Sevgili Suzy, bize Sofar Sounds'u tanıştırmasaydı hayatımızda müzik adına büyük bir eksiklik olurdu. Uzun zamandır bir Sofar konserine katılmak için başvuru yapıyorduk mail ile. Sistem size dunyanın her şehrinde hangi tarihte gizli konser olacağını gösteren bir mail ile başlıyor. Sonra en kısa zamanda başvuru formunu doldurup yolluyorsunuz. Konsere bir hafta kala kabul olduğunuz ya da olmadığınıza dair bir mail geliyor. Bir gün önce ise mekanın gizli adresi. Sofar Sounds 2009 yılında Londra'da kuruluyor. Konserler sırasında herkesin mesajlaşmasından ve sohbet etmesinden bıkan bir grup insan, evlerde yapılan yeni bir oluşum kurmaya karar veriyor ve arkadaşlarını eve davet ediyorlar. Zaman geçtikçe bu tarz konserler başka şehirlerde yayılmaya başlıyor ve bugün bizim de bir parçası olduğumuz konser haline geliyorlar. Bugün battaniyemizi, şarabımızı, kendi bardağımızı alıp gittik gizli adrese. Güzel mi güzel bir Werkstatt içindeydi konser. En fazla 60 kişi vardı diye tahmin ediyorum çünkü kontenjan daha önce de bahsettiğim gibi sınırlı. Mailde yerlerin soğuk olacağı ve kendi battaniyenizi kendiniz getirmeniz gerektiği yazıyordu. Unutmadan belirteyim bu güzel etkinlik bedava. Sonunda isterseniz çalan gruplardan beğendiginiz birinin CD'sini alabilir ya da elden ele geçen torbaya Sofar Sounds'un devam etmesi icin bağışlarınızı atabilirsiniz. Bu organizasyonun kar güden hiçbir tarafı yok denebilir. Tek amaç pek bilinmeyen grupların enfes müziklerini sakin ve güzel bir ortamda dinleyebilmek. Farklı insanlarla tanışıp sohbet etme şansı bulduğumuzu da eklemek gerek. 3 grup sahne aldı. Üçünü de tabii ki bilmiyordum ama öyle güzel müzik yaptılar ki bundan sonra fazlaca dinleyeceğimi sanıyorum. Leeds'den gelmiş olan Dancing Years sanırım gecenin favorisi oldu benim için. Oda & Sebastian ise cok tatlı ve sesleri fazlası ile uyumlu bir çiftti. Bu konser İstanbul'da da oluyor. Aralık ayında gözükmese de Kasım ayında var olduğunu gelen mailden hatırlıyorum. İstanbul'dakine de bir şans vermek gerekir diye düşünüyorum. İstanbul Sofar Sounds için buraya tıklayabilirsiniz. Bir Londra konseri için ise buraya. We would be missing the ultimate music experience of our lives if Suzy hadn't recommended Sofar Sounds to us. We actually have been applying to attend a Sofar event for a long time. First, the system lists you all the events around the world by mail. You fill an application form for the event you want to attend and wait... One week before the event you get another email confirming that you are allowed to the concert and the day before the event you get the exact address of the location. Sofar Sounds was established in London in 2009 by people, who were tired of the standard concert atmosphere with the audience chatting, texting and sometimes not listening at all. They started by organizing a private gig at a friend's house and it was followed by many others. Today there are Sofar events all around the world and they give musicians the opportunity to meet audiences that are thirsty for a good music experience. We took our blanket and wine and went to today's secret location as we were informed before that the floor could be cold. We were in a lovely studio in Munich with not more than 60 guests. It's worth mentioning that Sofar events are completely free. However it's possible to donate to Sofar or buy CDs and t-shirts of the performing musicians. We had the chance of chatting with lovely people during the performance breaks. 3 different bands performed tonight and it was a unique experience. I can say that Dancing Years were my favorite. Oda& Sebastian were also a very harmonic couple. Although there wasn't an event in December, Sofar organizes concerts in Istanbul too. I remember reading about a November event in Istanbul. I would love to give it a try in Istanbul. You can click here for Sofar Sounds Istanbul, or here for a past concert in London.


Bu yıl 57.'si düzenlenecek olan Grammy Ödülleri'nin aday listesi açıklandı. 8 Şubat Pazar akşamı gerçekleşecek törende birçok iddialı sanatçı, albüm, şarkı ve performans birbiriyle yarışacak. Favorilerinizi yorum olarak bekliyoruz.


5. Frank, ataları kadar acımasız olamayan 5. Frank'ın zayıf yönetimini, kötüye giden banka işlerini, bundan kurtulmak için kurulan büyük planı ve karşılaşılan beklenmedik olaylar sonucunda banka yönetiminin düştüğü trajikomik durumu konu alıyor. Friedrich Dürrenmatt'ın 1960 yılında yazdığı oyunda, sevgi, iyilik, sevecenlik, acıma gibi insana özgü duyguları bütünüyle yok sayan vahşi kapitalizm; para, güç ve ölüm olguları üstünden grotesk bir dille eleştiriliyor. 5. Frank; muhteşem rejisi ve oyunculuklarıyla, 9 Aralık 2014, Salı akşamı saat 20:30'da, Moda Sahnesi, 11 Aralık 2014, Perşembe akşamı saat 20:30'da ise, Ortaköy Afife Jale Sahnesi'nde.


İstanbul'da yaşayan ödüllü mimar Alper Derinboğaz, aynı zamanda mezun olduğu okul olan İTÜ'de dersler veren bir eğitmen. Salon, We Dream ve Salon Teknoloji gibi girişimlerini severek takip ettiğimiz Derinboğaz, sorularımızı cevapladı. Yetenek konusunda ki yorumun için teşekkür ediyorum. Tam olarak yeteneği keşfetmek denebilir mi buna bilmiyorum ama her zaman mutlu olduğum işleri yapmaya gayret ettim. Çizerken de plan çözerken de her yönüyle sevdiğim bir işi yapıtğım için şanslı hissediyorum kendimi. Öte yandan kendi yaptığım işlere karşı çok eleştirelim. Bu anlamda kötümser veya daha doğrusu kuşkucu bir insan olduğumu söyleyebilirim. Mesela Los Angeles' da iken üzerinde çalıştığım bir müze yarışması projesi vardı. Bu sırada firma ortaklarından birisi benden değerlendirme toplantısı istedi. Büyük ölçekli bir firmaydı ve çalışmaya başlayalı henüz iki ay olmuştu. Aynı zamanda da kriz dönemindeydik. Bu zamanlaması garip toplantı talebi ile işten çıkarılacağıma emin olmuştum. Ancak görüşme hiç beklediğim gibi olmadı. Birlikte çalışmaktan memmun olduklarını belirtme amaçlı bir toplantıymış. Hem terfi hem de sembolik bir şirket yüzdesi verdiler. Sonrasında yarışmayı da kazandık. Buna benzer birçok hikaye var. Tabii birçok hadiseden ve deneyimden sonra üretilen işlerin seviyesi ile ilgili net bir fikir kazandım. Ancak her şeye rağmen bir parça paranoyak olmanın faydalı olduğunu düşünüyorum. Özellikle yaratıcı alanda çalışanların kendilerinden sıradan iyi olanın ötesinde şeyler beklmesi gerektiğine inanıyorum. Aslında çok uzak olmasına rağmen hepimiz Los Angles'ı bir bakıma çok yakından biliyoruz. Los Angeles, bugün sinemadan teknolojiye, modadan mimariye kadar dünyada ki çoğu değişime öncülük ediyor. Bu üretim insanların düşünce biçimine, yaklaşımlarına ve tabii ki olanaklarına yansıyor. Bir metropol olmasına karşın aynı zamanda sahil kenti olması da bu olumlu havya katkıda bulunuyor. Genel anlamda insanların din, ırk gibi ayrımların üstesinden geldiğini söyleyebilirim. Asyadan, Avrupa' dan birçok arkadaşım çeşitli şirketlerde veya kurumlarda ortak olarak anılıyor, eşit haklara sahip oluyorlardı. Bu durum avrupada veya birçok ülkede böyle diyebiliriz ama gerçekte her zaman fark olduğunu hissedersiniz. Okul anlamında ise öncelikle Thom Mayne ve Greg Lynn gibi içinde bulunduğumuz güncel mimarlık dünyasını şekillendiren figürler yer aldığı için o dönemde UCLA' de bulunmak çok ilham vericiydi. Bir taraftan teorisyenlerden tasarım fikirleri diger taraftan yapının tartışıldığı stüyolarda bulundum. Bu tasarımlar, güzel ya da çirkin gibi subjektif değerlendirmelerden uzak yapısal perfromansaları ve de insanda uyandırdığı hisler üzerinden spesifik tartışmalarla değerlendirliyordu. Yapısal anlamda yeni teknolojileri kavramak adına teknoloji stüdyoları vardı. Karmaşık tasarımları hayata geçirecek teknikler üzerinde deneyim kazanabildik, bir yapıyı tasarlarken sadece etkileyici bir resim olmasının ötesinde nasıl hayata geçebileceğine dair yönetemler edindik. Okul çalışmlarım sergilere katıldı ve UCLA Graduate Award gibi ödüller aldılar. Bu da krizin patlak verdiği bir dönemde bile iyi bir ofisde yer alma şansı doğurdu. UCLA aynı zamanda çok yönlü bir okuldu. Mimarlık da biraz böyle çokyönlü bir meslek olduğu için çok çeşitli faydaları oldu bana. Örneğin sinema okulunda kısa film de çektim işletme derslerinde iş geliştirme eğitimi de aldım. Çirkinliğin içinde bir güzellik olduğunu düşünüyorum. Çürümenin, spontane olanın ve gelişigüzel olanın içinde özel şeyler olduğuna inanıyorum. Hatalar ve kazalara inanıyorum. Görüntülere değil deneyimlere inanıyorum. Okuldayken Frank Ghery ve Thom Mayne gibi bütün dünyada önemli projeler yapan mimarlarlardan stüdyolarda kritik alıp hayalperest fikirlerin nasıl gerçekçi bir bağlamda uygulanabileceğine dair birçok şey deneyimledim. Bütün bu deneyimler hem ilham verici figürler olarak çalışmalarımı etkilediler hem de iyi mimarlığa dair metodlar öğrenebileceğim bir platform sundular. Daha sonra krizin patlak verdiği dönemde CO Architects' de Proje Mimarı olarak çalıştım. Okul, müze, yüksek yapı gibi özelleşmiş fonksiyonlarda yapılar tasarladım. Arkasından Los Angeles ofisi kapanmadan önce SOM de ofis yapıları üzerine çalıştım. İstanbul'da da benzer konularda çalışmaya devam ettim ve 2010 da kendi ofisimi kurdum. Projeler birçok ödül aldı ve yayınlarda en ön sıralarda yer aldılar. Mimarlar için profesyonel hayat çok geç yaşta bir çizgiye oturur. Örneğin 29 yaşında Genç Mimar ödülü geldi. Nispeten en genç bendim çünkü 40 yaş olmadan mimarlar henüz genç sayılıyor. Bu anlamda yolun başlarındayım diye düşünüyorum ama diğer taraftan da enerjik bir çalışma dinamiğinin de çok farklı katkıları olduğuna inanıyorum. Hedef olarak kurumsal bir ofis amaçlamıyorum. Yaptığım işlerin her zaman ve her ölçekte özgün, özel olmasını amaçlıyorum. Mimarlık doktroluk veya avukatlık gibi herkesin ihtiyaç duyduğu türden bir meslek değil. Bu bakımdan çok kısıtlı iş alanı olması mesleğin zor tarafı olabilir. Bu anlamda söylediğine katılıyorum. Ancak bu kadar rekabet olupta bu kadar çok kötü işin yapıldığı başka meslek ve ülke yoktur heralde. Bunun sebebi nepotism yani ahbap ve tanıdık üzerinden iş yapma merakı diye düşünüyorum. Tanıdıktan üç beş tane iş alıp onları da yarım yamalak yapacağınıza iyi bir tane iş yapmaya bakın derim. Yani genç meslektaşlarıma çeşitli yollar deneyeceğinize işinizi iyi yapmaya çalışın, en kısa yol bu yoldur diyeceğim. Ayrıca iyi olduğunuzu düşünüğünüz ofislerde elverdiğince çalışın ve deneyim kazanın derim. Çoğu ülkede ortalama bir mimarlık öğrencisi 12 aya yakın mesleki staj yapıyor. Biz de ise 2-3 ay arası. Bu eksiğin farkında olmak şart. Ayrıca mümkünse İtalya' yı kentlerini, köylerini baştan sona gezmeyi tavsiye ederim. Mesela geçtiğimiz aylarda öğrencilerimle İTÜ' de çok güzel bir dönem geçridik. Muhtemelen geçirdikleri veya geçirecekleri en zor dönemdi ancak bugün dönem sonuna yaklaşırken zorluğunu değil güzelliğini konuşuyoruz. Zorluk geçicidir, deneyim kalıcıdır diye bakmak daha doğru sanıyorum. Profesyonel çalışmaların merkezinde Salon duruyor. Ortağım Melike Altınışık ile birlikte Masterplan çalışmalarından kule yapılarına veya iç mekanlara kadar birçok ölçekte çalışıyoruz. Hepsinde ortak nokta özel proje ortaya koyabilmek. Ölçek ne olursa olsun biz iki haftada bir fikir projesi çıkaran bir ofis olmadık hiçbir zaman. İyi tasarımı her tasarımcı önemser ancak biz her tasarım problemi için onlarca opsiyon geliştirip bunları mimari öncelik olmak üzere, yatırım, sosyal hayat ve iyi mekan gibi çeşili niteliklerini göz önünde bulundurarak ciddi bir değerlendirmeden geçirmeden müşterimize sunmuyoruz veya hayata geçirmeye yönelik adım atmıyoruz. İyi mimarlık da iyi yemek gibi iyi bir gusto ile zamanla, test edilerek, defalarca denemeden sonra mükemmeliğe ulaşır diye düşünüyorum. Salon Teknoloji de Salon' da kullandığımız tekniklerin araştırması ve gelişitirilmesi yürütülüyor, aynı zamanda ofis dışında başka tasarım ve cephe imalat ekiplerine dijital üretim danışmanlığı veriyoruz. We Dream ise deneyim tasarlama ajansı, bir tür sanat kolektifi. Dijital teknolojileri mekanlarla bütünleşirerek etkileyici tasarımlar orataya koyuyor. Tasarım ekibi aynı ama Ceyhun Derinboğaz, Refik Anadol ve Candaş Şişman gibi çeşili alanlardan profesyonellerle ortak projeler üretiyorum. Lebbeus Woods sevdiğim bir mimar. Duruşu sebebiyle hiç yapı inşa etmedi ancak olağanüstü ve güçlü ifadeli mimari ürünler koydu ortaya. 21. yy da inşa edilmiş tüm yapılardan daha keskin bir mimari dil ortaya koydu. Günümüzde bütünlüğü ve çeşitliliği bu kadar iyi bir arada bulundurabilen başka bir mimar olduğunu düşünmüyorum. Mimarlık dünyasında son yıllarda üretilen şeyleri birkaç niş karakter dışında çok genel geçer buluyorum. Benzer şemaların derinliksiz yorumları veya ekspriesyonist bir takım şekiller olmaktan kaçınabilen çok az mimar var. Bunun yanısıra mimar olmasada mekansal animasyonlarını beğendiğim Quayola' çok yetenekli bir sanatçı bence. Onun dışında bilim kurgu sinemayı ve David Lynch filmleri ilham verici buluyorum. Karmaşık kurgularını seviyorum. Gerçek olana yani hayata daha yakın buluyorum. Birçok şey beklenmedik şekilde oluşuyor. Bunların içinde ki anlamı siz birey olarak veya Lynch sineması anlamında izleyici olarak şekillendiriyorsunuz. Orijinallik, yani özgünlük. Mimarlık birçok sorunun arakesitinde bir meslek olduğundan hareket alanı kısıtlıdır. Ancak bu kısıtlı alan içerisinde dahi keşfedilecek birçok şey olduğuna inanıyorum. Öte yandan özgün derken de dalga, burgu gibi krem şantiye benzeyen binaları kaset etmiyorum. Yapı ustalığını, tektoniği özümseyen ama bunu ileri götürebilen bir mimarlığı özgün buluyorum. Mimar olmasam film çekmek isterdim. Birçok kısa film çektim okuldayken. Mimari projeleri bahane edip arada kısa filmler çekiyordum. Mesela Tokyo'da bir araştırma projesi için bulunurken arada bir kısa film çekmiştim. Jetlag durumunu ifade etmek için Los Angeles, Tokyo ve İstanbul' dan çekimleri bir kurguda birleştirmiştim. Pek iyi sonuç vermedi. Sanırım insan iyi yapamadığı şeylere daha çok hayranlık duyuyor. Bunun dışında rüzgar ile ilgili her tür şeyi seviyorum. Çok zaman bulamıyorum ama paraşüt, yelken, kite sporlarının hepsini seviyorum. Bunun dışında kitap okumayı seviyorum J. G. Ballard, Hakan Günday son zamanlarda en çok okuduğum yazarlar.


