Bildiğiniz üzere Dünya Mirasları programı, UNESCO tarafından belirlenen ve tüm dünyada öncelikli olarak korunması için çalışmalar yapılan kültürel ve doğal varlıkların bir listesi. 1972'de başlatılan program, evrensel değere sahip olağanüstü güzellikteki mekanları Dünya Mirası olarak ödüllendirip, korumak üzerine kurulmuş. 160 ülkede bulunan yüzlerce bölgenin listesi giderek büyüyor ve bunların içinde Taç Mahal, Özgürlük Anıtı, Londra Kulesi, Çin Seddi, Mısır Piramitleri gibi birbirinden farklı yer var. Kültürel ve doğal olarak ikiye ayrılan listeye girebilmenin kriterleri temel olarak dört maddeden oluşuyor: Otantik olma, iyi korunma, iyi işletilme ve ulaşılabilirlik. Biz bu yazıda, Japonya seyahatimiz için hazırladığımız notları derleyerek 10 muhteşem yeri seçip, sizinle paylaştık. Sadece Kyoto'da bile 17 kültürel miras bölgesi olduğunu düşünürseniz; bunları elemenin gerçekten ne kadar zor iş olduğu daha aşikar olacaktır. İşte Japonya'dan Dünya'ya emanet 10 muhteşem kültür mirası! Hiçbir yer, Japonya'yı Itsukushima kadar iyi özetleyemez. Tapınağın Şinto kapısı, artık ikon haline gelmiş bir resim sunar; geleneksel Japon mimarisiyle doğasının muazzam birlikteliği. Formlar, renkler ve kompozisyon öyle güzeldir ki burada, mekanın hassasiyeti ve kutsallığını görür görmez hissedersiniz. 1996'da Kültür Mirası listesine giren mekan, mimari ile doğayı en güzel şekilde birleştirdiği için emsalsiz güzellik olarak taçlandırıldı. Miyajima adasında bulunan Şinto tapınağında koridorlarla birleşen 56 ahşap yapı var. Hiroşima'dan Miyajimaguchi'ye 25 dakikada trenle ulaşabilirsiniz. Sonrasında 10 dakikalık feribot yolculuğu ve 15 dakikalık yürüyüş sonucunda bu güzelliğe kavuşacaksınız. Ayrıca yeterli paranız varsa 55 dakikalık yolculukla direk Barış Parkı'ndan kalkan bota da binebilirsiniz. Turist sezonunda sabah 6:30'dan akşam 17:40'a kadar açık olan mekan için giriş ücretli. Bilgi almak için; Miyajima Tourist Association (0829) 44 0066 ve ücretsiz rehberlik için taif@fureai-ch. ne. jp gerekli iletişim bilgileri. Simetrik karlı zirvesiyle Fuji dağı Japonya'nın ikonik bir sembolü. Antik zamanlardan bu yana azametiyle yükselen dağın zirvesi, o günden bu güne tüm Japonların bir kez olsun doruklarına ulaşma isteğiyle yanıp tutuşmasına neden olmuş. UNESCO mirasına girmeden önce doğal güzellik klasmanında değerlendirilmesi beklenen Fuji Dağı, çevresel problemler ve Japon ulusunun gözündeki anlamı nedeniyle tekrar oylamaya alınarak Kültürel Miras olarak sınıflandırılmış. Dini anlamı ve sanatsal önemi düşünüldüğünde Fuji'ye daha azını vermek, zaten haksızlık olurdu. 2013'te sanat ve inancın kaynağı olarak miras listesine giren dağın Shizuoka ve Yamanashi bölgelerinde 25 gezilebilir alan bulunuyor. Bunlara 3,776 metrelik zirve bölgesi, 8 tapınak, arınma kaynakları, 5 göl, bizdeki kervansaray kültürüne benzer ahşap konaklama evleri, mağralar ve bir şelale de dahil. Tokyo merkezden trenle, 90 dakikalık bir yolculuk yaparak Fujisan istasyonuna ulaşabilirsiniz. Fujiyoshida kasabası Fuji'nin büyüklüğü içinde kaybolmak için mükemmel bir başlangıç noktası olur. Eğer araçla gezecekseniz, toplam 10 duraklık 4 ana rota içinde dolaşmak ortalama 4-8 saat arası yol yapmanız demek. Bu nedenle gündoğumunu görmek için bir gece kalabilirsiniz. Tüm alanı gezmek için 2 günlük sürüş yeterli olacaktır. Tabii ki araziye uygun kiralık araç en iyi seçenek. Görülecek alanların çoğu kamuya açık ve ücretsiz. Fakat tırmanış için ücret ödemeniz gerekebilir. Daha fazla bilgi için Shizuoka Dünya Mirası ofisini (054) 221-3746 ya da Yamanashi Dünya Mirası ofisini arayabilirsiniz: (055) 223-1316. Kawaguchi gölü bölgesinde gönüllü rehberlik için ysgg_office@yahoo. co. jp adresinden bilgi alabilirsiniz. Hiroşima'nın yıldönümünde yazılan bu yazıdan yıllar önce, 6 Ağustos 1945 sabahı 8'i çeyrek geçe, dünyanın ilk nükleer bombardımanı meydana geldi. Patlama Hiroşima'nın en merkezi yerinin 600 metre üzerinde gerçekleşti ve tüm bölgeyi haritadan sildi. Bu korkunç yıkımdan ayakta kalan tek yapı, sonrasında Genbaku Dome / Atom Bombası Kubbesi olarak bilinen binanın iskeletiydi. 1966'da bölgenin yönetimini geri alan Hiroşima Şehir Konseyi bu yapıyı bir anıt olarak saklama kararı aldı. Ve 1996'da, insanoğlunun yok edici yanının bir yansıması olarak, dünya barışını sembolize etmesi için Dünya Mirası listesine alındı. Japonya'nın Samuray çağından geriye kalan 20 şatosu içinde, Himeji en büyük ve en iyi korunmuş olanı. 