İspanya'da bulunan Dünyanın En İyi Restoranı unvanına sahip Michelin yıldızlı El Celler de Can Roca'nın kurucusu Joan Roca, geçtiğimiz ay Garanti Bankası işbirliğiyle gerçekleştirdiği gastronomik tur Cooking Up a Tribute kapsamında İstanbul'daydı. Dünyaca ünlü İspanyol şef Joan Roca'nın gastronomi ile olan macerası, ailesi sayesinde başlamış. Küçük yaştan itibaren yeme-içme dünyasının içinde olan Roca'nın ileride iki erkek kardeşiyle birlikte dünyanın en iyi restoranı ünvanını hak eden bir yer açacağını belki de o zamanlar kimse tahmin edemezdi. Bugün dünyanın sayılı şefleri arasında gösterilen Roca'yı daha yakından tanıma fırsatı bulduk. Restoranımıza gelen müşterilerimize her zaman mümkün olan en iyi yemek deneyimini hissettirmeye çalışırız. Yaklaşık 30 yıl önce açıldık ve yıllardır 3 erkek kardeş olarak işleri yürütüyoruz fakat hikaye bizden çok daha önce başladı. Bunun için ailemize teşekkür ederiz. Hala bizim restoranımızın çok yakınında kendi restoranlarını işleterek yeme-içme hayatlarına devam ediyorlar. Mutfağımızda tercihimizi lokal lezzetleri geliştirip yenileyerek sunmaktan yana kullanıyoruz ve bunun için çok fazla seyahat ediyoruz. Ayrıca Garanti Bankası'na ikinci dünya turumuzda bizi desteklediği için çok teşekkür ederiz. Benim için Türk gastronomisi her zaman keşfetmesi oldukça ilginç bir mutfak oldu. Türk mutfağında beni şaşırtan birçok yemek ve malzeme buldum. Bu kadar çok çeşidin bu kadar farklı pişirme tekniklerine açık olması çok güzel bir şey. Mesela kuzu ve hatta maydanoz bile... Bir de yoğurt gibi nefes kesen yeni bir malzeme keşfettiğim için Türk mutfağını seviyorum. Eski tariflerimizin tadına saygı duyarak gastronomi dünyasındaki yeni teknikleri onlara adapte etmeyi seviyoruz. Genelde annemizin bize öğrettiği yemekleri yapmayı tercih ediyoruz ya da Kolombiya veya Peru mutfağından farklı sunum ve tekniklerle yemekler yapıyoruz. Hatıraların yemeklerin eski tadıyla ilişikli olduğunu düşünüyoruz. Çoğunlukla etrafımızda yer alan taze yeşillikleri kullanmayı seviyorum. Restoranımızın 50 km. civarındaki yeni bitkileri araştıran bir ekibimiz var ve bu sayede mutfakta hep taze yeşillikler kullanabiliyoruz. Hatta Animated Land isimli gastronomik bir projemiz var ve eski bitkileri de değerlendirip mutfağımızda kullanmak için ayrıştırıyoruz. Daha önce de söylediğim gibi her şey ailemiz sayesinde oldu. Biz onların yanında, bir gün bile kapatmadıkları restoranlarında, onların müşterileriyle beraber büyüdük. İlerleyen zamanlarda Girona Gastronomy okuluna gittik ve sonrasında da Celler the Can Roca'yı açtık. Bu tamamen doğal bir karardı. İlk kez somelier'lik ve şef garsonluk yapan kardeşim Josep ile beraber çalışmaya başladım. Birkaç yıl sonra en küçük kardeşimiz Jordi de bize katıldı. O şimdi pasta şefi ve takımın tamamlayıcı parçası. Bence son zamanlarda gastronomi dünyasında Katalan mutfağının çok önemli bir yeri var. Örneğin Girona'da Michelin yıldızlı birçok restoranımız var bu da burada işimizi iyi yaptığımız anlamına geliyor. Katalan mutfağı, son yıllarda aşçılıkta çok önemli bir yere sahip ve bununla gurur duyuyorum. Ben birçok ülkenin mutfağını severim. Geçen sene Kolombia mutfağını keşfettim ve Meksika ile Peru mutfağı hakkında olan bilgilerimi genişletme fırsatı buldum. Onlara ait ne varsa seviyorum diyebilirim. Bu yıl Garanti Bankası ile yaptığımız Dünya turundan sonra ise aynı şeyleri Türk mutfağı için de söyleyebilirim. Bu oldukça kolay bir soru: tabii ki annem. O, El Celler de Can Roca'nın arkasındaki ruh. Eğer o olmasaydı şuanda bir şef olur muydum emin değilim. We always try to have our costumers feel the best experience possible when they come to our restaurant. We are open since almost 30 years ago, and we are three brothers that work together. But our history started much longer ago, thanks to our parents that still have their restaurant very near to ours. We try to combine the traditional dishes of our nearby territory with great innovation and the international learning we have through traveling like our II World Tour thanks to the support of Garanti Bank. Turkish gastronomy has been a very interesting discovery for me. I found a lot of dishes and products that surprised me, mainly because you cook them in a very different way that we do, for example lamb or even parsley. But I also discovered new ingredients, like yoghurt, and I think they are fascinating. We love to adapt old recipes to the new cuisine techniques and to our innovative vision of gastronomy, but respecting the old flavor. We cook dishes that our mother taught us, or traditional dishes from Colombia, or Peru, with a very different look and texture. But we always try to respect the old flavors, to bring up the memories related to those dishes. I particularly love to use fresh plants from our surroundings. We have in our team a botanic who is searching for new plants no further than 50 kilometers from our restaurant, that we can use in the kitchen. We even have a full gastronomic project called Animated Land, to compile and register all those old plants along with their characteristics and culinary use. As I said, it all started thanks to our parents. We grew up in their bar, with their clients as our main company, since they never close the restaurant, not one day. So it was a matter of time that we went to the Girona Gastronomy School and opened El Celler the Can Roca. It was also a natural decision. I first started to work with my brother Josep, who is the sommelier and the maitre. A few years later Jordi, our youngest brother, joined us and now he is the pastry chef and a key component of the team. I think it is a very important part of the gastronomic world nowadays. As an example, in Girona only we have many restaurants with Michelin stars, which means that we are doing a great job. Catalan cuisine has been part of the culinary vanguard for the past few years, and I feel very proud about that. I like the cuisine of many countries. Last year I discovered Colombian cuisine and I deepened my knowledge of Mexican and Peruvian. All of them have something that I love. And in 2015 after our tour with Garanti Bank I can say the same about Turkish cuisine. That is an easy question: my mother, of course. She is the soul behind El Celler de Can Roca. And without her I am not even sure if would have been a chef.


Bundan 9 yıl önce Amerikan Uzay ve Havacılık Dairesi NASA tarafından uzaya gönderilen New Horizons adlı uzay aracı bugün, cüce gezegen olarak bilinen Plüton'a en yakın mesafeden geçerek, dünyaya fotoğraflar gönderecek. Dün sabahın ilk saatlerinde Plüton'a 1,6 milyon km yaklaşan New Horizons, nükleer yakıtla çalışıyor ve bir yolcu uçağından 100 kat daha hızlı hareket ediyor. Durdurulması mümkün olmayan uzay aracının Plüton'un ayrıntılı fotoğraflarını çekmek için sadece tek bir şansı ve birkaç saati var. Dünya'yla Plüton arasındaki mesafenin yaklaşık 5 milyar km. olması nedeniyle Plüton'dan gönderilen sinyallerin dünyaya ulaşması saatler alacak. Uzayın keşfinde tarihi bir güne şahitlik edeceğimiz bugün, uzaydaki bilinmezliklerin biraz daha aydınlanmasını sağlayacak.


Kapılarını açalı çok olmayan Soho House Istanbul bugünlerde şehrin en çok konuşulan yerlerinden biri. Beyoğlu'nda bulunan Soho House Istanbul, grubun Avrupa'daki ikinci kulübü olma özelliği taşıyor. 1995 yılında Nick Jones tarafından kurulan Soho House, film, medya ve kreatif sektörlerde çalışan kişilere özel bir üyelik kulübü olarak yola çıktı. Soho House, zamanla restoran, sinema, spa ve otelleri de sunduğu hizmetlere ekledi. Dünyanın dört bir yanındaki kulüplerin hepsi tek bir amaca hizmet ediyor: benzer hayat tarzlarına ve görüşlerine sahip olan üyeleri ve misafirleri için rahat ve her zaman kendilerini evlerinde hissedecekleri bir ortam yaratmak. İstanbul'un en büyük kulübü olma amacıyla yola çıkan Soho House Istanbul, Palazzo Corpi, Annex, Chancery ve Glass Building olmak üzere dört bina üzerine kurulu. Cenovalı tüccar bir aileye ait olan Corpi Sarayı, 1873 yılında inşa edilmiş ve 1906 yılından 1937 yılına kadar ABD Büyükelçiliği ve rezidansı olarak kullanılmış. O yıldan 2003 yılına kadar da ABD Konsolosluğu olarak hizmet vermiş. Neo-rönesans stilinde inşa edilmiş olan bina, Soho House tasarım ekibi tarafından eski görkemine kavuşturulmuş ve binadaki tüm orijinal freskler, Carrara mermeri yer kaplamaları ve gül ağacı kapılar restore edilerek bugünkü görünümüne kavuşturulmuş. Yapıya sonradan eklenen Chancery binasının alt katında bulunan İtalyan restoranı Cecconi's için kulübe üye olmak gerekmiyor. Avluda konumlanmış ortamıyla klasik bir Italyan menüsü sunan restoran, haftanın yedi günü açık ve 250 kişiye kadar misafir ağırlayabiliyor. Cecconi's'in ayrıca kendi lounge ve bar alanı ile etkinlikler için kiralanabilecek alanları da mevcut. The Glass Building'in içinde yer alan The Allis Istanbul, hafif öğle yemekleri, akşam mezeleri ve 3-6 saatleri arasında öğleden sonra çay saati sunuyor. Ayrıca kahve, taze sıkılmış meyve suları ve farklı kokteyl çeşitleri de servis ediliyor. The Allis Istanbul, gün boyu herkese açık olan lounge alanı, barı ve Palazzo Corpi'yi gören bahçedeki oturma alanıyla atıştırmalıklar ya da geç saat kokteyllerinin yanı sıra toplantılar için de oldukça rahat bir ortam. Glass Building'in zemin katında hem üyelere, hem de üye olmayanlara açık, beş terapi odası, iki hamam, dört manikür alanı, erkek berberi ve fön barı bulunuyor. Soho House grubu tarafından kurulan İngiliz markası tüm Cowshed spalarda kullanılıyor. Tüm doğal ürünler organik bitkiler ve yağlarla, İngiltere'de üretiliyor. Kulüp, üyelerin yeme, içme, rahatlama ve buluşma için kullanabileceği pek çok alana ev sahipliği yapıyor. Menüler Türk mutfağından esinlenmiş ve yemeklerin çoğu lokal malzemeler ile hazırlanıyor. Kulüpten direk erişimi olan Chancery binasının tepesindeki Mandolin Terrace, Ege mutfağı sunuyor. Burası hem otel misafirlerine hem de üyelere açık. İki stüdyo, kapalı Flywheel bisiklet dersleri, buhar odası, sauna ve House Press meyve suyu barı da üyelerin kullanımına açık. Zamanında büyüelçiliğin ek binası olarak kullanılan Annex binası, 28 tane odaya ev sahipliği yapıyor. Binanın üst katında ise etkinlikler için kiralanbilen bir alan bulunuyor. Alana sonradan eklenen ikinci bina, Glass Building'de, bir apartman dairesi dahil, 59 oda, her öğün yeme içme imkanı sunan The Allis, iki hamamlı Cowshed Spa, gym, büyük bir etkinlik odası, 57 kişilik bir gösterim salonu ve ikinci bir teras ve havuz bulunuyor. Otelde kalan misafirler de Palazzo Corpi binasındaki üyelere özel olan alanları kullanabiliyor. Soho House İstanbul bünyesindeki odalarda hem üyeler hem de üye olmayanlar konaklayabiliyor. Fiyatlar, geceliği 195 dan başlıyor. Palazzo Corpi ve Glass Building'in, şehir manzaralı teraslarında birer havuz da bulunuyor. Nick Jones ve Soho House'un Tasarım Direktörü Vicky Charles tarafından yönetilen tasarım süreci, İstanbul şehrinin modern ve geleneksel tasarım anlayışından ilham alınarak gerçekleşmiş. Odalarda kullanılan parçaların ve mozaiklerin çoğunun lokal üreticilerden temin edilmesi de binanın dokusuna ayrı bir önem kazandırmış.