Temmuz'un ilk günleri ev arkadaşım, aynı zamanda iş ortağım ile Torino'ya attık kendimizi yoğun bir yayından dizi/program kaldırılma mevsiminin ardından artık işsiz. Oyunlar, filmler görülecek, kimi dostlar ziyaret edilecek, kimi kitaplar alınacak. Temmuza rağmen soğuk Torino. Bir yerde yemek yenilecek. Sant'Andrea'nın kaldırımdaki masalarından birine çöküyoruz zar zor yer bularak. Menüdeki her yemeğin ortak paydasında bulunan Porcino dikkati fazlasıyla çekiyor. Zaten İtalya'nın Piemonte bölgesinin yerel yemeği. Daha önceleri İtalya'nın pizzadan sonra en ünlü yemeklerinin yapıldığını bildiğim bu mantarı daha önce yemediğimi fark ediyorum. Ne kadar mantar toplama aşığı olsam da ben sadece çıntar yerim çünkü. Sebebini bilmiyorum buna küçükken karar vermişim. Hakkındaki bilgileri de Röyskopp hakkında bir müzik yazısı yazarken tesadüfen öğrenmiştim. Bu kadar ünlüyse güzeldir herhalde. Izgarasını söylüyoruz. Mantarların şapkasını sapından ayırırken, bir iki santimetre sap bırakıyoruz. Daha sonra nemli bir bez ya da bir fırçayla mantarın kesmiş olduğumuz üst kısmını güzelce temizliyoruz. Bu yolu izlememizin nedeni, mantarı yıkamanın tadını öldürmesi. Bir kasenin içine 5-6 kaşık yağ, iki diş sarımsak, biberiye, maydanoz, biraz tuz ve karabiber koyup; aromalı bir yağ elde edene kadar blender ile karıştırıyoruz. Mantarların üzerine uygulanacak bu karışımı ızgaranın yanına alıyoruz. İyice ısındığında önce içini sonra dışını pişirecek şekilde mantarları ızgaraya koyuyoruz. Her yüzeyi önce 2-3 dakika, daha sonra 3-4 dakika pişirmek gerek. Pişirirken mantarı tuzluyor ve arada hazırlamış olduğumuz zeytinyağı ile ıslatıyoruz. Bir yüzey piştikten sonra mantarın dağılmamasına dikkat ederek çevirip, diğer tarafını aynı şekilde pişirmeye başlıyoruz. Izgaradan almadan hemen evvel mantarları bolca karabiberleyebiliriz. Hazır olan mantarlar, sıcak yenmeli. Beğeniyoruz Izgara Porçino'yu. Şarapla iyi gidiyor. Önce kırmızıyla ardından beyaz şarapla deniyorum. Beyazla biraz daha iyi. Menüde fiyatın yanında Porcino a volonte yazıyor parantez içinde. İtalya'nın en milliyetçi kesiminde bu Fransızca kelimeye anlam veremeyerek garson kızı çağırıp soruyoruz. Ne kadar yiyebilirsen ye fiyat değişmiyor gibi bir anlama geliyormuş. Neden Fransızca diye sorunca bilmiyorum diyor hayatımın kadını garson kız. Bir sembol herhalde diyor Gizem. Herhalde deyip gidiyor hayatımın kadını garson kız. Gizem'e garson kıza olan aşkımı açtığımda İtalya'da kafede çalışıp Vespa'sıyla evine dönen güzel garson kızla aşk yaşayan turist temalı onlarca romantik komedi filminin olduğunu ve o romantik komedilerin etkisinde olduğumu söylüyor. Hayatımın kadınını bu kefeye koyabilmesine kırılıp konuyu kapatmayı teklif ediyorum. Üçüncü ızgara porçino tabağını söylemeyi teklif ediyor. Kabul ediyorum. Yeseler yeseler ne kadar yiyebilirler diye düşünen garson kadınım getirmekten beziyor biz yemekten bezmiyoruz. Yemek sonrası akşama kadar soy ağacımızdaki herkese hediye alıp, sergiler geziyoruz. Viyana Teknik Üniversitesi'nden arkadaşım Can'la ve eşi Rula ile buluşuyoruz. Gizem sırf Roma döneminden antik tiyatronun fotoğraflarını çekebilmek için bir tiyatro oyununa sürüklüyor bizi. Hiçbir şey anlamadığımız İtalyanca oyunda Gizem'le haklı olarak sıkılıyoruz. Can ile Rula sürekli gülüyor. Oyunla ilgili muhtemelen aslıyla hiç uyuşmayan şeyler anlayarak çıkıyoruz tiyatrodan. Hemen yanında sahafa denk geliyoruz. Gizem'in yine fotoğraf çekmesi, benim de aradığım kitapları sormam için giriyoruz. Gizem'in fotoğraf süreci bitmeyince sahafın gerekli gereksiz bütün kitaplarını inceleme fırsatım oluyor ve bir an alt raflarda Ferhan Şensoy'un Oteller Kitabı'nı görüyorum. Açıyorum kapağını. 8.12.1996 Murat Can Araboğlu'na dostlukla... imzalı. Ne kadarsa vermeye hazırım 5 Euro diyor turist olduğumuzu öğrendiğinden beri direkt bize yolunacak kaz gözüyle bakmaya başlayan sahaf İtalyan. Hemen çıkarıp veriyorum 5 Euro'yu. Karlı bir satış yaptığına mutlu olur bir halle teşekkür ediyor salak sahaf İtalyan, elindeki artık baskısı kalmamış ve hatta imzalı kitabın maddi değerinden habersiz. Sahaftan çıktığımızda saat gece yarısını geçmiş oluyor ve bu da Torino için fabrikalar ve mini marketler dışında hiçbir açık yerin kalmadığı anlamına geliyor. Gizem porçino yiyemediği için ağladı ağlayacak. Sanki bugüne kadar porçino yemeden uyumamış, bağımlısıymış gibi porçino sayıklıyor. Yarın Roma'da yiyebileceğimizi, Roma'nında İtalya'nın bir vilayeti hatta baş vilayeti olduğunu anlatmaya çalışırken Can en iyileri Torino'da, orada pek bulamazsınız diyor. Gizem iyice deliriyor. İstanbul'da Belgrad ormanında da çokça yetiştiğini ve İstanbul'a gidince beraber toplamaya gideceğimize söz verip zar zor ikna ediyorum otele gidip yatmaya. Sanki bütün restoranları ben kapatmışım gibi hiç konuşmadan resepsiyondan kendi odasının anahtarını alıp hiçbir şey demeden odasına gidiyor. Gizem 23 Kasım 2014 sabahı bunaltıcı düşlerden porçino diyerek uyandı. Aklına gelmiş Torino'da verdiğim söz. Porçino da canı çok çekmiş. Aç olduğu için şu an her şeyi canının çekeceğini kahvaltıdan sonra aklına bile gelmeyeceğini, hatta mantarın besleyici olarak hiçbir değerinin olmadığını anlatıyorum ona vazgeçmesi için. Faydasız. Ertesi gün gitmemiz konusunda karalı. Ertesi gün denilen gün hava sıcaklığı 5 derece ve hatta yağışlı. İç Anadolu ve bütün doğuda kar bekleniyor. Kalın giyinilirse hiçbir şey olmayacağını, Sibirya'daki insanlar o zaman hiç sokağa çıkmazdı çok saçma argümanıyla kabul ettiriyor. Birkaç mesaj ile 10 kişilik bir mantar avcı ekibi bile kuruyor 1 saatte. Ertesi gün Belgrad ormanına 8 kişilik mantar avcısı ekibiyle giriyoruz. Hava soğukluğu yüzünden 2 kişi gelmekten vazgeçti. Mantıklı olan da buydu zaten. Aferin çocuklar. Bir gün önce çokça yağmur yağdığı için mantar bol. Lactarius Salmonicolor karşılıyor bizi. Bizdeki genel adı çıntar. Kanlıca mantarı da deniyor İstanbul'da pazarlarda. Turuncu, ortası çukur ve kenarları kıvrımlı. Ege ve akdenizde en çok bulunan mantar türü. Zehirli olup olmadığını anlamanın yolu iç tarafına bıçakla çizik atmak. Çizik attığımız yerden sütü çıkıyorsa zehirsiz. Egeli olarak en çok karşılaştığım ve en sevdiğim mantar. Tadı biraz acı ama oldukça lezzetli. Gün sonunda en çok bulduğumuz mantar da bu oluyor. Ormanda çıntar kadar çok rastlanılan bir diğer mantar da Amanita Phalloides. Bizdeki adı köy göçüren mantarı. Ölüm meleği de deniyor. Adından da çıkarılabileceği gibi kendisi öldürücü mantarlardan. Dünya üzerindeki mantar sebepli ölümlerin yüzde 90 95'i bu mantardan oluşuyor. Renk ve tip olarak kültür mantarına çok benzeyen bu mantarı tanımanın birkaç yolu var. Alt ve üst tarafı tamamen beyaz ise, şapkasının kenarlarında tiftikler varsa ve gövdesinde yüzüğü yoksa elinizde tuttuğunuz mantar muhtemelen bir köy göçüren. Panik yapmanıza gerek yok. Hiçbir mantar yemediğiniz sürece temas ile zehirlemez. Bu mantarı yediğimizde ne yapılmalı gibi bir durum yok ne yazık ki. Mantar etkisini 12 ila 48 saat sonra göstermeye başlıyor ve o kadar zaman sonra midenizin yıkanma şansı olmadığı, çoktan sindirime girildiği için bir tedavi uygulanamıyor. Zaten dünyada da hiçbir mantarın panzehir ilacı mevcut değil. Zehirli mantarların öldürmesi için kilonuz başına ortalama 1 gr. tüketmeniz yeterli oluyor. Mantar avımızda az da olsa bulabildiğimiz bir diğer mantar da Hidnum Repandum. Bizdeki adı sığır dili veya ceylan derisi. Bu mantarın şapkasının şekli engebeli ve kenarlarda kıvrımlıdır. Üzeri mat olup, rengi beyazdan açık turuncuya değişen tonlarda olabilir. Şapkanın altında, üstü ile aynı renkte, dikenimsi çıkıntılar bulunur. Ve sepetlerimizdeki son mantar cinsi her şeyin sebebi Boletus Edulis. Gizem'e göre mümkünmantarlarıneniyisi, türkçedeki adıyla da çörek mantarı. Yarım küre şeklindeki şapkası kahverenginin bütün tonlarında olabiliyor. Şapkanın kenarlarında düzgün olmayan kaba yivler ve ortasında küçük bir tümsek vardır. Üstün mantarlar sınıfındaki porçini dilimleyip kurutularak saklanabilir. Oldukça lezzetlidir, en çok yemeği yapılan mantar türüdür. Izgara porçini, fırında kıtır ekmekle pişen porçini, porçinili makarna, porçini salatası, zeytinyağıyla kavanozlanmış porçini, kurutulmuş porçini; porçiniden faydalanmanın bazı yolları. Gün sonunda arabada, topladığımız mantarlara bakıyoruz. Gizem iki kilogram porçini toplamış, diğer mantarların yüzüne bile bakmamış. Hemen eve gidip yeme derdinde. Porçini çiğ de tüketilebiliyor ama denemek istemedi. Ben tadını merak ettiğim için küçük bir parça denedim. Ama bundan sonra yemesem de hayatımı devam ettirebilirim. Genel olarak herkeste 2-3 kilogram kadar mantar var. Grupta ilk defa mantar avına katılan tek kişi olan İlayda'nın sepeti ise dolu dolu. Oğuzhan, kız arkadaşı bulamaz da üzülür diye gezi boyunca gördüğü mantarları görmemiş gibi yapıp, aşkım şu ağacın tarafına sen bak buraya ben bakıyım diyerek bulduğu bütün mantarları İlayda'nın bulmuş gibi olmasını sağladı. Kendi sepetinde mantar 1 kilogramdan az. Yazı için Ata Sözütok'a teşekkür ederiz.


