorize edeceğiniz tamamen vegan anlayışınıza bağlı. Bir hayvanı beslenmek için öldürmemek gerektiğine mi inanıyorsunuz yoksa bir canlıyla veya bir canlıdan türeyen herhangi bir gıda ile beslenmeye mi karşısınız? Arıların ve ipek böceklerinin bu süreci acı içinde geçirmesi veganlara etik gelmezken aslında bitkisel ilaçların ciddi oranda böcek ölümüne sebep olduğu da düşündürücü bir gerçek.


Çölyak hastasısınız veya buğdaya karşı hassasiyetiniz mi var? Ne yazık ki Türkiye'de yaşadığınız için biraz şanssızsınız. Çünkü tamamen zorunluluktan kaynaklı bu beslenme biçimi bazıları için bir ilaç niteliğindeyken glutensiz ürünlerin fiyatı başını alıp gitmiş durumda. Eğer bir ekmeğe 5 ekmek parası ödemek istmiyorsanız kendi glütensiz ekmeğinizi kendiniz yapıp dipfrize atabilirsiniz. Ancak kendi ekmeğinizi veya makarnanızı yapmadan önce bilmeniz gereken bir şey var o da her unun ekmeğinin yenmeyeceği. Glutensiz alternatif unların avantajlarını ve nasıl yapılacağını öğrenmek hem sizin için hemde sevdikleriniz için faydalı olabilir. Tüm pirinç unları işlenmiş buğday unlarına kıyasla daha fazla besin değerine sahip. Kahverengi pirinç unu B vitamini, demir ve lif yönünden oldukça zengin. Bu yüzden glütensiz bir ekmek yapmak için esmer pirinç unu iyi bir seçenek olacaktır. Arap darısı olarak da bilinen kara buğday aslında bir buğday değil ve glutensiz. Kara buğday unu içerdiği yüksek oranda lifle beyaz una iyi bir alternatif. Ayrıca B vitamini, magnezyum ve fosfor açısındanda zengin. Tad olarak özellikle muffin, kurabiye, ekmek ve pancake tariflerinde kolayca buğday unu ve beyaz unun yerini alabilir. Hindistan Cevizi Unu amino asit yönünden çok zenginken aynı zamanda alınması gereken zorunlu yağ asidi ve lorik asit ihtiyacını da karşılar. Katı protein içeriğiyle beraber yüksek oranda lif içerir. Hafif ve tatlı aroması vanilya ve çikolatayla iyi gider. Kiona unu da Türkiye'deki pazar fiyatı pahalı gıdalardan biri. Ancak fiyatına ve tohumlarının dışındaki saponin nedeniyle tadının acı olmasına rağmen toksinleri atıcı özelliğinden dolayı onu sevin. Bu un çeşitlerinin dışında mısır unu, yulaf unu ve tatlı patates unu gibi seçenekleriniz olduğunu da unutmayın. Süt, tuz, yumurta, şeker, sıvı yağ ve kabartma tozunu çırparak karıştırın. Daha sonra yavaş yavaş glutensiz unu ekleyin. Pürüzsüzleşinceye kadar karıştırın. Karışımı yağladığınız teflon ya da plastik kek kalıbına, ikiye bölerek ayrı ayrı dökün ve üzerini bir bıçakla çizin. Hazırladığınız karışımı, önceden 200 derecede, içinde bir kap su ile kızdırılmış fırına verin. Fırının kapağı açılmadan yaklaşık 40 dakika pişirin. Daha sonra üzerine bir bez örtün. Soğuduktan sonra kesilmeye hazır hale gelecektir.


Caz tınıları İstanbul semalarında birkaç günden beri İKSV'nin gelenekselleşmiş Caz Festivali sayesinde yükseliyor. Özellikle bu haftasonu kaçırısanız üzüleceğiniz programlar olduğunu bir kenara not etmeyi unutmayın. Bu yıl 21. si düzenlenen festivalin sponsoru 17 yıldır olduğu gibi bu sene de Garanti Bankası. 21.15'te başlayacak gecede sahneye ilk olarak big band geleneğini 21. yüzyıla uyarlayan müzisyen ve besteci Darcy James Argue çıkarak topluluğuyla Brooklyn müzik ruhunu yaşatacak. Hemen ardından bugün kült caz şarkıcılarının eserlerini seslendiren ve yıllar sonra bir efsane olarak anılacağına hiç şüphemizin olmadığı Cecile McLorin Salvant Sakıp Sabancı Üniversitesi Sakıp Sabancı Müzesi'nde 22:45'te sahne alacak. 12 Temmuz Cumartesi günü Küçükçiftlik Park'ta devam edecek olan festivalde Kanadalı akustik basçı Brandi Disterheft. Juno ödüllü ilk albümü dahil olmak üzere bugüne kadar çıkardığı üç kaydıyla yükselen Vancouverlı Brandi Disterheft ve triosu; caz, blues, bebop ve balladlara uzanan eklektik müzikleriyle geceye dinamik bir başlangıç yapacak. Gece, saatler 20.30'u gösterdiğinde kendi neslinin en güzel seslerinden biri olarak kabul edilen, caz ve soul şarkıcısı, Torontolu Kellylee Evans'ın konseri ile devam edecek. Nina Simone'ye adadığı 2010 tarihli albümüyle beğeni toplayan Kellylee Evans, ardından 22.15'te sahneyi saykodelik tınılar ile geleneksel müziği etkileyici sahne performanslarında birleştiren Babazula'ya bırakacak. Etkinliğe Kanada İstanbul Başkonsolosluğu öncülüğünde Tüprag, Alacer Gold, Blackberry, Air Canada ve Özgün Group sponsor olarak destek veriyor.


