Evet şöyle başlayalım o zaman: Benim adım Eda Dürüst, 1991 doğumluyum. Doğma büyüme Istanbullu denilebilirim. Fransız ekollerinden biri olan Pierre Loti Fransız Lisesi'nden mezun oldum. Üniversitemi ise İngiliz kraliyet şaşası altında Central Saint Martins'de Grafik Tasarım/ Moving Image, yani bir nevi Video dediğimiz bölümde tamamladım. Sanata ilk atılışım Nermin Bezmen'in yuvasında oldu. Bunun ardından ilkokul itibariyle el sanatlarıyla uğraştım. İsviçre'de yaşadığım süre boyunca annem beni haftanın 3 günü alıp tahta, cam atölyelerine götürüp içimdeki yaratıcılığı dökmeme yardımcı oldu. Sonra başladım çizmeye, karalamaya. Atölyelere gittim. Orada, burada, her yerde çizdim. Üniversiteye başladıktan sonra birçok staj sayesinde değişik sanat bölümlerini tecrübe etme şansını elde ettim. Ortaya karışık misali. Şu an düşündüğümde sanat dalları birer ilişki gibiydi benim için, her birinden farklı deneyimler edinip diğerinde yapmam ya da yapmamam gereken hatalara hep dikkat ettim. Kimi zamanlarda ise bilerek hatalar yapıp o görünmez hataların bazı şeyleri güzelleştirmesine izin verdim. Her bir sanat dalına değişik hisler ve heycanlar duydum. İlk sokak fotoğrafçılığıyla başladım. Liseden itibaren canım sıkıldıkça elime kameramı alıp sokaklara attım kendimi. Kafamı dağıttım, insanlara içimi fotoğraflarla döktüm. Çoğu fotoğrafçının da dediği gibi fotoğrafta kendini en iyi geliştirmenin yanı elinden fotoğraf makinesini bırakmamaktı, ben de öyle yaptım. Üniversitede yaptığım bir staj sayesinde kendimi stüdyoda buldum ve o görkemli, hareketli hayatın tadına bakma şansı edindim. Belki set fotoğrafçılığı dedikleri bu deneyim fotoğrafın gerçeküstü bir yanıydı ancak o seti hayal etmek, kurmak, hayata geçirmek ve etrafindakilere onun güzelliğini yaşatmak bambaşka bir haz vermeye başladı. Set fotoğrafçılığının da güzel tarafı odur bence, kendi dünyanı yaratıp gerçekmiş gibi göstermek. Ancak sözü bu kadar kısa kestiğime bakmayın gerçekten yorucu ve zor bir iştir. Bu iki güzellik dışında ise kendimi bir ara konser fotoğrafçılığına adadım. Londra'da okuduğum süre içinde birçok konserde fotoğrafçılık yaptım. Duman, Mor ve Ötesi gibi grupların sahne önünde oturdum. Müzik eşliğinde bir gözüm sahnede, diğer gözümle kameradan izleyip belgeledim onları. Üniversitemin üçüncü ve dördüncü senesinde pek bir kaynaştık kendisiyle. İlk başlarda fotoğraftan sonra çok hareketli geldi. Alışamadım desem yalan olur. Çok çabuk fotoğrafı bir kenara bırakıp videoya ayak uydururken buldum kendimi. Fotoğraftan artısı vardı eksisi yoktu, bu da her anı görsel bir şölen gibi izlemek, izletebilmekti. Arka fondaki ses, görüntü akışı, renkler, senaryo, kelimeler derken kendimi bu dünyadan uzun süre alıkoyamadım. Bu konuda ilk başlarda kendimi geliştirmek amaçlı fotoğraf çekimlerinde backstage video çektim. Evet iki tutkuyu birlikte yaşadım, fotoğraf ve video. Sonrasında ise eğitimimin bana sunduğu olanaklar sayesinde birçok proje gerçekleştirdim. Bazıları kişisel, bazıları profesyoneldi. The Guardian, Ernst&Young ve MTV Uk gibi şirketlere videolar yaptık, çektik te çektik. Hafıza kartlarımız doldu, bilgisayarlar videolardan calışamaz hale geldi. Son ama en büyük aşkım: Animasyon. Animasyon dediğimiz bir video çeşidi aslında. Onunla tanışma fırsatını video okurken elde ettim. Çizimlerim sayesinde animasyon yapma yeteneğim arttı. Onları hareketlendirdim, onlara birer hayat verdim. Her gün oturdum ilüstrasyon yaptım. Bazıları canlanıp izleyiciyle tanışıtı, diğerleri ise benim gözümde güzellikleriyle kalıp arka fonları süslediler. Stop motion yaptım, kestim biçtim, kamerayla çektim video oldular, animasyon oldular. Animasyon sayesinde ilüstrator kişiliğimi renklendirip geliştirdim. Hem video hem animasyon bilgilerimle İstanbul'da birçok önemli şirketlere iş yapma şansını da elde ettim. Ancak animasyon henüz tamamlanmamış bir yol benim için, başındayım ve öğrenecek çok şeyim olduğuna inanıyorum. Bu nedenle bu sene itibariyle önümüzdeki iki sene boyunca yüksek lisansımı animasyon üzerine yine Londra'daki Central Saint Martins'de yapacağım. Yolun sonunda ne ile karşılaşacağımı bende bilmiyorum ancak fazlasıyla heyecanlıyım.


16 Ağustos'taki Taksim buluşmamızdan İstanbul merkezli deneysel bir edebiyat-müzik-sinema çevresi kurma iradesi ortaya çıkmıştı ve toplu olarak katılım sağladığımız Zeytinli Fest'te Holy İstanbul projesini detaylı olarak tartıştık. Geride bıraktığımız haftalarda Holy İstanbul'un altyapısını oluşturduk ve bu projeyi Beat deneyimine kendini yakın hissedenlerin tanımlaması adına 18 Ekim'de Kadıköy'e herkesin katılımına açık bir buluşma alıyoruz. Oluşturacağımız çevre yapı itibariyle atölye tarzında değil, Warhol'un Factory'si gibi deneysel ve çılgınca olacaktır. Beat 'in en yoğun duyumsandığı alanlar metropollerdir. Çünkü bir araya getirdiği çelişkilerle sınır deneyime en çok metropollerde yaklaşılır. Beat Kuşağı'nın NYC ile böylesine özdeşleşmesinin ardında, dünyanın başkentinin oluşturduğu muazzam enerji alanı yatar. Heidegger akademik jargonun sınırlarını şiirle aşarken buna Varlığın Sesi adını vermişti. Beat felsefesi özü itibariyle varoluşçuluğa bir noktada yaklaşır. Ve Sartre'ın Bulantı metaforundan çıkışı müzikte, yolda ve harekette bulur. Çünkü yaşam coşkusu kendini en çok bu tür dinamik eylemlerde açığa vurur. Onlar yüzeydeyken Bulantı kalıcı bir hastalık olarak daha fazla barınamaz. Dolayısıyla her Beat yola Bulantı'yla çıkar, yaşam coşkusuyla döner. Neo-Beat fikri Kızılay'ın, İstiklal'in ve Alsancak'ın barlarında bir şekilde deneysel müzikle, kısa filmlerle, fanzinlerle kendi alt kültürünü yaşantılamaya çalışanların yolda birbirini bulmasıyla ortaya çıktı. En başından beri bütün bunlar plansız gelişti. Şu an da geleceğe baktığımızda çok karmaşık planlarımız, tasarılarımız, eylem planlarımız yok. En uzun vadeli tasarılarımız oluşturduğumuz ortak yol rotalarıdır. Onlar da en fazla bir ay ötesine dayanır. Daha çok bir yaşam tarzı, bir vizyon, hayata karşı bir duruş, bazen Pink Floyd, bazen David Lynch, otostop yolculukları ve bir şeylerin sonuna dek gidebilme cesareti... Bunun yanında Beat Kuşağı'na vurgu yaparken; Beat Kuşağı'nın 50'lerin yaşam koşullarından, blues ve cazdan ve o dönemin parlak düşlerinden bağımsız düşünülemeyeceğinin farkındayız. Neo-Beat adını kullanma nedenimiz de budur. Beat Kuşağı'nın Türkiye'de tanınması konusunda en büyük pay 6 45'e aittir. 6 45, 90'lı yıllarda Kadıköy'de yükselen enerjiye bir anlamda yön vererek İstanbul'da bu çevrelerin oluşmasının öncüsü oldu. Sonrasında Türkiye'nin her yerinde yayılan fanzinlerle, kısa film atölyeleriyle, okuma gruplarıyla ve pek tabii ki festivallerle bu kültür Türkiye'de tanındı. Ama zaten İstanbul her zaman Beat'in en parlak olduğu şehirlerden birisiydi. Howl'da Ginsberg'ün bu şehri onurlandırması boşuna değildir. Bugün İstanbul, bize Avrupa'nın Paris, Madrid, Roma gibi şehirlerine kıyasla Beat'e daha yakın görünüyor. Onu NYC'nin hemen ardına yerleştiriyoruz hatta. Holy İstanbul'un kurulması bugün ancak çok kısıtlı bir çevrede yaşatılabilen Beat deneyimine ve Beat'in etkisiyle ortaya çıkan yaratı biçimlerine bir alan açmak, ortak bir kültür-sanat ağı oluşturmaktır. Türkiye'nin nüfus olarak en yoğun olan şehrinde böyle bir alan açılabilirse, buradaki enerjinin diğer şehirlere de yayılacağı açıktır. Bir ideoloji, yaşam tarzı ya da teori üzerinden ortaklaşamıyoruz belki ama şarkılar bizi birleştirirler. Bu nedenle Holy İstanbul'un en büyük birleştirici unsuru müzik, Zen ve yol deneyimi olacaktır. Roger Waters'ın The Wall'da betimlediği gibi modern yaşamın ince buzu üzerinde kayan milenyum insanı en başta kendine yabancılaşmış ve teknolojinin getirdiği bireysellikle dar bir alana sıkışmıştır. Holy İstanbul bu sıkışmışlığın ötesine geçme adına çıkışı Beat deneyiminde ve müzikte buluyor. Neo-Beat Kadıköy'deki potansiyeli harekete geçirerek Beat deneyimini burada öne çıkaracak, barların bodrum katlarına sıkışmış enerjiyi sinemaya, müziğe, edebiyata ve deneysel sanat formlarına taşımayı deneyecektir. Holy İstanbul'un oluşturulma nedeni kesinlikle dernek-topluluk formatında bir yapı inşa etmek ya da statik anlamda bir bürokrasi meydana getirmek değildir. -Fanzin-dergi çalışmaları üzerinden bir edebiyat çevresi oluşturulması -Deneysel müzik çalışmalarının desteklenmesi ve zaman zaman bu grupların bir araya geleceği ortak etkinlikler düzenlenmesi -Sokakta yapılacak doğaçlama çekimlerin ön planda olacağı deneysel kısa film çalışmalarının başlatılması -İstanbul'daki alt kültürlere ait etkinliklerin sosyal medya kanalları üzerinden duyurulması ve bazılarına toplu katılım sağlanması -Kadıköy'de sürekli bir mekan belirlenmesi ve burada şiir okuması, psychedelic parti gibi etkinliklerin organize edilmesi -#holyistanbul hashtagi üzerinden İstanbul'un arka sokaklarının ruhunun canlı olarak aktarılması 16 Ağustos Taksim Buluşması'na katılım sağlayanların çoğunluğu bu etkinliklerin odak noktası olarak Kadıköy'den yana tavır koymuştu. Bu nedenle Kadıköy'de bir mekanı sürekli toplanma noktası olarak belirlemeyi düşünüyoruz. Beat'in henüz İstanbul'da çok geniş kitlelere ulaşmasını bekleyemeyiz ama burada doğacak enerjinin Türkiye'de bugüne dek hiç olmadığı kadar parlak şekilde bu kültürü ve yaşam biçimini tanıtacağı kesin.


Kinfolk Türkiye ile Kinfolk tarfileri paylaşmaya devam ediyoruz. Bu haftanın tarifi geçen hafta Kim? köşemize konuk olan Eda Dürüst tarafından çizildi. Eda, farklı tariflerle de önümüzdeki haftalarda projede yer alacak. Fırını 175 derecede, ısıyı ortaya verecek şekilde ayarlayın. Fırın tepsisine yağlı kağıt serin. Kağıt yağlı olsa da yine de fırça yardımıyla üzerinde tereyağı gezdirin. Tereyağı ve şekeri orta hıza ayarlanmış mixer yardımıyla 3 dakikda kadar çırpın. Mixer'i durdurup un, Antep fıstığı, vanilya çubuğu çekirdeği ve limon kabuğunu ekleyin. İçindekiler iyice karışana kadar düşük hızda çırpın. Elinizi biraz una bulayıp hamuru 24 eşit parçaya bölün. Her bir parçaya elinizle yuvarlayarak şekil verin. Gerekirse biraz unlayın. İki farklı tepsiye 1'şer adet kurabiyeyi dizin. Aralarında 3 cm. kadar mesafe olsun. Kurabiyeleri altın rengine dönene kadar 15 dakika pişirin. Fırındn aldıktan sonra 15 dakika dinlendirin. Üzerine pudra şekeri serptikten sonra servis edin.


Paradisko, 2013'ün sonunda Hakan Özkan ve Hemi Behmoaras tarafından kuruldu. Hemi, yıllardır Babylon, Indigo, Kiki gibi önemli mekanlarda DJ'lik promoter'lık yapıyor. Ayrıca Star Slinger, The Ringo Jets 'e video klipler çekmekle beraber çeşitli video işleri, akustik performans videoları ve belgesellerle uğraşıyor. Hakan, Ses Mühendisliği yapmanın yanısıra Connection Records DJ Academy'de eğitmen olarak görev alıyor. Dawn Richard ile yayınladığı single'la iTunes US RnB/Soul Chart'a 30 numaradan giren Hakan'ın solo projesi olan Thousand Fingers ile de çok yakında yeni işlere imza atacağını öğrendik. İkili, geliştirdikleri hızlı sinerji ile kısa sürede Chewing Gun parçasını üretti. Daha sonrasında prestijli bağımsız plak şirketi On the Fruit ile anlaşma imzaladı ve bağlantıları sayesinde Xinobi ve Mighty Mouse gibi türünün önemli isimlerine ilk EP'lerinde remix'leri ile yer verme fırsatı buldu. Birçok blogda kendilerine yer verilmesinin dışında Vice Magazine'in elektronik müzik platformu THUMP'ta, Hemi ve Ferit Katipoğlu'nun Chewing Gun'a çektikleri klip ile yer aldılar. Spotify, Beatport, Itunes gibi bütün dijital marketlerde yer alan Paradisko Chewing Gun'ın Original Mix'i ile Traxsource Indie Dance/Nu Disco Top 100'de EP'nin çıktığı ilk 1 ay boyunca, ilk 10'da yerini aldı. Katıldıkları festivallerde Hercules & The Love Affair, Moullinex, Xinobi, Gramatik, Faust, Mighty Mouse, Bufi, Shit Robot, Animal Trainer, Satin Jackets, Martin Roth, Tim Green, Lancelot gibi isimlerle aynı sahneyi paylaştılar. Disco ve House'u bir arada eritmeye oldukça özen gösteren ikili, özellikle geceyarısından sonra çaldıkları setlerde tempoyu yüksek ve şarkıları groovy ve eğlenceli modlarda tutarak kitleleri eğlendirmeyi tercih ediyor. Topless, Kiki, Babylon, Indigo, Upshot, Kite, 1888 gibi ülke içinde elektronik müziği temsil eden kalelerde iz bırakan Paradisko, 2015 itibariyle yurtdışı gig'lerine de start verecek.