Ünlü ressam Burhan Doğançay'ın, TEB Özel'in desteğiyle ilk kez sergilenen fotoğrafları; sanatçının Brooklyn Köprüsü'nün ironworkerlarıyla geçirdiği tehlikeli anları da gözler önüne seriyor. Burhan Doğançay'ın gözünden, kentlerin ve insanların sosyal ve psikolojik izlerini süren serginin en değerli parçaları arasında ise; sanatçının New York fotoğrafları yer alıyor. Brooklyn Köprüsü'nün 1986-1987 yıllarındaki ilk büyük bakımı sırasında köprünün üzerine çıkmasına izin verilen tek sanatçı olan Doğançay; daha tanıdık olan Manhattan manzarası yerine, köprünün tepesinden Brooklyn yönüne yoğunlaştığı için fotoğrafları olağandışı olarak nitelendiriliyor. Doğançay'ın çektiği çok özel fotoğraflar; New York'un gökyüzünün kovboyları olarak bilinen ironworkerlarıyla birlikte geçirdiği tehlikeli anları yansıtırken, dost olduğu, her gün yükseklere çıkan bu demir işçilerinin hikayelerini de anlatıyor. Kent duvarlarını ait olduğu ülkenin, şehrin, mahallenin ve sokağın sosyo-ekonomik yüzü ve toplumun aynası olarak gören Doğançay'ın fotoğraf karelerinde; New York'tan Togo'ya dünyanın dört bir yanından izler bulunuyor. 100'e yakın fotoğrafın yer aldığı sergiye, Türkiye'nin ilk çağdaş sanat müzesi olan Doğançay Müzesi ev sahipliği yapıyor. sanatçının 85. doğum yıldönümünde, Doğançay Müzesi'nin 10. yılını kutlamak amacıyla, 12 Eylül'de sanatseverlerin ziyaretine açılan serginin resmi açılışı ise, özel davetlilerin katılımıyla 25 Kasım'da gerçekleşti. Dünyanın en önemli 70 müzesinin daimi koleksiyonunda eserleri bulunan Burhan Doğançay, 11 Eylül 1929 tarihinde İstanbul'da doğdu. Doğançay, 1950 yılında Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi'nden mezun olduktan sonra; 1950 ile 1955 yılları arasında Fransa'daki Academie de la GrandeChaumiere'de sanat kurslarına katıldı. Bu dönemde düzenli olarak resim yapan ve Ankara, Sanatseverler Kulübü'nde babası Adil Doğançay ile ortak sergiler açan Burhan Doğançay, diplomatik hizmet için 1962'de New York'a tayin edildi. 1964'ten itibaren kendini tamamen sanata veren Doğançay, 1970'li yıllarda fotoğrafçılığa başladı. Yaklaşık elli yıllık bir dönemde yüzden fazla ülkeye yaptığı seyahatlerde şehir duvarlarını fotoğrafladı. Türkiye Cumhuriyeti Cumhurbaşkanlığı Kültür ve Sanat Büyük Ödülü ve Madalyası, Ankara Hacettepe Üniversitesi ''Sanatta Onursal Doktora'' Belgesi ve Art Forum Ankara Plastik Sanat Fuarı ''Sanat Onur Ödülü'' gibi değerli ödüllere layık görülen Doğançay, New York Kenti Takdir Belgesi ve Rusya Kültür Bakanlığı Takdir Madalyası gibi uluslararası ödüller de aldı. Zamanın akışının belgeleri olan, sosyal, siyasal ve ekonomik değişimleri yansıtan, aynı zamanda doğa güçlerinin saldırılarına ve insanların bıraktıkları izlere tanıklık eden bu fotoğraflar, Doğançay'a göre insan deneyiminin anıtı ve zamanımızın bir arşivi niteliğindedir. Picture The World sergisi; 7 Haziran 2015 tarihine kadar her gün 10:00 18:00 saatleri arasında Doğançay Müzesi'nde görülebilir.


İstanbul'da büyüyen müzisyen, şehirden aldığı enerji ve Flamenco dilinden edindiği büyü ile müziğini harmanlamış ve ortaya bu Huzur veren parça çıkmış. Bir kadeh kırmızı şarap eşliğinde ruhunuzu rahatlatmak istediğiniz zaman tam da dinlemek isteyeceğiniz şarkısı, özellikle yazı yazarken Playlist'imizden şu sıralar eksik olmuyor.


Orhan Pamuk'un tam 6 yıl önce başladığı Kafamda Bir Tuhaflık isimli yeni romanı bugün raflardaki yerini aldı. Edebiyat dünyasını oldukça heyecanlandıran kitap, Yapı Kredi Yayınları etiketiyle birçok kitapçıda bulunabilir. Kafamda Bir Tuhaflık hem bir aşk hikayesi hem de geçmişle günümüzü harmanlayan bir destan. Bozacı Mevlut ile üç yıl aşk mektupları yazdığı sevgilisinin İstanbul'daki hayatlarını anlatan Orhan Pamuk, bu kitabının en çok kırptığı kitaplarından biri olduğunu ve normalde 700 sayfa olabilecekken 480 sayfaya düşürdüğünü açıkladı. Romanında çok yaygın olmayan ve ilk kez kullandığı karma teknikten yararlanan yazarın kitabını bitirir bitirmez ayrıntılı bir post hazırlayacağız. Aşkta insanın niyeti mi daha önemlidir, kısmeti mi? Mutluluk veya mutsuzluk bizim seçimlerimize mi bağlıdır, yoksa bizim dışımızda mı gelişip başımıza gelirler? Kafamda Bir Tuhaflık bu sorulara cevap ararken aile hayatıyla şehir hayatının çatışmasını, kadınların ev içlerindeki öfke ve çaresizliklerini resmediyor.


1920 yılında Figueras Desen Okulu'na kayıt olan sanatçı, sonrasında Madrid Akademi'sinde ders almaya başlar. Daha sonra babası tarafından yerel bir liseye ve Fransızca eğitim verdikleri için Marsist papazların okuluna gönderilir. Akşamları ise Devlet Desen okulunun derslerine katılır. Bir grup arkadaşının çıkardığı Stadium isimli dergi ile Dali'nin yazıları ilk kez yayınlanmaya başlar. Bu ona hayran olduğu ustaları inceleme olanağı verir. Tipografisi ve illüstrasyonları Viyana tarzındadır ama tuvalleri sonuna kadar İzlenimci. Denemelerle geçen bir yılın ardından Roman Pitchot'un bir balıkçı klübesindeki atölyesini ona ödünç vermesiyle hayallerini gerçekleştirmeye başlar. Dali, ertesi kış Figueras'taki terkedilmiş kulübeye yerleşir. Uzun saçları, boyunbağı ve asla moda olmayan fötr şapkasıyla kendine bir sanatçı imajı yaratmayı başarır. Tabii ki her zaman bıraktığı favorileri ve kaşlarını koyulaştırmak için kullandığı kalem hilesi o zaman da vardı... Madrid'de Luis Bunuel ve Federico Garcia Lorca ile tanışan Dali için yeni bir dönem başlar: Pürizm ve Fütürizm. Okuldan atılma ve tutuklanma gibi olaylı günlerin ardından Dali soluğu Fransa'da alır ve Pablo Picasso ile tanışır. Bu tanışmadan sonra eserlerinde çokça Picasso etkisi hissedilir. 1929'da arkadaşı Luis Bunuel ile beraber çektikleri Bir Endülüs Köpeği adlı avangart kısa film, sürrealist sanat çevrelerinde ikiliye büyük şöhret kazandırır. Aynı yıl ikinci kez Paris'e giden Dali, burada ressam Joan Miro aracılığıyla sürrealist akımın öncüleri Andre Breton ve Paul Eluard ile tanıştır. Eluard'ın karısı Gala, tanıştıkları andan itibaren Dali'nin ilgisini çeker ve 1929 yazında Dali ile Gala arasında, sonradan evliliğe dönüşecek olan tutkulu bir ilişki başlar. Dali'nin 1932 yılında yaptığı en meşhur eseri Belleğin Azmi'nde geniş bir kumsalda eriyen cep saatlerini resmetmiştir. Eser genel olarak, katı ve değişmez zaman kavramına karşı bir protesto olarak yorumlanır. Dali sonradan bu resmin ilhamını, sıcak Ağustos güneşi altında erimekte olan bir Camembert peynirinden aldığını yazacaktır. 1929'dan beri beraber yaşayan Dali ve Gala, 1934'te bir devlet nikahıyla evlendiler. (1958'de bir Katolik düğünüyle nikah tazeleyeceklerdi.) Aynı yıl New York'ta bir sergi açan Dali, ABD'de büyük sansasyon yarattı ve büyük üne kavuştu. 1936'da başlayan ve tüm İspanya'yı kaosa sürükleyen İspanya İç Savaşı, 1939'da General Francisco Franco'nun galibiyetiyle sona erince, Dali yeni kurulan faşist rejimi desteklediğini açıkladı. Bunun üzerine, çoğunluğu Marksist olan ve Dali'nin abartılı dikkat çekme çabalarından zaten hoşlanmayan sürrealistler, Dali'ye açıkça sırtlarını döndüler. Sürrealist grubun önderi Breton, Salvador Dali'nin isminden iğneleyici bir anagram çıkardı: Avida Dollars. Dali ise cevap vermekte gecikmedi: Le surrealisme, c'est moi! Sürrealistler ve Dali arasındaki çekişme, Dali ölene kadar devam edecekti. 1940'ta Dali ve Gala, tüm Avrupa'yı etkisi altına almaya başlayan II. Dünya Savaşı'ndan kaçarak ABD'ye yerleştiler. Burada dokuz yıl kalacaklardı. 1942 yılında Dali, Salvador Dali'nin Gizli Hayatı isimli otobiyografisini yayımladı. 1945-46 yıllarında, Walt Disney ile beraber Destino, Alfred Hitchcock ile beraber Spellbound filmlerinin yapımında çalıştı. 1947'de sürrealist bir Picasso portresi yaptı. Dali, 1949 yılında eşiyle beraber Katalonya'ya geri döndü ve hayatının sonuna kadar burada kaldı.1951'de Katolisizm'in ve modern bilimin bazı kavramlarını sentezlediği Mistik Manifesto'yu yayımladı. II. Dünya Savaşı sonrası eserlerinde, Katolik temalar ve DNA, hiperküp ve atomik çözünme gibi modern bilim kavramları öne çıkacaktı. Hiroşima'da patlayan atom bombasının gücünden çok etkilenmiş olan Dali, hayatının bu dönemine nükleer mistisizm adını veriyordu. Yine bu dönemde Dali, tuvale boya sıçratma, hologramlar, optik yanılgılar ve stereoskopi gibi pek çok değişik teknikle denemeler yaptı. 10 Haziran 1982'de Dali'nin çok sevdiği karısı, menajeri, modeli ve ilham perisi Gala hayatını kaybetti. Gala'nın ölümünden sonra yaşama isteğini kaybeden Dali, karısının öldüğü ve gömüldüğü Pubol Kalesi'ne yerleşti ve münzevi bir hayat sürmeye başladı. Temmuz 1982'de İspanya Kralı Juan Carlos, Dali'yi Pubol Markisi ilan etti. Dali ise bu jeste karşılık olarak, krala Avrupa'nın Başı adlı çizimini hediye etti. 1983'te Pubol Kalesi'nde yaptığı Serçenin Kuyruğu adlı tablo, Dali'nin son eseri olacaktı. Ağustos 1984'te Dali, kaledeki yatak odasında bilinmeyen bir sebepten çıkan yangında bacağından yaralandı. Bu olaydan kısa süre sonra Figueres'e döndü ve Salvador Dali Tiyatro ve Müzesi'nde yaşamaya başladı. Dali, 23 Ocak 1989'da kalp yetmezliğinden öldü ve Figueres'te kendi adını taşıyan müzenin mahzenine gömüldü.


Fransız Kültür Merkezi, yakın zamanda İletişim yayınlarından Türkçe'ye çevrilen Türkiye ve Ermeni Hayaleti kitabının yazarlarından Laure Marchand'ın katılımıyla Cengiz Aktar moderatörlüğünde gerçekleşecek bir söyleşiye ev sahipliği yapıyor. Fransız gazeteciler Laure Marchand ve Guillaume Perrier, Türkiye'nin Aralık 2004 yılında başlatılan Avrupa Birliği katılım müzakerelerinden günümüze yaşadığı dönüşümü, en hassas konulardan biri olan Ermeni sorunu başta olmak üzere, adım adım takip ettiler. Yazarlar, adları değiştirilmiş, evleri, kiliseleri yıkılmış köylerde, canını kaybetmiş, yahut bir şekilde kaçmış, kurtulmuş insanların çocuklarının, torunlarının tanıklıkları aracılığıyla resmi tarihin karşısına farklı bir tarih koyuyorlar. Girişin ücretsiz olduğu söyleşi 15 Aralık Pazartesi günü saat 19:00'da Fransız Kültür Merkezi'nde.


Şartlar gereği bir yıl geçireceğim Madrid'de doğru zamana denk geldiğime inanıyorum. Çünkü Pedro Almodovar'ın 'Kırık Kucaklaşmalar' filminden Penelope Cruz'un kıskanç ve yaşlı kocası olarak tanıdığımız Jose Luis Gomez'in direktörlüğünü yürüttüğü 'Teatro de la Abadia' bu sene 20. yılını kutluyor. Bu kutlama coşkusuyla hazırladıkları özel programda yer alan oyunlardan biri Theatre National de la Communaute Française, Festival d Avignon ve Teatrul National Radu Stanca ortak yapımı 'Hacia La Alegria'. Oyunun yazarı ve yönetmeni tiyatro dünyasının Cannes'ı ve canı diyebileceğimiz Avignon Festivali direktörü Olivier Py. Tek kişilik oyunu sırtlayan isim efsanevi İspanyol aktör Pedro Casablanc. Sahnenin merkezinde salona girer girmez seyirciyi ağırlayan tuğlalarla kaplı dev kutu kulağa her ne kadar hantal gelse de oyunun başlamasıyla adeta ikea portatifliğine bürünüyor. Modern çağın vazgeçilmezi portatiflik boşuna değil çünkü kutunun açılmasıyla Casablanc çırılçıplak sayıkladığı odasında karşımıza kaybettiği ilhamını arayan bir mimar olarak çıkıyor. Varoluşsal krizin eşiğindeki mimarımız gecenin bir yarısı evinden taşıp kendini sokaklara atarak koşmaya başlıyor. Keza Olivier Py'ın belirttiği gibi Dostoyevski karakterleriyle büyük benzerlik taşıyor. Seyirciye ise en lüks semtlerden en fakir bölgelere kadar durmaksızın koştuğu oyun süresince şehre adanmış şiirsel monoloğu daha doğrusu ağıtı hayranlıkla dinlemek kalıyor. Özellikle 'soylulaştırma' projelerinin dünyanın bir ucundan diğerine cirit attığı günümüzde şehri bir mimarın gözünden dinlemek büyüleyici sahneleme örneğiyle eşsiz bir deneyime dönüşüyor. Oyunun müzikleri, 'Yetimhane' ve 'Kıyamet Günü' filmlerinin müziklerine imza atmış besteci Fernando Velazquez'e ait. Yalnız bu bile oyunun gerilim dolu atmosferini anlatmaya yeterli bir ipucu. 'Hacia la alegria' içinde geçen büyük isimlerin hakkını fazlasıyla verecek kadar etkileyici ve bir zamanların Fransa Cumhurbaşkanı François Mitterand'ın 'sosyalizm nedir?' sorusuna verdiği yanıt kadar yalın; adalet ve şehir.