Harika tatillerin sırrı doğru şekilde organize olmaktan ve iyi bir liste yapmaktan geçer. Tabii bahsettiğimiz tatiller Bozcada'da yapacağınız bir haftasonu kaçamağı veya İtalya'ya gerçekleştireceğiniz turistik bir seyahat değil. Daha çok bilinmezliklerle dolu vahşi doğada gerekirse hayatta kalmak için avlanacağınız, ısınmak için ateş yakacağınız veya yolunuzu kaybettiğinizde pusulanın bir anlam ifade edeceği bir rotadan bahsediyoruz. Yapmanız gereken ilk şey, ne kadar spontane ve çılgın bir karar da olsa nereye gideceğinizi bilmek. Bundan sonra sırada ne kadar kalacağınızı belirlemek ve bu seyahatte ihtiyacınız olabilecekleri içeren bir liste yapmak var. Her maceranın gereksinimi farklı olabilir, ama biz genel geçer bir liste paylaşmak istedik. Çıkacağınız tatille ilgili bilgileri mutlaka yokluğunuzu farkedecek biriyle paylaşın. Kimseye haber vermeden asla yola çıkmayın. Kibrit veya çakmağınız olmadan nasıl ateş yakacağınızı öğrenin. Buna ıslak odunları ve yeni bitmiş otları tutuşturabilmek de dahil. Çadırınızı seyahatiniz başlamadan önce uygun bir yerde kurarak mutlaka deneyin. Delik, yırtık, kırık gibi yapısal bozukluklar olup olmadığını kontrol edin. Harita okumayı ve pusula kullanmayı öğrenin. Sağlam düğüm atmayı öğrenin. Her durumda kullanabileceğiniz birbirinden farklı, yüzlerce düğüm çeşidi bulunduğunu unutmayın. Bıçağınızı bileyin ve yanınıza IKEA'da bile bulabileceğiniz pratik bileme araçlarından alın. Eğer balık tutabileceğiniz bir yere gidiyorsanız olta ya da misina kullanabildiğinizden emin olun. Ayrıca doğru balıkları yakalamak için, doğru türde yemleme yapmayı da öğrenmeniz lazım. Acil durumlarda hayat kurtarabilmek için hem kendinize hem de bir başkasına ilk yardım yapmayı öğrenin. Bunun için yapmanız gereken interneti kullamak veya bir kütüphaneye gidip aradığınız cevapları bulmak. Ya da bütün kitapçılardan kamp yapmak üzerine zibilyon tane bilgi veren referans kitaplardan birini alabilirsiniz. Gideceğiniz bölge ile ilgili ne kadar çok kaynak okuyup bir şeyler öğrenirseniz sizin için o kadar iyi. Eğer doğada avlanmayı veya bitkilerle beslenmeyi düşünüyorsanız hayvanların yenilebilir kısımları ve zehirli bitkiler hakkında bilgi sahibi olmalısınız. Bunun için en iyisi zehirli bitkileri resimli olarak gösteren kitapçıklardan edinmeniz. Doğa maceralarının en büyük düşmanlarından biri de beklenmedik hava olaylarıdır. Ansızın bastıran yağmur veya tozu dumanı birbirine katan bir fırtına sizi zor durumda bırakabilir. Bunun için seyahatinizi planlamadan önce akıllı telefonunuzun hava durumu bilgisine güvenmek yerine daha uzun vadeli raporlar sunan websitelerini tercih edin. Unutmayın ki yağmurda yanınıza alacağınız ekipmanlarla dolu yağarken alacaklarınız bir olmayacaktır. Belki yalnız kalmaya ihtiyacınız var belki de bu seyahat kendinizi bulmayı ümit ettiğiniz bir durak olacak sizin için. Şimdiden uyaralım 24 saat sonra yaşadıklarınızı biriyle paylaşmak ve çadırı kurup kaldırırken size birinin yardım etmesini isteyebilirsiniz. Üstelik grup olarak bilinmez bir sehayate çıkmak her zaman daha güvenlidir. Tabii Wolf Creek'e ya da Springfield yaz kampına gitmiyorsanız! Bundan sonraki yazımızda doğada yapacağınız seyahate özel giymeniz gereken kıyafet, yanınıza almanız gereken çanta, ayakkabı ve ekipmanlardan detaylı olarak bahsedeceğiniz. Okumadan yola çıkmayın!


Fazla söylenecek bir şey yok. Korkmayın, adım atın! Her Elimde Hıyar Var Diyene, Tuzlukla Koşmayın! Örneğin günümüzde bilgisayarlar birşeyler yazmak için en popüler araç, ama Eddie Vadder hala daktilo kullanıyor Hatta bazen üç tane birden, çünkü kağıda dökmesi gereken birden fazla fikri var. Çoğu zaman, zaten işimizi gören şeyler yerine teknolojinin nimetlerinden faydalanmak için işin suyunu çıkarıyoruz. Örneğin Vedder'ı bilgisayar kullanmayı öğrenmekten alı koyan hiçbir şey yok, fakat o bunun çok da önemli olmadığının farklında. Çünkü onun için temel görev şarkı sözü yazmak ve bunu daktilo ile yapabildiği için bildiği yöntemden şaşmıyor. İdeal Şartlara Sahip Olmasanız da Çalışmaya Devam Edin! Yani bir dahaki sefere klavyenizdeki çalışmayan bir tuş hakkında yakınmadan önce, Paul McCartney'nin Grammy kazanan bir şarkıyı, ters elli bir gitarla, çok yorucu bir yolculuğun sonunda yazdığını hatırlayın. Kısayolları Boşverin ve Kendinizi Yeni Şeyler Denemek İçin Zorlayın! Hepimiz zamandan çalmanın kısayollarından ibaretiz, ama bazen uzun yoldan gitmek, yaratıcılığı körükleyen bir şey olabilir. Bir şeyi çok iyi yapmanın yolunu bilmenin zararı yok; ama ona bağlı kalmak, özellikle bir şeyler ters gittiğinde yanlış. Çünkü zaten bildiğiniz şeyin ötesine geçemediğiniz için bir şeyler ters gitmiş olabilir. Takım Çalışmasında Sadece Yetenek Yerine Sinerjiye Önem Verin! Takım çalışması yaptığınızda muhtemelen Bu benim işim, bu da onun işi diye düşünerek kafanızda işi paylaştırıyorsunuz; ki bu kötü bir şey değil. Ama unutmayın ki iyi bir takım, gerektiğinde herkesin herşeyi üstlenebileceği ve birlikte iyi çalışabildiği bir ekipten oluşur. Ona göre bireylere yüklenmek yerine, herkese birbirinin yükünü ve sorumluluğunu paylaşacak şekilde görev dağıtın. Evet, düşündüğünüzde rock yıldızları zaten tavsiyelere ihtiyaç duymayacak konumdalar; lüks arabaları yüzme havuzlarına sürüp, hayal bile edemeyeceğiniz bir hayat sürdürüyorlar. Ama bunların bir kısmının dünyanın en başarılı insanları olduğunu ve bunu uzun süre devam ettirdiklerini hem de tüm o tantanaya rağmen unutmayın. Başarı kolay gelmiyor. İşiniz neyse, yorulmadan, bıkmadan, usanmadan çalışmak zorundasınız. Fakat bu emeği kuru kuruya değil, size fayda sağlayabilecek yollardan harcamanız başarıyı getirecek olan şey.


