Norveç folk müziğinin yetenekli isimlerinden Moddi, ikinci kez İstanbul'a gelmeye hazırlanıyor. Garanti Caz Yeşili kapsamında gerçekleşecek olan konser 27-28 Şubat tarihlerinde Salon İKSV'de. Bu konser ve müziği hakkında, Moddi ile konuştuk. Please scroll down for the English version. Tamamen içimden gelerek söylüyorum, İstanbul'da verdiğim ilk konserdeki dinleyic kitlesi, şimdiye dek gördüklerim arasında en iyisiydi. İnsanlar şarkılara hep beraber eşlik etti, sahnedeyken sorularımı yanıtldılar, benimle eğlendiler, doğru ve yanlış yerlerde kahkahalar attılar. Açıkçası bu tarz kitleler, insanı canlı ve kendinden emin hissettiriyor. Keşke onları bütün konserlerime benimle götürebilsem! 'Kaem va du?' albümüyü yaparken bütün sözleri ve müziği ev olarak nitelendirdiğim Kuzey Norveç'in Senja adasında hazırladım. Burda doğan benim gibi insanlar, kısa bir süre sonra şehirlere taşınıyor. Haliyle evimdeki çok sayıdaki eski sayılabilecek kültür olguları yok oluyor. Ben bu albümü, Senja adasının o hatırlanan eski haline adamak istedim. Bahsettiğim kültürel olgular yok olmadan önce bunu yapmak benim için çok önemliydi. Tusen takk! Aslına bakarsan, House by the Sea'nin sözlerini bir kaç günde yazdım. Ancak normalde, doğru sözlerin müziğimle buluşması için, haftalar bazen de aylar harcıyorum. Telefonumu, ışıkları ve kapıları kapatıp; kendime büyük bir bardak çay hazırlıyorum. Daha sonra, sözlerin bana ulaşmasını bekliyorum. Bu, günlerce tekrarladığım bir döngü. Bazen evet. Ancak Norveç'te 'vise' isimli bir müzik türü var. Şiirin müzikle beraber geldiği müzik tarzını temsil ediyor. Benim yaptığım şey tam olarak buna mı dahil oluyor bilmiyorum. Aslına bakarsan, ne yapmak istediğimi de bilmiyorum ancak genel olarak Norveç'te 'vise' isimli tür ile tarif ediliyorum diyebilirim. Hissetmek? Konser sırasında, nerede çalarsam çalayım bir şeyler hissetmeye pek vaktim olmuyor. Konser esnasında insanların tepkilerini izlemek ve sahnede ya da sahne dışında olan biten her şeye dikkat etmekle meşgulüm diyebilirim. Ama bahsettiğin alternatif mekanlarda konser vermeye bayılıyorum! Çünkü bu tarz müziğin ihtiyacı olan şey sakin ve sessiz bir odadan fazlası değil. Zaten bu müziği bu kadar özel yapan da bu. Bir elektronik müzik sanatçısının ya da bir rock grubunun altından sahneyi aldığınıza, kendilerini çıplak ve çaresiz hissedeceklerdir. Ancak benim müziğim sadece insanların önünde çalmak için tasarlanmış. İki saatlik bir konser her zaman doğaçlama yapmaya uygun. Bu da zaten, benim bu müziği yaparken en sevdiğim kısmı. Sabah uyandığımda konserde yapıp yapmayacağımı bile asla kestiremiyorum. Bu oldukça uzun bir tartışma konusu. Genel olarak boykot fikrine karşıyım. Bu nedenle örneğin Ermeni ve Kürtlere yaratılan, yapıcı olmayan diyebileceğimiz bir ortam yaratılmasına rağmen Türkiye'ye gelmekten oldukça memnunum. Tel Aviv konserini iptal etme sebebim İsrail'e yönelik başlatılan BDS kampanyasını desteklemek içindi. Orada çalmak, Filistin'e sempati duyan veya duymayan herkes için, kaçınılmaz olarak, benim İsrail'in sebeplerini desteklediğim şeklinde yorumlanırdı. Buna rağmen, geçtiğimiz yıldan bu yana tanık olduğumuz gelişmeler, bu kararımdan asla pişman olmamam gerektiğini gösterdi. İki ülke arasındaki gelişmeler daha kötüye gittikçe orada bir konser verdiğimi düşünmek benim için gerçekten zor. Aslına bakarsan, dünyanın her yerinden çok sayıda müzik dinliyorum. Viet Khang'ın 'Viet Nam Toi Dau' şarkısına bayılıyorum. Ayrıca bu sıralar Şilili protest isim Victor Jara'yı da çok dinliyorum. Ayrıca sizin coğrafyanın insanı Ahmet Kaya'yı yeni keşfettim. Bununla beraber çok sayıda Norveç folk müziği de dinliyorum. Valkuriem Allstars'ın 'Farvel slekt og venner' isimli parçası ve Anders Jektvik'in 'No som alit e bra' aklıma ilk gelenler arasında. Başka bir detay, Amerikalı Chriss Sutherland'ın yeni albümü ve Norveçli jazz müzisyeni Ellen Andrea Wang, favorilerim arasında. Tamam, susuyorum merak etme. İyi dinlemeler! Fazla okuduğumu söyleyemem ama evet, kitaplar müziğimi, müzikten daha fazla etkiliyor. Hali hazırda öğrenci olduğum için akademik yayınlar okumak daha çok hoşuma gidiyor. Örneğin Zugmunt Bauman imzalı 'Holocaust and Moderity' kitabında çok sayıda harika fikirler var. Daha 'soft' etkileyici kitaplara örnek olarak Mark Danielewski'den Book of Leaves'i önerebilirim. Dürüst olayım mı? Batı müziği giderek ve giderek 'şeylerin müziği' olmaya başladı. Bir şeylerin sound'unun nasıl olduğu beni çok da ilgilendirmiyor açıkçası. Benim için batı müziğinin bu hale gelmesi, önemli bir şeyin mesajı. Yani, belki de en heyecan verici şey, giderek daha da az insanın müziğin önemli kısmı olan içerik kısmında çalışıyor olması. Bu bana oldukça etkileyen bir şey, tabi ki depresiflik duygusuyla beraber. Completely honestly, the audience on our first concert in Istanbul is the best I have ever had. People sang along, answered to my questions, made fun of me and laughed at both the right and wrong places. It is really one of those audiences that makes you feel alive and confident. I wish I could carry them with me everywhere. K m va du? is an album where I have gathered words and songs about my home island, Senja in Northern Norway. People are moving into the cities in scores, and a lot of the old culture from my home place has already gone lost. I wanted to dedicate an album to remembering a little of Senja like it used to be, before is disappears for good. Tusen takk! As for House by the Sea, I wrote the lyrics in just a few days. Normally though, I spend weeks and even months looking for the right words to the songs. I turn off the phone, the lights, shut the door and make myself a huge cup of tea. Then I just wait for the words to come. And repeat, almost every day. Hm. Sometimes, for sure. But in Norway we have a genre called vise, which is usually described as poetry with music to it. I don't know if that is what I make, or if it is just what I want to make, but I have always identified strongly with the vise tradition. Feel? I don't ever have the time to feel anything during a concert, be it in a church or in a stadium. I'm way too busy in seing how people react, and to paying attention to everything that is happening on and off the stage. But I do love to perform in alternative venues, because this kind of music doesn't need anything more than a quiet room to function. That's what makes it so special. Take the stage from an electronica artist, or from a rock band, and they will feel naked, almost helpless. But my music was made to be played directly in front of people. It was written to be easy, mobile and always at hand. A two-hour concert can always be improvised. That's one of my favourite things about doing this music I never know when I wake up in the morning whether I will be doing a concert or not. Oh, that is a long discussion. I am generally against the strategy of boycott, which is also why I am happy to play in Turkey even though there is a very let's say unconstructive environment towards Kurds and Armenians in the country for example. I cancelled the concert in Tel Aviv not in favour of, but rather because of the BDS campaign against Israel. Performing there would inevitably be interpreted supporting the Israeli cause, both by those with symphathies for Palestinians and by those without. However, seing the development the last year I do not regret my decision. And as long as things only seem to be getting worse, I have a hard time imagening going back. I am listening to lots of music from around the world, actually. Totally in love with Vi t Nam Toi Dau by Vi t Khang, listening a lot to the songs of Chilenian protest singer Victor Jara, and just discovered Ahmet Kaya from where you are from. But also a lot to Norwegian folk music, such as Farvel slekt og venner by Valkyrien Allstars and No som ailt e bra by Anders Jektvik. Another hot tip: the new album of Chriss Sutherland from America, and the Norwegian jazz singer Ellen Andrea Wang. Okay, I'll stop it now. Have a listen! I don't read that much, but yes, books inspire me, often a lot more than music does. Mostly I read academic works, since I'm also studying. For example, I enjoy very much the ideas that emerge from Holocaust and Moderity by Zugmunt Bauman. For some inspiring soft reads, I'd suggest Book of Leaves by Mark Danielewski or the classic Slaughterhouse five by Kurt Vonnegut, which is perhaps an easier read. Honestly? That Western music seems to be more and more about the sound of things. I don't really care that much about how something sounds. To me it is the message that is important. So the most exciting thing is perhaps that there seems to be fewer and fewer people working with the really important part of music, namely the content. That inspires me a lot, depressing as it might be.


NOHlab'in kurucuları Candaş Şişman ve Deniz Kader, genç yaşta önemli işlere imza atan yeteneklerden. Projelerini Contemporary Istanbul'dan beri takip ettiğimiz ikiliyle NOHlab hakkında uzun uzun konuşma fırsatı bulduk. Deniz'le lise ve üniversiteden arkadaşız. Önce İzmir Güzel Sanatlar Lisesi, sonrasında Anadolu Üniversitesi animasyon bölümünde aynı sınıfta okuduk. Birçok ortak proje gerçekleştirdik ve ortak ideallerimiz oluştu. Üniversite sonrasında İstanbul'a geldik ve üniversite arkadaşlarımızla birlikte Silo1 isimli ilk stüdyomuzu kurduk. Silo1 sonrasında freelance olarak çalışmaya başladık. Tam bu dönemde Haydarpaşa-Yekpare projection mapping projesini gerçekleştirdik ve 2011 yılında, yılların getirdiği bu birikimi bir isim altında toplamaya karar verdik ve NOHlab'i kurduk. Özet olarak bakarsak, 15 senelik bir dostluğun hikayesidir NOHlab. Açıkçası bu ani bir karar olarak değil, organik olarak gelişen bir süreç sonucunda ortaya çıktı. Zaman içerisinde neyi neden yaptığımızı çok sorgulamadan, sadece zevk almamızdan ve merak etmemizden ötürü gerçekleştirdiğimiz projeler, yavaş yavaş experience design tarafına kaydı. Bunun tabii birçok nedeni var. En önemli nedenlerinden biri deneyimi ön planda tutmak istememiz, diğeri ise deneyim tasarımının birçok tekniği içinde barındırması. Lise döneminde resim eğitimi almıştık, o dönemde statik imge üzerine çalışmalar gerçekleştirdik, fakat statik imge bizim ortaya çıkartmak istediğmiz anlatım dilimiz için yeterli değildi. Dolayısıyla işin içine zaman kavramının girdiği animasyon tekniğine yöneldik. Animasyon tekniği içerisinde zaman, ses, sinema, illüstrasyon gibi birçok anlatım dilini harmanlıyordu. Bu noktadan sonra yavaş yavaş animasyonun da bize yeterli olmadığını anladık ve yaptığımız çalışmaların monitör veya sinema perdesinden dışına taşıp daha fiziksel bir hale bürünmesini istedik. Böylece yeni teknik arayışlarına girdik, bunlardan en önemlisi de fiziksel bir yüzey ile dijital bir katmanı bir araya getirebilen projection mapping yöntemi idi. Bu noktada sayısal ortamda yarattığımız imgelerin, fiziksel gerçeklik ile bütünleştiği bir noktaya gelmiştik. Bulunduğumuz noktada ise işin içerisine daha fazla algıyı nasıl katabiliriz? üzerine çalışmalarımız devam ediyor. Bunlar interaktivite, koku, işitme, mekansallık gibi durumlar... Özetle bu süreç en baştada belirttiğimiz üzere sürekli soru sormamız, yeni cevaplar bulmamız ve bu cevapların tekrar bize yeni sorular sordurtması üzerine gelişen bir süreç oldu. Genel olarak gelişme söz konusu, özellikle sanat ve teknolojiyi bir araya getiren Yeni Medya akımının, Contemporary İstanbul'da özel bir bölümü olması çok önemli. Bu sayede genel izleyici alışılmış olanın dışında güncel sanat projeleri deneyimleyebiliyor. Ayrıca Borusan gibi bazı kurumların Yeni Medya sanatına yatırım yapmaları, Salt ve Arter gibi güncel sanat ile ilgili nitelikli kurumların açılması çok önemli gelişmeler. Çağdaş sanatın bugününü değerlendirmek gerçekten uzun bir konu fakat gelinen noktanın oldukça zengin olduğunu düşünüyoruz. Özellikle teknik anlamda birçok şeyin yapılabilirliğinin artması ve teknik donanıma ulaşılabilirliğin kolaylaşması, bu konuda üretim yapmak isteyen her kesimden insana imkan sunuyor, buda bizce daha eşit ve çeşitli üretim zemini oluşturuyor. Bu noktada genel olarak kurumların genç sanatçıları daha çok desteklemesi gerektiğinide belirtmek istiyoruz. Dijital platformdaki üretimlerimizde yoğun olarak, aynı zamanda görsel sanatlar endüstrisine yön veren Autodesk ve Adobe kuruluşlarının yazılımlarını kullanıyoruz, bunun yanında pek çok ara program, plugin ve kendi yazılımlarımızı kullanıyoruz. Yaratım süreci olarak; önce fikri ve arzu ettiğimiz estetiği bu doğrultuda yaptığımız araştırma ve gözlemler ile hissel olarak zemine oturtuyoruz, teknik arge süreci içerisinde hareket ve renk hissini belirliyoruz. Fikri hayata geçirme aşaması organik bir akışa sahip, oluşturmak istediğimiz hissiyat ya da algı aslında tekniği belirliyor diyebiliriz. Yöntemler süreç içerisinde değişkenlik gösterebiliyor şöyle ki; 2010 Avrupa Kültür Başkenti programı kapsamında gerçekleştirdiğimiz YEKPARE isimli Haydarpaşa Tren Garı üzerine projection mapping çalışmamızdaki içeriğin bir bölümünde, geleneksel Türk resim sanatı ebruya yer verdik, o zaman zarfında yeti olarak bilgisayar ortamında bu tekniğin oluşturulması olanaksızdı, ebruyu birebir uygulamak durumundaydık. Hikaye akışını düşünürken ya da bir tasarımı fikren oluştururken, teknik olarak çözümlenmesi daha sonraki araştırma geliştirme süreciyle yön kazanıyor. Tabii ki, bunlardan bazıları; UVA, Olafur Eliasson, Carsten Nikolai, Ryoichi kurokawa, Anti vj, Pe lang, Tokujin Yoshioka, Ned Kahn, Thomas McIntosh, Dvein, Artcom, Memo Akten, Quayola, Chris Cunningham, Korb, Deskriptiv, Troika ve 1024 architecture gibi sanatçı ve tasarımcıları sayabiliriz.


