Bugün bir haber düştü ortamlara... Devlet Tiyatroları Genel Müdürlüğü'nün Shakespeare'in iktidar hırsını ve etkilerini anlatan 'Macbeth' adlı oyununu, Kültür Bakanlığı yetkililerinden oluşan bir heyetin 'beğenmemesi' sonrası apar topar Kasım ayı programından çıkardığı öne sürüldü. Cumhuriyet Gazetesi yazarı Selda Güneysu İktidar hırsını ve iktidarın zalimliğe dönüşmesini evrensel bir dille anlatan oyunun bakanlığın hedef tahtasına oturtulduğunu ve bu nedenle Kasım ayı programından kaldırılarak yerine Çalıkuşu oyununun getirildiğini iddia etti. Güneysu'ya göre biletleri önceden satışa sunulan Macbeth'in yerinde şu anda Çalıkuşu yelleri esiyorsa bunun sebebi oyuncuların 'aniden' rahatsızlanması ya da dekorların kurulup kaldırılmasının zorluğu değil. Ona göre bu durumun devlete bağlı sanat kurumlarını yok etmeyi amaçlayan Türkiye Sanat Kurulu Yasa Tasarısı Taslağı'nı savunan Nejat Birecik'in genel müdür olmasıyla bir ilgisi var. Konu hakkında Güneysu'nun kaynaklarına sahip olmadığımız için gerçekten öyle olmuştur ya da olmamıştır diye kesin bir yargıya varamıyoruz. Ama emin olduğumuz bir şey varsa o da Yeni Türkiye'de Macbeth'in yerini Çalıkuşu'nun dolduracağına inanılmasının yüksek olasılığıdır. Burada meselenin iki eserin değerini karşılaştırmak olmadığını vurgulamak isteriz. Mesele Shakespeare'in iktidar ve güç eleştirisiyle kendinden yüzlerce yıl sonrasını gören dehasından ya da Reşat Nuri Güntekin'in irticai düşünce kalıplarını hicveden yaratıcı zekasından ötesidir. Mesele sansür ve uygulamadaki sakilliktir. Yalnızca mevcut iktidarımızla ilgili bir durum olarak sınırlandırmak yanlış olur, sansür bizim köklü bir geleneğimizdir. Genel müdürler, bakanlar hatta hükümetlere gelmeden önce rejimler arası geçişlerde bile belli eserler, büyük isimler, yaratıcı ruhlar ve hatta sıradan insanlar bile bir şekilde sansüre uğramıştır. Sansür için kanıt bulmak, davasının peşinde koşmak zordur. Çünkü aşılmaz engellerin sayısı arttıkça muktedirin dili değişir; Kamu düzenine aykırılık, Devlete isyana teşvik, Kutsal değerlere saldırı ya da Çünkü ben öyle istiyorum denebilir. Adını ne koyarsanız koyun, erk olanca gücüyle rahatsız olduğu şeyi sizin görüş açınızdan söker alır ve çocuklarının ulaşamayacağı bir yere kaldırıp üstünü örter. Bunun en yakın örneğini son Altın Portakal Uluslararası Film Festivali'nde gördük. Belgesel seçkisindeki Gezi olayları ile ilgili film, altyazısındaki bir küfür nedeniyle programdan çıkartılmıştı. En başta ön jüri bu olaya isyan etti, kriz büyüdü, iş Siyad başkanı Alin Taşçıyan'ın istifasına kadar geldi. Fakat krizin toz dumanı arasında es geçilen bir şey vardı ki o da o belgeselin festivalde gösterilebilmesi için öyle ya da böyle sansürlenmesiydi. Reyan Tuvi'nin yönettiği Gezi belgeseli 'Yeryüzü Aşkın Yüzü Oluncaya Dek' kurgu masasında tıraşlandı, küfür sorunu aşıldı. Halbuki o filmde olmasa bile hatta o festivalde gösterilmese bile unutulan bir esas vardı ki o da o küfürün gerçekte edilmiş olmasıydı. Belgesellerin varoluş amacının gerçekliği belgelemek olduğu düşünülürse, söylemek istediğim düşünce kendi kendine su yüzüne çıkacaktır zaten. Söz konusu haber metni burada. Devlet Tiyatroları'nın yeni Kasım programı ise burada. Bizim konu hakkındaki görüşlerimiz bunlar. Sizin değerli fikirlerinizi de duymayı çok isteriz.


Elif Çağlar... Muhteşem bir yetenek ve naif bir kişilik. Bir Türk olarak dinlerken gurur duyduğumuz bir ses... Elif Hanım'ın 2. albümü için yardım çağrısına siz de kulak verin. Türkiye'de caz müziğe olan desteği arttırmak hepimizin elinde. Çok sevdiğim bir eşim ve ailem, uzun yıllardır yolların bile kalplerimizi hiç ayıramadığı dostlarım var. Bunlar dışında en büyük sevgim müzik. Boş zamanlarımda hala öğrenmeye çalışır, mesela yaptığımdan farklı bir müzik konusunu hobi olarak incelemeye alırım. Hobim de yine müzik yani, sanırım bu açıdan sıkıcı bir insanım çoğu kişiye göre. Gülmeyi çok severim. Kötü gün dostundan çok, benimle gülecek, mutlulukları, başarıları içtenlikle paylaşacak insanlarla vakit geçirmek isterim. Bencillik, karamsarlık, kıskançlık, iletişimsizlik... tahammül edemediğim şeyler. Aslında ilk keşfedenler ortaokul arkadaşlarım diyebilirim. Yakın dostum Ayşegül 'Okul orkestrasına girmelisin.' diye aylarca beni yüreklendiren ilk kişidir. Seçmelere katıldıktan sonra da orkestrada bulunan bir diğer yakın dostum Pınar'ın desteği büyük. Kadın sanatçı olmayı geçtim, kadın olmak zor ülkemizde. Müzikal olarak, popülerlik yarışında kendini kaybetmeden sadece içinden gelen müziği yapan bütün müzisyenler için her şey zor. Konser alanı az, imkanlar az, albüm satışı az, bağımsız müziği destekleyen plak şirketi az... Yolu kendi tırnağınızla kazımak zorundasınız. Çok teşekkürler öncelikle. Ben çekingen bir insanım, bir şarkı taslağını yaptığımda en yakın dostuma dinleteceksem bile bin bir açıklama yaparım önden. Sahneye çıkmak o yüzden yapıma göre çılgınlık aslında. Ama şarkı söylemek, sığındığım en güvenli liman. Şarkıya başlayınca, o şarkının hikayesi neyse, kalan tek his o. Finansal destek yok, caz farkındalığı arttırmak için bakanlık desteği yok, yerli müzisyen odaklı yeterli sayıda festival yok, çalmak için kulüp yok, albüm basmak için şirket yok, yurt dışı seviyesinde caz eğitimi veren bir üniversite bölümü yok, İstanbul'da öyle bir bölüm de yok hatta... Herkes kendi elinden ne geliyorsa bir şeyler yapmaya çalışıyor. Sadece sevgiden. Yoksa hiçbir şey dışarıdan göründüğü gibi değil. Birleşmesi lazım müzisyenlerin. Her mekana cazı sokmaya çalışmak, alternatif sahneler yaratmak ve mekanlarla yapılan konser şartlarını iyileştirmek lazım. Yapabilen herkesin, plak şirketini kurmasını da öneririm. Biz bu yola sadece eşimle çıktık, kimse elimizden tutmadı ama elinizi taşın altına koymadan bir şeyleri değiştiremezsiniz. Albümüm için başlattığım crowdfunding projesi de, bir nevi imece aslında, uzak değil kültürümüze. Bu sistem yaygınlaşmalı. İlk kez Say Where You're at şarkısını, dinleyici söylediğinde. Ben sustum, gözlerim doldu çünkü. .. 2. albüm öncelikli odak noktam. O çıkarsa, hemen ardından elektronik bir EP geliyor, FOURinthePOCKET albümüne hazırlanıyoruz ve 3. farklı bir projenin şarkıları hazır, sabırsızlanıyorum onun üzerinde çalışmak için. Benim için her şeyi başlatan kadın Ella Fitzgerald. Daha modern temsilcilerdense, Vijay Iyer, Jason Moran, Mark Guiliana, Dianne Reeves, Cassandra Wilson tavsiye ederim. Caz vokalisti Randy Esen. Bu sene yeniden konserlere başladı, uzun bir süre performans yapmadığı için caz severler kaçırmış olabilir. Bundan sonra takipte kalmalarını öneririm, dünya çapında bir isim.


Üretken yeni neslin başarılı temsilcilerinden biri olan Joana Kohen ile kendi sanat platformu Un-Known ve güncel projeleri hakkında mini bir röportaj yaptık. Un-Known bir sanat insiyatifidir,2012 Ağustos ayında faaliyete geçti. İlk önceler mekan olarak Levent Sanayi Mahallesi'nde bulunan mekan, bu sene Nişantaşı'na taşındı. Oluşum bır bilgi alışverışı ve sanat üretimi platformudur, genelde çeşitli sanatçılar dahilinde sınırlı kalıp senede 2-3 yeni sanatçıya yer verir. Un-known/zine basar, Prospektüs adlı bir sanatçı kitabı çıkarır, sanatçılarına işlerini hem sergileme hem de üretme imkanı sağlar ve çeşitli sanat fuarlarında yer alır. Her türlü fikre açıktır, kendini kısıtlamaz. Bilmem... Fikirler hep dondurucuda. Sadece çıkarıp çözülmesini beklemek gerekiyor. Black Flag adlı hardcore Punk gruplarından revenge adlı şarkının giriş introsu olan bu söz sergiyi hazırladığım dönemde benim için birçok şeyi anlatan bir başlıktı. Grubun eski bir video kayıdında grubun solistinin bu söz ile izleyiciye giriş yapması ile kitle ayaklanıyor ve sonrasında da bir oluyorlardı... Kendi ayaklanmamı bir olmaya ihtiyacı olan bir seyirciye sunmaya çalıştım, dolayısıyla sergimin adına etkilendiğim bu cümleyi kullanmak istedim. Sadece sanatçı tarafından değil birçok kişinin kendi imajinasyonlarında yaşayamaması ile alakalı bir durumu beyan etmek istedim. Bir yandan amaç tamamen kendime göre yorumladığım dünyayı aynalaştırma görevini referanslıyor. Tabii ki günün sonunda otobiyografik işler sundum ancak işlerin subjesi içsel olarak faunamın sentezlenip bana cevap vermiş haliydi.


Plato Sanat, Marcus Graf'in küratörlüğündeki Merz 3000 Gelecek Kolajdır! isimli karma sergiye ev sahipliği yapıyor. Katılımcı sanatçılarının eserleri 5 Kasım 20 Aralık tarihleri arasında Plato Sanat/T. C. Plato Meslek Yüksekokulu Balat Kampüsü'nde sergilenecek. Merz 3.000 Gelecek Kolajdır! sergisi, çağdaş sanat disiplini içinde kolajın gücünü ve önemini kabul eden karma bir sergi. Plato Sanat, sergi ile kolajın geleceği şekillendirmedeki gücü ve önemine vurgu yapıyor. Sergi, farklı kolaj yöntemlerini sanatsal üretim metodu olarak kullanan 9 farklı sanatçının eserlerine yer vererek, kolajın çağdaş sanatçılar için statükosunu ve anlamını tartışıyor. Karma sergide, Bora Akıncıtürk, Deniz Ayral, Özge Enginöz, Buğra Erol, Mustafa Horasan, Seydi Murat Koç, Lara Ögel, Damla Özdemir ve Arda Yalkın 'ın işlerinden seçmeler yer alıyor. Serginin adı, erken dönem kolaj sanatçısı Kurt Schwitters ve onun kendisi için inşa ettiği yaşam alanı olan Merzbau'suna (1922 -1942) gönderme yapıyor. Ayrıca, mekanın tasarımında kolajın ve montajın biçimsel kurallarına başvurulduğundan sergi, klasik beyaz kübün ötesine geçen alternatif bir deneyimi sunuyor. Serginin parçalar halindeki bu yapısı sayesinde eserler, mekan ve ziyaretçiler, fikirlerin, yorumların ve deneyimlerin tümünün birbiriyle bağlantılı olduğu geniş ve tek bir kolajın evreni haline geliyor. Merz 3000 Gelecek Kolajdır! sergisi, 5 Kasım 20 Aralık 2014 tarihleri arasında Plato Meslek Yüksekokulu Balat Kampüsü'nde ziyaret edilebilir.


The Von Trapps, Pink Martini ile Dream A Little Dream albümünde özel bir müzikal işbirliğine imza attı. Tüm zamanların en popüler müzikallerinden biri olan Neşeli Günler ile tanınan Maria von Trapp'in torunları, büyükannelerinden aldıkları müzikal mirası günümüze taşıyor. 7'den 70'e herkesin şarkısıyla bildiği Neşeli Günler müzikalinde oynayarak 1997 yılında müzik hayatına adım atan grup, Pink Martini ile birlikte dünyanın farklı ülkelerinde konserler veriyor. Japon tangolarından Brezilya ritimli şarkılara kadar çok farklı tarzları buluşturan The Von Trapps, 12 Kasım 2014 Çarşamba akşamı Türkiye'deki ilk özel konserinde İş Sanat izleyicisine güzel bir akşam yaşatacak. Bilet almak için buraya tıklayın.


White Garden, ikonik şapkaların, çiçek kompozisyonlarının ve minimalistik bir tarzın karışımından oluşan bir proje. Alexander Khokhlov Photography tarafından gerçekleştirilen çekimde, modelin teninin beyazlığı ve kullanılan arka planın açık tonu renkleri daha vurgulayıcı yapıyor. Çekimde kullanılan bütün kağıt şapkalar, tasarımcı Mikhail Kravchenko tarafından yapılmış. Taze ve kuru çiçekler kullanılarak harika renk kompozisyonu elde edilmiş. White Garden is a project which mixes the iconic hats, flower compositions and minimalistic looks. The model's skin was painted in white and with the light background it makes more accent on the colors. All the paper hats are handmade by image designer Mikhail Kravchenko. He made wonderful color compositions with dry and natural flowers as well.


1945 yılında Japonya Miyazaki'de doğan Toshio Saeki'nin adı 70'lerde avangard sanatı sebebiyle kötüye çıktı. İşlerinde geleneksel erotik Japon sanat stili Shunga ve Japon mitolojisi Yokaiga'dan etkilenen Saeki, bu teknikleri postmodern radikal popüler sanat ile harmanlıyor. Son 40 yılda Saeki sanatını kült olma yolunda önemli oranda ilerletti. Japonya, Paris, Londra, Tel Aviv, New York ve San Francisco'da kişisel sergiler düzenleyen sanatçının karanlık dünyası, daha fazlasını göme arzusu uyandırıyor. Şimdiye kadar bir sürü işi kağıda basılan Saeki aynı zamanda John Lenon ve Yoko Ono gibi efsanelerin anısına çıkartılmış albüm kapaklarına da katkıda bulundu. Japon sanatçı şuanda Japonya'nın küçük bir kasabasında hayatına devam ediyor.