5 kadın sanatçının eserlerinin yer aldığı Anlatılmayan Hikayeler sergisi; dün akşam Etiler'de TEB Özel Bankacılık binasında sanatseverlerin ziyaretine açıldı. Anlatılmayan Hikayeler sözlü ve yazınsal olarak anlatılmayan ve ancak resmedilebilen hikayelere işaret ediyor. Aynı zamanda, bazı hikayelerin ifade edilmeye çalışılırken anlamlarını yitiren kırılganlıklarının altını çiziyor. Art50, ikinci sergisinde beş yükselen kadın sanatçının saklı hikayeleri resmettiği eserlerine yer veriyor. Güliz Baydemir seyahat ettiği farklı şehirlerden kolayca fark edilemeyen manzaraları paylaşıyor. Her şehrin kendine has renklerini ve dokusunu barındıran resimler, figür öğesi barındırmamalarına rağmen nice yaşanmışlıkların geçtiği mekanları görünür kılıyor. Eserlerinde doğaya kendi özgü bir üslupla yer veren Ayşegül Karakaş'ın pastoral manzaralarında zamanın içinde asılı kalmış figürler bulunuyor. Tarihi ve yeri tanımlanamayan bir doğanın içindeki figürler kimi zaman bir yolculukta, kimi zamansa bir kaçışın ortasındaymış izlenimi veriyor. Resmedilen karenin biricikliğine göre kendi hikayesini keşfeden izleyici bazen bir anda kendini bu figürlerle özdeşleşmiş bulabiliyor. Yaşamından imgelere, belirgin pastel paleti ile sık sık yer veren Begüm Mütevellioğlu çeşitli kadın figürlerini iç mekanlarda resmediyor. Kendi dünyalarında içinde bulunduğu ruh halleri ile gösterilen figürlerin hikayeleri yoruma açık. İzleyeni etkileyen en büyük faktör ise resmi domine eden büyüleyici renkler. Tuvallerin üzerine karışık teknikte eklemeler yapan Lale Delibaş, bembeyaz eserlerinde bizlere ancak yakından bakıldığında fark edilen bir dünyanın kapılarını aralıyor. Mitolojik ve felsefi öğeleri konu alan sanatçı kimi zaman gözlerimize değil, hislerimize algılayabileceğimiz hikayeler fısıldıyor. Son olarak Melike Kılıç, çizim eserlerinde yarattığı doğanın içinde yer verdiği öğelerle adeta bir masaldan kareler sunuyor. Görkemli ağaçların huzurunda kurulan dünyadaki nice hikayeler yaprakların arasından görülüyor. Günlük hayatın temposunda fark edilmeyen, gözden kaçan saklı öyküleri, gerçekliğin baskısında unutulan ve bastırılan masalları ve keşfedilmeyi bekleyen nice hikayeleri görünür kılmayı amaçlayan Anlatılmayan Hikayeler sergisi seyirciyi bir yolculuğa davet ediyor. 31 Ocak 2015'e kadar ziyaret edilebilir.


Toplumsal düzene, aşağılanmaya, karşılıksız aşka dayanabilmek için delirmek ya da delirtilmek gerekiyor! Gogol'un, hayatın gerçeklerinden kaçan Poprişçin'in kendi dünyasında delirmeye giden hikayesini anlattığı Bir Delinin Hatıra Defteri, Genco Erkal'ın muhteşem performansıyla sezonun en iyi oyunlarından biri. İlk kez Erkal'ın, 1965 yılında Ankara Sanat Tiyatrosu'nda sahnelediği, daha sonra 1969 ve 1992 yıllarında değişik yorumlarla iki kez daha yönetip, oynadığı Nikolay Gogol imzalı oyun, Türkiye'de oynanan ilk tek kişilik oyun olarak da tarihe geçti. Erkal, kendisine birçok ödül getiren ve efsaneleşen Bir Delinin Hatıra Defterini, 5. kuşak için de sahneleyecek olmanın oldukça büyülü olduğunu her fırsatta vurguluyor. Bir Delinin Hatıra Defteri 12-13 Aralık'ta, Kenter Tiyatrosu'nda. Oyunların başlangıç saati ise 20:30. İyi Seyirler!


Ahmet Özparlak (1977-Şanlıurfa), 2010 yılında Anadolu Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi Heykel Bölümünden birincilikle mezun oldu. Sanatçı 47. Antalya Altın Portakal Film Festivali Film Seti Heykellerini (2010)uygulaması yanı sıra yurt içinde I. Uluslararası Heykel Kolonisi Denizli (2010) ve Nesin Matematik Köyü -Şirince/İzmir (2012) taş heykel sempozyumlarına katıldı. 71. Devlet Resim ve Heykel Yarışması Sergisi dışında 2007 yılından bu yana ulusal birçok karma yarışmalı sergide yer aldı. Yaratıcı Çocuklar Derneği projeleri kapsamında, çocuklarla birlikte atölye çalışmalarına katılan sanatçı, 2012 yılında Rh+ Magazine tarafından Yılın Genç Heykeltıraşı 2011 seçildi. Sanatçının bugüne kadar çeşitli yarışmalarda almış olduğu toplam beş ödülü bulunmakta. 2014 yılında çeyiz kültürü üzerine kurulu olan 'Hatçe Harikalar Diyarında' adlı kişisel sergisini açan Ahmet Özparlak, şuanda İstanbul'daki atölyesinde çalışmalarına devam ediyor.


Ka'nın kurucusu Zeynep Kayahan ve Mitte'nin kurucu ortağı Ayça Bayrak'ın hayata geçirdiği Piknik İstanbul, size özel hazırladığı sepetleriyle, şehrin koşuşturmasından uzak ; doğaya ve sevdiklerinize yakın anlar yaratabilmenizi kolaylaştırmayı hedefliyor. Sepetleri dolduran lezzetli menülerinin amacı, lokal ve mevsimlik gıdaya dikkat çekebilmek. Keyifli bir piknik için size düşen yalnızca, www. piknikistanbul. co adresi üzerinden geri dönüştürülebilir sepetlerden birini seçip size özel hazırlanan sepetinizi belirttiğiniz gün ve saate pick-up noktası Mitte'den teslim almak. Eğer pikniğinizi yaptıktan sonra depozitolu sepetleri pick-up noktasına geri getirirseniz para iadesi almanın yanı sıra bir de müdavim karta sahip oluyorsunuz. Malum havalar biraz soğudu. Ama onlar sıcak içeceklerle içinizi ısıtıp doğanın tadını her mevsim çıkarabileceğiniz küçük kaçamaklar yapabileceğinize inanıyorlar. Hatta pazar günleri taze ve lezzetli malzemelerle hazırlanmış kahvaltı paketleri ve özel gün organizasyonları için kolları sıvamışlar bile. Piknik İstanbul ekibi bu aralar çocuklu aileleri de düşündükleri şekersiz ve katkısız minik sepetlerin tarifleri üzerinde çalışıyormuş, bizden söylemesi.


Ali Alışır; modern insanın gerçek ve sanallık arasında sıkışmasını, giderek doğadan uzaklaşmasını ve bunun yerine kendine ait sanal dünyalar inşa etmesini ele aldığı ''Sanal Manzaralar'' ismini taşıyan kişisel sergisinde, ağaç imgesinden yola çıkarak ürettiği yapıtlarını Özlem İnay Erten'in küratörlüğünde izleyiciye sunuyor. Fotoğraf ve resim arasında özgün bir dil yaratan Alışır, ''Sanal Manzaralar'' isimli sergisinde, binlerce yıldır birçok kültür ve öğretide oldukça farklı anlamlara sahip olan, pek çok mitolojik efsaneye konu olan ''Ağaç'' imgesinden yola çıkıyor. Ezoterik kültür ve söylencelerde hayatın kadim bilgisini temsil eden, maddi ve manevi dünya arasında bir irtibat noktası olarak da sayılan Ağaç kavramına, ağacın günümüzde taşıdığı siyasi-sosyolojik bağlamlar ve imajlar üzerinden de yaklaşarak alternatif görme biçimleri öneren sanatçı, geçmişteki bilgelik ağacı ile günümüzdeki sosyal paylaşım ortamını bir araya getiriyor. Geçmişten günümüze doğaya ve onun en önemli parçası olan ağaca atfedilen anlam bugün teknolojiyle birlikte yeni bir boyut kazanıyor. Gerçek doğanın yerini almaya başlayan, artık hepimizin belleğine kazınmış, hayal ve tasarımdan ibaret bir manzara var. Bu manzara ne Pissarro'nun ne Cezanne'ın ne de diğer ressamların peyzajlarına benziyor. İçinde bulunduğumuz bu manzara sosyal medya ağlarıyla çevrelenmiş, bizi sürekli paylaşımda bulunmaya davet eden bir dünya. Bugün bizler teknolojiyle artık doğayı sadece değiştirmiyor ona yapay bileşenler de ekliyoruz. diyen Alışır, Sanal Manzaralar isimli sergisinde ağaçları ve doğayı internet ağları ile sarılmış bir şekilde kullanarak, insanın doğadan uzaklaşmasının ötesinde, sanal dünyalar kurgulamaya çalışmasına da vurgu yapıyor. Sanal Manzaralar isimli sergisinde bilginin kendi doğasından koparılmasını, yeniden üretilmesini ve paylaşıma sokulmasını konu alan Alışır, bunu yaparken geçmişten günümüze bilginin en eski ve kadim sembolu olan ağaç kavramından yaralanarak, internet ağları aracılığıyla artık her anlamıyla şeffaflaşan dünyamızın, paylaşıma sokulmuş olan her imaj ve metninin arkasında aslında görecek ve öğrenecek bir şey bulamadığımız yeni bir 'manzara' ortaya çıkardığını anlatmayı amaçlıyor. Ali Alışır'ın tek edisyon olarak sunulacak yapıtları 19 Aralık 17 Ocak tarihleri arasında Bozlu Art Project, Nişantaşı'nda görülebilir.


Documentarist tarafından İstanbul'da düzenlenen Hangi İnsan Hakları? Film Festivali, 13-17 Aralık 2014 tarihleri arasında altıncı kez gerçekleşiyor. Her sene belli temalara odaklanan festival programının bu seneki ana temaları, 'iş cinayetleri' ve 'göçmenlik' olarak belirlendi. Festival programında Gezi belgesellerine de özel bölüm ayrıldı. Madenciler başta olmak üzere işçileri konu alan pek çok filmin gösterileceği festivalde, sinema tarihinin önemli ustalarından Georg Wilhelm Pabst'ın 1931 tarihli yapıtı Maden Trajedisi ile Ertem Göreç'in Karanlıkta Uyananlar (1964) adlı filmlerine özel gösterim yapılacak. Program, ayrıca Türkiye'deki işçilerin yaşam ve çalışma koşulları üzerine yapılmış bir dizi belgesel ve kurmaca film içeriyor. Geçen sene de festivalde yer bulan Gezi direnişi seçkisi, bu yıl yeni filmlerle devam ediyor. Seçkide bir kaç yeni belgeselin yanı sıra, Reyan Tuvi'nin Antalya Altın Portakal Film Festivali programından çıkarılması büyük tepkilere yol açan Yeryüzü Aşkın Yüzü Oluncaya Dek adlı filmi bir kez daha seyirciyle buluşacak. 6. Hangi İnsan Hakları? Film Festivali'nin SALT Beyoğlu, Aynalıgeçit Etkinlik Mekanı, Tütün Deposu ve SALT Galata'da gerçekleşecek film gösterimleri ve tüm etkinlikleri ücretsiz olarak izlenebilir.


Hindistan Delhi'de bir otobüste toplu tecavüze uğrayan bir kadının yaşadıklarından ilham alan Hint asıllı Amerikalı film yapımcısı Ram Devineni, bu konuya dikkat çekmek için Priya isimli bir çizgi roman karakteri yarattı. Cinsel şiddet, kadın düşmanlığı ve ataerkil düzene karşı duran Devineni, çizgi romanında Hindistan'da tecavüz edenlerin değil tecavüze uğrayanların suçlanmasını eleştiriyor. Devineni konuyla ilgili toplu tecavüze uğramış bazı kadınlarla konuştuğunu, aileleri ve çevrelerinin kendilerini yargıya gitmekten, adalet aramaktan caydırmaya çalıştığını, üstüne üstlük saldırganlar ve aileleri tarafından tehdit edildiklerini anlattıklarını söylüyor. Polisin bile kendilerini ciddiye almadığını söyleyen kadınların durumuna dikkat çekmek isteyen yapımcı, biraz olsun onların sesini duyurabilmeyi başarmış gözüküyor. Priya'nın maceralarının anlatıldığı çizgi roman, bu sert gerçekleri olduğu gibi yansıtıyor. Priya, anne ve babasına tecavüze uğradığını anlattığında suçlanıyor ve evden kovuluyor. Priya, aslında sıradan bir Hintli kadını ve onun özlemlerini, arayışlarını temsil ediyor. Onun da rüyalarını gerçekleştirmek isteyen herhangi bir genç erkek ya da kadından farkı yok. Fakat tecavüze uğradığında doğal olarak rüyaları suya düşüyor. Kitapta Priya, Hinduizmin en güçlü kutsal çifti Şiva ve Parvati'nin de yardımıyla yaşadığı felaketi fırsata dönüştürmeyi başarıyor. Sonunda terkettiği kasabasına bir kaplanın sırtında geri dönerek, kendisine kötülük edenlerin birer birer hakkından geliyor.


Ay sonuna kadar Müphem Sergi'de çalışmasını görebileceğiniz Ceren Ceylaner, tablolarında genellikle insana dair olanı, yalnızlığı, portreleri, farklı cinsiyetleri ve güdülen cinsiyet politikalarını, kadın bedenini, psikolojisini, ihtiyaçlarını, tahakkümünü ve istismarını konu ediyor. Ceylaner'in solo sergilerinde gerçekleştirdiği performanslar, özellikle çok ilgi görüyor. Bunu yaparken, en çok da kendi bedeninden, birikimlerinden ve toplumsal gözlemlerinden yola çıkıyor. Yapıtlarında değişik teknikleri ve farklı disiplinleri harmanlamaktan oldukça keyif alıyor gibi görünen sanatçı, işlerinde kadın bedenini kuşatan kültürel kodları ve bu kodların eleştirisini hissettiriyor.


Angela Deane, sahibi belli olmayan fotoğrafları hayalet imgeleri yerleştirerek boyuyor ve onlara yeni bir anlam kazandırıyor. 2012 yılından beri devam ettiği projesi Ghost Photography'den bazı karelere mutlaka Tumblr veya Instagram'da rastlamışsınızdır. Fotoğraflardaki insan siluetlerinin birer hayalet olarak karşımıza çıktığı proje, son derece klişe fotoğraflardan meydana geldiği için sahip olduğunuz aile anılarıyla benzer olanların hayaleti olarak kendinizi hayal edebilirsiniz.