Adını, sanatçının 2 yıl önce kapattığı blogtan alan Benden Kimseye Bahsetme isimli sergi, Ali Şentürk'ün hayatının 5 yıllık bölümünde yaşadığı, tanıklık ettiği ilişkiler üzerine çektiği kurgusal 35mm fotoğraflardan oluşuyor. Blogtan sergiye terfi eden altı eser, bu fotoğraflardan bir kaçının tuval üzerine aktarılmasıyla oluşan resimler. Beyaz bir arka planda yalın ve kesintisiz çizgiler tuvalin bir noktasında bitirilip tellerle tamamlanıyor. Tuvallerin üzerinden çıkan tellerin şekilleri ise o ana ait hislerin soyut bir şekilde ifade edilişi. Ankaralı genç sanatçı Ali Şentürk'ün ilk solo sergisi Benden Kimseye Bahsetme 9 Ekim'den 31 Ekim 2014 tarihine kadar SODA'da görülebilir. Ali Şentürk 1985 yılında Ankara'da doğdu. Hacettepe Üniversitesi Güzel Sanatlar Heykel bölümünü 2012 yılında bitirdikten sonra aynı yıl aynı okul ve bölümde yüksek lisans yapmaya başladı. 2012 yılında Nowartis Hastayla 24 Saat adlı kısa film yarışmasında arkadaşlarıyla beraber en iyi senaryo ödülüne layık görüldü. 2013 yılında Mamut Art Project'e katılarak çalışmaları Türkiye'deki en önemli koleksiyonlara girdi. Cer Modern konuk sanatçı programı dahilinde Cer Modern atölyelerinde çalışmalarına devam eden genç sanatçı, Orta Doğu Teknik Üniversitesi'nde yarı zamanlı öğretim görevlisi olarak Ankara'da yaşıyor.


Ben Kronotrop ile aslında Galatasaray Lisesi'nin yanındaki yokuştan aşağı inerken tanışan insanlardanım. Küçücük mekanda nefis kahve sattığı zamanlardan... İstanbul'da yaşamıyor olmak mekanların değişimlerine de bir şekilde sonradan ayak uydurmak zorunluluğunu beraberinde getiriyor. Yeni, Cihangir'deki Kronotrop ile bugün tanıştım. Küçük mekan gitmiş yerine daha fazla kişinin oturabildiği, içinde Kinfolk satılan ama aynı lezzette kahve vermeye devam eden bir yer olmuş. İsteyenler kahve çekirdeği de satın alabilirler. Cihangir'e yolunuz düşerse kahve için derim. Çünkü gerçekten çok başarılı. I found out about Kronotrop while it was still located down the hill from Galatasaray. It was a tiny coffee shop with amazing coffee. Now that I don't live in Istanbul anymore, it's quite hard to keep up to date with all the new places opening and closing. I was able to visit Kronotrop at its new location in Cihangir today. It has finally become a place where more people can sit and enjoy, and where you can even buy Kinfolk Magazine. And they still serve coffee of the best quality. I definitely recommend Kronotrop if you love coffee.


New York based artist, Geoff Levy said hello to us on Instagram. He is getting busy with his amusing project which is called Cake Angry. Here is how Geoff explains himself and his project; the Cake Angry. About a month ago, I was on a photo shoot for a certain celebrity. While we were given FOURTY cakes to work with, we only ended up using three in the setups, leaving me stuck with this plethora of pastries. I debated delivering the rejected desserts to the dumpster when it hit me I could be frustrated at the waste and inefficiency, or I could channel this into something greater. What better catharsis than smashing cake? Consequently, #CakeAngry was born. Real New Yorkers inducing explosions of beautiful lumps of frosting and colorful sprinkles against NYC backdrops. This series is my homage to those frustrating, wasteful instances of living in the city, pent up then purged via punting, punching, judo-chopping, and smashing into taxi windshields.. Below the series thus far, which is also posted on my Instagram. I'm only halfway through my supply, so expect plenty more coming. Thanks for your time, and I hope you enjoy #CakeAngry as much as I did making it.


Hotline Miami başlı başına çok iyi bir oyundu, ama müzikleri de en az kendisi kadar efsaneydi. Zaten bu oyun sayesinde, 80'lerin synth'leri ile bezenmiş tonlarda elektronik müzik yapan Fransız DJ Carpenter Brut'la tanıştım. Görünürdeki tek mottosu NOT FROM PARIS olan DJ'in R-Rated klibini aşağıdan izleyebilirsiniz. İlham kaynağını 80'lerin müziklerinden olduğu kadar korku filmlerinden de alan Fransız müzisyen, şimdiye kadar 2 EP yayınlamış. Genel olarak tüm parçaları çok sevdim, ama Marliyn Manson'ın eski şarkılarından Down in the Park ile aynı sample'a yer veren Escape From Midwich Valley değişmez favorim oldu. Bir dönemin epik Hollywood bilimkurgularını domine eden synthwave'leri geri getiren Carpenter Brut'a, elektronik müziği sevmeseniz dahi mutlaka bir şans verin.


CONTRA Türk Çağdaş Sanatı'na özel ilk sanat sergisi ve sanatçıların eserleri Londra'daki Frieze Art Fair'le birlikte yer alacak. CONTRA'nın açılış edisyonunda, Londra Sanat Haftası süresince Londralı'lara İstanbul'un coşkulu sanat çehresi sunulacak. Türkiye sınırları dışında gerçekleşen ilk Çağdaş Türk Sanatı sergisi olan CONTRA, Türkiye'deki sanat sahnesinin çeşitliliğini yansıtmayı ve genç yetenekler üzerine odaklanarak, birkaç isim tarafından çerçevelenmiş Türk sanatı imajını genişletmeyi hedefliyor. Türkiye'den 20 genç sanatçının işlerini barındıran sergide fotoğraftan videoya, ilustrasyondan sokak sanatına, entelasyondan yeni medyaya, oldukça geniş bir tayfta eser olacak. Türkiye'deki genç yeteneklerin, mainstream olmayan üretimlerini sergilemek ve beklenmedik, alışılmadık yönlerini göstermek için CONTRA'nın en uygun bulduğu yer Londra'daki The Old Truman Brewery olmuş. Doğu Londra'nın kalbindeki bu mekan, şehrin yaratıcı merkezinin odağında olmakla birlikte, CONTRA sergisi ile aynı zamanda Moniker, The Other Art Fair ve Kinetica'ya da evsahipliği yapacak. 16-19 Ekim arasında The Old Truman Brewery, Londra'da gerçekleşecek sergiye mutlaka zaman ayırın. Katılımcılar: Ali İbrahim Öcal, Alper Derinboğaz, Candaş Şişman, Cins, Elif Varol Ergen, Emre Ünal, Ethem Onur Bilgiç, Furkan NUKA Birgün, Gümüş Özdeş, Güneş Oktay, Ham, Huo Rf, Joana Kohen, Idil İlkin, Ilker Canıklıgil, Lalin Akalan, Merve Morkoç, Sinem Dişli, Sezer Arıcı, Ozan Türkkan, Volkan Kızıltunç.


Kinfolk is a slow lifestyle magazine published by Ouur that explores ways for readers to simplify their lives, cultivate community and spend more time with their friends and family. Founded in 2011, Kinfolk is now the leading independent lifestyle magazine for young creative professionals and also produces international editions in Japan, China, Korea and Russia. Published quarterly, Kinfolk maintains a vibrant contributor base from Copenhagen to Cape Town and hosts hundreds of global events that bring the community together. For too many people, being happy at home is pretty much an abstract idea, something they can't know or imagine, until it appears on some taste maker's must-have list, or in a magazine, or reposted on Tumblr. A home sweet home is not curated or produced by acquiring a perfect arrangement of chairs, lamps and friends. A real giving space is made from living, not decorating. A bored materialist can't understand that a house has become a home. It happens, not through perfection but participation. Frankie Magazine is a national bi-monthly based in Australia, aimed at women looking for a magazine that's as smart, funny, sarcastic, friendly, cute, rude, arty, curious and caring as they are. They cover design, art, photography, fashion, travel, music, craft, interiors and real-life stories they aim to surprise and delight readers with every turn of their beautifully matte pages, and have a good old laugh while doing so. Printed Pages is an arts and design magazine which focusses on depth and discovery, combining engaging and accessible content with top-notch design values. They also got Rookie's Editor-in-Chief Tavi Gevinson to discuss doing things differently with illustrator and long-term collaborator Minna Gilligan, spent a weekend with Richard Turley as he designed a special edition of 'SUP and pestered illustrator Jean Jullien about the ugliest thing he loves. Lucky Peach is a quarterly journal of food and writing. Each issue focuses on a single theme, and explores that theme through essays, art, photography, and recipes. The Gourmand is an award-winning food and culture journal with a broad subject base and an international reach. Bringing together inspirational words, images, and ideas with the universal subject of food, the biannual journal was founded in London in 2011 by David Lane and Marina Tweed. The idea for The Gourmand came out of a dinner conversation amongst friends at David and Marina's table a few years ago. Since then, the publication has strived to capture the exciting work being done at the crossroads of the culinary and creative industries. The list of contributors has grown to include noted photographers, artists, and writers, all of whom are given free rein to explore their creativity and share unusual, engaging, and unexpected perspectives. gather ; 1. to bring together into one group, collection or place; 2. to serve as a center of attention for, to attract; 3. to pick or harvest a crop or natural yield from its place of growth or formation; 4. to come together around a central point, to assemble. They started Gather because of a shared love of food and cooking, and a desire to create a magazine with staying power on your bookshelf; one that you could return to again and again for inspiration. They are a quarterly travel and lifestyle magazine based in Bristol, UK.


Afrika'ya gitme fikri bir süredir aklımda olmakla birlikte, bir sonraki büyük seyahatim olarak Kenya'ya kesin olarak karar vermem aslında bölgesel olarak Afrika'nın tam zıttı olarak görülen Alaska seyahatime denk geldi. Denali Parkı içerisinde ilerlerken otobüs şoförünün insanlar Alaska'ya geldiklerinde Kenya'daki gibi hayvanlar her yerde koşturuyor olacaklar zannedip, sonra da hayal kırıklığına uğruyor tekrar hatırlatmak isterim burası soğuk bir iklim, hayvanlar da kendilerini koruyor demesi değildi bana Kenya'ya gitmeyi düşündürten. Alaska'ya hayvanlardan ziyade doğası için gitmiştim. Sizler için nasıldır bilmiyorum ama benim için birbiriyle temel açılardan tamamen zıtlık içinde olan bölgelere birbirine yakın zamanlarda seyahat etmek her iki ülkeyi de daha iyi anlamama yol açıyor. Bu temel zıtlıklardan benim açımdan en önemlilerinden birisi de tahmin edebileceğiniz gibi iklimin ve doğa koşullarının insan özellikleri ve insanların çevreleriyle ilişkileri anlamında yarattığı aşikar fark. Kenya ve Alaska ise iklim anlamındaki zıtlıkları ama buna ek olarak vahşi hayvan yaşamı açısından benzerlikleriyle birbirini benim açımdan oldukça tamamlayan ve her iki bölgeyi de kendimce daha iyi anlamama olanak veren destinasyonlar oldu. Ağırlıklı olarak yalnız seyahat etmeme rağmen, hem yalnız gitmeye çekinmem hem de seyahatin niteliği nedeniyle yakın arkadaşım Pınar'a Kenya'ya gitmeyi düşünür müsün? dememi takiben uçak biletlerimizi iki saat icinde ayırtmıştık. İkimiz de daha önce hiç kullanmamış olmamıza ve açıkçası çok da mesafeli durmamıza rağmen, okuduklarımız neticesinde İstanbul'da Afrika seyahatleri üzerine yoğunlaşan Savana Tur üzerinden tüm seyahatimizi organize ettik. Tur ile gitmedik ancak ikimiz için Savana Tur özel bir program hazırladı ve bizim de getirdiğimiz otel seçenekleri de değerlendirilecek şekilde programınızın her detayı önceden belirlendi. Kenya'ya safari amacıyla gidecekler için özellikle kalacakları otel türlerini önceden incelemelerini ve eğer bütçelerinde biraz esneklik yapma imkanları varsa çadır tipi konaklamaları en azından seyahatin bir kısmı açısından değerlendirmelerini öneririm. Pınar da ben de hayatımızda gördüğümüz en etkileyici konaklama mekanlarını Kenya'da gördük. Özellikle çadır tipi konaklama insana kendini Out of Africa filminde hissettiriyor. Biz önce Nairobi'ye uçarak ve orada sadece bir gece kalarak, üç gece Masai Mara, bir gece Lake Naivasha ve iki gece Amboseli şeklinde bir program gerçekleştirdik. Kenya'ya gidiyorsanız, Masai Mara birçok diğer kaynakta da okuyabileceğiniz gibi Kenya'nın olmazsa olmazı. Masai Mara, yer ve göğün gerçekten de birleştiği, baktığınız her yerde Dünya'nın çok az yerinde görebileceğiniz hayvanların koşturduğu ve günün ikiye ayrılmış şekilde toplam beş altı saatini safari arabasında bu coğrafyada dolaşarak geçirdikten sonra, doğanın tam anlamıyla ortasına inşa edilmiş çadırlarda her türlü konforla konakladığınız bir yer. İnsanlar özellikle Temmuz-Ağustos aylarına denk gelen büyük göç zamanı gitmeyi tercih ediyor. Biz ise programlarımız büyük göç zamanına elvermediğinden ve bu dönemde bölgedeki olası turist yoğunluğunu da dikkate alarak Haziran başı gittik. Tam yağmur sezonunun sonuna gelen bu dönem bize yemyeşil ve tenha bir Kenya deneyimi yaşattı. Büyük göçün başlangıcını görmemize ek olarak, çok nadir görülen bir av sahnesini de izleme şansımız oldu. Kenya seyahatimizde Savana Tur'un ve seyahatin her anında bizimle olan mükemmel rehberimiz Salomon'un katkılarıyla en ufak bir sıkıntı yaşamadık. Yol koşulları zor ve yorucu özellikle nereye giderseniz gidin yol haritası nedeniyle tekrar Nairobi'ye dönme zorunluluğu yolları iyice uzatabiliyor. Alternatif olarak Nairobi ve Masai Mara arası uçak var. Biz denemedik ama Masai Mara'yı yukarıdan görmek için eminim harika bir alternatiftir. Seyahatimiz esnasında dört farklı yerde konakladık ve hepsinden memnun kaldık ancak ikimiz için de Kilima Camp Masai Mara'nın yeri çok ayrıdır. Konakladığımız gecelerden birisinde sadece Pınar ve benim kampın tek müşterisi olduğumuz Kilima Camp, Masai Mara'ya tepeden bakan nadir çadır kamplarından birisi. Çadırların içlerinin güzelliği, her çadırın hemen önünde olan ahşap veranda ve burada tepeden Masai Mara'yı izlemek, kamp personelinin akşam ateş etrafında anlattığı safari hikayeleri ve muhteşem yemekleriyle Kilima Camp'de her ikimiz de rahatça bir hafta geçirebilirdik.


