George Orwell'ın en ünlü klasiklerinden biri olan Hayvan Çiftliği'nin Bir Peri Masalı cümlesiyle sunulduğu nedense pek bilinmez. Distopik kurgunun duayeni tarafından yazılmış en güçlü eserlerden biri olan Hayvan Çiftliği'nin adı dile düştüğü vakit, akla gelen ilk şey Komünizm eleştirisidir çünkü. Can Yayınları'nın Modern Klasikler serisi dahilinde, en sevdiğim çevirmenlerden biri olan Celal Üster'in çevirisiyle, yıllar sonra tekrar okuduğum Hayvan Çiftliği; 2015'e yeni girdiğimiz şu günlerde kişisel gündemime oturdu. Çünkü Orwell'ın kemiklerini sızlatacak bir propagandaya, bir yalana kurban gittiğini anladım bu büyük eserin... Bu yazımda da naçizane, sadık bir okuyucusu olarak yazara hakkını iade etmek istedim. Orwell distopyasının en büyük silahı olan yalana ve propagandaya kurban gitmediğimi ifade etmek, başkalarıyla da paylaşmak arzum. Bu minvalde yazılmış bir başka güzel hatta daha bilgilendirici yazıyı şurada okumanızı öneririm. Asıl adı Eric Arthur Blair olan büyük yazarın, eserleri için George Orwell mahlasını kullanmasının nedeni olarak bir çok hikaye öne sürüldü; editörünün güçlü bir İngiliz ismi hissiyatı verdiğini söylemesi, Down and Out in Paris and London kitabında, kendi hayatına da ışık tutan bazı şeylerden utanarak, gerçek adını kullanmak istememesi ya da başarısız olmayı göze alamayarak, bir perdenin aklına saklanmak istemesi gibi... Hangisinin doğru olduğunu bilmiyorum; fakat gerçek adıyla olsun ya da olmasın, yazar kimliğiyle 20. yy'a damga vurmuş bir üstad olduğu bir çok kişi tarafından kabul edilmiş bir gerçektir George Orwell'ın. Bugün, tüm teşevvühüyle ensemizde nefesini hissettiğimiz totaliter kabusun, teknolojiden ve umarsız bireyselliğimizden güç alan yalanların, propagandaların kahini, hatta isim babasıdır o. BBC için hazırladığı radyo programlarından, Katalonya'ya Selam'a, 1984'ten Hayvan Çiftliği'ne modern dünyanın siyasi ve tecimsel dinamiklerine ışık tutan Orwell, tüm bunların gölgeler altında kalmış karanlık ve korkunç gerçeklerle beslendiğini ta o günden biliyormuş zaten. Ailesinin, sömürgeciliğin tüm hediyeleriyle bezenmiş imkanlarını haiz olarak doğan Orwell'ın otoriterliğin ve vahşi kapitalizmin tam karşısında duran, demokratik bir sosyalizm hayalinin öncüsü olduğunu bilmek; Hayvan Çiftliği'nin anti-komünist propaganda aracına dönüştürülmesini daha da acı verici kılıyor gözümde. Hayır, ben komünizm savunucusu değilim. Zaten burada doğru olan bir şey varsa, o da Orwell'ın da öyle olmayışıdır. Fakat Hayvan Çiftliği bize öğretildiği gibi bir komünizm eleştirisi değil, salt bir Stalin / Stalinzim eleştirisidir. Ve yine zannedilenin aksine Stalin'i Marksist öğreti ile ilgili görüşlerinden ötürü değil -zaten böyle bir görüşü olup olmadığı uzun zamandır tartışılır- ideasının arkasına saklanan bir diktatör, bir kasap ve devlet kapitalizminin uygulayıcısı olduğu için eleştirir. Kent-soylu yaşamının tüm nimetlerini terk etmesi, anarşizmin kucağında geçen serpilme günleri, faşizme karşı sürdürdüğü savaşta gördüğü cepheler, aldığı yaralar, verdiği eserler... Bunların hiçbiri Üster'in de belirttiği gibi nedamet getirmiş bir komünistin, bütün dünyayı devrimin kaçınılmaz sonuçlarına karşı uyarmak için kaleme aldığı yapıtlar olarak özetlenemez. Bu yorum, katıksız bir Soğuk Savaş propagandasıdır. Sol görüşün bazı bağnaz, yobaz unsurları Orwell'ı bu nedenle karşıdevrimci ilan ederken, Sağ görüşün önemli bir kısmı da özellikle Hayvan Çiftliği ve 1984'ü Komünizm'e yöneltilmiş en sert, en etkili yazınsal muaheze olarak kabul etmiştir. Bugün hala, birçok Sol yayında Orwell'ın anti-komünist fikirlerin yılmaz savunucusu olduğu yazılır, çizilir. Troçkizm illetinin en habis uru, hiçbir değer içermemesine rağmen, eserleri propaganda niyetine basılan bir düşman, Lenin figürünü tarih sahnesinden silmeye çalışan bir hain, hatta günümüz jargonuyla tam anlamıyla bir takiyeci olarak tanıtılır. Eğer Hayvan Çiftliği'nden örnek vermek gerekirse, Bay Pilkington'dan daha korkunç bir düşman, Squealer'dan daha leş bir propagandacı, Jones'tan daha acımasız bir tacir, Moses'tan daha büyük bir yalancıdır Orwell... Fakat tarafsız gözle baktığımızda, insanın aklına hakaret eden tüm bu çarpıtmaların, Napoleon'un etrafındaki domuzların homurtuları ya da salyalar saçan köpeklerin hırıltıları olduğunu görebiliyoruz. Ve tarih sahnesi de gösteriyor ki tüm bu yalanlar, propagandalar ve menfaatler doğrultusunda, gece yarısı gizlice değiştirilip duran 7 Emir herkesin eşit şartlarda yaşadığı, her şeyin gerçek sahibi olduğu, özgür ve ütopik Hayvan Çiftliği'ni tekrar Beylik Çiftlik'e çevirmekten başka bir işe yaramamıştır. Pekiyi, Orwell'ın eserlerine akseden dünya görüşü gerçekten tarafsız bir gözle yazılmıştır diyebilir miyiz? Tabii ki hayır. Orwell da zamanla cisimleşen varlığına karşın, tarihteki her figür gibi özünde insandır. Savaş muhabiri olarak İspanya'da bulunduğu yıllarda gördükleri, onu milislerle beraber Cumhuriyetçiler cephesine katmıştır. Hepimiz gibi, Orwell'ın bir da siyasi görüşü, bir iç terazisi, bir bakış açısı vardır; ve bunun tartışılmaz doğrular / yanlışlar doğurduğunu savunmak cahil cesaretinden, kibirden ya da savaş propagandasından başka bir mekanizmanın ürünü olamaz. Franco'nun faşist güçlerine karşı kan döken, ölümden dönen Orwell; kendi cephesinden yaşadığı 1937 Mayıs'ından sonra devrim karşıtlarını bastırmak için onları avlayan Stalinci Komünistler ile keskin bir yol ayrımına girmiştir. İspanya İç Savaşı'nda Stalinci olmayan Sol görüşlülerin, Sovyetler Birliği yanlısı yoldaşların ihanetine uğradığını düşünmesi, yıllarca Avrupa Sol'unun da gündemini oluşturmuştur. Orwell'ın Stalinizm'e duyduğu nefretin tohumları da çok büyük oranda burada atılmıştır. Zaten bu olaylardan sonra kaleme aldığı Katalonya'ya Selam'da bu nefretin en keskin süngüleri okuyucuyu karşılar... Bugün Komünizm savunucları o günün gereği, o zamanın şartları diye tüm eleştirileri savuştursa da, Orwell'ın yaşadığı dönemde de merkeziyetçiliğin tam karşısında durduğu bir giz değildir. Sosyalist İşçi Partisi'nin büyük destekçilerinden Aneurin Bevan'ın yayımladığı gazetede kültür sanat köşesini hazırlarken bile Stalin'in söylevlerinin tam karşısında inat ve azametle durmuştur. Fakat ne yazık ki Orwell'ın bu duruşu Sağ cephe tarafından Soğuk Savaş'ın en ilkel propaganda güçlerinden birine dönüştürülürken, Sol Cephe her zaman olduğu gibi kendine yeni bir düşman bellemekte gecikmemiştir. Sedley'in iddia ettiği gibi bir başka İngiliz edebiyatçı Swift'in mizahından yoksun değildir Orwell. Ya da söylenildiği gibi, eleştirilerin tümünü anlamak için peşin peşin Rus Devrimi'ne karşı olan dinamikleri bilmek ya da bunları toptan kabullenmek gerekmez. Örneğin ben, yıllar önce Hayvan Çiftliği'ni okuduğum zamanlarda da bunun bir rejim eleştirisi olduğunu düşünmemiş ya da böyle gelmiş, böyle gider inancına kapılmamıştım. İyi niyetle okunduğu sürece, eleştirinin rejim odaklı değil, yozlaşma odaklı olduğu net biçimde görülebilir. Komünizm'i asla gerçekleşmeyecek bir ütopya olarak nitelendirmenin temelinde, insan doğasının yoz olduğu iddiası yatmaktadır, evet. Fakat eşitlik ideasının temelinde de bu yozluğu tedavi etme ve bu illetten kurtulma umudunun yeşerdiği düşünülürse, Orwell'ın eleştirisi daha iyi anlaşılabilir. Fakat ne yazık ki Hayvan Çiftliği'nde resmedilen ve gerçeğe gebe her tartışmada tezahuratlar ve sloganlarla ortalığı velveleye veren koyunlar gibi, ideolojik bağırtıların arasında kaybolur gider Orwell'ın edebi eserleri. Emperyalizmin ihtiyaçlarını karşıladığı için Orwell'ın kitaplarının Arapça'ya bile çevrilmesi Orwell'ın suçu değil, emperyalizmin propaganda konusundaki üstün becerisidir. Çünkü, Orwell'ın eserinini nasıl okumamız gerektiği konusunda rehberler hazırlar; ve bizim müfredatımızda da olduğu gibi Hayvan Çiftliği'ni bir komünizm eleştirisi olarak sunarlar. Oysa ki gerçeği okumak konusunda, düşmanlarından daha masum bir yönteme sahip olmayan Sol cephe de aynı bataklığa batmıştır; bize nasıl düşünmemiz ve yorumlamamız gerektiğini öğretmeye kalkışırlar. Çünkü dünyadaki tek gerçeğe göre ideal rejimdeki ütopya, Stalin ve uygulamarı tarafından yıkılmamıştır. Stalin kusursuzdur. Hayvan Çiftliği bir çöptür ve Sovyetler Birliği'ndeki muhteşem gerçekler, düşmanlar ve onlarla işbirliği yapan muhalifler tarafından çarpıtılmıştır. Her gün yeni bir belge çıkar; o belgelere göre de Orwell ya bir CIA ajanı, Sol cepheye sızmış bir istihbarat görevlisi ya da devrimci görünen bir kalleştir. Halbuki tüm bu belgelere Orwell, Hayvan Çiftliği'nde Swift mizahıyla yarışan bir tonda cevabını, bilmeden vermiştir belki de.


Marmara Üniversitesi Güzel Sanatlar Enstitüsünde yüksek lisans tezi çalışmasını bu yıl tamamlayan Sibel Kocakaya, üretimini farklı medium'lar kullanarak gerçekleştiriyor. Son dönem işlerinde izleyiciyi, mekan ve mekan-beden kavramları ile buluşturan sanatçı ayrıca üretimini bir oyun alanı gibi kullanarak kendi deneyimsel sürecine de ortak ediyor. Farklı disiplinleri birarada kullanan sanatçı, fotoğrafın bilinçdışı olanı ve çevreyle kurulan deneyimi ortaya çıkardığını vurgulayarak üretimini genel anlamda fotoğraf aracılığıyla kurguladığını ifade ediyor. Mixer Galeri' de ilk kişisel sergisini açan sanatçı, ikinci kişisel sergisine Paris'te hazırlanıyor. Üretimine bağımsız olarak devam eden sanatçının eserlerini 6 Ocak'ta gerçekleşecek olan 'Kötülüğün Şeffaflığı ya da Ötekine Bakmak' isimli karma sergide görebilirsiniz.


Mutfak Sanatları Akademisi'nin davetlisi olarak Amir ve ben yılbaşı menüsü workshop'una katılmak için Maslak'a geldik. 2004 yılında kurulan Mutfak Sanatları Akademisi, verdiği eğitim ile bugün dünyanın en iyi aşçılık okulları arasında sayılıyor. Milli Eğitim Bakanlığı'na bağlı bir özel okul olmasının yanında Türkiye'deki İngiltere kökenli City & Guilds tarafından onaylı tek okul. Elçin Hanım bana aylar öncesinde yazdığından beri bugünü düşünüyordum. Workshop saat 19.00'da başladı. Geldiğimizde tezgahların üzerinde şapkalarımız ve önlüklerimiz ile hazırlayacağımız menü bizi bekliyordu. İkili çalışıldığı için kendimize ortalardan güzel bir yer seçtik ve bu sırada beklerken gece boyu sürecek olan şarap / şampanya servisi başladı. Bizimle iki tane şef ve 3 MSA'lı stajyer ilgileniyordu. Çok uzun zamandır böyle tatlı ve yardımsever insanlarla tanışıp çalışmamıştım. Bütün gece gerçekten bizimle tek tek ilgilendiler. Tezgahların üzerinde ekranlardan şefin hazırlayışını izlemek mümkün. Bütün aletler dolaplarda hazır ve yemeklerde kullanacağınız malzemeler sıra ile ölçülenmiş bir şekilde geliyor. Ondan sonrası aranızda daha önce hiç yemek yapmamış olan var mı? sorusu ile devam ediyor. İlk olarak trüflü balkabağı çorbası, sonrasında rösti patates ile şampanya ve lime soslu jumbo karides, ardından mantar Duxelle soslu Beef Wellington ve son olarak dondurmalı vişne soslu Sufle yaptık. Fotoğrafların halimizi anlattığını düşünüyorum. Yaparken Amir ile çok güldük, çok terledik, çok yandık, arada geç kaldık ama hep sonunda afiyetle yedik. Yanımızda workshop'a katılan insanlar ile tanışmak ise ayrı bir zevkti. Bizim gibi gelen çiftler, anne kız, ya da tek başına gelmiş olanlar... Her çesit insan vardı gerçekten. Dün akşam çektiğimiz neredeyse 200 fotoğrafı eleyerek workshop'un kalitesini ve eğlencesini en iyi anlatan 30 fotoğrafı seçmek zorunda kaldık. Bu workshop bir insanın kendisine ya da çevresine verebileceği en güzel hediyelerden biri. MSA hakkında bilgi almak isterseniz buraya tıklayabilirsiniz. Benim katıldığım günlük workshop'lar içinse buraya.