Ben uzun zamandır tiyatro ve müzik ile ilgilenmiş, sınavlara girmekten korktuğu için alaylılık yolunda her şeyi zor yoldan halletmeye devam eden bir adamım. 3-4 yıldır illüstrasyon ile ilgileniyorum ve bu alanda çeşitli işler üretiyorum. Bu kısa süre içerisinde Mercedes Benz, Xerox, Koleksiyon, Digitalage, Publicis Modem, Posca, Kaft, Mavi Jeans, Sabitfikir, Grafik Tasarım Dergisi, Anadolujet gibi ajans, dergi ve şirketlerle çalışma fırsatı buldum. Bu işlerim dışında birkaç yıldır üzerinde çalıştığım bir seri işim var. Bu işlerimle birçok yurtiçi ve yurtdışı sergiye katıldım. İlk kişisel sergimi de geçtiğimiz Mayıs ayında açtım. Hala bu iki alanda işler üretmeye devam ediyorum.


Contemporary Istanbul yaklaştıkça katılımcıları daha yakından tanımaya başlıyoruz. Fuar'ın Yeni Ufuklar / New Horizons bölümünde çeşitli ülkelerdeki çağdaş sanatın ifadesini keşfetmek hedefleniyor. Bu senenin konuk ülkesi Çin. Contemporary İstanbul Çin'den çağdaş sanat galerilerinin yanı sıra, sanatçılara, küratörlere, yayınlara, sanat eleştirmenlerine ve önemli bir koleksiyoner grubuna ev sahipliği yapıyor. Çin video sanatının görüleceği Now You See sergisi bu seneki New Horizons / Yeni Ufuklar bölümünde yer alacak. Dr. Michael Jacobs'ın koleksiyonundan oluşan Now You See sergisi 2010'dan beri Çin video sanatı koleksiyonu yapan Koleksiyoner Dr. Jacobs'ın gözünden Çinli video sanatçılarının çalışmalarına yer veriyor. Sergi New York ve Brüksel'den sonra Contemporary İstanbul'da sergilenecek. 13-16 Kasım tarihleri arasında Contemporary İstanbul'da görüşmek üzere.


Yarınki Jack White konserini birçoğumuzun heyecanla beklediği Jack White konserinin yılın unutulmayacak konserlerinden biri olacağına hiç şüphemiz yok. The White Stripes'in beyni, kalbi her şeyi olan White ayrıca The Raconteurs ve The Dead Weather gibi grupların da kurucu üyesi. Rolling Stone tarafından gelmiş geçmiş en iyi gitaristlerden biri olarak gösterilen müzisyen, geçtiğimiz aylarda son yirmi yılın en çok satan plağı rekorunu elde eden ikinci albümü Lazaretto'yu kendi plak şirketi Third Man Records üzerinden XL Recordings ve Columbia Records işbirliği ile yayımlamıştı. Jack White, efsane müziğinin yanısıra rockstar duruşuyla da birçok kişinin haklı olarak idolü. Cuma günü Volkswagen Arena'da saat 18:00'da başlayacak olan konsere yetişmek için işten izinler şimdiden alınsın! 1. Asıl adı John Anthony Gillis olan sanatçı Jack White adını kullanıyor. 2. Jack White'a göre şimdiye kadar gelmiş geçmiş en iyi DJ'in John Peel. 3. Jack White on kardeşten en küçüğüdür. 4. Bob Dylan, Jack White'a kaynak yapmayı öğretmiş. 5. Jack White'a göre bilgisayar programlarıyla kayıt yapmak ihanet gibi bir şey. Kendi hala analog kayıt yapıyor ve bantlarını tıraş bıçağı ile yeniden düzenliyor. 6. Jack White'ın bir kızı ve bir oğlu var ve ikisi de müzik ile ilgileniyorlar. Oysa Jack White bunu çok sıradan buluyor. Çünkü kendi Charlie Chaplin'in çocuğu olsaydı asla komediyle ilgilenmezdi. 7. Jack White ilk solo single çalışmasını on dakikada kaydetmiş. Şarkının süresi bir dakika. 8. Ayda yürüyen ikinci astronot olan Buzz Aldrin, Jack White ile bir röportaj yaptı. 9. Jack White'ın rekor üstüne rekor kıran albümü Lazaretto ilk hafta sadece 40 bin sattı. Albümü hemen aşağıdan dinleyebilirsiniz. 10. Jack White'ın en büyük hayali uzayda çalan ilk müzisyen olmak. Bununla ilgili gizli projeleri olduğunu doğrulamış.


Yarın, Türkiye'de ilk kez XXF Very Very French Festival kapsamında Salon ev sahipliğinde dinleyeceğimiz Fransız müzisyen Emilie Simon'u daha yakından tanımak istedik. Bu çok doğal olan bir şeydi hayatımda. Müziğe çok genç yaşta başladım. Müzik her zaman günlük hayatımın ve kendi dünyamın bir parçası olmuştur. Genç yaşta müzik grupları kurmaya başlamıştım. Şarkı yazmaya da erken başladım. Piyanomla vakit geçirmeyi, melodiler hayal etmeyi çok severdim. Müzik hep bir parçamdı. Daha sonra eğitimimi de Müzikoloji alanında yaptım. It's was something very natural actually. I started off from a very early age to doing music. It was always a part of my life and world. I gathered several bands before and i started making my own music as a young one. I loved to write songs, playing my piano and dreaming about new tunes. Music was always a part of me. Later, i got my education on Musicology. İnsanın kendi ile ilgili konuşması, kendini tanımlaması biraz zor. Müziğim herşeyden önce melodik bir müzik. Müziğimin, görsel ve işitsel anlamda kendine has bir evreni var. Hareket halinde olan hayal edilmiş görsel bir müzik olduğunu, yaratıcılığa açık olduğunu söyleyebilirim. Her albümünmde hep farklı bir şey yaptım, farklı şeyler getirmeye çalıştım, farklı evrenleri keşfettim. Ve aynı zamanda kadınsı bir müzik olduğunu da söyleyebilirim. Kendine ait bir dünyası, rengi ve duyguları olan bir müzik. It's really hard to talk about yourself and define your own music with your own words. It has a very characteristic universe, both visual and audial. It's open for creativity and conjured up with the idea of movement itself. I always done something different on my each album, tried to make some difference and discovered other universes. Also, I can say that my music is kinda feminene. It has a uniqie tone, color and feelings. Doğa her zaman genel olarak benim için bir ilham kaynağı. Su, çiçekler, rüzgar, kısacası doğadaki herşey. Vegetal adlı albümüm örneğin çiçeklere adanmış bir albümdür. Nature inspires me on many levels, always. Water, flowers, wind, everything... My album; the Vegetal is dedicated to flowers for example. Hayır farketmiyor. Dil seçimi doğal olarak şarkıları yaparken oluşuyor. New York'ta şarkılarım İngilizce olarak kendiliğinden oluşmuştu. Son albümümü Paris'e döndüğümde yaptım. Paris önemli bir esin kaynağı oldu bu albümde ve doğal olarak da şarkılar Fransızca olarak oluştular. No it doesn't. It happens eventually when i write my music. It's happened spontaneously at New York before, i wrote my songs in English there. I've done my latest album Mue, when i'm back to Paris so the city was my major inspiration source and that's why those songs came up in French. Müzikal komediler izleyerek büyüdüm, o nedenle belki West side story filmini söyleyebilirim. Birçok sevdiğim yönetmen var, David Lynch, Tarantino. Başkaları da var tabii. Sinemayı çok seviyorum. Kendilerine has bir evren yaratan yönetmenleri seviyorum daha çok. Sinemada yönetmenin hayal dünyasına bir yolculuk var ve ben bunu çok seviyorum. Diğer sanat dallarından sinema, edebiyat, resim hatta moda, tasarım, mimari hepsini seviyorum. Benim için hepsi bir ilham kaynağı. I grew up with watching musical comedies, maybe that's why I can say the West Side Story is my favorite. There are so many directors that I love such as David Lynch, Tarantino... among many others of course. I love cinema. I love those directors who create their unique universes. Because watching them is just like a journey through their minds and imagination... and I love it. I love other disciplines of art too of course: Literature, Painting, Fashion Design and Architectual Design... They're all a source of inspiration for me. Sevdikleri müziği yapmalarını, kendileri olmalarını tavsiye edebilirim. Kendileri için önemli olanı yapmalarını ve kendi hassasiyetlerini geliştirmelerini önerebilirim. I think they should do the music they love and keep it real. They should do whatever is important for them and evolve their own sentimentality. Teşekkürler!


Bu gezegen sakinlerinin önemli bir görevle burada olduklarına inanıyorum ve sanırım benimki görünür olanı alıp, sıkıcılığını bozup başka bir şekilde gösterebilmek. Hava bükücü olamasam bile görüntüleri dönüştürebiliyorum. İnsanlara algılanan gerçekliğin binlerce varyasyonu olabileceğini ve sadece bir tanesine sıkışıp durmamalarını hatırlatmak istiyorum. Çünkü aramızdan en mutsuz olanlar hayal kurmayı unutanlar. Önceleri gözümü kapadığımda göz bebeğimin tam tersi yöne yani aklıma doğru döndüğünü ve bu şekilde hayal edebildiğimi düşünürdüm. Hala sanki öyleymiş gibi, kapakları indirdip biraz aklıma bakıyorum ve sonra orda aklımda gördüğümü, hayatın tüm içeriğini kendi algıladığım öz biçimiyle aktarmaya çalışıyorum. Görüntünün hangi malzemeyle ve nasıl yapıldığını önemsemiyorum, aklıma bir fikir geldikten sonra o sıradaki duruma en müsait malzemeyle gerçekleştirmeye bakıyorum. Tek derdim hayal ettiğim görüntüleri herhangi bir şekilde başkaları tarafından da görünebilir yapabilmek. Çünkü bu gezegen yalnız hayal kurmak için fazla kalabalık.


x-ist, 20 Kasım 20 Aralık, 2014 tarihleri arasında Ali Elmacı'nın Onu Öldür, Beni Güldür başlıklı kişisel sergisine ev sahipliği yapıyor. Ali Elmacı'nın gözümüzün içine bakan portrelerini okumak, resimlerindeki alfabeyi çözebilmek için önce bugüne kadar yaptığı işlere bir göz atmak gerekir. 2011 yılında x-ist'te açtığı ilk kişisel sergisi Miras Babadan Oğula Geçerde, günümüzdeki güven kaynaklarının başında gelen aile ve para kavramını ele almıştı. 2012 yılındaki Ateşinle Koru Beni sergisinde, güven dayanaklarını bireyselden toplumsala kaydırarak, devlet, birey ve medya üçleminin dinamiğini, korkuyla manipule edilen toplumu ana meselesi olarak işledi. Ali Elmacı Onu Öldür, Beni Güldür isimli sergisindeyse, kişisel ve toplumsal olanı harmanlayarak, otorite sahiplerinin yeni nesli şekillendirme taktiklerini iktidar eğitim politikaları üzerinden tartışıyor. Elmacı, gerçeküstü karakterleri ve detaylarla zenginleştirdiği sembolik anlatımı sayesinde, vadedilen geleceğin yanıltıcılığını, gerçek ile görünen arasındaki uçurumu vurguluyor. Onu Öldür, Beni Güldür sergisindeki fantastik sahnelerde, bal yapan eşek arılarına, abaküse takılmış kurukafalara, bağırsak şeklindeki sarıklara ve gözünü izleyiciye dikmiş huzursuz çocuklara rastlıyoruz. Çekici olanla iticiyi, samimi olanla tehditkarı, doğalla yapayı, kutsalla kitsch'i bir arada seyrederken hangisine inanacağımızı şaşırıyoruz. Elmacı'ya göre, medya üzerinden bize sunulan imajlar, aynı bu resimler gibi kolaj ve kurguyla tasarlanıyor. Gerçeklerin manipulasyonu ile elde edilen hikayeler, güç ve güven sembolleri ile donatılarak, altın tepside önümüze sunuluyor. Elmacı, her iktidarın kendi politikalarını kabul ettirmek adına ilk müdahale ettiği alanın eğitim sistemi olduğunu ifade ediyor. Sergi başlığından da anlaşıldığı gibi, taraflı düşünce bir seçenek olmaktan çıkıp, hayatta kalmanın tek koşulu gibi gösteriliyor. Miras Babadan Oğula Geçer sergisindeki payetler, Ateşinle Koru Benideki kamuflaj, bu seride altın kaplı süslemelere ya da sahte fonlara dönüşüyor. Kimi zaman şiddeti, kimi zamansa bereketi tescilleyen manzaralar, biat kültürünü beslerken, kaotik ve tekinsiz bir ortamı anlamlı ve inandırıcı kılmak için zenginleştiriliyor. Masum karakterler ve Elmacı'nın kitsch fonları, bu yolda inanç ve algıları yönetmek adına rol alıyor. Elmacı'nın yeni tuvalleri ve desenleri ile bir de heykel içeren sergisi Onu Öldür Beni Güldür 20 Aralık'a kadar x-ist'te görülebilir. 1976 Sinop doğumlu Ali Elmacı, Mimar Sinan Güzel Sanatlar Fakültesi, Resim Bölümü'nden mezun olan sanatçı 2011 yılında Miras Babadan Oğula Geçer ve 2012'de Ateşinle Koru Beni başlıklı kişisel sergileriyle x-ist'te sanatseverlerle buluştu. Elmacı, 2007 yılından bu yana birçok karma sergide yer aldı. Katıldığı sergi ve fuarlar arasında İşgale Karşı Sanat (Karşı Sanat Çalışmaları, 2007), My Name is Casper (Eski Sümerbank Binası, 2009), Contemporary İstanbul'10, 11, 12 & 13, Genç Ustalar, Usta Gençler (MKM, 2010), Art Beat 2011, Art Dubai 2012, Art14London ve SCOPE Basel 2012 ve Art14 London bulunmaktadır.


1985 yılında dünyaya geldim. İsmimden de anlaşılacağı gibi müzisyen bir ailede doğdum fakat mum dibini aydınlatmadığından lisede Güzel Sanatlar okuyarak yeteneğimi resimden yana kullandım. Sonrasında da üniversitede yine Güzel Sanatlar Fakültesi'nde Grafik Tasarımı okuyarak devam ettim. Üniversite öğrencilik yıllarımda Teqila/TBWA'le başlayan reklamcılık yaşamım Euro RSCG ve Alemetifaka'da toplamda 7 sene Art Director'lük yaparak devam etti. 2014'ün başında ise radikal bir değişiklik yaparak en büyük tutkum olan fotoğrafı yaptığım işten koparmayarak hedeflerimi reklam fotoğrafçısı olmaya yönelttim. Bunun için de bu işin ustadı olan Serdar Tanyeli'nin yanında kendimi geliştirmeye başladım. Bir yandan soluksuzca fotoğraf çekerken diğer bir yanımı besleyen grafik tasarıma freelance olarak albüm, tiyatro afişi, kitap kapağı ve kurumsal kimlik yaparak devam ediyorum. Fotoğraflarımın odak noktası sadelik ve kurgulanmış her şey diyebilirim. Bu konudaki yıllardır süren tutarlılığım, ister istemez fotoğraflarımdaki kimliği oluşturmaya başladı ve bu birçok konuda bana taze fikirler ve yeni kapılar açıyor. Art Director'lükten geldiğimden midir bilinmez fotoğrafa yaklaşımım daha çok garfiksel ve düzenli kadrajlar. Bu aralar; insan çekiyorsam merkezde, obje çekiyorsam da kuşbakışı bakmaktan kendimi alıkoyamıyorum. 7 senelik yoğun çalışma temposunun verdiği zihin bulanıklığını, yeni yerler görerek açmak şu sıralar en keyif aldığım şey. Farklı atmosferlere girip, yepyeni insanlarla tanışmanın ise ayrı bir çekiciliği oluşmaya başladı. Ne zaman nerede olmak istediğimi şu an için zamana bıraktım kısaca.


