İlk andan itibaren naif ve sakin tavırlarıyla insanı rahatlatan, konuştukça bilgisi ile dinleten, yaptıklarıyla, fikirleriyle hayranlık yaratan güzel kadın. Onunla sohbet ettikçe aslında sanki dünyadaki en normal şeyi anlatır gibi gözükürken aslında yaptığı önemli şeyleri, enteresan hikayeleri ve kararlarını sıralayıveriyor bir bir. Öylesine de basmıyor deklanşöre; telaş duyuyor hayatla ilgili. Bir şeyler anlatmak istiyor sana, bana, ona. Biz de koyuyoruz elimizi şakağımıza, o anlatıyor biz dinliyoruz. Kendisine güzel kalbi ve karakteri için çok teşekkür ediyoruz. Karşınızda gerçek bir sendromsuz: Denef Huvaj. İsmim Çerkesce. İşlenmemiş, parlayan ipek gibi bir anlamı var. Denef isimli kadın bir savaşçının hikayesinden etkilenerek koymuş babam adımı. Rusya'ya buradan burslu olarak tıp okumak için gittim. Zaten o tarafları gezmek istiyordum özellikle Kuzey Kafkasya'yı. Rusya'yı biraz da bu yüzden tercih ettim. Ölümle çok yüz yüze bir meslek olduğu için ve bir süre sonra duygusuzlaşmaya başladığın için tıp okumayı bıraktım. Aslında ben bırakıyorum diyemeden atıldım. Çünkü istemediğim bir şey söz konusuysa hep uyumayı tercih ederim. Zaten Türkiye'de sağlık anlayışı ticarethane gibi olduğu için de pişman olmadım. Sonra tekrar Rusya'da sınava girdim ve Sistem Mühendisliği'ni bitirdim. Aynı zamanda Güzel Sanatlar ve Ekonomi alanlarında da eğitim aldım ama yarım bırakıp Türkiye'ye döndüm. Hala diplomalarımın hiçbirini almadım. Ben aslında şöyle düşünüyorum. Mesela photoshop'u öğrenmeden önce photoshop'a bakıyorsun ve inanamıyorsun çünkü o kadar çok yapabileceğin şey var ki 'Neler yaparım bununla ya.' falan diyorsun ve tekniği öğrenmeye başladığında onları yapmıyorsun. Çünkü artık 'Bunun bir tekniği var o öyle olmaz.' diye kendini kısıtlıyorsun. Aslında bazen o teknik seni kısıtlamaya başlıyor ve hayal gücünü köreltiyor. 'Hayır o öyle olmaz böyle olmalı.' denilen şeyler bazen insanı sınırlamaya başlıyor. Ben de hep fotoğrafa sıfır bilgiliymiş gibi bakmaya çalışıyorum ki bir şey hatalıysa da hatalı olsun yani. İlk 'Aa böyle yapıyım.' dediğim duyguyu hep bir tarafta tutmaya çalışıyorum. Çünkü onu tutmazsam onu kısıtlamaya başlayacağımı biliyorum bir süre sonra. Birincisi bu. İkincisi, bence her alanda insanın vizyonu baktıkça gelişiyor. Bir şeyi görüyorsun onu nasıl doğru ifade edeceğini bulamıyorsun. Onu bulmanın yöntemi de zamanla gelişiyor. Bir süre sonra aklına gelen fikirleri daha düzenli hale getirmeyi ve içinden seçmeyi öğreniyorsun. Aslında yaptığımız her şey yazı yazmak olsun, fotoğraf çekmek olsun aynı ve bence biz çok normal insanlar değiliz. Böyle insanların hayatla bazı çelişkileri var. Mesela senin böyle bir dergiye kalkışman ne imaj kaygısı ne böyle bir şey yaparsam şöyle gözükürüm değil. Bir şey söylemek istiyorsun, bir derdin var ve herkeste bunu kendince ifade ediyor diye düşünüyorum. Aslında çok klasik bir şey vardır ya 'Sanat sanat için midir, halk için midir?'diye aslında herkesin kendi çıkmazı neredeyse oradadır. Benim çıkmazım toplum olduğu için beni toplum daha çok ilgilendiriyor. Hep şunu savunuyorum marjinal olmak bile bir imaj meselesine döndü. Aynı biçimde davranan, beslenen, görünen plastik bir marjinal kitle haline getirildik. Mesela bana göre özgür olmak sevgilinle aynı evde çok rahat birlikte kalabilmek veya sokakta elinde bira şişesiyle gezebilmek değil. Yobaz değilim ama zihinsel ve ekonomik olarak özgür olmadığın sürece bence bunlar asıl mesele değil. Mesela hepimizi aslında çok ciddi yönlendiren bir moda sektörü var. Zevklerimize bile onun sayesinde karar veriyoruz. Sıfır bedenler, zayıflama ilaçlarıyla ölenler.. Ekonomik olarak nereye kadar gidebileceğimiz zaten başından belli. Bebek olarak vergi borcuyla doğuyoruz. Hazır vatandaşlar olarak eğitiliyoruz. Sağlık sektöründen bahsetmiyorum bile. Ailemiz çok köklü bir aile değilse hayatımız risk altında. Mucize gibi yaşıyoruz böyle bir ülkedeyiz ve 'Yaa elimde bira şişesiyle geziyorum.' dediğinde maalesef ki tamamen özgürleşmiş değilsin. Yani iki adım sonra açık unutulmuş bir foseptik çukuruna düşüp ölebilirsin. Kendi toplumsal gerçeği olan bir ülkede yaşıyoruz, bir halk gerçeğimiz var ve bunun bilincinde olmak gerek diyorum. Kişisel haklarımıza özgürlüklerimize ve alanlarımıza elbette sahip çıkalım. En çok da bu günlerde. Kimsenin buna saldırmasına, kısıtlamasına izin vermeyelim. Ama bizim gibi yaşamayan, göremeyen kesime düşmanlaşmak onlara kendi hayatımızı da dayatmak çözüm değil. Böl ve yönete çok uygun bir kıvama geliyoruz demek. Kutuplaşıyoruz, ötekileşiyoruz demek. Bizi baskı altına alan şey halkın başka bir kesimi değil çünkü. Çünkü asında halk olarak çıkarlarımız ortak ve hep mesele sömüren ve sömürülende bitiyor. Parçalanmış bir halk olmamız her zaman kenetlenmemiş ve güçsüz olmamız anlamına geliyor. Bu da inanın bizim için faydalı bir şey değil. Bunun bilincinde olmak çok önemli. Özete gelecek olursam benim için yaptığım işin bir mesajı olmalı. Tabii kimi zaman sadece keyif için güzel bulduğum için yaptığım şeyler de var. Ama bu seri de öyle değil. Gezi'de gidip fotoğraf çekebilenlere çok özeniyorum mesela. Ben makinemle gittiğim gün fenalaştım ve bir daha makinemle gitmeye cesaret edemedim. Sonra bir kere daha gittim ve duvar yazılarını çektim ama o beni tatmin etmedi. Sonra ne yapabilirim diye düşündüm ve benim de yaptığım bir şey olsun dedim. Yani bu seri Gezi'den çıktı. Aslında o seri başka türlü bitecekti. Eskişehir'den bir arkadaşla görüşmüştüm. Benim için Ali İsmail Korkmaz'ın içeri alınmayıp beklediği bankı çekti ama olmadı. Eğer olsaydı oraya yıkılmış bir ağaç koyup bitirmek istiyordum ama o kare eksik kaldı. Orası benim içimde. Ali' ye çok üzüldüm. Yabancı bir yayından fırlamış gibi. Ellerine sağlık. Çok spontane oldu ve bu kadar tepki görmesine ben de çok şaşırdım. Hamile bir arkadaşımı son haftasında çekme fırsatım oldu bir o var şimdi uğraştığım. Bir de Çerkes köyleri projesi var. Benim için köyün çok büyük bir anlamı var. Ben köyde büyüdüm ve hayatımın en güzel zamanlarını köyde geçirdim dokuz yaşına kadar. Ondan sonra da bağım hiç kopmadı. Hayatımın en zor deneyimi anneannemi kaybetmekti. Ona da bir video yapıyorum. Adı Vahide. O zaman ilk düştüğüm, ilk salıncağımı kurduğum, altında piknik yaptığım benden yaşlı dut ağacının altında anneannemi uğurladım. Ondan sonra bir süre gitmeye cesaret edemedim. Ama şimdi gidip geliyorum köye. Çerkes köyleri sanırım mantık olarak diğer köylerden daha farklı. Çok küçük ve içine kapanık. Aile gibi, herkes birbirini tanır ve güvenir. Ama farklı yanı dışarı çok kapalıdır. Bunun sebebini buraya gelince anladım. İstanbul'a gelince çok sıkıntı yaşadım ilişkiler bazında ve anladım ki aslında şehirdeki insan Çerkes köylerindeki insandan bir çok konuda daha tutucu. Mesela köyde bir kadın erkeklerin takıldığı bir kahveye girip, gazozunu içip muhabbet edebilirken şehirde bir çok yerde mümkün değil. Yada alt metin değişiyor. Bunlar tabii kısa kısa anlatılınca yanlış anlaşılmaya çok müsait konular. Ama kısaca köyler, bütün köyler bence çok kıymetli. Bütün kültürler gelenekler kıymetli mücevherler gibi saklanılması gereken değerler. Ve yavaş yavaş bitiyorlar. Bence bitmemeliler, desteklenmeliler. Çünkü oralar da daha sistemin değmediği çok güzel yerler, hayatlar var. Sanki ülke olarak en temiz yerlerimiz gibi. Ben de o ıssızlığı vurgulayan bir seri yapıyorum. Köylere sağlık odası, kanalizasyon, kütüphane gibi ihtiyaçlarına destek verecek sponsorlar arayacağım yayınladığımda. Çerkes köyleri olması, benim iyi tanıdığım rahat çalışabileceğim alanlar olduğu için. Bence bu tabii daha genel projelerde de yapılabilir. Projeyi bu ayın sonunda blog olarak yayınlayacağım. Ve köylerden davet geldikçe devam edip güncellenecek. Fotoğraflar için Begüm Koçum'a teşekkür ederiz.


Kuru palmiye yapraklarından ve uzun dallardan yapılma yuvarlak ve karanlık bomboş bir odada bağdaş kurmuş oturuyorum. Karşımda tok ses tonu, insanı rahatlatan sakinliği ve gülümsemesiyle bilgeliğine sığınacağım ve bana rehber olacak şaman duruyor. Ormanın orta yerindeyiz. Dört bir tarafımızdan kuş, böcek ve onlarca vahşi hayvanın sesi geliyor. Şaman, beklemem gerektiğini söyleyip odayı terk ediyor. Karanlık olduğu için boş ve yuvarlak odayı emekleyerek dolaşıyorum. Elim tabandaki bir kabartmaya kayıyor. Uzun, kıvrak ve sonunda oval bir genişlik. Yılan figürü. Bir süre sonra elinde ahşap sürahi, ahşap bardaklar, yapraklar ve yerli usulü mızıkasıyla şaman giriyor içeri. En son katıldığım ve 40 kişinin bulunduğu seremoninin üzerinden uzun süre geçti ve yeni bir şamanla, yeni bir enerjiyle, yeni bir yolculuğa çıkmak üzere hazırım. Ayahuasca insanı iyileştiren bir yol. Bir varış noktası değil. demişti ilk deneyimim öncesinde beni ayahuasca ile tanıştıran şaman L. Dolayısıyla yolun hikayesini anlatmak ayahuasca'yı anlatmak olacak. Ayahuasca'yı anlamak ise ancak yolu tanımakla mümkün. Bu yüzden baştan başlıyorum. Trinidad ve Tobago'da başlayan yol, sınırlarda yaşanan onca problemlerin, tanıştığım insanlarla geçirdiğim ve hepsi ayrı birer hikaye konusu olacak deneyimlerin, yol boyunca dans edilen şarkıların, içilen romların, uyuşturucuların ve sarılan marijuana'ların ardından iki ay sonrasında San Gil'e, Orta Kolombiya'ya ulaştı. San Gil'de çadırımı kuracak bir yer ararken M. kardeşler ile tanıştım. İkisi de 30'lu yaşlarda olan kardeşler, yurt dışında orada burada çalıştıktan sonra paralarını biriktirip doğdukları yere geri dönüp babalarından kalan araziye bir ev yapmışlar. Burada türlü türlü meyveler yetiştirip, köpekleriyle ve evlerinden hiç eksik olmayan arkadaşlarıyla sakin bir yaşam sürüyorlar. Ben çadır kuracak yer için sokakta adres sorarken, beni evlerine davet edip bir oda verdiler. Onlarla birlikte yiyip içebileceğimi ve tek yapmam gerekenin onlara yardımcı olmam gerektiğini söylediler. 50.000 nüfuslu San Gil'in 4-5 kilometre dışında, dar bir patikadan gidilen, yeşillikler içindeki bu yerde onlara çiftlik işlerinde yardım etmeye ve onlar bazı geceler eve gelmediklerinde etrafa göz kulak olmaya başladım. Yardımıma ihtiyaçları olmamasına rağmen sürekli gülen gözleriyle bana onların bir parçası olduğumu ve aramızdan biri dahi kopsa bütünün yıkılacağını hissettirdiler. Sanki yüz yıldır birlikte yaşıyor ve çalışıyorduk. Ailemde ve hayatımın hiçbir anında tatmadığım bu duygu beni oldukça derinden etkiledi. Bırakıp yola devam edesim gelmiyordu. Aradan geçen günlerin ardından kardeşlerden A. sabah yaptığımız yürüyüşlerin birinde bana bazı akşamlar eve gelmediklerinde şamanların ritüeline katıldıklarını ve düzenli olarak bunu yıllardır sürdürdüklerini anlattı. Seremoni sırasında içilen içecek ayahuasca'nın ne olup ne olmadığını temiz bir şekilde açıklamaya başladı; Uyuşturucu değil, bir ilaç. Kelimenin yerli dilindeki anlamıyla ruhun şarabı. İyileştirici. Ruhu ve bedeni temizleyen bir iksir. Ona saygı duyarsan sana yardımcı olur. Onu küçümsersen seni yerden yere vurur. O doğadan geliyor. Doğanın ta kendisi. Her zerresi yaşamın göstergesi. O akşam çiftlikte bir seremoni olacağını ve dilersem katılabileceğimi söyleyip yanımdan ayrıldı.