Nerdworking'in kurucularından Erdem Dilbaz ile neler yaptığını konuştuk. Dilbaz, her an her yerde karşınıza çıkabilecek kadar çok yönlü meselelerle meşgul. Merakım ve doğal yeteneğimi biraraya getirince saatsizce çalışan bir adam haline geldim. Genelde sabahın erken saatlerinde kalkıp gün içinde ara ara kestirerek yaşayan bir canlı türü oldum nihayetinde. Haftaiçi gece çıkıp kimse yokken müdavimi olduğum yerlere gidip uzun yürüyüşler yapmayı seviyorum gündelik hayat içinde. Aklımdaki konuları ve olası işleri düşünüyorum, tartıyorum, sıkıntı yapıyorum kendime; baktın çözülüyor oturup yapmaya koyuluyorum aklımdakileri. Aslında 13 yaşıma kadar pek konuşmayıp hep uzaktan insanları izleyen yalnız başına dolanıp kaybolan, başı bitten kurtulmayan bir tiptim. Bu sessizlik ergenlikle, kitaplarla ve merakla bozuldu tabi; şimdi soyadımın hakkını veriyorum. Başımı belaya sokma konusunda ise hala aynı özveriyi gösteriyorum. Yaratıcılık konusunda önemli eşiklerimden biri, 90'ların başında, 8 9 yaşında Bakırköy'de gördüğüm sarı beyaz kalın çizgili kazağı kot pantolonun içine sokan kızdı. Bu çirkinlik aklımdan hiç çıkmadı desem yeridir, kiçötesi. Yani o absürd sahne en nihayetinde burada yaşamayı seviyorsam ve burada yaşayacaksam etrafımı güzelleştirmek için çabalasam iyi olacak düsturuna dönüştü. Çok yönlülük konusunda olaylar ve insan grupları beni cezbetti. İnsanları biraraya getirip oluşumları dışarıdan izlemek ve eksiklerini ve ihtiyaçlarını gördükçe çenemi tutamayıp şu şöyle olsun, bu böyle olsun, bunu böyle yapsak mı? demekten ibaret. Ne işe burnumu soktuysam üstüme kaldı. Ben de bundan memnunum açıkcası, devamlı olarak eğlenceli ve bilgi temelli girişimlerin içinde yer alıyorum. Korsan Partisi, Alternatif Bilişim Derneği, nerdworking, sansüresansür, uluslararası yastık savaşı, kamusal alanda eylem tasarımları, vb. konu ve oluşumlarda yer almak bana eğlenceli geliyor. Yapacak daha iyi bir işim yok. Birçok insanın bilgilerini birleştirip tek başına gerçekleştiremeyecekleri şeyleri hayata geçirmeleri, hele de kimsenin onlara inanmamasının karşısında, müthiş heyecan verici. Kişisel yeteneğimin insanları biraraya getirmek olduğunu erken yaşlarda keşfettim. Sonra yıllarca barlarda çalıştım, sosyal bir iş olması açısından o da büyük heyecan duyduğum bir alandı. Sonra okumaya açlığım başladı, gidip Bilgi Üniversitesi Sahne ve Gösteri Sanatları Yönetimi bölümünün kapısını aşındırıp bana burs vermezseniz okuyamam, ben burada okumak istiyorum! diye diye mülakattan sonra bursu aldım. Eğitimde farkettiğim en önemli şeyler zaten aklımda dillendiremediğim meraklarımın cevapları oldular. Kültür nedir, nasıl yayılır, bireyden topluma birlikte yaşamın çıktısı farklı ifade biçimleri neler olabilir diye düşündüğüm sorularla doldu kafam. Sonrasında da baktım bir işe giremeyeceğim, girdiğim basit 3 işten de 2 hafta sürmeden atıldım, oturdum çevremdeki sanatçı ve mühendislerin sorunlarına kafa yordum. Piyasadan hakettikleri paraları alamamakla beraber aslında yaratıcılıklarını da sergileyemiyorlar, istediği işleri yapamıyorlardı. Sonunda birkaç arkadaşla başlayıp böyle bir nerd network'ü oluşturduk. Çizgimiz yolun başından belli olduğundan müşterilere hiç tabi efendim çekmedik, sonuçlarından da memnun kaldılar. Sıçmadık mı, sıçtık tabi birkaç kez; sonuçlar hep bizi geliştirdi. En nihayetinde deneyim tasarımı yapan 60 kişilik uluslararası bir network haline geldik. İş yaptıkça ve sonucunu gösterebildikçe müşteriler de artık güvenmeye başladılar. Güvenmeseler de temkinli hallerini işlerine pek yansıtmamaya başladılar belki de. Benim birkaç işlevim var ekipte. Genel olarak prodüktörlük yapıp hangi brief'e hangi kişilerin ne tip bir iş üretmesi gerektiğini tartıp brief'leri hazırlıyorum. Kordinasyon ve hukuki işleri yerine getiriyorum, ödemeleri takip ederken bir yandan da yapılan işlerin tanıtımını ve olası yeni müşterileri araştırıyorum. Bu sayede sanatçı ya da mühendislerin sadece işlerine odaklanacak vakitleri kalabiliyor. İlk yıl 45'ten fazla kapı çalıp geri döndükten sonra yaptığımız Haydarpaşa Garı üzerindeki Yekpare adlı mapping performansımız ilk göz ağrımız. Onun dışında ayırt etmesi zor, zira bir yaptığımızı bir daha yapmadığımız için her iş için aynı heyecanı duyuyorum. Örneklemeye çalışayım kısaca; düşünce gücüyle kontol edilebilen araba yarışımız BrainRace, ajan filmlerindeki gibi bir Lazer Odası, Hüseyin Çağlayan/Mavi için holografik catwalk çalışmamız, 3D gözlükle izleyebildiğiniz mapping performansımız ilk aklıma gelen favorilerim. Aslında çok değil, belki bizim alan diye tanımlayabileceğimiz yaratıcı endüstriler ve meraklı insanlar arasında bilinirliğim var diyebiliriz. Meraklı olduğum konular hakkında paylaşımlarım özellikle dikkat çekiyor. Bir de IRC ve forum kültüründen gelen biriyim, birlikte konuşmanın nasıl bir adab ürettiğini biliyorum ve bu kültürü özellikle Facebook gibi bir kamusal alanda canlı tutmak için çabalıyorum, tartışmalar açıyorum, konuşmaları insanlara açık bırakıyorum. Bir de abuk subuk şeyler yazıyorum ve yapıyorum, bunlarla birlikte yaptığım iş ile de öyle saçma bir bilinirlik gelişti. Şu sıralar elektroreseptörlü canlılardan bir orkestra kurmaya çalışıyoruz bir arkadaşımızla, o heyecan verici geliyor bana. Önümüzdeki seneye birkaç uluslararası ışık festivalinde gene mapping performanslarımız olacak, onlar heyecan verici olacaktır. Birkaç da sahne sanatlarına yönelik geniş kitlelere bu işi ulaştıracak projelerimiz, planlarımız var. Twitter ve Facebook nerdworking hesaplarımızdan bizi takip edip gelişmeleri an be an öğrenebilirsiniz. 1. Engin Ayaz & Kerem Alper: atolyeistanbul. co ortak çalışma alanını kurdular ve geliştiriyorlar. 2. Eda Demir: Sofar İstanbul'u düzenliyor, evlerin salonlarında konserler serisi. 3. Engin Eraydın: Türkiye'nin ilk VJ'i, estetik ve yetenek ile Türkiye'de VJing kültürü hakkında baya bilgi alabilirsiniz. 4. Osman Koç: Mekatronik mühendisi ve Türkiye'nin ilk makerspace'i İskele 47'nin kurucu ortaklarından. 5. Okan Kuzer: Mekan314 adlı yeri kurdu ve yönetiyor. Sirk ve sahne sanatları için açılan ilk üsturuplu mekan burası da. 6. Lara Kamhi: Işık ve mekan ilişkisi üzerine temiz işler çıkartan sevdiğim bir sanatçıdır kendisi.


Arman Akıncı, bir süre Bilkent'de okudukdan sonra Yeditepe Grafik Tasarım bölümünden mezun oldu. En son Lowe and Partners' da sanat yönetmeni olarak çalışan Akıncı, artık freelance grafik tasarımı ve sanat yönetmenliği yapıyor. Dinamo 103.8 de 10 senedir her perşembe radyo programı sunuyor ve aynı zamanda dj ve producer'lık da yapıyor. Radyo programı dışında club dj'liği de yapan Arman Akıncı, Vesvese kolektifin kurucularından ve Vortak adlı plak şirketininde 2 ortağından biri. Özelikle club posterleri, plak cover'ları ve müzikle alakalı tasarımlar, videolar ve logolar yapmayı seviyor. Postacards for Friends'deki amacı, arkadaşlarının yeni yılını kendi tasarladığı kartpostallara kutlamak. Kendisine beni de çizdiği için teşekkür ederim.


27 yaşındayım. Lycee Francais Pierre Loti'de okudum. Sonrasında, üniversite için Londra'ya taşındım ve Central St Martins'de grafik tasarım bölümünden mezun oldum. Hemen sonra, master'ımı London College of Communication'da Graphic Moving Image üzerine yaptım. Ortağım ve en yakın arkadaşım Pelin Yaşar ile bir blog olarak başladı pop. see. cul. Kişisel bir günlük olarak görüyorduk daha fazla. Hani bugün ne giydim, ne yaptım değil de daha fazla projelerimizi paylaştığımız, sevdiğimiz filmleri koyduğumuz bir blog. Sonrasında, genç yeni sanatçılarla röportaj yapmaya başladık ve bu şekilde çok daha fazla takipçiye ulaşmış olduk. Bir sonraki aşamaya geçmek istedik ve bir t-shirt, sweatshirt markasına dönüştürdük pop. see. cul'i. Pelin de ben de çok rahat giyinmeyi severiz; bir t-shirt bir jean ile çıkarız çoğu zaman evden. pop. see. cul'in kişiliği ikimizin de karakterine çok uyuyor. Gündüzleri pop. see. cul, akşamları kolaj yaparım. İkisi de çok güzel, çok farklı dünyalar benim için. İstanbul'da cafe/restoran olarak en çok keyif aldığım yerler Mangerie, Delicatessen. Karaköy, Galata taraflarında her hangi güzel bir cafe, oralar içimi çok açıyor. Londra özlemimi biraz gidermiş oluyorum. Max Richter, Hans Zimmer, Philip Glass, Serge Gainsbourg, Karen Dalton, Beach House çok severim. Modumla çok alakası var sevdiğim müziklerin. Bu sıralar en çok dinlediklerim : Interstellar'ın soundtrackti, David Bowie Ragazzo solo, ragazza sola, Kraftwerk The model. En sevdiğim filmler ise Modigliani, Melancholia, The Skin I Live In, Enter the Void, Alphaville, Interstellar. Espiriler en ummadık zamanlarda çıkıyor. Pelin ile konuşmalarımızdan, etrafımızdaki insanlardan, izlediğimiz filmlerden, dinlediğimiz müziklerden... Aslında biraz biraz heryerden! Daha yolun çok basindayiz! pop. see. cul doğalı daha bir buçuk sene oldu. Yavaş yavaş büyütüyoruz, yeni ürünler eklemeye başladık mesela: denim jacket, trenchcoat, triko, beanieler gibi. İleride bir mağaza açmak en büyük hedeflerimizden biri. Çok sevindik! Çok heycanlandık ama on dakika sonrasında Sırada kim var? diye düşünüyorduk. Gözüktüğü kadar kolay değil! Yaptığınız şeye bir tutkunuz varsa küçük ve doğru adımlar ile başarı kesinlikle mümkündür. Little White Lies Magazine, ID, Dazed & Confused, We The Urban, Monocle, Another Mag; takıntılı bir şekilde Pinterest ve Tumblr. Marka olarak Theory, Sandro, Iro, Joseph, The Kooples. Aslı Yılmaztürk, çok yaratıcı resimler çeken bir arkadaşım, Instagram'ına bir göz atın derim @asliyilmazturk. Deniz Yurtkuran & Merve Tatari, NYKS Galata, tasarım mumların kurucuları. Ne zaman Serdar ı Ekrem sokağına gitsem kendime engel olamadan yeni bir kokulu mum alıp çıkıyorum!


Elvis Presley Türkiye Resmi Fan Kulübü ve Memeder, herkesi meme kanserine karşı mücadeleye destek vermek için bu akşam Jolly Joker'e davet ediyor. Elvis Presley Türkiye Fan Kulübü ve Memeder işbirliği ile Elvis Presley anısına, meme kanseriyle mücadele konserinde, Serhat Kaner Band sahne alacak. Doğum günü olan 8 Ocak tarihinde dünyanın birçok yerinde adına konserlernen düzenlenen Elvis Presley, Rock'n Roll müziğinin kralı olarak anılmasının ve dünyanın en önemli şarkıcılarından biri olmasının yanı sıra, aynı zamanda sosyal yardımlaşma derneklerine en çok bağış yapmış olan sanatçıların başında gelmektedir. Şu an Presley'nin kendi kızı tarafından bu sosyal yardımlaşma çalışmaları halen devam ettirilmektedir. Elvis Fan Kulübü olmanın birinci şartı ise, yapılan etkinliklerle sosyal yardımlaşma ve bilim derneklerine katkıda bulunmaktır. Bu etkinliğin amacı, bir taraftan Elvis Presley'min anısını onurlandırmak, bir taraftan da meme kanseriyle mücadele konusunda insanları bilinçlendirmek ve Memeder çalışmaları için kaynak sağlamak olacak. Elvis Presley Türkiye Resmi Fan Kulübü de, Elvis Presley'nin doğum günü etkinliğini, Presley'nin yardımsever karakterine yakışır şekilde kutlamayı amaçlamaktadır, bu nedenle de desteklemek için bu etkinlikte Memeder ile birlikte çalışmakta ve son yıllarda ülkemizde çok hızla yükselen bu hastalığa karşı savaş açmaktadır. Memeder, son derece saygın ve konularında uzman bilim adamları, gönüllüler ve meme kanserini yenmiş survivor kadınları ile birlikte meme sağlığı konusunda toplumu kendi kendine muayene, tarama ve erken teşhisin önemi konularında bilinçlendirmek, sosyal-psikolojik destek vermek, yaşam kalitesi ve süresini uzatmak, bilimsel proje ve sosyal etkinliklerle ülke tıbbına ve insanına hizmet götürmek misyonunu taşımaktadır.


Araba: Tekerlekli, motorlu veya motorsuz her türlü kara taşıtı. Çerçeve: Bir yere resim asılabilecek duruma getirmek için resimlere geçirilen kenarlık. Miki Fare: 1928'de Walt Disney tarafından yaratılmış ve seslendirilmiş sevimli karikatür karakteridir. Galeri İlayda 8 Ocak 1 Şubat 2015 tarihleri arasında senenin ilk sergisini gerçekleştiriyor. Küratörlüğünü Gülben Çapan'ın yaptığı Ters Köşe adlı sergi, farklı disiplinlerde ilerleyen, çağdaş sanatımızın önde gelen iki kuşak sanatçılarını biraraya getiriyor. Genco Gülan, Uğur Çakı, Dilan Bozyel ve Tuğberk Selçuk'un katılımıyla gerçekleşecek olan sergi, bilincimize kodlanmış imgeleri, alışık olduğumuzun çok dşında yorumlayarak, yıkıyor. Ters Köşe, çağdaş sanat izleyicisini şaşırtmaya, şaşırtırken de sorgulamaya davet ediyor. Dilan Bozyel, astronot serisiyle, uzay adamını İstanbul sokaklarına ışınlıyor; vapurda, metroda ve sahilde görüntülenen astronot, mekan kavramıyla ilgili algımızı yineliyor. Tuğberk Selçuk klasik altın varaklı çerçevelerin içine yerleştirilmesi beklenen resimler yerine heykellerle karşınızda. Uğur Çakı, araba serisiyle alışılmış araba imgesine, çağdaş bir yorumla altın bir dokunuş yapıyor. Genco Gülan ironinin hakim olduğu işleriyle politik ve sosyal olarak seyirciyi düşündürecek. Özellikle uluslararası boyutta her nesil tarafından mutluluk olarak kodlanmış bir figür olan Miki Fare'nin Sakat Miki yorumu izleyiciyi şüphesiz şaşırtmaya hazır.