Teşvikiye Topağcı Mahallesi'nde çok yeni açılan Kozmonot, tasarımsal kaygıları olmayan ama bir o kadar da dekoruyla ve menüsüyle bir söylemi olan; farkındalık yaratan iddiasız ama tematik ilhamını da ''Soğuk Savaş Yılları''ndan alan bir mekan.. Son 2 yıldır İstanbul'da birçok mekana konsept tasarım ve uygulamalarıyla hayat veren Design Parallax'ın ortakları Mimar Göksu Şener ve Reklamcı Zümre Humbaracıbaşı; hikayesi olan her konuyu en ince detayıyla ilgi alanlarında bulundurmaktadırlar. ''Soğuk Savaş Yılları''na her yönden merak duyduklarından, kendileri mekan açmaya karar verdiklerinde içerisinde rastlanacak tüm fikir, detay ve ironilerin bu yıllardan beslenerek tasarlanmış olmasına özen göstermişler. Dekorasyonun tasarlanması ve uygulanmasında her bir parçanın birbiriyle ahenk içinde olmasına özen gösterilen mekanın ismi için Uzay'a ilk giden Rus Kozmonot Yuri Gagarin'den, girşdeki duvarda Berlin Duvarı'ndan, tuvaletler de Uzay Mekiği tuvaletlerinden esinlenerek yapılmış. Mekanın giriş tarafında bir duvara yapılan Neil Armstrong ve Yuri Gagarin'in birbirini öptüğü ''muralart'' resim daha önce Kim? köşemizde konuk ettiğimiz Gamze Yalçın'a ait. Arka bahçedeki duvarlara yapılan Wernher von Braun'un ''graffiti'' resmi dekorasyonda konsepte uygun her türlü detayın hassasiyetle düşünüldüğünü yansıtıyor. Bu güzel graffiti de Leo Lunatic'in ellerinden çıkma. Servis ve menü ''gastro-pub'' konseptinde hizmet veriyor; İddialı kokteylleri ile klasikleşmiş bir bar menüsünü birleştirmeyi başaran mekanda fıçı Guiness ; Kozmonot'un başlıca yaşam destek ünitesi. Ayrıca Almanya, Hollanda ve Belçika biraları ile; belli ülkelere özgü şarap ve lezzetler de menüde yer almakta. En çok tercih edilen yemekler arasında kendi imalatları olan dana sosis, pork rib ve avakado soslu cheesburger; et yemeyenler için ise vejetaryen sepeti, vejetaryen burger ve salata çeşitleri bulunuyor. Haftaiçi 11:00 01:00 arası, Cumartesi günleri 11:00 03:00 arası, Pazar günleri ise 09:00 01:00 arası açık olan Kozmonot, Pazar günleri de müşterilerini özel bir brunch menüsüyle ağırlıyor.


Bugün gerçekleşecek olan söyleşi saat 15:00 ile 16:30 arasında İMÇ Çarşısı'nda. Sergiyi 29 Kasım'a kadar görebilirsiniz.


İstanbul Bilgi Üniversitesi Sinema ve Televizyon bölümünün eski akademisyeni, yönetmen, sanatçı, fotoğrafçı İlker Canikligil, şu sıralar İstanbul Film Akademi'de yönetmenlik atölyeleri yürütüyor. Kendisiyle ilham dolu bir röportaj gerçekleştirdik. Çocukken TRT'nin canlı yayınlarında bazen bir an için de olsa kameralar görünürdü. Onları görmek beni heyecanlandırırdı: Kameranın arkasında birisinin olduğu ve bizim gördüğümüz şeyin ardında aslında başka bir işleyişin olduğunu görmek ilgimi çekiyordu. Tabi çocuk kafasıyla kameraman olmak istediğimi hatırlıyorum. Saint Joseph'te lise sonda okurken sevgili dostum Murat Önol'un kandırmasıyla yönetmen olmaya karar verdim. O yıllarda İstanbul'da sadece iki tane sinema okulu vardı ve bunlar toplamda 40 kişi falan alıyorlardı. Özel sınavlardan sonra Marmara Sinema TV Bölümü'ne girdim. İlk yıl fotoğraf çekmeye ve kurduğum küçük karanlık odada siyah beyaz baskılar yapmaya başladım. 95'te mezun oldum sonra aynı okulda master, sanatta yeterlik programlarına devam ettim. O yıllarda ve sonrasında yaptığım kısa filmlerle ulusal ve uluslararası 14 ödül kazandım. Bir süre reklam filmleri sektöründe çalıştım. Sonra sıkıldım ve Bilgi Üniversitesi'nde Sinema TV bölümünde 6 yıl boyunca tam zamanlı olarak dersler verdim. 2002'de yardımcı doçent olmuştum ama rahat bana rahatsızlık verir: O yüzden oradan ayrıldım. Herkes için aynı olmayabilir ama akademi insanları inanılmaz derecede atalete iten bir ortam. İçinde kaybolmak çok kolay. Bu nedenle beni heyecanlandıran fotoğraf anlayışı artık çok bilindiği için değeri bazıları için azalmış olsa da Andreas Gursky ile örneklenebilir. 2007'de İstanbul'daki sergisini görünce çok etkilenmiştim. Tabi ki çok garip bir hikayesi olan Vivian Maier'in veya Cartier Bresson'un fotoğraflarını değersiz bulduğum anlaşılmamalı ancak yine de benim heyecan duyduğum alan o değil. Sirenler, pleksiglass altinda arsivsel pigment baski, 120x205 cm, 1/3 ed. Eşim Ebru'nun ve Kutluğ ' un da cesaretlendirmesiyle elimde biriken fotoğrafları sergilemek istedim ve 2013 ortasında Akaretler'deki Art ON ile çalışmaya başladım. Contemporary Istanbul 2013'te bazı işlerim sergilendi ve satıldı. Bunların ilki Sirenler adlı işti. Genelde 3+1 olarak az sayıda edisyon yapıyorum. Sirenlerin bütün edisyonları satıldı. Sadece bendeki kaldı. Hemen ardından 2014 başında Zorlu Performans Sanatları Merkezi'nde More is Less Çok Aslında Azdır adlı ilk solo sergimi açtım. Bu sergi yukarıda açıkladığım fotoğraf anlayışıyla paralel olarak ciddi şekilde manipüle edilmiş 10 adet büyük boy fotoğraf ve bir 4K videodan oluşuyordu. Fotoğraflar serginin adıyla ilişkili olarak İstanbul'daki gökdelenlerin ve mimari yapıların bir tür kanser gibi çoğalmasını ve bu çoğalmanın aslında bir azalma olduğunu anlatıyordu. Son Günler adlı videoda ise bu yeni yapılaşmanın merkezi olan Levent'in sular altında kalışını izliyordunuz. Bu serginin hem de Zorlu gibi bir yerde olması epey şaşırtıcıydı benim için. 2014 ortasında galeriyle ayrıldık ve şu anda serbest çalışıyorum. Geçen ay Londra'da CONTRA adlı Çağdaş Türk Sanatı Fuarına katıldım. Bir de 2007'de çıkardığım Dijital Video ile Sinema adlı kitabı yeniledim. Yakında çıkacak, onun son düzeltileriyle uğraşıyorum. Bunun dışında İstanbul Film Akademi'de yönetmenlik atölyeleri yürütüyorum. Yönetmenlik bir yaratıcılık alanı olmasının ötesinde gerçekte diğer meslekler gibi bir meslek. Temelde bir yönetmenin görevi herhangi bir mesaji sinema diliyle ifade etmek, edilmesini sağlamaktır. Bu da sanıldığının aksine özünde son derece teknik bir iştir. Bilmeniz gereken çok fazla teknik ve estetik unsur vardır. Bunlar öğretilebilir ama aslında hemen hepsi en çok deneyimle geliştirilebilir. Katılımcılara bu deneyimi yaşatmaya çalışıyoruz. Genelde herkes memnun ayrılıyor. Sanatın özünde bir tür dervişlik olduğuna inanıyorum. Satış, fuar, sergi, galeri, küratör gibi şeylerin ötesinde birinin kendi başına kalıp bir şeyler hayal etmesi, bunları ortaya çıkarması ve sonra da insanlara göstermesi başlı başına bir yolculuk. Ne yazık ki bugün dünyada sanat adına çok maskaralık var. Sanat sosyolojinin veya politikanın bir kolu değildir. Sinema dünyasına da biraz mesafeliyim zira yıllar içinde herhangi bir şey yaparken kontrolün en önemli güç olduğunu anladım: Sinema ne yazık ki bir çok insanın birlikte çalışmasını gerektiren ve çok büyük finans gücü isteyen bir alan. Gerçekten kontrole sahip değilseniz işiniz çok zor. Budalaca komediler ya da sömürü filmlerinin ortasına düşebilir insan. Evet sinema alanında büyük bir hareketlenme var. Herkes ilk filmi çekmenin zor olduğunu ve önemli olduğunu düşünür ve gerçekten öyle ama daha zoru var: İkinci filmi çekmek. Bu konuda daha yol var gidecek. Yapılmaya çalışılan şeylerin bazıları heyecan verici ama ne yazık ki çoğu amatör görünüyor. Heves tabi ki çok önemli bir itici güç ama heves tek başına yeterli değil. Amerika'da tanıştığım bir arkadaşımın sözünü tekrarlamalıyım: Get Paid! . Tabi bu ilk bakışta sanatçı ve yönetmen adayları için garip bir tavsiye gibi görünebilir. Bol kitap okuyun veya sergilere gidin falan demem daha güvenli olurdu! Ama ben bu meseleyi de önemli görüyorum. Ne yazık ki ülkemizde yaratıcı alanlarda büyük bir sömürü var. Türkiye'de benim kuşağım paranın, para konuşmanın, hatta ona fazla sahip olmanın yanlış, ayıp bir şey olduğunu düşünmeye programlandı ve bu sömürüye açık bir anlayış. Kapitalizmin hüküm sürdüğü bir dünyada birisi size para önemli değil sen önce şu işi bir yap diyorsa iki ihtimal var: Ya yalan söylüyordur ve sizi sömürmeye hazırlanıyordur, ya da saftır. Her iki durumda da oradan uzaklaşmakta yarar var. Bu, para için ruhunuzu satın; saçma sapan işler yapın veya içinde çıkar olmayan hiç bir işe girmeyin demek değil elbette. Son analizde elbette para önemli bir şey değildir çünkü bir gün hepimiz öleceğiz ancak bu sistemde bir şeyleri gerçekleştirmek istiyorsanız ne yazık ki o kağıt parçalarına ihtiyacınız var. Hele de film ve sanat işlerindeyseniz parasız neredeyse hiçbir şey yapamazsınız. Sık sık aslında parasız ne harika işler yapılabileceğinden bahseden insanlar duyarsınız. Onlara inanmayın! Tabii kör bir inatçılık değil burada sözünü ettiğim ama gerçekten bazı şeylere hayır demek zorundasınız. Bir yönetmenin asıl görevi filmin en etkili şekilde ifade edilmesini sağlamaktır fakat film denen şey o kadar ölçülüp biçilemez bir şeydir ki herkesin her filmle ilgili iyi kötü bir fikri vardır. Bu fikirlerin çoğu ne yazık ki basmakalıp ve garantici fikirlerdir. Bunlara kapılırsanız asla iyi bir şey çıkaramazsınız. Bugüne kadar kaç yapımcıyla görüştüysem Böyle sıcak, duygulu, eğlenceli bir film yapmak lazım dan başka söz duymadım. Tabii bir de meseleye yönetmen olmak diye bakmamak gerek belki. Zira bu sizi uzun vadede yıpratır ve hayır demeniz gereken şeylere evet demenizle sonuçlanabilir. Bir yönetmen hayatında kaç film çekebilir ki? Diyelim ki 20 film çektiniz. 20 filmin yapımı 20 yılınızı alır büyük olasılıkla ama böyle bile olsa arada uzun boşluklar olacak, yapmayı umduğunuz birçok proje ertelenecek, iptal olacaktır. Bu da aradaki büyük boşlukları yönetmen olarak geçirmeyeceksiniz demektir. Bu zor bir hayattır ve yönetmenlik yapamasanız da bir şekilde kendinize saygınızı sürdürebilmeniz gerekir. Bence yönetmenlik dünyanın en zor mesleklerinden biri bu açıdan. Mimarlığa benziyor biraz. Orada da aslında başkasının finansıyla iş yapıyorsunuz. Bunu hep düşünüyorum ama yıllardır cevap değişmedi: En sevdiğim yönetmen Kubrick. Arada onunla ilgili kitaplar okurum hala. Aradan geçen bunca yıla ve görece az film çekmiş olmasına rağmen işlerine hayran olmamak çok zor. En sevdiğim film ise garip şekilde bir Kubrick filmi değil. Ridley Scott'un Alien ve Blade Runner'ını severim. Aslında ikisi de Hollywood filmi sonuçta ama o filmlerde garip bir çekicilik var. Görece daha yenilerden Fransız Gaspar Noe'yi seviyorum. Çok tuhaf filmler yaptı. David Fincher da bazı filmleriyle ilginçtir. Sürekli bir şeyler deniyor. Lars von Trier tabii sanat sinemasının kralı! Ben hala ilk 3 filmini daha çok seviyorum kendisi onları reddetse de. David Lynch'ten Catching The Big Fish ve My Name is Charles Saatchi and I am an Artoholic. İkisi de çok iyi ve kolay okunan kitaplardı. Özellikle Saatchi'nin kitabı çok samimi ve eğlenceli. Çoğu insan için Charles Saatchi bir karanlık bir figürdür ama kitabı okuyunca sevimli bulmaya başlıyorsunuz. Sanat dünyasını anlamak için okumakta fayda var. Var. Yerçekimi adlı grup. Onlara bir de klip çektim birkaç ay önce. Müzikleri harika bence.