1985 Sakarya doğumlu Nurdan Likos, Marmara Üniversitesi Atatürk Eğitim Fakültesi Resim öğretmenliği bölümünden mezun. Bir ressam olarak hayatına devam eden Likos, çalışmalarında kadınlara ait bir dünyanın mahremiyetini, acısını, kederini, yalnızlığını, psikolojisini, kısacası kadın hallerini resmediyor. Bir resme başlamadan önce psikolog gibi etrafındaki insanları dinliyor, onların acılarını anlıyor ve sonra kendi süzgecinden geçirip yeni bir kurguyla resmediyor. Resimlerinde uzun soluklu olumlu ya da olumsuz deneyimleri görebileceğiniz ressam, zaman zaman yaptığı yinelemelerle olaylara derinlik kazandırıyor. Yarattığı paralel gerçeklikte fantastik konumlandırmalara da başvuran Likos, resimlerinde kadın figürlerini öne çıkarıyor. Karakteristik bir tekniği olan ressam, resimlerinde sadece ve sadece 6 aynı rengi kullanmayı tercih ediyor. Bunlar pembe, mavi, sarı, yeşil, siyah ve beyaz. Kadını pembe, erkeği mavi tonlar kullanarak anlatan sanatçı, her tuvaliyle farklı bir hikaye kurguluyor. 2012 yılında Aklımdakiler, 2014 yılında Serbest Düşüş isimli solo sergilerini İstanbul Nişantaşı'ndaki Galeri İlayda'da açan sanatçı şu günlerde Kadıköy'deki atölyesinde resim çalışmalarına devam ediyor ve birçok özel eğitim kurumunda çocuk atölyesi çalışmalarını sürdürüyor. Önümüzdeki hafta Pazar günü düzenleyeceği atölyede Nasıl Bir İnsan Olacağım? sorusuna yanıt olarak Van Gogh'un Dr. Gachet'in Portresi isimli çalışmasına odaklanacak olan Likos, psikolog Ayşegül Cebonayan ile işbirliğinde bulunarak geçekleştirdiği atölyede çocukların aileleriyle de söyleşiler gerçekleştiriyor.


Sanatseverlerin ilgiyle takip ettiği Salon, 5. yılında farklı platformlardan kültürel etkinlikleri sahnesinde ağırlamaya ve sanatın her dalından en iyileri takipçileriyle buluşturmaya devam ediyor. 2015 yılında gözümüze çarpan isimler Sleep Party People, The Notwist, Flunk, The Raveonettes, Efterklang, Swans ve Mark Lanegan Band. Daha önce Salon'la dinleme fırsatı bulduğumuz ve tadına doyamadığımız isimler dışında Soap&Skin, Low, Douglas Dare & Greg Haines gibi İstanbul izleyicisiyle ilk defa tanışacak isimler de program dahilinde bulunuyor. Salon'un yeni sezon programının biletleri 13 Aralık Cumartesi günü satışa çıkacak. Biletler, Biletix satış kanalları ve hizmet bedeli olmadan ana gişe İKSV'den (pazar günleri hariç her gün 10.00-18.00 saatleri arasında) temin edilebilir. Lale Kart sahipleri için indirimli ön satış dönemi ise 12 Aralık Cuma.


Union 22, Ekim ayının sonunda kapılarını açtı. Nişantaşı taraflarına sergi açılışları dışında yolumuz düşmese de Union 22 için yollara düştük ve mekanı ziyaret ettik. Union 22 sadece bir restoran veya kafeden çok daha fazlası. Hem yemek yenebilen hem de çeşitli sanat eserlerine ev sahipliği yapan bir yer olma özelliği taşıyan Union 22'ın kurucuları Ekin Ergök ve Orhan Aşıcıoğlu, lise yıllarından beri arkadaş ve yılların dialoğunu iş hayatına taşımaya karar vermişler. Yıllardır böyle bir mekan açma hayali kuran ikili, mekana bu nedenle birlik ve beraberliğin sembolü olarak Union ismini uygun görmüşler. Uninon'ın yanında gelen 22 ise hem ikilinin uğurlu sayısıymış hem de numeroloji de en güçlü rakam olma özelliğini taşıyormuş. Gelelim Union 22'nin yeme içme kısmına... Kahvelerini Kaan Bergsen'in Petra'sından alıyor Union 22, gitmişken mutlaka için. Mutlaka listenize bir de patlıcanlı kokteylini ekleyin, son derece özgün ve lezzetli. Menüde damak tadınıza göre bir şey bulacağınızın garantisini veriyoruz. Özellikle hamburgeri çok başarılıydı. Galeri kısmını sakın es geçmeyin. Custom Rebels ceketler gibi limited parçalara da rastlamanız olası.


Küresel ısınmanın, doğa tahribatının, kentsel değişim/dönüşüm ve yozlaşmanın her geçen gün daha çok hissedildiği günümüzde, dünyanın idealimizdeki haline ihtiyaç duyulan gerçekliği kurgulayan 7 sanatçı, çalışmalarında kişisel ütopyalar kavramı üzerine odaklanmış. Doğaya dair neredeyse hiçbir şeyin korunamadığı günümüz ortamında izleyiciyi hayali bir yolculuğa çıkaracak harikalar dünyası sosyo-ekonomik durumu ne olursa olsun tüm insanların yeni umutlar ve beklentiler içinde olduğu yeni yıl dönemine ithafen yapılmış. Harikalar Diyarı'ndaki Alice gibi artık neredeyse yabancısı olduğumuz ortamlarda; mücadeleden vazgeçmeden kendimize göre bir harikalar dünyası yaratırız. Sanatçılar: Murat Durusoy, Murat Germen, Cem Turgay, Dieter Mammel, Nihal Martlı, Ayşen Urfalıoğlu, Sinan Tuncay.


Avrupa'nın ortalama yaşam süresi en uzun olan ülkesi İsveç'e hoşgeldiniz. İsveç; Finlandiya, Danimarka ve Norveç ile birlikte tarihsel anlamda ve günümüzde bu ülkelerin kapladığı alanı genel olarak ifade eden İskandinavya bölgesinin hemen hemen ortasında, kuzeyden güneye uzanan bir ülke. Bu yazı serisinde İskandinav ülke ve şehirlere ışınlanacağız. Sizi baştan uyaralım burası pahalı bir ülke. Özellikle kısıtlı bir bütçeye sahipseniz çok daha pahalı bir ülke. Eğer hostelde kalmak sizin için sorun değilse çok fazla alternatif var. Pahalı şehir hayatında ulaşımınızı kolaylaştırmak adına İnterrail bileti alabilir ve çok uygun fiyata trenle seyahat edebilirsiniz. Özellikle Stockholm gibi büyük şehirlerde restoran ve konaklama fiyatlarının ortalamaya göre yüksek olduğunu hatıratmak isteriz. Bunun için her şey dahil günde 150-200 euro arası bir rakamla tatilinizi sürdürebilirsiniz. Fakat ne olursa olsun İsveç'e gittiğinize fazlasıyla değecek. İsveç'in başkenti Stockholm, birbirine köprülerle bağlanan 52 tane adacıktan oluşuyor. Dünyanın en güzel şehirleri arasında yer alan bu şehir, kuzeyin Paris'i Türkiye'nin İstanbul'u olarak nitelendiriliyor. İstanbul'dan 3.5 saatte uçabileceğiniz Stockholm'de havaalanı şehir merkezine biraz uzak kalıyor. Şehir merkezine ulaşmak için Stockholm Card alabilir ve Arlanda Express adlı hızlı treni kullanabilirsiniz. İnsanlar araba yerine bisikleti tercih ettiği için Stockholm'de trafik oldukça rahat. En iyi dolaşma yöntemi ya yürümek ya da bisiklet kiralamak. Stockholm, adaların üzerine kurulmuş bir Ortaçağ şehri. Şehrin özellikle kültür, sanat ve tarihi için en önemli bölgeler Gamla Stan, Skepssholmen ve Djurgarden. Turistik bir şehir gezisi için Östermalm, Norrmalm ve Vasastan bulunmanız gereken noktalar. Alışveriş ve restoran seçenekleriyle Södermalm aradığınız her şeyi bulabileceğiniz bir yer.


Bu haftanın Sendromsuzlar konuğu hem resimlerini ve sergilerini, hem fotoğraflarını hem de yazılarını severek takip ettiğimiz bir sanatçı ve aynı zamanda bir akademisyen. Ali Alışır'ı ve çalışmalarını daha yakından tanımak için 19 Aralık'ta Bozlu Art Porject'te açılacak olan Sanal Manzaralar isimli sergisini mutlaka ziyaret edin. 2004 yılında Türkiye'deki sanat ortamının genç sanatçılar için zayıf ve yetersiz olduğunu, genç sanatçıların yeteri kadar desteklenmediğini, sanat adına çok fazla yayının olmadığını, sergi açacak ortamların onlara çok fazla destek vermediğini düşündüğüm bir anda İtalya'ya gitme kararı almıştım. Orada fotoğraf üzerine eğitim aldım. O dönem yaşadığım ülkenin kültürü, resimden gelen yeteneğimle fotoğrafı bir araya getirmeme olanak sağladı. O günden bu yana da çağdaş fotoğraf sanatı ile ilgili işler üretip sergiler açıyorum. Müziğe, sinemaya ve kitaplara ilgi duyan, özellikle Jazz ağırlıklı olmak üzere ciddi cd ve plak koleksiyonu bulunan, bunların yanında 1800'lü yılların orjinal kabinet fotoğraflarını toplamış ve bunları da bir koleksiyon haline getirmiş bir sanatçı diyebiliriz. Çünkü çağımızın malzemesi dijital. Eminim bugün Picasso yaşasaydı o da bilgisayar kullanırdı. Ben bugün boya ya da kil kullanmak yerine ışığı tercih etmiş bir sanatçıyım. Fiziki dünyada kapanmak zorunda olan gözlerimiz sanal dünyada adeta uyanık kalmamızı ön görüyor. Ekran hiçbir zaman kapanmıyor. Sürekli görüntüler ve imajlar üretmeye devam ediyor. Dünyaya açılan bu pencere dinlemenin, hissetmenin ve tepki vermenin fiziki bağlantısını koparıyor. En şiddetli görüntüleri üretirken bile fiziki etkilerini yok sayarak bunu yapıyor. Ekran adeta gerçeğin kendisi yerine geçiyor. Günümüzdeki iletişim araçlarının etkisiyle hayatımızda yaşanan bu etkileri 2009 yılından itibaren sergilerimin konusu yapmış durumdayım. Eskiden bilgi, öğrenme, araştırma, deney veya gözlem sonucunda elde edilen gerçeklerin bir bütünüydü. Bu bilgiler kaydedilebilir, görülebilir, tekrar elde edilebilir nitelikteydiler. Bu modern dünyanın gerçeğiydi. Bugün ise böyle bir şey mümkün gözükmüyor. Günümüz doğru bilginin araştırılmasını değil, bizzat doğruluk kavramının yerinden edilmesi ve işleyiş mekanizmalarının deşifre edilmesini ön görüyor. Böylece yeni doğruların oluşturulmasından daha çok, doğruların çoğaltılması hedefleniyor. Ben bilginin kendi doğasından koparılmasını, yeniden üretilmesini, paylaşıma sokulmasını ve bu olumsuz değişimin etkisinde kalan insanın yalnızlığını çaresizliğini ortaya koymaya çalışıyorum yapıtlarımda. Az önce bahsettiğim gibi Sanal Manzaralar isimli sergim bilginin kendi doğasından koparılmasını, yeniden üretilmesini ve paylaşıma sokulmasını konu alıyor. Bunu yaparken de geçmişten günümüze, bilginin en eski ve kadim sembolu olan ağaç kavramından yararlanıyor. Çünkü Eski mitlere baktığımızda bilgi ve ilahi aleme ithaf edilen ağaç, tarih boyunca birçok öğretide evrenin modeli olduğuna inanılmıştır. Örneğin ilk insanın işlediği günahla dinin konu aldığı ağaç, ezoterik bilgilere göre alemler arası irtibatı simgelemiştir. Kabalistlere göre ise hayat ağacı evrenin oluşmasının bir modelidir. Şamanlar da bu bağlamda ağacı gökyüzüne ulaşmak için bir merdiven olarak kullanıyorlardı. Hayat ağacı, aynı zamanda bilgelik ağacıdır. Kısacası geçmişten günümüze, doğaya ve onun en önemli parçası olan ağaca atfedilen anlam teknolojiyle beraber bugün ise yeni bir boyut kazanıyor. Bugün içinde bulunduğumuz bu manzara, sosyal medya ağlarıyla çevrelenmiş, sürekli paylaşımda bulunmaya bizi davet eden bir dünya. Sanal Manzaralar bu iki bilgi dünyasının günümüzdeki internet bir araya getiriyor. Ve belki de artık her anlamıyla şeffaflaşan dünyamızın, paylaşıma sokulmuş olan her görsel ve metinin arkasında aslında görecek ve öğrenecek bir şey bulamadığımız bir manzara olarak ortaya çıktığını anlatmaya çalışıyor. Hayır tam tersine gerçekliğe daha saplantılı bir şekilde hızlı bir şekilde yaklaşıyoruz. Gerçeğinden daha gerçek olan görüntüler hayatlarımıza egemen oluyor. Örneğin; daha şimdiden fotoğrafların ve görüntülerin paylaşımlarının dünyasında yaşamaktayız. Sadece fotoğraflarını gördüğümüz ama hiç gitmediğimiz mekanlar, sadece yazışıp konuştuğumuz ve hiç görüşmediğimiz insanlar... Sanal olanın içine gömüldükçe, hep olduğundan fazlasıyla yaşanıldığı düşünülen anlar, ilkesi ve herhangi bir amacı kalmayan gerçekliği bizlere suni bir şekilde sunmaya devam ediyor. Ama daha ilginç olanı bugün bizler gerçeklikliği değil, gerçekliğin yokluğunu gizlemeye çalışıyoruz. Enformasyon toplumunun içinde yaşayan her birey, bilgili olmak, gelişmeleri takip etmek zorundadır. Daha doğrusu öyle yapıyor görünmelidir. Her şeyin eş zamanlı bir şekilde olup bittiği ekran üzerinde, birkaç tıklamayla gerçekleştirilen dünyada aslında ortada bilgi geliştiren bir olay ve bilgilenen birey yoktur. Bunun en önemli nedeni an kavramının gerçek zamanından kopartılmış olmasından kaynaklanmasıdır. Olay artık haber sunumu ve bilgi paylaşımı değil, bilgi ve olay yaratma biçimine dönüşmüş durumdadır. Bu yüzden insana mantıklı görünen her şey sanal düzeyde mümkün olmaktadır. Gerçek dünyaya özgü gerçekleşebilecek, özgün ve sıra dışı bir rastlantısallık ise orada yoktur. O yüzden günümüzde bu paylaşılan bilgilerden yola çıkıp herhangi bir gerçekliğe ulaşmak imkansız hale gelmiştir. Hiçbir zaman gelecek sergiler için plan yapmadım. Bunu sanırım zaman gösterecek. Bugün ister Türkiye'de ya da dünyanın herhangi bir yerinde genç sanatçı olmak demek büyük zorluklarla geçecek bir hayatı kabul etmek anlamına geliyor. Sanatçı olmak demek, usta bir sihirbaz gibi bu zorlukların arasından sıyrılmak demektir. Eğer bir amacınız ve söylemeye inandığınız bir düşünceniz varsa bunu yorulmadan ve yılmadan sabırla söylemek için sanat size verilmiş en mükemmel hediyedir. Bütün bu zorluklara rağmen sanatçılar her zaman diğer insanlara oranla hayatın en güzel anlarını, aşklarını, flörtlerini yaşıyor olacaklardır. Bu yüzden genç sanatçı adaylarına tek önerim seçimlerini zorluklar karşısında cesaretle ve doğru yapmaları yönünde olacaktır.