Jacques Tange'nin kişisel sergisinin başlığı olan 'Yabancı Topraklarda' sanatçının ilk kez tanımadığı ve yabancı olduğu bir ülke olan Türkiye'de sergi gerçekleştirecek olmasından doğmuş. Dün Art350'de başlayan sergi, onu alışık olduğu ve yaşadığı Avrupa kıtasından bir adım dışarıya çıkarmış oluyor. Tange'nin eserleri hayatın kendisinden etkilenir ve en önemlisi, aşktan ilham alır. Kadınları övme yoluna gitmesinin nedeni ise onların gücünün dünyayı kurtaracağını düşünmesinden ötürüdür. Tange'nin eserlerindeki kadınlar güzel, kuvvetli ve azimlidir. Sanatçı, kadınlara olan sevgisini onları eserlerinde arzu nesnesi olarak değil, anne ve sevgili olarak göstererek yansıtır. Kadınların erkekler gibi güç tutkunu olmadığını fakat aslında gücün kendisi olduklarını düşünmektedir. Jacques Tange, 1960'da Vlissingen'de doğmuştur. Hollandalı sanatçı, Rotterdam Sanat Okulu'nu bitirdikten sonra 1984 yılı itibariyle aktif olarak eser üretmektedir. Sanatçının yeteneği, 2005-2006 yıllarında Hollanda'da ''Yılın Sanatçısı'' seçilmesiyle tescillenmiştir. Tange'nin eserleri ortaçağın resimlenmiş el yazmalarına dayanmaktadır fakat zaman içinde, bugünkü dünyaya ve insanın dünyadaki yerine yorumlanmıştır. Sergi 15 Şubat'a kadar Art350'de görülebilir.


Kloster, 2014 Eylül ayında İstanbul proje mimarlarımız Engin Yaşar & Yiğit Onbaşı'nın, dj'lerimiz ve müzik koordinatörümüz Mrloverlee & Hello Alien'ın fikir ve kararları ile ortaya çıktı. Elbette birçok gece unutulmazdı ama Len Faki & Recondite gecesi, Matthew Dekay, Matador, Rebelledo geceleri çok güzeldi. Eylül ayında birbirimize kavuşmamız aslında çok büyük dezavantaj olmasına rağmen işinde en başarılı genç ve kararlı bi ekip kurduk, zamanlamamız en çok bizi yordu. Kısa sürede bu kadar çok sanatçıyla anlaşması çok zordu. Dezavantajı 3 kattaki her dj'i dinlemek :) Çok merdiven çıkıp inmek ekibimizi fitledi aslında bu da bir avantaj. Kontrolden çıkacak bir kitlemiz yok. Pek kontrolden çıkAcak biR durum yaşayacağımızı da varsaymıyoruz. Elektronik dans müziğinden vazgeçmeden her kolunu barındırıyoruz. Yakında Perşembe günleri live konserlere başlamayı düşünüyoruz. Birçok büyük sanatçı ile iletişim halindeyiz, katacağımız en büyük yeniliklerden biri olacak. Booking'lerimize devam ediyoruz. Konsept albüm şirketleri ile gecelerimiz ve Berlin, Zürih gibi şehirlerin köklü club'leri ile kardeş gecelerimiz olacak. Kloster favori bir parçanın çalınacağı bir yer olmamakla beraber her gece yeni bir şarkı ile insanları etkileyecek bir yer daha çok. Unisex sergisinin açılışı çok başarılı geçti fakat sergiye ve sanata aynı ilgiliyi göremedik. Biz de hata etmiş olabiliriz, yeni sergimizde daha başarılı olacağımızı düşünüyoruz ve Unisex sergisini deneyimsizliğimize veriyoruz. Proje mimarımız Yiğit Onbaşı, müzik direktörümüz Ümit Şenol, resident dj'imiz Ali Özer Sezer, jokerlerimiz Okan Şahin & Mustafa Burak Dirgen & Nalan Han, asistan prensesimiz İlayda Can, grafikerimiz Naz Özyaseminler, sosyal medyacımız Koray İzci, görselcimiz Shi Tv, halkla ilişkilerimizi sağlayan Serhat Sancak & Kardelen Başak Altınsoy & Ecem Güvenceler, takım kaptanlarımız Yiğit Onbaşı & Murat Ülker & Ümit Şenol, yatırımcımız Engin Yaşar. Bu arada çok kısa zamanda oluşutuktan sonra fikir ayrılığından aramızdan ayrılan Natasha Dach & İdil Gür ve Merve Akay'ı da unutmamak gerekir.


Bugün geriye bakınca bu karmaşık çocukluğun ürettiğim sanat eserlerine etkisinin fazlaca olduğunu görüyorum. Fen bilimlerine olan hayretli duruşum liseyi 5 senede bitirmeme sebep oldu. Ancak Türk edebiyatının değerli yazarları ve onları sevmem sayesinde Kabataş Lisesi'nden mezun olabildim. Sonrasında hayat devam ederken, Van Gogh'un hayatını anlatan bir kitabı ara ara okudum, sanırım finalini de bir hastane bahçesinde bitirmişim. Herhalde çok fazla etkilenmişimki soluğu MSÜ resim bölümünde aldım. Oradada en mutlu olduğum yerler: kantin, deniz kenarı ve atölye dışındaki sanat muhabbetleri sergilere, onlarda bienallere ve müthiş sanatçılarına karıştı. Sonrasında hayatta yaptığı şeyi severek yapan ve sıkıntısıyla sevinciyle, bununla yaşayan insanların arasında oldum. Resim yapmayı, sokakta bir duvara bir şeyler karalamayı, harika işler üreten insanları tanımayı çok seviyorum. İnsanın doğasından sanat sevgisini ve üretkenliğini çıkardığınızda geriye sanırım gri, soluk bir şey kalır, bu gri şeyin bulaştığı ruh halini de bugün çok sık görüyoruz. Bu sene 5. kişisel sergimi açacağım, umarım sergiyi görenlerin hayatlarındaki arayış ve mutluluğa ufak bir katkısı olur.


Resim, heykel, enstalasyon, fotoğraf ve video üzerine Atina'da üretimini sürdüren çok disiplinli sanatçı Manolis Anastasakos, işleriyle ilk kez İstanbullu sanatseverlerle buluşacak. Şimdiye kadar üç kişisel sergi yapan sanatçının bu seferki sergisinin adı Personhood II. Personhood II'de sanatçı, etrafında bütün olup bitenlerden duyduğu rahatsızlıklara ve içgüdüsel duygulara yeni bir biçim kazandırmayı amaçlıyor. Sosyal ve siyasi yaşama hükmeden objeleri ve sembolleri kullanarak her insanın sahip olduğu bireyliğe ve iç benliğe ait sonuçlarla izleyiciyi yüzleştiriyor. Dünya çapındaki ekonomik açıdan harap olan bütün ülkelerin metaforu sanatçının çalışmalarında gözler önüne seriliyor. Neden mutluluğu aradığımızı bulmaya çalışıyorum; fakat kesinlik/belirlilik bizim için daha önemli. Aslında şu ana kadar hiç bir şey bulamadım, ancak bu arayıştan keyif alıyorum. Personhood II sergisi, izleyicileri Manolis Anastasakos'un bu sorgulama ve araştırmasına tanıklık etmeye davet ediyor. Hush Galeri, Yunan Sanatçı Manolis Anastasakos'un Personhood II isimli solo sergisine 10 Ocak 9 Mart 2015 tarihleri arasında ev sahipliği yapıyor. Sanatçı işlerinde Yunanistan'ın IMF ve AB denetimi altında kaldığı 2010 yılı dönemine ve medyanın kışkırtmaları ile sağlanan gerilimli isyan atmosferine ayna tutuyor. Bu ortamın insan davranışları, içsel düşünceler ve duygulardaki yansımalarını belgeliyor. Açlık korkusu ve ekonomik gerilemeden kaynaklı toplumdaki sosyal huzursuzlukların yansımalarına odaklanan Personhood II adlı sergi Pazar ve Pazartesi hariç her gün 11.00-18.00 saatleri arasında Yeldeğirmeni'nde konumlanan Hush'da gezilebilir.


Zamanın İşaretleri sanatçı grubu, üçüncü sergisini Başı Balkonda Dünyaya Ters başlığı altında Pi Artworks ile gerçekleştiriyor. Serginin başlığı Fransız şair, sanatçı ve sinemacı Jean Cocteau'nun Derin Uykunun Söylevi başlıklı şiirindeki bir mısraya gönderme yapıyor. Zamanın İşaretleri sanatçılarının bir arada oluş nedenlerinin salt bir sanatçının, diğerinin yapıtına karşı duyduğu hayranlık ve birbirlerinden aldıkları güçten doğduğu fikrindeki romantizmi yüceltiyor. Sergi beş sanatçının son dönemdeki üretimlerine odaklanıyor. Farklı konu seçimleri, birbirlerinden ayrılan yaklaşım biçimleri, tarzları, değişik plastik kaygılar ve disiplinlerle üreten sanatçılar; gerçeklik, güncel olan ve kişisel hesaplaşma kavramlarında buluşuyor. Zamanın İşaretleri sanatçıları bu sergiye özel olarak yeni medya sanatçısı Nihat Karataşlı ile bir proje ortaklığı kuruyor. Nihat Karataşlı beş sanatçının sergide yer alan eserleriyle izleyici arasındaki ilişkiyi deneysel bir yöntemle analiz edip, edinilen deneyimlemeyi ve ulaşılan verileri görsel bir yerleştirmeye dönüştürüyor ve izleyiciyle paylaşıyor. 10 Ocak'ta başlayacak olan sergiyi 31 Ocak 2015'e kadar Pi Art Works'de görebilirsiniz.


Çağdaş sanat, bugün son derece bağımsız bir arenada yoluna devam ediyor; gündelik hayatın imgelerinden uzak, kendi kural ve karakterlerini kendisinin belirlediği, alternatif bir sahnede yer alıyor. Sanat dergilerinden ikinci sınıf gazete haberlerine uzanan bir süreçte ilerleyerek kendine yer edinen çağdaş sanat diyaloglarının rengi, karışık felsefi söylemleri, kinayeli demeçleri ve tanıtım amacıyla yapılan gösterileri dahi abartılı bir şova dönüştürerek bir nevi popüler kültürün beklentisine cevap veriyor. Konuların, tekniklerin ve de formların daha da bir artan çeşitlilikle vücut bulması adeta insanın başını döndürüyor. Bu çeşitlilik ve çokluk elbette birçok sorunu da beraberinde getiriyor ki sanatın ilk defa karşılaştığı bir durum değildir bu. Değişen dünyada, yalnızca sanatın ve sanatçının anlamı değişmekle kalmaz, şüphesiz bu durumdan her türlü nesne, kişi veya olgu da nasibini alacaktır. Kavramları alaşağı eden bunca olumsuzluğa rağmen resim yapmak veya 'sanatçılık mesleği' bugün hala popüler bir uğraş ise, bu durumu onun özgür bir alanda serbestçe dolaşmasına ve sanatçıya da bu dolaşımda serbestçe çalışma sahası sunmasına borçludur. İzleyicisine ise 'kendi sınırları içerisinde' bağımsız bir değerlendirme fırsatı sunar. Öte yandan bugün, sanatın ulaşılmazlığı ve de bilinmezliğiyle övünen kitle kültürü, onun tam tersine son derece anlaşılır ve de yalın bir hale geliyor olma ihtimalini de göz önünde bulundurmak zorundadır. Sanatçının bu piyasadan bağımsız olarak ilerlemesini sağlayan az sayıdaki iyi niyetli entelektüel girişim, mütevazi bir şekilde sanatı ve sanatçıyı kuşkusuz bu yeni kitle kültürü'nden çok faklı bir yerde tutacaktır. Bu doğrultuda Cep Gallery | Contemporary Exhibition Platform, genç kuşak sanatçıların birbirinden bağımsız çalışmalarını ''Kağıt İşler / Works on Paper '' adlı sergi ile bir araya getiriyor. Sergi 15 ocak 2015 tarihine kadar Cep Gallery | Contemporary Exhibition Platform'da görülebilir.


Kahve festivali hakkında yazdıktan bir hafta sonra en çok hoşuma giden birkaç standdan biri olan Old Java'dan tanışmak için bu güzel cafe'ye davet eden bir mesaj geldi. Yeni insanlarla, hayallerini uygulamaya koymaktan çekinmeyen insanlarla vakit geçirmekten daha güzel ne olabilirdi ki? Amir ile birlikte Galata'nın hemen birkaç sokak uzağındaki Old Java'ya gittik. Varırken tekrar tekrar o bölgenin ara sokaklarının ne kadar güzel olduğunu düşündüğümüzü söylemeden geçemeyeceğim. Bizi birbirinden güzel kahveleri yapan Cem karşıladı. Chemex zaafım olduğundan baştan sona yapılışını izledim. Old Java açılalı 3 hafta olmuş ve burayı sürekli geliştirilebilir, bir komün şeklinde her türlü öneriye açık bir yer olarak tanımlıyorlar. Gerçekten de Amerika'da yaşayan bir kahve tutkunun biz oradayken ziyarete gelişi ve onun yaptığı önerileri göz ardı etmemeleri başka bir cafede görmediğim bir özellikti. Old Java, insanı evinde hissetiren, İstanbul'daki Third Wave Coffee akımına iyi ki hoşgelmiş olan bir yer. Şubat ayı sonunda tekrar İstanbul'a geldiğimde burada olacağım.