Sabah 10:00'da başlayan etkinlik için otele bir gece öncesinden varış yaptık. Herkes bol oksijen ve Fırtına Vadisi'nin huzur veren su sesi sayesinde enerjik ve heyecanlıydı. Otelde kahvaltılar yapılıp, son hazırlıklar tamamlandı ve rehberimiz Uğur Biryol eşliğinde yola koyulduk. Başlangıçta programımızda Ayder Yaylası'nı da görmek vardı ama sadece Çamlıhemşin yakınındaki köyleri gezmek bile bütün günümüzü aldı ve ayaklarımıza kara sular indi. Ortan, Çinçiva, Zilkale ve Habak köylerini gezip, Peri Köprüsü'nün güzelliği karşısında tek kelimeyle büyülendik. Sakinleştirirken aynı zamanda ürperten yeşillerin arasından düşmemeye çalışarak tepelere tırmanırken herkesin aklında aynı şey vardı: En iyi fotoğrafı yakalayabilmek. Zorlu tırmanışların bizi mutlaka değdi dedirtecek manzaralara çıkarıyor oluşu doğa gezintimizin en zevkli kısmıydı. Aralarda soluklanmak için tepelere kurulmuş konakların cana yakın sahipleriyle kısa sohbetlerimiz ve 'Burada yaşamak acaba nasıldır?' diye sorularımız oldu. Gezintinin sonlarına doğru, tam da güneş sırtımızdaki yakıcılığını azaltmışken terkedilmiş Deliemet Konağı'nın içinde bulduk kendimizi. Yukarı çıktığımızda ise Moyy Mini Otel'in sahibeleri Özlem, Özge ve Özay Hanım'ın ellerinden çıkma nefes kesen bir sofra ile karşılaştık. Yöresel peynirler, dip soslar, közlenmiş patlıcanlar ve biberleri saatler süren yolculuğumuz sonunda ziyadesiyle hak ettik ve hakkını da verdik. Orman, kamp, temiz hava ve keşfetmek temalı soframız çıralar, kestane balı ve Geraldnine Cooks'un hazırladığı baharat karşımı ile süslenmişti. Dönüş için toplamamız gereken enerjiyi kurulan sofra bize fazlasıyla vaad ediyordu. Doğayla olan sert sınav yerini lezzetli yemek, iyi müzik ve samimi sohbetlere bırakınca ertesi gün şehre dönmek daha da zor geldi. 'Bir daha ki sene görüşmek üzere Rize!' diyerek anları fotoğraflamak yetersiz kaldı.


Karşımızda o kadar çok yönlü bir insan var ki nereden başlasam bilemiyorum. Artemis dünya yeteneklisi ama bunu dile getirmeyecek kadar alçak gönüllü ve mütevazi bir sanatçı belki biraz da utangaç. Onu birçoğunuz her cumartesi saat 23:00'de Radyo Eksen'de sunduğu Manyetik Bant programından tanıyor olabilirsiniz ama bu buz dağının sadece görünen küçük bir kısmı. Artemis fotoğraf çekiyor, yazı yazıyor, çevirmenlik yapıyor ve Mükü isimli giyim markası için tasarımlar yapıyor. Müziğin hayatında ne kadar önemli bir yeri olduğunu sadece Manyetik Bant'ı dinleyerek değil Manyetikbant. me üzerinden yaptığı olağanüstü müzik, konser ve festival analizlerinden de anlayabilirsiniz. Her şeyden biraz biraz değil de her şeyden derin derin onu anlatmak için yerinde bir tespit olur. Aslında fotoğraf blog'la beraber gidiyor. Fotoğraf şöyle, iletişim okudum ben Galatasaray'da. Fotoğrafa annem meraklıydı çok. Analog bir kamerası vardı ve fotoğraf çekiyordu sürekli. Ben o zamanlar fazla ilgilenmiyordum. Zaman geçtikçe ondan göre göre küçük compact kamerasını kullanmaya başladım. Kendi kendime bir şeyler çekmeye başladım. Sonra erasmus için Paris'e gittim. Oraya giderken bir fotoğraf makinesi almıştım yanıma. Aslında esas orada başladım sayılabilir. Fotoğraf hep kendi kendime yaptığım bir şey oldu. Sosyal medya hesaplarıma yükledim ve bu sayede birileriyle tanıştım biraz. Başlangıçta benim için hobiydi. Meslek haline gelmesi biraz daha geç oldu. Kendi kendime çekiyordum ve bana iş olarak geri döneceğini düşünmüyordum. Daha sonra Fatih Metin Demirkol'un kendisine asistan aradığı ilanını gördüm Twitter'da ve başvurdum. Onunla tanıştım ve fotoğraflarımı gösterdim. Kısacası fotoğrafla ilgilendiğimden bahsettim. Fotoğrafları görünce 'Ben senin fotoğrafçılıkla ilgilendiğini söyleyince bunun sadece bir hobi olduğunu düşünmüştüm. Sen zaten fotoğrafçıymışsın.' demişti. Birkaç ay birlikte çalıştık. Aslında kendisi beni fotoğrafçı olduğuma ikna eden kişidir. O aslında beni çok rahatsız etmiyor. Herkes fotoğrafçıyım diyebilir. Birinin yaptığı işin değerini belirleyebilecek bir konumda değiliz. Biraz da çektiğin fotoğraftan para kazanmakla ilgili olduğunu düşünüyorum. Birileri fotoğraflarına ödeme yapıyorsa ve bu işten para kazanır hale geliyorsan fotoğrafçılığa bir adım daha yaklaştığını düşünüyorum. Nikon'un kompakt bir makinesi vardır: Coolpix 8400. Sonra annem bir D70 aldı ve onunla baya kullandım. Hiç öyle bir ayırırım yok. Evde Nikon vardı o yüzden Nikon'la başlamıştım. Bir arkadaşımla beraber 2006 yılında tam müzik blog'larının arttığı dönemde Süveter diye bir blog'umuz vardı. Ufak ufak dinlediğimiz müzikler ve gittiğimiz konserleri yazdığımız küçük bir blog yapmıştık. Sonra o gittikçe daha az güncellenir oldu ve derken bitti. 2009 yılında üniversiteden mezun oldum ve o zamanlar Tumblr insanlar tarafından yeni yeni keşfediliyordu. Bende Tumblr üzerinden bir blog açayım dedim. Aldım blog'u ama ne yapacağıma da çok karar vermemiştim. Arada bir şeyler paylaşıyordum sonra sadece müziğe ayırayım dediğim bir yer haline dönüştü. Adını Manyetik Bant koydum. Manyetik Bant ismi de zaten benim uzun zamandır İnternet'te kullandığım bir isimdi. Okulda Radyo Programcılığı dersinde bulmuştum notları okurken. Bundan güzel nick olur demiştim. Onun dışında yanlış hatırlamıyorsam 2007-2008 gibi Ekşi Sözlük'ün bir radyo girişimi olmuştu Radyo Ekşi diye. İlk orada İnternet üzerinden yapmıştım birkaç program. Daha sonra Ekşi Sözlüğün içinde olan Sour Berry isimli bir radyoda program yapıyordum ve oradaki programın adı da Manyetik Bant'tı. Sonra Açık Radyo'ya başvurmuştum ve 2 sene kadar orada devam ettim. Radyo Eksen'le tanışmamız ise geçen sene Eksen On Fair'de kendi blog'um için fotoğraflar çekmemle oldu. Yeni programcılar arıyorlardı ve böylece başlamış oldum. Çeviri üniversitedeyken oldu. Bir arkadaşım 6:45 yayın evinde çalışıyordu. Ondan harçlık olsun diye çeviri istemiştim. Edebiyat üzerine yazılmış denemeler yollamıştı ve sonra devamı geldi. Başlarda Beat kuşağı üzerine araştırma ve deneme metinleri üzerine çeviriler yaptım. Sonra Tim Burton'ın İstiridye Çocuğun Hüzünlü Ölümü'nü çevirdim. Kitabın Türkçedeki ikinci çevirisiydi ilki de baya güzel. Tim Burton'ın kitabını çevirme şerefine nail olmak bence gerçekten çok önemli bir başarı. İşte Sendromsuzlar'ı yapma sebebimizde her yerde aynı insanlardan bahsediliyor oluşundan ötürü gerçek işler yapanlardan fazlaca haberdar olamayışımız. Ben hayatımda hiç bir açılış olsun konser olsun birine gidip 'Merhaba ben Artemis. Şunları şunları yapıyorum.' diyemem utanırım. Ancak Twitter'dan falan bir tanışıklığımız veya mail'leşmemiz olmuşsa kendimi hatırlatırım o kadar. Tasarım aslında çok pragmatik bakarak oldu olaya. Benim erkek arkadaşım kostümcü. Biz çok uzun zamandır beraberiz. 2 sene önce Galata'da bir atölye açtı. Orası olunca o kendi işlerini yaparken ben de elimizde böyle bir tesis varken bu işe giriştim. Yoksa 'Evet ben şimdi de gömlekler tasarlamalıyım.' gibi hayallerim olmadı. Ticari olarak büyük beklentilerle girmedik bu işe. Yavaş yavaş insan kendini nasıl fotoğraflarıyla ifade edebiliyorsa, tasarımlarla da edebildiğini fark ettim. Genele bakıldığında baya bir hikaye varmış tasarım olayının arkasında. Artık Manyetik Bant ve radyo üzerinden tanıyan insanlara bir de sırf Mükü üzerinden tanıyan insanlar eklenmeye başladı. Şu anda Galata'da Halt diye bir yer açıldı orada ve İnternet'te var. Vintage var aslında aklımda. Biraz kat kat kumaşlar kullanmayı planlıyorum. Bir de bu sefer erkekler içinde bir şeyler olacak. Benim anneannemin lakabıydı. Böyle bir şey yapmayı düşünürken onun lakabını vermek geldi aklıma. Çok üzerine uzun uzun düşünmedim. Fotoğraf ve müzik herhalde. Fotoğraf işinin blog'a girmesi de ayrı bir şey. Ben kendi kendime çekiyordum ve bir yerlerde paylaşıyordum dedim ya. Geçen sene blog'ta yazdığım konser yazılarının fotoğraflarını da kendim çekmeye karar verdim ve makinemi de götürmeye başladım konserlere. Genelde Babylon gibi küçük mekanlarda profesyonel fotoğraf makinesiyle çok fotoğraf çeken yoktur. 'Acaba rahatsızlık mı veriyorum?' diye düşünürdüm insanlara. Baktım kimse bir şey demiyor ve çekmeye devam ettim. Artık konserlere sadece dinlemek için değil fotoğraf çekmek için de gider oldum. Sonra konserleri yazıp fotoğraflarını paylaştıkça mekanların hesapları beni takip etmeye başladı ve mekanlarla tanışmaya başladım. Artık yavaş yavaş tanınmaya başladıkça konserlere davet edilmeye başladım. Sonrasında bazı yerler konser fotoğraflarını çekmemi istedi onlar için. Kendi kendime bir iş kapısı açmış oldum yani. Genelde ayrı ayrı bir sürü disiplin olunca biri öbüründen kaçış gibi oluyor aslında. Dışarı çıkıp yürürüm bazen öylesine. Baya uzun müddet yürüyebiliyorum. Yemek yapmak da insanı çok rahatlatıyormuş yeni keşfettim. Mutrib adlı grupla tanıştırmak isterim insanları. Bir de Mutrib'in solisti, aslında çellist olan Gülşah Erol'un müziğini dinlesinler.


Bazı insanları görür görmez sanki çok önceden tanıyormuşsunuz gibi kanınız ısınır ya Ayşe de tam olarak öyle bir insan. Sakin ve içten ses tonu, içi gülen gözleri ve ağzından dökülen her biri birbirinden samimi sözcükleriyle kısa zamanda çok sevdim Ayşe'yi. Pozitif enerjisi lezzetli yemekleriyle birleşince ortaya kurucusu olduğu Food Project çıkmış. Zevkli damaklara hitap eden Food Project, adından da anlaşılacağı gibi bir yemek projesi. Ama girdiği ortamlara sadece yemekleriyle lezzet değil, eşyalara yaptığı ufak dokunuşlarla ruh da kazandırmayı başaran bir marka aynı zamanda. Baya bir eskiye gidiyoruz. Önce Bilkent'te Otel İşletmeciliği okurken Food & Beverage derslerimiz vardı. Ondan sonra 6-7 sene önce master için Londra'ya gittim. Orada kalışımı uzatabilmek için çalışmam gerekiyordu ve bende konsoloslukta işe girdim. Çalışırken bir arkadaşım aile dostunun catering firmasıyla beni tanıştırdı. Hiç deneyimim olmadığı için para almadan çalışmaya razıydım ama bana daha ilk işimde ödeme yaptılar. Oysa tüm amacım işi öğrenmekti. Sonra mutfakta çalışmaya başladım ve daha sonra bana çalışma izni almaya karar verdiler. 2,5 sene beraber çalıştık. Oradan sonra Mangerie'den Eif Yalın ile konuşuyorduk ve Elif ' e hep 'Catering yapalım.' diyordum. Çünkü Londra'da 6 yıl kalmıştım ve artık dönmek istiyordum. Sonra Elif Delicatessen'i kurdu. Delicatessen'i kurunca onun bir de alt catering işini kurdu ve 'Gel sen bu işi idare et.' dedi. Sonra Elif'le çalıştık 2 sene kadar. Ondan sonra Betina Hakko ve Candan Kıramer'le B&C Atölye'de düğün organizasyonu işinde çalıştım ve birçok şey öğrendim. Sonrasında Les Ottomans'ın banket operation departmanının başına geçtim. 1 sene orada çalıştıktan sonraki adımım Food Project oldu. Çok enteresan bir şekilde oldu aslında. Koray Birand benim çocukluk arkadaşım ve bana bir gün 'Sen benim moda çekimlerime yemek yapsana çok güzel olur.' dedi ve ilk o soktu kafama bu fikri. Önce evden yapmaya başladım. Sonra Delicatessen ve Mangerie'nin menü danışmanlığını yapan aynı zamanda Istanbul Culinary Institute'de eğitmen olan Erkan Hoca ile iletişime geçtim. Kendi işimi yapmak istediğimi ve kafamdaki menünün olurluğunu olmazlığını onunla denemek istediğimi söyledim. 'Tamam geleyim. Gelirken yanımda birini getireceğim. Hep beraber bakarız.' dedi. Sonra şuan yemeklerimizi yapan öğrencisi Deniz'le beraber geldi ve menü denemesi yaptık. Denemenin ardından evden 350 kişilik bir işi çıkarttım. Baktım arkası geliyor, çok da zevk alıyorum ve zamanı da gelmiş ve burayı kiralamaya karar verdim. Her şey o kadar yolunda gitti ki doğru bir şeyler yaptığımın farkındaydım. Eskiden hiçbir işi benimseyemezdim ve bir şeylerde iyi olsam da hiçbir zaman performansımın tamamını kullanmamış olduğumu Food Project'ten sonra fark ettim. Burada performansımın sınırlarını ne kadar zorlayabildiğimi gördüm. Baya işim yokken daha mutsuz bir insandım ve bu işi kurduktan sonra çok daha mutlu bir insana dönüştüm. Hayatımda çok sevdiğim insanlarla tanışma fırsatı yakaladım. Bir süre sonra insanlarla sadece iş yapmıyorsun arkadaş da oluyorsun. Yeni dostlar ediniyorsun. Enteresan bir şekilde bu konuda fazla garanticiyim. O yüzden neyse ki böyle bir şey yaşamadım. Ama yer yön kavramım hiç olmadığı için bir adresi bulmakta çok sıkıntı yaşamıştım. Bu işte benim şansım bence çok fazla iş değiştirmem oldu. Çok hırslı bir insan değilim ama servis sektörünün her kısmında çalışma fırsatım oldu ve planlayarak da olmadı. İşin mutfağında çalıştım. Servisinde çalıştım. Banket ve operasyon kısmında çalıştım. Organizasyon kısmında bulundum. Kumaşçısıyla tanıştım. Çiçekçisiyle tanıştım. Yemekçisiyle tanıştım ve bunlar bana çok kolaylık sağladı. Yaptığım işlerde hiç stres olmamaya başladım. Ama her şeyden önemlisi Deniz Özdemir gibi yetenekli, çalışkan ve becerikli birinin olmasına borçluyum. Çok vizyonlu, çok zevkli ve kafamız çok uydu. Bu da işimize yansıdı. Bu işte en büyük destekçim ve ortağım Deniz'dir. Bana bir brief veriliyor. Mesela TBWA'in yılbaşı kutlaması gibi. Oradaki konsept kırmızı halı partisiydi. Onlar konsepti söylüyor ve ben çıkarıyorum menüyü. İnsanlar zevkime güveniyor ve bende herkese farklı menüler sunmayı seviyorum ama arada menümün vazgeçilmezleri de olmuyor değil. Brendili tavuk ciğeri pateyle ve trüf yağlı mantar badem pateyi çok kullanıyorum. Bir de Deniz'in mascarpone ile yaptığı bir kreması var. Üzerine mevsim meyvelerini karamelize ediyor ve minik cam kaplarda sunuyoruz. Bu da planlamadan oldu ama ben style etmeyi seviyorum. Sunum benim için çok önemli. Katıldığımız davetlerin aslında dekorunu da yapıyorum. Ortamı ve atmosferi belirliyorum. Öyle bir masa hazırlıyorum ki davet o masanın etrafında dönüyor. Yemekle dekorasyonu ilişikli buluyorum ve bunu çok önemsiyorum. Bir yerden sonra bu sadece yemek işi olmaktan çıkıyor ve organizasyona kayıyor. Örneğin bir düğüne giderken konsepte uyacağını düşündüğüm eşyalar götürüyorum. İnsanlara yaratıcı yemekler eşliğinde yaratıcı ortamlar sunmamız olduğunu düşünüyorum. Arkadaşlarımla beraber olmak en büyük hobim diyebilirim. Zamanım varsa onu sevdiğim insanlara ayırırım ve yeni insan tanımayı çok severim. Onun dışında evde kedimle oturmak, mantı makarnamı yemek ve Agatha Christie'nin Hercule Poirot ve Miss Marple' ını seyretmek benim için büyük bir zevk. Son zamanlarda seyahate hiç zaman ayıramadım. İlerisi ve bu sene için hedefim yurt içine ve yurt dışına elimden geldiğince seyahat edebilmek. Klasik bir İtalya yemek turu yapmak istiyorum. Makarna delisiyim. Makarna beni sakinleştiriyor ve en çok da bunun için İtalya'ya gitmem lazım sanırım. Benim Baran Baran diye bir arkadaşım var. Yeni her şeyi ondan takip ediyorum. Zevkini de çok beğeniyorum yani onunla besleniyorum diyebilirim. Var. Ben Leila Jeffreys'in fotoğraflarını çok beğeniyorum. Önce bir yemek blog'unda görmüştüm ve bayılmıştım. Sonra Image Stock'tan satın aldım ve bastırıp çerçevelettim. Bunda çocukluğumdan beri kuş beslememin de etkisi var tabii.