Harbour Edge House, Auckland menşeli Fearon Hay Architects'in son projesi. Waitemata limanının iç kısımında yer alan 400 metrekarelik villa, 1910 yılında inşa edilmiş ve Auckland'in en eski sahil evlerinden biri olarak biliniyor. 20. yüzyıl öncesi bambaşka bir mimariyle inşa edilmiş bir yapıdan, modern ve sade bir sahil evine dönüşümü gerçekten kusursuz. Ev restore edilirken, evi güzel yapan orijinal özellikleri bozulmadan yeni görünümüne kavuşturulmuş. Modern hayat ihtiyaçlarının hemen hepsine cevap veren evden kumsala direkt olarak yol olması da evde yaşayanlar için hayat kolaylaştıran bir detay. Yeni açık mutfak, eski halinin sadece yenilenmiş bir ikizi gibi. Evin yeni simetrisi sadece muhteşem bir uyum yaratmakla kalmamış ayı zamanda geçmişle gelecek arasında da bir bağ kurmayı başarmış. Dekorasyon ve mimarisinin yanı sıra nefes kesen liman manzarası evi, herkesin 'home sweet home'u olabilecek kadar kusursuzlaştırıyor. Evin dekorasyonundaki pirinç, deri ve beyaz detaylar eve sadelikle birlikte karakter de kazandırmış.


Bu güzel etkinliği çok uzun zamandır bekliyordum. Kinfolk ile tanıştığımdan beri herhangi bir etkinliğine katılmak büyük bir isteğimdi. Zaten insan Berlin'i de çok sevince iki günlük bir kaçamak çok tatlı geldi. I've been looking forward to this event, because I wanted to join a Kinfolk dinner ever since I met Kinfolk. Being a huge fan of both Berlin and Kinfolk, this event was the perfect excuse for a two day trip. Kinfolk'un kış dönemi etkinliğinin adı A Messy Meal idi ve bir Japon felsefesi olan Wabi-Sabi temalıydı. Daha önce Wabi-Sabi hakkında pek bir şey duymamıştım ve bu tema hakkında öğrendiklerim de bu yemeğin bana kattığı güzelliklerden biri oldu. Berlin'deki etkinliği bu sene Arthur organize ediyordu. Arthur mimarlıktan danışmanlığa ve sanata, kısaca kreatif olan her şey ile ilgilenen ve Berlin'de yaşayan bir Hollandalı. Bu yemeği çok büyük bir zevkle hazırladığını farketmek kolaydı. Tabii ki arkasında çok büyük bir yardımcı grup olduğunu da belirtmek gerek. 6 farklı messy şarap ile bizi tanıştıran Mario, yemeğe ve çay seramonisine ev sahipliği yapan Agora Collective ve Kindl'a ilk girdiğimizde bize çok lezzetli meyve sularını sunan LA Cold Press. Ama geceye damgasını vuran müthiş yemekleriyle Japon şef Ayumi Saito ve ekibiydi. Bugüne kadar bu kadar lezzetli Japon yemeği yediğimi hatırlamıyorum. The winter season event of Kinfolk is called Kinfolk, A Messy Meal and the theme was Wabi-Sabi, a Japanese aesthetic concept. I hadn't heard of Wabi Sabi before and I had the chance to learn about it by experiencing last night's event. The dinner was organised by Arthur, a Dutch designer and creative consultant. I could easily say that he put lots of effort in the organisation and took care of everything with delight. There were naturally many others, who made last night possible. Agora Collective hosted the dinner and the tea ceremony, Mario introduced us with 6 different messy wines and LA Cold Press welcomed us with fresh juices. The food that our chef Ayumi Saito and her team prepared for us made the night unforgettable. It was the tastiest Japanese food I ever had. Saat 17.00 gibi Kindl Zentrum fur Zeitgenossische Kunst'ta diğer katılımcılarla buluştuk. Tanımadığım insanlarla Kinfolk çatısı altında yemek yemenin çok değişik bir tecrübe olacağını tahmin ediyordum. Kindl mimari açıdan çok etkileyici bir bina. Yüksek tavanlar, ortadan aşağı sarkan bir uçak ve altında içilen meyve suları çok güzel bir başlangıç oldu. Yaklaşık 30 kişiydik ve bir şekilde herkes kendini tanıttı. Çoğu insan tahmin ettiğim üzere tasarım ile uğraşan kesimdendi. Birkaç mimar da bunlara dahildi. The event started at Kindl Center for Contemporary Art, an impressive building with an airplane hanging from the ceiling. All participants met inside this building and we introduced ourselves. We were around 30 people and many of us had design-related jobs. We took a walk to Tempelhof, a park larger than Central Park, and though the tiny gardens, where people grow their own plants and vegetables. We were all asked to find a leave and hold on to it. Sonrasında Arthur bizi Tempelhof'a bir yürüyüşe götürdü. Uçsuz bucaksız terk edilmiş bir havalanı ve bir köşesindeki halkın yarattığı müthiş tatlı bahçeler. Herkes sonbahar renginde bir yaprak aldı. O sırada bu yapraklarla ne yapacağımızı tam bilmiyorduk tabii ki. Saat 19.00 gibi yemeğin olduğu Agora Collective'e vardık ve üst katta bizi bir Japon çay seramonisi bekliyordu. Seçtiğimiz yaprakları çerçeveledik. Sonbahar yapraklarının Wabi Sabi için müthiş bir örnek olduğunu sonradan farkettim denebilir. Çay seramonisinde susamdan pirinç sütlü çaya 3 farklı çay denedik. Susam ile yapılanda aklım tamamen kaldı denilebilir. Çay seramonisinin arkasındaki mantığı dinlemek, hareketleri gözlemlemek çok çok güzeldi. We arrived at the Agora Collective around 19.00 and framed the leaves that we collected. Autumn leaves are apparently good examples of the aesthetic concept of Wabi-Sabi. We then sat down for the tea ceremony. We tried three types of very unusual teas. The one made with sesame was my favourite. We had the opportunity to learn about the history and philosophy of the Japanese tea ceremony. Sonrasında Messy Meal olan alt kata indik. Japon şef bize enfes bir tatlı dahil menü hazırlamıştı. Sınırsız şarap ve Japon yemeği ile gecenin sonunda zirvede olduğumu söylemek garip olmaz. Fotoğrafların bu noktada kendisini fazlası ile anlattığını düşünüyorum. Bir sürü güzel insanla tanıştım. Amerika'dan Kanada'dan Arjantin'den gelip de Berlin'e yerleşen güzel insanlarla. Arthur'a, Kinfolk'a ve geri kalan bütün herkese buradan da teşekkür etmek istiyorum. The Messy Meal was downstairs and the menu that our chef prepared for us was unbelievable. After the unlimited wine and amazing Japanese food I reached the peak of the night. We were able to meet great people from all around the world. People from America, Canada, Argentina, who moved to Berlin in the part years. Many thanks to Arthur, Kinfolk and everyone behind this fantastic night.


Müzisyen bir ailenin kızı olarak dünyaya geldiğim için müzikle ilişkim doğal olarak başladı :) Babaannem piyano öğretmeni idi. İlk dersleri ondan almaya başlamıştık abim İlhan ile birlikte. Ben daha çok şarkı söylemeye meraklı idim ve klasik olucak ama herhangi bir objeyi mikrofon olarak kullanıyordum ve ilk okulda doğum günlerin de hep ben şarkı söylüyor olurdum... Seneler müzikle dolu geçti ve 18 yaşımda TRT nin açtığı bir vokal yarışmasında ilk 3'e girerek ve akabinde Galata Kulesi'nde ilk kez profesyonel müzik hayatıma adım atmış oldum. 30 senedir çeşitli jazz clup'larda ve festivallerde yer alıyorum. Başka bir meslek düşünemiyorum. Kendimi bildim bileli müzik var ve gerçekten bu bir yaşam biçimi. Hayatımın büyük bir bölümünü annemle geçirdim ve haliyle ondan etkilendim ilk olarak. Annemin içindeki Swing olağanüstü idi. Onu dinlerken tüylerim ürperirdi, keza babamı da dinlerken... İkisi de gerçekten büyük sanatçılar. 2011 yılın da But Beautiful adlı albümüm çıkmıştı... Şimdilerde yeni albüm çalışmaları var, parçalar seçiyoruz. Sevgili müzisyen arkadaşımız Ozan Musluoğlunun 10 vokalistten oluşan cd'sinde bir parça söyledim. Benim için ayrıcalığı var çünkü Türkçe bir parça... Onun heyecanını yaşıyorum. Konserler devam ediyor.


Önceleri sadece çizebilmek ve çok daha iyisini yapabilmek üzerine odaklanmıştım. Beğendiğim sanatçıların eserlerine bakıp onlar gibi olmak ve o kadar iyi çizebilmek istiyordum. Sonrasında kendi sınırlarımla tanıştım ve aslında gerçek başarının iyi çizmekten çok, yaratıcılık ve farklı bir anlatım dili geliştirmekten geçtiğini farkettim. Bu konu üzerine yoğunlaştım ve imzam olabilecek bir tarz üzerine kafa yordum. Hedefim, detaylarla ve detaylardaki küçük hikayelerle tamamlanmış büyük hikayeyi anlatmak, ayrıca insanların işlerimin önünde olabildiğince fazla zaman geçirmesini sağlamaktı. Bu isteklerimin büyük bir kısmını şu an kadar hayata geçirebildiğimi düşünüyorum ve gözlemliyorum. Gerek sergide gerekse sosyal medyada bana ulaşan yorumlar ve geri dönüşler oldukça olumlu ve benim için motive ediciydi. Kendimi mesaj ileten bir aracı olarak görüyorum. Aynen bir kamera ile hayatın belli anlarını kaydetmek gibi. Ancak benim kayıtlarım, hayatın üzerine farklı efektler uygulanmış ve kurgulanmış bir versiyonu. Varolan belli düzeydeki yeteneğimin ve gözlemlerimin sonucunda ortaya çıkan, insanların kendilerinin yorumlayacağı ve istediklerini görebilecekleri aynalar bunlar. Çalışmalarımı paylaştığım kişilerin benim yolculuğuma ortak olma fikri beni hem mutlu ediyor, hem de heyecanlandırıyor. İlk hedeflerimden biri olan kişisel sergim Yok Artık! güzel bir şekilde sonuçlandı.


Bu haftanın çizimi de projemizi çok seven ve destekleyen Eda Dürüst'ten geldi. Hindili ve avokadolu mini burgerlerin yapması çok kolay, tadıysa çok lezzetli. Kömür mangalınızı hazırlayın ve kömürlerin küllenip beyazlaşana kadar ısınmasını sağlayın. Eğer gazlı bir ısıtıcı kullanıyorsanız ısıyı orta kademeye getirin. Hindi etini, sarımsakları, kimyonu, zeytinyağını, tuzu ve biberi iyice karışana kadar orta boy bir kasede çırpın. Karışımı 4 hamburger ekmeğine sürün ve 4-5 dakika boyunca pişene kadar mangalda bekletin. Burgerlerin arasına gravyer peyniri, avokado dilimleri ve hardal koyarak servis edin.


1986 yılının Temmuz ayında Kastamonu'nun İnebolu ilçesinde doğdum. Öğretmen bir babanın oğluyum. İnebolu'da güzel bir çocukluk yaşadıktan sonra Konya'nın Ereğli ilçesine taşındık. Orta ve lise eğitimimi Ereğli Anadolu Lisesi'nde aldım. Lise bittiğinde benden mühendis olmayacağını anlamam uzun sürmedi. Güzel Sanatlar'a yönlendirildim ve bu fikir gerçekten hoşuma gitti. 2007 yılında Grafik Tasarım eğitimi almaya karar verdim ve Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi Grafik Tasarım Bölümü'ne girdim. Bugünlere geldiğimizde illüstratör ve grafik tasarımcı olarak çeşitli işler yapıyorum. Birçok reklam ajansı, dergi, gazete ve yayınevi için illüstrasyon ve tasarım hazırlıyorum. NTV Tarih, GQ Türkiye, Notos, Sabitfikir, Bant Mag., Skylife, Zero İstanbul, Mediacat, Tempo gibi dergilere kapak ve konu çizimleri, Radikal Gazetesi Kitap ekine birçok illüstrasyon, yayınevleri için kitap kapağı tasarımı ve kitap içi illüstrasyonu ürettim. İthaki Yayınları, Malatya Uluslararası Film Festivali ve 4. Bursa Uluslararası İpek Yolu Film Festivali'nde sanat yönetmeni olarak çalıştım. Türkiye'nin önde gelen birçok reklam ajansı ve markası için işler ürettim. Rock'n Coke 2011 gibi çeşitli festivaller ve etkinlikler için afiş, ilan ve illüstrasyon çalışmaları yaptım. Tiyatro oyunları ve sinema filmleri için afiş çalışmalarında bulundum. Halen Bakırköy Belediye Tiyatroları ve GalataPerform'un grafik tasarımcısıyım. Reklam filmleri, kısa filmler ve canlandırma filmler için konsept tasarımlar ve animasyonlar hazırladım. Yurtiçi ve yurtdışında karma sergilere katıldım. İlk solo sergim Aralık 2013'de Milk Gallery'de Tatlı Kabuslar ismiyle açıldı. Çalışmalarıma İstanbul'daki atölyemde devam ediyorum.