Görkem Ergün, üretimini fotoğraf alanında gerçekleştiren bir sanatçı olmasına karşın, geçtiğimiz sene boyunca fotoğraf malzemesini, epoksiden kıla birçok farklı malzemeye sokup çıkarttığı bir deneme süreci içerisindeydi. Görkem, herhangi bir bağlama oturtma gereği duymaksızın, malzemenin ve fotoğrafın onunla konuşan anlamlarının çarpışmasından oluşan bu çalışmalarını yanına alarak önümüzdeki günlerde Torun'a geliyor. 19 Aralık'ta açılacak sergiye bu işlerine ek belki mekanın sunacağı belki de bakkaldan bulacağı yeni bir malzeme de işin içine karışabilir. Görkem'in işleri ve Torun'da geçireceği sürede ortaya çıkacaklar Ocak'ın 12sine kadar mekanda olacaklar. Fotoğrafın talep ettiği özeni ona göstermeye başladım sanırım. Fotoğrafı fotoğraf kılan özelliğinden faydalanmak istiyorum, onu çığrından çıkartmak, gürültü yapmasını sağlamak. Malzeme olarak fotoğrafın kendisi ve diğerleri. Çatışmaların ve karşıtlıkların içinde, bolca malzemenin işe karıştığı, küçük-büyük müdahalelerle gelişen, bazen bir ritüel halini alan, dokunulan, tek'e indirgenen ve bir yandan hızla fosilleşen, boyutlanan, sertleşen, ve tüm bu süreçlerin açabileceği o uzayda doğaçlamalar yapılan, derken yapılaşan ve gelişerek ve-ya gerileyerek katmanlaşan bir süreç.


İstanbul Fransız Kültür Merkezi bugün saat 19:00'da Silex and The City çizgi film dizisinin yaratıcısı ünlü Fransız çizer Jul'ü ağırlıyor. Sanatçı ile gerçekleşecek söyleşinin ardından 2013'de Fransa'da en çok izleyici toplayan animasyon dizisinden 30 dakikalık bir bölüm Türkçe altyazılı olarak gösterilecek. Charlie Hebdo gibi Fransa'nın önde gelen yayınlarında basın çizerliği yapan Jul'ün yayınlanmış birçok çizgi roman albümü bulunuyor. Sanatçının 2009 yılında Dargaud Yayınları'ndan çıkan Silex and The City çizgi romanı 250.000 adedin üzerinde basıldı. Bu başarının ardından çizgi film olarak uyarlanan Silex and The City 2012 yılında Arte kanalında yayınlanmaya başladı. Bu yıl üçüncü sezonu süren dizi 1.3 milyon izleyici ile 2013 yılında Fransa'nın en çok seyredilen animasyon dizisi oldu. Jul'ün Fransa'da 150.000'den fazla satan ve 8 ayrı dile çevirilen kitabı Filozoflar Dünyası Aylak Yayınları tarafından Mart 2015'te Türkçe çevirisiyle yayımlanacak.


Mert Tugen genç, başarılı ve önü açık bir illüstratör. Öyle ki çizimleri için bir çocuk kitabı satın almak isteyebilirsiniz. Mert'le çocuk kitapları için yaptığı çizimler ve sokak sanatına duyduğu ilgi hakkında konuştuk. 22 yaşındayım ve Anadolu Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi, Çizgi Film/Animasyon bölümündeki eğitimimin 5. yılındayım. Mezun olmaya çalışıyordum ama artık bunun için çalışmaktan ziyade işlerime ağırlık vermek bana daha mantıklı gelmeye başladı. Ağırlı olarak çocuk kitapları resimlemekte, bunun yanında Bant Mag., Sabitfikir gibi çeşitli dergilere ve ajanslara illüstrasyon işleri yapmaktayım. Lise dönemine kadar yanlızca defter, kitap kenarlarına bir şeyler çizen birisiydim. Benim için dönüm noktası o zamanlar ailemle birlikte yaşadığım Gaziantep'te, Güzel Sanatlar Lisesi'nin açıldığını öğrenmemle başladı. Lisede zaman geçtikçe yapmak istediğim şeylere dair fikirlerim netleşmeye, yaptığım şeyi daha çok sevmeye başladım. Üniversitede ise sürekli üretme hali hem kişiliğime hem de işlerime yansıdı. Zamanla işlerimi paylaşmaya dair özgüven de edindim ve öğrenmeye, üretmeye, farklı şeyler denemeye yönelik isteğimi kaybetmeden çalışmaya devam ediyorum. Ben kendimce illüstrasyonlar yapıp paylaşmaya başladığım sıralar, bundan yaklaşık 2-3 yıl önce, bana hep bir nevi yol gösterici olan Ethem Onur Bilgiç ve çok sevdiğim Deniz Tarsus benden Deniz'in yazmış olduğu 'Babam Bir Astronot' isimli kitabı resimlememi istediler. Zaten çocuk kitabı resimlemek hep aklımın ucunda bir yerlerde olan bir şeydi ama bu kadar çabuk geleceğini tahmin etmemiştim. Hemen işe koyuldum. Kitap basılalı çok olmadı ama bu süre zarfında birçok kişiyle tanışma ve işlerimi gösterme fırsatı yakaladım. Zamanla farklı yayınevleri benimle iletişime geçti ve düzenli kitap resimleme fırsatı yakalamış oldum. Küçükken çok aklımda kalıcı bi durum olmadı çocuk kitaplarıyla alakalı ama evdeki ansiklopedileri karıştırırken çizgi filmlerin nasıl yapıldığına dair gördüğüm resimleri çok iyi anımsıyorum. Yazı yazmakla alakalı kendimi geliştirmeye çalışıyorum. Şuan öyle bir şeye cesaret edebilir miyim bilemiyorum ama yazıp çizmek konusunda çok heyecanlı ve istekliyim. Şimdilik sadece ileride bu konuda yapacaklarıma dair fikirleri not etmekle yetiniyorum. İllüstrasyon dışında tabii ki okuduğum bölüm nedeniyle, beni çok zorlasa da animasyon konusunda kafamda hep fikirler oluyor. Yakın zamanda bunları üretme kısmına geçmeyi planlıyorum. Zira mezun olmam da bu filmlere bakıyor biraz. Bir de benim street art'a karşı beslediğim büyük ilgi var. Lisede graffitiyle ilgilendim uzun süre. Dolayısıyla o malzemeye ve kültüre de aşina sayılırım. Bu ilgiyi de üretime geçirmek için uzun süredir düşünüyordum ki yakın zamanda çok güzel işler ürettiğini düşündüğüm Elif Demir'le birbirimizi gaza getirip, birlikte boyama fırsatı yakaladık. İlk önce Kadıköy/Moda'da, ardından Antalya/Kaş'ta. Fırsat buldukça boyamaya da devam edeceğim gibi gözüküyor. Şu sıralar çocuk kitapları resimlemekle birlikte bir yandan animasyon filmim için düşünüyor, diğer yandan ufak illüstrasyonlar yapıp biriktiriyor, bir taraftan da bir sonraki duvar için planlar yapıyorum. İzleme kısmını çok sevmekle birlikte, animasyon üretme kısmında canımdan bezdiğim olmuyor değil. İzlediğim animasyonları düşününce de aklıma ilk gelenler hep Fransız filmleri oluyor. İlki çok ilginçtir, çocukken babamın bakkaldan alıp bize getirdiği 'Les Triplettes de Belleville', ikincisi ise film festivalinde denk geldiğim ve hayran kaldığım 'Une Vie de Chat'. Bizden Sedat Girgin benim bir numaram. Onun dışında aslında çok isim var her gün bir sürü çizerle karşılaşıyorum ama illa isim vermem gerekiyorsa Oliver Jeffers, Lizzy Stewart, street art konusunda da Os Gemeos aklıma ilk gelenler. Madem böyle bir soru var o zaman cevabı önceki sorularda ismi geçen kişiler olarak vereyim.


Georgialı sanatçı Monica Cook'un rahatsız edici çıplak kadın vücutları, hiç ummadığınız formlarda karşınıza çıkabilir. Hem erotizm hem de kara mizah içeren işlerine uzun uzun bakmak gereken sanatçı, çalışmalarına ve hayatına New York'ta devam ediyor. Animasyon dalında da garipliğe farklı bir boyut ve bakış açısıyla yaklaşan Cook, son zamanlarda en sevdiğimiz sanatçılardan biri oldu.


Amasya'da 1991 yılında dünyaya geldim. Ardından babamın memuriyeti nedeniyle ufak tayin gezintilerine çıktık. Birkaç il / ilçe gezindikten sonra Samsun'a sabitlendik. Hayal meyal hatırlasam da oradan buradan biriktirdiklerimi karalar dururdum. İlkokula Samsun 'da devam ettim ve müzik öğretmenimin yönlendirmesiyle Samsun Güzel Sanatlar Lisesi'ni kazandım. Lisenin bana çizimi unutturmayışı güzeldi. Hep işin içerisindeydim çünkü. Özgürce çizdiklerim ve zorunlu çizdiklerimin arasında gidip geldim belli bir dönem. Ardından lisenin bitişiyle Anadolu Güzel Sanatlar Fakültesi'nde Grafik Bölümü'nde eğitimime başladım. Lise dönemimde de hep ilgimi çeken çizim dalı illüstrasyon ve çizgi romandı ve bunlara daha çok yönelme fırsatı yakaladım. Birçok çizerle beraber iş yapma şansım oldu. Yurtdışından ve yurtiçinden gelen işlerle daha çok sevdiğim işleri yapmaya başladım. Ailemin eşsiz katkılarıyla da daha güçlü hissettim her zaman. Şu anda ise eğitimim devam ederken 2 senedir senaryosu üzerine çalıştığım Göçebe için bir tanıtım animasyonu üzerinde çalışıyorum. Animasyonun yayınlanmasının ardından çizgi romanı çizmeye başlayacağım.


Ceren Şekerci, 87 doğumlu. cerensek. tumblr. com isimli bloğu 4 senedir aktif ve düzenli olarak güncelleniyor. Ceren'in 8 bin civarı görsel yüklediği Tumblr hesabı, Instagram hesabımızda görmeyi sevdiğimiz ilhamlık bir galeriye sahip.


1981 İstanbul doğumlu Beril Gülcan, fotoğraf eğitimini International Center of Photography'de tamamladı ve son altı yıldır da çalışmalarına Brooklyn'de devam ediyor. İstanbul 101 Visuals'da dört sene boyunca fotoğraf prodüksiyonu ve fotoğrafçı temsilciliği yapan Beril, deneyimlerinin ardından Brooklyn'de Mica Studios'u kurdu. Mica Studios her türlü fotoğraf ve video çekimleri için kiralanan bir stüdyo olmasının yanı sıra birçok başarılı sanatçıyı temsil etmesiyle de tanınıyor. Kendi fotoğraf ve kolaj projeleri üzerine yoğunlaşan Beril, ICP, 3rd Ward, Mica Studios ve The Hollows Gallery'de group showlara katıldı ve son zamanlardaki portre işleri, The New Collectors Book ve Photographer's Forum'dan takip edilebilir. Beril, farklı kültürlerden gelen yüzlerden besleniyor.


Laleper Aytek'in geçtiğimiz gün Fransız kültür Merkezi'nde açılan sergisi Non Paris 31 Ocak 2015'e kadar açık kalacak. Sergide fotoğrafçının Paris'te iki yıl boyunca sürdürdüğü fotoğraf çekimlerinden 63 siyah-beyaz fotoğraf yer alıyor. Sergiyle birlikte fotoğrafçının non paris adlı bir fotoğraf albüm kitabı da Aralık başında yayımlanmış olacak. Fotoğrafçı non parisle birlikte; hiç tanımadığı, dilini bilmediği bir coğrafyada; bazen kırılgan, kimi eğreti olsa da, uzun zamandır belki de ilk defa cesaretli bir iç bakışın, kendine ait duymayı beklediği bir sesin ya da itirazlarının kapısını aralamaya çalıştı. Görüntüler kendi tekinsizliklerinde, zoraki buluşmalara teslim edilmediklerinde; bir fotoğrafçı için unuttuğu bir ses, hiç görmediği bir yüz ya da beklenmedik bir karşılaşma olabilir, ilk defa yürüdüğü bir sokaktaki bir görüntünün kenarındaki ufacık bir ayrıntıdan hiç tanımadığı bir duyguya dair de olabilir, kaçılmış, göz ardı edilmiş, hatta yok sayılmış ve belki yıllardır yüzleşilmemiş. Fransız Kültür Merkezi'yle birlikte Koç Üniversitesi İnsani Bilimler ve Edebiyat Fakültesi tarafından da desteklenen projesinde Laleper Aytek yeni bir ziyaretçi olarak Paris'te çektiği non görüntülerinde Hoffmannstall'ın söylediği gibi, hiç yazılmamış olanı okumayı, farklı bir kayıt yapmış olmayı az da olsa becerebilmiş olmayı diliyor. Laleper Aytek Boğaziçi Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi, Ekonomi Bölümü'nü bitirdikten sonra, Sosyal Ekonomi alanında yüksek lisans çalışmalarına devam etmek üzere gittiği Oslo Üniversitesi'nde daha çok fotoğrafa yöneldi. Fotoğrafla üniversite yıllarında başlayan ve giderek derinleşen ilgisi nedeniyle 90'lı yılların başında Türkiye'ye döndü ve kendi stüdyosunu açarak reklam fotoğrafçılığı yapmaya başladı. 1998'de Türkiye'nin ilk kapsamlı dijital fotoğraf stüdyosunun kuruluşunda fotoğraf ve reklam yönetmeni olarak görev aldı. 2009'da bu yana Koç Üniversitesi, Medya ve Görsel Sanatlar Bölümü'nde fotoğraf üzerine dersler vermektedir. 2000 yılından bu yana fotoğraf yazılarında, öznellik kapsamında görme biçimleri ve fotoğraf tarihi üzerine yoğunlaşmaktadır. Bu temel yaklaşımını Fotoğraf Tarihi Kanonunu Yeniden Düşünmek: Öznellik Üzerine Bir İnceleme başlıklı yüksek lisans tezinde ayrıntılandırarak geliştirmiştir. Yayınlanmış çalışmaları arasında fotografik düşünce üzerine yazılarını biraraya getirdiği Kendine Ait Bir Fotoğraf (2005) ile Palimpsest Istanbul (2010) ve Issız (2013) fotoğraf albümleri sayılabilir. Aytek 1991'den bu yana 13 kişisel sergi açtı ve 22 grup sergisine katıldı.