Ne zaman bir yerlere seyahat etsem her zaman turistik restoran veya cafelerde yemek yemekten kaçınırım. Ya yanımda taşımam için fazla ağır olan Phaidon yayın evinden çıkan Where Chefs Eat kitabımın sayfalarını karıştırırım ya da yerel halkın gittiği yerleri ara sokakları gezerek keşfetmeye çalışırım. Bu sefer Barselona'nın ara sokaklarını takip ederek buldum La Plata'yı. La Plata'yı gördüğümde burasının doğru yer olduğunu önünde bekleyen turist görüntüsünden uzak insanlardan anladım. Sardalya ve birayı görür görmez sıraya girdim ve beklemeye başladım. 60 yıldır hizmet veren bu yerde yemek için sadece 4 çeşit bulabiliyorsunuz: Bir sosis türü olan butifarra, kızarmış ekmek, domates salatası ve kızarmış sardalya. İçecek olarak bira ve üç çeşit şarap seçeneğiniz var: Vino Tinto, Vino Blanca ve Vino Rosada. La Plata'yı La Plata yapan da işte bu özelliği. Her şey az ama yediğiniz, içtiğiniz ne varsa tadına doyum olmuyor. Üstelik fiyatları da Barselona geneline göre çok aşağılarda. Bir başka Barselona seyahatinde görüşmek üzere La Plata ve lezzetli sardalyaları!


Sasa'nın etkileyici işleriyle moda tasarımcısı Asu Aksu sayesinde tanıştım. Baskılarında kullandığı şekil ve renkler beni o kadar etkiledi ki kendisiyle tanışmak ve onu başkalarına da tanıştırmak istedim. İstanbul'a geldiği bir gün Asu Aksu'nun butiğinin kapısından aşağı bıraktığı kartvizitle başlamış her şey. Sasa'nın muhteşem tişörtlerine kayıtsız kalamayan Asu Aksu, onun İstanbul semalarına süzülmesine vesile olmuş. Ne de iyi etmiş. Durulmadan önce aslında bir göçebeydim ya da belki hala bir göçebeyim bilmiyorum. Adım Aleksandar Skoric ama kısaca Sasa'yı kullanıyorum. Saray Bosna'da doğdum. Kanada ve Japonya'da yaşadım. Şimdiyse Sırbistan ve Bosna'da yaşıyorum. İlgi alanım oldukça geniş aslında. Başlarda mimari ve gazetecilik üzerine eğilimliydim. Daha sonra kendimi tasarım ve uygulamalı sanatla uğraşırken buldum. Bunun sebebi güzel şeylerin hepsini görme ihtiyacıydı. Çok güzel bir gezegende yaşıyoruz ve oturduğumuz bu bahçeden hayranlık verici renkteki çiçekleri ve vahşi hayvanları izliyoruz. Yarattığımız şeylerin %90'ı bu güzel doğayı kirletecek şeyler oluyor ne yazık ki. Benim ihtiyacım hangi şekilde ve formda olursa olsun en güzeli yaratmaya çalışmak. Müzik gerçek anlamda ilham aldığım bir yol. Onun dışında doğa, hayvanlar, desenler, mevsimler, yemek ve anneme duyduğum sevgi diyebilirim. Tokyo'da yaşarken boyama yapma ihtiyacı içindeydim ve bilgisayarda sabit işlere odaklanmaktansa kendimi bu konuda özgür bırakmayı tercih ettim. Bunda insanlara orjinal sanat sunma isteği de vardı. Calgary'de yaşarken yani Tokyo'ya taşınmadan önce tişörtleri spreyle boyuyordum. Tişörtleri elde boyadıkça gittikçe sevmeye başladım. Şu anda küresel bir üründense insanlara orjinal bir şeyler üretme fikrine olan yakınlığım nedeniyle tercih ettiğimi söyleyebilirim. Geniş bir şablon arşivim var ve kullandığım kalıpları bir başkasını yaratırken ilham almak için tutuyorum. Aralarında kendi elimle çizdiklerim de var ama daha çok o anki moduma bağlı oluyor hangisini tercih ettiğim. Her bir tişörtten tek ve kişiye özel tasarlamayı tercihe diyorum. 2 yıl önce İstanbul'a geldim ve doğu ile batının kusursuz buluşması, misafirperverlik ve iyi yemek beni çok fazla etkiledi. Her ne kadar Saray Bosna İstanbul'dan daha küçük olsa da kültür olarak birbirlerine oldukça yakın şehirler. Burada moda tasarımcısı Asu Aksu ile kurduğum müthiş kontakt sayesinde var oldum diyebilirim. Dükkanında ürünlerime yer vermesindeki alçak gönüllü tavrı sayesinde tişörtlerim İstanbullulara ulaşmış oldu. Asu'ya olan minnettarlığımı kelimelerle ifade edemem. Benim için hem çok özel bir insan hem de çok yetenekli bir tasarımcı. Paperal 6-7 yıl önce Tokyo'da başladığım bir proje. Japonya oldukça homojen bir ülke ve orada bir yabancı olarak yaşamanın hem dezavantajları hem de avantajları var. Paperal maskeler kimlik bunalımıyla beraber geldi. Arkadaşlarımın ve benim hepimizin yaratık gibi göründüğü alternatif bir kimlik yaratmak istedim ve 100 farklı insanın -belki de daha fazla- fotoğrafını çektim. Her zaman maskelerimle ilgili beraber çalışmak için iyi bir fotoğrafçı arayışındayım. Ah kargaşalı Balkanlar. Balkanların etkisi olumlu anlamda oldu tabii ki ama Balkan insanlarının etkisi daha fazla oldu diyebilirim. Kendimi bu gruba dahil edebilirim çünkü kendi kimliğimden kaçamam. İnsanların arasında ne kadar az fark olduğunu gözlemlemek adına çok fazla seyahat ederim. Hepimizin ihtiyaç duyduğu şey yemek, güvenlik, sevgi ve özgürlük. Balkanlarda da durum farklı değil Balkan insanlarında da. Özellikle şuan da burada bulunmak, her gün değişen ekonomik ve sosyal hayata uyum sağlamaya çalışmak güç gerektiriyor ve bu büyük bir şans aynı zamanda. Geleceğe dair planlarım Paperal amskeleri tasarlamakla devam ediyor. Değişik insanlarla çalışmak ve beraber üretmekten keyif alıyorum. Tişörtlerim ve onlara yaptığım orjinal baskılar da elbette devam edecek hatta bunu geliştirmeyi düşünüyorum. Daha fazla dükkanda daha fazla insana ulaştırmak öncelikli hedefim. Yaptığım şeyleri insanların sevmesi en büyük tatmin benim için ve bu yüzden de enteresan tişörtler üretmeye devam edeceğim. Sasa'nın el baskısı tişörtlerini Asu Aksu'nun Kumbaracı Yokuşu'ndaki butiğinde bulabilirsiniz.


Soğan, sarımsak, havuç ve patates aynı anda 5 dakika kadar sotelenecek. Kabaklar eklendikten sonra 8 dakika kadar pişirilecek. Tavuk suyu ve baharatlar eşliğinde 30 dakika fırında pişirilecek. Krema ekleyip servis edebilirsiniz.


Çiftliğin kapısından girildiğinde sağdaki mutfak ve soldaki yatak odası olan iki ahşap kulübe karşılıyordu gelenleri. Aralarındaki yuvarlak avludan giden ufak patika ise meyve ağaçlarının ve bambuların arasından, çiftliğin aşağısından akan nehre ulaşıyordu. Seremoni, ortasında içinde ateş yakmak amacıyla yapılan küçük bir kuyunun bulunduğu bu avluda yapılacaktı. Burada kaldığın günlerde kahveden, seksten, alkolden, uyuşturucudan, etten, sigaradan, hayvansal yağlardan ve insan bedeninin ve metabolizmasının aşina olmadığı yabancılardan bedenini arındırdın. Bunlardan hiçbirine ihtiyaç duymadın. Gözlerinin ışığı ve bedeninin ritmi değişti. Ayahuasca'nın sadece ruhu değil bedeni de temizlediğini anlatmıştım. Bu akşam ki seremonide ne demek istediğimi daha iyi anlayacaksın dedi A. Şaman beklediğim gibi yaşlı, uzun saçlı ve etnik kıyafetleriyle gelmedi. Yakışıklı kot pantolonlu bir genç yüzünde berrak bir gülümsemeyle belirdi kapıda. A. ve M. kardeşler beni şaman L. ile tanıştırdılar. Diğer konukları beklerken, L., sol elindeki yaprakları titreştirip sağ eliyle kendi hazırladığı tütsünün dumanını eliyle dağıtırken ağzıyla ritim tutuyor ve alanı dolaşarak aurayı temizliyordu. Diğer konuklar da geldikten ve A.'nın getirdiği şilteleri ağaçların arasına aralıklarla yerleştirdikten sonra L., içinde ayahuasca'nın bulunduğu sürahiyi mutfaktaki masaya koydu. 10 kişi kadardık. İnsanlar ateşin çevresinde oturmuş sohbet ediyordu. Ben şamanı izlemeye koyuldum. Masadaki ayahuasca ile konuşuyor ve ona dua ediyordu. Ritüeli bitirdikten sonra herkesin masanın çevresinde toplanmasını istedi. Sevgi ve doğayla bütünleşik bir yaşam üzerine yaptığı konuşmanın ardından herkes ne yapacağını biliyorcasına sıraya geçti. Şaman L., elindeki sürahiden aynı bardakla sırada bekleyenlere ayahuasca veriyordu. A. ve M. kardeşler gelip dayanabildiğim kadar dayanmamı hemen kusmamamı tembihledi. Anlam veremedim. Bir anda herkes çiftliğin içine dağıldı. M., avluya yakın bir hamakta gökyüzünü izliyordu, A., bambuların arasında gözleri kapalı uzanıyordu, konuklar ise etraftaki şiltelerde inzivaya geçmişlerdi. Hafif başım dönmeye başlamıştı; ne yapacağımı bilemez bir şekilde yürümeye başladım. İçimi tarifsiz bir mutluluk kaplamıştı. Nehre kadar ulaştım. Sanki vücudumdan geçen kan, nehirle akıyordu. Nehir içime dolmuştu, hem ritmen hem de manen coşkulu bir akış almış gidiyordu. Ağaçlardan düşen yapraklara dokundum. Çok narindiler. Ellerime baktım. Yaprak gibiydiler, damarların uzanışı benziyordu. Saçlarıma dokundum; çocukken buğday tarlasında koşturduğum bir görüntü geldi gözümün önüne. Buğday saplarının ellerimin arasında kayması gibi... Bir solucan gördüm ayağımın yanında, karıncalar, karıncalardan küçük isimlerini bilmediğim böcekler, ileride bir kurbağa, tepemizde parıldayan ay, göremesem de ilerde uzandığını bildiğim And Dağları, tepemde rüzgarla titreyen ağaç dalları, bir kuşun cıvıltısı, bir kadının kahkahası, benden önce burada yaşamış olanlar, benden sonra yaşayacak olanlar ve her şeye rağmen akan nehir... Canlı olmanın ve solumanın sevincini ilk kez yaşıyordum. Arkamdan gelen ayak seslerine döndüm. Şaman L. gelmişti. Nasıl olduğumu sordu. Daha önce hiç bu kadar iyi olmadığımı söyledim ve elimden tutup beni ateşin başına götürdü. Tüm konuklar ateşin çevresinde oturuyordu. Bir köşede elinde flüt olan bir adam ve yanında da perküsyonun başında genç bir kadın duruyordu. Aşağıda ne kadar kaldığımı bilmiyordum. Şaman L. gitarını eline aldığında flüt ve perküsyon da katıldı ona. Büyüleyici bir müzikti. Dingin fakat coşkulu. Konuklar dans etmeye ve birbirlerine sarılmaya başladılar. Hayatımda hiç görmediğim bu insanlarla aramızda bu kadar kuvvetli bir bağın oluşması bile şaşırtmıyordu artık beni. Hayatımda bu kadar yoğun bir sevgi yaşamamış olmam şaşırtıyordu. Midemde kıpraşmalar hissettiğimde gruptan ayrılıp bir ağacın altına gittim. Kusmaya başlamıştım. Acı değil huzur veriyordu. Sanki ağzım tıkanık bir lavabo ağzıydı da şimdi açılarak rahatlamıştı. Kustuktan sonra bir hamağa gittim; uzandım ve ömrümün en güzel uykusuna daldım.