Dance Moms yarışmasıyla dikkat çeken ve Sia'nın Chandlier şarkısıyla hepimizin kalbini çalan küçük kız Maddie Ziegler, yarı Polonyalı, yarı İtalyan ve yarı Alman. Henüz 12 yaşındaki Maddie, Abby Lee Miller dans stüdyosunda dansediyor. Caz, lirik, modern, bale ve acro dahil birçok türde dansın hakkını veren yetenkli dansçı, girdiği karede devleşiyor ve bir süre sonra kendinizi gözünüzü kırpmadan onu izler halde buluyorsunuz. Henüz 2 yaşındayken dans etmeye başlayan Ziegler, en çok lirik dansı seviyor ve sürekli yeni teknikler öğrenip performansını geliştiriyor. İleride kendisini Broadway sahnesinde görmeyi hayal eden Maddie'nin yakınları tarafından kullanılan lakabı ise Maddawg. Chandlier'in ardından Sia'nın Elastic Heart klibinde de boy gösteren dansçı, yine vücut dilini kusursuzca kullanıyor. Sia'nın klibinde giydiği ten rengi taytı, sarı kahküllü saçları ve delici bakışlarıyla akıllarımıza kazınan Madison, ileride adından daha da çok bahsettireceğe benziyor.


87. Oscar Akademi Ödülleri, Los Angeles Dolby Theatre'da gerçekleşiyor. Siz de gecenin detaylarından dağıtılan ödüllere kadar, bütün gelişmeleri Oldmagnet üzerinden canlı takip edebilirsiniz.


Geçtiğimiz günlerde Türk Sanat Müziği'nin en önemli isimlerinden Müzeyyen Senar'ı kaybettik. Gelmiş geçmiş en sendromsuz sanatçılardan biri olan Senar'ı, kendi sözleriyle anıyor ve rakı soframızdan eksik olmayan şarkılarını sizlerle paylaşıyoruz. Ben kekemeydim çocukken. Mektepte okumuyordum ama müsamerelerde bülbül gibi şakıyordum. Oradan bir müsamerede görüp beni Üsküdar Kız Musiki Cemiyeti'ne götürdüler. Oradan da alıp Kadıköy Musiki Cemiyeti'ne, yani Eski Şark Musiki Cemiyeti'ne. Kimler yoktu ki orada? Münir Nurettin'ler, Mesut Cemil'ler hepsi. Orada Kemal Bey ve Hayriye Hanım vardı. 'Sen buraya gelme eve gel.' dediler. Bütün bestekarlar da eve gelmeye başladı. Çocuktum, önlük sırtımda derse giderdim. Sonra beni radyoya götürdüler. 1932 senesinde. Haftada bir gün, 5 lira alıyordum. Para kazanmaya başladım, aileye baktım. Sonra tuttular beni, bahçede 10 liraya solist çıkardılar. Yıl 1933. Saçımda iki kurdele, titreyen bir kız çocuğuydum. o tarihten bu tarihe şarkıdır işim. Dolmabahçe Sarayı'nda ölümünden iki yıl önce Atatürk'e şarkı söyledim. 'Cana rakibi handan edersin' şarkısını beğendi. Yolda kocamla kavga ettik. Kıskanmış. Eve gelince üstüme yürüdü, annemi tartakladı, ben de kafasına vazoyu geçirdim. Bir defasında da Atatürk'le dans ettim diye kavga ettik. Sonra da ayrıldık zaten.


Bir baba-oğul ekibi olan Silvan Audio Workshop, geçtiğimiz günlerde Kickstarter üzerinden yeni bir kampanya başlattı. Hobilerini bir projeye dönüştürmek isteyen baba-oğul ikilisi, elleri ile ürettikleri ağaç gövdeli pikapları şimdilik kendilerine ait küçük bir atölyede yapıyorlar. Pikapların kalbini İngiliz ses sistemleri üretici firması Rega'dan temin eden ekip, kullanacakları ağaç gövdelerini tek tek özel olarak seçiyor ve plakların üzerinde döneceği cam bir plaka ile birleştiriyor. Seri imal edilen hiç bir ses ekipmanının yeteri kadar iyi olmadığını düşünen baba-oğul, teknik özellikleri birbirinden farklı olan 3 farklı model üzerinde çalışıyor. 2009'dan bu yana ahşap pikaplar üreten Audiowood şirketi ile hiçbir ilişkileri olmadığını belirten ikili, bu firmayı ve ürünlerini projelerine başladıktan sonra keşfettiklerini ve vizyon olarak birbirlerinden çok farklı olduğunu bildirdi. Totalde $14.000 a ihtiyaç duyan bu projenin amacı, bu pikapları daha etkili ve hızlı üretebilmek için iki farklı atölye kurmak. Mart sonuna kadar ihtiyaçları olan miktara ulaşabilirlerse, gereksinimleri olan ekipmanı alıp atölyelerini kurarak Nisan sonunda işe koyulmayı planlıyorlar. Şimdiye kadar $6000 toplayan bu projeye siz de yardımcı olmak isterseniz, detaylara buradan ulaşabilirsiniz.


Bedri Baykam, devamlı vakit kaybediyorum paniği ile yaşayan, sürekli düşünen, makaleler yazan, yayınlanmış 25 kitabının yanı sıra, yayınlanamamış ilerleyen 7 kitabının sorumluluğu altında ezilen, başta tenis ve futbol olmak üzere spora gönülden bağlı, siyaseti özgürlük, eşitlik ve adaleti korumak için sürekli bir uğraş olarak gören, doğa ve hayvanlara aşık, barış, evrensel dostluk ve sınırsız bir dünya arzusuyla somut hayal gören bir dünya vatandaşıdır. 1980'ler, sanatçı olarak bağımsız yaşama geçtiğim, kendi özgün stilimi oturttuğum, kendimi bu sefer yetişkin bir uluslararası sanatçı olarak kabul ettirdiğim, Türkiye'ye batıyla eşzamanlı olarak yeni dışavurumculuk akımını yaşattığım dönemdi. Aradan geçen zaman ve farklılıklara bakarsak, öne çıkan şunlar, kimi insanların şöyle bir kaygısı vardı: Bedri Türkiye'ye yaşamaya dönerse, yaratıcılığı, özgüveni sekteye uğrar. Bunun tam tersi oldu diyebilirim. Avangard politik sanat, farklı tual yaklaşımları, Yaşayan Sanat dediğim tüm sanat dallarını buluşturan yaklaşım, ve en nihayetinde 4D çalışmalarım, sanatta sürekli yenilik arayan tavrımın canlı kaldığının somut kanıtları arasında oldular. Resmi hep buna benzer basit formüllere indirmeye çalışan kalıp yaklaşımlar oldu. Kendim ise hep bunların dışında kaldım. Sonuçta her ikisini de uygulayan biri olarak nasıl aralarında bir tercih yapabilirim ki? Konuya göre bazen figürle bazen de soyut çalışıyorum. Çoğu zaman da her ikisini karıştıran işler yapıyorum. Son iki yıl demeyelim de, son dönemi diyelim, daha doğru olur. Galerilerin biraz fazla dekoratif, satılabilir sanat düşündükleri bir dönemdeyiz. Bu arada akıl almaz şekilde kimi müzayede evlerinin, ağır haksızlıkları ve piyasa üzerindeki yanıltıcı-yönlendirici baskılarının sürdüğü bir dönem. Ama geneline baktığımızda, artık genç Türk sanatçılarının batıya karşı komplekssiz işler ürettiklerini biliyoruz ve bundan büyük mutluluk duyuyoruz. Hep değişir. Çocukken kovboylar, kızılderililer, savaşlar, askerler uçaklar ön plandaydı. Şimdi yetişkin dönemimde ise kadınlar, tarih, sanat tarihi, kendi tarihim ve dünyanın sunduğu nesneler-malzemeler arasında gidip geliyorum. Bir dönem siyasi bir konu öne çıkarsa, ardından 1-2 yıl sanat tarihsel / avangard-boyasal alanlara dönüş yapıyorum. Tazelenmemi sağlıyor bu geçişler.. Biraz reset eder gibi.. Bu arada, mutluluk bana hiç resim yaptırmaz. Aşk acısı, Allah korusun ölüm, boyanın kendisi veya şehvet duyguları bana resim yaptırır. Hayatımda yazdığım en önemli 2-3 kitaptan biri o çalışma. 1984'de dağıttığım ilk Modern sanat tarihi batının bir oldu bittisi manifestomla başlayan ve kültürel emperyalizmin, batı benmerkezciliğinin bir ilk ağır eleştirisi olan bu yayın, itiraf etmek gerekirse çok öncü bir çalışma idi. Çok önemli dönüşler oldu. Dünyanın birçok uluslararası yayınına konu oldu. Zaman ilginç bir şekilde hep beni haklı çıkardı. Ama ben hiç şaşırmadım. Çünkü en başından beri haklılığımı biliyordum! Şöyle oluyor: Hadi şimdi bir enstalasyon veya canlı performans tasarlayayım diye yola çıkmıyorum. Akışta kendiliğinden oluyor bu ihtiyaç. İster sanatsal, ister siyasi.. Bildiğim tek şey, sanatın değişik sunum şekillerini bir arada kullanmaktan hiç çekinmediğim. Güzel soru. 1907 de Picasso Bateau-Lavoir atölyesinde çalışırken atölyeyi kendisiyle paylaşmak isterdim. Veya mağara resimleri yapan ilk çağ insanlarıyla yan yana olmak da isterdim.. En yakın arkadaşlarım sanat tarihinden Picasso, Tapies ve yakın dönemden Sigmar Polke olsun isterdim. Gerçek hayatta tanıştığım Schnabel'le de 80'lerde atölye paylaşmış olmayı isterdim. Sanat politikaya değinmeye mecbur değildir. İsteyen sırf aşk şiiri veya soyut resim yapar. Ama sanatçı sosyal siyasal demokratik ve özgürlükçü konuların tamamında tavır almalıdır. Yürüyüşlere katılmalıdır. Sanatçı işleriyle mesaj vermeye tabii ki mecbur değildir. Beni tanımadan hakkımda konuşanlar beni genellikle-neden bilmem!- ukala bir insan zannederler.. Sonra tanışınca Biz sizi böyle bilmiyorduk derler.. Ben de Niye ki? diye sorarım, mahçup mahçup bakarlar. Herhalde doğduğundan beri ünlü birine karşı oluşturdukları bir çeşit önyargı bu. Kendime çok güvenirim ama benim için her insan eşittir. O açıdan da çok mütevaziyimdir. Bir de aslında herkes beni Harika Çocuk kanunundan yararlanıp yurtdışında okudum zanneder ama böyle bir şey yok. Adnan Çoker, İsmet Doğan, Yusuf Taktak, Özdemir Altan, Barış Sarıbaş, Bahri Genç, Suat Akdemir, Kemal Önsoy farklı kuşaklardan yakın dostum olan ve sevdiğim sanatçılardır. Ancak listeyi çok genişletebilirim. Bunlar tehlikeli sorular. Bunu küratörüyle konuşsanız daha doğru olur ama şu kadarını söyleyeyim, çıplaklık ve erotizm ezelden beri sanatın ana temalarından biri olmuştur. Bu benim için de aynıdır. Biz bu sergiyi 2015 Türkiyesi'ne inat olsun diye açmadık. Ana konularımızdan biri olduğu için açtık. Bu yıl benim 40 yıldır çektiğim nü fotoğraflar hakkında bir kitap ve belki bir sergi yapacağım. 9 önemli sanatçının bir araya gelmesi güzel bir çıkıştı. Cüneyt Ayral'ın başarısı. Derileri sert olsun. Reddedilmek bu işin doğasında var. Bol arşiv tutsunlar, sinema ve müzelere gitsinler, yaşamın içinden tüm renkleriyle geçsinler! Kendilerine güvensinler ve bol uykusuz gece geçirsinler..


I'm an artist/illustrator making both static and animated works, ranging in style from metaphorical eye-candies, childish cartoons or old-school pen on paper studies to collaged XL narrative visual feasts. While working, I'm listening to tons of interviews and drinking whole lotta lemonade. I studied Visual Communications at Zagreb School of Design and got a BA degree. I entered the MA programme but quickly chose creative abundance over fishing for another diploma. I did some regional group exhibitions (Magdalena Festival, HDD 09/10, Dan D, C. R. T. A, Booteeq...) and had music videos I did (1 & 2) officially selected by local animation festivals. I was listed as Genero TV finalist for Moby's 'Almost Home' video submission, too.


1983 İstanbul doğumluyum ve Kadıköy'de yaşıyorum. Kısaca eğitim hayatım; yarım bıraktığım Marmara Üniversitesi Resim iş öğretmenliği ve 2011 yılında bitirdiğim Doğuş Üniversitesi Sanat Tasarım Fakültesi Görsel İletişim Tasarım Bölümü ve Grafik Tasarım yandal programı. Okul dönemlerinde ve sonrasında da uzunca vakit Ressam Prof. Devrim Erbil atölyesinde asistanlarından biri olarak İstanbul resimlerini nakış gibi işledim. Resim, çocukluğumdan beri hep vardı, sinemaya ve özellikle edebiyata olan ilgim ile kendime dönüp, insanın tek gerçeği yalnızlık üzerine mutsuz ama umudu olan karaterler ve onların sıkışmış küçük dünyalarını çizmeye başladım. Bu sıralar karışık teknik ile hazırladığım çalışmalarım ile yurt içi ve yurt dışı karma sergilere katılıyorum, vakit buldukça edebiyat dergilerine ve piyasaya illüstrasyonlar yapıyorum.