Berlin'de KOLUMBUS KILL grubu ile raflarda yer almak üzere olan yeni albümleri ve yaptıkları müzik üzerine konuşma fırsatı bulduk. Wir nennen unsere Musik Sexy Drive. Der Drive kommt aus den treibenden Tanzbeats und bluesigen Rockriffs. Poppige Balladen und gefühlvolle Texte sorgen für die Sexiness. Unsere Musik kam von Anfang an aus dem Bauch heraus. Wir hören alle viele verschiedene Musikstile und kombinieren diese im Proberaum zu unserem KOLUMBUS KILL-Sound. Biz tarzımızı ''Sexy Drive'' olarak tanımlıyoruz. Drive vurucu dans ritmlerinden, Blues ve Rock karışımından geliyor. Pop balatları ve duygu dolu şarkı sözleri, onları daha çekici yapıyor. Yaptığımız müzik ilk başta içimizden geliyor. Birçok farklı müzik tarzını dinliyor ve kayıtta KOLUMBUS KILL sound'u ile birleştiriyoruz. Unser Sanger Kris schreibt den Großteil unserer Lyrics. Er ist in New York geboren, daher ist Englisch seine Muttersprache und die Basis für unsere Texte. Inzwischen schreibt er auch auf Deutsch. Mit KOLUMBUS KILL bleiben wir aber bei Englisch, weil wir von Leuten auf der ganzen Welt gehört und verstanden werden wollen. Şarkı sözlerinin büyük bir bölümünü solistimiz Kris yazıyor. New York doğumlu olduğu ve anadili İngilizce olduğu için sözlerimiz de İngilizce. Almanca da yazıyor tabii ki fakat bütün dünyada dinlenmek ve anlaşılmak istediğimiz için İngilizce'yi tercih ediyoruz. Wir glauben, dass wir mit unserer Musik etwas bewegen können. Jeder kann das! Dabei ist es egal, ob wir in die Historie eingehen wie die großen Entdecker. Whatever! Wir schreiben unsere eigene Geschichte mit unserer Musik, mit unseren Fans und wir machen das Beste draus. Biz müziğimizle bir şeyleri etkileyip değiştireceğimize inanıyoruz. Herkes bunu yapabilir tabii ki! Geçmişteki büyük kaşifler gibi ya da değil, ne fark eder! Biz müziğimizle, bizi sevenlerle kendi tarihimizi yazıyor ve elimizden gelenin en iyisini yapıyoruz. Das war im legendaren SO36 in Kreuzberg. Natürlich waren Alkohol und Zigaretten im Spiel, aber die Chemie zwischen uns stimmte sofort. Es war klar: Wir wollen gemeinsam die Welt erobern! Diese Aufbruchsstimmung hat uns weit getragen und ist immer noch Antrieb unseres Schaffens. Kreuzberg'te efsanevi bir SO36 akşamıydı. Alkol ve sigaranın da bolca olduğu bir atmosferde kimyalarımız uydu ve amacımız aynıydı. Hepimiz aynı şekilde dünyayı keşfetmek istiyorduk. Bu amaç bizi başka bir oluşuma itti ve her zaman başarılarımızda bizi harekete geçiren güç olarak kalacak. Das besondere Gefühl von dem du sprichst, ist wohl, dass sich bei unseren Konzerten jeder in der Musik wiederfindet. Egal, ob Jugendlicher oder Opa: Mit unseren Songs holen wir die Leute aus ihrem alltaglichen Leben und lassen sie ihre Probleme für einen Moment vergessen. Genau so geht es uns auch auf der Bühne! Bahsettiğin o his konserlerimizde herkesin, her şarkıda hissettiği aynı güçlü his ve bu çok hoş. Gençler ya da dedeler farketmez. Şarkılarımızla insanlar birkaç dakika için bile olsa problemlerini unutuyor ve günlük yaşamdan uzaklaşıyor. İşte tam olarak sahnede olan böyle bir şey. Du wirst lachen, aber unser Debütalbum ist gerade fertig geworden. Es wird diesen Herbst erscheinen und wir freuen uns unglaublich darauf. Unsere Musik ist sehr vielseitig und wir wollten alles davon einfangen. Deshalb haben wir wirklich viel Anspruch und Zeit in die Produktion gesteckt und das Resultat kann sich hören lassen! Güleceksin ama ilk albümümüz neredeyse hazır. Bu sonbahar çıkacak ve büyük bir heyecanla bunu bekliyoruz. Müziğimiz çok yönlü olduğundan herşeyi yakalamak istiyorduk. Bu yüzden çok zaman ve emek harcadık. Sonucunun ses getirmesini bekliyoruz. Wie erwahnt, wollen wir mit unserer Musik auf der ganzen Welt Gehör finden. Grundsatzlich sprechen wir alle Menschen an, die Lust auf handgemachte Tanzmusik haben. Das klappt bisher sehr gut und bei unseren Konzerten tanzen Jung und Alt nebeneinander. Başta da söylediğimiz gibi bütün dünyaya hitap etme arzusundayız. Prensip olarak akustik müzikten keyif alan bütün insanlara söylüyoruz. Şu ana kadar iyi gitti hep. Konserlerimizde gençlerle yaşlılar birlikte dans ediyor. Wir werden unser Album in die Welt tragen und so viele Konzerte wie möglich spielen. Unterwegs zu sein, ist außerdem die beste Inspiration für neue Songs! Mümkün olduğunca çok konser vererek albümümüzü tüm dünyaya dinleteceğiz. Yollarda olmak, yeni şarkılar için en iyi ilham kaynağı. Her zaman olabilir, davet edilsin yeter!


For this year's Summer Open, Aperture's annual open-call exhibition, we asked photographers to consider the ways in which our current reality might outpace outlandish narratives of science fiction. The title Black Mirror is borrowed from the 2011 British television series of the same name, which imagines a dystopian near future a Twilight Zone for the age of the smartphone. 13 Ağustos'a kadar ziyaret edilebilecek olan Black Mirror, dizinin üçüncü sezonunu bekleyenler için güzel bir zamanlamaya sahip. Sergide Aras Gökten isimli Türk bir sanatçının işi de bulunuyor.


Kraliyet ailelerinden, Hollywood yıldızlarına kadar birçok ünlünün fotoğraflarını zihinlerimize kazıyan moda fotoğrafçısı Mario Testino'nun In Your Face isimli sergisini Berlin'de ziyaret ettik. Testino 2012 yılında Boston'daki Museum of Fine Arts 'da ''In Your Face'' adlı bu sergisinin galasını kutlamıştı. 2014 yılında hem Museo de Arte Latinoamericana de Buenos Aires hem de Sao Paolo'daki Museu de Arte Brasileira'da sergiyi tekrar sergiledi. Ocak ayında ise ''In Your Face'' i Berlin Kulturforum ev sahipliğinde Avrupa'da ilk kez sergilemiş oldu. Ocak ayında Testino'nun en özel 125 fotoğrafıyla Berlin Kulturforum'da açılan sergisini hala görmeyenler varsa, görmek için son bir haftaları daha var. 26 Temmuz'da sona erecek olan sergiyi kaçırmamanızı tavsiye ederiz. Adres : Kunstbibliothek Staatliche Museen zu Berlin, Kulturforum, Matthaikirchplatz, Berlin.


Rönesansla görünürde eş anlamlı olan, hümanizmin iki ana bileşeni vardır: Klasik dünyanın sanatlarına ve değerlerine olan ilginin yeniden canlanması ve bireyin hem kendini hem de dünyayı dinsel yanıtlarla değil, akılcılık arayışı ile anlama ve değiştirme yetisinin yenilenmiş anlamı. Hümanist terimi, ilke kez 14. yüzyılda Roma yüksek sanatlarının öğretmenleri ile kullanılmıştı. Giderek klasik dünyaya, insani duygulara ve insan ilişkilerine yoğun ilgi duyan eğitimli insanların hepsi için kullanılmaya başlandı. Hümanizm, her ne kadar başlangıçta edebiyat ve bilim alanında etkin olan bir bilim idiyse de, kendilerini klasik geçmiş ve insan doğasının keşfinde önemli bir rol üstlenebilecek büyük adamlar olarak hisseden sanatçılar da yeni bir ilgiyi körükledi. Hümanizm sanatçıların zanaatçılıktan dünya hakkında söyleyecek önemli şeyleri olan bir başka evrene dönüşümlerini başlattı. Hümanizm mantık ve rasyonel sorgulamanın önemini vurgulayarak, teolojinin tanrısalı yüceltip dünyasal olanı günahsal ve çürük sayararak ayaklar altına alan geleneksel egemenliğe savaş açtı. Sanatçılar, kutsallığı sıradan insanlar üzerinde betimleye başladılar. Cennetin kraliçesi olarak Meryem, yüzyıllar süren yaldızlı şaşaasının ardından artık mütevazi bir kız olarak resmediliyordu. Bu eğilim Leonarda'da da açıkça kendini gösterirken, Caravaggio'nun yapıtlarını da etkiledi. Hümanistler, eğitim önemine inandılar çünkü insan zihninin ussal gücünün, evrenin mantıksal yapısını kavrayacağından emindiler. Bu çıkarım, sanatın eğitim amacıyla kurallara bağlanabileceği inancına kaynaklık etti. Bunun sonucunda bu kuralların doğru uygulamalarının gerçekleştirilebileceği sanat akademileri kuruldu. Fransa'da akademik eğitimi en çok etkileyen sanatçı, inanmış bir hümanist ve ilk büyük sanatçı entelektüellerden biri olan Poussin'di. Bu yapıtta Bakire Meryem, Azize Anne'nin dizleri üstüne oturmuştur. Her ikisi de kuzunun kulağını haylazca çekiştirmekte olan Çocuk İsa'ya doğru gülümsemektedirler. Leonardo, Hıristiyan dininin bu temel kişilerini sıradan insani duygular içinde betimleyerek farklılaştırmıştır. Hümanizm, klasik felsefeye çok benzer bir biçimde dostluğu, romantik ve cinsel aşkın üstünde bir önemle vurgular. Rafaello'nun arkadaşıyla birlikte olan portresi, bu yaklaşımın göstergelerindendir. Saf, insani duygu bağlarının yüceleştirildiği, sevgi dolu ve mahrem bir dostluk portresidir.


Yönetmen Mirza Odabaşı'yla 2 yıl aradan sonra çektiği belgesel türündeki filmi Leiden-schafft' ın Berlin galasında konuşma fırsatı bulduk. Odabaşı, yeni belgeselinde Almanya'daki hip-hop kültürü ve yaşam tarzını ele alıyor. Biz de film sonrası merak ettiklerimizi kendisine sorduk. İsmim Mirza. 27 yaşındayım. Düsseldorf'da Communication Design okudum ve kısa bir süredir Berlin'e ayak uydurmaya çalışıyorum. Birkaç senedir yapabildiğim en iyi şeyler arasında film ve fotoğraf çekmek var. Yaptığım her proje hayatımın bir parçası. Kendi dünyamdan bir alıntı. Çok küçük yaşta kendimi hip-hop kültürü içerisinde buldum ve yıllarca arkadaşlarım ile müzik ürettik. Müzik, kendimi bulma ve kimlik arayışı içerisinde bulunduğum süre zarfında benim için önemli bir kaynak oldu. Yılların geçmesi ile aynı hissiyatı, aynı düşünceyi paylaşan insanlar ve hatta bir yeni jenerasyon gördüm karşımda. Bunu hissedenler olarak hissetmeyenlere anlatabilmek düşüncesi ile oluşan bir proje oldu Leiden-Schafft. İnsanlar aslında her zaman çocukluğunun ve o günlere ait olan anılarının peşinden koşar. Almanya'da doğup yetişmek ve zaman ilerledikçe doğup büyüdüğünüz ve belki de sevdiğiniz yere ait olamamak insanı bir depresyona sokabilir. Pozitif ve negatifden ziyade, durum bu işin içerisinden çıkabilmek veya çıkamamak ile alakalı daha fazla. Genellemek çok zor.. Bazı insanlar için büyük bir avantaj gibi görünen, bazısı için olmayabiliyor. Bu sadece yaş veya jenerasyon farklılığına da bağlanamaz. İnsanın kendisi, yaşadıkları, eğitimi vs. ile ilgili olduğunu düşünüyorum. Beni sorarsanız yaşadığım en büyük dezavantaj, hayatımın en büyük avantajı oldu. Filmlerimde anlattığım sorunlar olmasaydı o filmler olmazdı ve yaptığım şeyi yapamazdım. Ben ben olamazdım. Bunun daha fazla hip-hop kültürü ile alakası olduğunu düşünüyorum. Çünkü insanlara bu platformu sunuyor. Bir rap şarkısı yazmak, grafitti yapmak veya dans etmek için çok fazla şeylere ihtiyacınız yok. Dünyanın her yerinde azınlık içerisinde bulunan veya bir şeyleri anlatma hissiyatı bulunduran insanlar için bir araçtır müzik. Almanca çok ilginç bir dil. Kelimeleri birbirinden ayırınca farklı anlamlar çıkabiliyor. Bu projede calıştığım sanatçılar ile paylaştığım duygu, sorunların üstesinden gelebilme ve bunu bir tutku haline getirebilenler... Leiden-schafft tam olarak bunu anlatıyor. Farklı kişiler, farklı stiller ve farklı bir kitleye hitap ediyor olmalarına dikkat ettim. Tabii ki çoğu ile arkadaşım ve yaptıkları işleri de çok beğeniyorum ve anlatacaklarının yararlı olduğunu düşündüğüm kişileri seçtim. Hip-hop kültürü, bu projenin maskesi. Aslında film, sosyal sorunları ele alıyor. Dünyanın her yerinde ırkçılık bir sorun olduğu gibi Almanya'da bu beladan kurtulmuş değil. Maxim'in hikayesi inanılmaz üzücü. Çünkü her zaman bu gibi şeylere karşı savaş açmış bir insan sonunda bu belaya maruz kalıyor. Yeni doğan çocuğu için hanımı ile birlikte daha farklı bir semte yerleşen Maxim, çok kısa bir zaman sonra nedensiz bir şekilde yaşlı bir adam tarafından bıçaklanarak öldürülüyor ve bu da yetmiyormuş gibi birkaç hafta sonra zanlı serbest bırakılıyor. Bu durum, bulunduğumuz ülkedeki sistematik sorunlara dikkat çekiyor. Cidden çok üzücü bir hikaye ve nicelerinden bir tanesi. Şu an galamızı yapmış bulunuyoruz ve küçük bir Almanya turu sonrası Tv gösterimi olacak. İstanbul için görüşmelerim oldu fakat henüz kesin bir şey yok. Kesinlikle Türkiye'de gösterime girmesini istiyorum. Leiden-schafft filmim ile ikinci belgeselimi çekmiş bulunuyorum. Filme devam. Bakalım farklı düşünceler var şu an için. Hep birlikte ileride göreceğiz.


Japon otomobil üreticisi Lexus, 90'lardan beri hayali kurulan şeyi sonunda yaptı. Geleceğe Dönüş filmiyle akıllara kazınan uçan kaykayı tasarlayan marka, geçtiğimiz günlerde yeni ürününün görüntülerini websitelerinden paylaştı. Şirketin internet sitesine göre, 'uçan kaykay' sıvı nitrojen, soğutmalı süper iletkenler ve mıknatıs kullanılarak yapılmış. Firmanın, kaykayın havada kalabilmesi için Barcelona'da altı manyetik raylarla döşenmiş özel bir park alanı inşaa ettiği belirtiliyor. Her ne kadar şimdilik uçan kaykay sadece bu özel alanda çalışabilse de 403 gün üzerinde çalışılan proje, gelecek adına atılmış önemli bir adım olarak görülüyor.