2 avlusu, 83 yapısı, 6 katlı kulesiyle oldukça büyük bir askeri bina. Sofistike bir tasarımla, savunma ve sanatı birleştiren şato, ismini uçmakta olan bir kuştan alıyor. Devasa hacmine rağmen doğa ile son derece uyum içinde olan mekan, basit malzemeler kullanılarak yapılmış zaten; ahşap, taş, su ve kil. 1993'te Miras Listesi'ne giren yapı, fonksiyon ve estetiğin kardeşliği gibi adeta. Himeji'den 15 dakikalık yürüyüşle ulaşabileceğiniz şato için giriş ücreti ödeyeceksiniz. Ayrıca himejitourkashinoki@gmail. com adresine mail atarak, ortalama 90 dakika süren tur için rehberlik hizmetleri hakkında bilgi alabilirsiniz. Orta Japonya'nın derinliklerinde, dağlarının arasındaki bu köyler Gassho Zukuri yani, dua eden el evleri ile meşhur. İsmini dua eden bir Budist'in ellerini hatırlatan meyilli çatılardan alıyor. Kışın epey fazla yağan karın ağırlığını taşımak için böyle tasarlanmışlar. Zaten köyler, Japonya'nın en karlı bölgelerinde... Yüzde 95'i dağlık olan alanda, köy sakinlerinin hayatı dış dünya ile neredeyse tamamen kopmuş durumda. İdare edebilmek için, her anlamıyla kendine yeten bir yaşam tarzı geliştirmişler. Bu nedenle zaruri olan şeylerin dışında fazla birşey yok. Tarihi köyler1995'te Dünya Mirası'na girmiş. Kiralık arabayla gezilmesi elzem olan bölgeye, çok mecbur kalırsanız Takayama'dan otobüsle 50 dakikada, Kanazawa'dan 75 dakikada ulaşabilirsiniz. Bilgi için turizm ofisine (05769) 6-1311 nolu telefondan; ya da hidatio@hidanet. ne. jp adresinden ulaşabilirsiniz. Kiyomizu, Kyoto'nun turistler için cazibe merkezi. Olağanüstü mimarisi, harika manzarası, aşk tapınağı ve saf su kaynağı ile mutlaka görülmesi gereken bir yer. Dar sokaklar, dükkanlar, yaşam alanları bölgenin antik zamanlardan gelen sosyal atmosferini sürdürmesine yardımcı olmuş. Bu nedenle Dünya Mirası'na girmesi bir sürpriz değil. Eğer ziyaret edecekseniz, en iyi zaman dilimi sabah 6. Gündoğumunu sakın, ama sakın kaçırmayın. Kita-Hosso'yu ve Otowa kaynağının manzarasını izleyin. Jishu'yu ziyaret edin. Buraya gelebilmek için Kyoto'dan 15 dakikalık otobüs yolculuğu ile Kiyomizu-michi ya da Gojo-zaka'ya ulaşıp, 10 dakika yürümeniz gerekiyor. Keihan hattından gelirseniz yürüyüşünüz 2 kat uzun sürer. 6:00-18:00 arası açık ve giriş ücretli. Japonya, 1603-1867 arasında Edo'da yaşayan Tokugawa komutanları tarafından yönetiliyordu. Burası da onların Kyoto'daki merkeziydi. Varlığıyla yakınlardaki imparatorluk sarayına Tokugawa'yı hatırlatıp, kalıcı bir mesaj veriyordu. Askeri açıdan değil belki ama, dekoratif açıdan olağanüstü güzellikler taşıyan bu şatonun dili olsa, Tokugawa jargonuyla Japonca konuşurdu herhalde... 3 temel alandan oluşan şatoda Ninomaru sarayı, Hinomaru kompleksi ve dairesel bahçeler var. Kyoto'dan 9, 50, 101 nolu otobüslere binerek 20 dakikada ya da taksiyle 15 dakikada buraya ulaşabilirsiniz. 8:45 16:00 arası açık, Temmuz ve Ağustos'ta ise Salı günleri kapalı. (075) 841-0096 no'lu telden bilgi alabilir, azami 2 saat sürecek ziyaretiniz için rezervasyon yaptırabilirsiniz. Mart-Nisan arası 400'den fazla kiraz ağacının çiçek açmasını, Ağustos'un başında da Tanabata Festival'ini burada görmenizi öneririz. Ekim'de de minik bir şato festivali var, hiç olmadı onu yakalarsınız. Burası da Japonya'nın ikonik yerlerinden biri ve kasrın altın silüeti gerçekten dünyaca ünlü. Hala işleyen bir Zen tapınağı olduğunu öğrenince biz de çok şaşırmıştık. İçinde harika bir havuz ve dua alanları bulunduran mekanın resmi adı Rokuon-ji; yani Geyik Bahçesi Tapınağı. Ama siz, Kinkaku'ya gitmek istiyorum diyerek Kyoto'dan 101 veya 205 nolu otobüslere binebilirsiniz. 50 dakika sonra Kinkakuji-michi istasyonunda inecek, metroya yürüyecek, Kitaoji'de metrodan çıkacak ve 10 dakikalık bir taksi yolculuğu daha yapacaksınız. Ama 1 saatlik bu ziyaret, yaptığınız uzun yolculuğa kesinlikle değecek. Giriş ücretli, ziyaret saatleri de 9:00 17:00. Ryoan-ji zaten taşlı bahçe anlamına geliyor, ama orada kesinlikle bundan fazlası var. Aristokratik bir hayat sürülmesi için asilzadelere göre inşa edilen mekanda çok geniş bir havuz var ve yerleşkenin muhteşem manzarası da buğulu kuzey tepelerini kapsıyor. Daha sonra Zen tapınağına çevrilen mekan, 1500'lerde usta tasarımcı Saomi tarafından elden geçirilmiş, 1797'de yaşanan büyük yangın sonucu da bugünkü halini almış. Kyoto'dan 101 ve 205 no'lu otobüslerle 40 dakikada ya da 20 dakikalık yürüyüşle Kinkaku-ji'den ulaşabilir, giriş ücretini ödedikten sonra 8:00 17:00 arasında 90 dakika boyunca ziyaret edebilirsiniz. Bize göre en iyi saat ya sabah çok erken, ya da akşama doğru. Kyoto'nun Kuzeydoğu'sunda olan bu kasr, Kuzeybatı'sındaki Altın Kasr'ın kurucusunun torunu tarafından inşa edilmiş. Onun ölümü ardından Zen bahçesine çevrilen mekan, oldukça sanatsal bir anlayışla, selefini yaad etmek için yaptırılmış. Altın kardeşinin gümüş yoldaşı olan bu mekanda, muhteşem bir manzara ve havuzlar yine sizi bekliyor. Rinzai Zen tapınağı, Hondo koridoru da mutlaka görülmesi gereken yerleri. Kyoto'dan 5, 17 ya da 100 no'lu otobüslere binerek 40 dakikada ya da Shimogamo bölgesinden 10 dakikada taksiyle ulaşabilirsiniz. Nanzen-ji'den buraya yapacağınız yarım saatlik yürüyüşe de filozofun yürüyüşü deniyor, ki yol için oldukça iyi bir alternatif. Giriş yine ücretli ve 1 saat kadar kalabiliyorsunuz. 8:30 17:00 arasında gerçekleştirebileceğiniz ziyareti, hele ki Altrın Kasrı da gördüyseniz sakın ihmal etmeyin.