I'm Eugenia. I grew up in Greece, but I've also lived in Germany and UK. These days I live in California. I've been a nurse, a computer programmer, a technology journalist, and a filmmaker. In April 2012, after I had just finished an animated music video, I decided to try collaging after the knowledge I gathered from making the animation. I got hooked ever since! Here is a short list of my publications so far. Some random tidbits: I love sci-fi and sushi. I'm a major geek. I'm a Paleo dieter for life, since I credit it for saving it after 10 years of major health problems. Finally, I'm an INFP. I start by finding a base image, and then I sort of build around it. Sometimes I have a concrete idea of what I want to do, and sometimes I leave the images to fit together by themselves. Sometimes, after a lot of juxtaposing, the base image might not even be part of the final collage. Most of the time, I try to say something important via my art, but other times it's just about doodling. I got into collage because I loved Julien Pacaud's illustrations, but it was Kieron Cur3es Cropper who became my main influence. The guy's a genius. Bryan Glass Planet Olson and David Delruelle are also influences of mine. From the older artists, I'd have to say, Magritte. However, I collage on many different styles: from pop to dada, and from modern illustrations to traditional surrealism. I don't believe that artists should find their style. That's artistic death. If I have a style, it's probably some meta aspect of it, rather than something visual. While I maintain an online store for those who like the convenience, I still give away the full resolutions of most of my artworks under the various liberal Creative Commons licenses. So theoretically, people can print them at home for free. I believe that art loses its true value when it becomes fully commercial, because the artist then tries to please the latest visual fashion or the wishes of his customers. How am I supposed to describe you who am I, when that has a price? It's an oxymoron. Art should be shared freely.


Kaliforniya'nın Sacramento kasabasında doğan ve yetişen John Poppleton, henüz 1988 yılında bir lise öğrencisiyken fotoğraf hayatına başladı. Öncelikle fotoğrafın her türüyle büyük bir tutkuyla ilgileniyordu. Ta ki 1993 yılında arkadaşlarının düğün fotoğraflarını çekip profesyonel bir portre fotoğrafçısı olana dek. Bütün bunlar Poppleton'ı ana amacı olan farklı bir şeyler yapma isteğine yavaş yavaş ama emin adımlarla götürüyordu. John'ın amacı her zaman orjinal bir şeyler yaratmaktı fakat fantazi portreler hiçbir zaman planın bir parçası değildi. John was born and raised in the suburbs of Sacramento, CA. He was introduced to photography during his junior year of high school in 1988. He pursued all areas of photography very passionately as a hobby until becoming a professional portrait photographer in 1993, after several friends convinced him to photograph their weddings. It has always been John's goal to create something original and different but fantasy portraits were never part of the plan. I wasn't looking for it, it found me... Around 2003 Photoshop introduced a new tool called liquify and just to show what it could do I stretched a brides ears and turned her into an elf. It turned out so nice I put a copy in my portfolio and it just evolved from there. But things really took off when the owner of a faerie collectable store asked me to create 12 images for a calendar. That's what gave me the biggest push. Poppleton, direkt olarak insan vücudu üzerine dikkat çeken resimler yapıyor. Black Light Bodyscapes isimli serisinde kadın modellerinin sırtına yansıttığı floresan ışığı ile garip doğa manzaraları oluşturuyor. Modeller, simsiyah bir ışık altında bu inanılmaz görüntüler yaratılırken fotoğraflanıyor. Sanatçı kadın vücudunun güzelliğiyle, göz kamaştıran doğal dünyayı harmanlıyor. Resimlerinde kullandığı dalga ve formlarla feminen vücutlara güçlü bir biçimle Doğa Ana'yı yerleştiriyor.


Müziğe her genç kulağın başına geldiği gibi aileden gelen tınılarla başladım. Annemin Deryaa yemek hazııır ya da Bitti miiii? diye bağırmasında müzikal bir ahenk buldum sanırım. Tabii şaka bir yana, babam zamanında akordeon çalarmış, fakat ne yazık ki bilinçlendiğim yaşlarımda dinleme fırsatım hiç olmadı; küsmüş bir ara ama neden hala bilmem. Bunun dışında fazlaca şey dinlenirdi evde. Hele insanın ablası olduğu zaman, aynı odada, onun elde krem şişesi ayna karşısında hoplayıp zıplarken dinledikleri kardeşinin hatıralarından asla gidemez sanırım. O dönem 80'lerdi. Bir yandan da grubumuzun vokalisti Orçun Sünear'la da kuzen olduğumuz ve de küçüklüğümüzden beri her daim müzik alışverişi yaptığımız için evdeki cd'ler kasetler artmaya başlamıştı. Müzik aşkı böyle doğdu içimde. Vurmalı enstrümanlara olan ilgim de bir gece gizli gizli uyumayıp Mtv'de Headbangers Ball programını izlerken davulcuya kitlenmemle başladı. Ertesi gün okulumdaki müzik odasında yer alan derme çatma davula yekpare blok flütlerle saldırmıştım. Kavgam o günden sonra devam etti hep. Orçun'la biz kuzeniz. Arada tabii ufak ayrılıklar olsa da 34 yıldır adamlayım. Bu yüzden de aramızda neredeyse konuşmadan anlaşabilecek seviyeye kadar gelmiş telepatik bir bağ oluştu. Bu da yaptığımız müziğe fazlasıyla yansıyor. Grupta da şimdiye kadar çok değişiklikler oldu gerçi ama her gelen aileden birine dönüştüğünden zamanla iletişimimiz de paralel olarak rahatladı ve bu da müziğe ahenk olarak yansıdı diye düşünüyorum... Provalara isteyerek severek gidiyoruz resmen. Türkiye'de öyle bir ortamda yaşıyoruz ki ne yazık ki her mecrada risk var. Hele ki sanat camiasında bu risk daha da çok hissediliyor. Hele ki bizim gibi müslüman mahallesinde salyangoz satmaya kalkışıyorsanız sorunlar ve riskler azamiye çıkabiliyor. Birinci albümü de yapsanız bininciyi de çıkarsanız dinleyicinin önyargısıyla savaşmak zorundasınız bu ülkede. Ben reggae dinledim hep aynı gidiyordu mantalitesinde olup da konsere gelmek istemeyen mi ararsın yahut işte Afrika renklerini terörist bir grubun renklerine benzettiği için dinlemeden bizi sadece kınayan mı ya da reggae çalıyoruz diye hepimize müptezelliği yakıştıran mı? İsmini vermek istemediğim ve bu ülkenin önemli barlarından birinde sahne almak istediğimizde de Grupta zenci var mı? Varsa çıkarsınız gibi durumlarla karşılaştık. Hem acınası hem de gülünesi. Sanırım bunları yaşayıp da yılmadığımız için ve müziğimizi sevmeye devam ettiğimiz için dinleyici de ufak ufak bizi anlamaya ve sevmeye başladı. Reggae müziğinin özü, kalp atışından gelir. Jamaika'ya yerli halk Afrika'dan zamanında İngiliz kolonileri tarafından ne yazık ki kelimenin berbat anlamıyla köle olarak getirilmiş ve de Afrika'nın davullarıyla kalp atışı oluşturularak çalınan kurtuluş çağrıları ve de dini öğelerle sorunlarını dile getirmişlerdir. Buna Nyahbinghi deniyor. Sanırım Reggae'de kendime en yakın hissettiğim şey bu Nyahbinghi olgusu, çünkü kendi felsefesi var. Birbirinden çok farklı büyüklüklerde davullarla icra ediliyor. Topluluğun kalp atışını vermesi bir nevi yaşamı, devinimi, yaşamın monotonluğunu anlatıyor. Bu meditatif havada bir kişi de en tiz davulla özgürce motifin üzerine oynuyor. Buna özgürlüğün çığlığı deniyor. Bir bütün, bir ahenk... Bunu seviyorum. Evde kendi Nyahbinghi davullarımı yapacak kadar seviyorum sanırım. Ruhunu şeytana satmış adam Robert Johnson, Blues denince hemen aklıma gelenlerden. Delta Blues'un krallarından... John Lee Hooker, B. B. King, Muddy Waters... Bunlardan bahsetmiyorum bile, herkesin severek dinlediği kişiler zaten... Howlin Wolf cidden önemlidir benim için... İnanılmazdır... Ve de çirkin Otis Taylor... Alan Lomax'in 1940'larda hapishanelerde kaydettiği Negro Prison Blues and Songs' u ciddi anlamda öneririm. Soul müzikten de Sam Cooke, Marvin Gaye, Al Green, Curtis Mayfield, Etta James gibi efendi asi sanatçılar tüylerimi diken diken eder hala, yeni dönemden de Charles Bradley, Sharon Stones, Lee Fields ve John Legend'ı önerebilirim. Sattas bu aralar yoğun bir telaş içinde diyebilirim. Zamanla çok fazla şarkı biriktirdik ve onların aralarından seçip şurasını burasını törpüleyip orasını burasını boyuyoruz. En zevkli ve en meşakatli kısım yani bizim için. Sonra da albüm kaydına gireceğiz. Süprizler de olacak tabii. Orçun, Can Bonomo'nun yeni albümünde Can'la ve Fatma Turgut ile birlikte bir reggae parça seslendirdi. Bunlar da tabi güzel havadisler. Ayrıca yine yurtdışı konserlerimiz de bu sene yoğunlaşmaya başlayacak. Orçun Sünear ve Deniz Akgündüz ile yeni bir proje peşindeyiz şuaralar. İşitsel ve görsel öğeleri harmanlayıp beynimizdekileri materyalleştireceğiz yoksa içeride büyüdükçe büyüyorlar. Onun haricinde çok eskiden beridir edebiyatla ilgilenir ve bolca yazmaya çalışırım. Normalde içimi dökmek için yazdığım şeylerdi fakat menejerimin cesaretlendirmesi ve biraz iteklemesiyle şu aralar onları yeniden derleme toplama ve de yayınlama yönüne doğru adımlar atıyorum. Tabii dünya onları okuduktan sonra bir daha eskisi gibi olmayıp beni linç edebilir orası da ayrı.


Geçtiğimiz hafta 11. İstanbul Bach Günleri kapsamında düzenlenen ünlü klavsenci Benjamin Alard konserini izlemek için davetli olarak St. Antuan Kilisesi'ndeydik. Bach'ın İtalyan Konçerto'sunu, Dört Düet'ini ve Fransız Uvertürü'nü çalan genç klavsenci, dinleyicilerini mükemmel bir performans ile selamladı. Hans Fagius'un Bach edisyonundaki, Organ Works albümünden dinleyip sevdiğimiz '4 Duets, BWV 802-805' eseri ile programının zirvesini gören Benjamin Alard 1985 doğumlu genç bir sanatçı ve piano çalışmalarına 7 yaşındayken başlamış. Eğitiminin ilk yıllarında Louis Thiry ve François Menissier'dan organ, Elisabeth Joye'den ise klavsen dersleri alan Alard, ilk gençlik döneminde ise ünlü müzisyenler Jean-Claude Zehnder ve Andrea Marcon ile çalışmış. İlk ödülünü 2004'te Bruges Uluslararası Klavsen Yarışması'nda alan Alard, bu seriyi Declic 2005/2006 ile sürdürmüş. Fransa'nın klasik müzik programlarını destekleyen Societe Generale Bankası, Fransız Kültürü Derneği, Fransa Devlet Radyosu gibi kurumların programlarına çıkan genç müzisyen, 2007'de Freiberg, Almanya'da düzenlenen Gottfried Silbermann Organ yarışmasının da birincisi olmuş. Hem klavsen hem de organ resitalleri veren Alard, başarılı Bach performansları ile ünlü. Daha önce de Bach performansı için İstanbul'a gelen genç sanatçı Le Printemps des Arts in Nantes, La Folle Journee, Festival of Saints, Schaffhausen Bach Festivali, Lausanne Basch Festivali gibi organizasyonlarda da klasik müziğin devlerinden Bach'ın çeşitli eserleri çalmış. Aynı zamanda bir üyesiyle yine İstanbul Bach Günleri'ne misafir olan Sigiswald Kuijken liderliğindeki La Petite Bande ile ve eski hocası Andrea Marcon yönetimindeki Venedik Barok Orkestrası'yla da organik bağları var. Yani Bach dendiğinde, klavsende uçuşan notalarıyla ilk akla gelen müzisyenlerden biri Benjamin Alard. Eğer konseri kaçıranlardansanız üzülmeyin; Benjamin Alard'ın kayıtlarından en güzel örnekler 2006 çıkışlı Andreas Bach Buch albümünde ve 2008 Ekim'inde yayınlanan Manuscrit Bauyn albümünde var. Bu albümdeki performanslardan Le Monde, Crescendo Magazine, Diapason, Classica Repertoire gibi yayınlarda övgüyle bahsedilmiş. O nedenle kendisi Edition Hortus'un altın çocukları arasında yer alıyor. St. Antuan Kilisesi'nin büyüleyici atmosferinde 1739'u yaşayan Nümberg'ten, 2014'ü deviren İstanbul'a bir portal açtığı için Benjamin Alard'ı alkışlarımızla tebrik ettik. Festival kapsamındaki son etkinlik, 23 Ekim 2014 Perşembe akşamı müzik dünyasının dahisi Konstantin Lifschitz'in performansı ile gerçekleşecek. Neve Şalom Sinagogu'ndaki ikinci gösterisi ile Lifschitz'i, 'Konstantiniye'de' yalnız bırakmayacağız.


1982 yılında Aydın'ın yüksek tepelerinin birinde kurulmuş bir dağ köyünde doğdum. İlköğretimimi burada birleştilmiş sınıflarda okuyup ayrışarak ortaöğretimime devam ettim. O zamanlar havalelerimin ne derece büyük olduğunu bilmemekle birlikte tek istediğim öğleden sonra ağaç altında sıcak toprak üzerinde uyumaktı. Ne olduysa o ağaçların altında oldu hayallerimde bende büyümeye başladık. Okumayı ve çizmeyi pek sevdim. Gerisi hızlı gitti. Küçük adımlarla yürümeyi seven biri için kent oldukça kalabalık. Karmaşanın dışında bir yerde durmayı ve bakmayı seviyorum. Hızlı akan zamanı yavaşlatılırmış gibi izlemek hoşuma gidiyor. Bunları resimlemekten de keyif alıyorum. Çalışmalarımı Kadıköy'deki atölyede devam ettiriyorum. Çizmiş olduğum çizimlerden oluşturduğum küçük ürünlere bu atölyeden ve 4 ayrı lokasyondan ulaşabilirsiniz.


Yağladığınız fırın tepsisini ortaya koyup fırını 200 dereceye ayarlayın. Yumurta şeker ve tuzu birarada orta hızda çırpın. Daha sonra ekmek kırıntılarını, elmayı ve peyniri ekleyin. Ekmeğin karşımının içinde iyice kaybolduğundan emin olun. Eğer karışımın kuru olduğunu düşünüyorsanız yeterli miktarda süt ilave edebilirsiniz. Hazırladığınız karışımı sufle kaplarına dökün. Daha sonra tepsiye dizin. 30 dakika pişirdikten sonra 5 dakika dinlendirin ve üzerine balla deniz tuzu koyun.