Berlin'de katıldığımız bir festivalde tanıdığımız ve müptelası olduğumuz elektropop ikilisi TUBBE ile son albümleri ''Keine Arbeit Lieber Tanzen hakkında keyifli bir sohbet ettik. Wir sind natürlich ausgezeichnete Tanzer, das ist klar. Ich denke, dass sich der Titel gut als platter Slogan eignet. Aber natürlich ist er eigentlich als Seitenhieb auf die Spaßgesellschaft gedacht. Biz dans etmeyi oldukça seviyoruz ve mükemmel dansçılarız bu bir gerçek. Bu ismin basmakalıp bir albüm sloganından daha iyi olduğunu düşünüyoruz. Tabii eğlence toplumuna ufak bir gönderme de yok değil. Joachim Kühn spielt ein Saxophon Solo auf unserer Platte. Er ist Jazz-Gott. Wir verneigen uns. Wenngleich Berlin sich in den letzten Jahren ziemlich rasant verandert hat, bietet es immer noch sehr viele Freiheiten. Zwar sind die Mieten teurer geworden, aber sicherlich immer noch billiger als zum Beispiel in München. Das erleichtert das Leben als Musiker sicherlich. Abgesehen davon gibt es unfassbar viel gutes Essen und Spitzenbars. Son yıllardaki hızlı değişimine rağmen bu şehir yaşayanlarına hala birçok özgürlük sunmaya devam ediyor. Kiralar oldukça yükseldi ama Münih'e göre yine de ucuz. Hele de bir müzisyen olarak yaşamayı düşününce, bu hayatı oldukça kolaylaştıran bir durum. Yadsınamayacak kadar iyi restoran ve barları da cabası. Wir waren gerne reiche Erben, die sich auf Society-Events rumdrücken und Champagner schnorren. Event'lerde şampanya dilenen zengin mirasyediler olabilirdik. Şimdiye kadar o bölgeler davet ettiği için aslında. Geçen sene Fransa'daydık mesela. Bu sene Kiev'e de gittik. Dolaşmaya çalışıyoruz her yeri. Türkiye'ye bir yolculuk da güzel olabilirdi. Er trinkt in erster Linie. Genau wie wir tanzt er brillant. Ansonsten ist er gerne unhöflich. Er hat einfach Spaß an Gemeinheiten. Das wird sich nicht mehr andern, dafür ist er zu alt. İlk sırada içen o aslında. Bizim gibi o da iyi bir dansçı. Diğer bir yandan bazen kaba olabiliyor. Alçaklık yapmaktan zevk alıyor. Oldukça yaşlı olduğu için, maalesef bu değişmeyecek. Ich wünschte ich könnte sagen, dass sich jemand unser komplettes Album irgendwohin tatowiert hat. Leider war das bisher nicht der Fall. Wobei... vielleicht ware es auch einfach nur sehr verstörend, wenn das passieren würde. Unser nachstes Konzert wird auf einem Festival stattfinden. Man sollte vorbeischauen, weil wir sehr großzügig Liebe und Konfetti verteilen. Davon kann man in dieser grausamen Welt nie genug haben.


Kısa sürede ünü Londra sınırlarının dışına çıkan Alcoholic Architecture isimli pop-up barın özelliği deri solunumuyla alkol alınıyor oluşu. Londralılar artık bir kadeh içki içmek yerine, bir nefes içki çekiyor. 2016 Ocak ayına kadar açık olacak olan ve Borough Market'da yer alan mekanda alkol, buharlaştırılıyor ve bir bulut halinde müşterilere sunuluyor. Kullanılan alkol çok güçlü olduğu için içeride koruyucu giysiler giymeniz gerekiyor. Mekanın kurucuları Bompas & Parr, buharlaştırılan alkolün %40 daha hızlı sarhoş ettiğini söylüyor. Alcoholic Architecture'da aldığınız her nefes, sizi sarhoşluğa bir adım daha yaklaştırıyor. Uzmanlara göre ise nefes yoluyla ciğerlere çekilen alkol doğrudan beyne gittiği ve karaciğerden geçmediği için daha çok hasar veriyor.


En iyi tasarım okullarından birinde eğitim almış olsanız da başarının yolu ne yazık ki sadece diplomadan geçmiyor. Burn Your Portfolio kitabı gerçek dünyada işinize yarayacak pratikleri, yapmanız ve yapmamanız gerekenleri, çoğu tasarımcı için geçerli olan fakat yazılmamış iş dünyası kurallarını, fotoğrafçı, web tasarımcı, metin yazarı, programcı ve mimarların ancak yıllarını harcayarak sektörde öğrenebileceklerini önceden öğrettiğini iddia ediyor. Kitabın yazarı Utah menşeli tasarım firması Riser'ın sahibi olan Michael Janda, kendi ajansında tecrübe ettiği başarı ve başarısızlıklarla alay eder bir dil kullanarak okuyucuya yardımcı olmaya çalışıyor. Oldukça eğlenceli ve bir o kadar da öğretici olan Burn Your Portfolio, takım çalışması ve işbirliği, ilişki kurma, müşteri yönetimi, ihale çalışmaları ve üretim süreçleri konusunda danışman ve kaynak olarak kullanabileceğiniz eğlenceli bir kitap.


Ayık kalmak ve enerjik olarak partilemeye devam etmek için kimyasal madde kullanmayanlardansanız, Club Mate tam sizlik. Brezilya'da yetişen organik bir tarım ürünü olan mate bitkisinden yapılan Club Mate, çay bazlı ve çok az şeker içeriyor. Canlandırıcı, hararet giderici ve ferahlatıcı etkisi olan içeceği gece ya da gündüz dilediğiniz zaman tüketebilirsiniz. Eğer siz de partilerden ve gece hayatından hoşlanmıyorsanız, güne başlangıç kahvesi yerine Club Mate, iyi fikir. Neredeyse 100 yıllık bir tarife göre hazırlanan Club Mate, çoğunlukla kulaktan kulağa tavsiye edilerek Berlin'in en popüler içeceği haline geldi. Club Mate, vegan bir üründür ve yenilenebilir enerji kaynakları kullanılarak üretilmektedir. Şimdilik Club Mate'yi bulabileceğiniz adresler: Petra Roasting Co, Balya Organik, Suma Beach, Zeplin, Eski Moda, Kasette, Shima Organik Market, Nektar Organik, Vegan Dükkan, Green Apple Organik.


Perspektifçilik, mekanı tuval ya da kağıt gibi iki boyutlu bir yüzey üzerinde üçboyutluluk yanılması yaratarak göstermek için kullanılan çeşitli teknikleri kapsar. Perspektif, 15. yüzyılın ortalarında erken Rönesans'ta kuralları ve kuramlarıyla bir bütün olarak gelişti; ancak 15. yüzyılın sonunda Yüksek Rönesans'ta en yetkin sanatçılar, başta Leonardo da Vinci, hala perspektifin sınırlarını ve belirsiz kalan yanlarını araştırmayı sürdürüyorlardı. Giotto resimlerinde mekan yanılsamasını yaratan ilk sanatçılardan biridir. Binalar öyle bir açıdan betimlenir ki, duvarlar izleyiciden uzaklaştıkça resmin içindeki hayali bir uzayda eğiliyormuş gibi görünürler. Giotto, benzer derinlik efektleri yaratmak için çeşitli teknikler kullanmıştır. Özellikle kuzey Avrupalı öteki sanatçılar derinliği, uzaktaki nesneleri daha küçük resmederek vermişlerdir. Perspektifteki asıl büyük yenilik Brunelleschi'nin matematiksel olarak kurulmuş perspektif deneyleri ve Alberti'nin Resim ÜzerineDe Pictura (1435 ve 36) adlı yapıtıyla gelmiştir. Her iki sanatçı da çizgisel perspektifin kuralllarını oluşturmuşlardır. Bunun için matematiksel, bilimsel, geometrik, optik perspektif ve Rönesans perspektifi gibi terimler kullanılmışsa da en yaygın kullanım çizgisel perspektiftir. Teknik, resimde iki önemli etki yaratan ufuktaki tek bir kaçış noktası nı benimser. Öncelikle, resimdeki ufka doğru uzaklaşan bütün hayali ya da gerçek çizgiler tek bir kaçış noktasında yakınsarlar. İkincisi, resimde yer alan her şeyin ölçeği bu tek kaçış noktası ile ilişkili olarak çalışmak zorundadır. Leonardo da Vinci, kendi bulduğu adla hava perspektifi yoluyla resimde inandırıcılığı elde eden ilk sanatçıdır. Dünyayı algılamamızda uzaktaki nesneler atmosferin yarattığı etkiyle daha soluk ve mavimsi görünürler. Leonardo, Meryem'e Müjde'de çizgisel perspektifi dramatik ve inandırıcı bir biçimde kullanmıştır. Resimdeki her şey ufuktaki tek bir kaçış noktasına doğru uzanmaktadır. Bu, melek ve Meryem'in, çevrelerinde kesintisiz bir biçimde uzanan aynı, birleşik bir uzayı paylaştıkları izlenimini verir. Savaş alanının sağında ve solunda yerde uzanan mızrakların açıları, Ucello'nun uzamsal bir derinlik izlenimi yaratmaya yardımcı olacak perspektif anlayışına sahip olduğunu göstermektedir. Ancak arka plandaki figürlerin ölçekten biraz sapmış olduğu ve resmin ön plandaki harekete, uzamsal derinliği feda etme pahasına odakladığına bakılırsa, perspektifin henüz gereken birleştirici yetkinliğe ulaşmadığı söylenebilir.


Baddie Winkle, torunu Kennedy'nin fotoğrafını çekip Instagram'a koymasıyla başlayan şöhretinden ve insanlardan gelen ilgilden oldukça mutlu ve bunun kendisine çok iyi geldiğini düşünüyor.


Moda dünyasının çılgın miçosu Jean Paul Gaultier'in 1 milyondan fazla kişiyi ağırlayan '''From the Sidewalk to the Catwalk / Kaldırımdan Podyuma '' sergisi Paris'ten sonra Münih Kunsthalle'de de modaseverlerle buluşuyor. Oyuncu, şiirsel ve çığır açan tasarımlarıyla haute couture dünyasının en önemli isimlerinden Gaultier'nin kıyafetleri, dünyadaki çeşitli kültürlerin farklılıklarından ve güzelliklerinden ilham alıyor. Onun hazırladığı işlere baktığımız zaman din, ırk, cinsiyet ve politik meseleleri kendi tarzında; ironik bir şekilde nasıl yorumladığını görüp diğer tasarımcılardan rahatlıkla ayırt edebiliyoruz. Bu da onu kendine has bir tasarımcı yapıyor. Defilelerinde kullandığı alışılmışın dışında dövmeli modeller, marjinal isimler, rahatsız edici tasarımlar ve sıradışı gösterilerle kimi zaman sert eleştiriler alsa da kısa süre de popülerlik kazandı Gaultier. Peki hem erkek hem de kadın giyimi üzerine çalışan ve yıllar içinde büyük başarılara imza atan tasarımcı, aslında hiçbir moda eğitimi almadan 18 yaşında profesyonel anlamda başladığı moda sektöründe dünyaca bilinen bir dahi olmasını neye borçlu? Verdiği demeçlerde, tasarımları için ilhamını her zaman çocukluğunu yanında geçirdiği büyükannesinden aldığını söyleyen Gaultier, ilk tasarımını 7 yaşındayken oyuncak ayısı Nana için yapmış -ki bu da yıllar sonra Madonna için tasarlayacağı ikonik korsenin temelini oluşturmuştur. Aslında tasarımcının cinsel farkındalığının oluşmasında da en büyük etki belki de büyükannesine aitti. Gaultier 12 yaşındayken Christian Dior hakkında okuduğu bir kitapta eşcinsel sözcüğüyle karşılaştı ve bu noktadan sonra cinsiyet üzerine düşünmeye başladı. Yıllar sonra ise erkek modellere etekler giydirmeyi, tasarımlarıyla cinsiyetle ilgili sınırları zorlamayı başardı. Video ve multimedya medyumları aracılığıyla izleyiciye sunulan sergi, 70'lerden günümüze Gaultier'nin Paris sokaklarından sinemaya uzanışına kadar geçen süredeki gelişimini irdeleyen yedi ana başlık altında organize edilmiş. Tasarımcının 160 eserine ulaşılabilecek Gaultier modasının dünya turnesini bir yerinden yakalamalı.


Doğalcılık, dünyanın en az soyutlama ya da üslupsal bozulmaya uğratılmış biçimde sunumudur. Işık ve yüzey dokusunun inandırıcı efektleri ve duyguların, ruh hallerinin araştırılmasıyla karakterizedir. Rönesans boyunca Batı sanatında temel ve baskın bir eğilim olarak yeniden ortaya çıkmıştır. Rönesan Doğalcılığı, doğal görünüme genel ve bütüncül bir sadakat biçiminde kendini gösterir. Bu ışık, doku, renk ve tonların bütün çeşitliliğiyle ancak tamamen uyum içinde taşınmasıyla başarılır. Doğalcılık, Rönesans sanatçılarına sanatın ne olduğunu yeniden gözden geçirme ve kültürel önemini arttırma şansını vermiştir. Leonardo da Vinci'nin hava perspektifini geliştirmeyi örneğin, çizgisel perspektif gibi sıkı komposizyon kurallarının izleyicinin gözüne daha az çarptığı, daha inandırıcı bir doğalcı resim üslubunu başarma yönünde bir çaba idi. En yetkin Rönesans sanatçıları perspektifi fark ettirmeden uygulama çabası içindeydiler ve sonunda perspektifi çok belirgin kullanarak algımızı sanat yapıtının kendisinden uzaklaştırıp, komposizyonun bir yönüne çeken sanatçıları eleştirmeye başladılar. Doğalcılık gelişiminde iki belirleyici katkı vardır. Jan van Eyck, kendisine bütün Avrupa'da ün sağlayan ışık ve doku betimlemelerinde şaşırtıcı doğalcı ayrıntılara ulaşmıştır. Venedikli sanatçılar, çizgi ve biçimi esas alan Floransalı sanatçılara karşın renk ve ruh hallerini vurgulamışlardır. Bazen adlandırdıkları biçimiyle Venedikli Renkçilerin arasında Bellini, Tintoretto, Veronese, Giorgione ve Tiziano yer alır. Giorgione, insan duyguları ve ruh hallerini yansıtan bir araç olarak atmosfer peyzajını oluşturmakla tanınır. Doğalcılık daha sonraki yıllarda, Rönesans sırasında ender olarak yapılan, peyzaj ve ölüdoğa resminin gelişimine yol açmıştır. Van Eyck, yağlıboya resmin mucidi olarak adlandırılır. Bu, bütünüyle doğru değilse de, yağlıboyanın Doğalcılık'a uygun bir ortam olarak sağladığı olanakları ilk ortaya çıkaran kuşkusuz odur. Giysiler, pirinç avize gibi farklı dokulu yüzeyler üzerindeki ustalıklı ve inandırıcı ışık izlenimi, Arnolfini Portresi'ni Doğalcılık tarihinin en önemli yapıtlarından biri kılmaktadır.