Shelter'ı belki hatırlarsınınız; en az ikincisi kadar güzel görünen, oynayan herkeste yeni ufuklar açan sanatsal bir oyundu. Bağımsız oyun yapımcısı Might and Delight'ın bu yaratıcı projesi, şimdi daha da etkileyici görünen grafiklerle ikinci aşamasına geçiyor. Oynanış dinamikleri açısından oldukça minimalist olan bu oyunun tek amacı var; o da avlanmak ve yuvaya dönmek. İşte karşınızda Shelter 2! Shelter 2'de ilkinden farklı olarak tüm mevsimlersel etkiler de olacak; Bahar, Sonbahar, Kış ve Çöl Sıcağı! Fakat mevsimler arası geçişin nasıl gerçekleşeceği ve bunun oynanışı nasıl etkileyeceği henüz belli değil. Yavrularını yaşatmaya çalışan anne Lynx'in macerası gerçekten çok güzel görünüyor. Oyunun çıkmasını sabırsızlıkla bekliyoruz.


New York'taki işini bırakıp, dedesinin anısına Avustralya'da ziyaret etmiş olabileceği yerlerin peşine düşen Dave Tomkins, fotoğraflardaki yerleri bulup onların bugünkü hallerini de çekmeyi planlıyor. Topladığı ipuçlarına göre seyahat edeceği yerler arasında İsviçre, İtalya, İsrail, Hong Kong ve Singapur da var. Blog'u üzerinden yayınladığı 50 fotoğrafın çekildiği yerlerle ilgili bir fikriniz varsa ona buradan ulaşabilirsiniz.


Mitte, Kadkıköy'deki atölyesinde alt katında ahşap eşyalar üretilen, üst katında film izlenen, kuzinesinde kestane pişen, hem bir şeyler satın alabileceğiniz hem de atıştırabileceğiniz butik bir kafe, vintage mağaza ve atölye. Mitte'nin dediğine göre: Hasırcıbaşı'nın ünlü kedilerini seviyor, sürreal market köşesinde satılık ikinci el objeleri yeni sahipleri ile buluşturuyor, müzik dinliyor, kahve içiyor, t-shirt deniyor, kahvaltı ediyor, Bu çılgın kahvaltıdan sonra da bir kahve iyi giderdi. diyor, kahve içiyor, her ay kurulan pazarda limonata yudumluyor ya da kısacası canları ne isterse onu yapıyorlar. Exit-Music'in neredeyse her aradığınız bulabileceğiniz plak koleksiyonu ve Plak temizleme servisi. Mersin'de köylü kadınlara istihdam yaratmak için başlatılmış bir proje: Annemin Kilimleri. -Kartlar, stickerlar, baskilar, sanatci kitaplari ve seramikler icin 49/50 ya da bildiğimiz ismi ile Bakkal, -Atmak, tutmak, çevirmek, yeni şeyler keşfetmek ya da keşfettiklerini geliştirmek kısacası eğlenmek isteyenler için birinci ve ikinci el juggling aletler (Contact ball, devil stick, diabolo, poi, hulahoop, unicycle, 3 top) ile Bacci Juggling Dükkanı, Leziz yemekleri, reçelleri ve sosları ile hey chef! Mitte'nin marangozhanesinden talaşı üzerinde taze ürünler, Mitte Limonata, meyve salatası ve yiyenlerin asla pişman olmayacağı belki de daha önceden niye hiç yemedim ki diye pişman olabileceği Arnavut tatlısı trileçe de cabası.


Duvarların dili olsa herhalde Graffiti'ce olurdu. Dünya üzerinde sanatını duvarlar üzerinden milyonlara ulaştıran pek çok değerli sanatçı, Pera Müzesi'ndeki Duvarların Dili isimli sergiyle İstanbul'un duvarlarını boyuyor. Roxane Ayral küratörlüğünde gerçekleşecek olan Duvarların Dili, Amerika, Almanya, Fransa, Japonya ve Türkiye'den 20'nin üzerinde Graffiti sanatçısını konuk edecek. 13 Ağustos-5 Ekim arasında gerçekleşecek olan sergi, sokak sanatı çapında Türkiye'nin en kapsamlı sergisi olarak anılıyor. Sergide, öne çıkan sokak sanatçılarından Futura, Carlos Mare, Cope 2, Turbo, Wyne, JonOne, Tilt, Mist, Psyckoze, Craig Costello, Herakut, Logan Hicks, C215, Suiko, Evol, Gaia, Tabone, Funk, No More Lies gibi isimlerin işleri yer alıyor. Sergiye katılan sanatçılar, şimdiden şehrin duvarlarını boyamaya başladılar bile.


Hollywood tarihine öldürücü bakışlarıyla adını kazımış olan, hatta Marilyn Monroe ile karşılaştırılan oyuncu Lauren Bacall, 89 yaşında geçirdiği felç nedeniyle dün hayata veda etti. Kariyerine 1940 yılında model olarak başlayan Bacall, doğal güzelliğiyle ve çekiciliğiyle ünlü yönetmen Howard Hawks tarafından keşfedildi. Sinema hayatına, ilk kez To Have and Have Not (1944) filmiyle başladı. Filmdeki rol arkadaşı ve o zamanlar evli olan gelecekteki eşi Humphrey Bogart ile de böylece tanışmış oldu. Mutlulukları, Bogart 1957 yılında kanserden hayatını kaybedene dek sürdü. İki çocuğu olan çift, beraber To Have and Have Not (1944), The Big Sleep (1946), Dark Passage (1947) ve Key Largo (1948) filmlerinde rol aldılar. 1997'de Barbra Streisand'ın ünlü filmi Mirror Has Two Facesde Hannah Morgan karakterini canlandıran yıldız, bu filmdeki performası ile Oscar'a aday oldu. Bogart'ın ölümünden 4 yıl sonra evlenen ve boşanan Lauren Bacall, Hollywood'daki şaşalı hayatını bir kenara bırakıp New York'a taşındı ve zaman zaman Broadway ile West End'deki gösterilerde sahne aldı. Sahnedeki boğuk ses tonu ve karakteristik yüz hatları onu her zaman saygı dıuyulan ve unutulmayacak olan sanatçılar arasına sokmayı başardı.