Galerist, Şakir Gökçebağ'ın 'Think Tank' isimli kişisel sergisine 20 Ocak 14 Şubat 2015 tarihleri arasında ev sahipliği yapıyor. Gündelik hayatta sıkça kullanılan hazır nesneleri dönüştürerek yaptığı yerleştirmelerle tanınan Gökçebağ, eserleri aracılığıyla izleyicinin kalıplaşmış algısını altüst ederek, yeni anlayış ve görme olanakları yaratır. Yapıbozumu ve seri çoğaltma teknikleriyle işlevlerinden uzaklaştırdığı eşyalar, benzersiz formlarıyla sanat objeleri olarak öne çıkarlar. İlk defa Galerist'te gösterilecek olan, sanatçının sebze ve meyveleri kullanarak ürettiği 'Cuttemporary Art' serisinin devamı niteliğindeki 'KL1 ' ve 'KL2' isimli yerleştirmeleri izleyiciye fotoğraf olarak sunulur. Tahta mandal, elbise askısı, şemsiye, terlik, hortum gibi tanıdık objelerle oluşturulmuş yerleştirmelerin yanı sıra, geçtiğimiz yıl Hollanda'da gerçeklestirdiği, içi su dolu kovaların yanyana dizilmesi ve aralarına yerleştirilen su terazilerinden oluşan 'Horizon 2 ve 3' de sergide izlenebilecek eserler arasındadır. Yerleştirmelerinde Fluxus, Minimalizm, Bauhaus, Dadaizm, Pop-Art gibi farklı sanat akımlarından izler taşıyan sanatçı, şiirsellik, mizah, çözümleme ve yalınlaştırmalar aracılığı ile yeni önermelerde bulunur. Şakir Gökçebağ, 1965 yılında Denizli'de doğdu. Marmara Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi'nden (1987) mezun olduktan sonar 2001 yılına kadar aynı okulda öğretim görevlisi olarak çalıştı. Türkiye'nin yanı sıra aralarında Arp Museum Remagen, CentrePasqu Art İsviçre, Martin Gropius Bau Berlin ve Sotheby's Londra'nın da olduğu Avrupa'nın pek çok sanat merkezinde sergiler açtı. George Maciunas Wiesbaden, Markus Lupertz Düsseldorf, Stiftung Kunstfonds Bonn ödülleri ile Alman ve Avusturya hükümetlerinin çeşitli burslarını da alan sanatçı yaşamını ve çalışmalarını Hamburg'da sürdürmektedir.


Do you know the Conjure One song the Distance? They probably did not write it based on Iceland but its lyrics clearly match what I think of Iceland: this is not a place, not a hunger, this is a state of mind, a state of wonder. Iceland is not a place, at least not a place from the world as we know it. So it is now my favorite out of the world destination. It is not because it does not have any other competitors but because it has one of the most interesting landscapes I have seen so far. It never gets boring, there are coastal views, mountains, waterfalls, lakes, geysers and vast, really vast empty lands. Its only worldly competitor for me would be Lofoten Islands in Northern Norway. So yes, for me, a Scandinavian region can only be beaten by another Scandinavian region. You start feeling the difference the moment you get off the plane not only geographical-wise but also human-wise. If you are a Turkish reader, you may know how your first impression of a country can usually be a bad one due to the dialogues occurring at the passport control. In Iceland, the officer checking out my passport asked me whether if I knew anyone in Iceland and at that moment I thought okay, here we go again. I said no thinking even Iceland thinks I may have plans to immigrate there. Her reaction was however way different than what you would get during any other passport control encounter in Europe. She told me to not worry and I would very quickly make many friends as everyone in Iceland was very friendly. That turned out to be true. After this very short introduction to Iceland, I will now go pack for China as I am departing tonight. I will publish a more detailed post on Iceland when I get back but in the meantime, you can check out the photos here.


Bu soruların yanıtını Fransız düşünür Jean Baudrillard vermeye çalışır. O, İyi olanın, ancak İyi'nin İyi'yi ya da Kötü'nün Kötü'yü üretmesi durumunda varolabileceğine çeker dikkati. İyi'nin Kötü'yü ya da Kötü'nün İyi'yi üretmesi durumunun ise Kötü'yü yaratan şey olduğunu savunur düşünür. Ona göre tüm sorunlar tam da burada vuku bulur; yani karşıtların birbirini doğurmasında. Baudrillard bu durumu, 'yürek hücrelerinin karaciğer hücreleri üretmesi'ne benzetir ve o, 'neden ve sonuçlar arasındaki tüm dengesizliklerin Kötü'nün düzeniyle ilişkili' olduğunu öne sürer. O halde Kötü, kendini gizlemek zorundadır ya da kendini bir İyi olarak sunmak zorundadır denilebilir. Öyle ki ikinci durum da aslında bir 'kendini gizleme'dir. Ve zaten kendini gizleyen şey Kötü'dür. Kötülüğün Şeffaflığı ya da Ötekine Bakmak 14 Şubat'a kadar Kare Sanat Galerisi'nde.


Gazze'deki gerçek olaylardan esinlenilerek çekilen Muna filminin yönetmeni Serdar Gözelekli ile Muna ve kariyeri hakkında konuştuk. Serdar Gözelekli, 1 Ekim 1983 yılında Ankara'da doğdu. ODTÜ Koleji'nden mezun olduktan sonra, Uluslararası İlişkiler okudu ve ardından Yönetmen yardımcısı olarak çalışmaya başladı. Tunç Okan, Bernard Rose, Charles Richards,, Kağan Erturan, Nezih Ünen ve Sinan Çetin gibi yönetmenlerin yardımcı yönetmenliğini yaptı. Klip ve reklam yönetmenliğine başladı. Özlem Tekin, Özge Fışkın, Vega, Ceza ve Cem Adrian gibi birçok sanatçının kliplerini yönetti. 2013 yılında, ilk uzun metraj filmi İnanç Odasını çekti. 50, Antalya Altın Portakal da galası yapılan İnanç Odası Madrid Film Festivali'nde En İyi Yabancı Film ve En İyi Yabancı Film Yönetmenleri dallarında yarıştı. Aynı zamanda American Online Film Awards'ta yüzlerce film arasından ilk 10'a girmeyi başardı. 2014 yılında ikinciyeni film ile birlikte ikinci uzun metrajı Muna yı çekti. Müzik ve sosyal medya bağımlısıdır. Fotoğraf ve taze fasulye vageçilmezleridir. Farklı yönetmenlerle çalışarak sahada pişmek ve sürekli fikir üretip, hayata geçirmek diyebilirim. Muna, Gazzede yaşayan küçük bir kız. Film, 2009 yılında Gazze'de onun başından geçenleri anlatıyor. Gerçek hikayelerden esinlenildi. Savaş, her zaman ilk çocukları vurur. Muna bu çocuklardan sadece biri. Çocuklar için savaşta büyümek büyük travma. Çekmek istememdeki en önemli sebep bu. Bir tanesinin de olsa hikayesini seyirciye aktarabilmek ve savaş gerçeğiyle seyirciyi yüzleştirebilmek. Öncelikle hedef festivaller. Henüz netleşmese de 2015 Kasım gibi vizyonda olabilir. Mart 2015 gibi yeni bir filme başlamayı planlıyoruz. Henüz proje aşamasında. Filmde Muna'yı oynayan 8 yaşındaki Pınar Balkış diyebilirim. Çekimlerin bir kısmını yaptığımız Tarsus'ta karşılaştık ve hayatında ilk defa kamera karşısına geçti. Doğuştan yetenek diyebilirim. Yaşına rağmen performansı ve olgunluğuyla ben dahil bütün ekibi hayran bıraktı. Sizi de şaşırtacağına eminim.


Yeni serisi Homogenic de Giuseppe Mastromatteo sekiz farklı suratın dizilimini ya da derin düşünceye dalmış sekiz bakışın ritmik düzenlenmesini sunuyor. Görsel akış, sade ve ahenkli boyutlar ile elde ediliyor. Elde edilen izlenim seyircinin karşısına nereden ve nasıl geldiği belli olmayan; herhangi bir arka plan içermeyen ama gerçek hayat izlenimi veren bir geçit tarafından sağlanıyor. Bütün fotoğrafların altında, insan ırkının çok yakından temsil edilmesinden oluşan ince bir hayret duygusu yatıyor. Zamandan bağımsız olarak yaratılmış her imaj sonsuza kadar var olabilme hissi oluştururken, kusursuz portreler adeta içsel bir metamorfoz izlenimi yaratıyor... İfadeler, renkler ve yüz çizgileri kendilerini değiştirip dönüştürürken sanki fotoğrafın yaratmak ve temsil etmek istediği yanılsamanın destekçileri oluyorlar. İtalyan fotoğrafçı Giuseppe Mastromatteo'nun Türkiye'deki ilk kişisel sergisi 5-28 Şubat tarihlerinde C. A. M. Galeri'de izleyiciyle buluşacak. Mastromatteo'nun sanatsal yolculuğuyla ilgili kapsamlı bir sunum için sergiye adını veren son seri Homogenic'de sanatçının önceki serileri Pre-Indepensense (2007) ve Indepensense (2009-2012)'den de bir seçki yer alacak.


Türk edebiyatının büyük ustası Sait Faik Abasıyanık'ın, Her Şey İnsanı Sevmekle Başlar başlığı altında derlenen hikayeleri İş Sanat'ın dinletiler serisinde edebiyat meraklılarının beğenisine sunuluyor. Modern Türk hikayeciliğinin öncülerinden, kendine has tarzıyla ön plana çıkan Sait Faik, ardından gelen edebiyat kuşaklarına çeşitli açılardan öncülük etmiştir. Yazar, insan ve insan sevgisi üzerinde temellenen, sade bir dille kaleme aldığı öykülerinde merkez-taşra ilişkisi üzerinde durmuş, insanın günlük hayatından kesitleri, İstanbul'u, adaları ve deniz temalarını sıklıkla işlemiştir. Her Şey İnsanı Sevmekle Başlar dinletisinde Sait Faik'in sevilen hikayelerinden özenle bir araya getirilen seçkiyi Tilbe Saran, Metin Belgin, Bülent Emin Yarar ve Hakan Gerçek seslendirecek. Atilla Birkiye'nin düzenlemesi ve Mehmet Birkiye'nin rejisörlüğüyle eski bir radyo kayıt stüdyosu düzeninde seslendirilecek hikayelere Serdar Yalçın'ın müzikleri eşlik edecek. Sait Faik'in Projektörcü, Alt Kamara, Plajdaki Ayna, Sivriada Geceleri ve Hişt Hişt gibi öykülerinin seslendirileceği dinleti, 19 Ocak Pazartesi akşamı ücretsiz olarak İş Sanat'ta.


Ocak ayının ikinci yarısında, sevdiğimiz grup ve isimlerle dolup taşacak gibi görünüyor Roxy. Yarın akşam Bir Şeyler Eksik var. Adını Bülent Somay'ın aynı adlı muazzam kitabından alan Bir Şeyler Eksik, üflemeliler, bas, davul ve vokalden oluşan zengin bir müzik sunan, iyi bir grup. Orjinal bestelerinin yanı sıra Wayne Shorter, Esperanza Spalding, David Binney, Steve Coleman, Gretchen Parlato, Mark Zubek gibi çağdaş müzisyenlerin parçalarını ve caz standartlarını yorumluyorlar. Vokalde Çağıl Kaya var, üflemelilerde Tamer Temel ve Serkan Erkol. Basta Alper Yılmaz, davuldaysa Volkan Öktem. Aynı türde performans izlemekten sıkılanlar için yeni bir soluk Bir Şeyler Eksik; ve adına nazire yaparak o eksiği dolduruyor sanki. 17 Ocak'ta B-IN-THE-HOUSE projesi ile müzik ve şovu harmanlayan Bora Uzer var. Londra'daki stüdyosunda Pino Palladino, Chris Bailley, Pete Adamz, Simon Carter gibi isimlerle çalışan, İlhan Erşahin'in İstanbul Sessions featuring Bora projesini gerçekleştiren, İstanbul'a döndükten sonra kendi müziğine yoğunlaşan Bora Uzer, Brooklynli Mc ve Dj Ian Lawrence aka. Stimulus ile beraber gerçekleştirdiği Analog People albümü dahil birçok eserinden parçalarla performans gösterecek. 20 Ocak'ta sahne alacak Evden Uzakta, müziklerini 90'lı yıllarda özellikle California'da yükselişe geçmiş New School Punk türünün bir türevi, kendilerince bir yorumu olarak nitelendiriyor. Dolambaçlı ve ağır anlatımlardan hoşlanmayan beşli, hissettiklerini hızlı sade ve keskin bir şekilde ortaya dökmeyi tercih ediyor. Sadece şarkıların değil genel olarak albümün tınısına da takıntı derecesinde önem veren grup bu konuda endüstri standartlarını yakalamak için kıta değiştirmekten de çekinmemiş. Albümleri Hiç'bi Yere Doğru Baltimore'da Valencia Studios'da daha önce All Time Low, The Used, Yellowcard gibi isimlerle çalışmış Paul Leavitt'in yapımcılığında gerçekleşmiş. Kendi şarkılarının yanı sıra Everything but the Girl'un kült şarkısı Missing'in bir yorumunu da kaydetmişler. 22 Ocak'ta ise Son One Love Festivali'nde herkesin bayıldığı Berlinli ikili Modeselektor sahnede. 1992'de Berlin'de, tek bir tarz ile anılmaktan rahatsız olan, iki muhteşem prodüktör Gernot Bronsert ve Sebastian Szary tarafından kurulan ünlü elektronik grup, akıllarına yatan her sesten ve türden faydalanıyorlar. Anbean değişen tınılardan ve enerji patlaması yaratan müziklerden hoşlanıyorsanız, Modeselektor'ı mutlaka sahnede görün. Bilet fiyatları ve daha detaylı bilgi için Roxy'nin sitesine göz atabilirsiniz.


En son 2012 yılında kendi adlarını taşıyan albümleri ile Mercury Music Prize'a aday olan ve ondan sonra kendilerinden haber alamadığımız İskoç Psych pop grubu Django Django, First Light isimli single'ı ile geri dönüşe başlıyor. Henüz bu single'ı takip edecek bir albüm haberi bulunmasa da, grubun yeni açıkladığı yoğun turne programı, First Light aracılığıyla dinleyeciyi yeni bir albüme ısındırıyor gibi duruyor. First Light pop vokallerini belirli belirsiz bir psycadelic alt yapıyla birleştirerek, Django Django'nun ne kadar iyi bi grup olduğunu 3 yıl sonra hatırlamamıza sebep veriyor, iyi de ediyor.


İngilizce indie rock müzik tınılarıyla özellikle festival ve konserlerin en sevilen isimlerinden biri olan The Away Days, yarın akşam Hayal Kahvesi'nde çalıyor. The Away Days'i yakından tanımak için röportajımızı okuyun. The Away Days bundan 3-4 sene önce Sezer'le Can'ın tanışmasıyla kuruldu. Açıkcası hedeflerimiz doğrultusunda henüz istediğimiz yerde değiliz, yolun başındayız. Tarz olarak Böyle yapmalıyız. diye bir kasıntımız asla olmadı. Yeni şarkılarda yavaşça olgunlaştığımızı farkediyoruz. Muhtemelen yayınlayınca siz de farkedersiniz. Bir yere ait hissetmeme duygusuyla bu ismi bulduk. Daha doğrusu bu isim bizi buldu. Türkiye'de çoğu sahnede yer aldık hedefimiz daha fazla yerde sahne almak ve daha fazla kişiye çalmak. Özellikle yurtdışında. Yeni single'ımız olan Best Rebellious'un klibi yayınlanacak. Daha sonra bu single'ın yer aldığı EP'yi yayınlayacağız. Ben bu ara Michael Jackson dinliyorum. Onun da bizi dinlemesini çok isterdim. İkisininde yeri çok ayrı. Fakat ülkemizde oldukça az olduğu için festivaller daha özleniyor. Avantajı olduğunu pek sanmıyorum. Dezavantajı ise duyulmak çok daha zorlaşıyor. Dünya'da neler olup bittiğini takip etsinler, fazla çalışıp fazla üretsinler. Tobias Jesso Jr dinleyin bu karlı havada.