Yanılsamacılık, Doğalcılık'ın çok özel bir türevidir. Sanatçı, izleyiciyi yanlış betimlenmiş nesneleri gerçek nesneler gibi göstererek kandırmaya çalışır. Canlı varlıklarla karıştırılacak kadar gerçek bir sanat yaratmaya çalışan bu akım, aynı zamanda klasik tutkudan büyük ölçüde etkilenen Rönensans'ın da özünü oluşturur. Yanılsamacılık'ta kullanılan iki temel teknik 'trompe l'oeil've 'quadratura'dır. Fransızca 'trompe l'oeil' 'göz aldatmacısı'anlamındadır ve izleyicide örneğin bir elma resmine değil de gerçek bir elmaya bakıyormuş yanılsamasını yaratan resimler için kullanılır. Terim, çoğunlukla ölü doğa resimleri ya da dışa kapalı, çoğu kez ev içi ortamlardaki küçük nesneleri betimleyen yapıtlarla bağlantılı olarak kullanılır. 'Quadratura' bir resim ya da freksin, içinde sergilendiği bina ile karıştırılacak kadar bütünleştiği büyük boyutlu göz aldatmacalarını ifade eder. Sanatçı, bunu kendi yapıtında yapıtın içinde yer aldığı binayı taklit ederek başarır. Dolayısıyla quadratura bulunduğu yere özgüdür. Eğer konumladığı yer her zaman aynı biçimde aydınlatılıyorsa daha da kandırıcıdır. Sanatçı bu durumda yapının aydınlatma efektini kendi yapıtında da sürdürür. Yanılsama teknikleri yandan ya da alttan görülen bir şeyin boyunu kısa gösterme, perspektif ve chiaroscuro'yu içerir. Bu tekniklerin hepsi erken Klasik Dönem'de (y. İÖ 480-450) geliştirilmiştir ve Rönesans sanatçıları tarafından bütün olanaklarıyla kullanılmıştır. Mantegna, yanılsamacı tavan süslemesini kullanan ilk Rönesans sanatçısıdır. Gonzaga Ailesi'nin Düklük Sarayı'ndaki gelin odasının boyutlarını göz aldatmacısı ile 'genişletmiştir'. Quadratura'nın Yanılsamalıcık'ı yenilikçi bir biçimde kullanışı, Correggio'nun Parma'daki 5. Giovanni Evangelista Kilisesi'nin küçük kubbesinin süslemesine esin kaynağı olmuştur. Bunların her ikisi de 'aşağıdan yukarıya' anlamındaki di sotto in su olarak adlandırılan yanılsamacılık biçimlerinin önde gelen örnekleridir. Camera degli Sposi'de durup yukarıya bakmak bir kuyunun içinde olmak gibidir. Tavan, yuvarlak bir duvardan gökyüzüne açılıyor gibi görünür. Bu efekt bir gelin odası için özellikle şaşırtıcı, irkilticidir. Sanki özel bir ortama başkalarının davtesiz giriverdiği duygusunu yaratır. Mantegna, özellikle küçük meleklerde dikkat çeken kısaltım ve quadratura yöntemlerini dramatik yanılsama efektleri yaratmak için kullanmıştır.


Başta kendi ülkesiyle olmak üzere sık sık başını derde sokan aktivist sanatçı Ai Weiwei'ın, yeni sergisi için Lego firmasına verdiği oyuncak siparişi, legoların politik amaçla kullanılamayacağı gerekçesiyle reddedildi. Danimarka menşeli Lego'nun Çinli aktivist sanatçı Ai Weiwei'ın 11 Aralık'ta Avustralya'nın Melbourne kentindeki Victoria National Gallery'de gerçekleştireceği sergi için verdiği siparişi 'plastik blokların siyasi içerikli bir sanat eserinde kullanılmasını istemediği için' reddetmesinin ardından binlerce sanatsever, sosyal medyada Lego bağışı kampanyası başlattı. Bu paylaşımın ardından, 167 bin takipçisi olan Ai Weiwei'ın hayranları Lego'ya tepkiler yağdırdı. Ai Weiwei daha sonra içi lego dolu bir klozetin fotoğrafını, Lego'nun Yarını inşa edeceklere ilham vermek için buradayız, sloganıyla paylaştı. Lego'nun kararını sansür ve ayrımcılık olarak değerlendiren sanatçının isyanına birçok kişi Lego'yu boykot ederek destek verdi. Twitter üzerinde açılan '#LegosForWeiwei' hashtag'i ile binlerce insan kendi evlerindeki legoları Ai WeiWei'a bağışlamak istediklerini belirtti. Ai Weiwei kampanya ile ilgili Twitter üzerinden yaptığı açıklamada kendisine yapılan bağışları kabul etmek için bir yöntem bulmaya çalışacağını söyledi.


- Illustrator or Photoshop - Design - Edible paper + ink or a local edible printer - Scissors - Buttercream-frosted cake Step #1: Create a design of your choice for your cake. If you're using a spontaneous print, use Photoshop or a similar digital design program- to repeat the design in an 8.5 x 11 document. For a wrap-around, traditional wallpaper print, also load the print into an 8.5 x 11 document. Use Photoshop or Illustrator to repeat the design if necessary. Step #2: Once you have your document ready to print, you can print it yourself if you happen to have edible paper and ink. But if not, no worries I definitely don't own an edible printer either! Regardless of where you live, there should be an edible printer somewhere close to you. I chose to head to a fancy cake store in Manhattan to have mine printed for $15 a sheet, but after additional research I found out that Wal-Mart stores, along with many other bakeries, offer edible printing for what I'm going to guess is probably a little less than what I paid. Step #3: Once you have your edible print, you will need to either cut it to size or cut out each individual image. If you're just planning on adding cut-out designs, go ahead and cut those out and stick them on the cake, pressing firmly to secure each cut-out to the buttercream. For the repeated, wrap-around pattern you will likely need (2) of the 8.5 x 11 printed sheets of your design to wrap around the entire cake. Hold the design up against your cake to determine where you need to cut it for the height. Once trimmed, wrap the sheet around the cake until the cake's sides are covered, pressing firmly to adhere the paper to the buttercream. Next, cut out two semi-circles for the top using your leftover paper and piece them together. Pick one point that lines up with the design along the side, and use that as the front of your cake for when you display it. Step #4: Once your edible paper has been adhered and smoothed to your buttercream, it's ready to display and serve! Avoid humidity and multiple temperature changes, as that will cause the cake to sweat and the moisture will break down the paper.


Türk Çağdaş Sanatının, en değerli eserlerinin rekor satışlarını gerçekleştiren Antik A. Ş. müzayede evi, 7 Kasım Cumartesi günü 15:00'da 288. müzayedesini gerçekleştiriyor. Türkiye'nin önde gelen çağdaş sanatçılarına ait eserlerin satışa sunulacağı Çağdaş Sanat Eserleri Müzayedesi Antik A. Ş'de sanat severlerle buluşuyor. Olgaç Artam yönetiminde gerçekleşecek olan müzayede de Erol Akyavaş, Orhan Peker, Burhan Doğançay, Bedri Rahmi Eyüboğlu, Abidin Elderoğlu, Nejad Melih Devrim, Ferruh Başağa, Adnan Çoker, Avni Arbaş, Abidin Dino, Fikret Mualla, Ömer Uluç ve Mehmet Güleryüz gibi Türkiye'nin usta sanatçılarına ait eserler yer alıyor. 1950'den günümüze Çağdaş Türk sanatından önemli bir seçki sunan müzayede, 7 Kasım Cumartesi günü 15:00'da koleksiyonerlerin beğenisine sunuluyor. Müzayedenin öne çıkan eserleri arasında Bedri Rahmi Eyüboğlu'nun Çiftçi Ailesi isimli ünlü tablosu yer alıyor. 1953 yılının Eylül ayında ilk kez Time dergisinde yayınlanan eser, Anadolu renkleri ve mozaik desenleriyle betimlenmiş anne, baba ve bebekten oluşan bir çiftçi ailesini konu alıyor. 250,000 TL açılış fiyatı ile satışa sunulacak olan Çiftçi Ailesi, Türk resminin usta ismi Bedri Rahmi Eyüboğlu'nun başyapıtları arasında gösteriliyor. Müzayedede ayrıca Erol Akyavaş'ın retrospektif niteliğinde 5 eseri, Burhan Doğançay'ın Kurdeleler serisinden 4 eseri, Ferruh Başağa'nın 1980 sonrası önemli eserleri ile Orhan Peker'e ait önemli tuvaller satışa sunuluyor. Adnan Çoker'in farklı dönemlerinden 4 eseri, Fikret Mualla'nın Sokak konulu tablosu ile Abidin Elderoğlu'nun tuval çalışmaları da satışa sunulacak eserler arasında. Çağdaş Türk sanatçılarının yanı sıra Francis Bacon, Joan Miro, Yves Klein, Damien Hirst, Victor Vasarely, Peter Halley, Peter Zimmerman ve Hiroshi Sugimoto imzalı eserlerin de yer aldığı müzayede, koleksiyonerlere uluslararası sanatçıların yapıtlarına sahip olma imkanı sunuyor. Güncel Türk sanatının önde gelen isimleri Kemal Önsoy, Azade Köker, Selma Gürbüz, Canan Tolon, İrfan Önürmen ve Ekrem Yalçındağ gibi değerli sanatçıların eserlerinin satışa sunulacağı müzayedede güncel sanatın genç temsilcileri ise Nilbar Güreş, Mehmet Ali Uysal ve Yaşam Şaşmazer. Müzayedeyi yönetecek olan Olgaç Artam: Müzayedede yer alan eserleri, kendi koleksiyonumuza seçer gibi özenle ve dikkatle seçmeye çalıştık diyerek, tüm sanatseverleri satışa sunulacak eserleri yakından görmek için müzayede öncesinde Antik Palace'a davet ediyor. Satışa sunulacak eserler, 2 -7 Kasım tarihleri arasında Antik A. Ş. sergi salonlarında görülebilir. Tablolar sırasıyla: Nilbar Güreş / Unknown Sports, Kadir Akyol / Ey Aşk, Nazif Topçuoğlu / Stigma, Mehmet Ali Uysal / Untitled.


80'lerin Lady Gaga'sı, Jamaika asıllı stil ikonu, Andy Warhol'un sırdaşı, model, oyuncu, şarkıcı, süpersonik kadın Grace Jones. Elinin değdiği her alanda fark yaratmış, baştan aşağı ikon olmak için doğmuş adeta. Aşırı dindar bir ailede, sıkı bir Hristiyan eğitimi almış 18 yaşında bir kız olarak, modellik yapmak için Paris'e gelen Grace Jones, çok erken yaşlarından itibaren Jerry Hall, Yves Saint Laurent, Loulou de la Falaise, Azzedine Alaia gibi döneminin efsanevi isimleriyle anılmaya başladı. Fotografçı Jean Paul Goude ile çektikleri provokatif fotoğraf serileriyle devleşen Jones, 70'lerin sonunda disko müzik ile başlayan kariyerini, 80'lerin başında reggie ve new wave dokunuşlarıyla şekillendirdi. Oyuncu olarak işe James Bond filmi olan A View to a Kill'de gizemli ve korku salan tiplemesi ile May Day ve Conan the Destroyer filminde Conan'ın büyücü dostu Zula olarak izlemiştik onu. 1981 yılında ne kadar çok şarkı yorumlamış ve Nightclubbing adlı albümünde söylemiş olsa da, 1988 yapımı Frantic adlı filmin de şarkısı olan Astor Piazzola'ya ait eseri yorumladığı I have seen that face before, La vien Rose yorumu, Love Is the Drug, Pull Up to the Bumper ve Slave to the Rhtym şarkıları ile hafızalarımıza kazındı. Bu sıradışı, çılgın, uyumsuz kraliçe şimdilerde ise yazar olarak karşımıza çıkıyor. Hem de 67 yaşında! Eylül sonundan itibaren raflarda yerini alan Jones'un hayatının çeşitli dönem anılarından oluşan kitabın adı ise I'll Never Write My Memoirs.


Chanel`in Roma'da Metiers d`Art defilesinde ilk kez gösterilen, Kristen Stewart`ın Coco Chanel`in gençliğini canlandırdığı Once and Forever isimli kısa film yayınlandı. Şu ana kadar, Coco Chanel'in hayatını konu alan yirmiye yakın film çekildi. Yönetmenligini Karl Lagerfeld'in yaptığı bu biyografik film ise, Lagerfeld'e göre tüm yapılanların en iyisi. Geçtiğimiz hafta fragmanı yayınlanan bu 11 dakikalık kısa filmi, şimdi online olarak izleyebilirsiniz.