Çukurcuma'daki Turnacıbaşı Caddesi'nin üzerindeki Corrine Hotel, açıldığı günden beri Çukurcuma'ya ihtiyacı olan o yeniliği ve modernliği gerek mimarisiyle gerek dinamizmiyle kazandırmayı başarmış. Özellikle turistler için oldukça avantajlı bir lokasyonda olan Corinne Hotel, özel günlerini şehirden uzaklaşmadan geçirmek isteyenler için de mantıklı bir alternatif. Corinne Hotel'in binası, 1911 yılında zamanın en ünlü mimarlarından Mimar Kemaleddin tarafından neo-klasik Osmanlı tarzında inşa edilmiş. Uluslararası üne sahip Mimar Kemaleddin'i, 20 Türk Lirası'nın üzerindeki resminden hatırlarsınız. 3. Vakıf Han olarak tasarlanan bina, 100 yıl sonra butik otel olarak kullanılmış. Bina, adını Mustafa Kemal Atatürk'ün 2. Dünya Savaşı sırasında mektuplaştığı, Çukurcuma'da yaşayan opera sanatçısı Madam Corinne'den alıyor. Corinne Hotel, otel olmadan önce son döneminde Osman Yağmurdereli'nin film platosuymuş. Birçok film dizi ekibini ağırlayan bina, Yılan Hikayesi ve Av Mevsimi gibi yapımlara da ev sahipliğinde bulunmuş. Memoli'nin oturduğu Mimoza Apartmanı Corinne Hotel'in ta kendisi. Otel, özellikle terasıyla Sultanahmet, Süleymaniye, Beyazıt Camii, Aya Sofya, Galata Kulesi ve Prenses Adası gibi tarihi yerleri gördüğü için de birçok insan tarafından tercih ediliyor. Bir İstanbullu olarak Nasılsa biliyorum. dediğiniz yerlerin manzarasını, bir de kuşbakışı görüp tekrar tekrar keşfetmenizi tavsiye ederiz. Otelde, üzerinde Osmanlı'dan kalma mühürü duran tuğlaların arasından geçerek, hiç değiştirilmemiş mermer merdivenlerinden çıkarak odanıza ulaştığınızda o modern yapının içinde kalmış, korunmuş maneviyat kendini çokça hissettiriyor. Odaya girdiğinizde beyaz ağırlıklı dekore edilmiş iç mekanı, yüksek tavanı, ahşap döşemesi ve aydınlık atmosferiyle oda gözünüze oldukça Avrupalı gözükecek. Bu hissiyatta yanılmadığınızı şampuan seçiminden, bornoz ve terlik kalitesine kadar hiçbir şeyden kaçınmadıklarınızı gördüğünüzde emin olacaksınız. Corrine Hotel, ismini daha sık duyduğumuz birçok otelden dekorasyon ve aksesuar kalitesi olarak oldukça önde desek yalan olmaz. Şehrin göbeğinde oluşu da gürültü açısından sizi korkutmasın. Klimalı odalarda, aralanmış bir pencereye ihtiyaç duymayacağınız için dışarıdan gelen gürültü sizi rahatsız edecek boyutta olmuyor. Misafirlerine bol çeşitli açık büfe kahvaltı sunan Corinne'in bir de restoranı var. Corinne Brasserie adıyla faaliyet gösteren restorana, hem otelin içinden hem de dışarıdan giriş var. Corinne'in restoranı, otel gölgesinde kalamayacak kadar iddialı bir menü ve lezzetli tatlara sahip. Bizim tercihimiz Kestane Mantarlı Risotto ve Milano Pizza'dan yana oldu. Fakat aklımızdaBir dahaki sefere denemeliyiz dediğimiz yemekleri düşünerek oradan ayrıldık. Otel müdürü Kartal Bey'e bize verdiği bilgilerden ve kusursuz misafirperverliğinden ötürü teşekkür ederiz. Corinne, artık İstanbul kaçamaklarımızın risksiz adresi. Adres: Turnacıbaşı Caddesi Ayhan Işık Sokak No: 41 34433 Beyoğlu, İstanbul.


Bağımsız bir ödünç kitap alışveriş platformu olan BookSerf, kitapseverlerin kitaplarını birbirlerine ulaştırmasına olanak sağlıyor. Bir web sitesi üzerinden gerçekleşen platformun kurucuları Erbil Sivaslıoğlu ve Kerem Güneş. BookSerf aracılığıyla yeni kitaplar keşfedebilir, kitaplarınızı başkalarıyla paylaşabilir ve başkalarının kitaplarını ödünç alabilirsiniz. BookSerf, özellikle İngilizce kitap değiş tokuşu ile birçok kitapseverin İngilizce kaynak sorununa derman olacak gibi. Sistemin içine girebilmek ve bir BookSerf üyesi olabilmek için yapmanız gereken BookSerf'in web sitesine kaydolup, kişisel kütüphanenizi sisteme eklemek ve kaynaklarınızı başkalarıyla paylaşıma hazır hale getirmek. Diğer kullanıcıların profillerinden paylaşmaya hazır oldukları kitaplarını takip edebilir, kitapların altına yorum yazarak kitabın sahibi ile doğrudan iletişime geçebilirsiniz. Kullanıcıyla kitabı nerede, nasıl ve ne zaman alacağınızı anlaşıp, iki haftalığına kitaba sahip olmuş oluyorsunuz. Artık bulması zor veya bulunsa bile çok pahalı olan İngilizce kaynaklara ulaşmanız çok daha kolay. BookSerf ile buradan tanışabilirsiniz.