Hava güzel. Bilge ile bugün diğer günlerden farklı bir şeyler yapmak istiyoruz. Tanıdık yüzlerle karşılaşmamak, yeni insanlar tanımak ve en çok ta yeni yerler keşfetmek niyetindeyiz. Aklıma kaç yıldır önünden geçip gittiğim ama uğramadığım Kuzguncuk geldi. Çok doğru bir tercih yaparak kendimizi Kuzguncuk'a attık. Kahvaltı saati geçmiş, öğle yemeği vakti gelmişti. Betty Blue'ya oturduk ve eski dokusundan hiçbir şey kaybetmeyen çehresiyle böylece tanışmış olduk. Betty Blue tavanından duvarına eski izler taşıyan, bir parça da içerisindeki objelerle eskitilm, i ve ruhlandırılmış bir yer. İçerideki soba ve boruları da ortama ayrı bir samimiyet katmış. Yemeklerin ne olabileceği hakkında hiçbir fikrimiz olmadan menüyü istiyoruz ve tam da istediğimiz şey çıkıyor karşımıza: Ev Yemekleri. Bilge, sadece mercimek çorbası ile yetinirken ben bademli pilav ve karnıyarık söylüyorum. Bir menüde patlıcan varsa onu tercih etme ihtimalim her zaman çok yüksektir. Koltuğumuzu paylaştığımız yavru kedi, pilavın içindeki et kokusuna uyanıp arsızlık etmeye başlıyor ve dayanamayıp avcumuza koyduğumuz et parçalarını da onunla paylaşıyoruz. Karnı doyuyor ve uykusuna geri dönüyor. Hızlıca yemeğimizi bitirip kendimizi Kuzguncuk'un ara sokaklarına atıyoruz. İkinci el kıyafet ve aksesuar satan bir dükkanla karşılaştığımda en çok da hiç karşılaşacağımı tahmin etmediğim bir yer ve zamanda karşılaşınca seviniyorum. Sahibesi tatlı Gülümser Hanım, oyuncaklarını arkadaşlarına gösteren bir çocuğun saf heyecanıyla bana 'çeyizliklerini' gösteriyor. Onun heyecanına aynı heyecanla karşılık verdikçe dükkanın altını üstüne getiriyoruz ve anlıyoruz ki çok aynı yerlerden bakıyoruz dünyaya. Birkaç ceket alıp Oldmagnet' e dönemsel ve bir o kadar da değerli kostümleriyle bir çekim yapma sözüyle oradan ayrılıyorum. Sanki bir daha Çukurcuma'dan hiçbir şey almak istemiyormuşum gibi biraz da burası hep böyle gizli kalsın bana özel gibi hissediyorum. Vitrinde Gülümser Hanımın gelinliğini aklımın bir köşesine kazıyarak kapıdan çıkıyorum. Aldığım ceketlerin zafer sarhoşluğuyla bu sefer kendimizi Hand Made Aroma Terapi'de buluyoruz. Burası tam bir cennet. Her şey doğal ve sağlık dostu. Aslı Hanım engin bilgisiyle bize ürünleri anlattıkça bütün dükkanı satın alıp çıkmak istiyoruz. Bir çakra kartı seçiyorum ve bana üçüncü göz geliyor. Üçüncü gözümü açabilmek adına üçüncü göz çakra yağı ve haftaya beni kavuracak olan Avusttralya güneşinden bir parça korunmak adına doğal güneş yağı satın alıyorum. Tam bir Oldmagnet dükkanı olan Hand Made Aroma Terapi ile önümüzdeki günlerde sizi daha yakından tanıştıracağım.


Sentetik Sezar'dan daha önce Online Vintage Alışveriş yazımda bahsetmiştim. Sentetik Sezar'ın benim için benzerlerinden farklı olmasında ürünlerin temizliğinden ziyade sahipleri Derya ve Yılmaz'ın yakınlığı ve zevk sahibi oluşları büyük rol oynuyor. Çünkü onlar Sentetik Sezar'a adeta bir ruh ve karakter katmayı başarmış ve markayı kendilerinden öne koymayı tercih etmişler. Bu yüzden bugün Derya ve Yılmaz yerine Sendromsuzlar köşemizde Sezar'ı ağırlıyoruz. Sentetik Sezar, Sakin isimli grubun beğendiğimiz bir şarkısıydı aslında, politik bir şarkı ama aynı zamanda mesajları da olan. Bizi tanımayan insanlarda merak uyandırıyor. İnsanlar bizi böyle tanıyınca yıllar sonra da değiştirmek istemedik. Kendimizi bildik bileli bu sevda var sanırım. Bu yüzden severek yapıyoruz. Şöyle ki, bu işe başlarken 'Fark yaratarak girelim.' dedik. Bunlar kıyafetlerin hepsinin kuru temizleme ve yıkamaya gitmesi, ürünlerin kendi zevkimize göre seçilip getirilmesi olabilir. Farklı şeyler giymek insanların hoşuna gidiyor. Bu yüzden sanırım bu kadar ilgi görüyor. Evet artık insanların bir şey almasa bile her hafta uğradıgı bir yer oldu. Aslında hayalimiz cafe-butik tadında ve aynı zamanda daha buyuk ve merkezi bir yerde içinde sanatsal çalışmaların da sergilenebileceği bir yer. Bununla ilgili çalışmalarımız da var ama şu an mekan fiyatları uçmuş durumda olduğu için bir şey yapamıyoruz ama bir gün evet. Gerçekten kombinleyip giyebilecekleri şeyleri almaya özen göstermek gerekli. Vintage diye saçma sapan, uçuk fiyatlar söyleyen yerlere de dikkat etmek lazım. Cihangir Mahallesi Kazancı Yokuşu Pürtelaş Sokak 1, A, Taksim.


Esin Ünlü, farklı coğrafyalarda geçen hayatından aldığı ilhamları bir arada toplamış ve güzel kişiliğiyle ortaya da Feline Blush markasını çıkarmış genç bir tasarımcı. Feline Blush markası, Esin'in ne istediğini bilen karakteriyle beslenen ve çok titiz süreçlerden geçmiş bir marka geçmişine sahip. Esin'in bu anlamdaki mükemmelliyetçiliği belki de şu andaki başarısının en büyük etkisi. Esin'in markasını daha yakından tanımak için Beymen Blender mağazalarından tişörtlerini edinebilirsiniz. Her şeyin değişken olduğu bir dönemimin verdiği özgürlük duygusuyla atıldım bu işe. Sıfır noktasından edindiğim cesaret diyelim. Referans noktaları daha çeşitli oluştuğu için belki de bir tık daha objektif bakmayı öğrenebiliyor insan. Dezavataj da tabii özlem duygusu olabilir. Aslında başka nelerle ilgili olduğumun çıkarımını koleksiyon tema ve parça isimlerinden de yapabilirsiniz. Bence öncelikle özü olmalı, manalı bir çıkış noktası.. En önemlisi bu. Bazıları sade/minimalist ya da tam tersi maxi tasarım arar. Benim için böyle bir kriter yok, kendi içinde neden? sorusunu cevaplayabiliyorsa, tutarlıysa mana olarak saygı duyarım. Saygı duymaya başladığım şeyi sevebilir, beğenebilirim de. Kumaşları şimdi olduğu gibi özenle seçiyor olacağım. Doğal elyaf ipek, modal, viskon karışımlara şimdi de olduğu gibi devam. Yaz koleksiyonunda, yeni Basic Needs koleksiyonumdaki gibi baskı ve desenlerin yanı sıra minimal formlarda kalıp ve kesimlere ağırlık verdiğim seçenekler çoğalıyor. Herkesin bir çeşit sendromu var çevremde. Ever After'da adaptasyon ve doğrudan tercümenin kültürler arasındaki yorum ve perspektif ayrımını tema aldım. Und weil sie nicht gestorben sind Lutz Röhrich'in masallar üzerine antropoji, kültürel tarih ve sosyolji üzerine bir kitabı. Burada enteresan olan hem kitabın konusu hem de Almanca olan kitap başlığının İngilizce basımındaki adaptasyonu. Yazar, kitabın başlığında masal kahramanlarının hala insanların hayatında sosyolojik bir etki oluşturduğunu ifade etmek için o masal kahramanlarının ölümsüzlüğünden bahsetmiş. Orjinal başlığın Türkçe'de direk tercümesi: ve çünkü onlar ölü değillerdi iken adaptasyon olarak kullanımı ve hala sonsuza dek mutlu yaşıyorlardı. Bu iki kullanım arasındaki ironik kontrasta ilgi duydum, duyuyorum.


Kinfolk serilerine kaldığımız yerden devam ediyoruz. Bu ay benim için her zamankinden bol Kinfolk'lu bir ay olacak. Dün Kinfolk Sydney Dinner Series'a katıldım ve en kısa zamanda event'in yazısını paylaşacağım. Sydney'den İstanbul'a döndüğümde ise beni Ece Erel'in çayları yani Herbal Infusions workshop'ı bekliyor olacak. Bir ayda iki event, daha ne isterim. En son Kinfolk buluşmamızın teması Kinfolk Magazine'in çıkardığı yemek kitabı The Table'ı kutlamaktı. Milk Gallery'de yapılan buluşmada Food Project'ten Ayşe ve Deniz, Kitchen Gureilla, Geraldine Cooks'tan Eda, ev sahibelerinden Zeynep ve Gülriz'in özenle seçerek yaptığı yemekleri yedik ve yeni katılımcılarla daha da büyük bir aile olduk. Herkesin favori tariflerini katılımcılarla paylaştığı geceden tarifleri bu blogda bulabilirsiniz. Herkesin büyük emek harcadığı bu gecenin sonunda daha çok tarif ve daha çok yeni insanla tanışmanın mutluluğu içindeydik. Sobremasa'nın doğal peçeteleri, Urbanbake'in zarif kürdanları, Vesaire'nin güzel çiçekleri, KronotRop'un mis gibi kahveleri, Müz'ün bayıldığım teraryumları ve Geraldine Cooks'un çok lezzetli elma ve domates chutney'si... Bunca kişinin emeği ve özverisiyle yine çok güzel bir gece oldu. Herkese teşekkürler!


Gezi Parkı zamanlarında İstanbul'un ve Türkiye'nin çeşitli bölgelerinin belli parkları Gezi için daha etkili olabilmek adına neler yapılabilir konulu tartışmaların ev sahipliğini yapıyordu. İşte o günlerden beri birliklerini bozmayan Kadıköy Yeldeğirmeni Dayanışması, Rasim Paşa Mahallesinde 15 yıldır dokunulmamış inşaat halindeki eve 'girme' kararı alıyor. İşgale alınan bina temizleniyor, boyanıyor, döşeniyor; Don Kişot Evi olarak varlığına değer katılıyor ve mahallelinin de desteğiyle yaşatılmaya devam ediyor. İşgal mahalle dayanışmasındaki forumlardan birinde ortaya atılan bir fikirle başladı. Ne zamandır böyle bir evin varlığından ve bir sahibinin olmamasından haberdardık. 'Girsek kimse bize bir şey diyemez, girsek mi, girmesek mi?' derken karara varıldı. Geldiler bir kere buraya, on tane ekip arabasıyla beraber. O sırada burada sunum yapılıyordu. Memurlar da burada sunumun bitmesini beklediler sonra da kimlik kontrolü yaptılar. Sonra gittiler. On arabayla buraya geldikleri ve tüm mahallelinin de dikkatini çektiği için sonrasında da haber olmaya başladı. Binanın sahibinin şikayeti olmadığı sürece suç sayılmıyor. Bu binanın da belli bir sahibi olmadığı için ve burada yaptıklarımız herkesin çıkarına olduğu için suçtan en uzak şey. Mahalleli bizi sahiplenmiş durumda ve bir işgalin en büyük güvencesi mahallelilerin desteğidir. Birçok etkinliği var aslında buranın. Pazartesileri mahalle forumu yapıyoruz. İki haftada bir perşembe de uluslararası seminerler oluyor burada yaşayan yabancı arkadaşlar gelip sohbete katılıyorlar. Maksadımız mahalle evi yaratmak. Dolayısıyla burada yaşayan insanların dahil olabileceği şeyler yapmak istiyoruz. Çocuk odamız bitmek üzere, mutfağın zemini yapıldıktan sonra kapıya bir paspas, içeri bir halı serilip belki de ayakkabıyla girilmeyen bir alan olacak. Çok umut verici bir oda çünkü pazara giden bir kadın getirip çocuğunu burada bırakabilecek. Biz burada ihtiyaç kadar destek bekliyoruz. Bir konser yaptık geçen hafta, Babazula ve mahalleden Sekerse Tehlike çaldı. Oradan topladığımız gelir şuanda inşaat harcamalarımızı karşılıyor. Şuan paraya ihtiyaç yok. Bize haber geliyor; biz nakliyesini yapmaya çalışıyoruz genelde. Nakliye sıkıntımız olduğu için getiremediğimiz de çok şey oldu ama amaç toplamak değil zaten; fazla olanları ihtiyacı olanlarla paylaşıyoruz. Ben Yakup Çetinkaya, bir buçuk yıldır Greenpeace'de web yazılımcısıyım. Bir yandan da direncevre. org sitesinde halkın çevreyi korumak adına şirketlerle karşı karşıya geldiği durumları kataloglayan bir harita projesine destek oluyorum. çevreyle halkla şirketleri karşı karşıya getiren durumları yaratan durumların haritasını yapıyorum. Buraya girme kararını forumda 20-30 kişi ile beraber aldık. Mahallenin her sokağından, her iş grubundan birçok insan var içimizde. Burada birçok renk bir arada bulunuyor ve zaten önemli olan da bu çeşitliliğin bir çatı altında toplanması.


Barselona'nın ikinci el ve vintage dükkanları, eski tutkunları için Gaudi'nin işlerinden bile daha ilgi çekici olabilir. Şehrin ara sokaklarında karşınıza her an bol çeşitli bir dükkan çıkabilir. Fiyatlar İstanbul'a göre biraz daha pahalı ama pazarlık şansınız her zaman var. Eğer özel olarak ikinci el civarlarında dolaşmak isterseniz Baixa ve El Raval caddeleri doğru adres olacaktır. Özellikle Baixa'da sağlı sollu dükkanları gezerek alışveriş yapabilirsiniz. Rustik dekorasyonu ve güzel sahibesi Valensiyalı Elisabet sayesinde en sevdiğim dükkan Motel oldu. Motel'de her çeşit kıyafet ve aksesuarı bulabilirsiniz. Ama hepsi sahibesi tarafından belli ki özenle seçilmiş tıpkı mağazada çalan müzikler gibi. Dekorasyonunu tamamlayan ütü masası ve küvet gibi detaylar onu karmakarışık ikinci el dükkanlardan hızlıca ayırıyor. Eğer ikinci el mayo giymekle bir sorununuz yoksa fazla ve güzel çeşidi burada bulabilirsiniz. Lullaby, 50'lerden başlayıp 80'lere kadar devam eden bir arşive sahip. Gerçek vintage alışveriş zevkine erişmeniz için mekanın sahibi ve sahibesi de sizinle beraber seferber oluyor. Chanel çanta, Hermes kemer veya Gucci elbise karşılanabilir fiyatlarda satılıyor. Çok fazla seçenek olduğundan dolayı, biraz vakit harcarsanız pişman olmazsınız. Topitos belki de yazdıklarım arasında en az çeşide sahip dükkandı ama burada olmayı hak ediyor oluşunun esas sebebi cici sahibesi. Tam dükkanı kapatıp siesta'ya girmişken benim için tekrar kepenklerini kaldırdığı için pek beğenmediğim bir gömlek alıp çıktım. Fiyatlar uygun ve şans vermenize değer. Carrer de Joaquim Costa 9, Baxia. Burası Barselona'da kilo ile vintage veya ikinci el kıyafet satın alabileceğiniz en iyi yerlerden biri. Ürünler çoğunlukla Amerika'dan getiriliyor ve gerçekten hiçbiri çöp değil. Mağazanın içerisinde dolaşırken bir zaman tünelindeymiş gibi 60'lardan 90'lara yolculuk yapabilirsiniz. Burası kendinizi Kore savaşından kalma bir üniformayı alıp çıkmış halde bulabileceğiniz kadar tehlikeli söylemesi! Carrer de Ferlandina 20, El Raval. Şehrin merkezine 5 dakika mesafede bir dükkan ama önünden geçerken görebileceğiniz bir yerde değil. Bu yüzden işi şansa bırakmayıp gideceğiniz adresi önceden not etmenizde fayda var. Holala! kocaman, iki katlı bir ikinci el hangarı. Burası bir dükkandan ziyade bir yaşam alanı olarak dekore edilmiş rengarenk bir yer. İçeride hem kadın hem de erkek giyim için çok fazla çeşit var. Ürünler temizlenmiş ve kesinlikle iyi durumda. Pazarlık yapmayı unutmayın! Carrer dels Tallers 73, El Raval.