Londra'da Re:Sound Collective ve Liquid Amber partilerinin kurucu organizatörü, Hackney doğumlu Douglas Brennan bu pazar Luzia Istanbul'da gerçekleşecek sürpriz performansı öncesi birkaç sorumuzu yanıtladı. I'm most attracted to the process of acquiring / purchasing / discovering records and playing them than I am about fetishising the sound of it. Physically playing records is more enjoyable as mixing with digital files gives the DJ much more information about the music, and lessens the chance for human error during a performance, which can be convenient but more boring too! Plakları keşfetme süreci, edinmesi, arama-bulması, satın alması, çalması beni heyecanlandırıyor; sadece sese dair özel bir fetiş beslediğimi söyleyemem. Plak çalmanın dokunsal boyutu kesinlikle daha keyifli. Aynı zamanda dijital format DJ'lere müzik hakkında fazla kapsamlı bilgi sunduğu için kusursuz mixlere vesile olabiliyor. Ben bu kolaylığı bir avantaj olarak değerlendirmek yerine sıkıcı buluyorum. Well, yes. I think about the moods that will work well for the event and select records accordingly. I will select the moods I would most like to work with during the performance and some I am prepared to work with as a backup plan. I like to arrange my records in contrast to one another: from slow to fast, light to dark, soft to heavy, strange to normal and then during the performance I weave the moods and ideas in as the night progresses. Evet galiba. Etkinlikte iyi gideceğini düşündüğüm bir hissiyat belirliyorum, parçaları buna göre seçiyorum. Tahmini olarak belirlediğim ambiansa ilave olarak bazı alternatif bir ikinci hissiyat daha çalışıyorum. Plakları birbirleriyle zıtlık oluşturan etiketlerden yola çıkarak kümeler halinde dizmeyi seviyorum; yavaştan hızlıya, sakinden kasvetliye, hafiften serte, sıradışından normale gibi. Performans sırasında zaten atmosfer ve fikirler geceyle birlike şekilleniyor. The event usually dictates what it is I will aim to achieve. I will always try and cater to the demands of the space/audience to create as impressionable an experience for those involved. I'm usually quite sensitive to my environment and try to reflect what I see / feel in front of me back onto the room. Sometimes, however, I'll execute a clear idea or concept that is preconceived.. but only when I've got a definite idea of how I want things to unfold. Bunu etkinlik belirliyor. Mekan ve kitleye güçlü bir duyarlılıkla yaklaşarak, çoğunlukla kitlenin beklenti ve atmosferiyle evrilmeyi tercih ediyorum. Bu şekilde karşılıklı etkileşimden doğan bir frekans yakalamış oluyoruz ve geçişler, tempo belirleniyor. Nadiren, daha keskin bir üslupla belirli bir konsept ile ilerlemeyi tercih ettiğim olabiliyor. Bunun için sonuca yönelik çok inandığım bir plan, bir fikir olmalı aklımda. What is it about the A Bout de Souffle soundtrack you begin your sets with? Would you say you yourself mirror the typical traits of a Parisian drifter in your approach to music? A little scattered, no particular concern for a civil base. Haha! I had never thought of it like that. Perhaps! The film itself was dear to me from a young age and subsequently the soundtrack too. The film is so romantic in an imperfect, realistic way and the piece of the soundtrack I play embodies this genuine, problematic emotion. I begin some sets with it for the same reason I begin with other specific pieces: to wipe the slate clean, cleanse the listeners' pallettes, to begin again. Of course this is not always appropriate. And on the topic of Parisian drifters, I used to idolise Belmondo's character and was drawn to the fact that he would always try to appear tough on the outside but is secretly a big softie inside.. so perhaps! Set açılışlarında özellikle yer verdiğin A Bout de Souffle soundtrack parçasının akibeti tam olarak nedir? Tipik bir Parizyen serseri olarak betimlenen Micheal karakterinin spontan ve cüretkar kişiliğine, müziğe yaklaşımın boyutunda duyduğun derin bir yakınlık olabilir mi? Biraz her yöne her an adım atabilirmiş gibi ve kural tanımaz. Haha! Hiç bu yönden düşünmemiştim. Belki de! Genç yaşımdan beri oldukça sevdiğim bir film, dolayısıyla müziği de öyle. Film tam anlamıyla kusurlu ve gerçekçi bir bütünlükle öylesine romantik ki, seçtiğim müzik de bu kurcalayıcı, samimi hissiyattan tat çalıyor. Bazı setleri bu parçayla, diğer bazılarına başka özel seçilmiş parçalarla başlıyorum. Temiz bir sayfa gibi, dinleyicinin algısını tazelemek, yeni bir başlangıca hazırlamak için. Tabii bu strateji her durumda uymayabiliyor. Parizyen serserilere gelince, Belmondo'nun filmdeki karakterine bir süre hayranlık beslediğim doğrudur. O sert kabuğunu dış dünyaya karşı korurken aslında iç dünyasında son derece duyarlı olması. Evet belki de! In unconventional settings this is always the case. With re:sound and Liquid Amber we have always sought to create experiences that challenge or contravene the kind of music you may expect to hear in a given space, whether that be outdoors, in a church, WW2 bunker or warehouse theatre. I am driven to forge new ways in which sound can be experienced but am also aware people do not want to have their expectations subverted constantly. It's about finding the right balance. Standart dışı mekanlarda evet hep öyle oluyor. Burası bir göl kenarı açık alan, bir kilise, 2. Dünya Savaşı'ndan kalma bir yeraltı sığınağı, ya da bir atrepo gösteri alanı olabilir; düzenlediğimiz Re:sound ve Liquid Amber partilerinde her zaman çıplak mekan algısıyla tezat oluşturabilecek bir müzik deneyimi sunmayı tercih ediyoruz. Farklı ve yeni müzik deneyimleri üretme konusunda azimliyim ama öte yandan da insanları biraz biraz bekentileriyle buluşturmak gerekiyor. Bu değeri de gözardı etmemeli, oldukça hassas bir denge. I have never been drawn to organising parties in clubs in London because the way the commercial scene functions here have been depressed for a while and most places are not the kind of places I would like to bring together like-minded individuals in. Generally speaking the people I work with to create events & I believe we can organise one-off events in spaces and offer a better service than those looking after established venues with pressure on them to make money. A significant issue in London's nightlife is the costs for a venue to operate are so high the owners are under pressure to generate large sums of money on a weekly basis. To place money-making above community-engagement so strongly at the heart of a supposedly creative industry is repulsive to people like myself. When I was growing up it was difficult to find spaces in which we could belong and that stays the same today, except these days we just create our own instead! Uzun süredir Londra'da gece kulübü dünyasındaki işleyişin bulunduğu noktada kulüp mekanlarında parti organize etmek hiçbir zaman pek ilgimi çekmedi. Mevcut mekanların çoğu kafa-dengi olarak değerlendirdiğim kitleyi bir araya getirmek isteyebileceğim yerler değiller. Birlikte çalıştığım organizatör arkadaşlarım ve ben tek seferlik tek seferlik etklinliklerimizde, sabit ciro kaygısından kaçamayan kulüplerden daha kaliteli bir ambians sağlayabiliyoruz. Londra gece hayatının belirgin problemi biri de mekan işletme masraflarının yüksekliği; sahipler rakamları haftalık döndürebilmek için gerçek bir baskı yaşıyorlar. Yaratıcı sektörün sözümona kalbi olarak anılan bir çevrede, ekonomik kar hedeflerinin sosyal paylaşım değerinin önüne geçiyor olması benim gibi düşünenlere oldukça itici geliyor. Daha genç yaşlarımda kendimizi ait hissedecek bir mekan bulmak konusunda zorlanırdık; şimdi de bu pek değişmiş değil. Sadece artık bu hayal ettiğimiz mekanları kendimiz yaratabiliyoruz! Finally exploring the home city of my darling girlfriend Serra, spending time with her family, meeting the lovely people behind Luzia & their crowd! Sonunda sevgili kız arkadaşım Serra'nın şehrini keşfediyor olmak, ailesyle vakit geçirmek, Luzia'nın sıcak ekibi ve dost misafirleriyle tanışmak. Sunday gatherings can be a lot of fun because you can really act as you feel. You can relax sit down, catch up with friends in a pleasant environment but also have a little dance too! As we're starting in the afternoon I expect to play some nice soulful genres such as jazz, funk & disco before it's time for some lively house tunes! Pazar buluşmaları çok keyifli olabiliyor, çünkü herkes daha istediği gibi davranıyor. Güzel bir sosyal ambiansta, sakin arkadaş muhabbetiyle dansın kesişmesi mümkün! Akşamüstü başladığımıza göre jazz, funk ve disco gibi soulful başlayacağım, gecenin ilerleyen saatlerine hareketi house ile geçiyor oluruz.


Contemporary Istanbul'un en dikkat çeken işleri kimindi? diye sorsanız cevabımız hiç düşünmeden Bahadır Baruter olur. Baruter'in inanılmaz titiz bir süreçten geçerek hazırladığı Mukadderat isimli sergisinin hazırlık aşamasına Balat'taki atölyesinde canlı canlı şahit olma fırsatı bulduk. 24 Aralık'ta x-ist'te gerçekleşecek olan sergi öncesi Bahadır Baruter'i ve işlerini yakından tanıyalım. Dijital ortamda bilgisayarda z brush'la modellerimi hazırlıyorum sonra printer yardımıyla 3 boyutlu çıktılar alınıyor. Daha sonra onlardan kalıp alınıp, plastiline dönüştürülüp üzerinde doku çalışması yapılıyor. Sonra tekrar epoksiye dökülüyor. Üzerine ince bir boyama işlemi yapılıyor. Kıyafetler özel, ayrı bir terzi tarafından dikiliyor. Üzerlerindeki ufak düğmeler printer'dan özel tasarımlarla kendi ürettiğimiz düğmeler oluyor. Böyle çok aşamalı, zahmetli ve zor ilerleyen bir süreç ama modelleri dijital ortamda hazırladığım için formlara hakimim zaten. Biz 10 aylık çalışmanın sonucunda 10 tane eser çıkartıyoruz, ama 24 Aralık'ta x-ist'de gerçekleşecek olan sergi için bir bu kadar daha çıkartacağız. Demek ki biz 11 aylık çalışmayla 20-25 parça iş yapabilmişiz. Mukadderat, kader silsilesi; yani kaçınılmaz olan, beklenilen ve olması gereken gelişmeler demek. Olmasından kaçınılamayacak olan kader yolculuğu da diyebiliriz. 25 senedir karikatür çiziyordum, hala kısmen çizmeye devam ediyorum. Bir süre önce Penguen'in yöneticiliğinden ve ortaklığından ayrıldım, iki tane resim sergisi açtım. Şuanda da Contemporary Istanbul'un ardından Mukadderat sergime yoğunlaşmış durumdayım. Evet hepsi ayrı gibi ama ortak bir noktada birleşiyor. Form, insan, mesaj ve eleştirel boyutu da oluğu için yaptığım resimlerin, karikatürlerin, heykellerin, ortak bir dili var aslında. Bu biraz karikatüre sığmayacak kadar ağır bir konuydu, o yüzden heykel çıktı içinden. Şimdi karikatür benim söylene söylene yaptığım ve bir gün aslında bunun dışında da bir şeyi hayal ederek yaptığım bir şeydi. Resim yaparken karikatürü ardımda bırakınca çok mutlu oluğumu hissettim ama baktım ki yaptığım resimlerde de karikatürist deneyimlerimin izleri var. Şimdi heykelde de resmi biraz geride bırakıp başka bir şeye dönüştürüyormuşum gibi. Daha çocuksu, çocukluk özlemime geri dönmüşüm gibi hissediyorum. Ben en başta belki de en çok heykelle uğraşıyormuşum. Ressam tarafımın karikatüre çok büyük katkısı var, heykeltıraş tarafımın da karikatürist tarafıma katkısı var. Çünkü ben hep hacimli, etkili, üç boyutlu etkisi yaratan karikatürler çizmeyi seviyordum. Bunlar aslında birbirleri ile harmanlanmış şeyler. Dışarıya çıktığı zaman farklı şeyler gibi algılanıyorlar ama hepsi aynı özden, aynı içerikten, aynı ruh halinden besleniyorlar. Londra'da, bundan 4 sene önce bir müzede organ parçaları, embriyolar ve fetüsler kavanozlar içerisinde sergileniyordu. Müzenin kurucusu bunu 120 yıl önce filan kurmuş; hepsi yüzyıllık kavanozlar. Orada, sadece organ ya da fetüs değil de onların içinde insan da olabileceği aklıma geldi. Ama insan derken, hangi tür insan kavanozun içerisinde en doğru şekilde dursa, hikayesine ve mesajına nasıl uygun olur diye düşündüm. Yani normal bir anne, baba, çocuk, halktan birisinden ziyade yine o fetüsün içinde yaşıyormuş gibi, ona özel bir insan türü olabilir diye düşündüm ve baktım ki bizim modern insanımız ve iş hayatındakiler zaten öyleler... Çalışma koşturmacası, hırs, kariyer, kazanç, başarı, güvence... O gürültü içinde, koşturmaca içinde bir çıkışsızlık, bir bastırılmış ve adeta yaşamlarından koparılmış gibi, neredeyse ölü gibiler... Ya da henüz doğum öncesi bir noktadalar. Sanki anne karnında, henüz hayata ulaşamamış ve bunalıyor gibiler. Hem arzu ettikleri hayattan henüz çok uzakta, batının içerisinde, anne karnına kapatılmış gibi... Ya da bir cesede dönüştürülmüş ve kıstırılmış gibiler. O görüntü ile hikaye bir araya geldi. Artık yapılmakta olan, hemen arkasından olanla bayatlıyor ve eskiyor. Onlar bittikten sonra, sergide işlerimize bile bakamadık. Hep önümüze bakıyoruz. Elbette, insanın bir kenara çekilip, koşturmacanın dışına çıkıp, huzurla değerlendirebileceği bir süreç de olmalı. Tamamen lohusa yorgunluğu var. Bir de hamilelik de devam, ikizin diğeri doğmadı. Geçmişe hiç bakamıyorum. O tamamen bitti gitti. Murat'la biz, ilk heykelin çamurlaşmadaki gerçekleşmesini yapacaktık. Oturduk yarım saat. Bende o sorunca dedim ki bu çok önemli bir şey. Bu kim dedim? Bu adam hırslı mı, üzgün mü, ihtiraslı mı, yorgun mu? Aslında elinde var o veri ama, o bunu bilmek istiyor. O zaman anladım ki bu önemli. Var. Penguen'e bazen politik karikatürler çiziyorum, gündemle ilgili bazen.. Oradaki görevim devam ediyor. Yönetici olarak, editör olarak ya da ortak olarak faal değilim artık. Malzeme seçimi ve işin tekniği çok zor gözüküyor. malzemelerde. Saydamsı atmosferlerde figür yapma fikrine aşık oldum ve bu böyle devam edecek. Hiç aklıma gelmedi ama seve seve... Tekniğimi ve kullandığım malzemeyi herkese anlattım. Bundan sonra başka bir şey yapacağım. Biz karikatürlerimizi yayınlamak isteyen dergileri, sosyal medya ortamlarını ya da okulları, kantin dergilerini bile talepte bulununca geri çevirmiyoruz. Hayrat gibi. Kamuya mal olmuş bir şey için herhangi bir telif beklemeyiz. Bu sizin malınızdır seve seve... Yayınlanmış şeyler sizindir diye yaklaşırız. Bu konuda çok açık ve bonkörüz.. Hiçbir tekniğimizi saklayacak bir tarafımız yok... İnsanlar gelip izleyebilirler, workshop yapılabilir. Bir yandan da bir iki sergi atlatılıp, sonra her şey düşünülebilir. Şu an ben atölyeme arkadaşlarımı bile sokmuyorum. Bunu aslında vurgulamak zevkli gelmiyor, ben bunun çok sıradışı olduğunu biliyorum. Türkiye koşullarında biz, ilk defa bir meseleyle ilgili sanatsal olarak hedefe kitlenmiş bir ekip oluşturduk. Bu ekip sadece bir ya da iki sergi için bir araya geldi ve enerjik bir dünya var burada. İlk defa bir sanatçı değil, burada 12 sanatçı bir arada. O yüzden de disiplinli bir ekip çalışması var ve bir ameliyat yapılıyor; Operatörler, asistanlar, doktorlar... Yani hani bir ameliyathane kurmuş gibi, bir endüstri kurmuş gibi ciddiye alıyoruz. Çıkan aksilikleri pozitiflikle karşılıyoruz; zorlukları, güzellikleri.... Ben eskiden resim yaparken bilgisayarımın başındaydım. En son birisi, print alma aşamasında, benimle renk ve baskı arasında kalibrasyon yapıyordu. Burada ise ciddi bir şey var. Burası üretim alanı. Çoğu sanatçı bunu paylaşmaz bile çevresiyle. Tek kişinin imza atmasını ister. Evet fikrin sahibiyim ve üretimin çok kişiden oluşması beni büyülüyor. Ben dergicilik de yaptığım için, hiçbirimiz tek başımıza var olmayız mizah dergilerinde. Ve gerçekten bir dayanışma ve destek noktasında birbirinizi var eden çeşitli unsurlar bir kişiye dönüşürler. Lombak, Lemanyak, Penguen vb. Yaşam Şaşmazer ve işlerini keşfedin. Zaten tanıyorsunuzdur. Yaşam inanılmaz biri. Bahadır Baruter'in Mukadderat sergisi 24 Aralık'ta x-ist'te.