Los Angeles doğumlu sanatçı Sarah DeRemer, hayvan görsellerini dijital ortamda manipule ederek onların doğranmış meyve ve sebzeler gibi görünmelerini sağlıyor. DeRemer'in animal/food versiyonlarından bazılarının isimleri şöyle: Frovocado, Carrox, Cardinato ve Hippotato. Sanatçının garip ve sevimli tasarımının adı Animal Food. Bu seri bize ayrıca et tüketme etiği hakkında da fikir veriyor. Sarah DeRemer, born in Los Angeles creates digitally manipulated images of animals to look like chopped up pieces of fruits and vegetables. Some of her animal/food mixes are named as Frovacado, Carrox, Cardinato and Hippotato. Her weird and cute creatures are also called 'Animal Food'. This series also give us an opinion about the ethics of eating meat.


Türkiye'nin ve bölgenin uluslararası çağdaş sanat fuarı Contemporary Istanbul, 520 sanatçı, 3000 eser, 22 ülkeden 104 çağdaş sanat galerisi ile beraber 75.000'den fazla ziyaretçiyi 13-16 Kasım'da İstanbul Lütfi Kırdar Uluslararası Kongre ve Sergi Sarayı ve İstanbul Kongre Merkezi'nde buluşturacak. 9. Contemporary İstanbul Avrupa'dan, Balkanlar'dan, Ortadoğu'dan ve 2014 senesinin konuk ülkesi olan Çin'den çağdaş sanata kapılarını açıyor. Kaçırılmayacak buluşma noktası Contemporary Istanbul, yeni medya bölümü Plugin ile çağdaş sanatın geleceğini ve Türkiye'den ve dünyadan çağdaş sanatı keşfetmek için eşsiz bir görüş sağlıyor. Contemporary Istanbul, sanat edisyonlarının, çoklu sanatların farklı formatlarının, kavramsal boyutlarının sunulduğu, tartışıldığı ve paylaşıldığı yeni girişim ve inisiyatifi CI Editions'ı sunuyor. Sınırlı sayıda üretilen özel edisyonların yaygın dağıtmını sağlayacak olan CI Editions, sanatın daha geniş izleyici grubunun yanı sıra yeni sanatseverler ile buluşmasında alternatif bir kanal yaratıyor. CI yarattığı bu yeni değer ile yeni koleksiyoner gruplarının da oluşturulmasını sağlayarak bir kez daha ayrıcalığını ortaya koyuyor. CI Editions geleneksel baskı edisyonları fikrinden çok daha öteye geçiyor. Baskı sanatçı kitabı, fotoğraf, video, heykel/obje, neon, ses ve diğer çeşitli alanlarda üretilen sınırlı edisyonların bir sanat eseri olduğunu açıklıyor. Ayrıca, CI Dialogues'in 4. gününde sanatçı ve koleksiyoner bakış açısından sanat edisyonları analizi ediyor. Contemporary İstanbul'un en büyük yeniliği olan Plugin Istanbul Yeni Medya Bölümü sanatsal anlamda daha geniş bir alanı kapsamayı hedefliyor, sadece video sanatı değil, ses ve ışık enstalasyonları, etkileşimli ve jeneratif sanat işleri, iç mekan mapping projeleri, robotik tasarımlar, hepsi ve daha fazlası Plugin Istanbul'da yer buluyor. Plugin Istanbul ile Contemporary Istanbul, ait olduğu çağın dışına çıkarak ziyaretçileri geleceğe yollamayı amaçlıyor. Geçen seneki büyük başarıdan sonra daha çeşitli bir içerikle ziyaretçileri karşılamayı hedefleyen Plugin Istanbul'un bu seneki katılımcı galerileri arasında, Galerie AKINCI, DAM GALLERY, URAStudio, Yellow Peril Gallery, Sedition, Kasa; sanatçılar arasında ise Zimoun, Simon Heijdens gibi isimler katılımcılar arasında yer alıyor. Bu senenin önemi Çin Çağdaş Sanatı'na veriliyor ve dünya çapında tanınmış Liu Bolin ve Lio Dao gibi Çinli sanatçıları konuk ediliyor. Çin Çağdaş Sanatı konusu aynı zamanda CI Dialogues programında Gelecek Bugündür Çin'de Çağdaş Sanat ve Çin'de Sanat Arenası, Piyasası ve Kuruluşları oturumlarında yer buluyor. 2010'dan beri Çin video sanatı koleksiyonerliği yapan Dr. Michael I. Jacobs'ın gözünden Çin video sanatını görüleceği Now You See sergisi yer alıyor. CI 90 Minute Shows, her 90 dakikada bir, bir sanatçının solo şovunun kurulup, sunulup, tartışılıp, kaydedilip, başka bir sanatçının kurulumu için tekrar boş bir alan bırakılarak oluşturulan bir mekan-sergisi. 50 m2'lik bir kutu biçiminde olacak olan alanda alternatif sunuşlar ve küratoral denemeler için aynı sürecin sürekli devam ettiği deneysel bir forum yaratılıyor. 20 sanatçı bir arada, fuarın dört günü boyunca zaman ve yer temalı kurulumlarını sergiliyor. 90 Minute Shows, değişimleri takip eden, sanatın çoğulculuğunu ve çeşitliliğini destekleyen dinamik ve yönlü bir platform oluşturuyor. Ali Emir Tapan, Mehmet Ali Uysal, Charlie Stein, Lukas Ulmi, Fani Zguro, Ansen, Peter Belyi, Island 6, Orhan Cem Çetin, Gallery on the Move, Selçuk Ceylan, Voldemars Johansons, Özlem Günyol & Mustafa Kunt, İsmail Necmi, Ozan Kerem Bayraktar, Buğra Erol, İrfan Önürmen, Fırat Engin, Mariam Natroshvili & Detu Jintcharadze 90 Minutes Shows sanatçıları arasında yer alıyor. Bu sene ikincisi gerçekleşecek Plugin Yeni Medya Bölümü, fuar içerisinde en başarılı yeni medya ve dijital sanat örneklerini sergileyecek. Geçen sene elde ettiği büyük başarının ardından, bu sene, uluslararası galeriler ve genç sanatçılar tarafından yaratılan ses ve ışık enstalasyonlarını, interaktif ve üretken görsel işleri ve video sanatını sunacak. Plugin bölümünde Rhode Island, Yellow Peril Gallery tarafından temsil edilecek olan Amerikan heykeltıraş Paul Myoda, 9/11 saldırısını anma amacıyla İkiz Kuleler'in ışık gösterisi halinde tekrar canlandırılmasına yardımcı olduğu eseri Tribute in Light ile tanınıyor. Bu eser, saldırının 10. yılında Time Magazine'in kapağında yer aldı. Fuara ilk defa katılacak olan Hollandalı sanatçı Simon Heijdens ise, en ünlü çalışması Treeyi, Plugin'de sunmaya geliyor. İlk defa İstanbul'da sergilenecek olan eser, daha önce Victoria & Albert Museum, the Design Museum ve MoMA'da sergilendi. Ses sanatı konusunda dünyanın en önemli sanatçılarından biri olan Zimoun, bu sene 6 metrelik bir enstalasyon sunmayı planlıyor. İsviçreli sanatçı, ses sanatını yaratırken, karton kutu, plastik torba ve eski ev eşyaları gibi ham, endüstriyel maddeleri; DC motorlar, kablolar, mikrofonlar, hoparlörler ve ventilatörler gibi mekanik maddeleri kullanıyor. Zimoun 2010'da en prestijli ödüllerden biri olan Arts Electronica Prize'ı kazanmıştı. Contemporary Istanbul, bu sene fuar alanında genç sanatçıları ön plana çıkartıyor ve ziyaretçilerini, genç sanatçıların yeni eserleriyle buluşturuyor. The Empire Project'ten Ali Taptık, Remembering Me isimli ilk projesi otobiyografik fotoğrafların kentsel peyzajla kontrast oluşturduğu, kişisel tarihini yeniden tanımlamaya yönelik bir çalışmadır. Bu projeyle birlikte, devam eden serilerinde de Taptık, şehirle insan arasındaki ilişkiyi kurarken şehirle ilgili anlatıları da işlerine dahil ediyor. Venedik Bienali 14. Uluslararası Mimarlık Sergisi'nde sergi ekibinden olan Ali Taptık'ın katılımıyla Türkiye Pavyonu açılışında Places of Memory, uluslararası mimarlık dünyasına tanıtıldı. PG Art Gallery'den Candaş Şişman, dijital ve mekanik teknolojileri kullanarak gerçekleştirdiği çalışmalarıyla izleyicinin zaman, mekan ve hareket algısını manipüle ederek alışılageldik kalıpların dışına çıkarıyor. 2009'da arkadaşlarıyla birlikte Silo 1 oluşumunu ve 2011 yılında Deniz Kader ile birlikte NOHlab oluşumunu kurdu. Galerie Kornfeld'in sanatçısı Franziska Klotz, bulduğu ya da kendi çektiği fotoğrafları eserlerindeki figüratif bileşimlerinde ilham kaynağı olarak kullanıyor. Tablolarında resmin maddeselliği büyük bir önem taşıyor. Bitmemişlik, uçuculuk duygusu görsellerinde her zaman var oluyor. New Plymouth, Yeni Zelanda'da doğan Francis Upritchard, 60'lı yılların barış ve sevgi sloganının bitişiyle birlikte bireysel jenerasyonun ortaya çıkışını eserlerinde kullandığı figürlerle yansıtıyor. Fuara Whitechapel Gallery ile katılıyor. X-Ist sanatçısı Emin Mete Erdoğan, birçok karma sergiye katılan sanatçı 2013 yılında Sanatorium'da Entangled Cern Plans adlı ilk kişisel sergisini açtı. Aynı yıl Contemporary İstanbul ve Miami Pulse fuarlarında yapıtları sergilendi. Galeri Zilberman ile katılacak olan Fırat Neziroğlu'nun çalışmaları resim geleneğiyle hesaplaşma halinde. Çalışmalarının konusu dünyevi olsa da -gözden kaçan günlük olayları yakalıyor- sanatçının tekil yaklaşımı malzeme seçimiyle beraber resimlerini çarpıcı biçimde özgün kılıyor. Dikiş ve dokuma karışımıyla, Neziroğlu'nun işleri hem geleneksel dokuma tekniklerini tekrar canlandırıyor, hem de resmin olanaklarını genişletiyor. Mark Hashem Gallery'nin sanatçısı Jesus Curia Perez'in eserleri daha çok insan figürlerinden oluşuyor. Batılı olmayan ülkelerde yaşayan küçük yaşta ve ergenlikteki çocuk imajlarına olan ilgisi en başından beri sürüyor. Yine de, Batılı bir arka plan sanatçının eserlerindeki vazgeçilmez bir noktası. Vücuttaki baş ve eli bir soyut bir figür şeklinde temsil ettiriyor. Alan Istanbul sanatçısı Murat Pulat, yeni dalga uvertür yönetmen sinema film sekanslarına özel bir ilgi gösteriyor. Bu sekansları tuval üzerinde yeniden üreterek, bu imgelerin plastik olarak hayata katılmasını sağlıyor. Contemporary İstanbul 2011, 2012 ve 2013'te sanatseverlerin çalışmalarına büyük ilgi göstermesi Türkiye'deki tanınırlığını perçinledi. Siyah Beyaz'ın sanatçısı Ardan Özmenoğlu, sanat eserlerini, özgün baskı tekniklerini farklı materyal yüzeylerinde kullanarak oluşturduğu mekana özgü enstalasyonlar ve bu teknikle buluşturduğu transparan heykeller oluşturuyor. Özgün baskı tekniklerini farklı materyal yüzeylerde kullanıyor, klasik çini motiflerini post-it notlar üzerine uygulayarak, çağdaş bir yorum sunuyor. Yeni jenerasyonun en önemli video sanatçılarından Katja Loher, C24 Gallery ile katılıyor ve videoyu modern biçimlerde sunuyor. Galeria Russo genç, Milanolu sanatçın Manuel Felisi'yi CI'a getiriyor. Anlık biyografik izlere sahipler işleri hem boya hem de dijital metotlardan oluşuyor: Yolda karşılaştığı objeler ve insanlar eserlerinde asli bir rol oynuyor. MERKUR'dan Sabire Susuz, işlerinde, kullandığı malzeme ve teknik sayesinde yaşamın sabit olmayan ve kaygan duruşuna göndermede bulunuyor. Resimsel bir görseli oluşturmanın birçok kestirme yolları varken, işçilik diye tanımlanan yapma aşamasına bu denli zaman harcayarak sürecin kendisine vurgu yapıyor. Sanatorium ile katılan Luz Blanco, çizimlerini manipüle ettiği film ve belgesel görsellerinden elde ediyor. Sanatçıya göre, fotoğraf yoluyla yeniden yaratılmış çizimler bir nevi hatıra filtresi işlevi görüyor. Dirimart'ın sanatçısı Shirin Neshat, New York'ta yaşayan İranlı yönetmen ve sanatçı. Eserlerleri daha çok film ve video enstalasyonlarından oluşuyor. Neshat'ın katıldığı uluslararası organizasyonlar arasında 4. İstanbul Bienali Orient-ation (1995) da bulunmakta. Sanatçı 1999 yılında 48'inci Venedik Bienali'nde Altın Aslan Ödülü'nü ve 2006 yılında Lillian Gish Ödülü'nü kazandı. Neshat'ın ilk uzun metraj filmi Women Without Men 2009 yılındaki 66'ncı Venedik Uluslararası Film Festivali'nde Gümüş Aslan Ödülü'ne layık görüldü. Rampa Istanbul'dan Ahmet Oran, sanatsal yaşamı boyunca gerek büyük bir ressamlık maharetiyle gerekse iyi bilenmiş sezgileriyle her defasında yeni ve şaşırtıcı imgeler yaratmayı başaran bir ressam. Son yıllarda sanatçı, çarpıcı derecede büyük ebatlı tuvaller ve ifadeci bir renklendirme biçimi oluşturuyor ve jestlere dayalı, serbest bir resim üslubu yönünde ilerliyor. Galeri Nev'den Canan Tolon, çocukken geçirdiği çocuk felci ile uzun yılları hastanede geçen sanatçı, eserlerinde zaman olgusunu vurgular, şimdiki zaman ve geçmiş zamanı ve geleceği yansıtabilmek için tuval üzerine kullandığı paslanmış çelik gibi sanayi ürünleri, kahve telvesi gibi organik malzemelerle dokular yaratıyor, alışılagelmemiş enstalasyonlarında çim, toprak, saman gibi yaşam döngüsü sembolleri kullanıyor. C24 Gallery ile katılan Robert Montgomary, yazılı enstalasyonlar kullanıyor ve eserlerinde şiirsel mesajlar veriyor. Eserleri için billboardlar, işaret direkleri ve dev boyutta günlük hayatın içinden mekanları kullanıyor. Galerie Lelong'un sanatçısı Lin Tianmiao, kendi jenerasyonunun önemli ve yaratıcı, Çinli kadın sanatçılarından. 1960'larda doğmuş ve Çin sanatının uluslararası yayılmaya başladığı 1990'lı yıllarda ortaya çıkmış. Eserleri kendi kişisel yolculuğu olduğu kadar aynı zamanda sosyal bir içerik taşıyor. Edition Purrman ile katılacak olan Anselm Kiefer, eserlerinde geçmişte tabu olan, tartışmaya yol açan konuları gündeme getiriyor. Nazi dönemini en çok yansıttığı eseri: Paul Celan'nın bilinen en önemli şiiri Todesfuge dan esinlenilen Margarethetablosu. Galeria Pilar Serra ile eserleri sergilenecek olan Tom Wesselmann, 60'lardaki Amerikan pop art akımı kurucularından. Emmanuel Fremin Gallery'den ABD'li şarkıcı, DJ ve fotoğrafçı Moby, ''Play albümü ile, 10 milyon sattı ve turnesi iki yıl sürdü. İngiltere'de 5 kez olmak üzere 26 ülkede platinyum aldı. The New York Times'da fotoğrafçı olan amcası sayesinde fotoğrafçılığa 10 yaşından itibaren ilgili olan Moby, Destroyed isimli uluslararası turnelerinde çektiği fotoğrafların yer aldığı fotoğraf kitabını yayınladı. C. A. M Galeri'den Murat Germen fotoğrafı bir ifade ve araştırma aracı olarak kullanan bir sanatçı. Fulbright burslusu olarak gittiği Massachusetts Institute of Technology'den Mimarlık yüksek lisans derecesini Amerikan Mimarlar Birliği Altın Madalyası ile aldı. Kashya Hildebrand'ın sanatçısı Lalla Essaydi Fas'ta doğdu, yıllarca Suudi Arabistan'da yaşadı. Fotoğraflarında oryantalist ögeler bulunuyor ama sanatçı olarak kendini hem liberal hem Müslüman hem gelenekçi hissediyor. Galerie Lelong'dan Jaume Plensa, eserlerini metal, bronz, plastik, cam gibi materyallerden oluşturuyor. En önemli eserleri bunlardan oluşan büyük insan figürleri. Eserleri dünyanın en önemli sanat fuarları ve bienallerinde yer alıyor. Ayrıca bu sene, Lütfi Kırdar Rumeli Salonu B Katı yeni ve yükselen galerilere ayrılıyor. Tankut Aykut Gallery, Mixer, Galleria Giovanni Bonelli, Art Nivo, Red Art Istanbul, Armaggan Art&Design Gallery, Galeri Miz, Nasui Collection & Gallery, Arrt350, Gaia Gallery katılımcı galeriler arasında yer alıyor. Bu sene Oldmagnet ekibi olarak 9. Contemporary İstanbul'un her metrekaresini gezeceğiz. Tüm takipçilerimizle Kasım'da İstanbul Lütfi Kırdar Uluslararası Kongre ve Sergi Sarayı ve İstanbul Kongre Merkezi'nde görüşmek üzere.