Ünlü şef Maksut Aşkar'ın merakla beklenen yeni mekanı Neolokal, Kasım ayında Salt Galata'nın içinde kendine edindiği yer ile hem sanatseverleri hem de yemekseverleri bir noktada buluşturuyor. Karaköy'ün meşhur Bankalar Caddesi'ndeki tarihi Osmanlı Bankası binasında yer alan Salt Galata bünyesindeki Neolokal, cafenin olduğu salonun ortasından yukarıya uzanan merdivenlerin sonunda sizi karşılıyor. Önünüzde uzanan Altın Boynuz manzarası, koyu renk dekorasyonla birleşince kesinlikle özenli bir mekanda olduğunuzu ve sizi iyi yemeklerin beklediğini hissedebiliyorsunuz. Loş tercih edilen ışıklandırma, ortama romantizm ve şıklık katıyor. Maksut Aşkar, yerel üretime verdiği desteği ve hassasiyeti ile bilinen bir şef. Neolokal, adından da anlaşılacağı gibi tam olarak bu prensip çerçevesinde oluşturulmuş bir konsepte sahip. Slowfood ekolünün destekçilerinden biri olan Aşkar, nereden geldiği belli olmayan, katkılı ve muammalı ürünleri mutfağından içeriye sokmuyor. Bunun için yıllardır onu yanıltmayan yerli mamülleri gerekirse Şile'ye giderek buluyor ve Neolokal'e getiriyor. Bu yüzden Maksut Aşkar'ın yeni mekanını lokasyon olarak nerede açtığının birçok kişi için çok bir önemi yok, insanlar şefe güvendikleri için onu sadakatle takip ediyorlar. Böyle yalın ve doğal bir mutfağı olan Neolokal'in Salt Galta gibi şehrin popüler noktalarından birinde açılmasının yarattığı ince tezat hala ne olursa olsun değişmeyecek geleneksel metodlara dair sevindirici bir ümit de veriyor aynı zamanda. Lilbitz ve Sekizistanbul zamanlarından zaten Maksut Aşkar'ın tarzına aşinaydık fakat şefin de dediği gibi bütün bu sürecin aslında Neolokal'e bir ön hazırlık tadında olduğunu, her yönden ayakları sağlam olarak yere basan Neolokal'i görünce daha iyi anlıyorsunuz. Böylece Galata ve Karaköy taraflarındaki turistler, Neolokal sayesinde Türk mutfağının kebaptan ibaret olmadığını da deneyimleme şansı bulacak. Neolokal'in mutfağını Dünya üzerindeki kültürlere ait yok olmak üzere, küçük ölçekli ve kaliteli gıda ürünlerinin araştıırlması anlamına gelen Nuhun Ambarı manifestosundan yola çıkarak oluşturan Maksut Aşkar, yerel üreticileri bu şekilde sisteme kazandırmış oluyor. Bu yüzden mekanın menüsünü Nuh'un Ambarı ürünlerini kullanabileceği şekilde hazırlayan şef, menüde mevsimsel değişikliklerden ziyade malzemesel değişiklikler yapmayı tercih ediyor. Dört bölümden oluşan menü misafirlere 'Paylaşmak İçin', 'Başlangıçlar', 'Ana Yemekler' ve 'Tatlılar' seçeneklerini sunuyor. Paylaşmak için menüde yer alan lezzetleri kismeyle paylaşmak istemeyebileceğiniz konusunda sizi şimdiden uyaralım. Zira humus ve keşkek o kadar lezzetli ki paylaşma fikri masada soğuk rüzgarlar estirebilir. Başlarken pastırma, kuru et, incir sirkesi kreması, rakı ve incir reçelinden oluşan bir tabak, uzun zamandır doğal kuru et yememiş olanları heyecanlandırabilir. Tercihini denizden yana kullanacak olanlar içinse kuzu kulağı ve limon eşlikçili tereyağında sarımsaklı karides tatmin edici bir seçenek. Ana yemekte seçenekleriniz dana, kuzu, balık çeşitleri ve ördek sosis. Kararsız mı kaldınız? Siz en iyisi ortaya kısa veya uzun bir tadım menüsü söyleyin. İki seçenekten oluşan tadım menüsü Neolokak ile tanışmak için iyi bir yol. Hem tercih yapmanızı kolaylaştırıyor hem de birçok şeyin tadına bakmış oluyorsunuz. Tadım menülerinin bir diğer güzel tarafı da şarapla eşleştirilmiş olmaları. Neolokal'in mutfağını şekillendiren yerel üretime verdiği desteği sadece yemeklerinde değil şarap kavında da göstermiş. 108 farklı Türk şarabının yer aldığı zengin kavda daha önce hiç bilmediğiniz birçok iyi şarap yer alıyor. Neolokal'i pazartesi günleri hariç her gün öğlen 12:00-15:00, akşam 19:00-24:00 arası ziyaret edebilirsiniz. Rezervasyon için öğlen 12:00-13:30, akşam 19:00-22:00 saatleri arasında arayabilirsiniz.


Michel Gondry'nin filmerinden ilham alan tasarımcı modellerinin yüzündeki ikinci yüzler için Berlinli sanatçı Sebastian Bieniek ile işbirliği yapmış.


Kurgusunu yaptığı İnanç Odası isimli filmi, American Online Film Awards tarafından En İyi Yabancı Film seçilen Muammer Koçak ile film editörlüğü ve sinema hayatı üzerine konuştuk. Yaklaşık 9 yıldır editörüm. Zaman zaman video klipler ve reklam filmleri çekiyorum. Çok yakınlarda Kafa Film adıyla kendi şirketimi kurdum. Onun dışında Radyo Babylon'da Prototape adlı bir programım var. Sürpriz oldu açıkçası, çünkü çok fazla film katılmıştı. Finale kalmak bile bize yetmişken film bundan fazlasını yaptı ve ödül aldı. Başka kültürlerden insanların, filmimize değer verdiğini bilmek çok güzel bir duygu. Bu duyguyu tekrar tekrar yaşama isteğiniz, bir sonraki projelerinizde daha fazla motive olmanızı ve daha cesur kararlar alabilmenizi sağlıyor. Bir örgüt evinde geçiyor film, aslında bir canlı bomba hikayesi. Eylemden önceki son 2 saati konu alıyor. Yüzlerce kişinin ölümüne neden olabilecek bir eylem planı yapılıyor. Planı gerçekleştirmek için her şey hazırken, örgüt militanlarının polis diye şüphelenip kaçırdıkları bir simitçi, onların bütün inançlarını sorgulamasını sağlıyor. Muna şu an tüm post aşamalarını atlattı ve kesinlikle çok iyi bir film oldu. İnanıyorum ki bizimle birlikte o da büyüyecek. 4-19 Nisan tarihleri arasında İksv Film Festivali'nde ilk gösterimini yapacağız. Perdede görmek için sabırsızlanıyorum açıkçası. Onun dışında Serdar'la birlikte bir komedi filmi projemiz var, ön hazırlıkları da başlamak üzere. Muna'dan sonra biraz eğlenmeye ihtiyacımız var sanırım. İnanç Odası'nı diğer filmlerden ayıran en büyük özellik, filmin %95'nin bir evde geçiyor olması, dolayısıyla elinizde sadece bir ev ve birçok oyuncu var. Filmin senaryo aşamasından itibaren hiçbir şeyle ilintili olmaması gerektiğini biliyordum. Gerçek değil ama olabilir. Belki senden bahsediyor ama çok uzaksın. Film editörlüğünün tek ve gerçek kuralı disiplinden geçiyor sanırım. Her şeyden önce zaman kavramını iki kere daha gözden geçirmelisin. Yorulmayı, uyumayı ve pazar kahvaltılarını kafandan tamamen çıkarmalısın. Her yeni projeye aynı enerjiyi verebilmelisin ya da yol yakınken dönmelisin. Zor ama bir o kadar da güzel bir iş. Özellikle meslek demedim, bir işe meslek gözüyle bakınca bence heyecanını kaybediyorsun. Elimizde bize yol gösteren bir senaryo var her şeyden önce. Ben genel olarak senaryoya bağlı kalarak filmi yapıp, sonra sahnelerin yerlerini değiştirmeyi seviyorum ama tabii her zaman benimle aynı fikirde olmayan yönetmenlerle de çalışıyorum. Bazen fikrimi satabilmek için gerçekten uğraşmam gerekiyor. Sonuç olarak göreceli bir dünya ve aslında herkes haklı, sadece en haklısını bulmak biraz zaman alıyor. Tunç Okan'la Fransa'da çalıştığım dönemde bize hep Sinema bir macera çocuklar. derdi. Belki çok klişe olacak ama kurgunun kesinlikle filmin önüne geçmemesi ve görünmez olması gerektiğine inanıyorum. Film izlemeliyiz, kurgu değil. Eğer kurguyu izliyorsak filmde bir sorun var demektir. Bu düzeni normal hayatımda da kullanmaya çalışıyorum, rahatsız edilmeden trafikte yol alabilmek İstanbul'da çok rastlayabildiğimiz bir durum değil. Kornasız bir dünya mümkün :) Bu konu nasıl buraya geldi bilmiyorum ama kornaya basmak dikkat değil nefret toplar. Ben de kurgu yaparken kornaya basmamaya çalısıyorum. En son Mabel Matiz'in yeni albumunün ilk şarkısı olan Gel'i editledim. Şu anda Cansel Elçin'in yönettiği Melekleri Taşıyan Adam filminin kurgusunu yapıyorum. İlk başladığım yıllarda Walter Murch'un Göz Kırparken adlı kitabını okumuştum, o zamandan beridir de en sevdiğim editörlerdendir kendisi. Kurguyu, arıların yön bulma mantığıyla anlattığı birkaç paragraf bana her zaman yol göstermiştir. Onun dışında Türkiye'den Aziz İmamoğlu, Korhan Koryürek, Levent Çelebi, Erol Adilce ve Mustafa Preşeva sevdiğim editörlerden. Her biri disiplin kelimesinin karşılığını veren çok değerli editörler. İyi ki editörlüğe ilk başladığım yıllarda onlarla tanışma fırsatı bulmuşum. Galiba böyle şeyleri pek düşünmüyorum ama son zamanlarda görüp ve keşke diyebileceğim film sanırım Whiplash, müzik ve sinema, bir insan daha başka ne isteyebilir ki? Bernorda Bertolucci'nin The Dreamers filmi olabilir. Maaselef ismini hatırlayamadığım bir film üçüncüsü, Filmekimi'nde izlemiştim. Yaşayan bir araba tekerleğinin yolculuğunu konu alıyordu, izlediğim en absürd filmdi. Yollarda dolaşan tek başına bir tekerlek, başlı başına zaten çok garipken bir yerden sonra bir kadına aşık olup insanlara zarar vermeye başlaması çok eğlendirmişti beni. Öncelikle öğrenmeye açık ve önyargılarından kurtulmuş olmak gerekli. Bu işin ilk aşaması gerçekten zor bir süreç, pes etmeden çalışmalı, kötü kelimesiyle yüzleşip barışmalı. Belki o zaman daha az duymaya başlayabilir o kelimeyi ve tabii ki iyi, kötü, sıradan, saçma her filmi izlemeli. İyiyle kötüyü ayırt edebilmek için çok iyi bir antrenman. Son olarak masalarını her zaman temiz tutsunlar. Deniz Erol, çok iyi bir fotoğrafçı ve muhteşem bir insan. Fotoğrafları için: denizerol. com Onunla birlikte çektiğimiz Mercan- Hepsi Gay klibi en sevdiğim işlerimden. 8 mm kamera ile çekmiştik. O dünyayı da ucundan yakaladığım için ayrı bir önemi var. Can Güngör, çok iyi bir müzisyen, hatta bir müzik dahisi. Mabel Matiz'in albümünde de çok fazla emeği var. Emre Başaran, çok yetenekli bir görüntü yönetmeni ve yönetmen; başarılı reklam filmleri var ve Sadi Tekin, yaptığı illüstrasyonların hepsi fazla güzel ve sakin.


Çalışmalarının temelinde yer alan şiirsel mesajları aracılığı ile kavramsal sanat geleneğini sürdüren Robert Montgomery, ahşap oymacılığı, sulu boya, alevler, ışık ve billboard entelasyonları gibi farklı teknik ve mecraları kullanarak oluşturduğu çalışmaları ile tanınıyor. Şiirin günümüz çağdaş dünyasında yeniden yer bulacağını savunan Robert Montgomery, sanatsal çalışmalarını da bu yönde sürdürüyor. 'Kolektif bilinçaltı' konularından beslenen ve kelimelerin gücünü kullanarak düşünce ve fikirlerini geniş kitleler ile paylaşma eğiliminde olan sanatçı, özellikle halka açık alanlardaki tipografik yerleştirmeleri ile sanat takipçisi olmayan kesim tarafından da yoğun ilgi görüyor. Çağdaş metin sanatına şiirsel bir yorum ve müdahaleci stratejiler ile yaklaşan Robert Montgomery, billboardlar, güneş enerjisi ile çalışan ışık yerleştirmeleri, ateşten şiirlerin yanı sıra ahşap baskı tekniği ve sulu boyaya uzanan farklı mecra ve tekniklerdeki çalışmalardan oluşan bir portfolyoya sahip. Berlin'in Tempelhof bölgesindeki eski Amerikan Hava Kuvvetleri üssü ve 2012 Kochi-Muziris Bienali'nin davetlisi olarak, Hindistan'ın Kochi-Muziris şehrindeki imparatorluk dönemine ait limanda büyük ölçekli ışık enstalasyonlarını sergileyen sanatçı, ayrıca bugüne kadar pek çok uluslararası sergi ve festivalde de yer aldı.


Geçen hafta yepyeni bir yeme-içme oluşumu The Communeaty'nin davetlisi olarak Fratelli La Bufala'nın Levent Loft şubesinde yemekteydik. Gamze Büyükgüzel tarafından kurulan The Communeaty kimdir ve neler yapar bahsetmeden önce bunun bir parçası olduğumuz için ve birbirinden tatlı yepyeni insanlar tanışmamıza sebep olduğu için Gamze Hanım'a çok teşekkür ederiz. Muhteşem bir özenle oluşturulmuş menüye eşlik eden güzel sohbetle elbette yediklerimiz daha bir lezzetliydi. Yeme-içme dünyasına diğer insanlardan biraz daha ilgili, sadece doymak için değil yemek tercihini mümkün olan en yüksek hazzı alabilmekten yana kullanan bir gup insan olarak The Communeaty'nin bundan sonra neler yapacağını merakla bekliyoruz. The Communeaty'nin felsefesi, yemek yemeyi ciddiye alan ve sürekli yeni lezzetler denemeyi isteyen insanları aynı sofrada buluşturmak. İstanbul'un yeme-içme sahnesindeki gelişmeleri yakından takip eden The Communeaty, size sadece yeni yemek kültürleri ve tadlar değil ortak ilgi alanlarınızla beslenebileceğiniz sosyal bir ortam da sunuyor. Etkinliğe özel hazırlanmış tadım mönüsü, titizlikle seçilmiş şefin ve eğitmenlerin açıklamalalarıyla sunuluyor. Örneğin Fratelli La Bufala'da pizzamızı yemeden önce yapılma ve pişirilme aşamalarına da şahit olduk. Tadım mönüsüne eşlik eden şaraplar ve sohbet tabii ki geceyi çok daha lezzetli kılmaya yetiyor da artıyor. The Communeaty'nin hayata geçirdiği yeni projelerini ve bir sonraki etkinliğini yine yazıyor olacağız. The Communeaty'nin bir parçası olmak için siz de kayıt olabilirsiniz.