Barajlardaki suyun azaldığını hemen her yaz mevsiminde ana haber bültenlerinde veya gazetelerde görüyoruz. Ancak nedense, sanki musluğumuzdan akan su sonsuz bir kaynaktan geliyormuşçasına bitebileceğine bir türlü ihtimal veremiyoruz. Bazılarımız bu konuda duyarlı davransa da barajların doluluk oranından anlaşılacağı üzere, çoğumuz suyun tükenebilir bir kaynak olduğunun pek farkında değiliz. Geçen senenin Temmuz ayında %74 olan İstanbul barajlarının doluluk oranı bu sene %20'lere kadar indi. Demek ki bireysel bir özenden ziyade artık toplumsal sorumluluk göstermeye yönelmemizi gerektirecek kadar ciddi bir durumdayız. Modern şehir yaşamına geçince unuttuk, fakat eskiden neredeyse her evin bodrumunda yağmur suyunu biriktiren ufak bir sarnıç sistemi bulunurdu. Hatta daha eski dönemlerde bir mahallenin ya da kasabanın halkı tarafından kullanılmak üzere, çok daha büyük boyutlarda sarnıçlar yapılır, su toplanırdı. Antik bir yaklaşıma ya da fazla zahmet etmenize gerek yok. Her yerde kolaylıkla bulabileceğiniz bir varili veya su bidonunu sarnıç olarak kullanarak, kendi yağmur suyu biriktirme sisteminizi oluşturabilirsiniz. Evinizin çatısından indireceğiniz borunun ucunu geniş bir bidona bağlayıp çatıdan gelen suyu saklayabilirsiniz. Nalburdan alacağınız uygun boyuttaki bir yağmur oluğu işinizi kolaylaştıracaktır. Bidonun üzerine sineklik teli ya da elek koyarak, dışarıdan gelen toz ve yaprakları da engelleyebilirsiniz. Piyasada birçok markanın PVC yağmur olukları var. Polivinil klorür amorf maddesini içeren, toz polimerden üretilen bu plastikler asitlere, bazlara, ateşe, alkole ve benzine yüksek direnç gösterir ve fiziksel yapısı bozulmaz. Bu oluklar 60-95 derece arası sıcaklığa dayanabildiği için, plastikten süzülerek birikecek suyun polivnil kaynaklı kansorejen etkisi hususunda endişelenmenize gerek kalmaz. Yine de bunun tam anlamıyla saf su olduğunu düşünmeyin. Çünkü yağmur suyu distile bir su olmasına rağmen gerek bulutlarda, gerekse yoğunlaşırken bünyesine bir takım iyonlar alarak bu özelliğini özelliğini kaybeder. Yani yaygın inanışın aksine, yağmur suyu saf değildir fakat su kıtlığı olan yerlerde gündelik ihtiyaç için rahatça kullanılabilir. Sinekliği ya da eleği bidonun açık kısmına yerleştirin. Sonra bisiklet şambreli ya da lastik özellikli çemberi, silikon tabancası kullanarak bidon ağzına sabitleyin. Bunun için sanayi tipi tutkal da kullanabilirsiniz. Önemli olan suya dayanıklı olması. Bidonunuzu, yağmur oluğunun altına gelecek şekilde konumlandırın. Suyun bidonun içine akacağından emin olun. Eğer akmıyorsa, nalburdan alacağınız 45 derecelik dirsek sorununuzu çözecektir. Eğer apartmanda oturuyorsanız, balkon suyu ile karışmadığına emin olduğunuz çatı oluğunu da kullanabilirsiniz. Artık yağmur yağdığında bidonunuza dolan suyu biriktirebileceksiniz. Fakat oluşturduğunuz bölgeye göre bunu filtrelemek için fazladan çaba göstermenize gerek kalabilir. Su çeşitli şekillerde kirlenebilir. Buharlaşırken havadan bir miktar yabancı madde alarak yükselir. Bazı moleküller ağır iyonlarla birleşerek hava yoğunluğuna bağlı olarak asılı kalır ya da daha buharlaşmadan çöker. Bulut halindeyken H2O molekülü yükseklerdeki hava sıcaklığı, hareketliliği v. s. nedeniyle atmosferdeki iyonlarla reaksiyona girer. Hatta bazen yüksek kükürt bulunan yerlerde birikmeyle asit yağmurları olarak düşer. Yükseklerdeki şimşekler de suyun molekül yapısının değişimine katkıda bulunur. Yağmur halindeyse temas ettiği gazları bir miktar soğurur. Sıvı hale geçtiğinde düşerken yüksek hızda oksijen, karbondioksit, karbonmonoksit, argon v. s. gibi gazların kendisine tutunmasını sağlar. Yine de çoğu durumda, eğer ağır sanayi bölgesinde yaşamıyorsanız, bu yağmur suyundan genel olarak faydalanmaya engel bir durum teşkil etmez. Sizi asıl endişelendirecek şey, yaptığınız yağmur oluğundan damıtacağınız suyun bidondayken korunması olacaktır. Özellikle çatı oluklarının yapısal hataları nedeniyle suya karışabilecek çamur, kir, pislik vb. şeyler koruma amaçlı koyduğunuz elekten geçebilir. Bu engellemek için çakıl filtreleme, mum filtreleme, torba filtreleme adı verilen gelişmiş yöntemler kullanabilir, katalitik, kimyasal ya da UV~ kullanarak dezenfekte edebilir veya aktif karbon filtreleme yaparak kokunun ve tadının iyileştirilmesi, renksizleştirme işlemlerini uygulayabilirsiniz. Fakat bu yöntemler yağmur suyunu içme suyuna çevirecek gelişmiş yöntemlerdir. Hatta bunlar için piyasada onlarca farklı, mühendislik harikası ürün bulabilirsiniz. Fakat genel kullanım için basit, ev tipi bir filtreleme yapmak istiyorsanız, kaynatıp soğutarak kireç ve diğer maddelerin çökeltme yolu ile dibe inmesini sağlayabilirsiniz. Uygulayabileceğiniz en pratik yöntem bu olacaktır.