Bu sezon 15. yılını kutlayan İş Sanat, 1 Kasım 2014 Cumartesi akşamı gerçekleşecek açılış konserinde şef Alpaslan Ertüngealp yönetimindeki BİFO'yu ve piyanist Hüseyin Sermet'i ağırlıyor. Türkiye'nin önde gelen orkestralarından biri olan Borusan İstanbul Filarmoni Orkestrası'nın konseri ile başlayacak maratonda klasik müzikseverler, dünyanın en saygın klasik müzik festivallerinden BBC Proms'a Türkiye'den davet edilen ilk topluluk olma ayrıcalığını taşıyan BİFO'nun performansını İş Sanat Kültür Merkezi sahnesinde izleyebilecek. Adını Avrupa'nın en iyi senfonik toplulukları arasına yazdırmayı hedefleyen orkestra, Rimsky-Korsakov, Balakirev, Erkin ve Ippolitov-Ivanov yapıtlarından oluşan üçüncü CD'si ile başarısını perçinlemişti. Topluluğun ilk iki albüm kaydında olduğu gibi ONYX etiketiyle yayımlanan 3. albümü, BBC Music Magazine tarafından 5 yıldızla değerlendirildi. Otuz yılı aşan sanat hayatında uluslararası klasik müzik dünyasında da başarılı olan usta orkestra şefi Alpaslan Ertüngealp'in batonu altında sahne alacak BİFO'ya bu konserde konserde piyanist Hüseyin Sermet eşlik edecek. Yorum gücüyle öne çıkan yetenekli sanatçı, Diapason d'Or ve MIDEM Classical Award gibi pek çok ödüllü kayda da imza atmıştı. İcracı kimliğinin yanı sıra besteciliğiyle de saygın bir yer edinen Sermet geniş vizyonu ve güçlü tekniğiyle dikkat çekiyor. BİFO ve Hüseyin Sermet'in Haydn ve Mozart'tan Mahler'e uzanan geniş bir repertuvarı seslendirecekleri konser 1 Kasım 2014 Cumartesi akşamı saat 20.00'de başlayacak. Programda J. Haydn Senfoni No. 11, Mi Bemol Majör Hob. I:11, W. A. Mozart Piyano Konçertosu No. 24, Do minör KV 491, G. Mahler Senfoni No. 9 eserlerini dinleyeceğiz. 1. Kademe: 120 TL 2. Kademe: 80 TL 3. Kademe: 70 TL İndirimli: 60 TL Öğrenci: 20 TL. Biletlerinizi Biletix'ten temin edebilirsiniz. Biz Oldmagnet ekibi olarak İş Sanat sahnesinde olacağız, sizleri de orada görebilmek dileğiyle.


Eylül Aslan, 1990 yılında İstanbul'da doğdu. Annesi sürekli fotoğraf çekermiş o küçükken, ama Eylül o zamanlar sporla ilgileniyormuş. Daha sonra annesinin sayesinde 2007 yılında fotoğrafla ilgilenmeye başlamış. Annesi ona Nikon f90x makinasını verdikten sonra kendi kendine bir şeyler çekmeye başlamış. Daha sonra kuzeni çektiklerini Flickr üzerinden paylaşmasının iyi olacağını söylemiş ve Eylül de onu dinlemiş. İnternette gördüğü ilgi bu işi ciddiye alabileceğini düşündürmüş ve Flickr sayesinde bazı moda fotoğrafçılarıyla tanışmış. Biraz asistanlık yapmış... Bunlar olurken de İstanbul Üniversitesi'nde Fransız Dili ve Edebiyatı bölümünde öğrenciymiş. 2012'de mezun olduktan sonra o yaz Berlin'e 3 aylığına gelmiş. Hem şehre hem de şimdi eşi olan Martin'e aşık olduğu için Berlin'de kalmaya karar vermiş. Smartcar tarafından yapılan bir fotoğraf yarışmasını kazanmış. Aynı yaz Editions du LIC adlı yayınevinden bir kitap teklifi almış. İlk kitabı Trauerweide 2014 yılında satışa çıkmış. Genel olarak, baskı altında yaşayan kadınların kendilerini ifade edememeleriyle ilgili kitabı hakkında ekstra bilgiye buradan ulaşabilirsiniz. Eylül bugünlerde Berlinli yayınevi Pogo Books'tan çıkacak olan ikinci kitabı üzerinde çalışıyor. Aynı zamanda Ostkreuzschule für Fotografie'de fotoğraf eğitimine de devam ediyor.


Tophane'de tramvaydan inip Galata'ya doğru çıkarken dışarıdan baktığınızda hemen dikkat çeken bir mekan var: Kota Karaköy. Yaklaşık 6 aydır açık. Sloganı Food for Friends olan mekanın ciddi ama bir yandan da renkli kimliği insanda merak uyandırıyor. Friends kelimesi Kota'nın sadece sloganında geçmekle kalmıyor aynı zamanda efsane diziyi izleyenlerin hatırlayacağı Friends ekibinin takıldığı mekandakine benzeyen koltuklarla insan nostalji de yaşıyor. Menüde seçenekleriniz oldukça geniş. Hamburger veya mantı da yiyebilirsiniz, somon ya da İtalyan makarnası da. Kahvelerinde de ayrıca iddialılar. Kota'yı henüz keşfetmediyseniz mutlaka bir şans verin.


İstanbul Kültür Sanat Vakfı 'nın bu yıl ikincisini düzenlediği 2. İstanbul Tasarım Bienali, Zoe Ryan küratörlüğünde Gelecek Artık Eskisi Gibi Değil başlığıyla gerçekleştirilecek. 1 Kasım 14 Aralık 2014 tarihleri arasında Galata Özel Rum İlköğretim Okulu'nda yapılacak etkinlik ücretsiz gezilebilecek. 53 proje ve bienal süresince devam edecek farklı etkinliklerle bu yıl bianal çok renkli geçecek. Bienal, Arçelik, Doğuş Grubu & Bilgili Holding, ENKA Vakfı ve VitrA eş sponsorluğunda gerçekleştirilecek. 2. İstanbul Tasarım Bienali kapsamında gerçekleştirilen Akademi Programı ile bienal bu yıl da birçok üniversiteyle işbirliği kurarak, temaya farklı bakış açıları sunan farklı projeleri izleyicilerle buluşturacak. Bienalin Gelecek Artık Eskisi Gibi Değil başlığının farklı açılımlarını ortaya çıkarmayı amaçlayan Akademi Programı, bu yıl da tasarımla doğrudan ya da dolaylı olarak ilişkili pek çok bölümü bienal kapsamında ağırlıyor. Akademi Programı, İstanbul, Ankara ve İzmir'in yanında Türkiye'den birçok kentle birlikte, KKTC, Amerika Birleşik Devletleri ve Avrupa'dan 33 akademik kurumun 72 projesiyle zengin bir program sunuyor. Akademi Programı sergisi, 1 Kasım-14 Aralık tarihleri arasında üniversitelerin kampüsleri ve Antrepo 7'de gerçekleşecek. Salıpazarı Liman Sahası'nda yer alan Antrepo 7 ilk defa İstanbul Tasarım Bienali için halka açılacak ve ücretsiz gezilebilecek. Akademi Programı, atölye çalışması, panel, söyleşi, seminer, yarışma gibi etkinliklerin yanında yapılacak sergilerle temanın farklı bir derinlikle, akademilerin penceresinden izlenmesini sağlayacak. Mimarlık, Tasarım, Güzel Sanatlar, İletişim ve Mühendislik fakülteleri kendi disiplinleri bağlamında, pek çok durumda da disiplinlerarası bir yaklaşımla temanın satır aralarını bienal izleyicisine yansıtacak. Akademi Programı, Polimeks Holding sponsorluğunda yeni bir dijital platforma kavuşuyor. 30 Ekim tarihinden itibaren aktif olacak Akademi Programı Platformu, İstanbul Tasarım Bienali'ne katılan tüm üniversitelerin projeleri için uzun vadeli bir arşiv görevi de üstlenecek. Akademi Programı Platformu'na katılan projeleri desteklemek amacıyla ayrıca bir ödül programı da olacak. İzleyiciler tarafından internet sitesinde yer alacak tüm projeler arasında en çok tıklanan projelere Polimeks Holding tarafından ödüller verilecek. Ayrıca, internet sitesinin yanı sıra bienal izleyicilerinin Akademi Programı Platformu'ndaki projeleri anında inceleyebilmeleri için de Antrepo 7'de bir alan ayrılacak. İstanbul Teknik Üniversitesi, Mimarlık Fakültesi, Peyzaj Mimarlığı Bölümü İstanbul Manifesto adlı projeyle bienale katılıyor. Bu proje ile 20. yüzyıla damgasını vuran Harvey, Lefebre, Weildheim gibi düşünürlerden alıntılar yapılarak İstanbul'un geleceği üzerine kurgulanan senaryo ve manifestolar iki boyutlu ürünlerle dışa vuruluyor. Elli yıl sonraki olası geleceği fütürist imgelerle anlatmayı hedefleyen #flashblackbox projesi dönüşüm, geçiş, sonsuzluk, öngörü gibi kavramları ve bu kavramın açılımlarını, proje isminden de anlaşılabileceği üzere, aniden ve beklenmedik şekilde izleyicilerin deneyimlemesini amaçlıyor. İzmir Ekonomi Üniversitesi, Güzel Sanatlar ve Tasarım Fakültesi, İç Mimarlık ve Çevre Tasarımı Bölümü tarafından gerçekleştirilen bu proje gelecekle ilgili öngörüleri teorik ve pratik bilgilerle ilişkilendirmeyi amaçlıyor. Tasarım eğitimini İstanbul'daki zanaatkarların üretim alışkanlıklarıyla bütünleştirerek farklı bir boyuta taşımayı amaçlayan Zanaat: Bilgi ve Deneyimden Paylaşıma projesi İstanbul Bilgi Üniversitesi, Mimarlık Fakültesi, Endüstri Ürünleri Bölümü tarafından sunulan bir proje. Proje, zanaat üretimi ile tasarım eğitimi arasında bir bağ kurmayı hedefliyor. Kadir Has Üniversitesi, akademiler bienale davet edildikten sonra farklı bir yaklaşım göstererek programı tasarım disiplinin ötesine taşıdı. Tasarım ve tasarımla ilgili kavramları, sınırları belirli bir çerçevede ele almanın ötesinde günlük yaşamın temel parçası olarak değerlendirerek mühendislik, güzel sanatlar ve sosyal bilimler gibi alanlarda faaliyet gösteren akademisyenleri de programa muhtelif projelerle dahil olmaya teşvik etti. Kadir Has Üniversitesi'nde farklı disiplinlerin bakış açısıyla temayı değerlendiren projelerin yanında İstanbul'u farklı açılardan ele alan yurtdışı üniversitelerinin de projeleri yer alacak. Avrupa'dan Oslo Mimarlık ve Tasarım Okulu Norveç, Graz Teknoloji Üniversitesi Avusturya ve St. Pöllen'de yer alan New Design University Avusturya ile birlikte Amerika Birleşik Devletleri'nden Yale Üniversitesi ile Oregon Üniversitesi projeleri Kadir Has Üniversitesi Cibali Kampüsü'nde görülebilecek. İstanbul Bilgi Üniversitesi ve İstanbul Kültür Üniversitesi, eğitim programları ve sergilerle kendi kampüslerinde Akademi Programı çerçevesinde bienalin bir parçası olacak. Bunların yanında İstanbul Teknik Üniversitesi, Mimarlık Fakültesi, Şehir ve Bölge Planlaması Bölümü tarafından kamusal alanda bir atölye çalışması yapılacak. Bir Parça Sohbet adlı atölye çalışması katılımcı bir yaklaşımla kent mobilyası tasarımı ve üretimine odaklanıyor. Atölye, Fındıklı Parkı'nda 24 31 Ekim tarihinde gerçekleştirilecek. Amber Festivali bünyesinde gerçekleştirilecek Açık Okul etkinliğiyse TAK Kadıköy'de 10 14 Kasım tarihlerinde, 30 farklı üniversite, sosyal platform ve şirketin içeriğe katkıda bulunacağı bir eğitim etkinliği olarak Akademi Programı kapsamında yer alacak. 2. İstanbul Tasarım Bienali kapsamında Koç Üniversitesi Design Lab tarafından düzenlenen Peter Greenaway ile Sinematik Bir Sohbet etkinliğinde İngiliz yönetmen ve ressam Peter Greenaway İstanbul'a geliyor. Etkinlikte, Peter Greenway anlatımsal olmayan, çok ekranlı, anı yaşanan bir sinemaya ait dönüşümünü anlatacak. Bu yolculukta Greenaway'ın geçirdiği evreleri göz önüne sererek, onun iyimserliğine katkıda bulunan Milano Tasarım Müzesi'nin yaptırdığı Bir İtalyan Tasarım Tarihi, Lucca Belediyesi'nin yaptırdığı Kuleler Lucca Hubris, Venedik CINI Vakfının yaptırdığı Veronese'nin 'Cana'da Düğün'ü ve Yeryüzüne Düşen Atom Bombaları adlı dört filmi gösterilecek. Bu filmleri tartışırken, sinemanın ölümü hakkındaki eleştirel yaklaşımını katılımcılarla paylaşacak. 23 Ekim Perşembe saat 19.00'da Koç Üniversitesi Rumelifeneri Kampüsü'nde başlayacak olan etkinlik herkese açık ve ücretsiz olarak gerçekleşecek.