Erin İlkcan Aslan, üretim süreci içerinde iş'lerini, herhangi bir disipline bağlı kalmadan psikoanalitik bilgiye, gözlemlenen bilgiye ve insan bilincinin var olmak için şekillendirdiği tüm tutumlar üzerinden beslenerek sürdürmektedir. Bu işler için, yerine ve içinde bulunulan durumlara göre kendine enstürman seçerken Dijital kolaj, video, ses ve nesne enstelasyonları, serigrafi baskı, tuval üzerine çeşitli teknik ve malzemelerle yapılan çalışmalar, yanıcı malzemeler gibi geniş bir skalada üretim yapar. 2012 senesinden bu yana ağırlıklı olarak görsel sanatlara yönelmiş, işlerini belirleyici olan tüm formlardan arındırarak şekillendirilmemiş kılmaya çalışmaktadır. Ankara 'da çeşitli sergiler ve organizasyonlarda bulunmuş, 2014 senesinin Temmuz ayında Symbolon : Kubrick ve Ben isimli kişisel sergisini Budapeşte'de sanatseverlerle buluşturmuştur. Kolektif çalışmalar içerisinde tamamen farklı işleriyle yer almakta olan sanatçı, üretiminin başlıca gereksinimi olarak kişinin kendisi ile kurduğu sağlıklı iletişim olduğunu vurgulamakta ve sembollerini her disiplinden işlerinin içerisine gizlemektedir. Bunun dışında amatör olarak edebiyatla da ilgilemekte olan sanatçı, kitabını tamamlamak için çalışmalarına devam etmektedir. Hala Ankara'da yaşamakta olan Aslan, üretimlerine mekan sınırlaması olmadan devam etmektedir.


2015, İzlanda faşizmimizin gücüne güç katmak adına bereketli bir yıl olacağa benziyor. Björk Facebook sayfasından, yeni albümünün kayıtlarının tamamlandığını ve mart ayında piyasaya süreceğini açıkladı. 2011 yılında yayımladığı Biophilla albümünün ardından, geçtiğimiz yıl yine bu albümün canlı performansını kaydederek yayımladığı konser filmiyle, dinleyiciyi kendinden ayırmayan Björk, Vulnicara ile müziğini bir üst seviyeye taşımaya hazırlanıyor. Kendisini gerek yaptığı müzikal çalışmalardan, gerekse Kanye West'in Yeezus ve son olarak FKA Twigs'in LP1 albümüne yaptığı prodüksyonlarla tanıdığımız Venezuellalı müzikal dahi Arca ile çalışan Björk, albümün song listi'ni de yine facebook hesabı üzerinden yayımladı. Albümde emeği geçen bir diğer isim olan Haxan Cloak'ın Pitchfork'tan Larry Fitzmaurice'a vermiş olduğu röportajı da buradan okuyabilirsiniz.


Full-time editör, part-time müzik yazarı olarak tanımlayabiliriz kendisini. İstanbul Bilgi Üniversitesi Karşılaştırmalı Edebiyat bölümü sayesinde edindiği kalem tutma maharetini en büyük tutkusu olan müzikle birleştirip bunu gerek iş, gerekse özel hayatına entegre etmiştir. Bunun cevabı net bir şekilde canım ciğerim arkadaşım Emre Erbirer. 2013 yılı sonunda XOXO The Mag ve Play Tuşu tecrübelerimin devamında dört ay kadar girdiğim hiçbir işten tatmin olamıyorken o sıralar İKSV'de Dijital Medya Sorumlusu olarak çalışan Emre, vakıfta bir editör pozisyonunun açılmak üzere olduğunu söyleyip beni önerdi, ben de tabii ki bu fırsatı havada yakaladım, bir yılı aşkın bir süredir buradayım. Kesinlikle müzik, hatta müziğin magazininden tarihine kadar bütün detayları, sanattan pek anladığım söylenemez. Gündüzleri İKSV binasında, hatta geceleri de İKSV binasında bulabilirsiniz beni, ve tabii ki Salon İKSV konserlerinde. Avrupa yakasındaysam çok muhtemel Peyote'nin terasında oturuyorumdur, Anadolu yakasındaysam da herhalde Arka Oda'dayımdır. Hah bir de dev bir guilty pleasure'ım var, Beşiktaş Çarşı'da bulunan Kartal Kokoreç diye bir yer. Aynı anda hem maç izleyebileceğiniz, hem Tame Impala'dan tutun Grizzly Bear'a kadar müthiş bir Winamp playlist'ini dinleyebileceğiniz, hem çok leziz İzmir kokoreç yiyebileceğiniz hem de buzlu bardakta bira içebileceğiniz bir yer olarak hayattaki bütün keyiflerimi birlikte sunan bir yer, düğünümü burada yapmayı düşünüyorum. Bir de tabii ki şehirde nerede iyi konser varsa orada da karşılaşabiliriz. 2014 müzikal açıdan aşırı kısır, hiç tatmin etmeyen bir yıldı ve 2015 şu an gerçekten bangır bangır geliyor. Mark Ronson ve Tame Impala bu yıl yeni albüm yayımlayacak isimler arasından beni en çok heyecanlandıranlar. Ayrıca bu sene İKSV'nin düzenlediği İstanbul Bienali'nin 14.'sü gerçekleşecek Tuzlu Su başlığı altında. İKSV'de çalışıyorken bienali okumanın ve gezmenin çok heyecan verici olacağını düşünüyorum. Django Django'nun yeni single'ı 'First Light', Mark Ronson'ın Kevin Parker ile tadından yenmeyen işbirliği 'Daffodils' ve aşırı gelecek vaat eden Liverpoollu yeni bir grup olan All We Are'ın 'Keep Me Alive'ı. Bir de esas dün Caribou dinleyicilerine teşekkür olarak bin şarkılık bir playlist yayınladı, sanırım önümüzdeki üç ay kulaklarımı bununla meşgul edeceğim. Nabil Elderkin. İ-na-nıl-maz iyi müzik video'ları çekiyor, şu an ünü video çektiği isimlerin ününden bile daha büyük. İspanyol sanatçı/yönetmen kolektifi olan CANADA, yine çok iyi müzik video'ları ve reklam kampanyaları çeken bir şirket. Hatırlarsınız, en son aşkın tatlı erotizmini anlatan Creme Caramel video'su her yerde karşımıza çıkmıştı. Bir de hayatımın en iyi albümleri arasında gösterebileceğim neredeyse her albümün artwork'ünün yaratıcısı olan Avustralyalı sanatçı Leif Podhajsky. Facebook'un adı, Twitter'ın tadı diyorum. Zira doğru kullanıldığında Twitter gündemi takip edebilmek için en kullanışlı platform. Bir de benim takip ettiğim değil, oluşumu içerisinde bulunduğum vesaire adlı bir web sitemiz var, boş beleş liste sitelerinin pıtrak gibi çoğalmasından sıkılıp suya sabuna dokunan bir içerik oluşturmayı amaçlayarak başlattığımız bir iş. Fikri kalemi değerli yazarlarımız var, takip etmenizi şiddetle öneririm, bayiinizden ısrarla isteyiniz. İngiliz müzisyen Astronomyy ve Avustralyalı grup FLAMINGO. Bir de oyuncu Anna Kendrick'in Twitter hesabını mutlaka takibe alın, müthiş bir sense of humor'a sahip.


Konumuz müziğe olabilecek en güzel eşliklerden birini sağlayan Processing teknolojisi. İşin teknik güzelliğinden kendimi alabildiğim ilk anda fark ettim; Made with Processing yazıyordu. İlk başta klasik ARV eklentilerinden biri ile yapıldığını düşündüm. Ama bunu standart ARV'lerden ayıran en önemli şey; sözlerin de şarkının akışına uygun olarak hareket etmesiydi. Kod adeta yaşıyordu. Bunu After Effects vb. programlarla uğraşarak siz de yapabilirsiniz; ama mesele bu değil. Mesele Frame / Sample Rate, Beat / Vocal ve Lyrics datalarını birer değişken olarak tanımlayıp; bu görselliğin içinde kod satırlarından oluşan bir yolculuğa çıkabilmek. Hatta işi bir adım öteye taşıyıp, 3D yazıcılarla yaşam alanlarınıza eklemlenen tasarımlar üretebilmek. Sizi Processing'in büyüleyici dünyası ile baş başa bırakıyorum.


Herhangi bir canlı. Müzik yapar, şarkı söyler, toprak sever. Muhtemelen dünyaya geldiğimden beri müzik var şimdimde ve geleceğimde. Bir meslek olarak görmüyorum müziği. Yaşam biçimi daha ziyade. Benim de müzisyen olmamın, bol müzisyenli bir ailede büyümemin büyük etkisi var diye düşünüyorum. Müziğin okuluna gitmeyi pek düşünmüyordum aslında. Üniversite sınavlarına bambaşka bölümler için girmiştim. Müzik bölümünün yetenek sınavı olacağını tesadüfen öğrendim. Karşıma çıkınca da çok düşünmeden girdim. Sağolsun harika jüri beni geçirmeye karar verince de, kendimi müzik bölümünde buldum! İlginç bir deneyimdi. 123 ile üniversitede tanıştım. Berke ile aynı dersi alıyorduk. Bir gün bana yaptıkları müzikleri dinletti. Aslında benim gruba dahil olacağım gibi bir düşünce yoktu. Bir şekilde kaynaştık ve okula başlama hikayem gibi, 123'ün bir parçası oluverdim. Lara Di Lara, benim çok uzun zamandır solo olarak yaptığım parçaların toplamı. Şimdiye kadar kendi kendime yazdığım şarkıları, kaydetmeye karar verdiğim an, Lara Di Lara başkaları için de canlanmış oldu. Yakında, kaydettiğim ilk ep çıkacak. Bir konser vereceğim. Bir de video izlenebilecek. Sahne'de bambaşka biriyim. Sahne benim evim. Sahnede olmak beni uçuruyor. gibi klişeleşmiş cümleler çok eğlenceli! Hoşuma gidiyor her seferinde bunları duymak ve hatta zaman zaman hissetmek. Fakat sanırım benim için en önemli şey, paylaşıyor olmak. Sahnenin nerede veya nasıl olduğunun önemi tabii ki var ama ondan önemlisi, birden çok insanın içinde yapmayı en çok sevdiğin şeyi paylaşmak en yüce duygulardan biri! Unutamayacağım çok anı var. Fakat; İTÜ'nün bahar şenliklerinden birinde çalarken, en öndeki bariyerin üzerinde kendinden geçerek dans eden bir oğlana gözlerim takılmış, bariyer sağa sola sallandıkça çocuk için endişe mi edeyim bir sonraki parça için yavaş yavaş hazırlığa mı geçeyim derken, etraftaki standların bir tanesinden elinde bir paketle sahneye doğru koşar adım yaklaşan bir adamı takip etmeye başladım. Önce öyle koşturan bir çalışan diye baktığım adam hakikaten sahneye yaklaştı, yandaki merdivenleri çıktı. Artık sahnede adeta bir dansçım vamış da bu bir koreografiymiş hissini veren kendinden emin haliyle elime Abla günlerdir buradayım senin gibi bir ses vallaha duymadım, helal olsun afiyet olsun diyerek elime taşıdığı paketi tutuşturdu! Adam geldiği gibi hızlıca standına vardığında, ben hayret içerisinde şarkıyı söylemeyi bitirmiştim. Paketin içinde, standında hazırladığı çiğ köfteler bana bakıyordu! Böylelikle hem müziği hem de çiğ köfteleri paylaştığımız bir konser olmuştu. Dans eden çocuk, o bariyerden hiç düşmeden dans etmeye devam etti. Üç ile sınırlamak çok zor... Miles Davis, Meredith Monk, Django Reinhardt. Türkiye'de müzikle ilgili neyi hedeflediğin, neyi istediğinle ilgili aslında. Yaptığın müzikten ziyade, çok popüler olmak, tanınmak, ünlü olmak gibi öncelikli isteklerin varsa aslında yapılabilecek şeyler daha belli. Bu her tür için geçerli olabilir. Dış görünüşle, süsle, pazarlamayla, adeta matematiksel hesaplarla yazılan şarkılarla, sıradışı veya garip olmayı daha çok yüzeyselliğiyle değerlendirerek var olmaya çalışmakla vs vs. Bu da kendi içinde bi yarıştır ve yorucudur eminim. Müzik sektöründe bir zorluk olarak da değerlendirilebilir. Söylemesi kolay ama genel olarak, tür ne olursa olsun, sadece yapmak daha çok üstünde durduğun bir konuysa, zorluklar hem var hem de bir okadar da yok gibi geliyor bana. Hatta belkide kendin ve müziğinle arandaki akış süresinde yaşadığın sorunlar zorluklar yaratabiliyor. Ama bu daha çok müzisyenin/şarkıcının daha doğrusu üretenin kendisi için geçerli zorluklar oluyor. Sonucunda yaptıysan yani harekete geçirmişsen, artık zorlukları atlatmış oluyorsun. Bu anlamda da ürettiğinden sen memnunsan, müzik sektöründe varsın yoksun çok da önemli olmuyor. Çıkardığın seslerle her nekadar cebelleşsen de, seslerinden korkma, veya hemen çok sevme, üretmeye odaklan. Süreklilik önemli konu. Başka müzisyenlerle etkileşimde ol. Başkalarının müziklerini dinle. Konserlere git. Kulakların dışında başka duyularınla da dinle. Kitap oku. Hayvanları sev. Tarihi merak et. Bir birey olarak kendini hep genişletmeye çalış.


Evren Sungur, Organik Makine isimli yeni serisinde alternatif evrim, otomatikleşen güncel yaşam, gerçeküstü medeniyet tasarımı gibi konuları ele alıyor. Denizhan Özer küratörlüğünde gerçekleşek olan sergide, sanatçı figüratif anlatımın klasik biçim ve kompozisyonlarını görmezden gelip yeni bir görsel dil oluşturarak, hayali mekanlarda gerçeküstü insan tasarımlarını yüzey üzerine taşımaktadır. Seyirciyi bilinçli olarak içinde bulunduğu zaman ve mekandan koparıp resmin karşısında kendisiyle yalnız bırakan sanatçı, seyircinin kendi geçmiş ve geleceğine karşı duyacağı rahatsızlığı da bir fetişe dönüştürerek geleceğe yönelik ip uçları vermektedir. Medeniyeti ya da insanlığı tartışmanın ötesinde 'başka bir medeniyet olsaydık acaba yaşam nasıl başlardı' sorusu üzerinden yola çıkan sanatçının, evrimi farklılaştırma düşüncesiyle kadın ve erkeği tek vücutta buluşturma ya da başka canlıların özellikleriyle karıştırmaya çalışmasıyla farklılık yaratmaktadır. Yeni hayatın kurgusal yapısının izlerini taşıyan amorf bedenlerin, belirsizleşen durumlarını yeni bir yaratım süreci ile irdeleyen sanatçının, içinde bulunduğumuz çıkmaz duruma ve sistemin yıkıcılığına karşı getirdiği eleştirel bakış açısıyla dijital kurgu estetiğini bizlere hatırlatarak güncel bir anlatım oluşturmaktadır. Kurt Beers'ın 100 Painters of Tomorrow / Yarının 100 Ressamı isimli kitabında geleceğin sanatçıları arasında gösterilen Evren Sungur'un kişisel resim sergisi 14 Ocak-16 Şubat 2015 tarihleri arasında Summart Sanat Merkezi'nde görülebilir.