Serinin ilk yazısında bahsettiğimiz gibi tatil planınızı yaptınız. Yanınıza alacaklarınızın listesi tamam. Şimdi sırada yalnızca yanınıza alınacak kıyafetler olarak geçiştirilemeyecek kadar detaylı bir bölüm var: Doğa şartlarına uygun giyinmek... Çıkacağınız maceraya uygun giyinmek dendiği zaman aklınıza yalnızca kötü hava şartları gelmesin; Gideceğiniz yerin iklimine ve hava durumuna uygun kıyafetler götürmek, hayatınızı büyük ölçüde kolaylaştıracaktır. Ayrıca yanınıza alacağınız kıyafetlerin ne büyük ne de küçük, tam üzerinize uygun olması rahat hareket etmenizi sağlayacak. Önemle belirtmeliyiz ki yanınıza işinize yaramayacak şeyler alıp fazlalık yapmayın ve çantanızı boşu boşuna ağırlaştırmayın. Bunun için hemen hemen her şeyin düşünüldüğü iyi outdoor mağazalarından ve online alışveriş sitelerinden faydalanabilirsiniz. Yine de kapıdan içeri girerken ya da sayfalar arasında dolaşırken neye ihtiyacınız olduğunu bilmemek kredi kartınıza baya hasar verebilir. Gerçekçi bir liste hazırladığınıza emin olun. Eğer tropik bir yere veya sıcak yaz ikliminin hakim olduğu bir bölgeye gidiyorsanız yanınıza hafif pamuklu ve sizi serin tutacak bir şeyler alın. Özellikle ince keten ve şile bezi sizi serin tutacaktır. Yanınızda yağmur geçirmeyecek ve rüzgarı kesecek kapüşonlu bir yağmurluk mutlaka olsun. Üşüme ihtimalinize karşı gideceğiniz yerin iklim şartlarını göz önünde bulunarak ince veya kalın yünlü bir kazak bulundurmanız da iyi olabilir. Koyun yününü kolayca kuruduğu için tercih edebilirsiniz. Özellikle karasal iklimin hakim olduğu bir bölgeye gidecekseniz sizi hem sıcak tutan hem de derinizin nefes almasını sağlayan koyun yünü, iyi bir tercih olacaktır. Bu yüzden İrlanda'daki hiçbir koyun grip olmuyor! Eğer daha sıkı korunmaya ihtiyaç duyuyorsanız, öncelikli tercihinizi kaz tüyünden yana kullanın. Su geçirmez bir dış kabanla kombine edilmiş kaz tüyü bir içlik, sizi doğanın en zor şartlarına karşı bile büyük ölçüde koruyacaktır. Kesinlikle kot giymeyin. Kot pantolon veya ceketler su tuttuğu ve kolay kurumadığı için sağlıklı bir tercih değil. Aynı zamanda fiziksel olarak da hareket kabiliyetinizi kısıtlayacaktır. Diğer sakınmanız gerekenler terlik, sandalet ve yumuşak tabanlı ayakkabılar olmalı. Böcekler tarafından ısırılmak ve ısırgan gibi otlar tarafından kaşındırılmak istemezsiniz. Şort veya etek gibi kısa kıyafetler de zorlu bir seyahat için uygun değil. Bünyenizin alerjik reaksiyon göstermesi durumunda size çıkarmak için zahmet verecek, böcek, bitki, salgı vb. şeyler konusunda korunmasız bırakacak ve rahat hareket etmenizi engelleyecek tüm kıyafetlerden kaçının. Kıyafetlerinizi seçerken mutlaka su geçirmez olmalarına dikkat edin. Yanınızda çok fazla seçenek olamayacağı için karşılaşacağınız herhangi bir durumda kumaş avantajından faydalanmanız çok önemli olacak. Bu noktada nefes almayan polyester kumaşlar yerine, aynı zamanda hava akımı sağlayan, su buharı direnci değeri kullanım alanına göre yeterli m2Pa/W değeri arasında değişen fonksiyonel membranlı kumaşları tercih edin. Eğer kamp ateşi ile çok fazla haşır neşir olacaksınız, Meta-Aramid ya da Para-Aramid kumaşlar tercih edebilirsiniz. Hatta uygun fiyata antistatik elyaf kumaştan tutuşmayı geciktirici kıyafetler de alabilirsiniz. Şapka, unutmamanız gerekenler listenizin ilk sıralarında yerini alan bir ihtiyaç. Tropik iklime gidiyorsanız hasır bir yaz şapkası, karasal iklime gidiyorsanız kar başlığı, hangi iklimde olursa olsun tırmanmaya gidiyorsanız, çene altından bağlanan türde şapkalar seçmeye dikkat edin. Burada da kilit nokta hızlı kuruyabilen, yüksek nefes alabilirliğe sahip bir malzeme seçmek. Ense koruması, portatif cibinlik, UV filtresi ise lüks ama önemli detaylar. - Su geçiriyor mu? - Dayanıklı mı? - Yürüyüş için uygun mu? - Ayak tabanı esnek mi? - Ürünün fiyat aralığı nedir? Ama iş bununla bitmiyor. Çünkü yapacağınız tatil için dağcılık ve expedisyon botları, plastik mesli botlar, tozluklar ve hatta kar ayakkabıları gibi ekstra aksesuarlara da ihtiyacınız olabilir. Gore-Tex, yüksek irtifa, tırmanış vb. seçeneklere özel, tam olarak o iş için özel üretilmiş ayakkabıyı giymeniz hayat kurtarıcı bir detay olabilir. Bu konuda seçim yaparken mutlaka profesyonel destek almanızı öneririz. Çantanızı doğru şekilde hazırlamak sırt ve göğüs bölgenizdeki ağrılardan sizi kurtarır. Fit