Türkiye'de seveni çok olan 1976 doğumlu Norveçli sanatçı Ane Brun, 1 yıl sonra yeniden İstanbullu sevenleriyle biraraya gelmeye hazırlanıyor. 12 AAralık Cuma gecesi İstanbul Kültür Sanat Vakfı tarafından düzenlenen Ane Brun konseri Küçükçiftlikpark'ta yapılacak ve bu sefer daha geniş bir kitleye hitap edecek. En son 2013 yılında Salon'da canlı izleme fırsatı bulduğumuz Ane Brun'un, üçüncü İstanbul ziyareti Garanti Caz Yeşili ve Goldnight katkılarıyla olacak. Konserin biletleri bugün satışa çıkıyor. Dün Lale kartı olanlara açılan bilet satışı, bugün saat 10:00'dan itibaren herkese açık olacak. Biletler tükenmeden soluğu Biletix'te alın. Norveçli müzisyen, 2003'te yayımladığı ilk albümü Spending Time with Morgan'ın ardından yayımladığı Temporary Dive (2005) albümüyle Norveç Grammy Ödülleri'nde En İyi Kadın Sanatçı seçildi. Son stüdyo albümü olan It All Starts with One'ı 2011'de yayımlayan Brun, müzikteki 10. yılını geçtiğimiz yıl retrospektif bir albümle kutladı. Brun, albüm için düzenlenen turne kapsamında, Kasım 2013'te İstanbul'a ikinci kez uğramış ve Salon İKSV'deki üç performansıyla dinleyicilere hafızalardan silinmeyecek konser deneyimleri yaşatmıştı. Özellikle bir tür meditasyon alanı olarak gördüğü sahnedeki farklı tarzıyla dikkat çeken Ane Brun'ün Salon İKSV'deki tüm performansları için biletler günler öncesinden tükenmişti. Daha önce albümlerine almadığı şarkılarını ve cover'ları Rarities (2014) adlı son albümünde bir araya getiren Ane Brun, bu kez hiç duyulmamış parçalarını ve Ain't No Cure For Love, From Me To You, It's Alright gibi klasikleşmiş şarkıların yorumlarını İstanbullu hayranlarıyla paylaşmak için 12 Aralık'ta KüçükÇiftlik Park'ta olacak. Ane Brun öncesinde ise 2013 yılında Skisser albümüyle müzik dünyasına adım atan İsveçli şarkıcı ve söz yazarı Alice Boman, huzur veren sesiyle KüçükÇiftlik Park sahnesinde olacak.


Bora Akıncıtürk 1982 doğumlu, Londra'da yaşıyor ve çalışıyor. -Marcus Graf, 2012 Bora Akıncıtürk (born 1982) lives and works in London.


Geçtiğimiz hafta Kinfolk Türkiye yemeğinin adresi olan Elmadağ Caddesi'ndeki Sivuple, nostaljik atmosferiyle tam bir Oldmagnet mekanı. Hem vintage, hem modern hem de espirili bir şekilde dekore edilen Sivuple'ye adım attığımızda aklımıza gelen ilk şey; dekorasyon böyleyse kimbilir yemeklerin nasıl olduğuydu. Bu düşüncemizde yanılmadığımızı anlamamız uzun sürmedi. Elmadağ Caddesi'ne hareket getiren Sivuple'ye sırf etrafındaki kaportacılar yüzünden burun kıvırmayın. Çünkü zaten herkesin gittiği lokasyonlarda yediğiniz yemekle, özel olarak yemeğini yemeye gittiğiniz bir lokasyondaki yemek hiçbir zaman aynı tadı veremez. Bu yüzden Sivuple, daha da tatlı gelecek size. Üç ortak tarafından hazırlanan ve eskiden motorsiklet atölyesi olan bu orjinal mekanda, bütün eşyalar seçmece. Takım olmayan sandalyeler, şamdanlar, ikinci el dükkanlardan özenle seçildiği belli ıvır zıvırlar, hepsinin kendine has bir tarzı ama aynı zamanda ortak bir zevki de var. Sivuple'nin en önemli özelliklerinden biri birçok insan için tercih sebebi olabilecek taş fırını. 15 çeşit özel pizzası elbette odun ateşinde pişmeyi hakediyor. Pizza dışında az ama öz seçeneğiniz olduğunu söyleyebiliriz. Tatlı için armut tatlısının güzeli bulundu mu affedilmeyeceğini hatırlayıp mutlaka tadına bakın. Kinfolk etkinliğinden de anlaşılacağı gibi Sivuple sadece yemek yenen bir yer olmayı amaçlamıyor. Burası aynı zamanda cuma- cumartesi günleri DJ setlerinin olduğu, pazar günleri brunch yapabileceğiniz, etkinlikleriniz için iletişime geçebileceğiniz alternatif bir mekan.


İstanbul'da ismini çok duyduğumuz ama bir türlü uğrama fırsatımın olmadığı bir başka cafe ise MOC İstanbul'du. Kaliteli kahve sevdamız ve güzel bir iç dekorasyon görme isteğimiz, gezdiğimiz şehirlerde kendimize cafe bulurken en önemli iki kriterimiz oluyor. Hele de İstanbul gibi Bizim şehrimiz olan bir yerde MOC'a uğramamak olmazdı. Nişantaşı İstanbul'da vakit geçirmekten müthiş zevk aldığımız bir yer değil aslında. Arkadaşlarımızla buluşmak için ilk tercihimiz olmaz. MOC gayet sakin olan Şakayık Sokak'ta açılmış. Bu yüzden baştan buraya gitme düşüncesi hoşumuza gitti. Ministry Of Coffee'nin sahibinin Avustralya'dan kalkıp İstanbul'a geldiğini ve burayı açtığını bildiğimiz için bir Avustralya esintisi ile Flat white söyledik. Çok nefisti. Şaşırdığımız bir nokta bu tarz cafelerin tam tersine servisin masaya geliyor olmasıydı. Duvarlar yine dergilerle doluydu ve yine Kinfolk satan cafeler listemize ekledik burayı da. Cereal Magazine'i de her ne kadar gözümüz arasa da şimdilik İstanbul'da güzel havası olan cafelerde oturmak bizim için büyük zevk. MOC İstanbul'u Nişantaşı'nın gürültülü ve kalabalık sokaklarından kaçmak isteyenlere kesinlikle tavsiye ediyoruz. MOC Istanbul is another cafe that we heard of any times, but was never able to try. As the two most important criteria for us when choosing cafes are good coffee and good interior design, we felt like we had to see MOC, as it is in our hometown Istanbul. Although Nişantaşı is usually not our first choice to spend a day due to its overly crowded streets, we were happy to realize that MOC is located on one of the most peaceful streets of Nişantaşı. We were inspired by the fact that the owner of Ministry of Coffee came all the way from Australia to open MOC Istanbul, and ordered a flat white, an Australian classic. We have to say it was awesome. Walls were covered with magazines and we added this cafe to our list of places that sell Kinfolk. We definitely advise MOC for a break from the crowd and noise of the typical Nişantaşı streetscape.