Yusuf Aygeç ve Furkan 'Nuka' Birgün'ün yolları 2007 senesinde Arkeoloji Müzesi'nde çizim yaparken kesişti. Yaklaşık bir yıl birlikte çizim yaptılar. Bunu takip eden dört yıl boyunca Furkan 'Nuka' Birgün graffiti ve illustrasyonda, Yusuf Aygeç ise resim, heykel ve baskı alanlarında yoğunlaştılar. Yusuf Aygeç's and Furkan 'Nuka' Birgün's paths initially crossed in 2007 while they were drawing at the Archeology Museum of Istanbul. For nearly one year, they worked together on drawings. For the following four years, Furkan 'Nuka' Birgün concentrated on graffiti and illustration while Yusuf Aygeç focused on painting, sculpture and printing. Zaman içinde tekrar yolları kesişti ve sanatsal sohbetler sırasında beraber bir sergi oluşturma fikri ortaya çıktı. O günden itibaren birlikte çizim yapıma süreçleri yeniden başladı. In time, their paths crossed again. During conversations on art, the idea of working collaboratively developed. Their process of collaborative creation reignited at that time. Koklayarak Duyuyorum konsepti aslında hepimizin yaşadığı tanıdık bir duygudan ortaya çıkıyor, farklı disiplinlerden gelen iki sanatçıyı bu denli ortak bir nokta bir araya getiriyor. Tarzlarını tıpkı bir iskambil kartı gibi tuvali ortadan ikiye ayırarak birleştiren Yusuf ve Furkan kişisel dünyalarını ortak bir dille yansıtarak resmediyorlar. İskambil kartlarındaki zıtlık ve birbirini tamamlayıcı özellik Koklayarak Duyuyorum serisinde karşımıza cıkıyor. Resimlerdeki girift düzlemler aynı platformda bulunmakla beraber sanatçıların ayrı ayrı kimliklerini ortaya koyuyor ve etkileyici bir beraberlık oluşturuyor. Sensing Through My Nose is formed through a universal, shared feeling. This concept forged the two artists from distant disciplines to work closely together. Yusuf and Furkan represent their worlds by using a common language on their canvases, which they compose similarly to playing cards. Both the contrary and supplementary features of a playing card are joined for the viewer in the Sensing Through My Nose series. While they share the complex and often intricate picture plane, both artists are able to convey their unique creative aesthetic. Koklayarak Duyuyorum bir dönemin kendine özgü kokusunu, müziğini, üslubunu ve kahramanlarını seyirciye vaad ediyor. Sergi 27 Kasım 21 Aralık C. A. M. Galeri'de izlenebilir. Sensing Through My Nose delivers the smell, music, style and heroes of a certain era to the viewer. This exhibition can be viewed 27 November 20 December at C. A. M. Gallery.


Maid in Love, 2011 yılında İstanbul'da kurulmuş bir kadın giyim markası. Moda eğitimini London College of Fashion'da alan Hande Çokrak, kendinin ve arkadaşlarının gündelik hayatlarında giyebileceği parçalar tasarlayarak yola çıkmış, böylelikle eğlenceli, modern, cool, genç bir marka olan Maid in Love'ı yaratmış. İlham kaynakları müzik, güncel sanat, gece hayatı, aşk, vintage elbiseler, mutlu anılar, seyahatler; bir bakıma hayata dair pozitif imgeler olan markanın amacı; sadece giydirmekten öte, giyinmekten zevk alan, espri anlayışını tarzına yansıtabilen, sıradanlıktan uzak kadınların tercihi olmak. Maid in Love markası 2011 yılında tek bir mağazada satılmaya başlayıp şu anda dünyada Urban Outfitters New York, Harvey Nichols Hong Kong ve Dubai gibi 40'dan fazla noktada satılmaktadır. Maid in Love markası Capsule New York, Who's Next Paris, Tranoi Paris, Milano DMVB Showroom ve Mercedes Istanbul Fashion Week'de sergileniyor. 2014 Ocak ayında Paris Who's Next Show'da Paris Capitale de la Creation, yılın tasarımcı ödülüne layık görüldü. Afer graduatng from the London College of Fashion, Hande Cokrak worked in the ready-to-wear industry for several years before creating her own label Maid in Love in 2011. Maid in Love was born in Istanbul as a young, fun and fresh brand. The brand's aim is not to dress, but rather to cater to women who enjoy geJng dressed and can convey their humor through their style. Maid in Love aims to always look beyond the ordinary, while retaining a positive outlook on life. Seeing the beauty in the odd and realizing the originality of one's style is at the heart of the brand's creations. Targe. ng women with self-confidence, Maid in Love hopes to portray your individuality through your own sense of style.


Jean-Jacques Rousseau, ünlü çalışması Toplum Sözleşmesi'nde şöyle diyordu: İnsan özgür doğar; oysa her yerde zincire vurulmuştur. Tarih boyunca birbirinden farklı düşünceler mülkiyetle hesaplaştılar. Mülk bir doğa mıydı; ya da tanrısal bir hakikat? Ütopyacılar onu ortadan kaldırmaya çalıştılar, mücadele ve acıyla. Mülksüzleştirme ilişkileri bütün hızıyla sürüyor. Kent koca bir piyasa gibi milim milim parselleniyor, sapsarı vinçlere. Mülksüzleştirenleri mülksüzleştirmek uzakta bir ütopya gibi parlarken; Mülksüzleş! Bir kurtulma belki de. TÜYAP Artist 2014'de bu yıl disiplinlerarası bir sergiyle mülk, mülksüzleşme ve ütopyaya odaklanıyoruz. Ali Şimşek küratörlüğünde gerçekleştirilen Mülküzleş'i 16 Kasım'a kadar ziyaret edebilirsiniz.


İç çamaşırı tasarımına başlamadan önce zaten 7 sene moda eğitimi aldım. O yüzden çok fazla bir değişim olmadı hayatımda. Okuyarak ve tecrübe edinerek gelişti her şey. Hiç bugüne kadar yapılmamış olan bir şeyi yapma fikri beni heyecanlandırdı. Herzaman farklı olmayı seçtim diğerlerinden. Bıir bakıma sürüden ayrılmak istedim. Günümüzde herkes moda okuyor, herkes modacı, beni diğerlerinden ayıran farklı bir şey yapma fikri diyebilirim. Özellikle iç çamaşırı çok zor bir sektör, nadir bulunan diğer iç çamaşırı firmalarından bahsetmiyorum) ve ülkemizde designer olarak kendi iç çamaşırı markasını kuran kimse yoktu, ben öncü oldum bu beni daha da çok mutlu ediyor. Teşekkür ederim, her zaman anlardan çok etkileniyorum. Carpe diem felsefem olmuş, bu yüzden ben anlardan besleniyorum. Ben ilk koleksiyonumu yapmadan önce 100 erkeğe soru cevap bir anket hazırlamıştım. İçinde gay 'ler bile vardı diyebilirim. Bakış açılarını aldım, gerçi verilen cevaplar beni şaşırtmadı zaten bildiğim şeylerdi. Tahmin etmek demeyelim, var olan bir şeyi özgürce sundum ben.


Galeri İlayda tarafından düzenlenen Barış Cihanoğlu`nun KÜL / ASH isimli 16. solo resim sergisi 23 Ekim'de başladı. Daha önce ki sergilerinde tuval üzerine yaptığı figüratif eserleri ile tanınan sanatçı, ''Kül / Ash'' isimli yeni sergisi ile ilk kez tuval dışı bir yüzey üzerinde ürettiği ilginç resimleri ile izleyici karşısına çıktı. Sanatçı, uzun bir süreçte alt yapısını oluşturduğu yeni eserlerinde, yakarak kömürleştirdiği ahşapları tuvale dönüştürüyor. Ve bu çalışmalarında ahşap üzerindeki doğal isli siyah ve yanma sonucu belirginleşen dokular resimlerinin alt yapısını oluşturuyor. Friedrich Nietzsche; ''Kendi alevlerinizde yanmaya hazır olmalısınız, önce kül olmadan, kendinizi nasıl yenileyebilirsiniz'' diyerek, kendimizi yenilemek için felsefi bir perspektifye yanmamız gerektiğini düşünüyordu. Cihanoğlu '' Kül '' isimli yeni sergisinde, yanan ahşapın külleşmiş yüzeyi üzerine yaptığı yeni resimleri ile, bir anlamda küllerinden doğma sürecine de gönderme yapıyor. 30 Kasım 2014 tarihine kadar sergiyi Galeri İlayda'da ve 16 Kasım'a kadar Contemporary İstanbul'da ziyaret edebilirsiniz. Yazar, eğitmen, sanatçı ve küratör Ali Şimşek'in Barış Cihanoğlu'nun sergisi hakkında kaleme aldığı makaleyi mutlaka okuyun. Dürer'in o müthiş Melancolia gravüründeki dalgın melek. Kanatlarını bile kıpırdatmaya mecali olmayan. Her şey donmuştur, modernliği simgeleyen nesneler arasında asılı kalıvermiştir zaman. Pürüzsüz uygarlık süreci ansızın kesintiye uğramıştır. Dalgın bakmaktadır melek; arkasında kalmıştır her şey sanki. Dürer, melankolinin bizim çağdaş protezimize, direnme duygumuza dönüşebileceğini öngörmüş sanki. Satürn yıldızının bitmeyen etkisi. Melankoli bizim geçmişle bağımızı canlı tutan bir ara yüz olmuştur. Her şeyin hızla değiştiği hızlı bir dünyada, yavaşlatıcı bir nefes alma anı gibidir. Hayat işte bütün doluluğu ve çelişkisiyle karşımızda. Anılar, birikmiş zaman, deneyimler. Sarıveren, acıtacak hüzün ve de melankoli bir arada. İnsani bir soluklanma anı, yavaşlama ve zamanla dolup taşma. Barış Cihanoğlu'nun resimleri bende ilk bu duyguyu uyandırmıştır her zaman. Barış resimlerinde, son yıllarda tanık olduğumuz ''kaymalara'' ve sıra dışı ''çekilmelere'' yeni serisinde ürettiği eserlerinde de devam ediyor. Figürlerin, sadece baş kısımlarından belirli bir yöne doğru çekilmeleri, en temel anlamda geçen zaman ile birlikte insanın içsel değişimine işaret ediyor. Sanatçı, resmindeki deformasyonları tanımlarken, kendi söylemiyle Resmime son dönemde eklenen ve özellikle portrelerde uyguladığım deformasyonların fikirsel temelinde de geçen zaman ile birlikte içimizde yaşanan değişimi ve başka bir yöne akışı sembolize eden deformasyon ve ''çekilmeler'' var. Herakleitosda ''her şey akar, hiçbir şey kalıcı değildir o yüzden aynı dereye iki kez girmek mümkün değildir; çünkü dereye bir kez daha girdiğimde hem ben, hem de dere değişmiştir '' demişti. Benim resimlerimde figürler, zaman içinde yaşadıkları zihinsel değişim ile artık aynı kişi değiller ve eski konumlarından ve kimliklerinden farklı birine doğru ''çekiliyorlar'' . Ben bu çekilmeyi özellikle portrelerdeki kaymalarla ifade ediyorum, çünkü bu zihnimizde yaşanan bir sürüklenme ve değişim meselesi. '' diyor. Cihanoğlu, yeni sergisinde yer alan ''Kuma '' isimli eserinde ortak kaderi paylaşan iki kadını birbirine kafalarından çekilerek birleşmiş olarak resmetmiş. Burada mecburi bir birleşme görülüyor çünkü zorunlu bir birliktelik buradaki, peki biz nereden çekiliyoruz? Ya da kovuluyoruz? Barışın resimlerde yüze vuran fırça darbeleri ile itilme ve çekilmeyi aynı anda hissediyoruz. Nedir yüzlerden yüze akarak birleşen bu transparan bağ? Kopamama, ayrılamama ya da acımasızca çekiliverme bedenlerimizden. Eserlerde rastladığımız gözlerimize bakan, boyadan gözler, bize bir duraklama çağrısı yapmaktadır adeta. Yoğun bir duraklama. Birbirine sünmüş, sündürülmüş, ayrılmak istemeyen ya da ayrılan, uzayan bakışları boyuyor ressam. Figürler sanki aynanın kenarına iliştirilmiş eski fotograflarda ki gibi, hayata iliştirilen bir dolu bakış senfonisi adeta. Kopacakmış gibi incelen, inceldiği yerden kalınlaşan, yayılan suretler var. Kırılgan olduğu kadarıyla ağır ve sünen hayatların öyküleri var. Aile boyamayı önemsiyor ressam, çekirdek aileleri, İdeolojilerini, politikalarını ve de mutluluğun yuvasını. Sanatçı, daha önceki süreçte, tuval üzerine yaptığı figüratif resimleri ile biliniyor. Bu tavrını son sergisinde radikal bir şekilde değiştirmiş görünüyor çünkü '' KÜL'' ismini verdiği yeni solo sergisinde ilk defa olarak tuval dışında farklı materyallerle ürettiği eserleri ile izleyici karşısına çıkmaya hazırlanıyor. Uzunca bir süreçte alt yapısını oluşturduğu yeni sergisi ile Cihanoğlu tuval resminden, ahşap yontu heykele ve yoğun olarak da özel bir teknikle ahşap üzerine yaptığı resimlere tanık oluyoruz. Sıra dışı özel bir teknikle ürettiği son çalışmalarında sanatçı, ahşabın yanma sonucu kömürleşerek siyahlaşan ve belirginleşen dokuları üzerine resimler yapıyor. Resimlerinde siyah renk olarak görülen alanlar, yakılan ahşabın kömürleşmesi sonucu ortaya çıkan doğal isli siyah renkten oluşuyor, figürlerin renkli diğer kısımları ise yağlıboya tekniği ile oluşturulmuş. Altı farklı aşamadan geçirerek üretilen eserleri yaklaşık bir yıllık bir çalışma sonucunda tamamlamış. Sanatçının yeni sergisinde az sayıda tuval resmi, farklı boyutlarda yaklaşık yirmi adet yanmış ahşap resim ve iki adet de ahşap yontu heykeli var.


Çağdaş sanatın önde gelen isimlerinden Semiha Berksoy'un Halüsinasyon Duvarı ismli sergisi bugün Galerist Tepebaşı'nda başladı. 10 Ocak 2015 tarihine kadar görülebilecek olan sergi, Semiha Berksoy'un başarılı sanat yaşamından önemli bir kesit sunuyor. Semiha Berksoy'un resim, ses kaydı, video, fotoğraf, kişisel obje ve belgelerinin de yer alacağı sergi, birçok ziyaretçiye ilham verecek. Galerist ve Semiha Berksoy Vakfı'nın işbirliği, Berksoy'un eserlerinin sergilenmesi dışında vakıf tarafından 5 yıl önce başlatılan, Semiha Berksoy Müzesi'nin kurulması için destek sağlamayı hedefliyor. Sanatçının çalışmalarını aynı zamanda 16 Kasım'a kadar Contemporary Istanbul'da da görebilirsiniz. 1910 yılında İstanbul'da doğan Semiha Berksoy, 1928'de İstanbul Belediye Konservatuar'ına burslu olarak kabul edildi. Bir yıl sonra pianoda Cemal Reşit Rey eşliğinde halk önünde ilk konserini veren Berksoy, aynı yıl içerisinde, Güzel Sanatlar Akademisi'ne kabul oldu. Muhsin Ertuğrul tarafından 1931 yılında çekilen ilk sesli Türk filmi 'İstanbul Sokakları'nda' Semiha'yı canlandırdı. 1936'da Berlin Devlet Yüksek Müzik Akademisi'ne kabul edildi ve Opera Bölümü'nü birincilikle bitirdi. Richard Strauss'un 75. doğum yılı nedeniyle sahnelenen 'Ariadne auf Naxos' operasında başrol Adriadne'yi oynayarak Avrupa'da sahneye çıkan ilk Türk opera sanatçısı ünvanını aldı. 1940 yılında ülkesine dönen Semiha Berksoy, kariyeri boyunca, Türkiye ve dünyada sayısız önemli temsilde yer aldı. 1998 de Devlet Sanatçısı ünvanı alan Berksoy, sonraki yıl ise, New York City Lincoln Center'da Robert Wilson'ın 'The Days Before: Death, Destruction and Detroit III' isimli operasında 'İsolde'nin Aşk Ölümü' aryasını söyledi.