Youssef Nabil, 2012 yılında Galerist Hasköy'de gerçekleşen 'You Never Left' sergisinden sonraki ikinci video çalışması 'I Saved My Belly Dancer' da dansözlere olan hayranlığını ve Orta Doğu'ya has sanat biçimlerinin yokoluşunun kendisinde yarattığı anksiyeteyi poetik bir biçimde betimliyor. Görsel olarak 1950'lerde Mısır sinemasının altın çağından esinelenen video Nabil'in işlerinin bir karakteristiği olarak kendi ülkesine göndermeler de bulunuyor. Sanatçının Mısır ile olan ilişkisine otobiyografik göndermelerde bulunduğu videoda Tahar Rahim ve Salma Hayek rol alıyor. Youssef Nabil fotoğrafçılık kariyerine 1992 yılında, Mısır sinemasının altın yıllarından esinlenmiş enstantaneleri arkadaşları aracılığıyla canlandırması ile başladı. 1990'larda New York ve Paris'teki önemli fotoğraf stüdyolarında asistan olarak çalışırken arkadaşların ve ünlü sanatçıların hem resmi hem de var olan gerçek hayattaki imajlarından uzak bir rüya ve uyku aleminde, bilincin sınırlarında resmeden portreler çekti. Mısır'a döndüğü 1999 yılında Arap dünyasının yazar, şarkıcı ve sinema yıldızlarını konu alan, el ile renklendirilmiş fotoğraf yaklaşımını daha da geliştirdi. Nabil özellikle Paris ve New York'a yerleştiğinden beri Mısır'dan kopuk olarak devam eden hayatını yansıtan oto portreler çekmeye başladı. Bu belirsiz sahneler seks ve ölüm ögeleri ile serpiştirilmiş hayatın gerçekleri ile huzurlu rüyalar, yalnızlık ve şöhret arasında gidip gelmekte. I Saved My Belly Dancer, 6 Ocak 2016 tarihine kadar Paris'teki Galeri Nathalie Obadia'da ziyaret edilebilir.


Kadir Akyol'un Yeni Portreler/Yeni Yüzler isimli resim sergisi bugün Galeri/Miz'de açıldı. Akyol Yeni Portreler/Yeni Yüzler isimli sergisinde, Pop Art'ın temel konularından biri olan kadın imgesini işliyor. Kadın imgelerine alışıldık pop art sunumunun dışına çıkmadan, kendine özgü renk oyunları ve fırça darbeleriyle yeniden hayat veriyor. 2013 yılında Yılın Genç Ressamı seçilen Kadir Akyol, 1984 yılında Mardin'de doğdu. 2008 yılında Mersin Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi Resim Bölümün'den mezun oldu. 2011 yılında Ankara Gazi Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi Resim Ana Sanat Dalı'nda yüksek lisans eğitimini tamamladı. Aynı yıl İspanya'da Universidad De Sevilla Faculttad De Bellas Artes'de ikinci master eğitimine başladı. Akyol halen burada Hacker Sanatı isimli tezine devam etmektedir. Sergi, 17 Ocak 2016 tarihine kadar Galeri/Miz'de görülebilir.


Supermodel, girişimci, aktivist, provakatör. Kariyer hayatı boyunca yüzlerce derginin kapağını süsleyen Naomi Campbell, bu sefer de Taschen'in sadece 1000 adet yayınlayacağı iki ciltten oluşan özel koleksiyoner kitabıyla gündemde. Jean-Paul Goude'un 2009 yılında Campbell'ı Harper's Bazaar için çektiği fotoğrafın kapak olarak kullanıldığı kitap, ünlü top modelin imzasıyla satışa sunulacak. İlk ciltte Campbell'ın Mert Alas ve Marcus Piggott, Richard Avedon, Anton Corbijn, Patrick Demarchelier, Helmut Newton, Herb Ritts, Mario Testino, Ellen von Unwerth, Bruce Weber ve Peter Lindbergh gibi ünlü isimlerin çektiği fotoğrafları yer alıyor. İkinci ciltte ise Naomi'nin otobiyografisi ve hiçbir yerde yayınlanmamış olan fotoğrafları ve işlerini bulmak mümkün. 2016 yılının şubat ayında satışa sunulacak olan kitabın ön satış fiyatı 2500 Euro. Ön siparişi kaçıranlar için Ocak ayından itibaren bu fiyat 3000 Euro'ya çıkacak. -Naomi Campbell-


Genç sanatçıların eserlerini giyilebilir forma donüştüren A New Error, 2014 yılında Milano'da yaşayan iki arkadaş tarafından yeni jenerasyonun kreatif yeteneklerini bir araya getirmek amacıyla kuruldu. Lalin Mercan ve Naz Kazazoğlu genç sanatçılar, tasarımcılar, fotoğrafçılar ve video sanatçıları ile çalışarak şimdiye kadar Naz Sirmen, Zeynep Şimşek ve Seren Dal gibi isimlerin işlerini giyilebilir tasarımlara çeviren projeler yarattılar. Kolektifin tüm çalışmalarını bir araya getiren lookbook çekimleri geçtiğimiz ay Milano'nun dışındaki terk edilmiş mimari yapı Complesso Monte Amiata'da yapıldı. Katılanlar hakkında bilgi ve ürünleri www. anewerror. com adresinde bulabilirsiniz. A New Error is a clothing brand and artist collective that transforms artworks by young artists into wearable form. It was founded overnight in Milan by two friends, Lalin Mercan and Naz Kazazoglu aiming to bring together the new generation of creative talent. For the last 2 years they worked with emerging artists, designers, photographers and video makers and transformed the artworks of names like Naz Sirmen, Zeynep Simsek and Seren Dal into designs that can be worn everyday. The collective recently created a look book bringing together the pieces they have created until now, using as location the abandoned residential structure in the outskirts of Milan, Complesso Monte Amiata.


2001 yılında öğrenciyken temizlikçi olarak çalıştığı porno stüdyolarını boşken fotoğraflamaya başlayan Jo Broughton, bugün bizleri muhtemelen hiçbir zaman olamayacağımız bir dünyaya götürüyor. This studio has been the only home I have ever known a place of safety, sanctuary, warmth and most importantly acceptance. At times I struggled with what went on in the space, about the objectification of women... I hid my association with the porn industry like a guilty secret but without it I may not have been able to realise my ambitions. To this day I cannot say I am comfortable with the porn industry, but I do now realise that there are two sides to every coin, light and dark.


Yüzyüzeyken Konuşuruz ve daha nice projeden tanıdığımız Oğuz Kont ile Dağlar Şahin'in yepyeni projesi The Flabbies single'lar, videolar derken yavaş yavaş hayatımıza girdi, iyi ki de girdi. Grupla, 'neymiş bu Flabbies'den başlayarak gelecek planlarına dair şeyleri konuştuk. Dağlar: Aslında grup yeni değil belki 10 senedir birlikte çalıyoruz. Senin de şahit olduğun Lapacı'nın devamı diyebiliriz bu gruba. Zaten bunu yaşatmak için grubun ismini The Flabbies koyduk. Tabii o zamanlar iki kişi değildik, belki çok alakasız şeyler çalıyorduk; ama Lapacı'nın devamı olduğumuzu düşünmek benim hoşuma gidiyor. Oğuz: Dağlar'ın da bahsettiği gibi Flabbie'in 10 yıllık bir geçmişi var. Yıllar önce Lapacı olarak başladığımız yolda gelişerek ve içimizden gelenleri yaparak son halimizi aldık. Dağlar: Aslında ikinci şarkımızı yayınladığımızda birkaç konser teklifi gelmişti. Acele etmek istemedik. İlk performansımız da içimizden geldiği gibi olmalı, özel olmalı diye düşündük. Şimdilik single çıkarmayı düşünmüyoruz. Kafamızda EP çıkarmak var. Şarkıları hazırlıyoruz. Oğuz: Bir süreliğine de olsa single düşünmüyoruz. Kitleyi bir şekilde sıcak tutmak için çok keyifli bir iş aslında. Yakın zamanda üzerine uzun süredir çalıştığımız EP'yi yayınlamak var. Konserler işin en kolay yanı. Bir şekilde çalınır fakat doğru zaman ve şartlarda olması lazım. EP'den sonra değişik bir klip planımız var. Oğuz: Bizim Dağlar'la olan geçmişimiz çok ilginç. Birlikte çok farklı şeyler yaptık. Hatta beraber Yüzyüzeyken Konuşuruz'da çaldık. Flabbies, bizim tam olarak içimizden gelenlerin melodiye dönüşmüş hali diyorum ben. Müzik yapalım diye de çıkmadı Flabbies aslında. Yüzde yüz aynı olup bir o kadar da farklı olduğumuz için hissettiklerimizi, yaşadıklarımızı konuşmadan insanlara anlatabildiğimiz bir yol diyebiliriz. Dağlar: Valla ben kendimi bildim bileli biz Oğuz'la beraber çalıyoruz. Kafamız hem çok aynı hem çok farklı. Bir gün bir baktık ki iki kişi de müzik yapabiliyormuşuz. Bu bizi başkalarıyla çalmaktan daha çok tatmin etti. Tamamen içimize sinen bir müzik yapıyoruz. Oğuz: Çok fazla var ve bence olması da lazım bu gibi grupların. Bazıları zorlama oluyor ama renk katıyor bir şekilde. Belki o gruplar bir zaman sonra bambaşka müzik yapacak ve çok acayip işler çıkacak ortaya. Ben bu yüzden mümkünse artmasından yanayım. Grup kalmadı ülkede. Biz o tarafı hiç düşünmedik. Elimize enstrümanları alınca şu an yaptığımız müzik çıktı. Dağlar: Galiba o işi beceremiyoruz. Bizden bu çıkıyor. Belki öyle şeyler yapsak çok daha büyük bir kitle bizi dinlerdi. Ama ben halimden memnunum. Zorlama şarkılar yapmıyoruz.


Almanya'da 1933-1945 yılları arasında hüküm sürmüş olan Adolf Hitler liderliğindeki nasyonal sosyalist iktidar, modern sanata karşı yıkıcı bir tutum sergiledi. 1. Dünya Savaşı'ndan sonra Alman siyasetine egemen olan ve Alman ulusunu çöküş sürecine sokan Marksizm, Liberalizm gibi ideolojilerin sanata yansımasının modern sanat şeklinde gerçekleştiğine inanan nasyonal sosyalizme göre, Alman ulusu, sosyal ve kültürel bir arınma sürecinden geçmeliydi. 1936 Berlin Olimpiyatları'na kadar modern sanata karşı belirgin olarak harekete geçmeyen iktidar, saldırgan kültür politikalarına, 1936 yılının sonlarına doğru girişti. Ekim 1936 tarihinde, Berlin'deki Ulusal Galeri'nin modern sanat bölümü kapatıldı. 26 Kasım 1936 tarihinde sanat eleştirisi yasaklandı. Buna göre, dergi ve gazetelerde sanat hakkında herhangi bir öznel değerlendirme yer almayacak, yalnızca tanıtım yazıları yayınlanacaktı. Nazi ileri gelenlerince, modern sanat toplumca benimsenmemişti ve modern sanatın, sanat ortamında bu denli popüler olması basının yanlış yönlendirmesinden kaynaklanıyordu. Kültür politikalarından sorumlu bakan Joseph Goebbels, 30 Haziran 1937 tarihinde Münih'te 'Yozlaşmış Sanat Sergisi' düzenlemeye karar verdi. Oluşturulan bir komisyon, ülke genelindeki müzelerden modern sanat eserlerini toplamakla görevlendirildi ve 10 gün boyunca Almanya'daki müzelere dolaşılarak 5328 eser Münih'e yollandı. Nazi Partisi üyesi Emil Nolde'nin eserleri bile toplanırken, Auguste Macke, Franz Marc gibi 1. Dünya Savaşı'nda Almanya için savaşırken canını veren ressamların eserleri de bu kapsama alındı. 19Temmuz 1937 tarihinde Münih'te 'Yozlaşmış Sanat Sergisi' açıldı. Serginin amacı, Alman halkına, sanatın ne olmaması gerektiğini göstermekti. Nitekim, bu serginin açılmasından bir gün önce yine Münih'te 'Büyük Alman Sanatı Sergisi' açılmış, halkın iki sanatı karşılaştırması istenmişti. ' Yozlaşmış Sanat Sergisi'nden sonra Goebbels, ikinci bir emirle, daha kapsamlı bir temizlik hareketi başlattı. Aynı komisyon, bu sefer acele etmeden Almanya genelindeki 101 müzeyi dolaşarak yaklaşık 12 bin eseri topladı. Toplanan eserlerin yurt dışına satılması için yine bir komisyon oluşturuldu. Bu komisyon eserlere değer biçti. Goebbels'in emri ile komisyonun görüşüne göre, değersiz olarak nitelendirdikleri için satılması imkansız görülen 4bin 829 eser, 20 Mart 1939 tarihinde, Berlin İtfaiye Binası'nın avlusunda yakılarak yok edildi. Değerli bulunan eserler için İsviçreli sanat taciri Theodor Fischer ile anlaşıldı. 30 Haziran 1939 tarihinde İsviçre'deki Luzern Gölü'nün kıyısındaki Grand Hotel National'da açık attırma gerçekleşti. Dünyanın en önde gelen sanat tacirleri, müze müdürleri açık attırmaya çağrıldı. New York Modern Sanatlar Müzesi Müdürü Alfred Barr, bu daveti reddederken New York'ta bir galeri işletmekte olan Henri Matisse'in oğlu Pierre Matisse, babasının eserlerini kurtarmak üzere açık attırmaya katıldı. Açık attırma başarısızlıkla sonuçlandı ve yalnızca 125 eser satılabildi. Yakılmamış ve açık arttırmada satılmamış eserler, savaşın sonuna dek Almanya'da depolarda tutuldu. Görevlendirilen sanat tacirleri zaman zaman bu eserleri satma fırsatı buldular. Modern sanat üreten sanatçıların faaliyette bulunması yasaklandı. 1933 yılında Adolf Hitler iktidara geldiği zaman Almanya'da yaşamakta olan Kandinsky, Klee, Schwitters, Beckmann, Kokoschka gibi sanatçılar ülkeyi terk etmişlerdi Barlach, Dix, Sclemmer, Kollwitz, Baumeister gibi sanatçılar ise sanat üretmeleri yasaklanmasına karşın Almanya'da kalmayı tercih ettiler. Bu sanatçıların nasıl bir ortamda yaşadıkları Erns Barlach örneğinde iyice anlaşılabilir. Barlach, Adolf Hitler'in iktidara gelmesinden bir hafta önce katıldığı bir radyo programında Nazi liderinin pusuya yatmış bir yok edici olduğunu ve insanlığın gizli ölümünü manasına geldiğine dair bir demeç verdi. Bunun üzerine Nazilerin iktidara gelmesiyle aynı yıl Güstrow'da kendi inşa ettiği evin belgeleri eksik olduğu gerekçesiyle devlet tarafından evinden çıkartıldı. Kamusal alan için çok sayıda heykel yapmış olan Barlach'ın eserleri, Alman halkına zararlı olduğu gerekçesiyle, kiliselerden ve alanlardan toplanarak imha edildi. 1937 yılından itibaren herhangi bir eserin sergilenmesi yasaklandı. Ülke genelindeki 387 eseri toplanmış ve imha edilmişti. Eserlerini satamadığı ve sipariş kabul edemediği için mali zorluklar çeken Barlach hastalandı ve 24 Ekim 1938 tarihinde hayatını kaybetti. Doğduğu kasabada gömülmesine engellendi ve gazetelerdeki ölüm haberleri 10 satırlar sınırlandırıldı. İktidarın yayın organları sanatçının ölüm haberini verirken kendisinden ' Alman olmayan, dengesiz, deli' olarak bahsetti. Kaynak: 1863'ten Günümüze Modern ve Çağdaş Sanat, Tempo. Osman Erden.