vücuda sahip bir insan günde 11-14 kilo arası bir çantayla yürürken zorluk yaşamaz. Paketlediğiniz her şeyin ağırlığını az tutarsanız yerleştirmeniz ve taşımanız daha kolay olur. Çantanız hem içeriden olabilecek sızıntılar, hem de dışarıdan gelebilecek ıslanmalar için su geçirmez olmalı. Kesici aletlerinizi taşımanın en güvenli yolu, onları kıyafetlerinizin arasına sarmak olacaktır. Özellikle bıçağınızı, çantayı delip size zarar vermeyecek şekilde yerleştirdiğinizden emin olun. Eğer en ağır eşyalarınızı çantanızın en üst kısmına yerleştirirseniz sırtınıza daha az yük binmiş olur. Altta kalan eşyalarınızı da ezilse de zarar görmeyecek olanlardan seçin. Harita, pusula, fener gibi objeleri çantanızın kolaylıkla ulaşabileceğiniz ön gözüne koyun. Çantanızı hazırladıktan sonra sırtınıza takıp dengeli bir şekilde yerleştirip yerleştirmediğinizi kontrol edin. Çantanızın dengenizi bozmayacak şekilde yerleştirilmiş olması çok önemli. Çanta seçiminiz de en az ayakkabı seçiminiz kadar hayati çünkü. Bu yüzden ucuza kaçmamanızda fayda var. - Çadır - Yeterli Miktarda Uzun Süre Saklanabilir Yiyecek - Su geçirmez, sızdırmaz, dayanıklı kaplar - Güneş Kremi - Olta ve misina - Minder - İlk yardım çantası - Buz kovası, buz ve su - İşaret fişeği - Telefon veya radyo - Fener ve yedek pil - İp - Böcek Spreyi - Acil durumlarda kullanılacak özel ilaçlar - Kitap - Kamera - Katlanabilir kamp sandalyesi - Nemlendirici - Kurulabilir barbekü ve tabii ki bir paket marşmelov Bir sonraki yazıda rota planlama ve güvenli seyahat etmekten bahsedeceğiz.


Masamıza gelen yemeğin öncesini araştırmak istemeyenlerimiz kendini şanslı hissedebilir; ama aslında onlar da biz bilmek isteyenler kadar şanssız. Çünkü cehaletin mutluluk getirmediği ender anlardan biri, o yemek vücüdumuza girdikten sonraki an; sonuçta ne yiyorsak oyuz. Vegan diyetlerden, detoks bombalarına, taş devri simülasyonlarından kuyruk yağı festivallerine rüzgar gibi geçip duruyoruz. Ama bunların hepsinin üzerinde olan, kimse tarafından tartışmaya cesaret edilemeyen, hatta arkaplanında ne olursa olsun etiketine güvenerek aldığımız bir gıda türü var ki işte beni en çok meraklandıran da o: Organik gıda. Glutensiz olduğu için son dönemlerin yükselen değeri Kinoa, Latin Amerika'nın dev adımlarla büyüyen organik tarım ihracatının en büyük yıldızlarından biri. Son zamanlarda Kinoa piyasası giderek yükselen fiyatlar için komplo teorileriyle çalkalansa da, yaptığım araştırmalar sonucunda meselenin daha karanlık bir yüzü olduğunu öğrendim. Yoğun olarak Güney Altiplano bölgesinde yerleştirilen bu tahıl, artan talebe yetişilemeyince traktörlerin kullanılabileceği başka bir alana kaydırılmış ve üretim şekli de tamamen değişmiş. 1980'lerden önce gerçekten organik tarım standartlarına uygun olarak üretilen, içinden taş çıkması olası Kinoa'lar gitmiş yerine toprağı çöle çeviren ve hatta organik demenin imkansız olduğu gübreleme teknikleri ile nadasa bile bırakılmadan sömürülen, yapay tarlalar gelmiş. Hatta şu anda durum öyle trajik ki Kinoa üreticileri, artık eskisi kadar besleyici olmayan mahsüllerini yeterli parayı kazanamadıkları için kendileri bile tüketemiyorlar. 'Organik' etiketiyle, özellikle birinci dünya ülkeleri ve Amerika'ya pazarlanan Kinoa hasılatının tümünü satıp, kendilerini ve ailelerini daha ucuz alternatiflerle besliyorlar. Yani organik ürün marketinin çılgıncasına artan talebini karşılayamadıkları için kendi ekosistemleri de bir anlamda çökmüş. Bugün Time'da yayınlanan bir makalede Kinoa'dan Bolivya'nın yüksek vadilerinde genetiği değiştirilmiş ürünleri yasaklamış bir hükümetin kültürel mirası olarak yetiştirilen organik muzice olarak bahsedilse de, onların da verebildiği güvenilirlik oranı, kendi politik ajandalarının payı da düşünülürse en fazla %90'larda. Yani benim kilosunu 50TL'ye aldığım Kinoa'nın Benjamin Huarachi'nin yüksek tepelerinden mi yoksa Andeanlı dar gelirli köylülerin, tarım ilaçlarıyla zehirlediği tarlalardan mı geldiğini bilmiyorum. Eğer siz de sağlıklı olduğu iddia edildiği için ya da gluten hassasiyeti geliştirmeniz nedeniyle oldukça pahalı fiyatlara satılan Kinoa'ya gözü kapalı güvenenlerdenseniz, kendi araştırmanızı yapmanızı öneririm. Çünkü benim öğrendiklerim, organik gıda sektörüne olan inancımı epey zayıflattı. Güvenim tazelenene kadar da canımız ciğerimiz köy bulguruna devam.