Burada birçok sitede olduğu gibi Günde nasıl 5 Euro'ya Avrupa'da gezersiniz? gibi bir algı yaratmak istemiyoruz. Çünkü bizce bunlar yalan. Her gezi için belirli bir bütçe gerekse de bunu en aza çekmek kullandığınız ulaşım aracından yediğiniz yere kadar insanın elinde olan bir şey. Biz gezi ayarlarken hangi adımları izliyoruz onu yazmak istedik. Lots of websites constantly post about how to travel around Europe for 5 Euros per day and other unrealistic tips. We are not trying to create such an impression. Of course there is a certain budget for every trip, but there are actually ways to keep it minimal, by choosing the right means of travel. We wanted to mention some of the thing we do to reduce our travel costs. Genellikle bir gezi ayarlıyorsak ilk başta baktığımız siteler var. Covoiturage denen aynı yere giden insanların paylaştığı araba kavramı Avrupa'da çok yaygın. Hem sürücü benzin parası giderlerini çıkarırken hem de insanlar ucuza seyahat etme imkanı buluyor. Almanya için Mitfahrgelegenheit. Daha önce Berlin de dahil birkaç yere bu şekilde gitme imkanımız oldu. Fiyatı genelde kat ettiğiniz kilometreye göre 15-30 Euro arasında değişiyor. Uçak ve tren ile kıyaslayınca çok daha ucuza geliyor. Sürücülerin daha önceden insanlardan yorum alıp almadığını kontrol edip seçiyoruz. Bir kişi bir sürü kişiden kötü yorum almışsa tabii ki o kişiyi tercih etmiyoruz. Ikinci site ise Bla Bla Car. İngiltere bazlı bu site de yine Mitfahrgelegenheit mantığında. Yine Almanya içi paylaşımlar da bulunmakta. Eğer bütün bu sitelerde bulamıyorsak otobüs tercih ediyoruz. Son gezimiz olan Prag'da yaptığımız gibi. Eurolines Avrupa'da neredeyse her yere gidiyor ve gerçekten çok ucuz. Biz Prag'a yaklaşık 50 Euro'ya gidip geldik. Eğer erken alınırsa Munih-Prag arası 18 Euro'ya gidip gelmek de mümkün. Çoğunlukla 26 yaş altı indirimler de oluyor. Otobüste her ne kadar muhteşem çalışmasa da wifi olduğunu da belirtmek istiyoruz. İkinci bir tercih ise Meinfernbus oluyor. Meinfernbus'u bir gece yolculuğu için seçmiştik ve otobü iki katlı olmasına rağmen inanılmaz kalabalıktı. Organizasyon olarak Eurolines'a göre bir kademe aşağıda ama yine de fiyatları çok çok uygun. Bavyera'da gezecekse ya da Salzburg'a gideceksek kesinlikle ama kesinlikle normal bilet değil Bayern Ticket alıyoruz. Çünkü iki kişi gidiş-dönüş 25 euro'ya her yere gitme imkanı sunuyor. Bavyera büyük ve güzel bir eyalet olduğundan bu konuda şanslıyız çünkü bütün göllere ya da dağlara bu şekilde gittik. Bu bilet tabii ki sadece Bavyera'da yok Almanya'nın her eyaletinde var ve hepsi de uygun fiyatlı. Bazense bir yere tam nasıl gidebileceğimizi bilmediğimizde Rome 2 Rio'ya bakıyoruz. Bu site muhteşem! Başlangıç ve varış noktalarını yazdığınızda size ne kadara nereye nasıl gidersiniz, hangi olanaklar var hepsini gösteriyor. Uzak yerlere gideceğimiz zaman ise ilk baktiğimiz yer Ryan Air oluyor tabii ki. Her ne kadar Türkiye'ye senelerdir gelememiş olsalar da, Avrupa'nın geri kalanında muhteşem fiyatlara yolculuk etmek mümkün. Sicilya'ya 35 Euro'ya gidip geldiğimizi söylemeden edemeyeceğiz. Taksi parası gibi bir fiyat. Her şehirden farklı yerlere uçuş noktaları var. Munih'ten yaklaşık 7-8 ülkeye uçma imkanı oluyor. Onun dışında uçus arama makinesi olarak Skyscanner kullanıyoruz. Başka ucuz havayolu olarak Germanwings, Aer Lingus, TUI, Vueling, Air Dolomiti ve tabii ki Easyjet var. Son ama önemli olarak da kocaman valiz değil iki üç günlük gezilerde çantaya sığarak gezmek en güzeli ve ucuzu oluyor. Çünkü Ryanair gibi lowcost firmalar valiz ücreti alıyorlar. There are a few essential websites that we check prior to every travel plan. Car sharing or the so called covoiturage is a concept very common in Europe. Drivers can compensate oil costs and people can travel affordably. This is especially common among people plying long distances between work and home. The most popular car sharing site in Germany is Mitfahrgelegenheit, which you can also use for destinations outside Germany. We went to Berlin among other cities in Germany with car sharing. The prices depend on the mileage, but usually stay between a 15-30 Euro interval. The drivers can be voted reviewed by guests and this gives you the opportunity to choose the best ride. Another car sharing website is Bla Bla Car. It's an England based company similar to Mitfahrgelegenheit. Bus is usually the next option, like our last minute trip to Prague. The company Eurolines travels to a decent number of destinations in Europe and very cheap tickets can be found. Our trip to Prague and back cost only 50 Euros. 18 Euro tickets are also available if you purchase early. You can also catch discounts if you're under 26. There is wifi in the bus as well, but it comes and goes. A second bus option is Meinfernbus. We took one their busses on a night ride, and although it was a two storey bus, it was too full to be comfortable. For us it's one grade lower than Eurolines in terms of organization. We always use the Bayern ticket for travelling within Bavaria. Bayern ticket is a group ticket for up to five people and lets you use any kind of transportation for one day. That's actually the best tip for Germany. It includes public transportation too. Salzburg is an exception and it is also accessible with a Bayern ticket, although it's in Austria. Bavaria is very large and offers many sightseeing opportunities and this ticket comes in handy. Similar day tickets can be found in every state of Germany. If we struggle finding the best way to travel to somewhere, we check Rome 2 Rio. It's a totally incredible website! It gives you all kinds of transportation possibilities between any given destination and departure point. You can easily find out which bus or train companies are the cheapest for your desired route. When planning to travel further away, checking Ryan Air is a must. If you are lucky you can find ridiculously cheap flights in Europe but sadly they are not flying to Turkey. I was able to fly to Sicily for 35 Euros few years ago. They are flying to 7-8 different cities from Munich. Skyscanner is great for searching other flight options. Some low cost airlines are Germanwings, Aer Lingus, TUI, Vueling, Air Dolomiti and Easyjet. One last important point is traveling with light backpacks. This alone gives many more travelling options, because you don't have to worry about walking with luggage or space for your suitcase. Also some airlines such as Ryan Air charge extra for luggage. New York gezisi dahil ilk tercihimiz her zaman hostel oluyor. Ailemizle gezdiklerimiz ve Washington hariç otelde kalmayalı baya uzun zaman oldu. Tabii ki ilk baktığımız yer Hostelworld. Biz hiçbir zaman iki kişinin kalacağından fazla yatağa sahip olan odalarda kalmıyoruz. Bu da bir şekil hostel lüksü. Çünkü öbür türlü bütün eşyaları bırakıp rahatça gezmek pek mümkün olmuyor. Eğer ortak odada kalırsanız tabii ki geceliği 9-10 Euro gibi inanılmaz fiyatlara kalabilirsiniz. İki kişilik odalar ise kişi başı 20-25 Euro arasında değişiyor. Göksu daha önce Couchsurfing'den insanları evinde konuk etti. ama hiç başka bir ülkede Couchsurfing yaparak kalmadık. O yüzden tam olarak bir geri bildirim veremesek de denenmesi zevkli olabilecek ve size sıfır maliyete gelebilecek bir çözüm. Airbnb ise Couchsurfing'in paralı versiyonu diyebilirz. Önceden gitmek istediğiniz evi ve yerini seçip ödemesini yapıp bir evde konaklamak mümkün. Booking. com tabii ki en çok baktığımız ikinci yer. Burada inanılmaz ucuz otel önerileri oluyor ve otel rating'lerine çok güvendiğimiz bir site bu. O kadar çok insan oy veriyor ki gerçekten bir otelin nesi iyi nesi kötü anlamak mümkün oluyor. E-mail üyeliği alip Smart Dealları beklemek çok iyi bir fikir. Bir de Tripadvisor'da bir şehirde otel aradığınızda çıkan B&B ve Budget otel önerilerine her zaman bakıyoruz çünkü çok nadir de olsa Booking. com da sıralanmamış oluyorlar. Our first choice for accommodation is always hostels. It's been a long time since we stayed in a hotel apart from vacations with family. Naturally the first place to search hostels is Hostelworld. We prefer rooms for two people only to be able to leave some of our stuff in the room during the day, a kind of luxury in a hostel. Naturally if you stay in a room for more people, you can find accommodation from 9-10 Euros only. Rooms for two people are usually around 20-25 Euros. Couchsurfing is always an interesting option. Göksu had a few couchsurfers in her home before, but we never stayed at other people's homes, so we cannot really tell how well it works out. Considering it will cost you literally nothing, it's probably worth a try. Airbnb is basically the paid version of Couchsurfing. People open their homes for guests and put their ads online. If you're lucky, you meet a friendly host. Booking. com is the classic. You can find very cheap accommodation and the hotel reviews are very reliable due to the amount of users. If you have an account you can get notified about the smart deals. It's also a good idea to check Tripadvisor for B&Bs and budget hotels, because some hotels don't advertise on Booking. com or other similar sites. Bu bizim bir gezide en çok para harcadığımız kısım. Yanlış anlaşılmasın 5 yıldızlı otel restoranlarında yemek yediğimiz için değil lokal, tadına bakılması gerekiyorsa bakmak istediğimiz yerlerden ya da Buranın mı kahvesi en iyi oranın mı? diye deneme yapmalarımızdan. Market her zaman en ucuz en iyi çözüm! Hatta ekmek arası somon füme, Göksu'nun çocukluk anılarından. Turistlerin şehrin meydanında traditional preparataion konsepti adı altında yedikleri yemek, ilk uzak durduğumuz şey. Spotted by locals, orada yaşayan insanların nelerden hoşlandığına dair çok güzel bir kaynak. Çok komik gelse de şehirlerin Hipster Guide'larına bakmadan geçemiyor Göksu. Özellikle Brooklyn'de Free Williamsburg sitesinin bize çok yardımı olmuştu. Yavaş yavaş Tripadvisor top 5 restorandan uzaklaşmaya başladığımızı da söyleyebilirim. Ya yer olmuyor ya da içeride sadece turist. Değişik cafeler en büyük hobimiz denebilir. Yeni tutkumuz en iyi kahveyi bulmak. Başka bir seçenek ise sokakta satılan şeylerden almak. New York Bagel mesela bunun en büyük örneği. Almanya'da ise sosis. Eğer hiçbir şey bulunamadıysa McDonalds'ın 1 Euro'luk Cheeseburger'i hayat kurtarıcı. Food is what we spend most money on. Of course not because we eat in classy hotel restaurants, but because we try to make the best out of the local food. Supermarkets can always be a great solution. Smoked salmon with bread for dinner is one of Göksu's childhood travel memories. Restaurants trying to sell their traditional food to tourists in the city center are the first thing to avoid. If you want to have a quality meal like the locals of the city, Spotted by locals is a good source. It's a website where loccal authors share their favorite places in the city. I might sound funny but Hipster Guides of a city can be very helpful and they are among Göksu's favorites. Especially the website Free Williamsburg helped us a lot in Brooklyn. We are slowly abandoning the top five restaurants on Tripadvisor. It's usually hard to find a place and they are full of tourists. Smaller cafes are our greatest passion. Our latest challenge is finding the best coffee in Europe. One choice is eating street food. The New York bagel or the German sausage are famous examples. They can give you a glimpse of local testes. Best tip: Naturally the 1 Euro cheeseburger at McDonald's is always a life saver. Eğer şehirde London Eye, Eiffel ya da Brandenburger Tor var ise oralar işte en son gidilecek yerler. İlk yaptığımız şey şehrin haritasını açıp, şehrin yapılaşmasına bakmak. Merkez neresi, metro ne kadar yaygın? Sonra kendimize mola durakları için en güzel cafe'leri seçiyoruz. Ardından en güzel modern sanat galerilerine ya da street art haritalarına. Bütün bu yerleri Google Maps'de açıp işaretliyoruz ve bu noktalara ulaşırken hep yürüyoruz. Bu şekilde bütün şehri arşınlamak mümkün oluyor. Burada meslea bizim New York için işraretlediğimiz yerler mevcut. Tabii ki hepsine gitmiyoruz ama en azından oradan geçerken denk gelirsek ugruyoruz. Yine bu noktada Spotted By Locals'i kesinlikle öneriyoruz. Çoğu müzeye haftaiçi gitmenin çok daha iyi olduğunu söylemeye pek de gerek yok. Çünkü gerçekten cumartesi günleri inanılmaz bir sıra oluyor. Öğrenci kartı ile bir sürü yerde indirim almak da mümkün. Every city has its London Eye or Eiffel Tower. They must be the last activities on the to-do-list. Exploring a city is always much more exciting than staying in the tourist friendly zone. The first thing we do is to open the city map and understand its structure: where is the center, is it possible to walk everywhere, what is the best transport option... Then we mark the cafes that we looked up before, and art galleries or street art spots. We try to walk as much as possible to see as much of the city as we can. The map we prepared for New York is here. We don't go to every single spot but when we realize we are close to somewhere we marked, we go there. Spotted By Locals is once a again a very handy tool.


1986'da doğmuş. Minyon tipli, doğum yaşından küçük gösteren ruh yaşıyla tanınan bir kızmış. Bulgaristan'a Gazetecilik okumaya gitmiş. Sonra Uluslararası İlişkiler Bölümü'ne geçmiş ama sadece gezmiş gelmiş, kafası hep karışıkmış. İstanbul'da Dış Ticaret okumuş. Mezun olduğu sektörde çalışmak onu yorunca yakmış gemileri gene sınavlara girmiş ve Bahçeşehir Üniversitesi Fotoğraf ve Video Bölümü'ne tam burslu kabul edilince zaten ilgilendiği ve üretmeye doyamadığı fotoğrafa sarılıp 28 yaşında tekrar lisans hayatına başlamış. Bunların arasında 2003 yılında bir çocuğu çok sevmiş. Severken ayrılmak zorunda kalmış, çok ağlamış ağlamış... Annesi de artık ağlamasın diye ona fotoğraf makinası almış. Fotoğrafı çok sevmiş, çocuğu da unutamamış. Gidip çocuğun fotoğraflarını çekince bir barışmışlar, sonra hiiç ayrılmamışlar. Eda şimdi sadece fotoğraf çeker, aynı çocuğa sürekli aşık olur, gezertozar, kararsızlığı daimdir. Terazi burcudur.


31 Ekim malumunuz dünyanın dört bir yanında yana yakıla kutlanan Halloween / Cadılar Bayramı. Son yıllarda İstanbul'da da benzer kutlamalar, partiler veya anlamsız organizasyonlar oluyor. Bugünün hakkını vermek ve gerçekten ilginç bir kostüm kiralamak veya satın almak istiyorsanız By Retro size aradığınızdan fazlasını verecek. Suriye Pasajı'nın içinde bulunan By Retro, İstiklal'in eskisi. İkinci el kıyafet ve aksesuar satan By Retro aynı zamanda bir kostüm vahası. Birçok dönem dizisinin ve filminin kıyafet ihtiyacını sağlayan dükkanın sahibi Hakan Vardar, bu kıyafetleri Avupa'nın çeşitli şehirlerinden topluyor. By Retro, oldukça büyük ve içeride çok fazla seçenek olduğundan işiniz biraz uzun sürebilir. Bu yüzden önceden hangi kılıkta olacağınıza önceden karar vermeniz iyi olabilir. Kıyafetleri almaya kalkarsanız astarı yüzünden pahalıya geliyor. Zaten By Retro'nunda satmaktansa kiralamak daha çok işine geliyor çünkü sürümden kazanıyor. Sizi uyarmak istediğimiz en önemli konu eğer buradan kostüm alacaksanız işinizi sakın son dakikaya bırakmayın. By Retro'da çok fazla sirkülasyon olduğundan kostümü kuru temizlemeye verecek kadar zamanınız olsun.


Gerilim ve korku romanlarının kraliçesi Agatha Christie'nin Pera Palace Jumeirah'ta yazdığı kitabı Doğu Expresi'nde Cinayet'ten esinlenen otel, Türkiye'nin ilk interaktif sosyal medya tabanlı polisiye hikayesini başlattı. Polisiyeyi Facebook hesabından duyuran Pera Palace, takipçilerinin katılımıyla beraber hikayenin gidişatını birlikte kurgulayacak. Gri Creative tarafından tasarlanan parlak proje, bir cinayeti aydınlatmak üzerine odaklanıyor. Başkahraman Fransız dedektif Pierre, bir cinayete kurban giden Anna'nın nasıl öldürüldüğünü bulmak için İstanbul'a geliyor. Yolu Pera Palace'tan da geçen bu gizemli serüvenin detaylarını, otelin Facebook sayfasına üye olan Agatha Christie ve polisiye hayranları kurguluyor. Her hafta iki bölümün yayınlanacağı ve toplam bir ay sürecek olan hikayede katılımcılar, bölüm sonunda sunulan iki senaryo arasından tercih yapıyor. Bir sonraki bölümün hangi alternatif kurgu ile devam edeceğine katılımcıların oylarıyla karar veriliyor. Ayrıca hikayeye katılan her 25. kullanıcıya, Agatha Christie'nin Pera Palace'ta kaldığı 411 no'lu odanın anahtarını temsilen, anahtarlıklar hediye ediliyor.


1989 yılında İstanbul Beyoğlu'nda doğdum ve orada büyüdüm. Klasik lise eğtimi aldım. Lise bitene kadar şu anki yaptığım işlerle ilgili herhangi bir bağlantım yoktu. Ne olduğunu anlamadan kendimi yetenek sınavlarına hazırlanırken buldum ve sonrasında, 2007 yılında Mimar Sinan Üniversitesi'nde öğrenim görmeye başladım. Bu süreçte çeşitli grafik ajanslarında çalıştım. Uzun ve kısa metraj filmler, animasyonlar içinde concept tasarımlar ve storyboard'lar hazırladım. Çeşitli dergiler için çizimler yaptım. Halen Babylon Mag, Bant Mag ve Sabitfikir dergisi için çizimler hazırlıyorum. 2008 yılından beri aktif olarak duvar boyamakta olup, yurtiçi ve yurtdışında karma sergilerle birlikte graffiti festivallerine katıldım, katılıyorum. Şu an C. A. M galeri tarafından temsil edilmekte olup işlerime İstanbul'daki atölyemden devam etmekteyim.


Cenin, 2005 yılından bu yana otodidakt, kendi kendini yetiştirmiş, sezgisel, hayalci bir sanatçı. Yaşadığı ve yarattığı yer zihin, rahim, mezar ve İstanbul. 'Öteki ben'i 'Cenin' ile psişenin görünümlerini ve fenomenlerini psişenin ürettiği çeşitli görünümleri, dışavurumları ve formları inceliyor ve içgörüsünün derinliklerinde onları kavrıyor, ardından kendi görüntüsünde yansıtıyor. Cenin için sanat, doğrudan kolektif bilinçdışına erişebilmenin bir yolu. Sanatı, kişisel karmaşık ikonografik görsel hazinesi ile kaynaştırdığı evrensel arketipler, semboller, alt algısal mesajlar, formlar ve renkler aracılığıyla kendi bilinçaltındaki mesajları gün yüzüne çıkarmak için kullanıyor. Imagine The Imagination-New Visions of Surrealism kitabında yayınlandığı üzere Cenin aynı zamanda, günümüzün 100 çağdaş sürrealist sanatçısından biri. Sembolleri, bilinçaltı hatıralarını ve bebeklik dönemine ait kaygıları canlandırmakla kalmıyor, aynı zamanda şimdiye dek var olmamış bir gerçekliğin kapılarını aralıyor, kendi kendini iyileştirme ihtiyacını açığa vuruyor. Böyle olunca, psikotik olarak regresif bir yönü bulunan sembolleri, aynı zamanda progresif bir nitelik de kazanıyor. Bu, bireyin kişisel deneyiminin ötesinde evrensel bir yapının gelişerek, ilerleyerek açığa çıkışı. Kendini ötekileştirme, kendini gerçekleştirme, bebek kahramanın psişik hali, bir çocuğun doğumla annesinden ayrılışının artçı etkileri, ölüm-umutsuzluk-melankoli hisleri, tamamlanmayan kadın kimliği, yaralı anne ve çocuğun içsel yansımaları, konuşamamak, doğmanın getirdiği travmatik hisler, yaşam- ölüm içgüdüsü, yabancılaşma, özyıkım ve özsağaltım, adak olarak bebek/fetüs tanrı, kutsal çocuk, kaybedilen ve keşfedilen gerçeklik, bilincin katmanları, simülasyonların dramatize edilişi, bebeklikle ilintili kaygılar, Jung'un arketip simgeciliği, gnostisizm, okültizm, depresif ve maniğin dirsek teması, zihinsel bağlantısallık Cenin'in sanat eserlerinde işlediği temalar arasında.