Yanımda üç beş tişört, birkaç kitap ve not tutacağım ufak defterlerle çıktığım uzun seyahatlerim boyunca hiçbir yerde hiçbir zaman kalıcı olarak kalmayı hayal etmemiştim. Burada ise bir ömür geçirebileceğimi hissetmeye başlamam ayrılmak için beni motive eden ilk etmen oldu. Bunu boylu boyunca başka bir yazıda anlatmak isterim. İkincisi ise Amazonlarda ormanın derinliklerinde yaşayan bir şamanın kulübesinde yapacağım ve sadece benim ve onun olacağı bir seremoni düşüncesinin beni epeyce çekiyor olmasıydı. Kalabalık seremonilerde tecrübe ettiğim ve önceden anlattığım duyguların derinine inebilme ve daha bireysel, içe dönük bir tecrübeyi, yaşamın dünya üzerinde en hareketli olduğu bölgede ve ormanı ve doğayı binlerce yıllık bir bilgelik geleneğiyle tanıyan insanların yaşadığı yerlerde bulabilme fikrine karşı heyecanım bana çiftlikten ayrılma vaktinin geldiğini işaret ediyordu. Şaman W. ve diğer şamanlarla daha sonra yaptığım seremonileri hem üzerinden uzun zaman geçtiği için hem de buraya aktarıcaklarımın yüzeysel kalabileceği endişesiyle es geçeceğim. Zira Amerika Piresi blogunun yazarı Kaan Adanalı'nın kendi ayahuasca deneyimini anlatırken dediği gibi olanları ne kadar detaylı anlatmaya çalışırsam çalışayım anlattıklarımın gerçeğin sadece bir karikatürü ya da yapay hali olduğunu bilmenizi isterim. Ayahuasca, newage spiritüalizm modasına kapılıp ticarileşmediği, turistik bir amaç haline gelip metalaştırılmadığı sürece ve de elbette onu gerçekten tanıyan bilgelerin rehberliğiyle, domatesi sofrada, güneşin batışını bilgisayar ekranlarında, denizin dalgasını filmlerde, kuşları kafeslerde, bitkileri çiçekçide, mutluluğu elde edilen başarıda, huzuru tüketimde görmeye alışık biz modern toplum bireylerine hiç girmedikleri bir kapı sunarak yaşamın ne kadar basit ve güzel olduğunu gösterecek ve başka bir dünyanın mümkün olduğunu kanıtlıyor olacak.


Geçen hafta döndüğüm Sydney sehayatimin en güzel günlerinden biri, Kinfolk Dinner Series'a katıldığım 19 Kasım akşamıydı. Sydney'e yaklaşık bir saatlik mesafedeki Camden semtinde bulunan Glenmore House, evente ev sahipliği yapıyordu. Glenmore House'a giden yollar bile son durağın inanılmaz bir yer olacağıyla ilgili şüpheye yer bırakmıyordu. Evi bulduğumuz zaman bahçesine adım atar atmaz beklentimin de üzerinde bir güzellikle karşılaştım. İnsanlar bir taraftan Willie Smiths marka organik apple cider'larını veya biberiyeli ev yapımı limonatalarını yudumluyor, bir yandan da birbirleriyle tanışıp kaynaşıyordu. Her şey sıradan bir akşam yemeğinin çok ötesinde resmen bir prodüksiyon eşliğinde ilerliyordu. Herkes event'in organizatörü ve a boy bir masanın üzerine çeşitli meyveler, şarküteri ürünleri ve atıştırmalıklar yerleştirilmişti. Kokteyl kısmını geçtikten sonra herkes bahçedeki upuzun masada kendi adını bulmaya koyuldu. Her şey mükemmel bir özen ve zevkle hazırlanmış bizi bekliyordu. Mario's Kitchen'dan çıkan kusursuz yemeklerin açılışı domates, kızarmış buğday ve keçi sütünden yapılmış lor peynirli salata ile yapıldı. Arkasından gelen incirli, mozzarella'lı ve karamelize soğanlı pizza eminim bende olduğu kadar birçok insanda da unutulmaz bir iz bıraktı. Pizza ve salata ağırlıklı menünün ardından güllü ve bademli sütlaçla finali yaptık. Yemeklerin yanında The Cake Wines Pinot Noir 2012 ve 2013 servis edildi. Bugünün asıl önemi ve özelliği Sydney'de ilk kez bir Kinfolk Dinner yapılıyor oluşundan ziyade bunu Kinfolk ekibinden Julie Pointer ve Katie Searle Williams'ın yapıyor olmasıydı. Yapılan konuşmalar ve duygusal dakikaların ardından tekrar oturma alanımıza yakın olan kişilerle sohbete koyulduk. Ne yazık ki masanın diğer bir ucuyla iletişime geçmek imkansızdı. Sırf bu yüzden birkaç hafta önce aldığım Community isimli yemek kitabının yazarı Hetty Mckinnon'la tanışma fırsatını kaçırdım. Diğer bir taraftan tanıştığım güzel insanları uzunca bir süre göremeyecek olmanın burukluğu da vardı. Bütün bunları bir kenara bırakırsak muhteşem bir ev sahipliğinde muhteşem bir gece geçirdim.


New York'tayım. Şehirde sağlıklı yaşam adına güzel bir keşfe çıkıyorum, etrafım raw food restaurant, vegan bakery, 'health food store' dediğimiz sağlıklı yaşam ve beslenmeyle ilgili şeyler satan dükkanlarla dolu. E bir de Whole Foods var tabii. Yemeği seven herkesin aklını kaçıracağı bir organik dükkan burası. Amerika iki uç noktanın yaşanabildiği nadir yerlerden; bir uçta felaket beslenen, obez bir kitle varken bir yandan da sağlıklı yaşama inanılmaz kafayı takmış bir kitle var. Burada da enteresan insanlar ve yerlerle tanıştıktan sonra Florida'ya uçuyorum. Hippocrates Health Institute, bir sonraki durağım; burası aslında bir iyileştirme merkezi. Burada detoks ve çiğ beslenmeyle ilgili 2.5 aylık bir eğitim alacağım. Daha ilk günden inanılmaz bir bilgi fırtınasına tutuluyorum, saat 6 da uyuyakalıyorum, beynim artık daha fazla bir şey alamıyor. İlk hafta insanlarla kaynaşmakla, oradaki hastaları tanımakla, eğitimle ve bu yer hakkında olabildiğince bilgi toplamakla geçiyor. Daha ilk haftadan mucizelere tanık oluyoruz, duygusal anlar yaşıyoruz; meme kanseri teşhisi konan bir kadın, tam bir hafta sonra doktorunun tümörü bulamadığını söylüyor. Demek ki program inanılmaz işe yarıyor. Günde iki öğün çiğ yemek büfesi kuruluyor; büfe 10 çeşit filiz, birkaç çeşit sebze ve değişik raw food yemeklerinden oluşuyor. Yemekleri 1.5 saatte ancak bitirebiliyoruz, çiğnemek uzun sürüyor! Aralarda buğday çimi odasına gidip çim sularımızı sıkıp içiyoruz. Sadece bir shot bardağı çim suyu, besin değeri olarak 5 kilo sebze suyuna eşit! Kanser hücrelerini öldüren B17 vitamininden çok bol içerdiği için, kanser hastalarında hemen sonuç gösteriyor. İlk haftadan sonra inanılmaz bir enerji geliyor hepimize. Hayatında spor yapmayı sevmeyen ve külfet olarak gören ben; günde yarım saat koşmaya ve sabah meditasyonuna başlıyorum, yoga, pilates, qi gong ve tai chi egzersizlerini eksik etmiyorum. Zihnimin açıldığını da hissediyorum; sanki önceden dünyay ısadece%60 görüp yaşıyormuşum gibi. Hafızam inanılmaz güçleniyor, cildim güzelleşiyor. Haftada bir 'sessizlik günü' oluyor; o gün kimseyle konuşmuyoruz. İnanılmaz bir dinlenme yaşıyor, kendimizle baş başa kalmanın tadını çıkarıyoruz. Derslerimiz çok çeşitli; aromaterapiden refleksolojiye, kendi organik bahçemizi nasıl yapabileceğimizden, çiğ yemeklere kadar her şeyi öğretiyorlar. Bir nebze kendi kendine yetmeyi ve sağlıklı olmanın sırlarını öğretiyorlar bize. 100 yaşında hocamız var, kendisinin vücudu benden daha esnek, utanıyorum. Eve döndüğümde bunların hepsini olmasa da;çiğ beslenmeyi, doğru nefes almayı, düzenli alkali su içmeyi, düzenli egzersiz yapmayı ve pozitif düşünmeyi hayatımın merkezine koymaya karar veriyorum. Görüyorum ki insanlar bu konuya gittikçe daha çok merak salıyor, etrafımızdaki toksinlerin farkına varmaya başlıyoruz. Kullandığımız ürünleri araştırıyoruz artık, etiket okumayı öğreniyoruz, aslında sistem bizi buna mecbur ediyor! Doğaya, özümüze dönüyoruz, dolayısıyla çiğ beslenme de bununla beraber daha fazla hayatımıza girecek, ve yaşam kalitemizi daha da arttıracak. Bu hayat tarzına dair püf noktalarını bir sonraki yazıya saklıyorum. Sağlıcakla kalın!


Bir yere seyahate gitmeden önce günlerce, hatta bazen haftalarca araştırma yaparım. O şehrin mekanlarını; cafe-restoranlarını, galerilerini, parklarını, graffitti dolu duvarlarını, bit pazarlarını ve ikinci el alışveriş yapabileceğim dükkanlarını not ederim. New York'a gitmeden önce de, orada yaşayan insanların tavsiyelerinden yola çıkarak bir sürü yer keşfetmiştim. Birkaç günümü sadece vintage ve ikinci el alışverişine ayırdığımı söylesem herhalde abartmış olmam! Eğer siz de vintage tutkunuysanız ve yakın gelecekte New York'a gitmeyi planlıyorsanız söyleyeceklerime kulak verin. New York ikinci el ve vintage alışverişi bakımından cennet sayılabilecek şehirlerden biri; hem çok seçenek var hem de çoğu cebinizi yakmayan türden. Eğer hazırsanız New York'ta vintage ve ikinci el dükkan keşfimize başlayalım. L Train Vintage zinciri; adından da tahmin edebileceğiniz üzere L metrosu çizgisi üzerinde bulunan vintage dükkanlardan oluşuyor. İsimleri Vice Versa Vintage, Vice Versa Park Slope Vintage, No Relation Vintage, No Relation Vintage Brooklyn, Urban Jungle Vintage ve son olarak Atlantis Attic Vintage. Ben No Relation ve Vice Versa Vintage'ı özellikle çok sevdim. Bu vintage zincirinin dükkanlarında, hem kadın hem erkek için bulabileceğiniz çok fazla ürün var. Hepsi düzenli, temiz ve çeşidi fazla. Yüksek bel Levi's şortlardan, pantolonlara, deri ceket ve yeleklere, kareli gömleklere, yüksek bel elbise ve eteklere kadar birçok ürün mevcut. Ayrıca fiyatları, diğer vintage dükkanlara göre oldukça uygun. Vintage dükkanlar arasında tavsiye edebileceğim bir diğer yer de; Edith Machinist. Bu dükkanın en güzel yanı ürünlerin etiketlerinde dönemlerinin de yazması. Ben özellikle 60'lardan kalan elbiselere bayıldım. Ayrıca bundan böyle; ayakkabı, çizme ve çanta konusunda aklıma ilk gelecek olan dükkan Edith Machinist! Chanel çantalar ve ünlü markaların yer aldığı bölümündeki giysilerin hepsi çok iyi durumda. İkinci el giysilerin kalitesine, dönemsel olmasına ve temizliğine önem veriyorsanız atlanmaması gereken dükkanların başında geliyor diyebilirim. Bir de unutmadan belirteyim; bu dükkan pazartesileri kapalı. New York'ta favori vintage dükkanlarım arasında üçüncü sırada Awoke Vintage yer alıyor. Kadınlar için, çiçek desenli diz altında yer alan elbiseler, yüksek bel etekler, erkekler içinse rengarenk desenli kısa kollu gömlekler bulabileceğiniz bir dükkan. Ürünlerin durumu oldukça iyi ve tertemiz. Coast to Coast Vintage'ın sahipleri dünyalar tatlısı Jaimee ve Adam. Bir de tabi kedileri Lady Munchkin. Karavanlarıyla Amerika'yı bir uçtan diğer uca gezerek vintage ürünler satıyorlar. Ama aslen New York'lu oldukları için yılın büyük bir kısmında onları Williamsbur'da herhangi bir sokakta ya da Artists & Fleas'da bulmanız mümkün. Yapmanız gereken; _coasttocoastvintage_ Instagram hesabını takip ederek karavanlarını nerede kuracaklarını öğrenmeniz. Bu sevimli mobil vintage karavanında; renkli desenli gömlekler, çiçek desenli elbiseler, şapkalar, 80'lerin kot ceketleri, erkek pantolon ve gömlekleri bulmanız mümkün. Sık sık ürünler yenileniyor ve Jaimee gittikleri yerlerden de yeni parçalar almaya devam ediyor. Bu dükkanda 40'lardan ve 50'lerden kalma elbiseler, aksesuarlar, kürkler ve topuklu ayakkabılar bulabilirsiniz. Hem kadın, hem erkek giysi ve aksesuarlarının yer aldığı David Owens, giysilerin düzeni ve kalitesi bakımından da oldukça iyi. İki katlı bir garaja kurulan bu bit pazarı, Chelsea'de yaşayanların en sık uğradığı yerler arasında geliyor. Ev eşyaları, porselenler, giysiler, antika eşyalar, takılar, broşlar ve aklınıza gelebilecek birçok şeyi burada bulmak mümkün. Tabii vakit ayırmanız ve biraz didiklemeniz gerekebilir. Bu pazarı her cumartesi ve pazar; 09:00-17:00 arasında gezebilirsiniz. Hemen hemen her rehber kitabının ve her insanın; Vintage bir şeyler arıyorum, neresi? sorunuza cevap olarak önerdiği yer. Ben ne yazık ki, beklentilerimi karşılayamadım bu büyük dükkanda. Çeşit çok fazla olduğu için oldukça yorucu geldi. Tabii Ben zaten saatlerce gezmeyi severim.' diyorsanız; buraya uğramanızda fayda var. Erkek ve kadın bölümleri ayrı. Ama asıl bu dükkanı gezmeyi zor kılan şey; her ürünün renklere göre kategorilenmiş olması. Eğer renkler konusunda, benim gibi ayrımcı biri değilseniz, bu dükkanda gezerken oldukça vakit kaybedip yorgun düşebilirsiniz. Yine de, Brooklyn'in en büyük vintage mağazası olduğu için listeye eklemeden geçemedim!