İsrail doğumlu Eran Gilat, bir nörolog ve aynı zamanda yeni hevesi peşinde koşan hırslı bir fotoğrafçı. Geçen yıllarla birlikte kendisini natürmort fotoğrafçılığa başlamış halde bulan Gilat, fotoğraflarında klinik araştırmalarından ve tıbbi deneyimlerinden ilham alıyor. Genç hekimler için tıbbi alet veya ortamları bir sanat sahnesine döndürmenin ilk başlarda çok kolay gelmeyebileceğini söyleyen sanatçı / doktor, zaman geçtikçe mesleğini farklı açıdan ele alabilmeyi başarmış. Eran Gilant verdiği bir röportajda bu deneyimini 'Bazen fotoğrafik faaliyetlerimin beni duygusal olarak rahatsız edici bölgelere taşıdığını hissediyorum.' sözleriyle ifade etmiş. Sanatçının fotoğrafları çeşitli bağlamlarda doğaçlama, bir hayli estetik ve herhangi bir operasyonda kullanılmayacak aletlerden oluşacak kadar seçiçi süreçlerden geçerek ortaya çıkıyor. Life Science ismini verdiği bu proje materyalizm, erotizm ve fanilik gibi ögeler barındırıyor. Gilat, işleriyle şiddet hakkındaki çeşitli düşüncelere de başkaldırıda bulunuyor. Fotoğraflarında kullandığı bütün organ ve hayvanları kasap veya balık pazarlarından edindiğini ve projesi için hiçbir hayvanın ölümüne neden olmadığını da belirtelim. İnsanoğlunun hayvansal davranışları üzerine eğilen kompozisyonlarında yaratıcı şiddet davranışı baskın oranda kendisini hissettiriyor.


Florencia Blanco Cutuk, 1971 Montpelier doğumlu bir Fransız. Fakat ailesi, Florencia doğar doğmaz Buenos Aires'in bir ili olan Bahia Blanca'ya göç etmiş. Buenos Aires Üniversitesi'nde Görsel ve Ses Tasarımı eğitimi alan Florencia, Juan Travnik'in fotoğraf workshop'larına katılarak, fotoğraf kabiliyetini geliştirmiş. 1997 yılından beri foto-röportaj üreten sanatçının, bugün Arjantin ve daha birçok ülke de sergileri gösteriliyor. Florencia, fotoğraf kariyeri boyunc birçok ödül kazanmış. Bunlardan bazıları: The Grand Prize of the Banco Provincia de Buenos Aires 2009, Best Portfolio Prize, The Latin America Prize, The Programa Trama ödülü. Painted Photos isimli serisiyle dikkatimizi çeken sanatçı, bu serisinde çocukluk yıllarından ilham almış.


Bi' Zamanlar isimli efsane programdan hatırlayacağınız Özgür Uysal, bir iletişimci ve aynı zamanda kalemi güçlü bir yazar. Yeni projelerini dört gözle beklediğimiz Özgür'le eğlenceli bir röportaj yaptık. Yenileniyorum aslında. Beynimdeki fazla bilgiyi boşaltmak gibi. Sonuçta hepsi stokta duruyor. Yürürken, tıraş olurken, kahvaltı yaparken, güneşin batışını, dolunayı filan izlerken hep bir şeyler düşünüyor insan. Hepimiz yapıyoruz bunu. Attın hafızaya, beyin bedava ama kullanmazsan ne işe yarar değil mi? Kimimiz resim çizerek kimimiz enstrüman çalarak aktarıyor biriktirdiği düşünceleri, ben de yazarak ana bellekte yer açıyorum. Bir nevi meditasyon gibi... Klavyenin başına oturduğumda etraf, hayat kavgası filan kalmıyor hiç kafamın içinde. Kendimi bildim bileli bir şeyler yazıyorum. Konusunun veya içeriğinin hiçbir önemi yok. Kafam yerinde olduğu sürece de yazmaya devam edeceğim ona şüphe yok. Aslında 12 Yapım Reklam ve Danışmanlık... Yani video, kısa film, reklam filmi, viral reklam filmi... Prodüksiyon anlamında her şeyi yapabiliyoruz. Üstelik iyi de yapıyoruz ayıp olmazsa söylemesi. Bunun yanında reklam kampanyası düzenliyoruz. Afiş, logo filan tasarlıyoruz. Marka iletişimi yapıyoruz. Strateji üretiyoruz. Sosyal medya hesapları açıp, dijital strateji üretip aynı zamanda yönetiyoruz. Web sitesi ve aplikasyon da yapıyoruz. Yani 12 için medya içerik üretimi konusunda Yapılamaz diye bir şey söz konusu değil. Çünkü gencecik, kafası çalışan 20 tane adam var içeride. Saat, gün kavramı olmadan çalışabiliyor hepsi. Makina gibi çocuklar sağ olsunlar. 12'nin temeli motivasyon. Öyle Sabah işe geleyim, aman bir kahve içeyim, iki dakika web'de gezeyim saatim geldi çıkayım yok. Herkes başarmak için, imza atabilmek için burada. 12'nin reklam ve dijital tarafı tıkır tıkır ilerliyor. Program tarafında ise yepyeni projeler var masada. Webisode, yani internet dizisi ayağı da olan bir talk show yapacağız. Konseptini ve senaryosunu oturtuyoruz. Yeni yayın döneminde de başlamayı planlıyoruz. Türkiye'de değil ama ABD'de örnekleri var böyle işlerin. Biz tabii ki biraz da içerisine Anadolu ezgileri ve karakterleri serpiştirip işi Türkiyeli hale getirerek seyirciyle buluşturmayı amaçlıyoruz. Şu anda olgunlaşıp pişme sürecinde. Yakında herkesin haberi olacaktır. Yaptığım her iş ayrı bir keyifti benim için. Çünkü asla tekrara düşmedim. Hep yeni bir şeyler yapmayı, bedenim zihnim el veriyorken kendimi ve sınırları zorlamayı felsefe edindim kendime. Ama en keyif aldığım iş tabii ki Bi' Zamanlar'dı. Sonuçta her yönüyle uğraştığınızda çocuğunuz gibi oluyor program. Gecesini, gündüzünü, aklını, fikrini, enerjisini veriyor insan. Her bir projede heyecanım katlanarak artıyorsa o zaman hayatımla ilgili doğru tercihi yapmışım demektir. Umarım hayatımın sonuna kadar süreç bu şekilde devam eder.