Ben yaratıcı belgesel denilen tarzda belgeseller çektim. Bir insanı ya da bir mekanı karakter olarak takip edip onların hikayeleriyle kentin dönüşümünü anlatıyordum. Artık uzun metraj kurmaca film için de kendimi hazır hissediyordum. Kafamda çok net kurmaca-belgesel ayrımı yoktu. Bir süredir İstanbul'daki çeper kentle ilgileniyordum, yani ikinci köprünün açılmasıyla TEM otoyolu etrafında şekillenmiş yeni şehir: Levent, Kavacık, Göktürk ve Çekmeköy hattı. Bu semtlerdeki mekansal ayrışma ilgimi çekmeye başlamıştı. Bir gün Çekmeköy'de dolaşırken bir duvar yazısı gördüm, Çekin lan duvarı teli, insan gibi yaşayın yazıyordu. Yazıyı yazan Küllü Harapın hapiste olduğunu öğrendik. Arkadaşları ve kardeşi haksız yere beş senedir hapis yattığını anlattı. Suçlanma sebebi bir cep telefonu gaspıydı. Konuştukça olay epey enteresan hale gelmeye başladı. İlk etapta belgesel olarak tasarlamaya başladım. Herkes olayı anlatacaktı en son o çocuktan dinleyecektik hikayeyi. Bir yandan hüzünlü bir aşk hikayesi de vardı bu öykünün içinde. Ama buluşmalara gelmemeye başladılar. Bir gün 12 saat Çekmeköy'de bekledikten sonra kimse gelmeyince kurmaca film olarak yapmaya karar verdik. Almanya'dan gelen gençlerle mahalleli gençlerin buluştukları sahne. Biz o sahneye ayna sahnesi diyoruz, filmde bir sürü sahne aynadan çekiliyor ama bu kadar çok karakterin bir arada oldukları bir sahneyi böyle çekebilmek Vedat Özdemir gibi hem deneyimli hem de her an deneyen, arayan bir gözle bakabilen bir görüntü yönetmeninin yapabileceği bir iş. O sahnedeki müzik de ayrı bir ustalık... Katman katman ördüler parçayı sevgili Acarkan Özkan ve Erhan Seyran. Aslında lüks sitelerde yaşayanlar için hayat daha zor geliyor. Biz bir mekan gezisinde sitenin otoparkında kaybolduk ve neredeyse panik atak geçiriyorduk. Dışarıdaki mahallede ise çocuklar sokaklarda köpekleriyle koşturuyordu. Tabii o mahalle gitgide yokoluyor. Sokaklar güvenlik kameralarıyla izleniyor, mahalleli gençler ihbar ediliyor. Sitede oturan gençler de içeride hapsediliyor. Çok sıkıcı bir hayat. Sitede oturan çok zengin 15 yaşında bir genç evlerinde temizlik işinde çalışan ablasının evinde yaşamayı tercih ettiğini söyledi. İkisinin farklı zorlukları olduğunu gördüm. Kurmacanın en büyük zorluğu para bulmak. Bir de çok büyük bir ekiple çalışmak. 50 ila 100 kişiyi yönetmek zorundasınız. Belgeselin zorluğu ise karakterlerinizin hayatlarının içine girerek zaman zaman sıkılmalarına sebep olmak. Ve tabii takip ettiğiniz hikayenin bir yere bağlanmama riski. İstanbul sürekli ve çok hızlı dönüşüyor. Kentsel dönüşüm diye adı konularak düzenlemeler yapmaya girişildiğinde kentin nasıl dönüştüğünü anlayarak, kentlilerin ne gibi süreçler geçirmiş olduklarını araştırarak yaklaşmak gerektiğini düşünüyorum. Kente bakmak, kentlileri dinlemek ve ona göre yaklaşımlar geliştirmek gerekiyor, çözümleri kentliler biliyor, buluyor. Üstten bakarak, helikopterden planlar yapılarak şehri şekillendirmek akıl almaz geliyor bana. Filmin ruhunu arabesk rap parça oluşturacaktı ve de öyle oldu. Nupark grubundan Uran Apak ile beş sene önce başladık çalışmaya. Hiphop konserlerine gitmeye başladık. Sözler yazıp kendi aramızda denemeler yapıyorduk. Ancak tabii ki rap ciddi bir uzmanlık alanı! Biz sadece kendi aramızda ne istediğimizi bulmaya çalışıyorduk. Sonra Redhack'in Reddet isimli parçasını ve video klibini yapmış olan Doğu Akdeniz grubu bize DEEP22 diye bir parça yaptı. Biz bu parçaya bayıldık ancak kullandıkları sample'ların izinlerini alamadığımız için kullanamadık. Bu parçanın sadece bir kısmını filmde duyuyoruz. Devamını da izleyicilere dinletmenin yollarını arıyorum şimdi. Sonra Harabın Öyküsünün sözlerini Doğu Akdeniz'den Acarkan Özkan ve senaristimiz Can Merdan Doğan'la yazdık. Acarkan Özkan rapi söyledi, Ufuk Atar ile nakaratı yazdı ve Erhan Seyran da düzenlemesini yaptı. Bu parça filmi yaparken benim için büyük motivasyon oldu. En kötü günlerimizde bu parçayı dinleyip devam dedik. Her dinlediğimizde, ekipteki neredeyse herkesin, yaptığımiz işi ne kadar gönülle ne kadar gayretle yaptığını hatırlıyoruz. Arabesk rap ile ilgili çok farklı tepkiler aldık. Arabeske tepkili bir kesim olduğunu biliyordum da bu kadar olduğunu tahmin etmemiştim. Hiphopçular arasında ve de sol kesimin içinde tartışma yarattığını söyleyebilirim. Enteresan bir damara bastık gibi geliyor. Kadıköy'de doğdum büyüdüm ve şimdi uzun yıllardan sonra tekrar Kadıköy'de yaşıyorum. Yeni yapılan sahil yolunda çok hoş bir kamusal alan oluşuyor. Sahilin Moda tarafına orta sınıftan gençler iskelelere yakın tarafına ise alt sınıftan gençler geliyor. İki tarafa da bakmaya başladım, özellikle iskele tarafı ilgimi çekiyor. Bakalım neler çıkacak. Bir de yıllardır kafamda taşıdığım Abdülhamit'in sürgün edilme dönemi var. Selanik'te Alatini Villası'nda geçirdiği yıllar üzerine araştırmaya başlayacağım.


I convey and connect with the world and the one individual alike, because I am my work; and as with any masterpiece, that connection lives in the unconventional void where authenticity cannot be barred by limitation, and catharsis cannot be marred by sterile sanity. I lives in my work it is in that shared space where I feel, and it is in that shared experience where life is present. As an artist: I blend the most abstractly familiar elements of life love, envy, wealth, wrath, perception, desire, greed, necessity, lust, identity, indulgence, ideals, ego, morals, said bankruptcy, and fears with the rawest veneer of famous faces. My pieces are pastiches whole inandof themselves but even more so in context of one another. Pop & Politics are alive and wellcontented bedfellows in this world. The personal space stands as the preeminent public place of judgment. Shadows dance in rigid rhythmic formation with neon strobes. The entire world coalesces into a kaleidoscopic cultural landscape... where we are presented with our own selves from before the massmediated mirror of Pop life. My work is arduous. It is bright. It is delusional. It is hidden in prismatic view. It is seeing roses through Reagancolored sunglasses. It is waking up to the first Pink Friday after Sunday mourning. It is the scene sweettooth before and beneath the staid urban decay. It is everything in one place, in distorted focus, for no other reason than for you to see it; because we've been blinded by the guided light, because we need to throw shade if only to stargaze again. My art lives, loves, laughs, lauds, lambastes, legislates, and promulgates on behalf of true Pop. It unravels the American tapestry because we were wound too tightly; it dims the lights because they blind so brightly; it hearkens to the dawn though it heralds nightly; and all it takes is a liberated lid to refresh the mind and see what I see: if you want to see a sad boy shine pay him; if you want to see a sad boy smile pay attention.


Can Kazaz: Çikolata, sakin, belli, aşık, ses, loş. Babamın, beni ve özellikle abimi uyutma amaçlı ninni olarak söylediği şarkıdır aslında. Geçtiğimiz Ağustos kendisini kaybettik... Yoğun bakımdayken ona dinletebildiğimiz son şarkılardan biriydi. Babam, hazırladığım daha uzun bir playlisti dinleteceğimiz gün vefat etti. Bu kadar eski ve bu kadar yeni iki olayı kapsadığı için bu şarkıyla başlamak istedim listeye. Dramatik bir giriş yapmak da değil niyetim ve birazdan gülümseriz sanıyorum. Babam da komik ve sevgi dolu bir liste okumayı tercih ederdi eminim. Huzur içinde uyusun. Buraya yalandan, ben aslında çocukluktan Stockhausen'larla büyüdüm yazabilirdim belki. Gerek yok. Bu şarkıyı o yıllarda sokakta top oynamış herkes sever kuralını uygulayanlardandım evet. 1998 Dünya Kupası'nın niye bu kadar önemli olduğunu bilmiyorum ama önemliydi işte. Bilgisayar oyunu vardı, çok güzeldi, ondan mı acaba? Çok gaza geliyordum bu şarkıda, adeta koşup ilk gördüğüm bakkal tipi plastik topa abanmak ve abanışımın şiddetiyle ağaçta takılı kalmak suretiyle patlasın istiyordum. Artık iyiden iyiye yabancı müzik dinlemeye başlamış bir 90'lar şehir çocuğu olarak yolum tabii ki BSB'den geçecekti. İki albümünün tüm vokal hatlarını ve aranjmanlarını yüzlerce dinlemeden sonra aklıma kazıdım ama sözlerini hala sallarım. Eskiyen ve pek de düzgün çalışmayan Pioneer müzik seti yerini Beko'ya bırakmıştı ve kendisi, kısa zamanda salonda karanlıkta kendimi BSB ile sahnede hayal ettiğim konserlerin ses sistemi oluverdi. Şimdilerde sahnede olmak sosyal anlamda beni ne kadar zorluyor olsa da o dönem bir boyband ile sahnede olmayı hayal etmekten o kadar keyif alırdım. Çocukluk işte. N'sync falan sevmem bu arada. Backstreet's back alright. Şu an olsa budaklı meşe odunuyla kovalayacağım Nick Carter'ın düz iğrenç sarı civciv saçlarına ve bol giyimli asi ergen hallerine çok özenirdim. Ne alaka?! Değil mi? Hayır, sarı civcivlikle alakası yok bu sefer. Şöyle açıklayayım: Uzun sürecek rap serüvenimin başladığı şarkıdır. Cleanin' Out My Closet bir milattır benim için. Rap diye bir şeyden habersizken komik sözler yazıp onu i'll be missing you altyapısının üstüne söylerdim ortaokuldayken. Adeta kendi çapımda bir Bilal Göregen'dim. Arabik Casio orgumla çalıp orgun hafızasına kaydettiğim alyapıların üzerine rap yapıp kasede çekerdim. Bilgisayarsız ve internetsiz dönemlerimdi, hey gidi hey. Eminem o dönem The Eminem Show albümüyle ortalığı kasıp kavurunca, ben de kavurmaya karıştım. Uzun süren bir rap serüvenine atıldım ki hala ucundan içindeyim. Bir anlamda, MC Recep diye bir şeyin varlığını tee bu döneme borçluyum. Tabii ki dinlediğim ve sevdiğim rap parçalarını listelemeye imkan yok. Çok fazlalar ve çeşitliler. Eminem pop kaldı yanlarında iyice. Yeni Eminem'den eskisi kadar keyif almıyorum bu arada. Rap ile geçen ergenliğin sonunda, durulma vakti gelmişti. Post-ergenlik romantizmi ve iç huzur arayışı bir yerlere oturmalıydı. Günün birinde kendisi son güzel albümünü de yeni yapmışken, kimmiş bu Norah Jones? diye aratıp dinlediğim ilk şarkıydı bu. Karşıma çıktığında kaç kere dinledim bilmiyorum ama sonrasında çok fazla kez, ilk üç albümünü gittiğim her yere götürdüm ve dinledim. Norah, sevgili Arif Mardin'in vefatından sonra çok bozdu ve ben dinlemeye başladım başlayalı Türkiye'ye hiç uğramadı ama bende yeri başkadır. Yıllarca süren çoğunlukla-rap-dinleme serüvenimi lise mezuniyetimle beraber kıran müzikler kendisinindir. Liseden sonra kesinlikle müzik üzerine bir hayat yaşayacağıma karar verdiğim yıllarda (karar verdiğim çok yıl yok aslında, bir tane var: 2008), halen araştırma görevlisi olarak görev yaptığım İstanbul Bilgi Üniversitesi Müzik Bölümü'nden burs kazanmak için çalışırken tanıştım bu eserle. Yaklaşık 45-50 dakika sürebilen bu minimalist eser, beynimi besteci olmak için hasarlandırmış ve yeniden yapılandırmış ilk müziklerden biridir. Bendeki değişimin çıkış noktalarının en vurucusudur. Yumuşak geçiştir. Müzik bölümünde okuduğum yıllarda, zırt pırt örnek olarak karşıma çıktıkça sevdiğim, sevdikçe kendi bestelerimde de taklit ettiğim, taklit ettikçe sıkıldığım ama müzik tarihindeki yeri ve niteliği çok özel olan başyapıt. Tam bir ayin gerçekten de. Bir gün dünya gözüyle izlemeyi arzuladığım baledir. Türkiye'de görsek biletleri 200'den başlayan fiyatlarla satışa sunulan bilmem ne merkezi salonunda bilmem ne cins taşeronluklar ve emek sömürüsüyle gözümüze sokulacak kötü temsildir. Sonra laf edersek bir de müteahhit zihniyetiyle müzik olaylarına atlamış ukalalardan ayar yeriz. Entellektüel ortamdaki saçmalıklara laf etmesek, pasif agresif sözlük yazarlarından ayar yeriz. Aman! Of! İşte bunlar hep Bahar Ayini'nin Paris'teki ilk temsilinden gelen gelemeyenekler, göremeyenekler. Bir akustik eserden çıkıyor olmasına şaşırdığım ses dünyasıyla beni en çok etkileyen yeni müzik eserlerinin başında gelir. Açıkçası artık eskisi gibi bir albümü ya da şarkıyı defalarca üstüste dinleyemiyorum, sıkılıyorum. Onun yerine daha çeşitli şeylere, mümkünse doğadaki ve çevremdeki seslere kulak kabartıyorum. Çok nadiren kulaklıkla müzik dinliyorum, onun yerine kulaklarımı Dünya ile buluşturuyorum. Dinleme alışkanlıklarımızın bozukluğu, yaşadığımız çevreyi de ciddi şekilde hasara uğratıyor. Haliyle şehirlerimiz monoton seslere sahip; kırsalımız da kendi sesimizle bastırılıyor aslında. Dinlemeyi öğrenirsek ve duyduğumuz şeyleri zenginleştirerek detaylandırmak üzerine bir hayat yaşarsak eğer, ayrımcılıkla ve/veya ekosferdeki sorunlarla bu derece karşı karşıya kalmayacağımızı düşünüyorum. Duymak istediğimiz zenginlik, ekosistemin tüm unsurlarıyla bir arada uyumla yaşamamıza önayak olacak. CRAMA, insanların ortaya çıkarabileceği bu tarz bir zenginliğin benim için güzel bir örneği. Müzik anlayışımı dar kalıplarından çıkardığım günden beri kulaklarımı ve algımı böyle seslerle tatmin etmek istiyorum açıkçası. Ama sürekli değil! Dozunda.


Dünyanın bir yerinde Youtube kapanırken, diğer bir yerinde ise Hot-Tub sinema diye bir şey açılıyor. Açık hava, şişme havuzlar ve sinema keyfinin bir arada olduğu bu konsept ilk defa 30 Mayıs'ta Berlin'de uygulanmaya başlayacak, Haziran ayında da Köln'de devam edecek. 6 kişilik gruplar halinde ya da private olarak, 40C'lik şişme havuzlarda, en leziz atıştırmalıklar ve içeceklerle muhteşem filmleri bu şekilde izlemek için biletleri şimdiden almak gerekiyor.


İki genç Fransız, Clarisse Gorokhoff ve Jeremie Germond'un hayata geçirmeyi planladığı GOSS, her mevsim bütün bir hafta sonu boyunca her biri birbirinden farklı muhteşem mekanlarda yapılacak olan karşılanabilir bir sanat fuarı olmasıyla sade ancak eşsiz bir konsept olarak karşınıza çıkıyor. İlham verici ve samimi bir ortamda misafirler, yetenekli ressamlar, heykeltıraşlar, fotoğrafçılar ve karışık teknik sanatçılarından oluşan 10 tane olağanüstü yenilikçi sanatçının evrenini keşfedecekler. Aynı zamanda, toplumdaki abesliklere eğlenceli bir şekilde dikkat çekmeyi amaçlayan saydam gösteriler de GOSS' ta yer alacak. Fransızcada çocuk anlamına gelen gosse, çocukların doğallıkları, özgürlükleri ve cüretkar yaratıcılıklarına ithafen bu projenin de ismi olmuştur. GOSS' un yaratıcıları Clarisse ve Jeremie GOSS için GOSS 'u ortaya çıkararak sanat sektöründe çoğunlukla hakim olan sertlik, ve ciddiyeti kırmak istedik. GOSS, bunlar yerine tek sınırları hayal güçlerinin sınırları olan yani sınırları olmayan-evrenleri sergileyerek cüret ve özgünlüğü vitrinlemeyi hedefliyor. diyor. Sanat, kendisini çok ciddiye almadan da hayli güçlü olabilir, GOSS' un göstermeyi planladığı da işte tam olarak bu. GOSS' un ana unsuru, hem sanatseverlerle hem de sanatçıların kendileriyle tanışma fırsatı sağlayan yoğun etkileşimli bir platform olacak olmasıdır. Sanatçılar, iki tam gün boyunca fuarda bulunacak ve istedikleri takdirde sanatseverlere çalışmalarını tanıtıp, kendi evrenlerini anlatacaklardır. Sanatçılar aynı zamanda çalışmalarını aracı olmadan doğrudan alıcı ile buluşturacaklardır. GOSS, sanatçı, eser ve sanatsever arasında katıksız bir buluşma sağlar. Amacımız GOSS' u merak edip elleri boş olarak gelen misafirlerin, evlerine 'güzellikle' dönmelerini sağlamaktır diyor Clarisse ve Jeremie.