İstanbul doğumlu ve 21 yaşındayım. Yıldız Teknik Üniversitesi'nde Fotoğraf ve Video bölümü okuyorum. Fotoğraf çekmeye, kafamdakileri dışarı çıkarabildiğim an başladım diyebilirim. İlla da bir şeyler anlatabilme derdiyle fotoğraf çekmiyorum her zaman. Düşündüklerimi toparlıyorum, hayal ettiğim kareleri çizip, not ediyorum ve fotoğrafa dönüştürüyorum. İnsanlar da anlamak istedikleri kadarını anlıyor. Fotoğraftan heyecan duymamı sağlayan en önemli şey analog makinayla çalışıyor olmak. Hala filmi banyodan alırken olumlu, olumsuz bir sürü şey geçiyor aklımdan ve bu çok güzel bir duygu. Fotoğraf üzerine kurduğum hayaller var umarım bir gün gerçek olurlar. Son fotoğraf serim 'Ayna' : İnsanın kendisini, sakladığı, bastırdığı başka başka yönleriyle görüp yüzleşme durumuyla alakalı.


1974 Ankara doğumlu Arda'nın bilgisayarlara ve Rock'n'Roll'a olan ilgisi ortaokul yıllarında başladı. Commodore, Amiga, 8086 işlemciler... Lisede elektronik-bilgisayar eğitimi aldı, Anadolu Üniversitesi Turizm İşletmeciliği ve Ankara Üniversitesi Arkeoloji-Restorasyon bölümlerini müzisyen olma hayaliyle bıraktı. 1999 yılında İstanbul'a taşındı, bir süre ses teknolojisi ile ilgili işlerde çalıştıktan sonra, 2004'ten itibaren, video, animasyon ve vfx gibi konulara ilgi duymaya başladı. Bir çok müzisyen için canlı video performansları gerçekleştirdi, konser dvd'leri, video klipler, reklam filmleri yönetti ya da katkıda bulundu. Arda Yalkın, Gaia Gallery'nin yurtiçinde ve uluslararası arenada temsil ettiği ilk sanatçı oldu. Yalkın İşlerimde birey-iktidar çatışması, tüketim toplumu, asimilasyon, savaş, politika, din, yokoluş gibi pek de keyifli olmayan konuları işliyorum. Bir MTV çocuğu olarak yetişmemiş olmama rağmen reklamların, ana akım sinema-medyanın gücünü, yöntemlerini ve zekasını çok önemsiyorum. Daha genç bir öğrenciyken değer verdiğim şeylerin birer tüketim nesnesine dönüşmesini hayretle izliyorum. Aslında, benim yöntemim bir tür tersine mühendislik olarak tanımlanabilir. İnsanları provake etmekten hoşlanıyorum. Sermaye ve politik güç, insanları sömürmek için çok rafine ve iyi planlanmış bir iletişim dili kullanıyor. Ben de kendi yöntemlerini, onlara biraz olsun rahatsızlık vermek için... diye özetliyor. Arda Yalkın'ın Deep Fried Dreams isimli sergisini 26 Aralık'a kadar Gaia Gallery'de görebilirsiniz. Sanatçının işlerini Contemporary Istanbul'daki Gaia Gallery standından da takip edebilirsiniz.


Geçen sezonun şüphesiz en dikkat çeken, en çok izlenen ödüllü oyunlarından biriydi Garaj. Yönetmenliğini İpek Bilgin'in yaptığı, senaryosunu Kemal Hamamcıoğlu'nun yazdığı Garaj, oyunculuklarıyla göz kamaştıran Enis Arıkan ve Murat Akpınar tarafından sahneleniyor. İki kişilik bir oyun olan Garaj'da seks işçiliği yapan bir transeksüel ile bir fotoğraf öğrencisinin yılbaşı gecesi bir garajda karşılaşmasıyla gelişen olaylar anlatılıyor. Zamanın nasıl geçtiğini anlamayacağınız 65 dakikalık Craft Tiyatro oyununu bir kere izlemek yetmeyecek. Garaj'daki performansıyla Sadri Alışık Ödülü'nü kazanan Enis Arıkan'dan ayrıca bahsetmek gerekiyor. Kendisi çok yetenekli bir oyuncu ve Garaj için çok doğru bir tercih olmuş. Sahnede o kadar büyüyor ki gözlerinizi bir an olsun üzerinden ayırmadan izlettiriyor kendisini. Arıkan'ın canlandırdığı Orkide karakteri, cinsel kimliği yüzünden toplumsal baskıdan bunalıp, yaşadığı yeri terkedip İstanbul'a gelen bir transeksüel. Akpınar'ın oynadığı Kahraman karakteri ise ikinci el kamerasıyla fotoğraf peşinde koşturan bir öğrenci. İki oyuncunun da başarılı performansı ve muhteşem senaryosuyla Garaj, sezonun kaçırılmaması gereken oyunlarından biri. Aralık ayına kadar olan bütün biletleri satılan oyun, 18 Kasım Salı günü Craft'ta başlıyor. Biletler Biletix'te.


Aslında o işin gelişimi çok karışık. Karışık olduğu için ben her zaman kolay ve yalnızca tek versiyonunu anlattım. O sıralarda hayat zordu. Yabancı bir ülkede bilmediğim bir dilde sanat icra etme savaşı veriyordum. Özellikle yabancı ülkede yaşayan bir Türk olarak her şey çok zordu. Bir sürü insan gidiyor İtalya'ya ya da Amerika'ya, sanatçılar sürekli dünyayı geziyorlar ama hiçbirisi öyle bir iş yapmadı. O çarmıhtaki hem kendimim hem de bir sanatçı olarak kendi acılarımı da yansıttım. Aynı zamanda dünyadaki bütün kadınları temsil ettim. Kadın sanatçı, kendisini kendi isteğiyle çarmıha geriyo. Bu bir seçim. Altını çizme olayı var. Sanat böyle böyle ileri gidiyor, altını çizersen. 94 yılında ben bunu ilk kez kişisel sergimde kullandım. 2000'li yıllara gelene dek hiçkimse bunu sergilemedi. İnatla bir şey buldular ve cesaret edemediler. Bütün işlerim aslında diğer işlerimin devamı gibidir. İyi okuyan bir göz 10 sene önceki işimle bugünkü işim arasındaki bağlantıyı görebilir. Birçok insan artık beni tanımadan işimi tanıyor. Şimdi işlere bakmak için o dönemi iyi bilmek lazım. 97 yılında bir kadının erkekler hamamına girmesi diye bir konsept yok. Hala da yok tabii öyle bir konsept. Hatta daha da ileri gitmek gerekirse dünya çağdaş sanatında ilk defa hamama giren kişi de benim. Benden sonra bir hamam modası geçti bilmem hatırlar mısınız? Sanat, öncülük ve otantiklik gerektirir. Ama bizim ülkemizde birisinin yaptığı güzel şeyleri takdir etmeye değil de yanlışını arama yoluna giderler. Bunun cezalandırma üzerine kurulu eğitim sistemiyle ilgisi olduğunu düşünmekteyim. Hamam'daki amacım bir şeyin olabilirliğini göstermekti. İmkansız diye bir şey yok. Bende hiçbir şey bir anda çıkmıyor. Bu işte aslında 97'deki genelev işinin bir devamı. Cinsellik üzerine çalışmam, jinekoloji masasındaki işim, kadın cinselliğiyle ilgili çalışmalarım... Zaten 94'de ben 3 kişiyle evlilik performansı yaptım. O evlendiğim kişilerden bir tanesi de kadındı. Kadını erkek kılığına soktum yani eşcinsel evliliği taa o zamanlar yaptım aslında, o kadar ileri ki o iş. Zaman geçtikçe bu konularla ilgili çeşitli işler yapmaya devam ettim. Mesela translar üzerine de bir çalışmam olmuştu. Bir sanatçı ve insan olarak her zaman eşcinsel ve transların yanında oldum, olmaya da devam edeceğim. Bugüne kadar icra ettiğiniz sanatı bir bütün olarak ele alınca vermek istediğiniz mesaj neydi? Bir derdiniz olduğu çok açık çünkü. Dertlerim bir tane değil. Bunlardan bir tanesi özellikle kadınların korkuyla yetiştirilmesi. Bütün bu kadınların girmesi yasaklanan ve korkutulan yerlerde ne oluyor? Bu korkutmaya yönelik efsanelerin altında aslında daha değişik şeyler var. Amacım bu korkuların üzerine gitmek. Korkularımdan sanat yapıyorum bir anlamda. Mesela bak kötü yola düşersin diye bir şey var. Kötü yol da nedir? Yüksek kaldırımdır. Bu sevgiye minnettarım, benim alilem onlar. 2010'da beni linç eytmeye kalktılar. Kalktılar değil linç ettiler. Sadece halk değil sanatçılarda bir şekilde etti. Mesela bir sanatçıya kendi işleri sorulurken benim Amemus performansım hakkındaki fikirleri de soruluyordu. O sanatçıların çoğu da benim aleyhime konuştu o zaman. Beni en çok üzen şey bu tavrın eğitimli tabakalardan gelmesi. Daha doğrusu eğitimli sandığımız eğitimli cahillerden... Sanatçılardan ve sanat çevresinden kişiler bunu fırsat bilip, isimlerini saklayarak bana taş attılar. Sonra hepsi zaman içinde özür dilediler ama affetmek gibi bir niyetim yok. Bana karşı kullanmak için birçok gerçeği yansıtmayan yazı çıktı ama bunların hepsi yanlış. Basında yıpratmaya yönelik çok fazla haber çıktı. Mesela benden bahsederken geneleve tek memesi açık giren Şükran Moral sıfatını kullanıyorlardı. Aynı insanlar yurtdışına gidiyorlar buna nü sanat diyorlar, bana gelince memesini açan oluyor. Bunlar da eğitimli ve bunu bilerek yapan iktidar yalakaları. Bu ataerkil bir toplum olmamızla alakalı bir durum. Bizim yaptığımız çağdaş sanata yüksek sanat gözüyle bakılır ya bu yüksek sanatı tabii ki bir kadın yapamaz mantığı. Toplum kadınları tatlı, seksi ve anne olan bir rolde görmek istiyor. Onun dışında kadının klasik sanatta yaptığı hiçbir şeye ve geldiği noktaya baştan saygı duymuyor. Sanatçılarda olması gereken hiperaktif durumlar, delilik vs. erkekte o dahilik olarak görülüyor. Bir erkek sanatçı yapsa 'Dahi ya algısı var. Ama bir kadın sanatçı yapınca deli oluyor. Kesinlikle dahi olamaz ve öyle bir şey mümkün değil. Ben çok kötü şeylerle başettim ve başetmeye de devam ediyorum. Gerici yaklaşımlar, senin yaptığın işe hiçbir şekilde saygı duymayanlar... Özellikle tuhaf olan, sanat dünyasında aslında daha çok kadınlar var. Ama şaşırmıyorum çünkü zaten çoğu kadın kendisini de ikinci sınıf vatandaş yerine koyuyor. Kendisine saygı duymayan, ötekine de saygı duymaz. Bence kadın sanatçının durumu çok kötü. Özellikle mesela ben asi ve kuralsız bir sanat yapıyorum. Tabuları yıkan, bir derdi olan, ötekileri savunan, iktidarın bütün kalelerine kafa tutan, onları bir bir indirmeye çalışan bir sanat yapıyorum. Benimki sadece sanat değil aynı zamanda kültürel bir savaş. İnsanlar bir muslukçunun işini bilmiyor ve öğrenmeye de kalkmıyorlar. Ama sanatı herkes bildiğini sanıyor ve küçümsüyor. Her işe olduğu gibi sanata da saygıyla yaklaşılması gerek. Bu biraz parayla ilgili. Para olan her yerde böyle şeyler olur fakat en sonunda kötü olanlar elenir ve gerçekten iyi olanlar kalır. İstisna mecburiyetler de var tabiki. Dünyada çok büyük bir kriz var ama Türkiye'de daha büyük. Neredeyse bir iç savaşın eşiğindeyiz. Bunların dışında kalmayı başaranlar ayakta kalacaktır. Kasım'da Contemporary Istanbul ve Paris Photo'da olacağım. Paris Photo ile Contemporary Istanbul aynı gün açılıyor. Paris Photo'da kişisel sergim olacak ve ilk kez Türkiye'den bir galeri Zilberman ve ilk kez bir türk sanatçı kişisel sergisiyle katılıyor o da benim. Genelde her sanatçının her işini beğenmiyorum. Mesela o sanaçının şu işi, bu sanatçının bu işi gibi oluyor bende. Gina Pane çok meşhur değil ama beni çok etkiledi. Maria Abramoviç'i sevmek lazım. Genelde bizde hep baba sanatçılar biliniyor seviliyior. Bilinmeyen çok fazla iyi sanatçı var.


Inevitable End piyasaya sürülmeden önce, Röyksopp hakkındaki dedikodular alıp başını gitmiş, hatta Norveçli ikilinin yollarını ayıracağı ve bir efsanenin daha aktif müzik hayatının noktalanacağına kadar uzanmıştı. Neyse ki korkulan olmadı. İkili, bu LP'nin, 'klasik albüm formatı'ndaki son çalışması olduğunu duyurdu, adına da Inevitable End dedi. Bütün bu kaos yaşanırken, Röyksopp, gerek konserlerde gerekse sanal ortamda, albümde yer alan şarkıları periyodik olarak dinleyiciyle buluşturdu. Interstellar diye yatıp kalktığımız şu günlerde, albümün -bana göre- en iyi şarkılarından birisi olan Monument'e de şöyle kozmik bir klip çektiler. Albümdeki parçaların yarısından fazlasını bir şekilde yayımlayan Röyksopp; başarılı bir lansman süreci izleyerek, dinleyiciye, 'Acaba şimdiye kadarki en iyi Röyksopp albümü mü geliyor?' sorusunu sordurttu, yakın bir zamanda da evet cevabını yine kendisi verdi. Karanlık bir Daft Punk şarkısı olsa yadırgamayacağım 'Skull' isimli parçayla başlayan albüm, Save Me ve I Had This Thing parçaları dışında, bu koyu havasından çıkmamaya özen gösteriyor. 2012 yılında yayımladıkları Running at the Sea single'ındaki vokal Sussane Sundfor ile Save Me şarkısında yeniden harikalar yaratan grup, midtempo'nun uzmanlık alanı olduğunu da Sordid Affair ile yeniden hatırlatmış. Coup De Grace ve Goodnite Mr. Sweetheart gibi deneysel sayılabilecek parçalar da albüm de mevcut. Skull ile beraber, kendini en çok sevdiren parçanın Thank You olduğunu söylemeden yazıyı bitirmeyelim. Bundan sonraki hayatına EP ve single'lar ile devam edecek olan Röyksopp, bu formata vedalarının sebebinini 'kendilerini tekrar etmeye başlamak' olarak açıklıyor. Yapılabilecek en güzel vedayı yapıp, 'bize biraz zaman verin diyerek' şimdilik- aramızdan ayrılıyor.