Festival dendiği zaman aklınıza sadece onbinlerin katıldığı bol alkollü müzik festivalleri geliyorsa yanılıyorsunuz. Dünya genelinde yapılan, hayatınızın en iyi gününü yaşayabileceğiniz yüzlerce festival var. Üstelik her bir festivalle o kültüre dair birçok şey öğrenip, bir gününüzü o ülkenin insanlarındanmışsınız gibi eğlenerek geçirebilirsiniz. 7 milyonun üzerinde LED ışıkla, kışın gelişini kutlayan Japonya'daki Nabana No Sato botanik bahçesinin Winter Light isimli festivalini, bir gün denk gelirseniz kaçırmayın. 1162 yılında Venedik Cumhuriyeti kendisini bir işgale karşı savundu. Bu işgalin zaferi, her yıl San Marco meydanında Venedikliler tarafından Venedik ile özdeşleşmiş maskeler eşliğinde kutlanıyor. Efsaneye göre bu festival, 1945'te bölge halkının mistik orman yaratıklarını kaçırmak için sebzeleri fırlatıp ezdiğinin düşünülmesiyele başlıyor. Sonra zamanla değişerek insanların birbirine sadece domates attığı bir şekle bürünüyor. Bugün Ağustos ayında yapılan festivale, dünyanın her yerinden 20. oo0'in üzerinde insan katılıyor. Tek bir günde atılan domates sayısı ise 150. ooo'in üzerinde. Kimilerine göre korkunç bir israf olsa da İspanya kültürünün en önemli parçalarından biri olduğu yadsınamaz. Burning Man, Amerika'da kültür ve sanatın kutlandığı geleneksel bir festival. Dünyanın birçok yerinde de tekrarlanan Burning Man'de müzisyenler, 50.000'in üzerindeki katılımcıyı eğlendirirken, sanatçılar festival alanına dev heykeller inşa etmekle meşgul oluyor. Lantern Festivali, antik çağlardan bu yana ay-güneş takviminde birinci ayın 15. gününde kutlanıyor. Çin ve Vietnam halkı tarafından ışık fenerleriyle süslenmiş tapınaklar, hem gökyüzünü hem de yer yüzünü muhteşem bir şekilde aydınlatıyor. Garma Festivali, her yıl Avustralya'nın yerel halkı Aborjinler tarafından yapılan bir kutlama. Festival, Aborjinal kültüründeki geleneksel dans, müzik, sanat ve seremonileri korumak adına yapılıyor. Eğer festivale davet edilecek kadar şanslıysanız, hiç bir yerde tanık olamayacağınız Aborjin kültürüyle de tanışabilirsiniz. Japonya'da her Şubat ayında bir haftalığına yüzlerce monolitik heykel milyonlar tarafından ziyaret ediliyor. 1950 yılında başlayan festival ilk kez Odori Park'a 6 lise öğrencisi tarafından yapılan 6 kar heykeli ile başlamış. 1955 yılında Japon ordusu tarafından eğlence amaçlı profesyonel kar heykelleri de yapılmış. O günden bu yana, heykeller ve festival büyüyerek devam ediyor. Day of the Dead veya diğer adıyla Dia De Los Muertos, Meksikalıların kaybettikleri insanları andıkları ve onlar için dua ettikleri ulusal bir bayram aynı zamanda. Tarihi yüzlerce yıl önceki Aztek Festivali'ne dayanan Day of The Dead, zengin işçilikle oluşturulmuş kostümler ve geleneksel yiyeceklerle kutlanıyor. Electric Forest Festival, adından da anlaşılacağı gibi elektronik müzik ağırlıklı bir festival. Her yıl Haziran ayında 4 gün süreyle festival alanı nefes kesen LED ışıklarla ve lazer şovlarla donatılıyor. Bu sürreal ortamdan elde edilen gelir şehrin yakınındaki birkaç bin kişilik nüfusu olan bir kasabanın halkına bağışlanıyor. Güney İspanya'da bulunan iki farklı şehir Guadix ve Baza'nın insanları, tarihe göre birbirleriyle komşu, kardeş ve aynı zamanda rakip olmalarıyla biliniyor. Baza'dan bir grup insanın Virgen de la Piedad'ın fotoğrafını çalması ve 500 yıl önce Guadix'li bir işçinin gömülü resmin bir parçasını bulmasıyla başlayan husumet, bugün iki şehrin insanlarını temsili bir heykelin hakimiyeti için bir araya getiriyor. Yıllar geçtikçe aradaki mücadele bir husumetten eğlenceli bir festivale dönüşmüş.