16 Ağustos'ta Topless'ta gerçekleştirdiği canlı performansıyla ilk kez halka arz eden Fake Alien Attack, henüz çok yeni ama bir oluşum ama grup üyeleri Mercan ve Mutlu'yu müzik sektöründen zaten tanıyorsunuz. FAA, Türkiye deki pop dance new beat müziğin kapılarını açan ve tabuları yıkan Mercan Şenel'den, son yıllarda ismini oldukça sık duyduğumuz dj producer Audiophile olarak ta bilinen Mutlu San'dan oluşuyor. FAA, bu sene İstanbul'da ilk kez yapılan Boiler Room da da çaldı.


1882 yılında Londra'da doğan Virginia Woolf, İngiltere'nin 20. yüzyıl edebiyat dünyasında önemli bir yere sahip. Kızkardeşi ve iki erkek kardeşiyle beraber yaşarken, ünlü Bloomsbury Grubu'nda öne çıkan bir kişilik oldu. Grubun üyelerinden Leonard Woolf ile 1912 yılında evlendi. 1917 yılında eşi Leonard ile birlikte Hogarth Yayınevi'ni kurdular. Bu yayınevinden birçok ünlü yazarın eseri yayınlandı. Woolf'lar beraberce Rodmell, Sussex'teki kır evlerinde yaşarlarken, 1941 yılının Mart ayında Virginia Woolf kendisini bir ırmağın sularına bırakarak intihar etti. Ünlü yazar, ününü romanlarına borçlu olsa da aynı zamanda birçok gazetede eleştirmen olarak çalıştı. İngiliz yazınının en önde gelenlerinden biri olan Woolf'un portre fotoğrafları ve ona ait nadir bilinen materyallerden oluşan sergisi şu sıralar Londra'daki National Portrait Gallery'de sergileniyor. Sergiyi 26 Ekim'e kadar ziyaret edebilirsiniz.


Bundan yıllar önce Türk pop müziğinin ilk zamanlarında 45'likler hep aynı ön kapakla basılıyorlardı. Zaman geçtikçe plağın içi kadar dışı da önem kazanmaya başladı ve şu anki içsiz plak kapağı fiyatlarının yüksekliğinden de anlaşılacağı gibi kapaklar oldukça önemli hale geldi. Plakla kapağın bir bütün olduğu artık yapımcılar, sanatçılar ve plağı satın alan müşteriler tarafından kabul edilmiş bir gerçek. Türk popunun ilk 45'lik plağı olarak bilinen Bak Bir Varmış Bir Yokmuş un gördüğü yoğun ilgiden sonra birçok müzik firması arka arkaya plak yayınlamaya başladı. 80'li yıllarda önem kazanan plak kapakları, bundan önce sadece 'kapak olsun da nasıl olursa olsun' mantığıyla yapılıyordu. Ön yüzü hep aynı kalan kapakların arkasında uzayıp giden bir diskografi yer alırdı. Örneğin Regal plak firması Ajda Pekkan'ın Saklambaç isimli plağını da Dünya Dönüyor'unu da aynı kapakla yayınlamıştı. Yıllar sonra önem kazanan ön kapaklar, bir nevi yeni bir sanat dalı haline geldi. Yıllarca plakçıların tezgahlarında sergilenen, adı geçince akla kapağıyla gelen plaklar Türk müzik tarihinde büyük yer etti. O zamanlar önde gelen plak şirketleri kendilerine bir yüz misali sanatçı seçmişlerdi. Örneğin Regal'in sanatçısı Ajda Pekkan, Pathe'nin ki Erol Büyükburç ve Columbia'nın ki Semiramis Pekkan'dı. Sahibinin Sesi isimli ünlü plak şirketi ise Özdemir Erdoğan, Kamuran Akkor ve Selçuk Ural ağırlıklı plaklar basıyorlardı. Diğer öne çıkan plak şirketleri Gönül Yazar'lı Arya, Sayan, Diskotür, 1 Numara, Öncü, Yonca, Nova, İstanbul, Elif, Kervan, Melodi, Yavuz, Coşkun gibi birçok plağın üzerinde görebileceğiniz firmalardan oluşuyordu. Bu firmalar sürekli yaratıcılıktan uzak, birbirlerini kopyalayan ön kapaklarla piyasaya yeni 45'likler sürüyorlardı. Kapağı kimin tasarladığı, grafiğin kimin elinden çıktığı ve kapakta yer alan fotoğrafı kimin çektiği gibi önemli bilgiler yer almıyordu. Plaklara biraz ilginiz varsa bilirsiniz; dünyanın her yerinde plak alıcıları, plak satıcılarına şu iki soruyu sorar: Plağın üzerinde çizik var mı ve kapağı ne durumda? Plak kapağı konusunda hala çok hassas olan ikinci el piyasası, plak kapağının durumunu özetleyen kelimeler bile türetmiş. Durum iyiden kötüye doğru şu kelimelerle alıcılara aktarılıyor: Mint, Excellent, Good, Fair, Poor ve Bad. Bu terimler plak kapağının fiyatlandırmasını da doğrudan etkiliyor. Bazıları için kapağın dışının hiçbir önemi olmasa da hala buna değer veren birçok koleksiyoner mevcut. Bu konuda en önemli hassasiyeti gösteren sanatçı İlhan İrem'dir. İlhan İrem önce Diskotür, ardından Yavuz Plak'tan çıkardığı 45'liklerinde hep mükemmel kapak tasarımları kullanmıştır. Bu zamana kadar önemsenmeyen arka kapağı da tasarıma dahil eden sanatçı, sonra bir üst seviyeye geçerek daha önce hiç yapılmamış üçlü kapak sistemine geçmiştir. İlhan İrem gibi Gönül Yazar da plak kapağı konusunda hassasiyet gösteren bir sanatçıydı. Arya'dan çıkan sade plak kapakları grafikerler tarafından titizlikle tasarlanmıştı. Bazı plak firmalarıysa kendi şirketlerinden çıkan filmlerin başrol oyuncularını kapağın arkasına basarlardı ve böylece satışları ikiye katlandırdı. Artık bilinçli plak üreticileri kadar, bilinçli plak koleksiyonerleri de olduğu için çizilmemiş ve düzgün kapaklı plak bulmak eskisi gibi zor değil. Birçok plak dükkanından veya internet üzerinden eski plakları bulup, satın alabiliyorsunuz. Kitsch plak kapakları, plağın en az içi kadar önemli bir unsur. Bunun farkında olan ve plakları ona göre muhafaza edip, adil fiyat biçen birçok dükkan hala var. Bundan sonraki yazımızda İstanbul'daki plakçılardan bahsedeceğiz.