Kendisini ve çalışmalarını Contemporary Istanbul'da keşfettiğimiz sanatçı Kadir Akyol, 1984 Mardin doğumlu. Akyol, yeni sergisi Bir Fenomen Olarak İmge'de, resimlerinde yer verdiği geleneksel dantel motifi ile doğu-batı sentezine gönderme yaparken, iktidar yapılanmasında önemli bir rol oynayan medyanın temsilini, tek kanallı devlet televizyonunun açılış modunu kullanarak ortaya koyuyor. Kadir Akyol'un eserleri, Bir Fenomen Olarak İmge başlıklı Kişisel sergisi, 22 Kasım-13 Aralık 2014 tarihleri arasında Galeri Ark'ta.


Arkadaş grubunun 'ya çok seversin ya da nefret edersin' kotasını fazlasıyla dolduran Ariel Pink, yeni albümü Pom Pom ile 2012 yılından bu yanaki müzikal sessizliğini, oldukça güçlü bir sound ile bozmuş durumda. Geçtiğimiz hafta Grimes hakkında 'stupid and retarded' ifadelerini kullanan, yapımcılığını Elijah Wood ve John Landis'in üstleneceği bir kurt adam filminin müziklerini yapacağını açıklayan Pink, 2014 atraksiyonlarına bir de albüm ekledi. Ariel Pink'in müziğinin getirdiği yenilikleri ve süprizleri büyük bir hayranlıkla takip eden birisi olarak, Pom Pom'un fazlasıyla tatmin edici bir albüm olduğunu söylemek, abartıya kaçmaz. Dinleyiciyi tamamen içine çeken ancak Ariel Pink tarzı 'garipliğinden' asla ödün vermeyen Pom Pom, bütün mizahı, iğrençliği ve garipliğiyle beklentilerimizi tamamen karşılıyor. Her Ariel Pink albümünde olduğu gibi yine yüzlerce farklı müzisyenin bir arada çaldığı bir albümü andıran ancak yine de farklı olmayı başaran bu albüm, bu yılın en karizmatik işleri arasına girmiş durumda. Hollywood ve celebrity hayatlarının başkenti haline dönüşmüş olan Los Angeles için, yine şehrin kendi evladı Ariel Pink'in güçlü ve melankolik sözlerini içeren Pom Pom, Pink'e olan sevgimi biraz daha güçlendiriyor, bu haftanın kulaklıktan düşmeyeni olarak listemizde en üst sıraya oturuyor.


Semiha Berksoy ve Joseph Beuys gibi usta sanatçıların temel aldığı 'Bütünsel / Topyekün yapıt' olgusuna sadık bir estetik 'yaratıcı' olan Ali Emir Tapan, işlerinde hazır gerçekliği saf bir hammadde olarak ele alır. Beyoğlu Galatasaray'daki Alman Lisesi'nden mezun olduğu sırada İstanbul'un en çeşitli kültürel gruplarını buluşturan aynı bölgede yer alan Rock, kahvehane ve meyhane kültürü içine doğan Tapan, kendini tariflemektense, eylem ve üretimini özgürleştirici en klasik ve geniş tabir olan 'sanatçı' tabirini yeğler. Gerçekten de, Tapan'ın imgeleri, gündelik hakikat ile, yaratıcının imgeleminde oluşan hakikat bilgisinden bir biçimde firar etmeyi başarır, insanla uzlaşmaz yabanıl bir özgünlüğe sahiptir. Sanatçı, yapıtlarındaki bu kültürel ve görsel 'piç'liği, sinema ve müzik ile edebiyat ve felsefeden beslendiği türlü kaynaklara referans vererek, gönüllü bir 'ebeveyn evlat edinme durumu' olarak niteler. Yaşamı boyunca Jean Luc Godard, Ray Johnson, Skid Row, Jack Kerouac ve William Burroughs gibi türlü kültürel 'ikon'lardan beslenen Tapan, yapıtlarındaki 'eşikte'lik halini bile isteye muhafaza eder ve izleyiciyi kendi hayal gücü ile baş başa bırakmayı tercih eder. Bu durumu, çoğunluğunu isimsiz olarak nitelediği eserlerinde bir nevi 'sürçme / kaza payı' olarak vurgulayan sanatçı Tapan, ... doğasında şiddet barındıran bir süreç çok zarif bir şekilde de uygulanabilir, diyerek, yapıtlarındaki şiddetin taşıdığı değişim potansiyelini de gündeme alır. Radikal bir duruş ile, yapıtların izleyici ile ille de geçinmek zorunda olmadığını öne süren, yapıtlarında dramanın yapaylığından mümkün mertebe kaçınan sanatçı ayrıca, eserlerindeki duygusal ve fiziksel kırılganlığın da onlara zarif bir yük bıraktıklarını reddetmez. Çünkü Tapan'ın işlerinde drama acıyı kabuklaştırabilir. Ama sanatçı bunun yerine o acıyı soyup, yolup, haşat edip, asıl çirkin, çiğ dediğimiz o şiddetli duyguyla yüzleşmeye çalışır ve bizi de buna maruz bırakır.


1986 yılında Ankara'da dünyaya geldim. Sevdiğim işi küçük yaşlarda keşfedip beni o işe yönlendiren bilinçli bir ailenin şanslı çocuğu olarak Güzel Sanatlar lisesiyle bu işe ilk adımımı attım. Sonrasında kısa bir İstanbul maceram oldu, bir dönem kadar Marmara Üniversitesi Grafik Tasarım'da okudum. Sonrasında baba ocağına dönüp Ankara'da Hacettepe Üniversitesi'ni bitirdim. Çalışma hayatı ve askerlik derken, İstanbul'dan daha fazla uzak kalamayıp, olmam gereken yere geri döndüm. Bir süre ajans hayatı devam etti. Bu çalışma şekli kesinlikle bana göre değil, hem daha özgür olmalıyım hem de kendime vakit ayırabildiğim bir hayatın parçası olmalıyım. diyerekten ajans hayatıma son verdim. Çok geçmedi ki Reha Erdem gibi önemli insanlarla tanışma ve çalışma fırsatım oldu. Yaklaşık 2 yıldır da yurtdışı yurtiçi birçok ajansla beraber çalıştık ve çalışmaya devam ediyoruz. Olabildiğince her tarzda ve her alanda illüstrasyon ve tasarım işleri almaya çalışıyorum. Bu çeşitlilik sıkıcılığı ve rutini nispeten önlüyor, ki daha da önemlisi kişişel gelişimime çok büyük katkısı oluyor. Kişisel çalışmalarımda da olabildiğince birbirinden başka işler yapmaya çalışıyorum. Karakterlere ve atmosfere ağırlık veriyorum. Yaptığım işin mutlaka bir duygusu olmasına özen gösteriyorum. Bu iş benim bir parçam değil, bu benim.


Alexandra Levasseur is a Montreal-based artist and illustrator creating truly magnetic, whimsical and touching illustrations. She is looking for relations between the comfort of the body and the quietness of the spirit and how the surrounding environment can affect states of mind. Alexandra often draws women as the symbol for the expression of universal emotions such as love, fear, desire, anguish and the changing spectrum of them. She observes an inner transformation of her subjects while changing their surroundings and climatic conditions. When the fall comes, the body is looking for physical comfort. The feminine figures find themselves surrounded with wool clothes, blankets and pillows. In the winter days, the bathtub hot water remains the best way to console the skin and bones from this unkind climate. While spring and summer are very colorful, floral and light for them. The result is captivating and thought-provoking. Through the representation of memories, the artist explores both, the loneliness and the bipolarity of the human state of existence.


İstanbul Modern Fotoğraf Galerisi, 20 Kasım- 15 Şubat tarihleri arasında yenilikçi çalışmalarıyla Türkiye'de fotoğrafa disiplinlerarası yaklaşımın öncüsü rahmetli Şahin Kaygun'un en kapsamlı sergisini sunuyor. Şahin Kaygun sergisi, sanatçının fotoğraf üzerine deneysel müdahalelerde bulunduğu Polaroid çalışmalarından sinema alanındaki üretimlerine; fotoğraf ve resim arasındaki sınırı gitgide yakınlaştırdığı son dönemine kadar uzanıyor. Küratörlüğünü Sena Çakırkaya'nın üstlendiği, Şahin Kaygun'un 1978 1991 yıllarını arasında ürettiği 89 çalışmanın yer aldığı sergide, sanatçının çalışma pratiği ve fotoğraf serilerindeki teknik ve kavramsal dönüşümün izi sürülüyor. Disiplinlerarası kavramının Türkiye'de henüz gündeme gelmediği 1980'li yıllardaki fotoğraf kültüründe resim, grafik, fotoğraf ve sinema gibi farklı alanları birbirine yakınlaştıran Şahin Kaygun, yaratıcılığın sınırsız olanaklarını kullanarak gerçekleştirdiği fotoğrafın tekniğine ilişkin yeni ve şaşırtıcı uygulamalarla birçok kişiye ilham verdi.


Müziğinden tutun da Vesvese ve Analog Kültür gibi oluşumlarına kadar her işini severek takip ettiğimiz Kaan Düzarat ile konuştuk. Müzikle ilgim küçük yaşlarda başladı. Dayımın bana gitarını hediye etmesi körükledi diyebilirim. Öncesinde piyano dersleri alıyordum ama gitarla birlikte okulda grup müziği yapmaya da başladım ortaokul yıllarında. Aynı dönem radyoculuk maceram başladı 1994'te. Dinleyici ve programcı olarak geliştirdim kendimi. O dönem Eskişehir'in iki rock programından birini hazırlıyorduy Can Ercebe ile. Aynı grupta çalıyorduk Can'la. O davul, ben lead gitar... Arkasından ben elektronik müzikle haşır neşir olmaya başladım, yaşım tutmadığı halde klüplerde çalmaya, miks teknikleri öğrenmeye heveslendim. 1998'de İngiltere'de okurken plak toplamaya başladım. Sonra durdum bir dönem, sadece dinledim. 2003'te Dinamo'nun yayın hayatına başlamasıyla ben de tekrar müziğin içinde buldum kendimi. Orası bir okul oldu bana. Çok şey öğrendim, çok dost edindim. DJ'lik, programcılık, teknik masa, jingle prodüksiyonları derken 2005'te Ömer Özyılmazel'le birlikte kendi stüdyomuzu kurmaya karar verdik. Aynı sene Bilgi Sosyoloji'yi bırakıp Bilgi Müzik'e girmeye karar verdim. Çok değerli hocalarla çalışma fırsatım oldu. Hiçbir zaman iyi bir öğrenci olmadım, çok devamsızdım ama alabileceğim kadarını almaya çalıştım. Bu bir başarı mı bilmiyorum. Bazı müzikleri çalarak, editleyerek, insanlara alışık olduğunun dışında şeyler duyurabildim sanıyorum. Alışık olmadıkları ama içlerinde biryerde olan bir şeydi sanırım bu. Bir de bunu yaparken insanlar ne sever kaygısıyla yapmadım. Müzikte kendinize dürüst olmalısınız. Yoksa karşıya doğru geçmeyebilir. Marangoz ya da aşçı olmak isterdim. Çok çeşitli müzikler dinliyorum. Dürüst olan müziği daha rahat hissedebiliyorum. Müziği türlere ayırmayı çok sevemedim ama sordunuz, söyleyeyim. Genelde Soul, Jazz, Türk Folk, şimdilerde Türk Sayk olarak da bilinen Anadolu Rock/Funk, Detroit House/Techno, Klasik, Bossa Nova.. Neredeyse her tür işte.. Vesvese bir plak şirketi olarak yola çıkmaya karar verdiğinde 2010'du. Zamanla eventler düzenleyen, beğendiği sanatçıları yurtdışından Türkiye'ye getiren bir şeye dönüştü. Bünyesinde bazı yerli isimler olan, podcast'ler de yayınlayan bir şey. En son geçen yaz Orange Date'leri, yani Çeşme ve İstanbul'da gerçekleşen Darkside konserlerini düzenledik. Bu yıl yine sürpriz isimler olacak çeşitli şehir ve mekanlarda gerçekleşecek etkinliklerde. Bu kış da geçen yıl olduğu gibi Minimüzikhol'de Vesvese'li Perşembe'lere devam edeceğiz. Yine bu yıl, aslında ana hedefimiz olan plak şirketini yerine getirmek ve müzik yayınlamak istiyoruz. FOC Edits olarak da editler yayınlamak istiyoruz. Stüdyomu taşımak için bir yer ararken burayı buldum ve plak dükkanı yapma fikri zaten kafamda olan bir şeydi ve buraya çok uydu. Şimdi hem stüdyo hem de plakçı olan bir yer Analog Kültür. Bunun yanında vintage ses sistemleri ve synth, drum machine, pedal gibi müzik aletleri bulmak da mümkün. Ama sadece satış odaklı bir yer değil burası. Bunun yanında etkinlikler düzenleyen, dinletiler, söyleşiler olacak, canlı video/audio streamlerin yapılacağı ve yakında online radyo kanalı olarak da hayata geçecek bir çatı Analog Kültür. Ayrıca burada RBMA Radio için Meze isminde bir radyo programı hazırlıyoruz. Aylık bir program. Bir yıl, 12 program geride kaldı. Türkiye'den her renkte konuklara yer veriyoruz. Kabus Kerim, Tektosag, Gaye Su Akyol, Bubituzak, Gantz gibi konuklarımız oldu, güzel sohbetler, bol müzik. Kozmonot'u tanısanız seversiniz. Bu isimle editler yayınlıyor bir süredir. Analog Kültür'de benimle beraber bir yandan. Bir de Kerem Akdağ var. Çok yetenekli bir müzisyen ve o da yaklaşık 4-5 yıldır stüdyoda birlikte çalıştığım ve kardeşim gibi sevdiğim bir arkadaşım. Olmadı Kaçarız tayfası, Partapart oluşumu.. Bunlar hep güzel şeyler. İstanbul'da sevdiğini sevdiği için yapan nadir hareketler. Ayrıca Tektosag'ı da mutlaka keşfedin.