art ON İstanbul, 1960 yılında İstanbul'da doğan Renee Levi'nin ülkemizdeki ilk kişisel sergisini sunuyor. Ailesiyle birlikte 1964 yılında İsviçre'ye yerleşen sanatçı, güçlü renkler kullanarak gerçekleştirdiği çalışmalarıyla uluslararası bir konuma sahip. Basel'de yaşayan Levi'nin sergisi, her türlü anlatımcılıktan kurtularak kavramsallaşmış renk öğesini gündeme getiriyor. Renee Levi'nin Sibel ismini taşıyan sunumunda, sanatçının bu sergi için özel olarak ürettiği ve daha önce sergilenmemiş olan tuval çalışmalarının yanı sıra, desen ve farklı tekniklerde gerçekleştirilmiş olan kağıt işleri yer alacak. İzleyicileri alışık olmadıkları renk ve form bütünlükleriyle karşı karşıya getirecek olan sergi, farklı yoğunluktaki canlı tonların yarattığı etkiyle kişisel algının önünü açmayı hedefliyor. Kullandığı renkleri özel karışımlarla kendisi üreten Levi, izleyicileri aynı zamanda oldukça farklı bir hareket, ritim kavramıyla da baş başa bırakarak, adeta galeri mekanının tamamını hareketlendiriyor. Bu sayede izleyiciler hem farklı bir kavramsal müzikaliteyi hem de insan ruhunda en uç noktalara ilerleyen etkileyici renk öbeklerini duyumsayabiliyorlar. 6 Ocak'ta başlayacak olan sergi, 21 Şubat 2015'e kadar art ON İstanbul'da görülebilir.


I chose Nicki Minaj because she embodies the exuberant and modern femininity of the Cavalli woman. In recent years we have become accustomed to women castigated in clothes that hide their body shapes.


Kreatif ve birbirinden farklı, özel desenleriyle kalbimizi çalan haute couture kırtasiye markası Rifle Paper Co. ile bir whishlist hazırlamaya karar verdik. Özellikle ne hediye alacağını bilemeyenler için Rifle Paper. Co'nun websitesi'ni tavsiye ediyoruz. Ajanda alternatifi, seyahat defteri, mesaj kartı, monogram zarfları, takvimleri ve daha birçok seçenekle Florida kökenli kırtasiye markası Rifle Paper Co., çalışmayı eğlenceli hale getirmek isteyenlerin ve sıkıcı iş ajandalarından kurtulmak isteyenlerin tercihi olabilir. Rifle Paper Co. ürünlerini Harvey Nichols, Brandroom, Midnight Express ve Magnolia Culture'da bulabilirsiniz. Farklı bir şeyler vadetmenin üzerine yoğunlaşan ve doğadaki tüm renkleri kullanarak, rengarenk tasarım harikası kartlar üreten Rifle Paper Co., ürünlerini daima doğal ve organik materyaller ile üretiyor. Markanın yaratıcısı Anna Bond, farklılıklarını ve benzersiz olmalarını buna borçlu olduklarının da altını özellikle çiziyor. Nakliye ve paketleme işlemleri gerçekleştirilmeden önce stüdyoda tek tek kontrolden geçirilen ürünler, aynı zamanda FSC sertifikalı, geri dönüşüm içeren kağıt stokları ile çevreye karşı da duyarlı. Rifle Paper Co. yakın zamanda Fransız yazar, illüstratör ve son dönemin konuşulan moda bloggerı Garance Dore ile ilk iş birliğini gerçekleştirdi ve Garance'in kreatif direktörlüğünde ilk kırtasiye koleksiyonu oluşturuldu. Sonrasında Hygge & West, Chronicle Books, Tattly ve Villanova Fabric ile de iş ortaklıkları gerçekleştirdi. Markanın müşterileri arasında dünyanın önde gelen kuruluşlarından InStyle, The Wall Street Journal, Real Simple, Penguin Books, Chronicle Books, BHLDN, Anthropologie, Martha Stewart Living ve AMC Mad Men bulunuyor. Rifle Paper Co.'nun temelleri yaratıcıları Anna ve Nathan Bond çiftinin hayallerinden yola çıkarak oluşuyor. Anna Bond, markanın Kreatif Direktörü aynı zamanda da sahibi, illüstrasyonları ve dizaynlarıyla markanın eşsiz estetiğini kalıba döken kişi. Markanın aynı zamanda Pazarlama, İş Stratejisi ve Ürün Geliştirme görevlerinden de sorumlu, New Jersey'de doğan ve Grafik Dizayn mezunu olan Anna, bir dergide Sanat Direktörü olarak çalışmak için Florida'ya yerleşiyor. Birkaç senelik freelance illüstrasyon çalışmaları ve dergi tecrübesinden sonra, kırtasiyeye olan ilgilisi artıyor ve çizgisini bu yönde şekillendirmeye karar veriyor. Rifle Paper Co.'nun bir diğer sahibi ve İş Geliştirme Direktörü, Nathan Bond ise Orlando doğumlu, müzisyen olmak için üniversiteyi yarıda bırakıyor ve hayallerinin peşinden koşarak yaklaşık 5 sene boyunca müzik grubuyla turne yapıyor. Nathan şimdi iş ilişkilerini güçlendirme/geliştirme, kaliteli üretimler gerçekleştirme/yönetme, finans ve operasyonları denetleme gibi şirketin önemli faaliyetlerden sorumlu.


Galeri Selvin'in 30. kuruluş yıl dönümü sanat etkinliklerinden ikincisi, Tütün Depo'sunda gerçekleşen Cemal Erez'in Bir Bürokratın 24 Saati isimli resim sergisi ile devam ediyor. Cemal Erez'in Bir Bürokratın 24 saati adlı resim sergisinde, iktidarların, kendi güçlerini korumak üzere yarattıkları, çelişkiler ve saçmalıklarla kitlelerin öneri ve girişimlerini engellemek üzere yapılandırılmış atanmışlar güruhunun soytarılıkları, bir sanatçının gözüyle ironik bir tavır içinde yorumlanıyor. Sanatçı, bu sergiyi 2002 -2010 yılları arasında, Paris-İstanbul gelgitleri süresince eskizler halinde tasarlamış ve 2011-2013 yılları arasında İstanbul'daki atölyesinde gerçekleştirmiştir. Üniversitesi) Grafik Sanatlar Bölümü'nden mezun oldu. 1980-1983 yılları arasında Paris'te Des Arts Decoratifs okulu Animasyon bölümünde eğitimini sürdürdü. 1980-1990 yılları arasında, Fransız Kültür bakanlığı Sinema Merkezi sübvansiyonları ile yönetmen olarak filmler gerçekleştirdi, Paris'deki büyük animasyon stüdyolarında çalıştı. 1990-1997 yılları arasında TC. Kültür Bakanlığı'ndan aldığı subvansiyonlarla filmler gerçekleştirdi. Eskişehir Anadolu Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesinde öğretim görevlisi olarak çalıştı. 1989-2000 yıllarında resim çalışmalarıyla ortak sergilere katıldı. 2000-2010 yılları aralığında Fransız Kültür Bakanlığı ve Fransız televizyonu 2. kanal tarafından aldığı sübvansiyonlarla animasyon filmleri gerçekleştirdi. 2004 yılından bu yana Bahçeşehir Üniversitesi VCD bölümünde Animasyon ve desen dersleri vermekte ve resim çalışmalarını sürdürmektedir. Cemal Erez'in Bir Bürokratın 24 Saati isimli resim sergisini 4 Aralık 2014 5 Ocak 2015 tarihleri arasında Tütün Depo'sunda görebilirsiniz.


Simon Porte Jacquemus, La Femme Enfant isimli rengarenk koleksiyonuyla huzurlarınızda... Fransız tasarımcı La Femme Enfant'ın kısa filmi için yönetmen ve fotoğrafçı Bertrand Le Pluard ile işbirliği yapmış. 4 dakikalık videoda oynayan İngiliz model Georgia Graham, birçok kişi tarafından Jeanne Moreau'nun gençliğine benzetilmesiyle tanınıyor. Renkli desenlerden ve grafik kesimlerden oluşan koleksiyon, çocuk kadınlara ithaf edilmiş. Simon Porte'nin Dazed Digital ile yaptığı röportaj için tıklayın ve videoyu mutlaka izleyin.


Kitaplara, çizimleriyle kattığı ruhun ve rengin birçok hayranı gibi biz de Sedat Girgin'in çizimlerine hayranız. Sedat Girgin ile çizim hayatından, müzikten, Contemporary İstanbul'dan ve projelerinden konuştuk. Sanat eğitimine lisede başladım. İlk ve ortaokulda her çocuk gibi çizmeye ilgim çok yoğundu. Sonrasında hiç bırakmadım. Ailemin yönlendirmesiyle İstanbul Güzel Sanatlar Lisesi yetenek sınavlarına girdim ve kazandım. Lisenin bana katkısı çok büyük oldu. Orda temel sanat ve desen eğitimlerini aldım. 4 yıl boyunca sürekli çiziyorduk. Böyle bir eğitimin ardından üniversiteyi kazanmam tabii ki çok kolay oldu. Mimar Sinan Üniversitesi Endüstri Ürünleri Tasarımı Bölümünü bitirdim. Bu bölümün de katkısı pratik düşünme ve disiplin oldu. Aslında şu an yaptığım işle alakalı bir bölüm değildi ama bir şekilde tamamladım eğitimimi. Aslında çizime daha sıkı sarılmamı sağladı. Çünkü sevdiğim iş buydu. Üniversitede okurken çocuk kitapları çizmeye başlamıştım zaten. Mezun olduktan sonra Ne yapacağım şimdi? sorusu ile pek boğuşmadım açıkcası. Aslında özgür olabildiğim her tür çizimi seviyorum. Zaten işi aldığımda ne kadar zorlanacağımı kestirebiliyorum en baştan. Eğer iş beni özgür kılabiliyorsa gayet keyifli geçiyor. Onun dışında sergilerde tamamen kendimle başbaşa kaldığım için çok daha keyifli oluyor. Daha çok kendim olabiliyorum. Çocuk kitaplarını çok önemsiyorum. Bir çocuğun hayal dünyasına girebilmek, çocuk gibi düşünebilmek çok güzel bir duygu. Can Çocuk Yayınları'ndan bana Pinokyo masalı verildiğinde çok mutlu olmuştum. Küçükken çok severek okuduğunuz, hayalinizde canlandırdığınız sahneleri tekrar çocuklara kendi dilinizde resmetmek çok keyfli. Bazen de Ya hayal ettikleri kadar iyi çizemezsem? diye korkuyorum da açıkcası. Zaten çizmek istediğim şeyi kağıdın önüne geçmeden önce kafamda çizmiş oluyorum. Kafamda canlandırdığım andan sonrası çok keyifli ama öncesi biraz sancılı. Sokakta yürürken, uyumaya çalışırken her dakika kafanızda çiziyor oluyorsunuz. O ilk yaratım süreci biraz yorucu. Eskiz ilk olarak lise arkadaşım Deniz Ağan ile ilk üniversite yıllarında birlikte stüdyolara girdiğimiz sıralarda oluştu. Aslında bir grup kuralım diye başlamamıştık müziğe. Ben davul çalabildiğimi bile bilmiyordum, hep ilgim vardı ama pek deneme şansım olmamıştı. Oturdum başına, baktım bir şeyler oluyor. Sonrasında pek kopamadım. Deniz ile birlikte sürekli stüdyolara girer olduk, sonra Bass gitaristimiz Can Tunaboylu ile tanıştık ve Eskiz kurulmuş oldu. Bir şeyler üretmek keyfili, ne olursa olsun. İnanılmaz keyifli geçti benim için. İşlerimi gösteremeyeceğim kadar çok insana göstermiş oldum. İlgi de çok güzeldi, çok fazla beni tanıyan insanlarla tanışma fırsatım oldu. Çok şaşırtıcıydı. İlk günden işlerime yoğun ilgi oldu, bir sürü sipariş aldım. Şuan Rehouse Kidz ile hazırladığımız 9 kitaplık Leyla Fonten'den Öyküler serisini tamamlıyorum. Aslında seri bitti, ama ufak tefek düzeltmeleri halen sürüyor. İlk 4 kitap çıktı zaten, sırada 5 kitap daha var. Onun dışında Can Çocuk, Yapı Kredi Yayınları ve Doğan Egmont'dan çıkacak 6 kitap daha var. Onları resimlemeye çalışıyorum. Ve benden istenilen siparişleri yetiştirmeye çalışıyorum. Buralar çok yoğun anlayacağınız. Sıkılmadan bol bol çizmeleri ve kendilerine özgün bir tarz geliştirmeleri. Zaten çizdikçe kendilerini bulacaklardır. Akif Kaynar, Burak Dak'ı tanımanızı isterim mesela. Çok severim işlerini.


Feridun Oral'ın kedilere ithafen gerçekleştirdiği sergi Catrospektif, hayatımızın içinde pervasızca kuyruk sallayarak dolaşan kedileri anlatıyor. Özellikle kedi severler için kaçırılmaması gereken sergi, hem espirili hem de çok şirin. Feridun Oral, 1961 yılında Kırıkkale`de doğdu. 1985 yılında Marmara Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi`nden mezun olan sanatçının resim ve illüstrasyonları 1986 yılından bu yana yurtiçi ve yurt dışındaki birçok sergi ve bienallerde sergilenmiştir. 1993 yılında Unesco tarafından Tokyo`da düzenlenen Noma-Concour yarışmasında yazıp resimlediği Ormandaki Ses adlı kitabıyla Runners-Up ödülü, 2001 yılında da Avrupalı illüstratörler Bienali`nde Düş Kedileri adlı çalışmasıyla onur ödülü olan sanatçının yazıp resimlediği çocuk kitapları yurtiçi ve yurtdışında çeşitli yayınevleri tarafından yayınlanmıştır. Resimlerindeki ironik dünyasını seramik tasarımlarına da aktaran Feridun Oral çalışmalarını İstanbul`daki atölyesinde sürdürmektedir. Catrospektif'i 10 Ocak 2015'e kadar Galeri Selvin'de görebilirsiniz.