Bozlu Art Project, 2015 yılının ilk sergisini Utku Dervent ve İlker Yardımcı'nın resim ve heykellerinden oluşan bir seçki ile açıyor. Jerzy Kosinski'nin ünlü romanına referansla Being There başlığını taşıyan sergi, Utku Dervent ve İlker Yardımcı'nın yapıtlarındaki biçimsel uyumdan hareketle, aynı bahçede olmak, zamansızlık, gerçekliğin algılanması ve anlamlandırılması gibi kavramlara gönderme yaparak, sanattaki farklı disiplinler arasındaki uyum ve karşıtlıkların altını çiziyor. , soyut geometrik kurgularla, bütünlük-uyum-denge gibi temel olguların olasılıklarını sorgulamakta, kendisi için bu olasılıklar oyununun en belirleyici ve cazip yanının, figürasyonun getirdiği, benzerlik, oran-orantı gibi koşulların ve bilinen-tanıdık nesnelerin oluşturacağı çağrışımların engelleyici etkisini azaltmak olduğunu vurgulamaktadır. Heykellerinde temel formların etkileşimleri ve kesişimleriyle, kelimesiz ve duyumlara dayalı bir iletişim algısı oluşturmaya çalışan İlker Yardımcı ise çağrışımlar ve bu düşünsel ivmeyle heykelin/formun statik evreninden dinamik bir kategori yaratmayı amaçlamaktadır. Utku Dervent ve İlker Yardımcı'nın soyut geometrik formlardan hareketle oluşturduğu yapıtlarındaki kurgusal birliktelik Kosinski'nin bahçe metaforundan yola çıkarak, olmak istenilen yer kavramına gönderme yapıyor ve aynı bahçede olmanın izleyici belleğindeki izdüşümleri ile duyumsal bir iletişim ortaya koyabilmeyi amaçlıyor. Sergiyi 21 Şubat'a kadar Bozlu Art Project'te ziyaret edebilirsiniz.


Minnesotalı indie-rock grubu Low, müzik hayatına 1993 yılında başladı. Alan Sparhawk ve eşi Mimi Parker'ın Duluth gibi kalabalık bir şehirde 'post-punk' tarzında müzik yapmak üzerine yaptıkları şakaların gerçeğe dönüşmesiyle kurulan Low, ilk albümleri I Could Live in Hope'u 1994 yılında yayımladı. 2005 yılında grubun bas gitaristi Zak Sally'nin ayrılmasıyla birlikte gergin bir döneme giren Low, yedinci albümleri The Great Destroyer'dan sonra çıkmayı planladığı yaz turnesini iptal etti. Grup bir dönem sessizliğin ardından 2007 yılında yayımladıkları Drums and Guns albümüyle dinleyicileriyle yeniden buluştu. 2008 yılında Steve Garrington'un da gruba katılmasıyla Low bugünkü halini aldı. Yavaş tempoda ve minimalist tarzda müzikleriyle bilinen Low'un tarzı slowcore olarak tanımlanıyor. Fakat Alan Sparhawk'a göre, Low sınıflandırılamayan bir müzik yapıyor. Her dinlenildiğinde kulağa daha farklı gelen müzikler ürettiklerini söyleyen grup üyeleri, slowcore tanımını reddediyor ve buna en iyi örnek olarak 1996 yılında yayımladıkları üçüncü albümleri The Curtain Hits The Cast'da yer alan Do You Know How To Waltz? parçasını gösteriyorlar. 1993 yılından bugüne kadar toplam 10 albümlerini piyasaya süren sahip Low, son albümleri The Invisible Way'i ise 2013 yılında dinleyicileriyle buluşturdu. Albümlerinin yanı sıra pek çok single'a da imza atan Low, 1999 yılında Elvis Presley'e ait Blue Christmas şarkısının bir yorumunun da içinde bulunduğu Christmas albümünü hayranlarına bir yeni yıl hediyesi olarak sundu. 2002 yılında çıkardıkları Trust albümünden sonra en karanlık albümleri olarak nitelendirilen Drums and Guns'da (2007), Sparhawk ve Parker ölüm ve cinayet temaları üzerine yoğunlaştı; albüm Irak savaşının etkilerini konu ediniyor. Low'un tarzını çok beğendiğini söyleyen Robert Plant ise 2010'da yayımladığı Band of Joy albümünde, grubun Monkey ve Silver Rider adlı iki şarkısına yer verdi. Eksik kalmış kelimelerin müzikle doldurulabileceğini düşünen Low üyeleri, bu kelimeleri dinleyicilerle birlikte tamamlamak için iki gece üst üste Salon'a gelerek sözün bittiği yerde enstrümanlarını konuşturacak. Salon'da Ocak ayı tüm hızıyla devam ediyor; Low, iki gece üst üste konser vermek üzere İstanbul'a geliyor. Uzun yıllardır alternatif müzik sahnesinin önemli seslerinden biri olarak yerini koruyan Low, 21 Ocak Çarşamba ve 22 Ocak Perşembe 21.30'da Salon'da ilk kez İstanbullu hayranlarıyla buluşacak.


Görsel zevklerini bir araya getirerek kurdukları 85/90 Projects ile güzel işlere imza atacaklarından şüphe duymadığımız Can ve Eymen ile bugüne kadar neler yaptıklarını ve projelerini konuştuk. Can, reklamcılık sektöründe ilerlemek için bir yandan kreatif olarak staj yapıp, bir yandan da çeşitli dergilerde freelance fotoğrafçı olarak çalışırken, Eymen de çeşitli dergi ve alanlarda fotoğraf ve video ağırlıklı çalışmalarını sürdürüyordu. İlk olarak beraber çalışmaya New York, Paris gibi moda haftalarında fotoğraf çekerek başladık. Süreç içerisinde edindiğimiz farklı disiplenderdeki deneyimlerimizi ortak bir potada ertime kararı aldık. Aslında biraz güç birliği oldu diyebiliriz. Bunu uzun zamandır hayal ediyorduk ama iyi ki, ne biraz önce ne de biraz sonra hayata geçirmişiz diyoruz. 85/90 Projects'i bu şekilde kurduk. Çekmekten keyif aldığımız, zihnimizde görselleştirmek istediklerimizi bir alanda topladık. Şuan 85/90 Projects olarak yaptığımız şey; çeşitli alanlarda yaptığımız çekimlerin dışında bir projeyi yaratım sürecinden üretim sürecine kadar planlayıp fotoğraf ve video olarak hayata geçirmek. Ayrı ayrı yaklaşık 6 yıllık bir altyapımız var, ortak işler yapmaya bunun son 1,5 yılında başladık. Sanıyoruz ki ikimiz de hem geçmişte farkında olarak veya olmayarak edindiğimiz farklı disiplinlerdeki tecrübelerimizden, anılarımızdan ve hedeflerimizden hem de bizi biz yapanlardan ve farklılıklardan besleniyoruz. Ortak birikimlerimizi hayata geçirdğimiz 85/90 Projects'te, fotoğraf ve video çekimlerimizin yanı sıra, ağırlıklı olarak içinde farklı insanların hikayelerini dahil ettiğimiz multidisipliner projeler olacak. Tabii ki ikimizin de Nowness gibi yaptıklarını hayranlıkla takip ettiğimiz mecralar var ancak açıkçası hiçbir mecra ve kişiyi idolize etmedik. Fotoğraf daha instant bir his uyandırıyor video ise bir süreç. Bakmak, izlemek... Video çekerken tabii ki videonun hizmet ettiği amaç çok önemli ancak, bunu çözümleme sürecinde bize doğrudan verdiği duyguyu ve anlatımı yansıtarak ilerliyoruz. Sanıyoruz ki bunu işin doğallığı, kalitesi, nişliği ve özgünlüğü belirliyor, eliyor veya ileri taşıyor otomatikman zaten. Bazı noktalarda içgüdüsel olarak haraket etmeyi ve samimiyet duygusundan uzaklaşmamayı tercih ediyoruz. Harekete geçmek, harkete geçmek, harekete geçmek.


Godard filmlerinin absürd romantizmi, diyalogları ve HER ŞEYİ! Tabii tüm romantizm bir yana, nihai amacın genel olarak Anna Karina ve Jean-Paul Belmondo olduğunu itiraf etmeliyim. Melankoli ihtiyacımın -ki kendisiyle çokça beslenirim- en özel karşılayıcısı. Bu albüm her çaldığında, en güzel anılarımın kolajını yapıyor biri kafamda. Muhtemelen bir önceki hayatlarımızda o yine Serge'di ben de çok sevgili Jane'i. Venedik'te yaşadığım sürece, her haftasonu burada en az bir saat boş oturdum. Başka bir boşluktu tabii. Sadece orijinal tablo değil, yapılan binlerce varyasyonu da büyülüyor beni. Yeşilimi doyuruyor, hikayeler yaratıyor. Tanışmayan varsa, tanışsın; tüm tanışmayanlarla tanıştırsın. Klimt'e saygım sonsuz, ama ben duvarlarıma Kokoschka asardım. Bir şey söylememe bence hiç gerek yok. O kadar kez, fon müziği oldu ki yolculuklarıma. Hep kalsın istiyorum. Daha reel bir hayata döndürüp ilhamlarımı, sonsuz yaratıcılığını ve modern şiirselliğini en çok sevdiğim iki dergi. Sokak en büyük ilhamsa, klişe mlişe dinlemem Scott Schuman babalardandır. Hadi itiraf edelim, hepimiz o koca tavanlı saray yavrularında yaşamak istiyoruz Le Marais'nin göbeğinde. Geçen sene edindiğim 'simple' olmanın son derece uzağındaki günlük. Zaman mevhumunun yok olduğunu hissetmek, bir mekanda bana hep huzur verir. Cafe Cinema da öyle bir yer işte. Ayrıca Alman Şarabı diye bir güzellik kattı hayatıma. Kişisel bir örnek de olsa, anonim bütün işleri toplayabildiğim yuvam olduğu için çekirdeği ilhamın.


Damla Özdemir'in '' Küçük Sabotaj // Minor Sabotage '' isimli sergisi 5 Şubat'ta Galeri İlayda'da açılıyor.


1991 doğumluyum. Güzel Sanatlar Lisesi resim bölümü mezunuyum. Üniversitede fotoğraf ve moda tasarımı okudum. Genel olarak bakıldığında fotoğraf çekiyor ve resim yapıyorum. İç dünyama dönersek, geçmiş-gelecek, melankoli, hız, mistisizm, rüyalar ve kozmosun bilinmezlerinden besleniyorum. Varoluşumu gerçekleşmiş ve gerçekleşecek olan bir takım amaçlar, öğretiler, beceriler doğrultusunda geçirdiğim bir kompozisyon olarak tanımlarsam, çalışmalarımı da bununla ilişkilendirebiliriz. Bilgi benim için son derece önem taşır ki nefret, kıskançlık, hırs, tabu, ego gibi dünyavi duygulardan değil bilgi birikimimden ilham alırım. Tarzımı kişisel söylemimle zaman + mekan kavramının, normların olmadığı biçemlerce tanımlayabilirim. Frekansımı etkileşim halinde olduğum görsel sanatçıların, şairlerin, yazarların, müzik yapanların, çizgi karakterlerin, adamların, kadınların, sevginin naif gücünden oluşturuyorum.


Amacı, var olan toplumsal düzen i ve verdiği hasarları insanlara anlatabilmek olan, işlerinin tarzını pop-propaganda olarak tanımlayabildiğimiz Nesren Jake eleştirel zekası ile dikkat çekiyor. Ürettikleri bir taraftan güncel olanla hesaplaşırken, diğer bir taraftan da daha derin katmanlarla zamana yayılan eleştirel anlamlar barındırıyor. Siyasal ve ekonomik düzenlerin propagandalarını, kullandığı ironik sembolleri aracılığıyla dezenformasyona uğratıyor. Yani kullandığı popular kültür imajlarının verdiği bilinçaltımıza yerleşen toplumsal mesajları, kendine has yöntemleriyle tekrar sorgulamamıza yardımcı oluyor. Bu sergide üzerine oldukça düşünmemiz gereken Günah kelimesi, genellikle dini bağlamda Tanrı'nın arzu ve emirlerine uygunsuz her şeyi tanımlamak için kullanılır. Tanrı'nın açıkladığı standartlara ve emirlere karşı yapılan bilinçli ihmalkarlık veya inkar olarak da açıklanabilir. Birçok farklı inanç ve felsefede, dini nitelik taşısın taşımasın, günah kavramı mevcuttur. Günah sözlükte; isyan, karşı gelme, suç, kabahat manalarına gelir. Peki bu karşı gelme sadece Tanrı'ya karşı mıdır, yoksa insanlar da birbirlerine karşı günah işlemekte midir? Önemli olan inanç mı, yoksa kime veya neye karşı sorumlu olmanın bilinci midir? İşte bu noktada Nesren Jake günahların kime ve neye göre olduğunu sorguluyor ve kadim bilgelik zincirinin halkalarını birer birer aralıyor. 1984 doğumlu sanatçı, 2010 yılında aktif olarak sanatsal tasarılarını ve düşüncelerini hayata geçirmeye başladı. Genelde bir seriyi tamamlamak ya da tek bir iş çıkartmak yerine karışık düzende farklı formatlarda ve konularda işler yapmayı tercih eden sanatçı, böylece belli bir noktaya odaklanmaktan kaçınarak, çoğunluğun benimsediği bakış açılarına eleştirel olarak bakıyor. Anlatım dili bazen ağır, bazen de hafif bir şekilde eleştiri-alay çerçevesinde kurgulanıyor. Sins / Günahlar sergisi 28 Şubat'a kadar G-art Beyoğlu'nda 11:00 -19:00 saatleri arasında görülebilir.