''İşlerimin geneli kaynak olarak fantastik olan ile distopyadan, kendi hayal dünyam ile çizgi roman kültürünün bir parçası olan süper kahraman olgusundan besleniyor. Possible at this Universe çizgi romanından alıntıdır. Yaptığım işler, içinde olduğum hayata ve bu hayatta olmasını istediğim şeylere dair ipucları verir. Hayal ettiğim yeni dünyayı kurgularken kaynaklarımı içinde yaşadığım zamandan alırım. Üretimlerim kendi içinde teknik ve malzeme açısından değişiklik göstererek kurguladığım yeni dünyanın farklı yüzlerini ortaya koyar. Rengarenk orman, sirk, kamufile olmuş süper kahramanlar, kablolardan duvarda oluşturulan desenler ve kabloların devamında kulaklıktan çıkan müzikler ve hayatta yapmış olduğum seçimlerin tersini uygulayarak anlattığım ve sonunda fantastik bir kurguya dönüşen sanatçı kitabı hep bu yeni dünyanın doneleridir. Amatör grupların kayıdını tuttuğum ve Underscene Project adı altında topladığım açık arşiv ve yaptığım analog korsan radyo yayınları ise içinde yaşadığım dünyanın yeniden kurgulandığı işlerdir. İşlerim bir yandan objeler üreterek kurduğum dünyanın renklerini ve şekillerini gösterirken, diğer yandan açık arşiv ve radyo yayını gibi serbest paylaşım araçlarıyla ile daha geniş ve çeşitlilik gösteren bir kitleye açılır. Son işlerimde, yazı, ses ve görsel, bir dil bütünlüğü oluşturarak bir araya gelir. Bu bir aradalık toplum içinde kendiliğinden oluşan gruplara simgesel göndermeler yapan yine bir fantastik hikaye olarak ortaya çıkarak kurguladığım yeni dünya ve yaşadığım gerçek dünya arasında bir bağlantı daha kurar. Yazdığım hikayeler fiziki deneyimlerimle algısal dünyamı birbirine geçirir. Hikayeyi yazdıktan sonra oluşturduğum görseller hikayede adı geçen karakterlerin somut iz düşümü olarak seyirciye yansıtılırken yaptığım ses de hikayenin atmosferini oluşturmak adına buna eşlik eder. Merve Şendil'in ana galeri mekanı ve proje odasında sunulacak olan, yarattığı iki dünya arasındaki yaşama dair ipuçları veren, özel bir kurguya sahip sergisi WHAT IF 20 Kasım 2014 ile 20 Aralık 2014 tarihleri arasında ALAN İstanbul'da görülebilir.


Tilda Swinton'ın Paris'teki moda müzesi Palais Galliera'nın yöneticisi Olivier Saillard ile yaptığı projelere birkaç yıldır aşinayız. Eternity Dress ve Impossible Wardrobe gibi performanslardan sonra geçtiğimiz günlerde Festival Automne kapsamında Cloakroom Vestiaire Obligatoire gösterilmeye başlandı. Vestiyer konseptini sanatsal bir şekilde sunan şov, 29 Kasım'a kadar devam edecek.


1978 yılında Ankara'da doğdu; 1996 -1997 yılları arası Marmara Üniversitesi A. E. F. Resim bölümünde; 1997- 2003 yılları arası Mimar Sinan Üniversitesi G. S. F. Heykel Bölümü'nde öğrenim gördü. Mezun olduktan sonra resim çalışmalarına ağırlık verdi. 2004 yılında Umut Vakfı'nın düzenlediği ' Bireysel Silahsızlanma ' konulu resim yarışmasında Birincilik Ödülü'nü kazandı. Açtığı kişisel sergilerin yanı sıra birçok karma sergide yer aldı. Ulusal ve uluslararası heykel sempozyumlarına katıldı. Eserleri; yurtiçindeki ve aralarında A. B. D, Almanya, Fransa, İtalya, Portekiz, İspanya, Kanada, Singapur'un bulunduğu birçok farklı ülkedeki özel koleksiyonlara dahil oldu. Yapıtlarında, varoluş karşısındaki çaresizliğinin, yalnızlığının ve tutsaklığının farkına varan bireyin tedirgin ruh halini; figür, renk ve form seçimlerinin titizlikle yapıldığı, detaylı ve yüksek enerjili kompozisyonlarla yansıtan sanatçı, çalışmalarını İstanbul'da sürdürmektedir.


Hello, My name is Cesar Ricardo Artaza, I am from Argentina. Self-taught in my early days, enter the degree in fine arts from the Universidad Nacional de Tucuman for training, where I specialized in engraving. Curse workshops for learning both traditiotnal techniques as Collagraph, by Professor Esteban Grimi and digital alternatives to the Master's degree in new technologies, Alejandro Gomez Tolosa. I like to create deities from a current reality, of our mundane devotions, and everyday items our feelings of fear and hope. Ironic attitudes hybrids, that combine the secular and the religious, icons and contemporary characters with the aesthetics of science fiction and comic.


ARMAGGAN Art&Design Gallery, Ayşe Özen İllüzyon ve Neşe Çoğal Blastokist, Yeniden Doğmuş Gibi adını verdiği solo sergilere ev sahipliği yapıyor. Genç sanatçı ve tasarımcıları desteklemek amacıyla kurulan ARMAGGAN Art & Design Gallery Nisan ayında başlattığı solo sergi serisini bu yıl ki beşinci konukları ile kapatıyor. Ressam Ayşe Özen ve Neşe Çoğal'ın eserlerini bir araya getiren iki sergi, 18 Aralık 2014 17 Ocak 2015 tarihleri arasında izlenebilir. Embriyo gelisimi süresince embriyonik hücrelerin oluşturduğu ortası sıvı ile dolu hücresel yapı, Yunanca'da 'tomurcuk' da anlamına gelen Blastokist teriminden ilhamını alan Neşe Çoğal Blastokist, Yeniden Doğmuş Gibi adını verdiği sergisinde öz ve hayat kavramlarını sorguluyor. Sanatçı: Madenlerin dönüşümleri, bitkilerin halden hale girişleri, hayvanların doğadaki yolculukları üzerine insan faktörünü ekleyerek, hayatın baştan sona devinimlerini doğa ve insanın bütünselliği ile aktarmaya çalıştım diyor. Duyu yansılaması olarak bilinen illüzyon terimini; kadın varoluşundan bugüne dek güç ve doğurganlık temsil eden tanrıçalardan ve resim tarihine geçmiş ikon kadınlardan ilham alarak oluşturan Ayşe Özen, kadınla örtüştürdüğü hayvan ve çiçek betimlemelerini güncel sanat diline aktarıyor. Resimlerinde kulladığı parçaların sembolik anlamlar taşıdığını ifade eden sanatçı, bu anlamları güçlendirmek için kullandığı nesneler ve figürlerle izleyiciyi aynı atmosferde buluşturuyor. Sanatçı kompozisyonlarında kullandığı geleneksel motiflerle geçmişe göndermeler yaparken, mermerimsi beyaz bedenler ve motor kaskları ile de korunma ya da örtünmeyi betimleyerek ironi ile karışık mizah yorumu kullanıyor. İki sanatçıyı farklı teknik kullanımları ve yorumlarıyla bir araya getiren sergi, doğa ve kadın olgusunu ön plana çıkarıyor. Sergiye özel olarak hazırlanmış ve ARMAGGAN Art & Design Gallery'de yaratılan iki ayrı salonda, özel mimari çalışmayla sergilenecek eserler, 18 Aralık 2014 17 Ocak 2015 tarihlerinde görülebilir. Solo sergi dizileri 2016 yılında devam edecek.


Romano Seletti tarafından 1964 yılında Cicognara, Mantova'da kurulan Seletti, 1972 yılından beri özellikle Çin'de olmak üzere sınırlarını Uzak Doğu'ya doğru genişletmeyi başarmış bir marka. Seramik tabaklar, bambu ev objeleri, sofra takımları gibi ürünlerin ithalatında öncü bir marka olan Seletti'nin en çok porselenlerini seviyoruz. 1988 yılından beri markanın laboratuvarı olan SELAB bünyesinde Seletti'nin yaratıcı ekibi, sürekli yeni tasarımlar üzerine çalışıyor. Bugün, tüm bu büyüme hızına rağmen bir aile şirketi olmaya devam eden marka, Cicognara di Viadana'daki 30.000 metrekarelik alanında yeni fikirler, tasarımlar ve ev için dekoratif objeler üretmeye biz de onları takip etmeye devam ediyoruz. Seletti ürünlerini Shopigo, Lilabella ve Pomstore'da bulabilirsiniz.


Berlin'in en güzel kahvesini deneyimleme çalışmalarında en lezzetli kahve klasmanında 1 numaraya çıkarıyoruz Bonanza Coffee Heroes'u. Berlin'deki Third Wave Coffee hareketi güzel bir şey demekten de kendimizi alıkoyamıyoruz. Belki de ikimizin de mimar olmasından iç mekan tasarımı bizi bir cafe'de en çok çeken şeylerden biri. Berlin'de yaşasaydık eğer Pazar günü hemen oracıkta kurulan bit pazarı ile aynı anda yapacağımız güzel şeyler listesinde olurdu Bonanza. İnsanlar güzel, bulunduğu Oderberger Str. güzel ve en önemlisi kahvesi güzel. Bonanza Coffee Heroes was able to immediately rise to the top on our best coffees in Berlin list. Being an architect, the interior design of a coffee shop appeals to us very much and with its minimal design, Bonanza has one of the best interiors we have seen. We have to say that the Third Wave Coffee movement in Berlin is one of the things that makes the city so special for us. We keep imagining ourself living in Berlin and having a coffee at Bonanza after visiting the flee market just around the corner. The people, the neighbourhood and the coffee were all very nice. Just come and taste the coffee.


Buğra Erol'un denemek, araştırmak ve karıştırmak için duyduğu bitmek bilmez arzusu işlerine sıra dışı bir yapı kazandırıyor. Biçim, teknik ve araçları, fikirlerin değişik yapılarına göre belirlemeyi ilke edindiğinden, proje bazlı serilerindeki çalışmaları biçimsel çoğulcu bir karakter sergiliyor. Serilerinin; resimler, çizimler, üç boyutlu objeler, enstalasyonlar, videolar ve sokak sanatı ürünlerinden oluşmasının sebebi de bu yaklaşımı. Dia serileri Buğra Erol'un bu artistik yaklaşımına iyi bir örnek teşkil ediyor. Erol, Greenpeace için Londra'daki ana merkezlerinden birinde çalışırken tesadüfen orijinal Greenpeace arşivinden çıkan torbalar dolusu diayı buluyor. Dijital ortama aktarıldıktan sonra hiçbir işe yaramadığı düşünülen dialar bunlar. Böylece Erol, bu diaları alıp onlarla çalışmaya karar veriyor. Daire Galeri'de sergilenmekte olan çalışması, Erol'un imajlarla oynadıktan sonra çift katmanlı tipografik parçalar oluşturma fikrinden ortaya çıkıyor. İzleyiciyi farklı biçimsel ve kavramsal boyutları arasında kendi çıkarımlarını yapmaya zorlayan, çerçevelenmiş bir ışıklı kutu içerisinde bir araya gelmiş bu dialar, polifonik bir senfoniyle dünyamıza ait hikayeler anlatıyor. Sonuç olarak; işlerindeki teknik, estetik ve içeriğin mükemmel dengesinin yanı sıra Erol'un denemeye ve karıştırmaya olan bitmek bilmeyen tutkusu sayesinde birçok güçlü çalışmaya daha imza atacağına inanıyorum. Biçim büyük ihtimalle değişecek ve kavramlar farklılaşacak ancak biliyorum ki çalışmalarının kalitesi daima kalıcı olacak. Doç Dr. Yeditepe Üniversitesi, Güzel Sanatlar Fakültesi, Sanat Yönetimi. Buğra Erol (1986) İstanbul'da yaşıyor ve çalışıyor.


Christoph Niemann'i ilk defa Brain Pickings'de görmüştüm. Her zaman yaratıcı illüstrasyonlara bir zaafım olduğu için kitabı o sırada İngiltere'de olan Amir'den rica etmiştim. Kitap elime geldiği anda ise insan beyninin her gün kullandığımız objeleri nasıl resim içinde eritebildiğini gördüm. Christoph Niemann Almanya doğumlu, 1997 yılında ise New York'a taşınıyor ve işlerinin çoğunda New York'un hakim olduğunu görmek mümkün. Benim en sevdiğim üç eeseri var. İlki çeşitli sanat eserlerini tuvalet için piksel hale getirip fayans olarak döşemeyi denediği illüstrasyonlar. Bunların içinde Brillo da var Hockney'in eserleri de. İkincisi ise Lego ile yaptiği boyutsal çalışmalar. Flatiron anlatımı dünyadaki en basit ama güzel anlatımlardan biri. Üçüncüsü ise genelleyerek çizdiği şeylerin içine koyduğu günlük eşyalar. Sanatçının örnek işleri için linke tıklayabilirsiniz.


Derinliği ve ruhu psycehdelic urban wear yani şehirde giyilebilcek, psy kültürle, modayı birleştirip tekrar yeni bir tasarımla sunumundan geliyor. Pastel tonlar, birbirini tamamlayan kompozisyonlar ve desenlerin full print sunumu, koleksiyonun, ilk bakışta göze çarpan belirgin özellikleri. Kadıköy' de underground butiklerde, parti ve festivallerde satışa başlayan Leona, e-ticaret siteleri ve genişleyen satış alanlarıyla, hitap ettiği genç ve undergound kitleye etkisini her geçen gün yayılarak sürdürüyor. www. fırsat34. com, Nişantaşı'nda Boho Boutique ve Moda Digital Lab Boutique 'de ürünleri bulabilirsiniz. İstanbul Üniversitesi, Fransız dili ve Edebiyatı ve La Salle Academy de stilistlik okuduktan sonra, çeşitli moda, Super Shops ve Cosmopolitan gibi kadın ve alışveriş dergilerinde moda ve stil editörlüğü yaptım. Kapak ve moda çekimleri, reklam çekimleriyle geçen birkaç yılın ardından, Son bir yıldır Leona projesiyle aksesuar ve kıyafet yapıyorum. Aksesuarlarım tamamen el işçiliği ve kıyafetler de kendi çizimlerim ve illustrasyonlarımdan oluşuyor.


Kasım ayında başlayıp Aralık ayında da devam eden İşte Benim Zeki Müren sergisi, Yapı Kredi Private Banking ve Yapı Kredi Kültür Sanat Yayıncılık işbirliği ile hazırlandı. İşte Benim Zeki Müren müziğiyle ve tarzıyla sıradışı bir yıldız olan Zeki Müren'i ağırlıyor. Müren'in çocukluğundan, son günlerine kadar gündelik hayatından ayrıntılara ışık tutan sergi, 20 Aralık 2014'e kadar Yapı Kredi Kültür Merkezi'nde ziyaret edilebilir. İşte Benim Zeki Müren sergisi, Zeki Müren'in 18 yıldır Türk Eğitim Vakfı ile Türk Silahlı Kuvvetleri Mehmetçik Vakfı arşivinde bulunan fotoğraflarını ve özel eşyalarını gün yüzüne çıkarıyor. Sanatçının, sağlığında ancak bir bölümünü düzenleyebildiği, diğer bir bölümü tarihsiz, açıklamasız halde duran, kimisi daha dün çekilmiş gibi canlı, kimisi yılların yorgunluğuna yenik düşmüş on bine yakın fotoğrafı, desenleri, kostümleri, plakları, şiirleri, notları ve arşiv görüntüleri, kısacası dolu dolu geçmiş bir yaşamdan arda kalan belgeleri bir araya getiriyor. 1950'lerden 1980'li yıllara uzanan zaman diliminde, hayatını milyonların gözü önünde, objektiflerin karşısında geçirmiş bu sıradışı yıldızın, popüler kültür tarihimizde kapladığı özel yeri düşünmek ve hatırlamak için bu sergi bulunmaz bir fırsat sunuyor.