Derin Sarıyer, sanatın birçok formuyla iç içe, yeniliklerle ve sürprizlerle dolu bir isim. Liseyi Saint Joseph'te bitirdikten sonra Bilkent Üniversitesi'nde İç Mimari ve Çevre Tasarımı üzerine eğitim alıyor. Mezun olduktan sonra da bir yıl boyunca Milano'daki ünlü İtalyan tasarım firması Cappellini'de araştırma ve geliştirme departmanında çalışıyor. 2000 yılında yuvaya -İstanbul'a- dönen Derin Sarıyer, aile şirketleri Derin Design için babası Aziz Sarıyer ile birlikte modern mobilya tasarımları üzerine odaklanıyor. Tasarım ve mimari alandaki başarısının üzerine müzik kariyerini de ekleyen Derin Bey ile bol ilhamlı bir röportaj yaptık. Müziğin bir ifade biçimi olarak çok önemli bir sanat formu olduğunu söylemek isterim fakat müzikle olan ilişkim bir seçim değildi. Kendimi bildim bileli odamda tek başıma şarkı yazıyorum. Bunu yapmazsam kendimi çok eksik hissediyorum. Bu çok eskiden beri böyle. Yeni olan şey ise yazdıklarımı paylaşıyor olmam. Mobilya tasarımı ile şarkı yazarlığı arasında zoraki bir bağlantı kurmak istemem. Benim için apayrı alanlar. Fakat durup düşününce ikisinin içinde de denge, ritim ve oran gibi unsurların çok önemli olduğunu görüyorum. Aklınızla ve duygularınızla içinizde oluşan bir fikrin hayata geçirme aşamaları, sonuca ulaştıran adımlar ve devamında ortaya çıkmış bir ürün olarak görmenin heyecan verici bir özelliği var. Bu nedenle hem kendi tasarımlarım hem de Derin Design koleksiyonunu oluşturan diğer işlerin ayağa kalmasıyla ilgili yaptığım art direktörlük çalışmalarım benim için önemlidir. 1999 senesinde tasarladığım ve üretilen ilk tasarımım olan Flat Sofa'nın ise bende apayrı bir yeri var. Mobilya tasarımı ve Derin Design art direktörlüğü benim heyecanla uğraştığım mesleğim. Hayatımın sonuna kadar bu mesleği devam ettirme niyetindeyim. Bugünlerde playlistimde Real Estate'in yeni albümü Atlas var en ön sırada. Morrissey'in yeni şarkılarını dinliyorum. Silversun Pickups Panic Switch ve Lykke Li Gunshot şahane parçalar. Sia, Bloc Party, Dirty Vegas, Klaxons, Beach House. Karışık bir listem var. Önümüzdeki dönemde yayımlayacağım şarkıların demolarını ve yayımlanma sıralarını belirledim. Sadece doğru prodüksiyonlarla ele alınmayı bekliyorlar. Bugünlerde de belirlediğim sıralamanın aralarına sızabilecek yeni şarkılar yazıyorum. Şarkı yazmak her zaman hayatımın bir parçasıydı. Küçüklüğümden beri bu konuya olan ilgim kapalı bir odada gerçekleşti. Son beş senedir hazırladığım demoları Soundcloud'dan paylaşmaya başlamıştım. Geçtiğimiz sene artık daha fazla içimde tutamadım. Armaggan'daki sergide ilk şarkı tanıtıldıktan sonra iTunes, Deezer, Spotify gibi platformlarda resmi olarak yer aldı. Derin Design'dan dolayı çok yoğun olan programımın içinde müziğe de yer ayırmak zor olmadı. İnsana çok istediği kolay gelir. Bir şekilde organize olabiliyorum. Hayat neşemi artırıyor yazdıklarımın dinleniyor olması. Yazdıklarımın özündeki temel fikir ''hiçliğin neşesi'' olarak niteleyeceğim duygu durumundan çıkıyor. Evrenin insana olan kayıtsızlığını sindirmiş ve bunu hakikatten yine de buruk bir neşe çıkarma çabası olarak da görebiliriz şarkılarımı. En son 2003 ya da 2004 senesinde CD aldım. Müziği tamamen dijital yöntemlerle dinliyorum. Sia'nın son albümü 1000 Forms of Fear'ı aldım iTunes'tan. Les Inrockuptibles dergi olarak takip ettiğim yayın. Onun dışında internette doğaçlamalı bir biçimde yenilikleri izliyorum. Yeni Zelandalı Broods isimli ikilinin müziğine şans verin.


Biliyorum ki bir çoğunu çok ıssız ve yıkık bulacaksınız fotoğrafların. Bazıları içinizde bir yeri kıpırdatacak. Kiminiz özlem duyacaksınız birçok şeye. Tam da hissettirmek istediğim bu çünkü. Yazları toplanıp oyunlar oynadığımız, komşu köylere düğünlere, söyleşilere gittiğimiz köylerimiz çok yalnız kışları. Karpuz tarlalarına geceleri macera olsun diye girdiğimiz amcalarımız çok daha yaşlı. Sokağın bir başında yollarını kesmeyelim diye beklediğimiz dedelerimiz öleli çok oldu. Kendi derelerini kurutan fabriklarda çalışan çocukluk arkadaşlarımız ekmek mücadelesinden başka bir şey düşünemiyor şimdi. Aslında kim olduğumuzu keşfettiğimiz, her bir yerinde çocukluğumuzu bıraktığımız, anneannelerimizi, babaannelerimizi emanet ettiğimiz toprakları çok yalnız bıraktık. Kendimizi büyük şehirlerde var etmeye çalışırken aslında en temiz, en biz halimizle var olduğumuz yerleri bir köşede öylece unuttuk. Kafkasya'daki köylerine geri dönenler oldu. Dönemeyen yaşlılarımızın ağzından dinledik hikayelerini geride kalan topraklarının. Ellerine geçen her fotoğrafı, her tabloyu asıp salonlarının en gösterişli yerine, akıllarında kalan ezgilerini mırıldandılar uykuya yollarken bizi.