'Raw Food' yani çiğ beslenme maceram, aslında tam 1.5 sene önce, detoksu araştırmamla başlıyor. O zamanlar otelimize gelen bir acenta, yaptığımız sağlıklı yaşam uygulamalarının arasında detoksun olmadığını öğrenince bize uzun uzadıya detoksu anlatmaya adıyor kendini. Ben de o zamana kadar kulak misafiri olduğum ama hiç derinlemesine araştırmadığım detoksla tanışıyorum bu sayede. Kendi çabalarımızla bir detoks haftası düzenliyoruz; sonuç inanılmaz, 5 günde farkı görüp, 'Tamam bu işi öğreniyorum' diyorum. Yeni mezun bir tasarımcı olarak bunu söylemem biraz cesaret işi ama olsun, kafaya koymuşum... 1.5 ay sonra ver elini Birleşik Devletler! İlk durağım, dünyaca ünlü bir gurme raw food şef olan Matthew Kenney'nin okulu olan MKA. Stresliyim, bu hayat tarzıyla ve beslenme şekliyle ilk defa tanışacağım ve işin mutfağını öğreneceğim. İlk gün tahmin ettiğim gibi stresli geçiyor, sınıf 12 kişi ve benim dışımda herkes vegan. Kendilerini 'Bu kadar senedir veganım, bu kadar senedir raw fooder'ım' şeklinde tanıtıyorlar. Kendi tabirimle 'normal' beslenen tek insanım! Sıra kendimi tanıtmaya gelince önce bir duraklıyorum, en azından vejetaryenim diye beyaz yalan söylesem mi diye. Fakat dürüst oluyorum, tepkiler çok güzel, beni bağırlarına basıyorlar desem yalan olmaz... Fakat bu 'normal' beslenme tarzım arada pot kırmama neden oluyor; 'Dersten sonra kahve içelim mi?' diye sorduğumda herkes bana garip bakışlarla bakıyor:' Yeşil içecek demek istedin herhalde?' diyorlar. Yeşil içecek yeni kahvem oluyor. Önümdeki 4 hafta zor, şeflik eğitimi bıçak yeteneklerini öğrenmekle başlıyor, değişik çiğ yemek hazırlama tekniklerini öğrenmeye kadar gidiyor. Daha ilk haftadan aşık oluyorum çiğ beslenmeye; kabaktan makarna, lazanya, kajudan peynir, bademden süt yapıyoruz. Mutfakta her şey organik, her şey doğal; hayvansal ürün yok, rafine şeker yok, un yok. Yaptıklarımız hem inanılmaz lezzetli, hem de besin değerini kaybetmemiş, çok sağlıklı. Daha önce hiç yemediğim şeyler kullanıyoruz mutfakta; bir gün 10 tane genç hindistan cevizini satırla açmamızı istiyorlar. Bir başka gün azıcık bir İrlanda yosununu suya koyup devesa boyutlara ulaşmasını izliyoruz. Bu yosunu daha sonra püre haline getirip ekmek yapıyoruz, içi yumuşak oluyor böylece. Evet çiğ ekmek, bu da mümkünmüş. Pişirme yerine kurutma yöntemi kullanıyoruz; ısı 45 derecenin üstüne çıkmıyor, böylece enzimleri öldürmüyoruz. 'Enzimlerin önemi ne?' diye soruyorum, şeflerden gelen cevaplar doktorları çatlatacak kadar detaylı. Her besin, onu tamamen parçalamaya, sindirmeye yetecek miktarda enzim içeriyor. Enzimler pişirildiklerinde yok olduklarından, vücudumuz pişmiş yemeği sindirmek için başka yerlerden enzim çalıyor. Bu da vücudun gereğinden fazla çalışmasına sebep oluyor. Öyle ki, pankreas, aşırı yüklenmeden dolayı fazla çalışması sonucunda, gereğinden fazla büyüyor. Bu yüzden pankreasımızın vücut ağırlığımıza oranı diğer memelilerden 2 kat büyükmüş! Bu sebeplerden dolayı pişmiş yemek yedikten sonra yorgun hissetmemiz, uyku bastırması çok normal aslında. Daha sonra yaptığım araştırmalardan, insanların 400.000 yıldır dünya üzerinde varlığını sürdürdüğünü, ateşi bulmadan önce, yani 10.000 yıl kadar öncesine kadar, insanların doğa tarafından sağlanan en saf hallerinde taze çiğ besin yediklerini öğreniyorum. Zaten hayvanlar arasında yemeklerini pişiren tek canlı biziz. Bilim adamları da ilk insanların meyve ve sebze ile beslendiğini ve tarih boyunca fizyolojik yapı, içgüdü ve anatomimizin fazla değişmediğini kabul ediyorlar. Yani aslında özümüze dönüyoruz! Etrafıma bakıyorum, bu şekilde beslenen insanların nasıl ışıldadığını, saatlerce enerjik bir şekilde çalıştıklarını görüyorum, bazılarının sağlık problemlerini bile bu şekilde iyileştirdiğini öğreniyorum. Akademiden sertifikamı aldıktan sonra, 3 haftalık New York macerası beni bekliyor.


George Orwell' ın 8 Haziran 1949 yılında basılan ve 1984 yılında beyaz perdeye uyarlanan romanı Bin Dokuz Yüz Seksen Dört, beni oldukça etkileyen kitapların başında geliyor. Özellikle sorgulama kavramının çokta bilincinde olmadığımız şu günlerde inanıyorum ki romanı okuduktan sonra dikkatinizi bile çekmeyen detayların ne derece önemli olabileceğinin farkına varacaksınız. Romanın ana karakteri Winston Smith, Doğruluk Bakanlığı adını verdikleri bir yer de çalışıyor. İnsanlar çalıştığı, yaşadığı, yemek yediği hatta yürüdüğü sokaklarda bile tele ekran adını verdikleri ses ve harekete duyarlı makineler tarafından izleniyorlar. Bu durumda hiç kimsenin ne özel hayatı ne de sisteme karşı çıkabilecek cesareti olmuyor. Dikkat çekici olaylardan biride belli saatlerde elektrik verilmesi ve kesilmesi. İnsanların ne yapmaları gerektiği devlet tarafından 'büyük' harflerle yazılmış. Ana karakter Winston, içinde bulunduğu sistemin kendi çıkar ve kurallarına göre tarihi yeniden yazdığını, sisteme aykırı her olay ve kişiyi tarihten istediği gibi sildiğini ve kimsenin buna karşı çıkamadığını görerek içten içe 'düşünce suçu' işlemeye başlıyor. Kendisi gibi düşünen ve yönetildikleri parti tarafından Big Brother adını verdikleri kişinin var olmadığını bilen başka insanlarında olduğuna inanan Winston, çok büyük bir risk alarak suçunu kağıda döküyor ve bu başka insanlarla iletişim kurmanın yollarını arıyor. Ancak ondan önce Doğruluk Bakanlığı'nda çalışan Anti-Sex örgüt üyesi Julia, kendisiyle temasa geçiyor. Gizli gizli buluşup birlikte olmaya ve birbirlerini sevmeye başlıyorlar. Devlet yönetiminde önemli bir pozisyonda çalışan O'Brien'ın da kendileri gibi sisteme içten içe baş kaldırmış bir düşünce suçlusu olduğuna inanarak onunla temasa geçebilmenin hayallerini kuruyorlar. Romanın bu kısımları oldukça heyecan verici. Onların her an düşünce polisleri tarafından yakalanacaklarını hissederek kendinizi olaya iyice kaptırıyorsunuz. Beklenenin aksine O'Brien onlarla temasa geçiyor ve tele ekransız bir ortamda onlara Kardeşlik Örgütü'nün var olduğunu ve artık onlarında örgütün birer üyesi olduklarını söylüyor. Sorularının cevaplarını alabilecekleri bir kitabın kendilerine ulaştırılacağı sözü ile oradan ayrılıyorlar. Kitap ellerine ulaşsa da romanın sonunda O'Brien hakkında büyük hayal kırıklığı yaşıyorlar. Romanda 'SAVAŞ BARIŞTIR, ÖZGÜRLÜK KÖLELİKTİR, CEHALET KUVVETTİR' gibi devlet sloganlarına yer veriliyor. Burada devlet çift düşün tekniği ile karşıt kavramları bir arada kullanarak dogmatik gerçekliğe aykırı düşünceleri insanlara kabul ettirmeye çalışıyor. Devlet anlayışına göre insanlar sürekli savaş, yoksulluk ve hastalık olduğuna inandırılarak yozlaştırılmaya çalışılıyor. Politik güç kaygıları ile iktidarı elinde tutabilmek için her türlü yanlış yola sapan devlet sonunda Julia ve Winston'ı da ele geçiriyor. Düşüncelerini kontrol altına alabilmek için öyle işkenceler yapıyorlar ki sonunda Winston 2x2=5 diyebilecek noktaya getiriliyor. Romanın sonunda diğer insanlar gibi Winston ve Julia da hiçbir şeyden zevk almayan, düşünmeyen, hissetmeyen, tutkusunu ve mücadele yeteneğini kaybetmiş ruhsuz insanlara dönüşüp kurulan düzen içinde onlara verilen rol neyse o şekilde yaşamlarına devam ediyorlar.


Yabancı yayınevlerinden çıkan kitaplara olan ilgim hiç bitmiyor. Her yurt dışı tatilimde gerekirse elbise ve ayakkabılarımdan feragat ediyorum ama yine de kitaplarıma yer buluyorum. Uzunca bir listem hep yanımda, yarısına çizik atılmış yarısı duruyor. Listeme bugün Rob Meyers'ın Behind Closed Doors isimli kitabı da eklendi. Kitapta skandallarıyla ünlü Courtney Love, harika pastalarıyla bize defalarca diyet bozduran Martha Stewart, özellikle ilginç gözlük tasarımlarıyla bilinen Jeremy Scott ve Rookie isimli bloğuyla dünyanın dört bir yanından takip edilen Tavi Gevinson gibi toplamda 25 yetenekli isimin kapalı kapılar ardındaki gerçek dünyaları yani evleri var. Rob Meyers, Central Saint Martins'de okurken final projesi olan Behind Closed Doors isimli projesini hayata geçirmeden önce arkadaş çevresindeki sanatçılara, fotoğrafçılara, müzisyenlere ve editörlere (toplamda 25 farklı kişiye) kullan-at kameralar gönderiyor ve onlardan evlerinin en sevdikleri bölümünde, en sevdikleri eşyayı, günün en sevdikleri ışığında çekmelerini ve kendisine geri göndermelerini istiyor. Bu projedeki tek kural ise gönderdikleri fotoğraflar arasında mutlaka buzdolaplarının içinin gözüktüğü bir kare olması. Projenin beni ve aynı zamanda Meyers'ı en çok etkileyen kısmı, fotoğrafları çekmeye kendisinin gitmesi yerine kullan-at kameraları göndermeyi tercih etmesi. Bunun en büyük sebebi de ortak tanıdıkları sayesinde ulaştığı veya arkadaş olduğu insanların evine gideceği zaman onların kendisi için hazırlık yapacak olması ve doğal ortamlarının bozulması. Meyers, böylece projenin asıl amacının da kusursuz veya güzel evleri fotoğraflamak değil kişisel alanları ve anları açığa çıkarıp daha geniş kitlelere ulaştırmak olduğunu söylüyor. Ayrıca çekilen fotoğrafların sadece banyo yaptıran kişi yani Meyers tarafından görülüyor oluşu da olaya tatlı bir heyecan katıyor.


Bize bugün Kimin filmlerini hiç sıkılmadan defalarca oturup izlersin? deseler cevabımız Xavier'in filmleri. olurdu. Xavier'i keşfettiğimiz günden bu yana onu ve filmlerini beğeneceğini bildiğimiz insanlarla oturup yeniden izlemekten hiç sıkılmıyoruz. Her defasında mutlaka yeni bir detayı ve ufacık bir eşyanın bile kadrajın içinde tesadüfen durmadığını fark ettiriyor size Xavier'in filmleri. Xavier Dolan'ın bir sinema dehası olduğu bizim için tartışmaya açık bir konu değil. Zira henüz 89 doğumlu Kanadalı yönetmen, oyuncu ve senaristin 4 uzun metraj film sığdırdığı kariyeri ve filmleri Cannes'da alkışları topladı bile. İlk filmi I Killed My Mother Cannes, Toronto ve Rotterdam gibi prestijli film festivallerinden ödüller toplayan Xavier, festivallere sükseli bir giriş yapıp dikkat çekmeyi başardı. Xavier, yarı otobiyografik bir tatda olan filmde ergenlik döneminde annesinden nefret eden ve annesiyle arasındaki uçurumu diplerde yaşayan bir başrol oyuncusu aynı zamanda. İkinci filmi İstanbul Film Festivali'nde de gösterilen Heartbeats, Xavier'in ilk filmindeki başarısının bir tesadüf olmadığının en açık kanıtı. Sahne geçişleri, renkler, kurgu ve anlatım bizi her izlediğimizde mest etti. Dolan'ın filmlerinin geneline hakim ilişki yumağı bu filmde tığ işi titizliğinde işlenmiş. Xavier'in daha önce incelediğimiz filmlerine buradan bakabilirsiniz. Son olarak Xavier'den kısa bir görsel şölen için Indochine'in College Boy şarkısına çektiği Fransa'da çoktan yasaklanan videoyu izleyin.