Yepyeni ve zevkli bir oluşum olan Abra Design Studio'nun kurucuları Cemal Çobanoğlu ve Başak Bakkaloğlu ile konuştuk. Abra Design Studio, mimar-tasarımcı Başak Bakkaloğlu ve iç mimar-tasarımcı Cemal Çobanoğlu tarafından İstanbul'da kurulmuş olan bir tasarım stüdyosu. İç mimarlık, mimarlık, mobilya ve ürün tasarımı. Kısa bir süre sonra, Abra markalı aksesuarlarımızı da satışa sunacağız. Şu anda stüdyomuzda Abra markalı mobilyalar dışında, Duyy Design'ın seramik ürünlerini ve Valerie Kozmonovic markalı aksesuarları da satıyoruz. Beğendiğimiz ve takip ettiğimiz markaların ürünleriyle bu skalayı genişletmek istiyoruz. Bunun dışında devam etmekte olduğumuz iç mimarlık projeleri var, bizi heyecanlandıran projelerle iç mimarlık-mimarlık işlerine de devam ediyor olacağız. Günümüzde etkileşim alanı çok geniş ve hızlı. O yüzden tarz, akım, stil gibi konularda net tanımlamalar yapmak çok zor. Eskiden Bauhaus gibi bir okul ortaya çıkıp yüzyıla damgasını vuran bir akım yaratabiliyormuş ve onlarca yıl tasarımcılar o akımdan besleniyormuş, ama şu an Bauhaus gibi yüzlerce unsur var. Bu yüzden tarzımız şudur diyemesek de, tasarımlarımızda doğal malzeme kullanımına, yalınlık ve sadeliğe, el işçiliğine ve fonksiyonelliğe önem verdiğimizi söyleyebiliriz. Kitaplık, dresuar, sandalye, tabure, sehpa... yani akla gelebilecek her türlü mobilya. Yakında bunlara aksesuarlar da eklenecek. Ürünlerimizi Moda'daki stüdyomuzda ve abradesignstudio. com adlı web sitemizden bulabilirsiniz. Küçük bir ekip olmak tasarım sürecinde oldukça avantajlı bir durum. Daha rahat ve hızlı kararlar vermemizi sağlıyor. Zaten işbirliği yaptığımız, farklı disiplinlerden ekipler var ve gerektiğinde onlarla ortak çalışarak ekibimizi istediğimiz ölçekte büyütebiliyoruz. Aklımıza gelen her tasarımı üretebilme lüksüne sahip olduğumuzda, galiba en üst noktaya ulaşmış olacağız. Türkiye'den; Gaia & Gino, Erdem Akan, Bizon, Escapefromsofa, Armaggan, Şule Koç, Autoban, Daedalus, Derin, Merve Kahraman, Duyy Design, Papier Atelier, Aylin Bilgiç, Tonk Project, Birsel+Seck... ilk aklımıza gelenler. Son yılların -bizce- en yaratıcı tasarımcılarından Elisa Strozyk. Stüdyomuzdaki duvar resmimizin de yaratıcısı olan Ayser Çobanoğlu ve instagramdaki son işi InspireBook. Betonla, saksı ve aydınlatma tasarımı yapmanın çok ötesine geçmiş olan tasarım stüsyosu Bentu Design.


Special thanks to Eylül Görmüş, Gizem Büyüktürkoğlu, Tayfun Çetinkaya and Yağız Yılmaz.


& Other Stories'in modern ve minimalist tasarımları ile Vans'in klasiklerinin birleşiminden ortaya çıkan bu koleksiyon, görülmeye ve giyilmeye değer. Bu çok yönlü kapsül koleksiyon, zamansız çizgilere sahip elbiseleri ve Vans Sneaker'ların doygun renklere sahip deri modellerini, grafik unsurlarla harmanlayıp bizlere sunuyor. '' Vans'in ikonik tasarımlarını & Other Stories'in feminen dokunuşuyla yeniden yorumladık ve SS'15 sezonunda bu ilginç renk ve materyallerle ortaya muhteşem bir şey çıktı '' diye belirtiyor. Kapsül koleksiyonun Lookbook çekimlerinde ise dünyanın en yaşlı modeli ünvanına sahip 86 yaşındaki Daphne Selfe ile çalışıldı. 16 Nisan 2015'te mağazalarda ve online olarak satışa sunulan bu koleksiyonun fiyat aralığının da 90 100 arası olması bekleniyor.


2007 yılından itibaren, nisan ayının üçüncü cumartesinde kutlanan Record Store Day, yalnızca geçmiş plakları andığımız bir günden çok daha fazlasını ifade ediyor. Çoğu müzisyen, bu günün bayram havasına bürünmesi için, taptaze işlerini eskilerle harmanlayarak vinyl formatında piyasaya sürüyor. Bu ritüel, o kadar değerli ve kabul görmüş ki, 2011 yılında Radiohead, Supercollider ve The Butcher parçalarını yine bu özel günde piyasaya sürmüştü. Sistemleşmiş endüstriyel ırkçılığa karşı yazılmış sözlerin, funk bas gitar ritimleri ve raw davul sesleriyle buluşması sonucu ortaya çıkmış The Charade, geçen yılın en iyi albümlerinden biri olan Black Messiah'ın göz bebeklerinden. Yine aynı albümden 1000 Deaths isimli parçayla beraber, D'angelo bu iki işini bir plakta toplayarak, bugün piyasaya sürmeye hazırlanıyor. 80'ler Amerika pop müziğinin popüler ismi Kim Wilde'in 'Kids in America' şarkısını coverlayarak bu plağa yerleştirmeye hazırlanan Foo Fighters, bununla yetinmiyor. Grup, 'Alone+Easy Target' ve 'Big Me' parçalarının demo hallerini de plağa özenle yerleştirmiş. Grubun bu yayımda bir de süprizi var. Empty Handed isimli yeni bir parça! Karanlık ve tehditkar bas ritimlerinin sponsorluğunda hip-hop dünyasında zirveye oynayan Run the Jewels, geçen yıl çıkardığı albümünden 3 şarkının yanı sıra, Bust No Moves isimli yeni bir parçayla bu yılki Record Store Day'in havalı çocuğu olmak için geliyor. Los Angeles'ın kafası karışık grunge-pop ismi Soko, Ocean of Tears isimli parçasının yavaşlatılmış halini, plak formatıyla piyasaya sürmeye hazırlanıyor. Kafanızın karışmasına ve 'yükselmeye' hazır olun. Record Store Day çok sevdiğimiz isimlerin, birbirlerinin işlerine burnunu sokmasına da vesile olmuş durumda. Warpaint, Daughter'ın Winter parçasını kendi versiyonuyla piyasaya sürmeye hazırlanırken, Daughter'dan bu güne özel karşı atak geldi. İnsan her gün Record Store Day olsun istiyor. Geçen ay, Vincent Haycock yönetmenliğinde izlediğimiz What Kind of Man parçasının klibini onurlandırma çalışmaları burada bitmemiş. Flo, bu parçasını, As Far As I Can Get isimli yeni parçasıyla birleştirerek, bugüne katkıda bulunmaya hazırlanıyor. Uzun zamandır yeni albümlerinin yolu gözlediğimiz Grizzly Bear, bizi bir süre daha oyalayacak bir plak ile güne merhaba diyor. Grubun 2004 yılında çıkan Horny of Plenty albümü, vinyl formatıyla yeniden dinleyici karşısına çıkıyor. Banjoların elektriğe kavuşmasıyla hayat bulan Mumford and Sons, 4 Mayıs'ta piyasaya sürecekleri Wilder Mind isimli stüdyo albümlerinden iki parçasını Believe ve The Wolf bu plakta dinleyici karşısına yeniden çıkarıyor.


Hokkaido! Türkiye'de ciddi bir hayran kitlesi olan Murakami okurlarının normalde Japonya'nın turistik açıdan en çok tercih edilen bölgesi olmasa da hemen hatırlayacağı Japonya'nın ikinci en büyük adası ve nüfus yoğunluğu en az olan en Kuzey bölgesi. Japonya'ya üç yıl önce ilk defa gittiğimde de aklımdan gitmeyi geçirdiğim ama Kansai bölgesinde görülecek onca şey arasında vakit ayıramadığım Hokkaido'ya bu sefer kara kışın ortasında gitme fırsatım oldu. Eğer Hokkaido'ya gitmeyi düşünürseniz -10 C sıcaklık ortalamasına rağmen muhakkak kış ayında gitmenizi öneririm. Fotoğraflardan gördüğüm kadarıyla yaz aylarında da bölge çok güzel olmasına ve Provence ve Toskana benzeri bir görsellik sunmasına rağmen, kış aylarında bembeyaz karlar altındaki Hokkaido bana hayatımda gördüğüm en bembeyaz karı, en dokunulmamış kış doğasını ve en yapayalnız ağaçları gösterdi. Ben Hokkaido'da yalnızca Biei bölgesini gezebildim. Daha önceden gördüğüm fotoğraflardan en çok ilgimi çeken bölge burası olmuştu. Tokyo'dan önce Hokkaido'nun en büyük şehri Sapporo'ya yaklaşık 1.5 saatlik bir uçuşla uçtum. Sapporo'dan yine Hokkaido'nun bir diğer büyük şehri olan Asahikawa'ya (350.000 nüfuslu) trenle hemen aynı gece devam ettim. Asahikawa'da kaldığım otel oldukça eski tarzda olmasına rağmen, tertemizdi. Otelin beni en çok büyüleyen yönü ise odada bir duvarın tamamen cam olması ve oradan bütün gece kesintisiz yağan karı izleyebilmek oldu. Gece geç saate kadar oturma alışkanlığım hiç olmamakla birlikte, camın kenarında Biei'e trenimin saati gelene kadar sabaha kadar oturdum. Asahikawa ve Biei arası trenle yaklaşık 25 dakika sürüyor. Genel olarak turistlere bölgenin zor kış koşulları nedeniyle araba kiralamamaları ve mümkün olduğunca toplu taşıma kullanmaları öneriliyor. Benim görmek istediğim bölgelere toplu taşıma ile ulaşım olmadığı için uzun internet araştırmaları sonrasında www. bieiland. com sitesinin sahibi Abe-san'a ulaşarak, bir günlük özel tur organize ettim. Bölgeyi bilen birisi olmasa, yol koşulları hakikaten zorlayıcı ve en güzel kısımları görmek mümkün olmayabilir.


Fransız perküsyonist ve gitarist Kevin Seddiki'nin besteleri, aranjmanları ve doğaçlamaları, Türkiye, Mali veya Güney Amerika'dan ya da klasik müzikten tınıları eşsiz biçimde harmanlıyor. Seddiki'nin İstanbul Fransız Kültür Merkezi'ndeki solo konseri, farklı kültürler ve müzik biçimleriyle, zengin bir ses yolculuğuna davet ediyor. Fransız perküsyonist ve gitarist Kevin Seddiki, caz müziğinden beslenerek, geleneksel Arjantin, Akdeniz ve Doğu müziklerinden esinlenen kendine özgü bir müzik yaratmayı başarıyor. Amerikalı gitar virtüozu Al di Meola, Arjantinli bandoneonist Dino Saluzzi, İranlı perküsyonist Bijan Chemirani, İtalyan viyolist Paolo Pandolfo gibi müzisyenlerin yanı sıra, Lübnanlı şarkıcı Yasmine Hamdan ve oyuncu Tcheky Karyo gibi isimlerle ortak çalışmalar gerçekleştiren Seddiki, 2009 yılında European Guitar Award ödülüne layık görüldü.


Norveç dendiğinde akla ilk ne kadar pahalı olduğu gelir, sonra fjord'lar. Bu yüzden Bergen hakkında yazmadan Norveç'te ekonomik gezmek için neler yaptığımızı yazmak istiyorum. Yanımızda bol bol yiyecek götürdük. Ton balığından neredeyse her gün yediğimiz kuruyemişe, kuru sosislere ya da meyvelere, sırt çantamızın yarısını bizi sonradan büyük masraftan kurtaracak yemeğe ayırdık. Gerçekten de gezinin çok az para harcayarak bitmesi bunun sayesinde oldu. Norveç'te bir bira 10 Euro, bir yemek 30 Euro civarı tutuyor. Marketten alınan inanılmaz ucuz ve lezzetli Norveç somonları da gezimizin en güzel öğünleriydi. Her ne kadar oteller çok pahalı olmasa da gece 23.00 de kalkan Oslo Bergen treni geceyi geçirip vakit kazanmak için muhteşem bir seçenek. Ayrıca trende size özel battaniye, uyku maskesi, kulak tıpası ve şişirmek için yastık verdiklerini de söylemeden geçemeyeceğim. Tek yön gidiş minipris biletleri yakalayınca 30 Euro civarı tuttu. Yol ise 7 saat sürüyor. İstanbul uçuşları seyrek olsa da Norwegian Air uçmak için müthiş bir seçenek. Münih Oslo uçuşuna gidiş geliş 90 Euro verdik. Uçakta wifi olduğunu belirteyim. Norveç'te ücret ödemeden yapılacak aktivitelerin çok olduğunu söylemeliyim. En güzel örnek bir başka yazımda anlatacağım Oslo'daki Vigeland heykel parkı. 24 saat açık ve ücretsiz. Su satın almayın çok pahalı. Yanınızda bir şişe olsun ve musluk suyunu doldurun. Oslo'da en iyi oranda para bozan yer Karl Johans gate 1'de bulunan Tavex. Otel seçimi konusunda da şanslıydık. Bergen hariç. Marken Gjestehus'a Booking. com'dan rezervasyon yapıp otel ile akşam check in yapacağımız konusunda mailleşmiştik. Bergen'e varacağımız gün Norway in a Nutshell turunda olduğumuz için telefonumuz kapalıydı. Otel gelmemize 3 saat kala kredi kartından para çekmeye çalışmış ve bir sorun olunca bize rezervasyonunuz iptal oldu diye mesaj atmışlar. Otelin kapısına vardığımızda bir kağıtta rezervasyonumuzun iptal olduğu yazıyordu. Akşam 21.00, hava kararmış ve yorgunluktan ölmüşken bir de otelimizin olmaması bizi sinirlendirdi. Otel kapısındaki bir numarayı aradık ve yaklaşık yarım saat bir görevli ile konuştuk. Sonunda bize aynı fiyata Bergen'de başka bir otel bulacağını söyledi ve buldu. O gece kısaca başka bir otelde kaldık. Bergen'e gelirsek; uzun zamandır hiçbir şehir beni bu kadar heyecanlandırmamıştı ve kendini bana böyle sevdirmemişti. İskandinavya'nın eşsiz havasını şehirde hissetmemek imkansızdı. Gezerken hemen information bürosunun da olduğu kıyıya inerseniz Bryggen renkli cephelerini görmeme şansınız yok. Bryggen 1979'dan beri Unesco koruması altında. Büyük yangınlar atlatmış olsa da (son yangın 1955'de) otantik havasını çok iyi korumuş. Floibanen füniküleri ile çıkılan Floyen tepesi, Bergen'i tepeden görebilmek için en güzel yer. Bindiğim en dik füniküler buydu sanırım. Nordik havayı veren sokaklarda yürümek ise en güzel aktivite. Üniversitenin olduğu tepe ve Bryggen'in arkasında kalan sokaklar şehrin bizce en güzel yerleriydi.