Serinin önceki yazılarında bahsettiğimiz gibi, şekillenen seyahatiniz ve hazırlanan çantanızın ardından, sıra kendinize en mantıklı rotayı seçmeye ve en güvenli biçimde seyahat etmeye geldi. Rota planlamak, hangi uzunlukta yolu ve hangi tip bölgeyi kullanarak gitmek istediğiniz yere ulaşacağınızı belirlemek anlamına geliyor. Tahmini varış süreniz, yol boyunca ihtiyacınız olan malzemeler, güvenliğiniz için yanınızda taşımanız ve yapmanız gerekenler bu yazının ana konusu. Seyahatinizi planlarken, sırtınızdaki çantayla günde kaç saat yürümeye dayanabileceğinizi, kamp yapacağınız yere araçla mı ulaşabileceğinizi yoksa aracınızı bırakarak mı ulaşabileceğinizi, eğer öyleyse bu ulaşımın ne kadar süreceğini bilmeniz gerekiyor. Kamp alanınıza gece çökmeden ulaşabiliyor musunuz yoksa geceyi önceden başka bir yerde mi geçirmeniz gerekiyor? Bütün bu soruların cevabını bilmeden yapacağınız her seyahatin sonu hüsran olabilir. Güvenli topraklardan -evinizden- çıkmadan oturun ve önünüze haritanızı açın. Konaklayacağınız bölgede yapacağınız basit bir tırmanmayı bile planlamalısınız. Gezineceğiniz topraklardaki hudutları bilmeye özen gösterin. Elinize keçeli bir kalem alın ve harita üzerinde işaretlemeler yaparak seyahatinizi kurgulayın. Cetvel ve haritanızın ölçeğini kullanmak, gerçekçi seyahat mesafeniz hakkında sizi en yakın sonuca ulaştıracaktır. Tahmini varış süreniz için ufak bir hesaplama yapmanız gerekecek. 1,5 km yolu, 20 dakikada yapacağınızı varsayarak tahmini varış sürenizi hesaplayabilirsiniz. Eğer seyahat edeceğiniz bölge engebeliyse, saatte 4 km yol alacak gibi hesaplamanız aşağı yukarı doğru olur. Yükseğe çıktığınız her 150 metre için, önceden hesapladığınız varış süresine ekstradan 20 dakika eklemeniz gerekiyor. Bütün bu hesabı yaparken kendinize 15'er dakikalık küçük molalar verip bunu da hesaba katmalısınız. Tabii ki bu her saat başı duraklayacağınız anlamına gelmiyor. Örneğin 5 saatte yürüyeceğiniz bir mesafe, molalarla beraber 6 saat 15 dakikada tamamlanmış olacak. Zor bir arazide ağır bir çantayla mı yürüyorsunuz? Hava şartları sıcak veya nemli mi? Eğer öyleyse dinlenme periyodlarınızı sıklaştırmanız gerekebilir. Bu şartlarda varış süreniz uzayacak olsa da 40 dakikada bir vereceğiniz 15 dakikalık mola ile varacağınız yere haşatınız çıkmadan ulaşabilirsiniz. Aynı durum kar yağışlı ve bol rüzgarlı hava şartları için de geçerli. Rota ve varış sürenizi planlamanız, o süre boyunca yanınızda neler olması gerektiğini de belirleyecek. Gideceğiniz yere aynı gün içinde varamıyorsanız, çadır gibi elzem ihtiyaçlarınız olacak. Her zaman olabilecek en kötü senaryoyu düşünüp, ona uygun malzemeleri yanınızda bulundurmanız gerek. Daha fazla detay için bir önceki yazıda çantanızda olması gereken malzemeleri inceleyebilirsiniz. Yollarda geçireceğiniz gün sayısına göre ihtiyacınız olan miktardaki yemeği de yanınızda bulundurmanız gerek. Yetişkin bir insanın günlük ortalama kalori ihtiyacının en az 2200 kal. olduğunu düşünürsek, beslenme çantanızı bu değere yakın yiyeceklerle doldurabilirsiniz. Açık havada sarfedeceğiniz efor ve temiz havanın da etkisiyle bu oran 3.000 kaloriye kadar çıkabilir. Sizi tok tutacak ve enerji verecek, taşıması kolay ve bozulmayacak yiyecekler öncelikli tercihiniz olmalı. Örneğin fındık, kurutulmuş meyve, çekirdek, kraker, fıstık ezmesi, çikolata ve konserveler gibi. Pişmiş veya sıvı gıdalar seyahat sırasında tüketmeniz için uygun olmayacaktır. Güvenli seyahat denince bazı spesifik kurallar var. Örneğin asla çölde susuz seyahat etmemek veya ormanlık bir alanda araba ile seyahat ederken yedek lastiğiniz olmasını ihmal etmemek gibi. Büyük bir timsahı beslemeye kalkmamanızı da şiddetle tavsiye ederiz! Bunları zaten biliyorsunuz ama biz yine de hatırlatalım. İşaret fişeğiniz olsun ve nasıl kullanacağınızı bilin. Seyahat planınızdan ve tahmini varış sürenizden mutlaka sizden başka en az bir kişinin daha haberi olsun. Hastalık, kaza, boğulma veya kaybolma gibi durumlar için mutlaka bir acil durum planınız olsun. Eğer grupça seyahat ediyorsanız, herhangi birinin kaybolmasına veya ayrılmasına karşı önceden planlanmış bir acil durum buluşma yeriniz olsun. Eğer grupça seyahat ediyorsanız, herkesin çantasında acil durum yemeği, kibriti ve ilk yardım kiti olduğundan emin olun. Gideceğiniz bölgedeki hava durumunun nasıl olacağını öğrenin. Gideceğiniz bölgede yaşayan yerli tehlikeli hayvanlar var mı? Varsa onlardan nasıl sakınacağınızı öğrenin. Gideceğiniz bölgedeki hangi yılan, balık, böcek ve bitki zehirli öğrenin. Gideceğiniz bölgede yetişen, yenilebilir olduğundan emin olduğunuz yiyecekleri bilin. Acil gereklilikler durumunda kendinize alternatif bir rota çizin. Mevsim şartlarına uygun, sizi sıcak ve kuru tutacak kıyafetler seçin. Bulunacağınız araziye ve yapacağınız aktivitelere uygun ayakkabı giyin. Yola çıkmadan önce güneş kremi uygulamayı ihmal etmeyin. Hava karlı bile olsa! Serinin bir sonraki yazısında pusula, harita ve GPS'inizi nasıl kullanacağınızı ve nelere göre kamp alanı seçeceğinizi anlatacağız.