1989'da Mersin'de doğdum. Anadolu Lisesi'nde okurken, test kitaplarımın üzeri çizimlerle dolmaya başlayınca ve resim yapmaktan çok keyif aldığımı anlayınca, üniversitede güzel sanatlara gitmeye karar verdim. Ailem başta istemiyordu, hukuk okumamı istediler; olmaz dedim. E madem resim istiyorsun bari yakın olsun Çukurova Üniversitesi'ne git dediler ama bu sefer ben İstanbul istiyordum. En yakın tarih olan okulun sınavlarına ailemden gizli girip, Kocaeli Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi Grafik Tasarım bölümünü kazandım. E tabii ailem de zamanla ikna oldular. Kazandıktan bir sene sonunda İstanbul'a yerleştim. Okurken katıldığım, 24 bin tasarımın yarıştığı 2012 Uluslararası Boconcept Fincan Tasarım Yarışması'nı İnsanlar adlı çizimimle kazandım. Her zaman bilgisayar yerine, kağıtla vakit geçirmeyi daha çok sevdim. Yurt içi ve yurt dışında kişisel ve karma sergilerim oldu. Uzun zamandır da çeşitli dergi, gazete, kitap kapağı ve çocuk kitaplarına çizimler yapıyorum. Aslında tam anlamıyla ne zaman, nasıl keşfettiğimi bilmiyorum. Kendimi bildim bileli çizim yapıyorum ve çizim yapmaktan keyif alıyorum. Fakat ciddi anlamda kendimi keşfettiğim çizimler 7-8yıl önce, klasik figür resmi formlarını deforme ederek, yorumlamaya başladığımda oldu. Maalesef ilk ne çizdiğimi hatırlamıyorum. Çocukluk çizimlerime bakınca birçok çocuk gibi ağaç, dağ, ev, yol, insanlardır diye düşünüyorum. İkisinden de. Şöyle ki; herhangi bir durumu, olayı ya da ifadeyi, figürleri çarpıtarak anlatmayı tercih ediyorum. Çizgilerdeki çarpıtma, deforme için anlatımdaki yeni bir dil, ifade biçimi aramak diyebiliriz. Sıradan bir olayı ele alıp, biçimi bozarak anlattığınızda, o olayı öznelleştirebiliyorsunuz. Bu yüzden salt bir anlatıcı değilim. Anlattığım olayların içine kendi tarzımla dahil olmayı seviyorum. Resmimin konusunu gündelik hayat oluşturuyor. Gündelik hayatın tezahürleri hayal dünyamdan geçerek kağıda yansıyor. Aslında çok bilinçli olmuyor. Kağıdın karşısına geçtiğimde ne çizeceğimi çok planlamıyorum. Kendiliğinden ilerliyor resim. Bir şekilde suyun yatağını bulması gibi iki boyutlu yüzey de kaplaması gereken alanda yerini buluyor. Kitabı 2-3 sene önce okumuştum, çok etkilenmiştim. Bitirdiğimde gece boyu oturup çizim yapmıştım Müzeyyen'le ilgili. Sonra zaman geçti, İlhami Algör'ün kitap kapağını çalışma şansı çıktı karşıma. Yeni işler çalıştım. Daha önceden çalıştığım işi unutmuştum bile. Kapak için cevap beklerken, bu çizimler geldi aklıma. Gösterdim. İlhami Algör'ün en çok içine sinen bu resimler oldu. Direkt kullanıldı. Diğer seriyi de ayrıca, büyük keyifle çalıştım. Ben okunmasından yanayım ve elimden geldiğince okumaya çalışıyorum ama her kitap için mümkün olmuyor maalesef. Örneğin, 600 sayfalık kitap geliyor, 10 güne hazır olması gerekiyor, o durumlarda editörlerden gelen bilgilerle, yazarla kitap hakkında konuşarak, aklında canlanan fikirlerle, fikir alışverişleriyle ilerliyorum. Gündemimde bol bol resim var yine. Heyecanlandığım bir proje var. Fikrini beğendiğim, pek güzel olacağını düşündüğüm bir belgesel film için çizimler yapıyorum. Dergilere, kitap kapaklarına çizmeye devam ediyorum. Bir de sergi hazırlığı var.


Un-Known 2016 sezon açılışını Joana Kohen'in Life For Rent adlı sergisi ile yapıyor. Kohen, pratiğini deneysel bir düzlemde sunduğu kavramların çerçevesinde disiplinler arası bir yol takip ediyor. Sanatçı, çeşitli karma ve kişisel sergilerden sonra son dönem işlerini üçüncü kişisel sergisiyle 01.04.2016 24.04.2016 tarihleri arasında Un-Known bünyesinde izleyiciler ile buluşturuyor. Sergi; sanatçının temelde kimlik, cinsiyet ve beden politikaları ile ilişkili olarak sorun haline getirdiği kavram ve imgeler üzerinden, artık evrilmesi gerektiğini düşündüğü feminizme yeni bir bakış açısı getiriyor. Kohen, sosyokültürel bağlamların sanat üzerindeki etkilerini ele alarak gelecek dişil, kimlik ve cinsiyet meselelerini otobiyografik olarak irdeliyor. Sanatçı, pratiğinde kendi bedenini sıkça kullanarak objeleştirme deneyimlerini eleştirel bir çözümleme ile izleyiciye aktarıyor ve 'kadın imajını' yeniden biçimlendirmeyi konu ediniyor. Sanatçı, 1940'lardan beri süregelen kadını objeleştirme, güzellik anlayışının teknoloji ve sanat alanlarındaki değişim-dönüşüm paradoksları, tabular ve sistemin günümüze nasıl geldiğinin yapı dinamikleri gibi özellikle değinmek istediği konuları yorumlayıp bunların kendi üzerindeki etkisini ele alıyor. Kohen, değişmeyen tabu ve kültürel sistemlerin insan üzerindeki bastırılma-kıstırılma sebebiyetinin nasıl değiştirebileceğinin yolunu arıyor. Otoportrelerini ironik bir anlatımla sergileyen sanatçı, 21. yüzyıl kadın estetiği normlarının kodlarını araştırırken, izleyiciye aktarılan dokümantasyon sanatçının samimi bir şekilde sunduğu hayatını kutluyor ve izleyiciye dönemsel bir kiralama metodu ile sunuyor. Sanatçı, çıktığı yolda yaşadığı dönüşümü performans, video ve heykellerine aktarıyor. Joana Kohen'in Life For Rent / Kiralık Hayat sergisi 01.04.2016 24.04.2016 tarihleri arasında Un-Known'da görülebilir.


Londra Ekolü genel kabul görmüş bir tabir olmamakla birlikte 2. Dünya Savaşı'ndan sonraki sanat alanında bazı İngiliz sanatçılar resme kendilerine özgü figüratif yaklaşımlarıyla sanat tarihindeki yerlerini aldılar. Bunlardan en önemlilerinden biri Francis Bacon denebilir. 1909 yılında doğan Bacon, henüz 17 yaşında evini terk ederek Berlin'e gitti. Weimar Almanyası'nın özgürlükçü sosyal ortamlarında 2 ay geçiren Bacon, daha sonra 1,5 senelik bir Paris ziyareti yaptı. Hem Berlin hem Paris'teki sanat ortamından etkilendi ve 1929 yılında Londra'ya döndüğünde bir atölye kiraladı ve iç mimar olarak çalışmaya başladı. 1929-30 tarihlerinde kendi tasarladığı mobilya ve halı desenlerinden oluşan iki sergi açtı. Bacon'ın erken dönem yapıtlarından günümüze çok az sayıda eser kaldı. Sanatçının gerek kendi eserlerini saklamaya özen göstermemesi hatta bunları tahrip etmesi, buna neden olarak gösterilebilir. Astım hastası olduğu için askerlikten muaf olan dolayısıyla 2. Dünya Savaşı'na katılmayan Bacon, 1943 yılından itibaren kendini ressam olarak nitelendirerek yalnızca resim yapmaya başladı. Bu döneme ait 'Çarmıha Gerilme Sahnesindeki Üç Figür Etüdü' başlıklı triptik üçlü resim Bacon'ın ilk olgun eserlerinden biri olarak kabul edilir. 1948-49 yıllarında yaptığı baş etüdleriyle figür yorumunu geliştiren Bacon'ın 1953 yılında yaptığı 'Velazquez'in Papa Innocenzo X Portresine Dair Etüt' isimli resmi başyapıtlarından biri sayılır. Barok dönemin İspanyol ressamı Velazquez'in bir eserinden yola çıkarak yapılan bu resimde, aynı zamanda Sergie Eisenstein'in 'Potemkin Zırhlısı' filmindeki ünlü merdiven sahnesinde çığlık atan kadından da esinlenme söz konusu. 1960'lı yıllarla birlikte İngiliz sanatçı genellikle özel hayatını konu edinmeye başladı. Bir gece evine hırsız olarak giren ve yakalanan George Dyer ile birliktelik yaşamaya başlayan Bacon, konu olarak da sıklıkla sevgilisini tercih etti. Buna en iyi örneklerden biri 'George Dyer'ın Kafasına Dair Üç Etüd' isimli 1964 tarihli resim gösterilebilir. Francis Bacon'ın George Dyer ile dengesiz bir ilişkisi vardı. Eğitimi olmayan Dyer, Francis Bacon karşısında kompleksli bir tutum içine giriyordu. Bu süreç Bacon'ın 1971 yılında, Paris'teki retrospektif sergisinin açılış akşamında sona erdi. Dyer açılışa gitmeyerek otel odasında intihar etti. Bacon bu intiharın travmasını uzun süre yaşadı. Astımının ilerlemesi sonucu 1992 yılında hayata veda etti. Sanatçının geçtiğimiz günlerde Londra'daki Herrick Gallery'de 10 eseri toplam 1.2 milyon pound'a alıcı buldu.


2013 yılında Herkes Bir şey Biliyor adlı ilk single'ı ile müzikseverlerle buluşan Derin Sarıyer, daha sonra yine söz ve müziği kendisine ait Yorulduysan, Güzel Şeyler Söylemek İsterdim ve Yazılamayanlar Aklımdaadlı single'larını yayınlamıştı. Derin Sarıyer ile Sendromsuzlar köşesi için yaptığımız röportajı buradan okuyabilirsiniz.


Claudio Parentela born in Catanzaro (1962-Italy) where he lives and works. He is an illustrator, painter, photographer, mail artist, cartoonist, collagist, freelance journalist. Active since many years in the international contemporary art scene. He has collaborated & he collaborates with many many zines, magazines of contemporary art, literary and of comics in Italy and in the world & on the paper and on the web.


Felipe Posada is a Visual Artist, Motion Designer and Creative Director based in Brooklyn NYC.


Modern sanata ve modern sanatın temsilcilerine destek veren Odeabank'ın sanat platformu O'Art, Sanat Yarışması ile her disiplinden genç sanatçılara yeni kapılar açacak. 35 yaş altı tüm sanatçılara açık olan yarışmaya 15 Haziran'a kadar başvurulabilirsiniz. Etiler Nispetiye Caddesi'nde kültür-sanat hayatına geçtiğimiz yıl dahil olan O'Art sanat platformu, genç yeteneklere destek olmak amacıyla bir yarışma başlatıyor. Gören, hisseden, eleştiren, süzgeçten geçirerek yaratan ve hayatı zenginleştiren genç sanatçılara yeni kapılar açmak amacıyla düzenlenen O'Art Sanat Yarışması, her disiplinden sanatçıya açık. Konu, teknik ve ebat sınırlaması olmayan yarışmaya 35 yaş altı tüm sanatçılar, daha önce herhangi bir yerde sergilenmemiş eserleriyle katılabilecekler. Yarışmaya, 15 Haziran'a kadar, odeabank. com. tr adresi üzerinden başvurulabilecek. Odeabank Kurumsal İletişim ve Pazarlama Direktörü Aslı Alıveren, Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi Resim Bölümü'nden Prof. Aydın Ayan, Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi Sanat Tarihi Bölümü/AICA International Sansür Komisyonu Başkanı Doç. Dr. Burcu Pelvanoglu, Sanatçı Emre Zeytinoğlu ve Genco Gülan, Yeditepe Üniversitesi Sanat Yönetimi Bölümü'nden Doç. Dr. Marcus Graf ve O'Art Sanat Yönetmeni Özlem Alıcı'dan oluşan seçici kurulun belirleyeceği 5 isim, başarı ödülü ile ödüllendirilecek. 22 Eylül 2016 tarihinde yapılacak sergi açılısında ilan edilecek kazananlar, 10'ar bin TL para ödülü ile ödüllendirilecek. Türkiye'nin en yenilikçi Bankası Odeabank'ın sanat hayatına katkı sunmak, Nispetiye Caddesi'ni İstanbul'un önemli sanat merkezlerinden biri haline getirmek amacıyla Etiler Şubesi 2'inci katında açtığı sanat platformu O'Art, 2015 Şubat ayından bu yana önemli sergilere ev sahipliği yapıyor. Özlem Alıcı'nın sanat yönetmenliğini yaptığı O'Art, ustaların yanı sıra, genç kuşak sanatçılarla, sanatın farklı disiplinlerini de ağırlıyor..