Liane Lang is an artist based in London. Born in Germany she studied at NCAD in Dublin and completed a BA in Fine Art at Goldsmiths College followed by a Postgraduate Diploma at the Royal Academy, where she graduated in 2006. Her work is concerned with notions of animacy, which she investigates through sculpture, photography and video works. Many of Lang's works examine museum objects and the biographies they attempt to narrate, modes of display and the verisimilitude of art objects, particularly figurative sculptures and political monuments. Recent projects have included residencies in Hungary and Latvia, where the artist used photography and animation to stage interventions with monuments from the Socialist era. She has exhibited widely both in the UK and abroad and her work is held in a number of notable collections.


Almanya bir yana, Berlin bambaşka bir yana. Farklıdır, Istanbul'a en benzeyendir, asla uyumaz. Hele bir semti vardır ki; ortasından dağ geçen, duvar geçen, binbir renk geçen Kreuzberg. Türk nüfusunun en yoğun olduğu yerdir şüphesiz. Kendisine Klein Istanbul, içinden geçen tramvaya da Orient Express denilir. 60'larda ghetto olarak adlandırılan bu bölge farklı kültür, düşünce ve renklere kucak açmış; duvarın yıkılması ve Berlin'in birleşmesiyle şimdiki ruhunu ortaya çıkarmıştır. 2 kuşaklık bir gecikmeyle entegrasyon sorunu da ortadan kalkmış, zamanın ötekileştirilen hayatları sanatçıların ilham kaynağı olmuştur. Merkezi Kottbusser Tor metro durağı çevresidir. Metrodan çıktığınızda kocaman bir bina vardır ki, altı boştur, Adalbertstrasse dediğimiz cadde oradan geçer. İleride Oranienstrasse'yi kesen caddedir. Karnınızı ve ruhunuzu doyuran yerlerdir, not edilmelidir. Oranienstrasse Kreuzberg'in en esaslı caddesidir. Türk kahvesinde oturup, yandaki Meksika restoranında yemek yiyip, birkaç m. ötedeki gay kulüplerde dağıtabileceğiniz cinsten bir cadde bu. Sağlı sollu bütün dünya mutfaklarının restoranları buradadır. Ucuz kokteyller bulabileceğiniz mekanlar da cabası. Tek kelime Almanca da bilmenize gerek yok burda. İnce belli bardakta çay içip, sergi açılışına geçersiniz. Geçerken de 5 dk. içinde 10 tane farklı dil duyarsınız. Sokaklar, duvarlar, kapılar, camlar sanat doludur. İçine alır, öyle bir alır ki, tam o an değişik bir döner kokusuyla kendinize gelirsiniz. Bildiğiniz döner değildir bu; içine 4 çeşit salata, 3 çeşit sos koyulan Berlin'e has bir döner... Yedikten sonra da Türkiye'deki kesmez. Gündüzü ayrı, gecesi ayrı keyiflidir. Güneş batarken ellerde biralar görülmeye başlar. Sokaklar, kaldırımlar, köşe başları insan dolar. Spree nehri kenarında demirlenmiş gemiler cafe haline getirilmiştir. Her şeyin eski, salaş, pis bir hali vardır ama yaşanmışlık doludur. Saatlerce içilir, güzelleşilir buralarda. Sabaha karşı 3 civarlarında da gece kulüpleri dolmaya başlar. Enerjinizin sonuna kadar kulüpler sizi ağırlar. Clubmate adlı Meksika menşeli, alkolsüz, kafein yüklü içeceği de için ki enejiniz uzun süre devam edebilsin. Öğle kahvelerini içenlerle, ayılmak için çorba içenler aynı yerdedir. Farklılığın en güzel sentezini bu bölgede görürsünüz. Hayatın tadını almak için inşa edilmiş gibi adeta. Kreuzberg binaları ve sokakları da enteresandır. Her beton parçasının üzerinde mutlaka bir graffiti görürsünüz. Bir mişli geçmiş zaman binası vardır ki, görülmeye değer. Oranienstrasse'de bir şarap evinin üzerinde, bütün duvarları siyah renkle yazılmış mişli geçmiş zaman ile yapılabilecek tüm çekimlerle kaplıdır. Kreuzberg'in 1 Mayısı ise tam bir festivaldir. Sokaklarda kurulan sahneler, dj kabinleri, dans gösterileri, dünya mutfakları standları ile tam bir şölene dönüşür. Taa ki hava kararana kadar. Siz siz olun, hava kararmadan o trene binmiş olun. Ne de olsa o Berlin'in hem en tatlı, hem de en taşikardik yeri.


Damla Adige kökenliyim, Türkiye ve yurtdışında Çerkeslerin ağırlıklı yaşadığı köylerde bir belgesel üzerinde çalışırken Denef Huvaj'ın geçen yıl Abhazya'da gördüklerini anlatmasıyla etkilenmeye başlamıştım. Siyaseten de Abhazya bende merak uyandırıyordu. Denef'in zaten başlatmış olduğu Çerkes Köyleri Projesi fotoğraf projesiyle, biraz daha tanınır olabiliyorduk. Bu yüzden, Abhazya'ya gitmek için zamanlamanın daha doğru olduğunu düşündüm. Oranın da tanınmaya ve tanıtılmaya ihtiyacı var. Denef'in Abhazya için hazırladığı kitap projesiyle birlikte benim kafamdaki belgesel birbirini çok tamamladı ve çok çabuk proje haline geldi. Damla- Bütün zamanımız ve konsantremiz şu an Abhazya ve köklü kültürü üzerinde. Bu projeyi tamamladıktan sonra, düşünebiliriz. Şu an için tüm gücümüzü Abhazya için kullanmaya çalışıyoruz. Denef- Damla'nın da söylediği gibi şimdi tüm vaktimizi bu projeye ayırdık. Çerkes Köyleri projesi tabiiki fotoğraf projesi olarak devam ediyor ve çok uzun süre daha devam edecek. Aslında bazı belgesel önerileri aldım ama çok içime sinmedi diyebilirim. Sonra Damla'yla kesiştiğimiz ilk nokta orası oldu. Birbirimizden habersiz benzer projelere farklı alanlarda gönül veriyorduk. Fakat ben durumu bakımından Abhazya'nın öncelik olmasını daha çok istedim. Hem de daha derli toplu bir şeydi benim için. Damla'yla da bu konuda aynı fikirde olduk. Abhazya'nın turizminin gelişmesine ve kendisini tanıtmasına ihtiyacı var; ki ben çerkes köylerine duyduğum hissiyattan hiç ayrı tutmuyorum Abhazya'ya hissetiklerimi. Benim için orası da tıpkı buradaki her hangi bir çerkes köyü gibi, bence benim hem evim, hem çok güzel, hem de korunup desteklenmeli. Ama Damla'yla kendi projelerimizi birleştirip ileride böyle bir şey yapmayı çok isterim. Ben yol arkadaşımdan çok memnunum. Birbirimizi eksik olduğumuz alanlarda besliyor ve güçleniyoruz. En önemlisi birlikte ortaya faydalı bir şey koyuyoruz. Damla- Çorbada tuzumuz olsun, birlikten kuvvet doğar gibi çok güzel atasözlerimiz var durumu açıklayan. Hep beraber bir şey üretmek, üretime katkı sağlamak bana olağanüstü güzel geliyor. Bu çerçeveden bakınca, bir kere her destekçinin sahiplendiği bir iş olacak. Benim yaptığım bir şeyi başka birinin de sahiplenmesi güç verici. Elbette aksi olabilir, hedeflediğimiz miktara ulaşamadığımızda destekçilere para geri iade ediliyor. Dolayısıyla hedeflenen miktara ulaşmak zorundayız. Yalnızca ekibimizle Abhazya'ya gitmemize ve 15 gün çekim yapabilmemize yetebilecek bir miktar belirledik. Belgeselin yanı sıra Denef Huvaj'ın çekeceği fotoğraflardan oluşan bir kitap hazırlanacak, bunun için bir bütçe veya belgeselin post prodüksiyon masrafları için şimdilik bir desteğimiz yok. Dolayısıyla, evet riskli. Tamamen gönüllü olarak yola çıkıyoruz. En az bizim kendimize ve projemize inandığımız kadar destek görmeyi umuyoruz. Damla- Açtığımız ilk 20 dakika mı 1 saat miydi Denef? 1750 TL destek görmek çok şaşırttı. Yaklaşık bir aydır belirli aralıklarla, projeyi başlatacağımızın duyurusunu yapıyorduk ama böyle hızlı olacağını da düşünmedik. Projenin üçüncü günündeyiz, %10'u desteklendi, o yüzden motivasyonumuz çok yüksek. Hiç tanımadığımız insanlar paylaşıyor duyurularımızı, hiç görmediklerimiz destek oluyor, hem çok duygulanıyoruz hem çok gururlanıyoruz. Denef Geçen sene Gudauta'nın kardeş şehir ilanında dil konusunda yardımcı olmak için Abhazya' ya gittim. Sohum'da geçirdiğim vakit zaten inanılmazdı. Gezdiğimiz diğer bölgeler.. Ayrıca benim heyetten ayrılıp köylere gitme şansım oldu. Orada geçirdiğim vakit ise bambaşka bir deneyimdi. Anlattıkları hikayelere, geçirdiğim zamana, gördüğüm sevgiye ve saygıya doyamadım diyebilirim. Ben açıkçası Kafkasya'nın her bölgesini ayrı ayrı seviyorum. Kendim Maykop'tanım, babamın mezarı orada, Nalchik'te yıllarca yaşadım, erkek kardeşim orada. Oralara ayrı bir bağım var ve aslında bir anlamda alışkın olmadığım gelenekler, hakim olmadığım bir dil, bilmediğim bir coğrafya değildi Abhazya. Ama sanırım savaşın vermiş olduğu o birleştirici ruh, yeniden toparlanmak için gösterdikleri direnç, kendilerine has içtenlikleri, doğayla ve yaşamla olan ilişkileri çok fazla ait hissettirdi bana. Bir yandan bir şey yapmak istedim onlar için de. Yapabildiğim en iyi şey de buydu. Anlattıkları enfes hikayerle beraber bir fotoğraf kitabı yapıp, varolan şeyi anlatma telaşına düştüm... Sonra da Damla'yla yollarımız kesişti ve böylece daha büyük bir projeye dönüştü ve bu güne geldik. Bu güzel ve anlamlı projeye destek olmak için tıklayın.


Newyork'tan Berlin'e uzanan hikayesiyle Room 23 markasını, oluşum süreci ve yeni koleksiyonunu kreatif direktörü ve tasarımcısı Dinçer 'Brook' Delen'in ağzından Berlin'de dinleme fırsatı bulduk. Newyork'ta hayatımın tepetaklak olduğu bir anda Starbucks'ta tanıştığım birinin bana yaptığı iş teklifiyle Almanya'ya geri döndüm. Grafik tasarım okumuştum ve önceden yapmış olduğum çizimleri genellikle kitaplarımın, dergilerimin arasında yanımda taşırdım. Daha önceden yapmış olduğum bu çizimler tesadüfen farkedildiğinde, bunu bir marka haline getirmem için bana bir teklifte daha bulunuldu. Japonya'da Yohji Yamamoto'nun yanında staja gidip, Almanya'ya geri döndüm. Kısa zamanda sağlam bir ekip kurdum ve Room23'ün modaya kafa tutan tasarımları ortaya çıkmış oldu. Newyork'ta en zor zamanlarımı yaşarken kaldığım odanın numarası 23'tü. Her şey orada bitme noktasına gelmişken rüzgarın yönü değişti ve hayatım bambaşka bir şekilde akmaya başladı. Benim yeni miladımın yeri 23 numaralı odaydı. Bu yüzden Room 23 adını verdim. Merkez ofis Berlin'de bulunuyor. 1,5 yılda satış noktalarımız Almanya, Avusturya, İsviçre, Japonya, Amerika ve Kanada'ya ulaştı. Yakın bir zamanda da İstanbul'da olacak. Aslında Room23'ü bebek gibi görüyorum. Onu büyük zorluklarla dünyaya getirip, önce konuşmayı öğretip, sonra yürümeyi öğretirsin. Onu büyütürsün. Sonra kendi karakterini oluşturduğunu görüp, büyüdüğünü izlersin. Tam olarak görmeyi istediğim şey bu. Tasarımlarımı genelde farklı lokasyonlarda yapmayı seviyorum. Son koleksiyonumu Tokyo'da yaptım mesela. Sokaklar en büyük ilham kaynaklarımdan. Bundan sonraki ise daha etnik bir tarzda olacak. Onu Portekiz'de tasarlamayı düşünüyorum. Koleksiyon 35 parçadan oluşuyor. Bir isim vermedim. Olduğu gibi bıraktım. Tokyo'da sokakta yaşayanların kıyafetlerinden ilham aldım. Üst üste giyilen t-shirtler, alttaki uzun üstteki kısa olacak şekilde, yırtık, kesik, salaş, desensiz... Bütün vücudu saran düğmeli ceketler de var koleksiyonda. Model seçiminde ise çok titiz davranıyorum. Genelde tanıdığım, benzer hayat görüşlerine sahip olduğum, koleksiyonumun ruhuyla birleşecek ve onu en iyi şekilde yansıtacak modellerle çalışmayı seviyorum. Son koleksiyonum 3 ayımı aldı ama zaman konusunda bir kısıtlamam yok. İsterse 1 yıl daha uzun sürsün, yeter ki ortaya çıkan şey tam istediğim gibi olsun.