Müzisyenleri geliştirme workshop'larıyla dünyanın birçok yerinde adını duyuran Red Bull Music Academy, bu yıl Tokyo'da gerçekleşecek. 15 yıldır dünyanın birçok ülkesinde gittiği her şehri birbirinden önemli müzisyenler, benzersiz konserler, enstalasyonlar ve atölye çalışmalarıyla buluşturan Red Bull Music Academy, katılan müzisyenleri bu yıl Japonya'nın başkenti Tokyo'ya götürüyor. RBMA'ye katılacak iki Türk isimden biri de Bedroomdrunk isimli grubun vokalliğini ve bass gitaristliğini yapan İpek Görgün. Toplam 30 ülkeden gelen 6000 başvuru arasından seçilen 60 kişiden biri olan İpek, şu anda İTÜ MİAM'da Sessel Sanatlar doktorası yapıyor. Bilkent Üniversitesi'nde Siyasal Bilimler okuduktan sonra Galatasaray Üniversitesi'nde felsefe dalında master yapan genç sanatçı, yıllardır müzikle ve seslerle haşır neşir olmuş. Bedroomdrunk isimli avant-garde rock müzik yapan grubun yanısıra elecktro-akustik müzik yapan Vector Hugo isimli grupla da çalışmış İpek. Bunun dışında birçok yerli yabancı müzisyen ve gruplarla müzikal anlamda sürekli bir şeyler yapmaya devam etmiş. Süreyya Operası ve Aksanat'ta çaldığı performanslarla daha da geniş kitlelere ulaşmayı başarmış. Bu aralar MAX/MSP gibi ortamlarda, sesler üretiyor ve ürettiği sesleri manipüle ettiği çalışmalar yapıyor. Bunların yanında daha 'gevşek' formları barındıran, katmanlara, grenlere ve onların birbirleriyle olan ilişkilerine odaklanan bazı setler hazırlıyor.


Şimdiye kadar dünyanın birçok sanat galerisinde sergileri yayınlanan Marjorie Salvaterra, Los Angeles'ta yaşayan bir fotoğraf sanatçısı. Ödüle domayan kariyerinde Her ismini verdiği proje onun için özel bir anlam taşıyor. Yüzünü aynadan öte çeviren Salvaterra bu sefer kamerasını bir kadın olarak kendi hayatına döndürüyor. Yaş ve ırkın kadın psikolojisi üzerindeki etkilerine değinen serisinde kadınlara yalnız olmadıklarını anlatmaya çalışıyor. A pretty good wife with a great therapist, otherwise I would've screwed this one up way too many times. A mother I think this one I do best except between the hours of 6:15 and 7:30pm and certain whole days at a time. A daughter I was a pretty terrible daughter growing up. I'm starting to get the hang of it now that I'm a parent. And lastly a friend. To some, the best and to others, impossibly guarded.


Bir dükkan düşünün; dışarıdan bakkal zannettiğiniz ama içine girince aslında içerideki her şeyin ambalaj değil keçeden yapılmış olduğunu gördüğünüz. İngiliz sanatçı Lucy Sparrow, Londra'nın doğusundaki Bethnal Green'de keşfettiği terk edilmiş dükkanı geçici bir sergi alanına dönüştürmüş ve kasası bile olan tipik bir İngiliz bakkalı yaratmış. Sparrow'un The Corner Shop ismini verdiği sergide, 4.000 adet keçeden yapılmış el yapımı ürün bulunuyor. Markete gittiğimizde gördüğümüz cips, dergi, sigara, çikolata, dondurma, bira gibi ürünlerin çizgi filmden fırlamışçasına yer aldığı raflardaki her şeyi internet sitesinden satın alabilirsiniz. 31 Ağustos'a kadar açık olan sergi Londa'da olacaklara duyurulur. Serginin hazırlanış süreci için Lucy'nin blogunu ziyaret edebilirsiniz.


San Francisco çıkışlı Ty Segall'ın garage-rock fabrikası aramıza geri döndü. Aradan çok ta zamanın geçmediğini fark ettik, belki bunu mentor gruplarından White Fence'le ortak çıkardıkları Hair albümüne borçluyuz, belki de Thee Oh Sees'in zirve yaptığı bu zamanlarda aynı sahneye sürpriz adam olarak çıktığı içindir. Ancak kesin olan bir şey varsa, o da Ty Segall'ın kendi müzik yolculuğunda korkunç bir üretkenlik içinde olmasıdır. Yıllarca garage-rock müziğinin yavan ve asidik sesiyle barışamamış plak şirketleri ellerini ovuşturarak av peşine düştü. Drag City Plak Şirketi 2000'lerin başında büyük bir risk alarak stüdyo arşivini garage-rock gruplarıyla doldurdu ve bu günlerde karşılığını alıyor. 60'ların ortasında portlayan jilet saçlı baby-face grupları acaba lise balolarında yaptıkları müziğin farkında mıydı? Önde gelen plak şirketleri garage-rock adı altında müzik yapan grupların en bilindik parçalarını Nugget Compilation albümünde toplamaktan ileri gitmedi. Başlangıç noktaları garage-rock olan paravan kişilikler de bu duruma çok dayanamayıp kariyerlerine solo albümlerle devam etmek zorunda kaldı, tıpkı Stooges'dan kopan Iggy Pop veya Buffalo Springfield'dan Neil Young gibi. Ty Segall bu kuşaklar arası uzun müzik yolculuğunun en ilginç isimlerinden biri haline geldi. Retro garage-rock sahnesinin ipini eline alan Segall, akustik gitarın sert ve keskin sesinden taviz vermeyerek kotayı bir çıt yükseğe götürdü ve ayağının altından ayıramadığı pedalıyla efekt canavarlığına başladı. Bu noktada Segall'ın hikayesi de başlamış oldu. 17 parçalık yedinci solo albümü Manipulator Ty Segall severler için bir rocknroll kokteyli. Ve işin en güzel kısmı, albümün tam tamına bir saat içinde bitiyor olması.