15 Ocak'ta Çukurcuma'da bulunan BLOK art space'in mekanında ve yanı başındaki boş bir inşaat binasında açılan Dalgalar // Waves isimli sergide her küçücük şeyin bir diğerini nasıl etkilediğini ve nasıl da farklı dönüşümlere yol açabildiğini keşfetmeye çağırılıyorsunuz. Serginin açılışında Alp Çoksoyluer, Alper Derinboğaz, Refik Anadol, Buşra Tunç, Ayşe Gül Süter, Candaş Şişman, Deniz Kader, Erdal İnci, Korhan Erel, Osman Koç ve Ozan Türkkan'ın farklı dalga türlerini kullanarak gerçekleştirdikleri deneysel işlerle etkileşime geçen kalabalık, Türkiye'nin en önemli yeni medya sanatçılarıyla bir araya geldi. Yapım aşamasındaki boş ve karanlık bir binaya kurulan işlerle Türkiye'deki sanat izleyicisine deneysel ve deneyimsel bir alan açan sergi, birçok interaktif ışık, ses ve mekan yerleştirmesi, performansı ve video çalışmalarına yer veriyor. İki yıldır üzerinde çalışılan Dalgalar sergisinin küratörü Ebru Yetişkin, dünyanın en prestijli etkinliklerine katılan araştırmacılar, mühendisler, tasarımcılar, makerlar ve sanatçılarla birlikte güncel toplumsal değişimin nasıl gerçekleştiğini incelediklerini belirtiyor. Sergi boyunca Cumartesi günleri saat 17:30'da toplumsal olayları ve sanatın güncel halini dalgalar kavramı ile fizik, mimarlık, siyaset, felsefe ve sosyoloji üzerinden tartışacak konuşmalar ve çeşitli canlı performanslar da olacak. Etkinliklerin tümünün ücretsiz olduğu Dalgalar sergisi 28 Şubat'a kadar ziyaret edilebilir.


Merve Engin'in oynadığı Kesit isimli oyunda bireysel yaşam, aile bireylerinin birbiri ve toplumdaki etkileri, yaşam mücadelesi gibi temelde insan ilişkilerini, duygularını işlerken aslında temellerini günledik yaşamımızda göz yumduğumuz ve duygusal etkisi gün geçtikçe azalan kadına yönelik şiddet, taciz gibi konulara dikkat çekmektedir. Geçimini figüranlık ve palyaçoluk gibi günlük işlerden karşılayan Gizem, tiyatroya olan aşkının ümitsizleştiği noktada Hazar Kalemcioğlu'nun yöneteceği Kesit adlı oyun için başrol teklifi alır. Canlandıracağı karaktere olan yakınlığı onu anılarına, aile ve aşk hayatına doğru bir yolculuğa götürür. Evi ile sahne arasındaki yolculuğunda Gizem; Semra karakterinin yaşadıklarını çözümlerken, günlük yaşamımızda göz yumduğumuz durumlara, insani değerlere değinerek kendinin ve kadının dünya üzerindeki konumuyla yüzleşmemize neden oluyor. Bu akşam ilk kez yayınlanacak Yönetmenliğini ve yazarlığını Birim Ömer Erol'un, yardımcı yönetmenliğini ise Melis Öz'ün yaptığı Kesit'i Şubat ayı boyunca 5,12, 19 ve 26 Şubat saat 21:00'da Sekizincikat'ta.


Boho Vesper markası yaratıcılığın merkezi Paris'te yaşayan iki genç tasarımcı tarafından kuruldu, İstanbul'dan bir hayalperestin daha katılmasıyla ekip tamamlandı. Marka, Paris'te uzun yıllar süren çalışmaların sonucunda tasarımcıların mistik hayal dünyalarını, yüksek kaliteli ürünlerle buluşturabilecekleri bir atölye olarak doğdu. Boho Vesper bu iki temadan doğmuş, özgün, sıra dışı bir güzelliği temsil eden bir marka. Markanın el yapımı bambu güneş gözlükleri, tişört ve sweatshirt'lerinde uyum ve mükemmeliyet büyük önem teşkil ediyor. Tasarımların dışında isminden, logosuna, ambalajlarından internet sitesine kadar her şey, yaratıcılarının mistik ve aykırı hayal dünyalarını yansıtıyor.


İstanbul Galatasaray Mahallesi'nde bulunan ve dünyanın farklı ülkelerinden sanatçıların eserlerini bir araya getiren Carre d'artistes Sanat Galerisi, İspanya ve Arjantin'den iki yeni ismi daha sanatseverlerle buluşturuyor. 'Sanatı demokratikleştirmek' söylemiyle sanatçıların orijinal eserlerini uygun fiyatlarla sanatseverlere sunan Carre d'artistes'de Ocak ayından itibaren pek çok farklı sanatçıyla birlikte İspanyol ressam Guillermo Marti Ceballos ve Arjantinli Maria Marta Crespo'nun eserleri de yer alacak. Barcelona'da doğup büyüyen Ceballos'un eserlerindeki ana temayı manzaralar, kadın yüzleri ve figürleri oluşturuyor. Velazquez ve William Hogarth gibi ustaların ekolünden gelen Ceballos heyecan anlatımını kuvvetlendirmek için canlı tonlar kullanıyor. Van Gogh ve Paul Gauguin gibi isimlerden etkilenenCeballos, geçmişindeki empresyonist döneminden sonra en saf renklere dönüş'' diye adlandırdığı ekspresyonist dönemindeki renk kullanımındaki farklılıklarıyla anılıyor. Ceballos'un eserleri düzenli olarak 1996 yılından bu yana İspanya'da, yakın tarihten itibaren deFransa'da sergileniyor. Eserlerini izleyiciye sevinç ve neşe duygusu getiren bir renk ilahisi'' olarak tanımlayan 1960 Buenos Aires doğumlu kadın sanatçının resimleri, Avrupa'nın pek çok ülkesinde ve Rusya'da oldukça beğeniliyor. Picasso, Rothko, Michelangelo, Kandinsky, Joan Miro gibi isimlerden etkilenen Maria Marta Crespo kendi sanatını çağdaş, hem figüratif hem de soyut diye adlandırıyor. Avrupa'nın yakından tanıdığı Guillermo Marti Ceballos ve Maria Marta Crespo'nun eserleri dünyanın farklı ülkelerinden 12 sanatçı ile birlikte Ocak'tan itibaren Carre d'artistes'de.


1996'da Avustralya'da yaşanan gerçek bir olaydan esinlenerek yazılan 'The Stones-Taşlar, 20 yıldan bu yana, 80'in üzerinde ülkede sahnelendi. Oyunun yazarı ve yönetmeni Avustralyalı Tom Lycos yönetmenliğinde sahnelenecek olan oyun Craft Tiyatro'da. Dünyanın en önemli gençlik oyunlarından biri kabul edilen ve yasanmış bir hikayeden uyarlanan TAŞLAR, izleyiciyi kendinden olmayanın yerine koymaya, 'öteki' ile empati kurabilme yeteneğini sınamaya soyunduracak. Oyunu izlerken, hem 'taşı atan', hem 'taşa muhatap olan' tüm karakterleri anlarken bulacağız kendimizi. Çocuk, Polis, Hakim, Anne, Madurun Eşi... Tüm karakterleri bildiğimiz bütün ezberlerin ötesinde değerlendirmemize fırsat tanıyacak olan 'TAŞLAR' izleyeni de oyunun içine dahil eden unutulmaz bir tecrübe yaşatacak. 'Taşlar' kadrosunda; Olgu Baran Kubilay Ümit Bekar / Erdeniz Kurucan Çağdaş Dilber gibi tiyatronun genç ve gelecek vadeden isimleri yer alıyor. Oyunun süpervizör koltuğunda ise tecrübeli bir isim, İpek Bilgin bulunuyor. Oyun, 1-7-8-14-15-21-22 Şubat tarihlerinde saat 13:00'te Craft Tiyatro'da olacak.


Milano'ya gittiğinizde Duomo'nun turistik kalabalığından sıkılıp ara sokaklarda lokal yerler keşfetmeye çalışırken uzunca bir sıra görürseniz anlayın ki Luini Panzerotti'desiniz. Bildiğimiz çiğ böreğin bilmediğimiz kadar lezzetlisi olan panzerottiler, İtalya'da yiyebileceğiniz birçok yemekten iddialı bir lezzete sahip. Farklı çeşitlerde olanlarını bir kenara bırakın ve mozerrella-domatesli olanından en az üç tane alın. İkinci tercihiniz ise ricotta ve ıspanaklı olanı olabilir. Pişman olmayacaksınız! Tabii ki Milano'ya gitmeyi bekleyemecek olanları da düşündük. Öncelikle hamuru kendiniz de yapabilirsiniz ama fırından ekmek hamuru almak daha kolay bir seçenek. Alacağınız ekmek hamurunu eşit parçalara bölün. Ellerinize yapışmaması için unlamanız gerekiyor. Hamurun içerisine koyacağınız karışım rendelenmiş domates, mozarella, rendelenmiş dil veya kaşar peynirinden oluşuyor. Tuz ve karabiberle biraz tatlandırdıktan sonra fritöz veya tavada kızartıyorsunuz. Hamur çok kalın olursa içi çiğ kalabilir bu yüzden hamurun ince olması daha iyi olabilir. Afiyet Olsun!


Coffee Shop, Pasta Pizza, Plus Kitchen, Atelier ve Book Store gibi farklı mekanlara kendi içinde ev sahipliği yapan, Maslak No.1'de açılan Prototype, özellikle de plaza çalışanları düşünülerek açılmış bir mekan. Akdeniz lezzetlerinin ön planda olduğu pizzaları ve makarnaları ile ilgi çeken Prototype'da kendi damak zevkinzie göre kendi makarna ve pizzanızı sipariş verebiliyorsunuz. Ayrıca Pizzanız fırına verilirken, makarnanızın hamuru açılırken izleme şansına da sahipsiniz. Bakır, emaye ve cam sunumlarıyla Coffee Shop hizmedi de veren mekanın Book Store'u burada kalış sürenizi arttırabilir. Lezzetli kahvenizden bir yudum alıp kitapları karıştırırken burada bulunan tasarım ürünlerini satın alabilirsiniz. Aynı zamanda bir workshop atölyesi olarak da faaliyet gösteren Prototype'da haftada 1 2 gün herkese açık workshop'lar düzenleniyor.


1989 Edirne doğumluyum. Çocukluğumdan itibaren 12 senem dolu dolu sporla geçti. Üniversitede de spor akademisi okudum ve böylece İstanbul'a yerleştim. İstanbul'a ilk geldiğimde ritmik jimnastik antrenörlüğü ve dansçılık yapıyordum. Ardından modellik yapmaya karar verdim ve bu alana yöneldim. Option Management Istanbul Model Ajansı ile birlikte çalışmaya başladım ve 2 senedir de modellik yapıyorum. İşimi çok severek yapıyorum. Ayrıca şu anda oyunculuk eğitimi de alıyorum. Çocukluğumda başladığım ritmik cimnastiği ilerleyen yaşlarda dans ederek devam ettirdim. Modellik kariyerim ise yaklaşık 2 sene önce başladı. Hep aklımda olan ve denemek istediğim bir işti modellik. İstanbul da yaşamaya başlayınca bu fırsat elime geçti şu andaki ajansım Option Management Istanbul ile modellik kariyerimi başlatmaya ve bu işi devam ettirmeye karar verdim. Şuanda oyunculuk eğitimi almaya devam ediyorum. Profesyonel olarak ilerleyen zamanlarda şansımı bu yönde de denemek istiyorum elbette. Genelde arkadaşlarımla ya da ailemle vakit geçiriyorum. Boş bulduğum zamanlarda da doğa yürüyüşlerine çıkıyorum. Kendimi çok hissettiriyor. Benim bu konuda bir kızgınlığım yok. Modelliğe başladıgımdan bu yana her moda haftasında yer aldım ve almaya devam ediyorum. Modellik bir takım oyunu. Kariyer planlaması yapmada bir ajansının ve arkanda bir takımının olması çok önemli. Yakın gelecekte modellik kariyerimi yurtdışında devam ettirmek aynı zamanda oyunculuk adına guzel projelerde yer almak istiyorum. Evet. Çevremde çok sevdiğim insanlar var. Hepsi de ayrı ayrı değerli ve özel benim için.


Montreal'de yaşayan fotoğrafçı Ali İnay, şehir manzaraları, mimari ve seyahate odaklı çekimler yapan bir fotoğrafçı. Büyükbabasından kalan eski bir fotoğraf makinesi sayesinde fotoğrafçılığa merak salmış da değil. Hatta ilk fotoğraf makinası Sonny W30'u liseden sonra Belçika'da erasmusa gittiği sırada almış. Şubat 2012 yılında ise açtığı Instagram hesabıyla her gün fotoğraf çekmeye başlamış. Onun için fotoğraf yeni yerler ve yeni insanlar keşfetmek demek. Ali, daha önce Instagram'da Devr-i Alem köşemize konuk olmuştu. Instagram hesabından yaptığı paylaşımlarla namı Guardian'a kadar uzanan İnay'ın yeni websitesi'ni mutlaka sık kullanılanlarınıza ekleyin. Ali is a Montreal-based photographer focusing on urban landscapes, interiors and travel. He did not have an old camera from his grandfather to get into photography. Instead, he has gotten his first camera, Sony W30 in Brugge, Belgium while he was an exchange student after high school. He went to photowalks with his host father and had a taste of photography for the first time. However, only after getting introduced to Instagram back in February 2012, he started to shoot everyday. For him, photography is a mean to discover people and places.


I am a freelance Makeup artist what I believe sets me out from the other MakeUp artists around is that I often create the entire show by this I mean, I myself art direct the shoot, so I find the stylist, photographer, model and location as well as coming up with various concepts. I am a huge fan of street chic, underground imagery and documentary style fashion stories. For me London is a fantastic city that allows me to explore these visuals in my own way. I graduated from the London College of Fashion with Ba in fashion specialist makeup design (2006) since then i have travelled globally, educating myself with multicultural styles, beauty trends and lifestyles. From Dubai to Sydney, New york, Paris and Barcelona I really challenged myself with just my suitcase and aspirations to educate myself as an artist. There are always going to be new skills and techniques to learn. My background is in fine art and film, most of my inspiration and the creatives I look up to are from those industries. Aside from my role as a MakeUp artist in the fashion sector, I have a few loyal private clients who I often makeup for various events and weddings. Its most satisfying doing makeup on everyday women who are looking for an honest, qualified artist to make them feel confident and beautiful.


Kadın ve erkek giyimini aynı koleksiyonda buluşturarak Türk modasında unisex tasarıma öncülük eden Hasan Koca, Üçgen adını verdiği 2015 koleksiyonunda da geleneğini yeniliklerle devam ettiriyor. Genç tasarımcı, ilk hikayesi Çizginin devamı niteliği taşıyan Üçgende ağırlıklı olarak doğal kumaşlara yer veriyor. Deri aksesuarlarda ise iplik yerine vida ve somon malzemelerini kullanarak klasik dikiş anlayışına farklı bir bakış açısı kazandırıyor. Üçgende tasarımcının kendisiyle bütünleşen geometrik formlar geniş yer tutuyor. Aynı ya da birbirinden farklı cinsteki kumaşlar üst üste gelerek tasarımların formuna disiplin kazandırıyor. Doğal dokuma ve örme kumaşların kullanıldığı Üçgenin temasını gri, siyah, lacivert gibi soğuk renkler oluşturuyor. Ayrıca tasarımcı, koleksiyonunda turuncuya da yer vererek zamansız tasarım anlayışını dört mevsime birden yayıyor. Üçgen koleksiyonu için şantiyelerden, mermer ocaklarından, doğal oluşumlardan ilham alan Hasan Koca, tasarımlarını mimari bir yapı gibi inşa ettiğini ifade ediyor. Tasarımcı, yeni çalışmasını Bir çift, koleksiyonumun her bir parçasını dönüşümlü olarak rahatlıkla giyebilir. Tasarımlarımla erkeği feminenleştirmeyip aynı zamanda kadınlara da maskülen bir duruş kazandırıyorum. Sergilediğim bu duruş moda ve cinsiyet kavramları arasındaki ezber anlayışa da bir başkaldırı niteliği taşıyor sözleriyle ifade ediyor. Hasan Koca Pop-Up Store, Yusuf Aygeç ve Cansu Sakız'ın da katılımıyla 15 şubat- 8 Mart arası Galeri Bu'da.