İlk menümü 7 yaşında yapmışım. O zamanlardan mutfağa ilgim olduğu kesin! Türkiye'de turizm eğitimi aldıktan sonra 2000 yılında L'Institut Paul Bocuse, Ecole Des Arts Culinaires et de L'Hotellerie French Cuisine and Culture in Lyon'da aşçılık eğitimi aldım. Okuldaki en güzel şeylerden biri uluslararası bir okulda, farklı ülkelerden öğrencilerle yaşama fırsatınız olmasıydı. İtalyan, Fransız, Koreli, Brezilyalı, Japon, Latin Amerikan şefler ve bir Türk olarak ben... Yemek pişirmenin bir aşk ve bir sanat olduğunu Paul Bocuse'ün mutfağında öğrendim. Fransa, Amerika, Azerbaycan, Meksika, Almanya, Ispanya serüvenlerinin ardından Ritz Carlton, Kempinski Barbaros Bay, Dean & Deluca deneyimlerinin sonrasında, Raffles İstanbul Zorlu Center'da Executive Şef olarak görev yapmaya devam ediyorum. Aşcılık elbette ki belirli bir kilometre doldurularak da, yani deneyim kazanarak yapılacak bir meslek. Eğitimin bireylere kattığı kültür ve katkı da inkar edilemez; her meslekte odluğu gibi elbette ki bizim mesleğimizde de bir ayrıcalık kazandırıyor. İlk etapta mutlaka bir araştırma & geliştirme dönemi geçirmeyi tercih ediyorum. Bu dönem içinde oluşan tarifleri sonrasında bir süre deneme yanılma yöntemi ile takip ederek ve bu süreçteki deneme notlarını alarak geliştiriyoruz. Bundan sora ise, reçeteyi son ve kesin olarak oluşturduktan sonra üretimler standart reçete üzerinden yapılıyor. Geleneksel Türk mutfağını, Cumhuriyet dönemi Türk mutfağının tüm örneklerini seviyorum. Ya Sabır! Şaka bir yana; sakin kalarak krizleri atlatmak gerekiyor diye düşünüyorum. Krizlerin çıkmaması için ise öngörülü davranmak, takımınızı iyi yönlendirmek gerekiyor. Ritz Carlton'dan sonra aslında önce Kempinski Bodrum'a geçtim. Kariyerim için doğru ve olumlu bir karardı. Raffles Istanbul Zorlu Center'ın içinde yer alan Rocca'ya gelmek ise çok isteyerek verdiğim bir karar oldu. Çağdaş Türk mutfağı sunan Rocca Restaurant 'ta Hatıralar ve Rüyalar diye bir temayı benimsedik; kökleri çocukluğumuza giden yemekler, pişirme yöntemleri ve malzemeleri, bugünlerle, yarın mutfağımızı getirmek istediğimiz yerle birleştiren bir yaklaşımımız var. Mevsimsel ve yöresel malzemeyi yerinde, en uygun pişirme teknikleri ile harmanlayarak yenilikçi bir yaklaşımla misafirlerimizin beğenisine sunuyoruz. Her şeyden önce doğal, yerel, mevsimsel ürünleri daima tercih ediyorum. Aslında bizim mutfağımızda zaten her şeyi mevsiminde almak, mevsiminde pişirip yemek alışkanlığı var. Mevsiminde değilse de turşusunu yaparız örneğin ki biz Rocca'da turşularımızı kendimiz hazırlıyoruz. Yerel lezzetleri daha da fazla keşfetmeye, Rocca'da misafirlere sunmayı hedefliyoruz. Hem misafirlerimiz için son derce ilginç ve sağlıklı hem de bu lezzetlerin tüm mutfaklarda daha yaygın kullanılmasına, tanınırlığının artmasına katkıda bulunmuş oluyoruz. Lokal ürünlere erişim de ağınızı oluşturduktan sonra büyük bir dezavantaj olmaktan çıkıyor. Otomobil sporlarına çocukluk yaşlarından beri ilgi duyuyorum. O yüzden belki rally pilotu olmak isteyebilirdim! Öncelikle tutkulu olması ve bu işi istemesi gerekir. Sonra disiplinli olması lazım. Ben bunları söylüyorum ama zamanındaki şeflerim Ben bunun çocukluğunu biliyorum diyebilirler bana! Elbette zamanla, çalışmanın verdiği motivasyonla ben de bu özelliklere sahip oldum.


Chanel, Alexander McQueen, Marc Jacobs, Banana Republic, Levi's gibi markalar, bir süredir koleksiyonlarında ''sürdürülebilir modayı'' ön plana çıkarıyor. Bu akım, moda sektöründe bugüne kadar benzeri görülmemiş değişimlere öncülük ediyor. Sektör, kendini bu yeni arayış çerçevesinde dönüştürüyor. Günden güne farklı alanlardan profesyoneller parmaklarını moda pastasına sokuyor. Sonuç: Dünyanın en önemli moda okullarından biri Parsons New School of Design'ın yeni dekanı modacı değil! Vizyonuyla moda akademisine yeni bir yön vermesi beklenen Dekan Burak Çakmak'ın uzmanlık alanı sürdürülebilirlik. Atama, moda dünyasında yeni bir çağın habercisi olarak nitelendiriliyor. Üst yapıda temele yönelik böyle gelişmeler yaşanırken, sahada farklı alanlarda birbiri ardına geliştirilen tasarımlar ve sektörün bu tasarımlara gösterdiği ilgi, akımın ne kadar benimsendiğini ortaya koyuyor. Son dönemde en çok ses getiren tasarımlardan biri, Türk asıllı bir stüdyodan geldi. New York Tasarım Haftası'nda tanıdığımız ve önümüzdeki günlerde adını Türkiye'de de sıklıkla duymamız olası olan bu stüdyonun adı UNDO Labs. Ekibin sıra dışı tasarımı ise bir bağcık projesi. Normal bağcıktan farkı ekolojik olarak üretilmesi ve mıktanıtslı tasarımıyla göreceli kullanım kolaylığı olan bu bağcıklar, herkese kendi karbon ayak izini sıfırlama şansı veriyor! Ekip, çalışmalarını İstanbul ve New York merkezli yürütüyor. UNDO Labs'in kurucu ortağı Kerem Alper ve ürün tasarımcısı Bilge Nur Saltık ile New York'ta yeni ürünleri üzerine konuşma fırsatı bulduk. Kerem Alper: Karbon ayak izi Amerika, Almanya ve İskandinavya ülkerinde gündemde olan ve tartışılan bir konu. Ne yazık ki Türkiye'de gündemimizi belirleyen başka meselelerimiz var. Yine de küresel ısınma nedeniyle yakın bir gelecekte karbon ayak izini konuşmak zorunda kalacağız. Sorunuza geri dönecek olursam; satın aldığımız ürünlerle yayılmasına neden olduğumuz toplam karbondioksit miktarına verilen ad ''karbon ayak izi''. Mesela Türkiye'de her birimizin karbon ayak izi 3.14 ton. K. A: Eğer bir konuyla ilgili değişim yaratmak istiyorsanız, bunu bireyden başlayarak yapmanız gerektiğine inanıyorum. UNDO'da tasarladığımız şey sadece bir bağcık değildi. Bireyin tüketim alışkanları üzerinden formu küçük ama etkisi büyük bir proje geliştirdik. Yola çıkış noktamız, her gün giydiğimiz spor ayakkabılar oldu. Bir çift spor ayakkabının atmosfere yaydığı karbondioksit miktarı yaklaşık 13.5 kilogram. Bu miktar 100 watt'lık bir ampül 1 hafta yandığı takdirde, o elektriğin üretimi için santrallerden salınan karbon miktarına eşit oluyor. Kısa vadede ayakkabının üretim metodlarını değiştirmek ya da kullanıcının spor ayakkabı yerine başka bir ürün tercih etmesini sağlamak neredeyse olanaksızdı. Biz de ayakkabıya bir yan ürün tasarlayarak yeni bir süreç geliştirmek istedik. Aslında sürece dahil olmak çok basit. Satın aldığınız her UNDO bağcıkla birlikte, ortalama bir ayakkabinin karbon ayak izini silecek kadar karbon kredisi de satın almış oluyorsunuz. Yani kullanıcının, tüketim alışkanlıkları nedeniyle yaydığı karbonu yeni bir tüketim aracıyla geri alması söz konusu. Projeye UNDO ismini de endüstrinin neden olduğu tahribatı ''geri alma'' mantığı üzerine verdik. İleride farklı ürünlerin neden olduğı karbonu geri almaya yarayan yan ürünler de sunacağız; şu anda bu ürünler üzerinde çalışıyoruz. K. A: Bugüne kadar sadece büyük şirketler karbon kredisi satın alıyordu. Karbon kredisini bire bir kullanıcıyla buluşturan ve bu manifesto üzerinden farkındalık yaratan ilk ürün UNDO. K. A: UNDO Labs'in üç ortağı bulunuyor. Sina Afra, Can Özinci ve ATÖLYE Labs ekibi. Sina ve Can, Türkiye'nin ayakkabı bağcığı üretme kapasitesi açısından dünyada üçüncü sırada yer aldığını söylediğinde, ATÖLYE Labs olarak bu potansiyeli değerlendirebileceğimizi fark ettik. Ürünün tüm aşamalarında disiplinlerarası bir ekip olarak çalıştık. Bilge Nur Saltık: UNDO'nun tercih edilmesi için kullanıcı deneyiminde de bir yenilik yaratması gerekiyordu. Son ürünün çıkması 8 ayımızı aldı. O zamana kadar çok sayıda prototip ürettik, kullanıcılarla birebir deneyimleri üzerine çalıştık. Şu anda, bağcıkların 10 farklı renk seçeneği bulunuyor. Kıyafetinize göre kullanmak istediğiniz farklı renkteki UNDO bağcığı, ucundaki mıknatısı sayesinde birbirine bağlayarak rahatlıkla değiştirebiliyorsunuz. Uçları birleştirilen ve üç fiyonk görünümünde olan UNDO'lar, aynı zamanda ''kapalı devre'' mantığından hareketle sürdürülebilir bir yaşam tarzını da sembolize ediyor. B. N. S: UNDO'yu ilk olarak; New York'daki butik dükkanlarda satışa sunacağız. Sonra sırada San Francisco, Berlin ve Londra var. Aynı zamanda, online olarak da dünyanın her noktasından ulaşabileceksiniz.


Rönesans, yeniden doğuş demektir. Batı sanatında ve kültüründe 1300'lerden 1600'lere uzanan gelişim dönemini içerir. Bu dönem; bir dizi eğilim ve çelişkinin egemen olduğu yeniden keşif, hırs ve değişim dönemiydi. Genellikle İtalya'yı ve özellikle Floransa'nın bir bölümünü, Venedik ve Roma'yı akla getirse de, Kuzey Avrupa'nın da Doğalcılık'ın gelişiminde Rönesans'a katkısı olmuştur. Rönesans, akademik kurumlardan çok bireylerin başı çektiği, Klasik geçmişe yönelik ilginin yeniden doğuşuna tanık oldu. Antik Yunan ve Roma araştırmaları Rönesans Hümanizmi'nin ana ilgi konusuydu. Bu, toplumsal, dinsel ve politik boyutlarda insan ilişkilerine yönelik soruların ruhani yetkililerin referanslarına değil mantık ve deney sonucu elde edilen gözlemlere dayalı olarak yanıtlandığı genel, felsefi bir akımdı. Rönesans'ın eksenindeki son derece hırslı ve kendisiyle çelişkili proje Klasik ya da Hümanist değerlerin Hıristiyanlık'la senteziydi. En Kusursuz İtalyan Sanatçılar, Ressamlar ve Heykelcilerin Yaşamı (1550-15689) isimli kitabın yazarı Giorgio Vasari, Rönesans sanatçılarının Klasik geçmişi aşmış olduklarını, çünkü bu birliği sağladıklarını düşünüyordu. Hümanizm; Rönesans sanatında klasik konuların, en belirgin olarak da pagan mitolojisinin ve tarihinin tanrıları ve kahramanlarının ortaya çıkışının; aynı şekilde Klasik mimarlığın rasyonel tasarım ilkeleri, simetri ve oranının vurgulanışıyla yeniden canlanışının arkasındaki itici güçtü. Doğanın birebir yansıtılması yine Rönesans süresince çok daha önemli hale geldi. Sanatçılar dünyanın betimlenmesinde kullandıkları sistematik yöntemlerde ustalaştı. Bunun en belirgin örneği çizgisel perspektifti. Rönesans sanatçıları antik dünyanın sanatını aşma yolunda birbirleriyle zorlu bir rekabet sürdürürken konumları değişti, el işçilerinin ve zanaatkarların üstüne çıktı. Sanatçıların bireysel yetenekleri, getirdikleri yenilikler ve fikirleri kültürel açıdan daha büyük bir önem kazanmaya başladı. Hiç şüphe yok ki, Rönesans, sanatsal deha ile birlikte yol almıştır. Ancak Leonardo da Vinci gibi birinin arkasında bile ardı ardına gelmiş papalar e önemli patronların politik hırsları yatar. Aynı zamanda, devletin doğasına ilişkin Klasik kuramlar laik iktidarın ifadesi ve sağlamlaşmasında yeni kazanılmaya başlayan güveni beslemiştir. Rönesans boyunca Tiziano gibi sanatçılar doğalcı ayrıntılarda yeni aşamalara ulaştılar. Ressamlar ışığın ve gölgenin farklı yüzeylerdeki etkisini yakalayabildiklerinden zırh, yansıyan ışıkla birlikte parıldamaya başladı. Tiziano'nun bu portresi bu tür doğal efektler açısından zengindir. Aynı zamanda laik iktidarın ve otoritenin güçlü bir ifadesidir. Diğer pek çok Rönesans sanatçısı gibi Mantegna da Klasik heykelden büyük ölçüde etkilendi. Çocuk İsa'sı, inanılmaz bir üç boyutlu gerçekliğe sahiptir. Mantegna, Meryem ve Çocuk İsa'yı sıradan bir İtalyan peyzajı içine oturtur. Bu, onların ortak insani özelliklerini vurgular. Yalnızca Meryem'in başının üzerindeki hale O'nu sıradan kadınlardan ayırmaktadır.


Dünyaca ünlü Plastik Cerrah Prof. Dr. Hans Zilch'in özel koleksiyonundan oluşan Ellerin Büyüsü isimli karma sergi yarın İstanbul Odeabank O'Art Sanat Galerisi'nde başlıyor. 28 Haziran'a kadar devam edecek olan serginin katılımcı sanatçıları arasında Pablo Picasso, Salvador Dali, Auguste Rodin, Eugene Delacroix, Le Corbusier, Man Ray, Joseph Beuys, Georg Baselitz gibi önemli isimlerin yanı sıra Abidin Dino, Bedri Rahmi Eyüboğlu ve İbrahim Balaban gibi birçok ünlü Türk sanatçının da eserleri yer alıyor. İlk kez Berlin Üniversitesi'nde hocalık yaparken ünlü sanatçıların ellerle ilgili orijinal eserlerini biriktirmeye başlayan Prof. Dr. Hans Zilch'in 30 yılda oluşturduğu koleksiyondan toplam 60 eser sergilenecek. Pharmactive ilaçlarının sponsor olduğu Ellerin Büyüsü, İbrahim Karaoğlu küratörlüğünde gerçekleşiyor.


Uluslararası Gotik olarak bilinen bu akım 1375-1425 yılları arasında Batı Avrupa'da revaçta olan Gotik sanatın şık bir türeviydi. Her ikisi de süsleme, motif ve renge verdikleri önemle tanımlanırlar. Uluslararası Gotik, türevi olduğu, daha yaygın olan Gotik üsluptan doğarak gelişti. Uyumlu bir perspektif kuramından yoksun olan Gotik sanatta figürler ve nesneler genellikle gerçek uzamda yer aldıkları izlenimini vermekten çok süsleme etkisi yaratacak biçimde yerleştirilirler. Boyut ve ölçekte çarpıtma Gotik sanatın bütün biçimlerinin ortak özelliğidir. En tipik özellik krallar, kraliçeler, İsa ya da Meryem gibi ana figürleri öteki daha önemsiz figürlere göre daha büyük betimleme eğilimidir. Uluslararası Gotik, Rönesans'a paralel olarak gelişmiş ve Fra Angelico gibi erken dönem Rönesans sanatçılarını içinde barındırmıştır. Utangaç olarak nitelenmiş ve Rönesans sanatıyla karşılaştırıldığında haksız bir biçimde tutucu ve geri kafalı olarak tanımlanmıştır. Uluslararası Gotik üslup en iyi örneklerinde dekoratif tasarım, zengin renk ve şiirsel ayrıntıları çoğu kez bol yaldız kullanımıyla birleştirir. Konuları genellikle dinseldir ve cennetin görkemi, dünyasal ve tanrısal yargının karşılaşması üzerine odaklanma eğilimindedir. Din dışı temaları ise genellikle idealistçedir ya da avlanma, minyatür kitapları okuma gibi soylulara özgü etkinliklere yoğunlaşan basmakalıp konulardır. 1 2. Richard Meryem ve İsa'ya Vaftizci Yahya ve Azizler Edward ve Edmund tarafından takdim ediliyor, y. 1395-9, İngiliz ya da Fransız Okulu. 2 Cennet Mahkemesinde Yüceltilen İsa, y. 1423-4, Fra Angelico. 3 İsa'nın Çarmıha Gerilişi, y. 1368-70, Jacopo Di Cione.