Kanye West, önce kendisini 'musical genius' ilan ettiği yetmezmiş gibi, Haziran ayında yayınladığı Yeezus albümü ile kendini Tanrı ilan etti. O gün, insanlar Kanye'nin suratının binalar üzerinde belirdiğine dair yeminler ediyorlar. Şaka, albüm çıkmadan 2 ay önce yayınladığı single 'New Slaves' in tanıtım partisinde bir projeksiyon gösterisiydi sadece bu. Lana Del Rey, içinde Marilyn Monroe, John Wayne, Elvis Presley ve İsa'nın bir unicorn ile Eden bahçelerinde hep birlikte takıldığı, 'Tropico' isimli 30 dakikalık bir kısa film çekti. Ana teması günah ve pişmanlık olan bu film ile bizleri bundan sonra vereceği dersin ne olacağı hakkında derin düşüncelere sevketti. James Blake, dünyaya ve hayatımıza 'Overgrown' albümünü bağışladı. Bu albümde 'Retrogade' ve 'Overgrown' parçlarının gölgesinde kalmış olan ve rap'lerini Wu Tan Clan'ın demir başlarından Robert Diggs'in yaptığı 'Take a Fall for Me' yi muhakkak dinlemenizi tavsiye ederim. Daft Punk kendini bizlere unutturmak üzereyken, Nile Rodgers ve Giorgio Moroder gibi efsane prodüktörlerle işbirliğinde çıkardığı 'Random Access Memories' isimli neo-disco albümü ile dünyaya 'Get Lucky' hastalığını bulaştırdı ve marketing mucizesinin varlığını bir kere daha kanıtladı. Jay Z, 12. stüdyo albümü 'Magna Carta Holy Grail' i, NBA finallerinin 5. maçı olan Miami Heat-San Antonio Spurs çarpışması esnasında 3 dakikalık Samsung reklamı formunda duyurdu. Lupe Fiasco, Ocak ayında Obama karşıtı söylemleri sebebiyle Washington'da güvenlikler tarafından sahneden indirildi. Method Man, sahnede Wu Tang Clan ile birlikte çıkardıkları ilk albüm 'Enter the Wu-Tang' in 20. yılı şerefine yeni bir albüm hazırlığında olduklarının haberini verdi. Wu Tang'in 6. stüdyo albümü olacak olan 'A Better Tomorrow' u, biraz gecikmeli olsa da 2014 ün ilk aylarında dinleyebileceğiz gibi gözüküyor. Araabmuzik Mayıs ayında, yaşadığı mahalledeki bir soygunda maganda kurşununa isabet ederek vuruldu. Yanlış zamanda yanlış yerde olan sanatçı, Instagram'ından paylaştığı bu tatlı fotoğraf ile hayranlarına iyi olduğunu duyurdu. Slayer'in 30 yıllık gitaristi ve kurucularından Jeff Hanneman, 49 yaşında sirozdan öldü. 2013'ün Türkiye için her alanda fazla hareketli geçtiği bir gerçek. Televizyon, radyo vb. kanallar aracılığı ile müziğe ulaşmayı sevmeyenler için güzel bir sene geçti denilebilir. Ancak, kendi müziklerini yapan pek çok insan olmasına rağmen oturup esaslı bir araştırma yapmadan bu insanlara ulaşabilmek gerçekten zor. Araştırma yapmayı sevmiyorsanız, genelgeçer müziğe hapsolmak zorundasınız maalesef. Farklı türlerde müzik yapan müzisyenleri bir araya getiren ve bağımsız müziğe destek veren platformların sayısı parmakla sayılabilecek kadar az. 2011 yılında kurulan ve farklı türlerde müzikleri, özellikle de enstrumental hiphop'un ülkemizdeki temsilcilerini bir araya getiren underground müzik platformlarından biri olan Tektosag Records, bağımsız müziğe ilgi duyanlar için zengin bir kaynak. Umuyorum ki 2014, bu gibi oluşumların artması ve bağımsız müzisyenlerin destek bulabilmesi için daha da verimli bir yıl olur.


Anthony Bourdain, hayatını kıskandığım nadir insanlardan bir tanesi. Dünyada var olduğundan bile birçok kişinin haberi olmayan yerleri keşfedip, değişik tatlar ve kültürler arasındaki seyahatleri 'keşke' dedirtecek cinsten. Seyahatlerimde 'Anthony Bourdain olsa nereye giderdi?' diye araştırıp, onun izinden gitmeyi seviyorum. Londra' ya gittiğimde No Reservation: London programından aldığım tüyoyla rotamı The Wheelers'a çevirdim. Tabii ki vardığım adres beni yanıltmadı ve İngiltere' de yediğim en iyi yemeklerden birini The Wheelers' ta yedim. Menü o kadar göz alıcıydı ki, yemeklerin birbiriyle uyumunu bir kenara bırakıp sevdiğim ya da merak ettiğim yemekler üzerine odaklandım. Başlangıçta söylediğim karides çorbası standartların çok üzerinde bir lezzete sahipti. Hemen arkasından gelen taze zencefil ve kişnişle tatlandırılmış tuna carpaccio da doğru bir tercihti. Kişniş, uzun zamandır severek tükettiğim bir yeşillik. Üstelik maydonoza kıyasla daha çoks eveni var. Tuna o kadar yumuşaktı ki ağzınızda çiğnemeden bile kolaylıkla yutabilirdiniz. Yediklerim arasında en az beğendiğim Sauternes sosundan dolayı ördek pate oldu. Bir sos çok kötü bir yemeği çok lezzetli hale dönüştürebileceği gibi iyi bir yemeği çok kötü hale de çevirebiliyor. The Wheelers' a gitmekteki en büyük nedenim videoda izlediğim harika hollandaise soslu bıldırcın yumurtasıydı. Çıtır milföy hamuru üzerinde yaban mantarı püresi ile tam kararında haşlanmış bıldrıcın yumurtalarının sunumu da tadı kadar iddialı ve unutulmazdı. Üzerine sürülmüş hollandaise sosu ve eser miktarda kişniş damağınızda güçlü bir tat bırakıyor. Finali geleneksel kuzu etli pie ile yaptım. Üzerindeki patates püresi ile farklı bir boyut kazanan pie, bezelyelerin lezzetiyle birleşince ortaya unutulmaz bir yemek çıkmış. The Wheelers, artık Londra'ya her gidişimde uğrayacağım bir restoran.


Londra'ya gidip de Soho'ya uğramamak olmaz. Soho'ya uğrayıp da, bir arka caddedeki China Town'a uğramamak hiç olmaz. Experimental Cocktail Club, China Town'da yürürken göremeyeceğiniz, görseniz de orası olduğunu ilk seferde anlayamayacağınız bir yer. Buraya gitmek için yapmanız gereken; kulübün gizli kapısının görselini internetten bulmak ve bütün kapılara tek tek bakarak doğru kapıdan içeri girmek. Üzerinde kırmızı bir leke bulunan bu siyah kapı, oldukça gösterişsiz. Bir de kapının önünde rezervasyon kontrolü yapan iri yarı görevliler, kapıyı görmeden geçmenize neden olabilir. Kapı bulma merasimini atlattıktan sonra içeri adımınızı atar atmaz gayet karakterli bir mekanda olduğunuzu anlıyorsunuz. 1920'leri andıran vintage dekorasyonu ile loş ve siyahların hakim olduğu bir ortam sizi karşılıyor. İçinizden 'Kesinlikle bu kadar aradığıma değdi!' diyorsunuz. Burası belli ki, çoğunlukla Londralılar tarafından biliniyor ve henüz turistlerin 'gidilecek yerler' listesine girmemiş. Bunu iş çıkışı kendilerini buraya atan iyi giyimli Londralılardan anlayabilirsiniz. Neredeyse herkesin müdavim gözüktüğü yerde menü, bizim için oldukça yabancıydı. Neyse ki bara oturduk ve bir mekanı tanımak için en iyi yol olan barmenle sohbete başladık. Barmenin bize menüyü verip, nasıl tatlardan hoşlandığımızı sormasıyla hepimiz farklı farklı siparişlerimizi verdik. Ben, Londra'da yaza erken veda ettiğim için 'Winter Is Coming'i seçtim. Yıllanmış Pierre Ferrand konyağı ile yapılan kokteylimin içinde; Banks Rum, Campari, Campari'den de acı olan enginar aromalı likör Cynar, İtalyanların 40 çeşit ot ve baharattan yaptığı Fernet Branca, yine bir İtalyan içkisi olan ve tadı Martini'ye benzeyen Cinzano ve acı portakal ile nasıl bir tadı olduğunu siz hayal edin. Bu kadar iyi içkinin bir araya gelmesiyle ortaya kötü bir şey çıkar mı hiç? Kokteylin adı yüksek alkol oranıyla sizi kışa hazırlama sözünü tutuyor ve içinizi bir anda ateşliyor. Kokteyller hazırlanırken barmenler barmenliği bırakıyor ve adeta birer kimya profesörüne dönüşüyorlar. Damlalarla koydukları içki karışımlarında o kadar titizler ki, gözlerinizi hayranlıkla onlardan alamıyorsunuz. Hassas dokunuşları hızlı ve kendilerinden emin hareketleriyle ortaya olağanüstü bir şeyler çıkacağı çok belli. İçkilerimizi içtikten sonra menüyü bir türlü geri vermek istemeyişimi fark eden barmen, bana menüyü alabileceğimi söyleyince tabii ki çok seviniyorum. Kalınca bir kağıda çıktı olarak basılmış basit menü, aslında böyle değilmiş. Müşteriler tarafından çalınan menüler eksilmeye başladıkça, çareyi maddi değeri olmayan menüler basmakta bulmuşlar. Tariflerinin çalınmasından endişelenip endişelenmediklerini sorduğumda ise bu konuda çok rahat olduklarını, çünkü kimsenin bilmediği başka sırlar da olduğunu belirttiler. Diğer favorilerimize gelince; alkol oranı iyice yüksek olan 'Smoke & Mirrors ve Get Buck in Here'ı denemenizi tavsiye ederim. Bütün kokteyller 11,50 pound ve %12,5 servis ücreti ekleniyor. Burası kesinlikle Londra'ya gidildiğinde uğranması gereken yerlerden biri olmayı hakediyor.


Her insanın huzuru arayışı ve onu bulma biçimleri farklılıklar gösterir. Huzur, bazen bulunduğumuz bir yerde, bazen okuduğumuz kitapta, bazen dinlediğimiz müzikte bazense hayatımızdaki insanlarla bizi bulur. Dhammakaya Tapınağı da Budistler için huzuru buldukları, arındıkları ve nirvana'ya ulaştıkları yerin ta kendisi. Bangkok eteklerindeki Wat Phra Dhammakaya Tapınağı, toplu törenler için Tayland'ın en bilinen tapınaklarından biridir. 1970'li yıllarda Budist lider Phra Dhammachayo tarafından başlatılan Dhammakaya Hareketi, dünya genelindeki geniş çaplı etkisiyle biliniyor. Budistler, kutsal günlerini kutlamak için tapınakta bir araya geliyorlar ve törenlere katılıyorlar. Bu seremoniler, canlı yayınla dünyanın dört bir yanına duyuruluyor. Budha'yı ve öğretilerini bu seremonilerle anan Budistler, mutlak varlığın mutluluk ve sevecenlik gibi ilahi nitelikleri olduğunu kabul ediyorlar.


2003-2013 yılları arasında, 'Misel Quitno', 'Dimlite' gibi farklı isimler altında pek çok albüm çıkaran İsviçreli müzisyen/prodüktör Dimitri Grimm, bizleri iki senedir yeni bir albüm için kıvrandırıyor. 2014'e girmeden hemen önce Ripl Music plak şirketi kanalıyla yaptığı duyuruda kendi grotesk ismi altında çıkaracağı ilk albümün müjdesini verdi. İsmi Cite olan gelecek albümünün duyurusunu, son senelerde yavaş yavaş geliştirdiği bir yıl sonu geleneği olarak, bizlere kendi parça ve cover hazinesinden seçtiği sürpriz bir cover hediye ederek yaptı. Şimdiye kadar onu destekleyen ve yanında olan insanlara bir teşekkür amacı da taşıyan bu seneki hediyesi, TV on the Radio'nun Tonight isimli parçasına yaptığı cover. Kendi hayatında olan bitenleri, görüşlerini ve kendi deyimiyle deliliğini, müziğinin çıkış noktası yapmaktan bu sefer sıyrılmaya karar veren Dimitri Grimm, Cite albümü fikrinin bir kısa filme soundtrack hazırlarken ortaya çıktığını söylüyor. Başkalarının söz ve ifadelerindeki duyguları ayıklamak, yansıtmak ve bunları müziğe dönüştürmek... Bu projeyi gerçekleştirebilmek için başka insanlara ve bambaşka ifadelere ihtiyacı olan Dimitri'ye bu konuda yardımcı olmak isterseniz, surdan buyurabilirsiniz.


Kostis Fokas, Atina'da doğmuş ve eğitimini tamamlamış. Ardından 5 ay öncesine kadar Londra'da sürdürdüğü hayatına şu an çokça ilham aldığı Girit'de devam ediyor. İşleri günlük hayatının büyük bir kısmını oluşturan sanatçı, onları aynı zamanda görsel günlüğü olarak tanımlıyor. Fotoğraflarında model olarak kendisini ve arkadaşlarını kullanmayı seçen Kostis, işlerine olan düşkünlüğü sonucunda onları daha kişisel ve kendine dönük gerçekleştirmeye başlamış. Bu aynı zamanda bütün hayatının işiyle paralel gitmesine de yol açmış. Fotoğraflarını gerçek üstücü bir yaklaşımla çekmeyi seven Kostis, gerçekliğe dayanan işleri bir süre sonra sıkıcı bulduğunu söylüyor. Tam bir Tumblr düşkünü olan Kostis'in işlerini hemen her gün güncellediği blogundan paylaşıyor. Kostis, işlerini paylaşmak için Tumblr gibi sosyal bir kanal seçmesinin insanlarla olan iletişimini koparmamak adına olduğunu söylüyor. Bu günlerde yeni bir seri üzerinde çalışan Kostis, gerçekdışı çıplak portrelerden oluşan bir seri hazırlıyor. Fotoğraflarında kendisini kullanan sanatçı manzara ile portreyi birleştirerek doğanın bir parçası haline getiriyor. Haftada 4-5 çekim yapan Kostis, şu anda evinden çalışıyor. Gelecekte kendi stüdyosunu açmayı planlayan Kostis'in yaratıcı dünyasının yakında daha çok insan tarafından keşfedileceği şüphesiz.


Ayşe, çuval konseptinde tasarladığı çantalarıyla kendi markası Çuval'ı kurmuş başarılı bir tasarımcı. Amerika'da tasarım okuduktan sonra tamamen saf ve lokal malzemeler kullanarak ürettiği çantalar tasarlayan Ayşe, zanaatkarlığın önemini ön planda tutuyor. Nerede görseniz Çuval olduğunu anlayabileceğiniz karakterislikte tasarlanmış Çuval çantalarla tanışmayan kalmasın. 2009 yılında çalıştığım reklam ajansında tanıştığım arkadaşımla bir proje başlatmak istedik ve hafasonlarımızı bir atölyede yastık ve kılıflar tasarlayarak geçirmeye başladık. Baktık ki kılıflar birer çanta olmuş ve sattığımız panayırlarda insanlar yastıklardan çok çantalara ilgi gösteriyor. O zamanlarda çantalar çuval ve Amerikan bezindendi, doğal bir malzeme olduğu için, kırsal hayattan şehir hayatına esnafımızın sıkça kullandığı bir taşıma gerecini temsil ettiği ve fikir olarak markanın yerel zanaatkarlığı simgelemesini istediğimiz için markaya Çuval adını verdik. Daha sonra bir koleksiyon oluşturmaya karar verdik ve LetterstoSailor ilk ciddi projemiz olarak gerçekleşti; fakat bu sırada ortaklıktaki yollarımız ayrıldı. Çok zaman geçmeden bir çanta tasarımcısıyla yollarımız kesişti ve bir iş birliği yaparak, işi biraz daha ciddi ele alıp markayı Amerika'da bir showroom a götürmeye karar verdim. Tabii bu sırada Amerikan bezi kanvasa ve çuval bezi detaylar da deri detaylara dönüştü. İstanbul'a geri döndüğümde ise Çuval'ın zanaatkarıyla tanıştım ve hakettiği işçiliği markaya vermeyi başardık; SS12 Scoop De Ville koleksiyonuyla da çok başarılı bir çıkış yaptık. Bu sırada satışları destekleyen bir arkadaşımız ekibe dahil oldu fakat iş birliği yaptığım arkadaşım SS13 Delta Sun koleksiyonundan sonra kendi çalışmalarına ağırlık vermek istedi ve kendi yoluna devam etti. Çuval hala gelişmeye devam ediyor ve bende onu hala hem Türkiye hem de yurtdışında tanıtmaya çabalıyorum. İçgüdülerim! Nasıl çanta işine girdim diye bende inan çok düşündüm ve hatırladım ki küçüklüğümden beri hep doğum günlerimde babamdan marka çanta istemişim ve bu pahalı çantaların da çoğunun çalınması alt bilincimde kendi satın alınabilir çantalarımı yapmama neden olmuş! Genelde tek bir şeyi favori olarak gösteremem, zaten insan sürekli değişiyor, zevkleri de haliyle farklı boyutlar kazanıyor ama şu sıralar çantalarını çok beğendiğim tasarımcılardan bir kaçını sıralamam gerekirse: Alexander Wang, FleetIlya, Olimpia Le Tan ve Mansur Gabriel. Artık pek çanta alış verişi yaptığımı söyleyemem ama dikkat ettiğim şeyler arasında sıra dışı veya özgün olması, kullanışlı ve dayanıklı olması ve el işçiliğinin iyi olması yani üzerinde bir emek verilmiş olması ön plandadır. Bir ara freelance çevirmenlik ve editörlük yapıyordum ancak Çuval'ı biraz boş bıraktığımı düşünerek başka işlerle meşgul olmaya ara verdim. Tabii ki bu sırada Çuval sayesinde sürekli kendimi marka danışmanlığı alanında geliştirmeye devam ediyorum ve arada sanatsal hobilerimle de kafamı dağıtıyorum. İlerde iş birliği planlarımız olan, takı markası Mi Asunta'nın kurucusu ve en yakın arkadaşlarımdan biri olan Sara Brancato; çok değerli arkadaşım ve işlerini her zaman görmekten büyük keyif duyduğum Sena Çevik ve lezzet gurum, aşçı arkadaşım, Aleta Smokehouse'un kurucusu Aras Balcıoğlu.