Geçtiğimiz gün Hasan Koca ile Tophane'deki atölyesinde buluştuk ve yeni sergisi hakkında konuştuk. Hasan Koca yarattığı markaya her yönüyle değer katmayı çok iyi biliyor. Moda konusunda klişelere yer vermeyen genç sanatçının planladığı sergi, alışılmış sergi anlayışının da dışında çıkıyor. 16 Ocak'ta Galeri Bu'da gerçekleşecek olan sergi açılışına sizleri de bekliyoruz. Kadın ve erkek giyimini aynı koleksiyonda buluşturarak Türk modasında unisex tasarıma öncülük eden Hasan Koca, Üçgen adını verdiği 2015 koleksiyonunda da geleneğini yeniliklerle devam ettiriyor. Genç tasarımcı, ilk hikayesi Çizginin devamı niteliği taşıyan Üçgende ağırlıklı olarak doğal kumaşlara yer veriyor. Deri aksesuarlarda ise iplik yerine vida ve somon malzemelerini kullanarak klasik dikiş anlayışına farklı bir bakış açısı kazandırıyor. Üçgende tasarımcının kendisiyle bütünleşen geometrik formlar geniş yer tutuyor. Aynı ya da birbirinden farklı cinsteki kumaşlar üst üste gelerek tasarımların formuna disiplin kazandırıyor. Doğal dokuma ve örme kumaşların kullanıldığı Üçgenin temasını gri, siyah, lacivert gibi soğuk renkler oluşturuyor. Ayrıca tasarımcı, koleksiyonunda turuncuya da yer vererek zamansız tasarım anlayışını dört mevsime birden yayıyor. Üçgen koleksiyonu için şantiyelerden, mermer ocaklarından, doğal oluşumlardan ilham alan Hasan Koca, tasarımlarını mimari bir yapı gibi inşa ettiğini ifade ediyor. Tasarımcı, yeni çalışmasını Bir çift, koleksiyonumun her bir parçasını dönüşümlü olarak rahatlıkla giyebilir. Tasarımlarımla erkeği feminenleştirmeyip aynı zamanda kadınlara da maskülen bir duruş kazandırıyorum. Sergilediğim bu duruş moda ve cinsiyet kavramları arasındaki ezber anlayışa da bir başkaldırı niteliği taşıyor sözleriyle ifade ediyor.


1989 İstanbul doğumluyum. Doğma büyüme de İstanbul'luyum. İlk ve orta öğrenimimi İstanbul'da tamamladıktan sonra üniversite için İzmir'e geldim. 2008'den bu yana Dokuz Eylül Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi Heykel Bölümü öğrencisiyim. Kitap ve boya kokan bir evde büyüdükten sonra sanatın her koluyla ilgilensem de yıllardır elimden bırakamadığım tek şey kalemim oldu. Çizmediğim zamanlarda bile yazmaya devam ettim. Çeşitli yerel gazete ve online dergilerde sinema ve edebiyat üzerine yazılar yazdım ama gelin görün ki tekrar resim yapmaya geri döndüm. Şimdilerde ise buna kartpostal tasarlayarak devam ediyorum. 'Postcard from Turkey to World' adlı proje kapsamında kendi tasarladığım kartpostalları dünyanın her şehrine gönderiyorum. Amacım her ülkenin her bölgesinde en az bir kişiye Türkiye'den bir kartpostal ulaştırmak, aynı zamanda da almak. 4 ay içerisinde 35'i aşkın ülkeden 100'ü aşkın kartpostal aldım/gönderdim. Bu kadar çok kartpostalı göndermek öğrenciyken maddi olarak karşılayamayacağım bir şey olduğu için de kendi tasarladığım kartpostalları daha çok yere ulaşabilmek için satmaya başladım. Aldığım ve gönderdiğim her kartpostalı projenin Instagram hesabında @postcardsbeyond ve websitesinde paylaşıyorum. Herkes gibi benim de dünyayı gezme hayalim var ve bu projeyle birlikte bir sonraki adımım, gerekli koşulları oluşturabilirsem kart attığım herkesi ziyaret etmek olacak. Şans dileyin!


Serilerinden kitap çıkaran fotoğrafçının diğer işlerine websitesi'nden bakabilirsiniz.


GQ dergisi tarafından geçtiğimiz ay düzenlenen Men of The Year'da Yılın Şefi seçilen Civan Er ile yemek kariyeri üzerine konuştuk. Er'in mutfağıyla henüz tanışmadıysanız ünlü şefin Kumbaracı Yokuşu'ndaki mekanı Yeni Lokanta'ya uğramanızı şiddetle tavsiye ederiz. Ben 2 sene çalıştıktan sonra aşçılık okuluna gittim, işin teorik ve sistematik yönünü tanımamda çok faydalı oldu. Ama aşçı olabilmek için mutlaka okula gitmek gerekmiyor. İlk çalıştığım restoranda geçirdiğim altı aydan sonra başka bir işten daha fazla keyif alamayacağımı düşündüğüm zaman. Kuru patlıcanlı mantı ve incirli ılık baklavayı deneyebilirler. Restoranda çalışan bir aşçının etrafındaki ekibe de iş pas edebilmesi için tarife sadık kalması gerekiyor. Yalnız tarifler herkes için; uygulayana değil, bir problem çıktığında yorumlayabilene aşçı diyoruz. Orkestra şefliği, kurması güzel bir hayaldi.


Charlie 'nin annesi Kathleen ise Charlie doğmadan önce Guatemala'da barış gönüllüsü olarak faaliyetlerde bulunuyormuş. Projeden oldukça memnun gözüken anne Engman, oğlunun projede aslında kendisini annesi olarak görmediğini ve resimlerinde kendisini sadece materyal olarak kullandığını düşünüyor. Oğlunun konuya profesyonelce yaklaştığını düşünen anne, fotojenikliğiyle ve tarzıyla bildiğimiz annelerden kesinlikle değil.


3 yaşında evimizin koridorunda ilk sergimi açtım, ilgi muhteşemdi ve beni mutlu eden en müthiş şeyi bulmuştum: Resim! Kendisi hayatımın en önemli noktası artık.


İstanbul Bilgi Üniversitesi Reklamcılık bölümünden mezun olduktan sonra University of The Arts London ve Chelsea College'da iletişim ve medya üzerine eğitim aldı. Çeşitli yayınlarda yıllardır kültür-sanat, sinema, müzik, seyahat, dekorasyon ve gastronomi alanlarında editörlük yapmanın yanı sıra, markalara ve kişilere dijital iletişim danışmanlığı, yaratıcı içerik ve kurumsal blog yönetimi, kurumsal dergi yaptığı işlerden bazıları. Yazı İşleri Müdürü ve Kurumsal İletişim Sorumlusu olarak çalıştığı Büyük Kulüp'ten ayrıldıktan sonra Kurucusu olduğu Beyoğlu Creative'i hayata geçirdi. Yeni projeler tasarlamaya ve çeşitli platformlarda yazmaya devam ediyor.


'İstenmeyen' ve 'Tatyana' 19. İstanbul Tiyatro Festivali'nde prömiyerini gerçekleştirip sezona devam eden oyunlardan. Bu iki oyun haftaya güzel başlamak isteyen İstanbullu seyircilere iyi gelecek iki başarılı alternatif. Ceren Ercan ve Gülce Uğurlu'nun kaleme aldığı 'İstenmeyen', Mısırlı pilotla evli Türkiyeli modern bir kadının kocası ve bebeğiyle Kahire'den İstanbul'a gelerek geçici süreliğine genç kadının ailesinin evinde kaldıkları 2013 yazında uzun zamandır New York'taki kardeşinin habersiz dönüşüyle sarsılan hayatlarına odaklanıyor. İstanbul, Kahire ve New York üçgeninde anlatılan hikaye yurtdışında kısa süreliğine bile olsa vakit geçirmiş, yaşadığı yeri terk edip yeni başlangıçlar düşlemiş, evini ve ait olduğu yeri sorgulamış herkesin tüylerini diken diken edecek anlarla dolu. Sağlam kurgusu ve etkileyici performanslarıyla kaçırılmaması gereken oyunlardan. Her pazartesi İKSV Salon'da izlenebilir. 2006 yılından bu yana birbirinden özgün ve başarılı işlere imza atan disiplinlerarası topluluk biriken son oyunları Tatyana'da, Çehov ve Suvorin'in sahnede zehir içerek intihar eden oyuncu ve opera sanatçısı Evlalia Kadmina'dan esinlenerek yazdıkları metinleri birleştirip güçlü bir görsellikle bizlere sunuyor. Tatyana'nın intiharına uzanan sürece çevresindeki para, hırs ve çıkarlar doğrultusunda kurulu ilişki ağları üzerinden tanıklık ederken günümüzle paralellikler kurmamak çok zor. Onu merkeze koyan bu boğucu ağın oyunun başında seyircileri dahi içine alan geniş çemberden sonlara doğru şişme havuz boyutuna kadar küçülmesi ayrıca güzel. Tatyana rolünde Meral Çetinkaya'yı izleme ayrıcalığı da cabası. Her Salı Şişli Talimhane Tiyatrosu'nda.


Nine Circles of Heaven is an exploration of Sin as a concept perpetuated by western Catholic society and aims to question the authority of such doctrines when describing concepts like virtue and sin, good and bad. Dante's Inferno describes nine circles of suffering located within the Earth representing the various levels of Sin from purgatory down to treachery. Using this lasting image of Hell as a basis for the project we are questioning our perceptions of Sin by transposing Hell into Heaven. The images use staging, costumes and props to create characters which represent the nine levels of Hell not as sinful but as virtuous.


Melis Güven'i ilk kez Vimeo'da paylaştığı videolardan keşfetmiştik. Daha sonra Sendromsuzlar köşemize konuk olan diğer kişiler tarafından defalarca önerilen Güven'i sizlerle de tanıştırmak istedik. Melis hep yazardı ve şarkı söylerdi, hala da öyle; sanırım. Çocukuğumda mikrofon elimden hiç eksik olmazdı. Nerede toplu bir kalabalık varsa, ben de ordaydım. Lisede güzel sanatlara gitmeye karar verdim ve İstanbul'a geldim. Önce güzel sanatlar, sonrasında ise konservatuar. Aslında hep hayal ettiğim şeyin içinde olduğumu hissettim. En çok istediğim yerdeydim sonunda, istediğim şekilde. Ben yaptığım işlerde hep kendim olmaya çalıştım, yazdığım şarkılarda da hep kendi gerçekliğimden örnekler var. Sıradan bır insanım, sıradan şeyler yapıyorum. Belki insanlara çok yabancı gelmemişimdir... Vimeo'daki paylaşımlarımız, yaklaşık iki sene oldu sanırım; baya olumlu ve keyif veren geri dönüşler aldık. Birkaç kere denk geldiğim yorumlarda yabancı zannedenler olmuş; evet güzel bir şey tabii bu. Amacımıza yönelik ilerlediğimizin sinyalleri sanırım. Çok sahne deneyimim olmadı açıkçası, ama bundan sonra olacak. Ama deneyimlediğim kadarıyla şunu söyleyebilirim, özgürlük alanım sahne, kendimi en iyi ifade edebildiğim yer.. Eren'le yaptığımız The Outsider EP'si önümüzdeki günlerde yalnızca plak formatında yayınlanacak. Ayrıca bir başka güzel haber; nihayet yeni parçalar üzerinde çalışma firsatı yakaladık ve harika gidiyor diyebilirim. Onları da 2015'te yayınlamayı planlıyoruz. Genç müzisyenlere en büyük tavsiyem, asla hayal kurmaktan ve hayalleri için çabalamaktan vazgeçmemeleri. Yeni jenerasyon müzisyenlerinden, dinlemekten keyif aldığım ve beğendiğim Kerem Akdağ; görsel ve işitsel olarak yaptığı işlere hayranlık duyduğum Refik Anadol ve kamerasını takdir ettiğim Dilek Altan diyebilirim sanırım.


Festivallere karşı her zaman bir zaafım olmuştur. Hele de bir festival her gün en az iki kere içtiğim kahve hakkında olunca heyecanım günlerce sürdü. İnternette festival içeriğiyle ilgili pek bir bilgi bulunmadığı için aslında kafamda bir festival kurdum ve gittim denebilir. Bilet satışları seanslar üzerinden oldu. Amir, ben, Hande ve Zafer Pazar günü 15.00 19.00 seansına bilet aldık. Saat tam 15.00'de Bienal'den de gelmeye alışık olduğumuz Karaköy'deki Rum okulunun kapısına geldik. Önümüzde 40 kişilik bir sıra vardı ama gayet hızlı ilerledi ve içeri girdik. Festivalin birbirinden çok beğendiğim özelliklerini sıralamadan önce organizasyonla ilgili bir eksikliği belirtmek istiyorum. Seçilen mekana göre satılan bilet sayısı çok uyumsuzdu. Festival tadım, deneyim ve katılım uzerine olduğu halde bunların hiçbirini yapabilecek bir ferahlık bulamadık. Çok kalabalıktı. Bunu geçersek gerçekten çok zevk aldığım bir organizasyon oldu. Kahve hakkında çok şey öğrendim ve tadımladım. Bütün bunların yanında çok güzel bir canlı müzik vardı. Starbucks'tan Cihangir'de sık sık gittiğim Kronotrop'a kadar geniş bir katılımcı yelpazesi vardi. Sizi kapıdan girdiğinizde ilk karşılayan Heisenberg Coffee & Roastery ile başlamak istiyorum. Heisenberg en kısa zamanda Kadıköy'de bir cafe açmak istiyor ve bunun için de bizlerin yardımı gerekiyor. Indiegogo'daki crowdfunding projelerini burada bulabilirsiniz. Kahvesi çok lezzetli olan bu cafenin duvarında isminizin yazması fırsatını da elde edebiliyorsunuz. Beni ikinci olarak etkileyen durak ise Petra Coffee oldu. Berlin'den alışık olduğum konsepti İstanbul'da görmek çok hoşuma gitti. Hem kahveleri hem de tezgah dizaynı olarak festivalde en çok hoşuma giden durak oldu. Üçüncü olarak Old Java'nin kurukafa içindeki duman füzyonlu, isli kahvesinin yapılış aşamalarını izlemek daha önce hiç yaşamadığım bir deneyim oldu ve dakikalarca sıkılmadan izledim. Coffee Nutz'un Nitro Brew'u ise bana Guinness'in kahvesini içiyormuşum gibi bir his verdi. Sanırım festivalde beni en çok etkileyen lezzet, fıçıdan gelen bu soğuk kahveninki oldu. İstanbul'da böyle güzel girişimlerin ve yeniliklerin olduğunu bilmek bana her zaman Münih'ten eve döndüğümde hala yapılacak binlerce şey olduğunu hatırlatıyor. Bunun için de bunun gibi organizasyonlara ayrıca teşekkür etmek lazım. 2. Istanbul Coffee Festival'i heyecanla bekliyorum.