Tektosag ailesinin ilk 2015 albümü olmasının yanı sıra, plak formatında yayınladıkları ilk albüm olma özelliğini de taşıyan Levni & Sloth Pallas İleri Fantezi EP çok yakında raflarda yerini almaya hazırlanıyor. Kapak çalışmaları Kemal Seyhan'a ait olan ve sınırlı sayıda üretilen, her biri el emeği göz nuru bu güzel beyaz plaklar, 13 Şubat'ta Roxy'de yapılacak lansman partisinde ilk kez görücüye çıkıyor. Bu kar gibi beyaz güzel EP'de, ikilinin Lara Di Lara ve Stormtrap Asifeh'le birlikte çalışmalarını dinleyebilirken, aynı zamanda FULGEANCE ve Sotu the Traveller'dan remixlere de rastlayabilirsiniz. Geçtiğimiz günlerde İleri Fantezi EP'sinden yayınlanan Tangül parçasının bol köpüklü, ince detaylı ve enfes renklerle dolu video klibinin yönetmenliğini Eren İleri, sahne tasarımını ise Ece Anisoğlu üstleniyor. 13 Şubat Cuma akşamı Roxy'de, Dance Lab serisi kapsamında gerçekleşecek lansman partisinde Levni ve Sloth Pallas'ın yanı sıra, albümde de çalışmaları bulunan Fransız beat ustası FULGEANCE, İstanbul'dan prodüktör Grup Ses Beats, Hollanda'dan prodüktör/DJ Sotu The Traveller, ve de Viyana'dan prodüktör/DJ Kolonel Blip'i dinleyebilirsiniz.


Almanya'da yaşayan yönetmen Cem Kaya ile 18 Şubat'ta! f İstanbul'da gösterilecek olan Remake, Remix, Rip-Off: About Copy Culture & Turkish Pop Cinema ve Yeşilçam üzerine konuştuk. Türk filmleri Almanya'da pek gösterilmediğinden, video kasetler gurbetçiler için çok önemliydi. Annelerimiz, babalarımız hasret gideriyorlardı. Biz çocuklar için Almanya'da yaşadığımız gerçekliğin dışında fantastik bir dünyaydı. Video kasetlerin yaş sınırlaması yoktu, Almanya'nın sansür kurulu FSK'dan geçmezlerdi. Kimse şiddet veya erotizmden de rahatsız olmazdı. Bazen aile ziyaretlerinde ileri sararlardı o sahneleri, ama genelde izlerdik. Böylece alışılmışın dışında filmler izleyebiliyorduk. Çetin İnanç'ın 80'lerde özellikle Cüneyt Arkın ile çektiği şiddet içerikli aksiyon filmleri beni çocukluğumda çok etkilemişti. Alman televizyonunun derli toplu, sansürlü görüntülerine karşı eğlenceli bir alternatifti bu filmler. 2003 yılında tez için araştırmalara başladığımda filmleri bulmak bir hayli zordu. İstanbul'da bu filmde büyük emeği geçen koleksiyoncu arkadaşım Alican Sekmeç'den filmler edinirdim. Sevgili Metin Demirhan çok yardımcı oldu, toprağı bol olsun. Beni çocukluğumdan hatırladığım ama hakkında çok az şey bildiğimTürk sinemasıyla yeniden tanıştırdı. Elif Rongen-Kaynakçı, Kaya Özkaracalar, Savaş Arslan, Nezih Erdoğan, Ahmet Gürata, Serpil Kirel, Melis Behlil gibi akademisyenlerle temas kurdum, tezlerini ve yazılarını okudum. Aynı dönem sanatçı Serhat Köksal (2/5 BZ) ile tanıştım. Serhat, Türk Sineması ile 90'lı yıllardan beri ilgileniyordu. Yeşilçam'ın emektarları ile söyleşiler içeren fanzinler basıyor, film repliklerinden parçalar kullandığı elektronik müzikler üretiyor, performanslar yapıyordu. Yaptıklarına da yamalı bohça sanatı ismini vermişti. Opua Dişın kasedini bilirsiniz belki, kült olmuştur. Serhat'ın Türk Sineması'na yaklaşımı beni çok etkiledi. Cevat Okçugil gibi, isimlerini hiç duymadığım yönetmenlerin filmleri ile tanıştırdı beni. Tez bittiğinde belgeseli çekme fikri geldi. 2007 yılında başladık ve 2014 Ağustos'unda prömiyerini yaptık. Metin Erksan'dan Kunt Tulgar'a 100'e yakın söyleşi çektik, binin üzerinde film izledik. Üniversite öğrencileri ile film izleme ekipleri kurduk. Emek Sineması'nın yıkımına karşı protestoları çektik. Dizi sektörünü inceledik. Şu an Türkiye'de Adana Film Festivali, Gezici Film Festivali ve Nazım Hikmet Kültür Merkezleri dışında filmi geniş bir kitleye göstermedik. Bu yüzden sektörden daha geri dönüş almadık. Ama seyircilerden ve festivalci arkadaşlarımızdan olumlu geri dönüşler var. 18 Şubat'da! f Istanbul'da filmin ilk gösterimini yapacağız. Merakla bekliyoruz tepkileri. Sinemanın ya da genel olarak sanatın bir ülkeyi tanıtma misyonu olduğunu düşünmüyorum. Ben ilgilendiğimden, bir ülkede bir dönemin sinemasını inceledim. Bu Almanya sineması, ya da Brezilya sineması da olabilirdi. Türk kültürüne ait referanslar elbette ki filmlerde de vardı ama biz zaten müziğiyle, edebiyatıyla, sözel kültürüyle, etnik çeşitliliğiyle gurbetçilerin Almanya'ya taşıdıkları Türk, Kürt, Alevi, Yunan, Balkan kültürleriyle içiçe büyüdük. Sansürün her alanda var olduğu Türkiye'de korkunç olan şey otosansürün geldiği nokta ve uygulanan sansüre verilen tavizlerdir. Antalya'da festivalin hukuk danışmanları her ihtimale karşı sansürü kendileri uyguladılar, devlet uygulamadı. Artı, festival yöneticileri ve bazı filmciler belgesel film yarışmasınun iptalinden arkadaşımız Reyan Tuvi'yi direkt olarak sorumlu tutmaya çalıştılar, yapılanın sansür olmadığını iddia ettiler. Biz filmlerimizi bu zihniyete karşı bir tepki olarak ve dayanışma adına geri çektik. Kendi çekim sürecimizde zorluklarla karşılaşmadık. Yabancı seyirci belgeseli ve konuşmacıları çok sevdi. Locarno, Valladolid, Rio de Janeiro, Hong Kong, Göteborg, Rotterdam gibi farklı şenliklerde gösterildi film. Haftaya Berlin Film Festivali'nin Lola seçkisinde gösterilecek. Yani birbirinden çok farklı ülkelerden gelen seyirciyle buluştu ve tepkiler her yerde benzerdi. Böyle bir sinemanın varoluşundan bihaber olduklarından, şaşıran çok insan oldu. Ama anlattığımız hikayenin benzerleri bütün ülkelerde var. Bu yüzden seyirciler imkansızlıklar içinde yapılan bir sinemanın kendine özgün çözümler üretmesi ile kolay empati kurabiliyorlar ve çok eğleniyorlar. Yeşilçam dönemi Türk Sineması'nın yurtdışında iki tarz seyirci kitlesi var: Biri arthaus seyircisi, Yılmaz Güney ve özellikle Yol filmi hayranları, diğeri ise Turkploitation diye adlandırılan fantastik ve avantür film fanları. Burada da ön plana çıkan film Turkish Star Wars adı altında Çetin İnanç'ın yönettiği Dünyayı Kurtaran Adam filmi. Bu iki ekolün küçümsenmeyecek boyutta ve derinden ilgili bir fan kitlesi var. Mesela Brezilya'da festivalde karşılaştığım bir seyirci, yıllardır Türk koleksiyonculardan filmler sipariş ediyor, Türkçe bilmemesine rağmen filmleri altyazısız izliyor, Türk sineması üzerine engin bir bilgiye ve muazzam bir arşive sahip. Aykut Düz ve filmleri. Özellikle Muhtesem Serseri.


Varoluşun temelindeki esaret ile yüzleşmek, kalıplar içindeki yaşamı reddetmek cesaret ister. Gerçek, tek ve değişmez midir? Dayatılan tüm psikolojik, sosyolojik, kültürel şemaya yeni önermeler ve yeni yörüngeler yaratmak mümkün müdür? gibi sorulardan hareket eden Evren Erol, Kırmızı Çizginin değişim, dönüşüm, karşıtlık, ret ve kabul bağlamı gibi temel metaforlar çerçevesinde, hayatın baş aktörü bireyin kendini yeniden var edebilme ihtimali için bir deney alanı olduğunu söylüyor. Evren Erol'un Kırmızı Çizgisi düz ve sürekli değil, kısa ve kesintili, geçici ve devingen. Bu biçimiyle kırmızı çizgi düzen tesis eden, anlam kuran her öznelliğin bünyevi eksiğine işaret ediyor. Heykelleri kırmızı çizginin içindeki tekinsiz boşluktan uç veriyor. Bu heykellerde köpüren, şişen, kabaran yumrular eksikliğe işaret eden esrarengiz fazlalıklar gibi. Kırmızı çizgileri geriyor, esnetiyor, çarpıtıyorlar. Derinde tomurcuklanan her neyse heykelin pürüzsüz tenini ağrıtıyor, yırtıyor. Ardından sergi mekanının içine düşüyor dalga dalga akıyor ve mekanı istila ediyor. Erol'un heykelleri gerçekliğe, onu yaralayarak dahil oluyor. Sergideki heykeller anlamın dilsiz, varlığın adsız kaldığı yere, sesin alanına yakın duruyor. Evren Erol'un varlık üzerine düşünen formları bir vadi içinde yankılanan ses gibi. Boşluğu doldurmadan, negatif mevcudiyeti kucaklıyor. Sergi gerçekliğin yarasından soluk alıyor, bir çığlıkta soluk veriyor. Kırmızı Çizgi ise bu yaranın hafifçe aralanmış dudakları. Küratörlüğünü Oğuz Erten'in yaptığı sergi, 26 Şubat'ta Bozlu Art Project'te. 1977'de İstanbul'da doğan Evren Erol, 1998 yılında Yıldız Teknik Üniversitesi Serigrafi Bölümü'nden, 2003 yılında Marmara Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi Heykel Bölümü'nden mezun oldu. Sanatı, var olan gerçekliğe alternatif bakma yöntemleri geliştirebilmek noktasında, sanatçıya sonsuz özgürlük alanı yaratan kendini ifade etme ve sorgulama dili olarak görmektedir. Heykellerini, koşullara göre kendi varoluşunu biçimleyen düşünce ve kavramların, bilinçaltında yer alan değişimin yansıması olarak tanımlamaktadır. Değişim, dönüşüm, karşıtlık, ret ve kabul bağlamı gibi temel metaforlar çerçevesinde üretmektedir. 2012 yılında açtığı KENDİNİ BULus başlıklı kişisel sergisinin yanı sıra birçok karma sergi ve sempozyumda yer almıştır. Heykel üretimiyle birlikte edebiyat alanında illüstrasyon çalışmalarını İstanbul'da atölyesi'nde sürdürmektedir.


Ahşap, hem sağlam yapısı hem de şık görüntüsüyle girdiği ortama karakter kazandıran bir materyal. Ahşabı birçok farklı objeyle kombinleyerek sofranızda ve mutfağınızda yepyeni bir konsept yaratabilirsiniz. Balık kılçığı şeklindeki kesme tahtası, 29,50 TL, Paşabahçe. Olive dilimleyici, 69,95 TL; Stone servis tabağı, 79,95 TL; Olive tepsi, 169 TL, hepsi Mudo Concept. Aahşap kürek, 165 TL, Hamm. Bambu pilav kaşığı, 12,5 TL; Olivewood uzun tereyağı bıçağı, 31 TL, hepsi Crate&Barrel. Siyah detaylı kürek kesme tahtası, 130 TL; mermer sosluk, 50 TL, hepsi Hamm. Woodberry meşe yuvarlak kesme tahtası, 39,90 TL; Woodberry meşe havan, 49 TL, hepsi Esse. Maple başlangıç tabağı, 31 TL; saplı ahşap kesme ve servis tahtası, 125 TL; Mezza peynir bıçağı, 78 TL, hepsi Crate&Barrel. Olive kesme tahtası, 129 TL, Mudo Concept. Kare ahşap kesme tahtası, 79,50 TL, Paşabahçe. Olive kesme tahtası, 59,95 TL; bambu ikili pizza seti, 59,5 TL, hepsi Mudo Concept. Küçük kesme tahtası (3 boy), 24,99 TL, Koçtaş. Uzun J. K. Adams duo servis tahtası, 312 TL; Amuse servis tahtası, 63 TL, hepsi Crate&Barrel. Küçük siyah detaylı ahşap kürek, 130 TL, Hamm. Woodberry meşe ekmek kesme tahtası, 79 TL, Esse. End grain küçük boy kesme tahtası, 156 TL; Olivewood peynir tahtası, 53 TL, hepsi Crate&Barrel. Orta boy kesme tahtası, 55,50 TL; dikdörtgen kesme tahtası, 39 TL, hepsi Paşabahçe. Siyah detaylı büyük ahşap kürek, 185 TL, Hamm. Mavi-beyaz porselen çaydanlık, 79,50 TL; mavi-beyaz porselen tabak, 19,50 TL; Shiny tabak servis altlığı, 19,50 TL, hepsi Mudo Concept. Ahşap çatal ve spatula takımı; 97 TL; porselen 2 katlı desenli servis standı, 165 TL, hepsi Rooms. Tik dal şeklinde 2'li servis seti, 125 TL; Onslow hasır tepsi, 125, TL, hepsi Crate&Barrel. Bej keten peçete, 25 EURO; dal şeklinde tereyağ bıçakları (4'lü) 62 EURO, hepsi Becara. Ahşap kase, 218 TL; Clio 2 parça servis seti, 47 TL; kuş tüyü desenli peçete, 27 TL; ahşap ayaklı servis, 125 TL, hepsi Crate&Barrel. Çay bardağı, 30 TL; çay tabağı, 15 TL; kırmızı uçlu ahşap çay kaşığı, 10 TL; kırmızı alüminyum tabak, 60 TL; ahşap kırmızı detaylı çatal-bıçak-kaşık, 10 TL, hepsi Hamm. Ahşap tuzluk-biberlik, 50 EURO, Becara. Hasır termos, 150 EURO, Oka.