Zengin arşiviyle Hollanda sanatını detaylarıyla özümseyebileceğiniz National Museum, 8000 objeye sahip. Her yıl milyonlarca sanat objesinin sergilendiği müze, birçok başyapıtı koruma altına almış durumda. Borghese Gallery'de sadece sanat eserleri değil müzenin muhteşem duvarları da sergileniyor. 1644 yılında Papa Paul V 'nin yeğeni tarafından yaptırılan müzenin her bir duvarı ve tavanı muhteşem sanat eseri ve heykellerle süslenmiş. Amerikan sanatının empresyonist ve post-empresyonist ansiklopedisi olan Art Institute, koleksiyonundaki 260.000 sanat eseri ile sadece çağdaş sanata yönelik değil insan varoluşunun 5.000 yılını kapsayan kültürel miraslara sahip. Inhotim 5,000 dönümlük arsa üzerine inşa edilmiş bir botanik bahçe ve çağdaş sanat müzesi. 4500 farklı bitki türünün birarada bulunabileceği müze, tek bir ziyaretle her şeyi görmenizi imkansız kılacak kadar büyük. Louvre Sarayı içinde yer alan fakat orijinalinde 12. yüzyılın sonlarına doğru II. Philip tarafından bir kale olarak inşa edilen müze, dünyanın en çok ziyaret edilen müzelerinden biri ve bunu kesinlikle hakediyor. Çok uzun bir tarihi olan Aya Sofya'yı zaten çok iyi biliyorsunuz. Her yıl binlerce tursit tarafından ziyaret edilen cami, Bizans İmparatoru 1. Jüstinyen tarafından MS 532 537 yılları arasında İstanbul'un tarihi yarımadasındaki eski şehir merkezine inşa ettirilmiş bazilika planlı bir patrik katedrali olup, 1453 yılında İstanbul'un Türkler tarafından alınmasından sonra, Fatih Sultan Mehmet tarafından camiye dönüştürülmüştür. Metropolitan Müzesi sadece Amerika'nın en büyük müzesi değil aynı zamanda dünyanın da en büyük müzelerinden biri olma özelliği taşıyor. Antik ve klasik Amerikan sanatı ve çağdaş sanat ağırlıklı bir koleksiyona sahip olan müzeyi aynı günde gezmek biraz zor, bu yüzden programı iki veya üç güne yaymakta fayda var. The Acropolis Museum, ilk bakışta bir müze gibi görünmekten uzak fakat cam ile çerçevelenmiş yapısı ve içindeki onlarca Antik Yunan zamanından kalma yaklaşık 4,000 kalıntıyla yaşayan bir arkeoloji müzesi. British Museum'daki koleksiyon 1753 yılında buldu. Müzeye birçok ziyaretçinin gelme sebebi olan bu koleksiyon, dünyada yaşamış birçok ırkın başlangıcına ve bitişine ait belgeler, çizimler ve heykellerle kültürleri yakından inceleme fırsatı verir. Oldukça ağır bir işçiliği olan bir tavana sahip olan Musee d'Orsay, eski bir tren istasyonunda yer alıyor. Duvarlarıyla dünyadaki en büyük empresyonist ve post-empresyonist koleksiyonuna sahip olma özelliği taşıyan müze, Monet ve Van Gogh gibi ünlü sanatçılarn eserlerine ev sahipliği yapıyor.


Dünyanın en tuhaf kitabı olarak anılan Luigi Serafini imzalı Codex Seraphinianus, ekim ayında Rizzoli tarafından yeniden basıldı. Açılımı; strange and extraordinary representations of animals and plants and hellish incarnations of normal items from the annals of naturalist / unnaturalist luigi serafini olan kitap, illüstrasyonlardan oluşuyor ve herhangi bir söz dizilimine sahip değil. Yazarın yıllardır ne kendisi ne de kitabı hakkında hiçbir açıklama yapmamasının kitabı daha da tuhaflaştırdığı bir gerçek. Sadece kitabının hiçbir anlam taşımadığını sadece küçük çocuklar nasıl yazları olan bir kitaba hiçbir şey anlamadan bakıyorsa okuma yazma bilen yetişkinlerin de aynı hisle bakmalarını istediğini belirtmiş. Birçok insana voynich el yazmalarını hatırlatan kitap, hem eğlenceli, hem rahatsız edici, hem tuhaf hem de pek anlaşılamaz çizimlerden oluşuyor. İkinci elinin bile yüzlerce dolara satıldığı Codex Seraphinianus, yıllardır birileri tarafından çözülüp okunmaya çalışılıyor fakat bu konuda başarılı olabilen yok. Şimdiye kadar sadece numaralandırma sisteminin 21 temelinde olduğu keşfedildi ve bir adam kitabın kurgusunu götüren belirli gramer kuralları keşfetti. Bu kurallar çerçevesinde kullanabileceğiniz bir tür çeviri sistemi bile yarattı ama henüz hiçkimse Codex'i çözemedi ve onu çeviremedi. Kitabın yazarı Liugi Sarrafini, 1970'lerde Roma'da Codex'i yaratırken başıboş beyaz bir kedinin ona katıldığını ve aslında telepatik olarak kendisinin ne yazacağı ve çizeceğine rehberlik ettiği için, gerçek yazarın o kedi olduğunu ifade ediyor.


James Franco'nun ne iş yaptığı hakkında kafasında soru işaretleri olabilir, bizim de var. Kendisi hem aktör, hem öğrenci, hem şair, hem yönetmen, hem müzisyen ve hem de artık sergileri olan bir sanatçı. Kendisini gelişimi ve girşimciliği adına takdir ediyoruz ve heyecanla daha bizi nelerin beklediğini merak ediyoruz. Sergiyi, 20 Aralık'a kadar Londra'daki Siegfried Contemporary Private Showroom'da ziyaret edebilirsiniz.


Radyo Tv Sinema 2. sınıf öğrencisiyim. Aslında fotoğrafçılık alt yapısı olan biriyim ama fotoğrafı sade bırakmamak gibi bir hastalığım var. Ya kurgu fotoğraflar çekiyorum ya da bu tarz kolaj çalışmaları yapıyorum. Aynı zamanda geçen sene çekmiş olduğum deneysel kısa filmim var, yine geçen sene Eren Aytuğ önderliğinde Şantiye sergisinde yer almıştım. Ayrıca bu dönem yine Eren Aytuğ işbirliğiyle Meydan sergimizin çalışmalarına başladık. Yeni bir fotoğraf serisinin çekimine başlayacağım kurgu aşamasını kafamda oturtmaya çalışıyorum. Yakın bir zamanda çekimlerine başlayacağım. Album of Turks, aslında biraz eleştiri biraz da 80'lerde ki o Türk insanının duruşunu yaşayış tarzını yansıtmak amacıyla oluştu. 91 doğumlu olmama rağmen 80'lerin giyim tarzı ve müziklerini çok seviyorum. Beni bu tarz bir seri hazırlamaya iten buydu aslında, o kabarık saçlar, kıyafetler ve dayatılan örf ve adetler; o zamanki tüm siyasi ve sosyal yapının insanları ne kadar çok etkilediğini hala okuyoruz, duyuyoruz. İnsanların bedenlerine yaptığım her bir kolajın anlamı cinsiyetine ve yaşına göre içinde, kafasında yaşamış olduğu ruhsal etkinin bir yansıması aslında. Ben sadece bu projede 80'lerdeki Türk insanının içini saydamlaştırmış oldum.


Born in 1986 from Buenos Aires, Argentina. Photographer, Art director, Colorist in postproduction. Studied Art Direction in Filmmaking at The University of Cine in San Telmo, Buenos Aires. After graduating in 2008, worked as a colorist in postproduction, color-correcting movies in a Visual Mastering Studio before moving to New York to study at the International Center of Photography. After finishing The One-Year Certificate Program at ICP, assisted various Fashion Photographers based in NYC as well as doing her own editorial works for International magazines like Dossier and campaigns for international and local brands. Her exhibition is in Praxis Art Gallery in NY which stills until Dec 20th. Now some of the pictures will be exhibited in Art Miami and in January in Los Angeles Art Fair.


Son 10 yılda Orta Doğu'dan çıkan en önemli sanatçılardan Akram Zaatari'nin kapsamlı sergisi dün SALT Beyoğlu'nda açıldı. Sergide Lübnanlı sanatçının, Osman Hamdi Bey'in 1887'deki Sayda kazılarına odaklı yeni araştırmasının ilk aşaması da yer alıyor. Akram Zaatari, dün saat 19.00'da Açık Sinema'da gerçekleşen sergisinin açılışı kapsamında, Letter to a Refusing Pilot (2013) işi üzerine, bu videonun gösterimini de içeren bir konuşma yaptı. Akram Zaatari tamamı kazı çalışmaları, politik direniş, eski militanların yaşamı, gücü tükenmiş bir sol hareketin mirası, erkekler arasında yakın ilişkiler, savaş zamanlarında görüntülerin dolaşımı ve zaman kiplerinin kaybolmuş, bulunmuş, gömülmüş, ortaya çıkarılmış veya başka bir nedenle gönderildiği adrese ulaşması gecikmiş mektuplara özgü oyunlarıyla ilişkili; birbiriyle bağlantılı bir dizi tema, konu ve pratiğin izini süren 40'tan fazla video, bir düzine kitap ve sayısız fotoğraf enstalasyonu üretti. Zaatari, Beyrut'un güncel sanat ortamının biçimsel, entelektüel ve kurumsal altyapısının gelişiminde belirleyici bir rol oynadı. İç savaşın ardından köklü bir yapılandırma geçiren Lübnan televizyon endüstrisindeki coşkulu ancak kısa ömürlü deneysel dönemde öne çıkan az sayıda genç sanatçıdan biri oldu. Bölgedeki fotoğraf araştırma ve çalışmalarına yönelik, sanatçı odaklı bir organizasyon olan Arab Image Foundation'ın kuruluşunda yer aldı; muhafaza ve arşiv pratikleri alanındaki geniş çaplı söylemlere ilkeli ve değerli katkılarda bulundu. 2012'de dOCUMENTA 13'e katılan sanatçı, 2013 Venedik Bienali'nde Lübnan'ı temsil etti.


Tasarımcı Ela Köseoğlu, eXo isimli ilk takı koleksiyonunu 18 Aralık'ta Artnext Istanbul'da izleyiciyle buluşturuyor. Çalışmalarını İstanbul'da ve Bozcaada'da sürdüren tasarımcı, eXo serisinde şehirli bir yaklaşım ile doğal materyalleri birleştirerek, koleksiyonunu yarattı. Malzeme olarak geri dönüştürülmüş bronz ve eskitilmiş gümüşü tercih eden tasarımcı, Marc Chagal'in Doğanın yarım bıraktığını, sanat tamamlar sözünden ilham alarak yola çıktı. Köseoğlu, doğa yürüyüleri esnasında, doğal döngüsünü tamamlamış, organik formları keşfetmeye başlamış, bu keşifleri, modern bir yaklaşımla günlük hayatın içine entegre etmeyi hedeflemiştir. Böylece, Mesoamerica uygarlıkları ve şaman ritüellerinde kullanılan tılsımlara olan merakını, antik uygarlıkların kemik kullanımını, çağdaş ve şehirli yaklaşımıyla EXO koleksiyonun da hayata geçirmiş. Yüzük, küpe, bilezik, kolye ve vücut zincirlerinden oluşan geniş bir yelpazeye yer veren Ela Köseoğlu, eXo ile takı tasarımına, yeni ve deneysel bir bakışı göz önüne koyuyor. 1987 yılında Londra'da doğan Ela Köseoğu, Toronto- York Üniversitesi ve İstanbul-Bilgi Üniversitesi'nde, İletişim, Psikoloji ve Reklamcılık eğitimi aldı. 2009 yılından itibaren, moda sektöründe fotoğrafçılık, editörlük ve sanat yönetimi yaptı. eXo isimli ilk koleksiyonu, kemik ve materyallerle yaptığı deneysel çalışmalarının bir sonucudur. eXo koleksiyonunun açılış kokteyli 18.12.2014 tarihinde 18:00 21:30 saatleri arasında ARTNEXT ISTANBUL Çağdaş Sanat Alanı'nda sergilenilecek. Koleksiyon 27.12.2014'e kadar görülebilir.


Tek kıstasım bana özüme ait olan iç dünyamdan bir şeyler üretebilmekti... Teknik olarak hiçbir yeterliliğim olmadan sadece içgüdülerimin yardımıyla fotoğraf çekmeye başladım, çektikçe de benim için bir ifade biçimi olabileceğini hissetmeye başladım. Frankfurt Güzel Sanatlar Akademisi'nde 'Çağdaş Fotoğrafçılıkta Türkiye' isimli bir sunumda fotoğraflarıma yer verilmesi, ve insanların olumlu tepkileri sonrasında devam etmem gerektiğine ikna oldum. Ardından gelen süreçte, Kadıköy '35Gram'da ilk kişisel sergim 'Gelmiş Bulundum' gerçekleşti. Sonrasında ise 21. İstanbul Sanat Fuarı'nda 'Yerdegezen' isimli grupla karma bir sergiye katıldım. Böylece, benim için edindiğim deneyimlerin kafamı fazlaca karıştırmaya başladığı yeni bir dönem başlamış oldu. İki yıl boyunca neredeyse hiç fotoğraf çekemedim; şehirdeki birçok sanatçıyı ve galeriyi gözlemledim, ve böyle bir pazarda yer almak istemediğime karar verdim... Halihazırdaki portfolyomun çoğunluğu, yaptıkları müzikten ilham aldığım sanatçılardan oluşmakta ve bu günlerde fotoğraf çekmekten bir fazlasını gerçekleştirmeye çalışıyorum, müzik videosu çekiyorum.


Sonunda Arnavutköy'de balıkçı olmayan güzel bir mekan açıldı. Arnavutköy'deki balıkçı akımına karşı duran ve corner pub anlayışıyla açılan Any İstanbul orijinal kokteylleri, üzmeyen müziği ve lezzetli menüsüyle dikkatlerimizi çekti. Dışarıdan baktığınızda mutlaka dikkatinizi çekecek görüntüsü, Fransız bistro'larını andırıyor. Mekanın içinde kullanılan mobilyalar zöel tasarım ve aynı zamanda satılık. Çatal bıçak, masa sandalye ne beğenirseniz siparişini verip aynısını No:3 Design'a yaptırabiliyorsunuz. Sabah 08:00'da güne kahvaltı ile başlayan ANY, pizzadan hamburgere ve et çeşitlerine kadar geniş bir seçenek sunuyor. Prosciutto Pizza ile İtalya' nın tescilli lezzetine doğru uzanırken, bir diğer muhteşem lezzet olan Domates Soslu Tortellini aklınızda kalabilir! Menüsünü sürekli yenilemeyi seven Any İstanbul, manzara sevenler için muhteşem lokasyonuyla iyi bir tercih olacaktır. Bir diğer favorimiz iseŞarap Soslu Bonfile. ANY İstanbul, semt oalrak kendisine bir nebze güne erken veda eden Arnavutköy'ü seçse de haftanın 3 günü saat 15:00'a kadar canlı DJ performansları gerçekleştiriyor. ANY'i ziyaret edenlere minik terasını da keşfetmelerini şiddetle öneririz.


Moda dünyasının en prestijli moda ödülleri, British Fashion Awards, sahiplerini buldu. Londra Coliseum' da yapılan ödül töreninde 'Yılın Kadın Tasarımcısı' Erdem Moralıoğlu, 'Yılın Modeli' Cara Delevingne, 'İngiliz Stil Ödülü' Emma Watson ve 'Uluslararası Tasarımcı' Nicolas Ghesquiere seçildi.