Bu yazıyı ağlayarak yazmak istemezdim. Çünkü Barış Manço hayatını tek bir şeye adamıştı; insanları sevindirmeye. Kimini şarkısıyla, kimini sözüyle, kimini arap sabunuyla yıkadığı saçlarıyla, kimini yüzükleriyle... Kimini verdiği 10 puanla, kimini programında okuduğu bir mektupla, kimini kamerasıyla. 7'den 77'ye her kesimden insana, her profilden dinleyiciye hitap etmeyi başaran enteresan kişiliği, kırılgan sesi ve güçlü yorumuyla Türk ve Dünya Müziği'ne evrensel bir anlam kattı O. Öyle bir anlam kattı ki hem de; çaresiz, mesnetsiz, sevgisiz kişilerin kirletmeye çalıştığı büyük mirasına zerre kadar zeval gelmedi. Ne Lale Manço'nun Manço soyadına gölge düşüren para-pul mevzuları, ne Sözlük'lerde ideolojik saplantıların kurbanı olmuş kirli adamların iftiraları; O'nun bir şarkısını bile yüreğiyle sevebilmiş kimseye etki edemedi. Ben size neden işe yaramayacağını anlatacağım şimdi. Neden O öldüğünde insanların babalarını, amcalarını, ağabeylerini, yavrularını kaybetmiş gibi üzüldüklerini... Neden tek bir gırtlak nağmesi bile olmadan dümdüz okuduğu şarkıların; en kral arabeskin, en kral alaturkanın işleyemediği kadar derine işlediğini anlatacağım. Neden Barış Manço'nun bu kadar özel olduğunu; bana özel bir hikaye ile anlatacağım ki; ölümünün 15. ci yıldönümünde O'nu nacizane anabileyim. Barış Manço ile ilgili anılarınıza, benimkilerden de küçük birer hatıra katabileyim. Bu her sanatçının ölüm yıldönümünde gereksiz bir sidik yarışına dönen en gerçek acı, benim acım! meselesini desteklemek için ortaya attığım bir iddia değil. Beni tanıyan herkes, benimle beraber Barış Manço'yu da tanımıştır. Arkadaşlarımın her biriyle, Barış Manço'yu konuşmuşumdur. Beraber dinlemişizdir şarkılarını... Ulusal televizyonların boktan bir editing ile sofrasına meze ettiği her ölüm yıl dönümünde; ben o gün neler yaşadığımı anlatarak birilerine ağlamışımdır. Sanki bunu yapmasam vicdanım sızlar, görevimi yerine getirememiş, vefasızlık etmiş olurum diye düşünmüyorum. İçimden taşıyor anasını satayım, istesem de susamıyorum. Konuşmak, anlatmak, yazmak, paylaşmak istiyorum. Sizinle de paylaşayım. Ben doğduğumda; Taksim İlkyardım Hastanesi'nin bekleme salonunda sürekli Barış Manço'nun Dağlar Dağlar parçası çalıyormuş. 7 aylığım ben; hem de doğduktan sonra da yaşayacağına pek ihtimal verilmemiş 7 aylıklardanım. Ciğerlerim falan yokmuş mesela, sonradan küvezde yapmışlar beni :) Kafam portakal kadarmış, sesim cızırtı gibi çıkıyormuş. Annem babam, 2 ay boyunca hastaneden ayrılamamışlar. Ne zaman Dağlar Dağlar'ı dinleseler o günlerden bahsederler. Annemin zamanında Cihangir'de bir plak dükkanı varmış. O yüzden benim oyuncaklarım Orhan Gencebay'ın, Erkin Koray'ın, Barış Manço'nun plakları olmuştur. Trinity's Love Record'tan Demis Roussos'a, Zeki Müren'in Kahır Mektubu'ndan Bülent Ersoy'un erkek olduğu hallere kadar yüzlerce plağın kapağına bakarak büyüdüm ben. Belki de o yüzden tasarımcı olmak istedim; bilemiyorum. O plak kapaklarındaki detaylar beni her zaman büyülerdi. Fakat ilk Issız Adam'la türeyip, son zamanlarda iyice ayyuka çıkan plak sevdasına pek anlam veremiyorum. Ulan evde bir Dual pikap var; yıllar önce iğnesini kırmışım, devrelerini yakmışım. Yüzlerce plak şimdi bodrumda, poşetlerin, torbaların içinde çürüyor. Ben kendimi paralamıyorum da, bu son model plak sevdasına kalkan seferler şehrin hangi noktasından düzenleniyor bilemiyorum. Evdeki plaklara rağmen, bir kaset çocuğuydum ben. Ben Barış Manço'nun kasetleriyle büyüdüm. Sonrasında; göreceli olarak daha net hatırladığım dönemler var sırada. Annem Cem Karaca, 3 Hürel, Moğollar, Erkin Koray ve Barış Manço şarkılarını doldurmuş bir 90'lık kasete. İşte Hendek İşte Deve, Ay Osman, Binboğa'nın Kızı'nı dinleyip duruyorum. Bu şarkıların her birinin bir hikayesi var. Hepsinin sözleri Anadolu'nun efsanelerinden alınmış; müzikler desen keza öyle... Mercimek kadar kafada ne sahneler, ne restleşmeler, ne aşklar dönüyor. Barış Manço söyledikçe ben klip çekiyorum. Erkin Koray'ı anlamıyorum o zamanlar. Cem Karaca'dan ise korkuyorum :) Cem Karaca'yı düşündüğümde aklıma gelen soğuk birDEVLET imajı vardı kafamda... Bu eşleşmeyi o yaşta nasıl yaptığımı bile bilmiyorum. Barış Manço'nun şarkıları basit değil, sadedir. Avrupa'da peşinden koştuğu zengin ve cesur deneysellik ile Anadolu'nun sade büyüsünü birleştirmiştir. Her şarkısında bir hikaye anlatır. Her şarkısında akılda kalacak bir söz söyler. Barış Manço'nun şarkıları masalların arasına müzik serpiştiren, hikayelerin özüne ses veren bir biçimdedir. Misal bir Hal Hal'ı, bir İşte Hendek İşte Deve'yi, bir Sarı Çizmeli Mehmet Ağa'yı dinlerken; o hikayenin Soundtrack'ini dinliyormuş gibi hissedersiniz. Çocuklara hitap eden özelliği budur Barış Manço'nun. Başka bir sanatçının çocuklar için bestelediği şarkılar efsane olmaz ama Barış Manço'nun ilan-ı aşk edemediği sevgilisi için bestelediği Domates Biber Patlıcan; tüm çocukların ağzına pelesenk olur. Bir yetişkin her türlü kaygıyla sevmediği birşeyi zorla sevebilir ama bir çocuğa sevmediği birşeyi zorla sevdiremezsiniz. O yüzden Barış Manço'ya duyulan sevgi, en cool müzik adamları için bir meta şeklinde pazarlanan sevginin fersah fersah ötesindedir. Tabii Barış Manço'yu tek başına ele almak mümkün değil; ardında koskoca bir Kurtalan Ekspres gerçeği var. Ama bu Ekspres'in lokomotifi her zaman Barış Manço'nun renkli kişiliği olmuştur. Müziğine yansıyan sevecenliği, merakı, enerjisi ve mütevaziliği Barış Manço'yu senfoni besteleyen dehaların ötesine taşımıştır. İlk yüzde Dönence'nin köklerini besleyen; babamın ilk profesyonel müzik aleti Korg 700s Synthesizer'ın evimize girmesine neden olan 2023 parçası. 1975'te çıkan albümüne adını veren bu parça; benim ben olmama neden olan ilk Barış Manço şarkısıdır. Sonra İkinci yolculuk (2024) gelir. Babamın bunun piyano melodisini çaldığını anımsarım. Son sırada ise en net anılara sahip olduğum, ve en sevdiğim Barış Manço şarkılarından biri var; 2025. Bu şarkıyla ilgili anılarımı anlatsam, bana gülersiniz. Ama madem konu Barış Manço; o zaman iki çocuğun dünyasına bugün bile gülümseyebildikleri bir hatıra ekleyen 2025'in hikayesini anlatmasam olmaz. Barış Manço'nun diğer albümleri ve şarkıları ile de yüzlerce anım var. 24 Ayar, Değmesin Yağlı Boya, Sahibinden İhtiyaçtan... Ama en sevdiğin albümü hangisidir? diye soracak olursanız 2025'i de içinde bulunduran Sözüm Meclisten Dışarı'dır. O albümdeki her şarkının yeri ayrıdır bende. Velhasıl yazmaya kalksam, benim doğumumdan onun ölümüne, sayfalarca sürecek anektodum var. Bugün Bayram, Dört Kapı, Söyle Zalım Sultan, Lahburger, La Casa Della Mamma Tulipano, Mahkum, Abbas Yolcu, S. O. S. Aman Hocam, Düriye, Olmaya Devlet Cihanda, Osman, Al Beni, Kol Düğmeleri, Can Bedenden Çıkmayınca, Hayır gibi adını anmadığım, her birinde gizli bir dünya yatan şarkıları var. 6 yaşındayken köpek gibi ezberlediği halde, bugün büyüdüğü için götü kalkanların dalga geçtiği bir AYI var. Radyasyon gibi delip geçen, bünyeye girdikten sonra eskisi gibi kalmaya müsade etmeyen bir Senden Öte, Benden Ziyade var. Ne şanlıyız ki müzik tarihimizde Barış Manço diye bir adam var.


Klişelerden sıkılan yapımcılar ve müzisyenler artık kendileri müzik akımlarını kendilerini türetmeye başladılar. Hipster R&B de hipster yaşam tarzından doğan bir müzik türü olarak son zamanlarda adını duyurmaya başladı. Hipster R&B veya PBR&B olarak da anılan müziğin beslenme noktası R&B ve hipster kültürü. Müziğe adını veren Pabst Blue Ribbon ise hipster birası olarak biliniyor. Yakın geçmişte Hipster R&B müziğin bana göre en başarılı öncüsü başta Frank Ocean. Her zaman sert erkek imajıyla görmeye alıştığımız R&B starı modeline eşcinsel bir yaklaşımla başkaldırıda bulunan Ocean, R&B müzik severler tarafından kabul gördü, sevildi hatta bağırlara basıldı. Akımın diğer sevdiğim isimleri: The Weeknd, How to Dress Well, Theophilus London, Miguel, Jhene Aiko, Janelle Monae ve son günlerde çok dinlediğim Kelela. Los Angeles çıkışlı Kelela, geçtiğimiz günlerde SoundCloud hesabından yayınladığı The High isimli parçasıyla müzik listelerinde üst sıraları zorlayacak gibi.


Paul Trillo çektiği muhteşem videoklipler, reklam filmleri ve kısalarla her geçen gün etki alanını genişleten New Yorklu bir yönetmen. Görsel dili, hatta sosyal medyadaki iletişim tarzı ile aynı alanda işlerini gördüğümüz diğer yönetmenlerin arasından hemen sıyrılıyor. Yaptığı hemen her iş Vimeo tarafından Staff Pick ile taçlandırılırken, Artsbookfield'tan FastCompany'e herkes Paul Trillo'nun işlerini konuşuyor. Yönetmen, Peach King için çektiği son işi Be Around klibiyle yine gündemde. Slow Motion'dan Kaleidoscope'a, Projection'dan, Black & White'a, video art kapsamındaki tüm trendlere taptaze bir bakış açısı getiren Trillo, kendisini şu sözlerle tanıtmış; I've been known to fall asleep quickly after being very tired. Kendi senaryosunu yazan, kendi kurgusunu yapan ve kısa filmden reklama birçok alanda iş üreten Trillo, Brooklyn, NY'ta yaşıyor. Gününü alarmla birlikte uyandıktan sonra, takıntılı biçimde e-mail'ini kontrol etmekle geçirdiğini söyleyen Trillo, eğer ilgilenmesi gereken bir projesi varsa konsept aşamasından post-production'a, her adımı ile ayrı ayrı uğraşıyormuş. Kimi zaman evde storyboard çizen, kimi zaman sette Arizona Rx Herbal Tonic Tea içip kusan, kimi zaman da After Effects'te deneysel takılan yönetmen, ilham sürecini Thai yemeği yiyip, binlerce müzik videosu izleyerek geliştiriyormuş. Genç yönetmenlere, film yapımcılarına ve görsel tasarımcılara Fikirler, yalnızca fikirdir. Onların çok değerli olduğu yanılgısına kapılmayın. önerisini getiren Trillo, asıl değerin üretimde ve o fikri gerçek hayatla kavuşturma becerisinde olduğunu söylüyor. Yönetmenin portfolio'suna kendi sitesinden ya da Vimeo'dan ulaşabilir ve Twitter'dan selam gönderebilirsiniz.


Osamu Yokonami, Kyoto'da doğmuş ve Osaka'da Görsel Sanatlar eğitimi almış. İlk kez 100 Children isimli fotoğraf projesi il keşfettiğim Yokonami, 5 yıl önce bir çocuk dergisi için fotoğrafçı olarak gittiği Tayland'da 100 çocuğun portre fotoğraflarını çekmişti. Omuzlarında decopon isimli Japon portakalı tutarak poz veren çocuklar aynı kıyafeti giyiyorlardı. Asıl kalbimi çalan projesi Assembly ile Yokonami sürekli işlerini takip ettiğim bir fotoğrafçıya dönüştü. Assembly isimli projesiyle aynı kıyafetleri giydirdiği kızların fotoğraflarını çeken fotoğrafçı, onları doğal ortamlarda pozlamayı tercih etmiş. Projenin ruhu bana fazlasıyla The Virgin Suicides ve Moonrise Kingdom tadı veriyor. Proje Japonya, Yeni Zeland ve Tayland'da çekilen fotoğraflarla gerçekleştirilmiş.