Ali Taptık'ın Redeployment isimli sergisi, Taptık'ın 2011'den bugüne dek ürettiği dört fotoğrafik seriyi içeren bir seçkiden oluşuyor: Yakın dönemde yayımlanan kitabı Nothing Surprising(2008-2014), Venedik Mimarlık Bienali için hazırladığı Reform-Reset-Revisit (2014), Art International daveti ile üretilmiş web projesi it's not fair (2015) ve henüz yayınlanmamış olan Teğet. Bunların yanı sıra, Taptık'ın Ceren Oykut işbirliğiyle ürettiği fotoğrafların çizimler için bir altlık olduğu Çatlak Zemin (2014) isimli seri de yer alıyor. Bu yeniden intikal ile Taptık mimarlık, kent ve mekana dair anlatılarını, bireysel duygulanım ve tepkiler üzerinden şekillenen serilerle karşı laştırarak pratiğinin gel-gitli arka planını yansıtmayı amaçlıyor. 2011' deki Deployment sergisindeki gibi, bu sergi de sanatçının eş zamanlı olarak ürettiği bu görüntülerin zihinsel olarak haritalandırmasını sağlıyor. Ali Taptık'ın Redeployment isimli sergisi, yaz boyunca The Empire Project'de izlenebilecek.


80'lerden beri geleneksel tarzından ve değerinden bir şey kaybetmeyen Massive Attack, yeni single'ı The Spoils'ın ikinci şarkısı Come Near Me'ye çektiği klibi ile hayranlarını heyecanlandırdı. Yönetmenliğini Ed Morris'in aptığı karanlık klibin başrolünde oynayan güzel ise Kosovalı oyuncu Arta Dobroshi.


I don't see myself as a musician. I'm trying to inspire people and work with the right people. It all began when I studied for a year in Wenatchee, Washington, which is two hours from Seattle. I played football and went to high school. In Germany, they teach you to get a job and a family. In the US, they said I could do whatever I want. Candy Ken'in yeni videosu What I Like dün yayınlandı.


Londra'nın gece hayatında önemli bir yeri olan Fabric, kalıcı şekilde kapatıldı. İki gencin uyuşturucuya bağlı ölümünün ardından lisansına el konan kulüp, Londra gece hayatında büyük bir üzüntüye neden oldu. Fabric'in kapanmaması için başlatılan imza kampanyası ile 150,000 kişiden alınan imza da kararın değişmesini önleyemedi. 2,500 kişilik kapasitesi olan gece kulübünün, güvenli eğlenme örneği teşkil etmesi amacıyla birçok işletme ve kişiye gözdağı vermek amacıyla kapatıldığı da söylenebilir. Benzer bir olayın geçtiğimiz haftalarda Life in Color Festival'da da yaşandığını düşünürsek, burada sorumluluk ister istemez mekanların işletmelerine de düşüyor. Fabric, 1999 yılında Keith Reilly ve Cameron Leslie tarafından kuruldu. Üç farklı bölümden oluşan kulübün ikisinde canlı performans gerçekleşirken ayrıca her birinde kendine ait en iyi müzik sistemleri bulunmaktaydı. 17 yıllık geçmişinde 6 million insanın yolunun geçtiği Fabric London, yüzbinlerce kişi tarafından özlenecek.


9 Kasım'da Babylon'da konser verecek olan Hollanda doğumlu, Türk kökenli Karsu, yalnızca yetenekli bir şarkıcı değil; aynı zamanda çok iyi bir piyanist, besteci, aranjör ve söz yazarı. Yıllar içinde North Sea Caz Festivali, New York'ta dünyaca ünlü Carnegie Hall gibi dünyanın pek çok yerinde ve uluslararası festivallerde sahne alma başarısı gösterdi. Türkiye'de Ankara Caz Festivali, Alanya Caz Festivali, Akbank Caz Festivali ve İstanbul Zorlu Center PSM'de birçok kez sahne aldı ve büyük ilgi gördü. Karsu: I Hide A Secret belgeseli, ödüllü belgeselci Mercedes Stalenhoef imzasıyla Uluslararası IDFA belgesel festivalinde gösterime girdi. 1990'da Amsterdam'da doğdum. Bir kız kardeşim var. Annem eğitim uzmanı, babam sosyolog. 6 yaşında müzik derslerine başladım. 14 yaşında bir okul yarışmasını kazandım. Aslında piyano kategorisinde katılmıştım ama şaşırtıcı şekilde vokal bölümünde birinci oldum. 16 yaşında ilk bestelerimi yapmaya başladım piyano arkasında. Yarışmalara katılıyor ve ödüller alıyordum. Bir yarışmayı kazanıp New York-Carnegie Hall'a gitme şansı yakaladım. Şu an Hollanda'da tanınan bir caz sanatçısıyım. Bu yıl Edison Jazz Ödülü kazandım. Hollanda'nın Grammy'si kabul edilen bir ödül bu. Çok gurur vericiydi. Amerika'ya birkaç kez gitmem ve orada caz ile tanışmam bana yeni bir ufuk açtı diyebilirim. Çünkü ben aslında klasik piyano eğitimi almıştım. Ama cazdaki özgürlüğü keşfedince, ona yöneldim ve ilk parçalarımı yapmaya başladım. Bestelediğim şarkılar hep İngilizceydi. Hollandaca anadilim ama bu dildeki şarkılar bana ilham vermiyor. Türkçe olarak ilk söylediğim parça ise ''Çok Uzaklarda'' idi. 15 yaşındayken annemin doğum günü için hazırlamıştım. Piyano arkasında söylediğimde herkes çok beğenmişti. O sırada babamın restoranındaydık. Müşteriler de duydu bu şarkıyı ve çok duygulandıklarını söylediler. Hollandalı dinleyiciler ne zaman Türkçe şarkı söylesem, sözleri anlamasalar bile çok etkilendiklerini söylüyorlar. Son albümümüm Colors'ta ilk defa iki Türkçe parça besteledim. Bu albümdeki 11 şarkıdan, Domates Biber Patlıcan hariç hepsinin sözü ve müziği bana ait. 6 yaşındayken müzik ve oyun derslerine gidiyordum. Orada bir süre sonra artık bir enstrüman seçmemiz gerekiyordu ve 7 yaşındayken piyano çalmak istediğime karar verdim. Televizyonda Einstein'a benzeyen uzun saçlı bir adamın, saçlarını savura savura piyano çaldığını görmüştüm ve ben de böyle çalmak istiyorum! dedim. Eve piyano alınması gerekiyordu. Ama çok büyük ve pahalı bir enstrüman olduğu için annemle babam emin olup olmadığımı bilmek istiyordu. Bir yıllığına kiralayalım, sonunda aynı hevesle devam edersen satın alırız dediler. Bir yılın sonunda ben hala piyano çalmak istiyordum. Konservatuara alınmamamı yanlış zamanda ve yanlış yerde olmama bağlıyorum... Oradaki seçmelerde biri piyano çalarken benim şarkı söylemem gerekiyordu. Oysa ben piyano arkasında hem çalıp hem söylemeye alışmıştım. Sonuç olarak reddedildim ama bu beni daha da motive etti. Edison Ödülü'nü aldıktan sonra Demek ki bu işi yapabiliyorum diyebildim kendime. Hayır çağırmadılar ama beni takip ettiklerini biliyorum. Amsterdam'daki North Sea Caz Festivali'nde verdiğim konserde beni kabul etmeyen öğretmenlerden biri ön sıraya oturmuştu! Festivallerinde konser vermem için konservatuardan davetiye geliyor bazen. Mercedes beni babamın restoranında piyano çalarken duymuş. Daha sonra ona garson olarak servis yaptığımda hangi albümü çaldığımı sordu. Kendim çalıyordum dediğimde inanmadı ilk önce. Sonra restorana tekrar geldi. Hayat hikayemi çok ilginç bulduğunu söyledi. Benimle çekimleri 10 gün sürecek bir belgesel yapmak istediğini söyledi. Bir süre ailemle birlikte ne yapsak? diye düşündük ve sonunda kabul ettik. Ama o 10 gün sürecek çekimler 5 yıl sürdü! Benimle her yere geldiler: Lisedeyken başladı, New York-Carnegie Hall'e de geldiler, Hatay'daki köyümüz Karsu'ya da... 5 yıl boyunca ne yaşadıysam onlar oradaydı. Galası yapıldığında çok heyecanlıydım. Hayatımın güzel bir özeti olduğunu düşünüyorum. Tabii ki var: New York'taki Carnegie Hall konserlerimi, North Sea Caz Festivali konserlerimi (2010 ve 2013), 2014'te Hollanda'da açık havada 130.000 kişiye verdiğim konseri ve 2015'te İstanbul Zorlu Center PSM'nin büyük salonunda verdiğim konserleri unutamıyorum. Bunlar benim için çok özel konserlerdi. Ama beni etkileyen olay, 2012'de Ricciotti Orkestrası ile Türkiye turu yaparken yaşandı. Kapadokya'da, kanser olan ve iki hafta ömrü kalmış biri olduğunu duyduk ve dağın başında bir yerde yaşıyormuş yalnız başına. 50 kişilik orkestrayla enstrümanları sırtımıza yükleyip oraya tırmandık ve o adama, sadece o adama konser verdik. Hayatımın en duygusal anlarından biriydi. Evet, o saksafon çalıyor. Birlikte konser verelim demiştik! Hollanda'ya geldiğinde ona albümümü vermiştim. Caz sanatçısı olduğumu görünce çok ilgilendi. Carnegie Hall'deki konserime de davet etmiştim ama programı dolu olduğu için gelememişti. Daha sonra yeni albümüm çıktığında dinlemiş ve bir tebrik mektubu yollamıştı. 2014'te Elifsu adında 3 yaşında kanser hastası bir çocuğa yardım amaçlı bir konser vermiştim. Elifsu'nun saçları kemoterapiden dolayı dökülmüştü o sırada. Ben de o vesileyle çocuklar için peruk yaptırmanın çok pahalı olduğunu öğrendim ve bir kurumun kanserli çocuklar için peruk yaptığını duydum. Gerçek, uzun ve boyanmamış saça ihtiyaçları varmış. Ben de saçlarımı kestirip oraya bağışladım.


We did an interview with one of our new favorite bands Sofi Tukker before the concert in Istanbul / Babylon. We are a funny combination of really different people, Sophie + Tucker. We formed our band while we were still at college. We were inspired to fuse our super different influences together to make something uniquely us. The lines between who does what are really blurry. Generally, Sophie sings and plays the guitar and Tucker plays the book tree and produces on the computer but it's all super collaborative and we like switching roles when we can! A full length album... really excited to share this stuff!!! There are so many crazy things but one recent night stands out after our show in Dallas, we walked into a rave with an epic DJ set by Todd Terry. There was every type of person there, so open and free and dancing like crazy. It comes from life and is all over the place! It's either really personal from Sophie or it's kind of purposefully nonsensical or it's Brazilian poetry!


İsmet Doğan ile konuşmak, muhabbet etmek her zaman ayrı bir keyif. Bu sefer sergisi hakkında konuştuk... İsmet Doğan'ın 31 Ekim'de kitap lansmanı ve açılışını yaptığı I Am a Body 3 Aralık'a kadar Hasköy Yün ve İplik Fabrikası'nda görülebilir. Bu ekonomik ortamda sergiyi gerçekleştirmek oldukça zordu, hatta sergi gerçekleşmeden 15 gün önce stresten hastaneye yattım. Sonunda bu uğraşların karşılığını almak çok güzel oldu. Bazı koleksiyonerlerden sergilenmek üzere çalışma istedik ama izin vermediler. 4-5 tane eseri Luset-Mustafa Taviloğlu'nun koleksiyonundan aldık, onlara teşekkür ederim. Yaklaşık 4 seneden beri çalışıyoruz. Ne yaptığımın anlaşılmadığını düşündüğüm için, meselemi ortaya koyduğum, sorguladığım monografik bir kitap. Kitap lansmanı ve sergi örtüştü. Melez Anlatılar Ferda Keskin editörlüğünde, 30 yılı aşkın sanat geçmişimde resim, heykel, enstalasyon, video gibi medyumlarda ürettiğim çalışmalarımın yer aldığı, metinler ve yapıtlar arası korelasyonun kronoloji dışı kurgulandığı kapsamlı bir monografi kitabıdır. 1980'lerdengünümüze kadar ortaya koyduğum sanatsal üretiminin Ferda Keskin'in editörlüğünde; Nami Başer, Alphan Akgül, Fatih Balcı, Fırat Akova, Özgür Uçkan, Suzana Milevska, Deniz Şengel gibi çeşitli disiplinlerden yazarların metinleriyle tepkimeye girdiği tartışma düzleminde köklenen bu melez kurgu, alışılagelmiş sanat kitaplarının ötesinde, karşı-bilinçte cereyan eden bir hesaplaşma özelliği taşıyor. Arzu ve söylem gibi birçok kavram içselleşiyor, sonra da kusarak dışsallaştırıyorum. Ama arzu kavramı bir türlü dışsallaşmıyor. Hala bunu anlamaya çalışıyorum. Ego bence başat bir şey, yenilmesi gereken bir şey. Ben bu mücadeleyi veriyorum, egoyu yedim ve geri kustum. Yamyamlık da bunun politik bir alegorisiydi; egolojiyi yiyerek ve kusarak egolojinin yamyamlığını da ortaya çıkarmış oldum. Bunu yaparken de öteki olanı kendimden bir parça haline getirdim. Bu mesele bu kadar basit anlatılabilecek bir şey değil. Zaten bu kadar basit anlatabilecek olsaydım yazarak anlatırdım. Ne yaptığımın anlaşılmadığını düşündüğüm için, meselemi ortaya koyduğum, sorguladığım monografik bir çalışma. Sanatçı kekemedir, eskiden konuşamazdım, galiba yaşlanıyorum. Düşüncelerimi yazıyorum, eninde sonunda her şey kitaba varır. Benim aslında hep dille alıp veremediğim bir şeyler olmuştur. Gençliğimde konuşmakta zorluk çekerdim, konuşurken harfleri kusardım. Ses gerçekliği kusurlu kılar, ben hakiki bir diyaloğun peşindeydim. Gramer, kurallar, özneler, yüklemler; bilinçaltım hepsini reddetmişti. 2000'lerde dengelendim ancak hala arada bunu düşünüyorum.