Çizim, görünüşü yakalayıp resmetmek için kullanılan bir araçtan fazlasıdır. Kendine özgü bir sentaksı, grameri ve önceliği olan bir dildir. Çizim yapmayı öğrenmek demek görmeyi öğrenmek demektir. Bu bakımdan her sanat faaliyeti için geçerli bir metafordur. Her ne biçimde olursa olsun, çizim yapmak algıyı ve düşünceyi görüntüye dönüştürür, bize gözlerimizle düşünmeyi öğretir. Bir imgede parçaların tümü arasındaki uzamsal ilişkidir. Bu ister bir çizim olsun, isterse resim, heykel, fotoğraf, video ya da enstalasyon, bir şeyin nasıl kompoze edildiği onun görünüşünü, uyandırdığı hissi ve anlamını belirler. Kompozisyonda çeşitlemeler tıpkı müzikteki ezgiler gibi sınırsızdır. Görselin gücü görsel olarak alımlanan her şeyde mevcuttur. Yazılı sözcük hem simgedir hem de bir düşünme aracı, hem imge hem de şekillenmemiş nesne olarak var olan imgeler çağrıştırır. Bazı fikirler vardır ki en çok şekillenmedikleri ve kısa süreli, anlık deneyimler olarak var oldukları zaman etkili olurlar. Kavram şekillenmiştir. Üç ana renk vardır: kırmızı, mavi ve sarı. Bunlar diğer tüm renklerin yapıtaşalrıdır. Mor, yeşil, ve turuncu ara veya yardımcı renklerdir. Bunlar iki ana rengin eşit oranda karışımından oluşur. Ana ve ara renklerin karışımı oldukları için diğer tüm renklere üçüncü derece renkler denir. Zaman iki önemli şekilde kendini gösterir: biçimin ortaya çıkması ve izleyicinin deneyimiyle. Gerçek zamanlı süreç soyut bile olsa, bir anlatı yapısı veya doğrusal bir izlek içerir ve ölçülü birimler halinde bilgi ve deneyim aktarır. Böyle durumlarda izleyici pasif alıcı olur. Kayıtlı görsel malzeme, video, film, ışık gösterisi ve bilgisayar simülasyonları zaman duygusuyla oynayarak zamansal yanılsama yaratma imkanı verir. Zaman bir boyuttur. Yağlıboyanın, gümüş jelatin baskının veya iri bir kil parçasının maddeselliğinden yoksun ve sürekli değişebilir olmakla birlikte, bilgiyi artık sanatın inşasında kullanılabilecek bir malzeme olarak kabul etmeliyiz. Ancak, amaca uygun şekilde işlenip incelendikten sonra ortaya tutarlı bir tanımlama çıkarmak üzere kullanılmadıkça, bilgi yalnız bir veridir. Bilgiyi daha geniş bir imge yaratmak için kullanılan bir fırça darbesi olarak düşünün. Fiziksel araçların aksine bilgi kolayca çürütülebilir ve güncelliğini yitirebilir. Dolayısıyla, diğer tüm araçlar gibi, metaforik bir anlam oluşturacak şekilde kullanılmalıdır. Fikirler ve imgeler uçup gidebilir. Onları aklımıza geldiği anda kaydetmeliyiz. Sakın nasıl olsa unutmam deyip geçmeyin. Aklınıza parlak bir fikir geldiğinde onu hemen not edin. İletişim teknolojisine çok fazla önem verildiğinde, aktarım sistemi kolayca içeriğin önüne geçip onu etkisizleştirebilir. Teknoloji kullanışsız hale gelir. Önceliği içeriğinize verin, sonra da onu en etkili şekilde aktaracak aracı bulun. Çalışmalarınızı yürüttüğünüz, deneyler yapıp sonuçları hakkında düşündüğünüz yerdir. İster bir oda isterse bilgisayar ortamı olsun, atölyeniz sanatınızı icra ettiğiniz yerdir. Çoğu öğrenci güncel ve tarihsel sanat yapıtlarına tutkuyla bağlandıktan sonra karar verir sanat eğitimi almaya. Titian, Turner, Rodin veya Cezanne'ın olağanüstü güzellikte yapıtlarını ya da çağdaş sanatın cesur atılımlarını derinlemesine incelemekten daha heyecan verici ne olabilir? Ancak hiçbir öğrenci şunu unutmamalıdır ki, sanat durmadan işlenen bir alandır ve henüz bilinmeyeni araştırıp ortaya çıkarmak üzere tüm bilinenleri aşmaya uğraşır. Geçmiş yapıtlar tarihin bir dönemine getirdikleri çığır açıcı yeniliklerle sonsuza dek anılacaklardır. Her sanatçı aynısını kendi yaşadığı dönem için yapmalıdır.


60'lı yılların ilk müzik gruplarından biri olan Beyaz Kelebekler'in plak ve kasetlerini belki de ailenizin koleksiyonundan hatırlıyor olabilirsiniz. Ya da belki siz onları Hababam Sınıfı sayesinde tanıdınız veya böyle bir grup olduğundan haberiniz bile yok. Sürekli beyaz kıyafetlerle sahneye çıkan grubun bazı üyeleri yıllar önce Adapazarı'nda konser vermeye giderken trafik kazasında hayatlarını kaybetmişti. Kabataş Erkek Lisesi'nde okuyan 5 genç müzisyen Rıfat Eke, Altan Eke, Ender Akacan, Behzat Kutlubağ ve Bülent Ortaç tarafından kurumuştu. Daha sonra aralarına 7 yaşındaki gitarist Ercüment Ateş ve solist Ayşe Sütçü'yü alan Beyaz Kelebekler, Turgut Akyüz'ün de gruba katılmasıyla profesyonel hayata geçtiler. 1967'de Ayşe Sütçü evlenip müziği bırakınca yeni solistleri Azize oldu. 1968'de İran şahı'nın davetlisi olarak sarayda 14 gün kalıp 6 konser verdiler. 1969 sonlarında bu kez Azize, Orhan Gencebay ile evlenince solist olarak Ülkü Üst'ü aldılar. 19 ocak 1970'te bir konser için Adapazarı'na giderken geçirdikleri kazada Rıfat, Altan ve Behzat'ı kaybettiler. Müzik hayatına devam eden Beyaz Kelebekler, aralarına 4 yeni müzisyen daha aldılar. Sadece Türkiye'de değil Avrupa ülkelerinde de konsere çıkan grup, 1975 yılında Ercüment Ateş'in bestelediği Sen Gidince adlı şarkıyla Hollanda plak listelerinde bir numaraya kadar yükseldi. Sürekli solist değiştiren Beyaz Kelebekler'in solisti o dönem Sevil Özyurt'tu. Ardından solistleri bir kez daha değişti ve Semra İleten Beyaz Kelebekler'in solisti odlu. Daha sonra grup üyelerinden Turgut Akyüz'ün de bir trafik kazasında hayatını kaybetmesi üzerine Bülent ve Ender müziği bıraktı. Oldukça talihsiz bir kaderi olan Beyaz Kelebekler, Hababam Sınıfı'nun Sen Gidince performansıyla hatırlanıyor.


İşsizliğin, çaresizliğin, tükenmişliğin ve muhtaciyetin hüküm sürdüğü cihete de hakimdir Sabahattin Ali. Yazdığı bir şiir yüzünden cezaevinde yatmış, memuriyet kaydı silinmiştir. O nedenle İnsanlara ne kadar çok muhtaç olursam, onlardan kaçmak ihtiyacım da o kadar artıyordu. der bir karakteri. Açlığı bilir, avareliği bilir, merbutluğu bilir. Kürk Mantolu Madonna'nın ilk bölümünü okurken, Raif Efendi'nin gösterdiğinden fazlasını barındıran ama yine de çözülebilir bir kişilik olduğuna kanaat getirir insan. Halbuki birkaç paragraf sonra İnsanlar birbirlerini tanımanın ne kadar güç olduğunu bildikleri için bu zahmetli işe teşebbüs etmektense, körler gibi rastgele dolaşmayı ve ancak çarpıştıkça birbirlerinin mevcudiyetinden haberdar olmayı tercih ediyorlar. gibi bir tespit gelir yakalar bir yerlerden. Etrafları tarafından anlaşılmayan, haklarında daima yanlış hükümler verilen insanların zamanla bu yalnızlıklarından gurur ve acı bir zevk duymaya başladığını söyler üstelik Ali. Öykünün ilk bölümü öyle vurucudur ki Nazım Hikmet'in sitemine katılıp katılmamayı düşünür insan: Acaba Raif Bey'in aşk hikayesi olmasa mıydı? diye geçer içinden. Ama yok. İyi ki olmuş. Çünkü öyle bir aşk acısının tesirini de yalnızca çeken bilir. Bu o kadar mühüm bir felaket mi? Hayatta yalnız kalmanın esas olduğunu hala kabul edemiyor musunuz? Bütün yakınlaşmalar, bütün birleşmeler yalancıdır. İnsanlar ancak muayyen bir hadde kadar birbirlerine sokulabilirler, üst tarafını uydudururlar; ve günün birinde hatalarını anlayınca, yeislerinden her şeyi bırakıp kaçarlar. der Maria. Çünkü müphem bir his bana kim olursa olsun bir insanı tamamen gördükten sonra ve gördüklerini kendinden saklamadıktan sonra, ona hiçbir zaman büsbütün yaklaşılamayacağını fısıldıyordu. Halbuki ben bu kadar hahikatsever olmak istemiyordum. Hiçbir hakikatin beni ondan uzaklaştırmasına tahammül edemeyeceğimi anlıyordum. diye cevaplar Raif. Bizim mantığımızla hayatın mantığı asla birbirine uymuyordu. Bir kadın, tren penceresinden dışarı bakabilir, bu sırada gözüne bir kömür parçası kaçar, o ehemmiyet vermeden bunu ovuşturur ve bu minimini hadise dünyanın en güzel gözlerinden birini kör edebilirdi. Yahut bir kiremit, hafif bir rüzgarla yerinden oynayarak, devrin gıpta ettiği bir kafayı parçalayabilirdi. Göz mü mühim kömür parçası mı, kiremit mi mühim kafa mı diye düşünmek nasıl aklımıza gelmiyorsa ve bütün bunları hiç mütalaa yürütmeden kabule mecbursak, hayatın daha başka birçok cilvelerine de aynı tevekkülle katlanmaya mecburduk. der Ali. Ve insan üzülür işte böyle. Yalnızlığın tabiat üzerindeki değiştirici, tahrip edici hassalarından istifade eder hayat. Bir kere kaldıysan yalnız, artık geriye dönüş yoktur.


Sekülarizm, özel ve kamusal insan ilişkilerini dinsel değerler, gelenekler ve kurumların dışında tartışan genel bir eğilimdir. Rönesans boyunca din dışı konulardan etkilenen ya da bunları araştıran sanat yapıtlarının sayısı artmıştır. Sekülarizm, aynı zamanda Klasik mitoloji ve tarihten alınmış konuları, kişileri ve ilkeleri de içerir. Leon Battista Alberti'nin mimarlık üzerine tezi, De re aedificatoria, yapıların tasarımlarında Hıristiyanlık doğrularının simgelenmesi geleneğini reddetti. Bunun yerine klasik mimarlığın simetrik formlar, matematiksel orantılar ve insan ölçeğine uygun oranlarını savundu. Rönesans dönemince kilise tarafından sipariş edilen sanat ve mimarlık yapıtlarının çoğu klasik çağdan gelen bir süreklilik ve miras izlenimi yaratılmasına yönelikti. Uygarlık ve sanat üzerine saf dinsel terimlerle düşünmek giderek olanaksızlaşıyordu. Bu dönemin can alıcı değişikliği tuval resminin öneminin artmasıydı. Evler için tuval resi siparişleri daha çok verilir olmuştu ve bu, ressamlara hem daha çok gelir sağlıyor, hem de kilise süslemesi işlerinin dışında bir rekabet ortamı yaratıyordu. Soylu patronların emrinde başarıyla çalışan Tiziano, bu gelişmede belirleyici rol oynadı. Toplumda öne çıkan kişilere odaklanan önemli güncel olaylar Rönesans boyunca laik konular için kaynak oluşturdu. Rönesans sanatının laikleşmesindeki öteki etmenler; kentleşme, laik iktidarın pekişmesi, yeni sanat patronları yaratan zenginliğin artması ve klasik temaları, imgeleri ve ilkeleri keşfeden sanat piyasının istikrarlı bir biçimde büyümesiydi. Laik eğilim bir yüzyıl sonra Barok Çağ'da iyice güçlendi. Botticelli'nin klasik mitolojiden aldığı, bir tanrıçanın denizden doğuş anını gösteren ayartıcı betimlemesi Rönesans içindeki laik eğilimin temsilcisidir.


A groundbreaking and always controversial musician, M. I. A. is an influential artist and an important cultural figure of the last decade. Here is a documentation of her entire visual output and a telling of her story in collages, photos, and prints from her early years in art school at Central Saint Martins London through to her hugely successful music albums, mixtapes, and live performances at PS1 MoMA, Coachella, various exhibitions, installations, and music video shoots. The artwork is comprised of a wide variety of materials and media: video stills turned to stencils pieced back together to make animated installations; spray-painted canvasses scanned then made into digital collages; photographs videotaped, then run through bad computer connections to create graphic prints; artwork on nails, walls, prints for T-shirts, handmade stage costumes anything she could find while she was touring. Also included are assorted lyrics and portions of an exclusive interview in which she discusses candidly the personal events and themes which informed her art and music at the time of each campaign. Includes foreword by Steve Loveridge, friend since her art school days and frequent creative collaborator with M. I. A.


İsviçreli bilimadamlarını duymaya alışığız, peki ya İsviçreli iki çılgın tasarımcıya ne dersiniz? Nadja Staubli ve David Schönen'e ait Schönstaub adlı tasarımlar, yıldızları ayaklarınıza seriyor. İkili Her yolculuk önce evde başlar mottosuyla yola çıkıyor ve taa yıldızlara kadar uzanıyor. Yakın bir zamanda uzayda oluşacak alternatif yaşamlar ve tatillerden önce, Schönstaub uzayı evimize serip, tatilimizin içine sokuyor. Samanyolu desenli bir zemine basmak mı, yıldızlarla kurulanmak mi istersiniz? Online olarak satın alabileceğiniz havlular 92,-EUR 'dan, halılar ise 1.600,-EUR'dan başlıyor. Karar sizin, bir tıkla ışınlanma zamanı!