Miles Michaud, 3 sene önce bavulunu hazırlarken içine şunları koyacaktı: İki gömlek, iki kitap, bir pantolon, pusula, fotoğraf makinası ve genel bir Amerika haritası. Amacı ve niyeti belki de herkesin yapmak istediği bir şeydi; Üniversiteden tanıştığı yakın arkadaşı Pedrum Siadatian'ın babasından kalma karavanıyla yolculuk etmek. Üstelik yalnız değillerdi: Matthew Correia ve Spencer Dunham da fazlasıyla kırdıkları derslerini dondurup atlamışlardı arka koltuğa. Az eşya ve parayla başka arkadaşları da karavana eklenince kadro genişlemişti. Sidatian'ın Kaliforniya'da ikamet eden yazlıklarından başlamıştı yolculuk: Los Angeles'tan Meksika sınırındaki Calexico şehrine 2 gecede varacaklardı, sınır çizgisinden hiç ayrılmadan Arizona'yla Sonora şehri arasında kalan Yuma, Nogales, Naco ve Las Palomas'ı sırasıyla 1 haftada arkalarında bıraktılar. Dümdüz asfaltı çevreleyen devasal kaktüsler molalara neden oluyor, özellikle getirilen fotoğrafçı arkadaşın çekimleriyle bir başka kapı kırk derece güneşin altında tuhaf mağaralara, milyon senelik taşlara, Arizona'nın en büyük kanyon yarıklarının olduğu Antelope'taki yüksek uçurum kenarlarına açılıyordu. Birkaç haftada tamamlayacakları New Mexico ve Teksas yolculuğu şimdiden Amerika'nın kocaman egosunu uyutan çorak ve sıcak iklimiyle onları bekliyordu: El Paso'nun ölü kasabalarında benzin almak için verdikleri bir molada tanıştıkları Hispanik bir yerliden aldıkları sigarayla devam ettiler; Ciudal Juarez, ardından Teksas'a açılan akustik dünya, Del Rio, Eagle Pass, Laredo ve son olarak Meksika Körfezi'ne bakan Matamoros şehri, ucuz hediyelik, tuhaf eşyalar, tozlu ve yerli 45'lik plaklar ve köylülerin sokakta çaldıkları yerli şarkılar yolculuğun geri kalan kısmını tamamlıyordu. Karşımızda eskilerin deyişiyle gerçek bir boy band var. Hepsi yakışıklı çocuklar, güzel ve temiz giyiniyorlar, güzel yerlere seyahat edip dönüşünde o yolculuklardan çeşitli playlist, fotoğraf ve referanslarla ortamlarını süslüyorlar. En neticesinde, kariyerinin baharını yaşayan bu çocukları yakın bir zamanda Rolling Stone'un kapağında görmeyi beklemek çok garip bir beklenti olmayacaktır. Müziğin kendisi yalan söylemiyor: Zombies, Turtles ve Love gibi pop odaklı gruplar genellikle belli bir tempoya sadık kalarak araya ince gitar riff'leri ve vurmalı çalgılar ekleyerek aslında çok basit ve temel bir garage-rock denklemiyle kararsız kalan birçok gruba ilham kaynağı olmuştur. Bu kaynağı takip eden 68 kuşağı, beraberinde başlayan psychedelic müzik akımıyla tencere-kapak olmuş ve dönemin en iyi örnekleri bu zamanda çıkmıştır (66'da çıkan Jefferson Airplane ve 67'de The Doors'un ilk albümleri hikayenin istisnalarıdır). Albümün No Werewolf parçası mesela, her sene bir kez piyasalara seri volümlerle sürülen özel Halloween Nugget Compilations albümlerinde yer alan ve türün ilk örneklerini çalmış The Frantics adında bir grubun parçasıdır. Orjinali, her garage Halloween parçasında olduğu gibi bir kurt uğuldaması, cadı kahkahası veya çığlık atan kadın sesiyle başlar ve parça iki dakikadan fazla sürmez. Bu arşiv çok zengindir ve seveni için çok zevkli bir kaybolma alanıdır (bu gruplar sonraları düşük bütçeli sci-fi filmlerin müziğini yaparak prodüksiyonlara yeni bir tür sunmuştur: Halloween Nuggets: Monster 60's A Go-Go). Allah Las dinlerken palmiye ağaçlarından, sörf yapan gençlerden, uzun uzadıya devam eden uçsuz bucaksız sahil yollarından, kumsallarda sarhoş olup birbirini kovalayan kızlar ve erkeklerden bahsetmemiz çok normal. Geçen hafta single olarak sürülen Buffalo Nickel parçası, çok klasik bir Kaliforniya boy band şarkısı. Temposu yüksek bir yaz aşkını anlatan parça, tıpkı 1967'de piyasalara sürülen Good Vibrations parçası gibi toplu vokalleri ve iniş çıkışlarıyla akıllara Beach Boys'u getiriyor. Bu senenin Şubat ayında Holly isimli ikinci albümünü piyasalara süren ve Allah-Las için bir tür mentor arkadaş ve roadie görevi üstlenen Nick Waterhouse prodüksiyonluğunda hazırlanan, 2 dakikayı bile geçmeyen 501-415 parçası bir başka sörf şarkısı olarak albümde yerini almış. Yaz biterken bir yaz albümüne hazırlanmak heyecan verici bir şey. Şimdiye kadar Tijuana Panthers, Nick Waterhouse, Bass Drum Of Death ve Rhye gibi gruplar kazandıran Innovative Leisure plak şirketi albümün 16 Eylül'de piyasalara sürüleceğini açıkladı.


Hala o ada mı değil mi emin olamıyorum ama sanırım Lofoten Adaları'yla ilk tanışmam, 2007 yılında Oya Baydar'ın Kayıp Söz romanında Norveç'in ucunda bir ada tanımlamasıyla oldu. O zaman çok düşündüğümü hatırlıyorum; 'romandaki kahraman gibi İstanbul'u bırakıp, hem Avrupa'da ama hem de o kadar uzak bir yerde yaşasam acaba ben nasıl hissederdim?' diye. O zaman bu Norveç'in ucundaki ada neresidir, nasıl gidilir hiç araştırmamıştım zaten konu da oraya seyahate gitmek değil ama orada yaşayabilme yetisiydi. Hayatımda ilk defa İskandinavya'ya gittiğim 2009 senesinde ise Lofoten Adalarındayken bu hikaye tekrar aklıma geldi ve Oya Baydar'ın Norveç'in ucundaki bir ada sında olduğumu da orada fark ettim. Romanda konu gereği adadaki yalnızlık, bildiğimiz ve alıştığımız Dünya'dan farklılığı ve belli bir oranda da ürkütücülüğü ön plana çıkarılmışken, ben bu ilk seyahatimde sadece ama sadece güzelliğini düşünebildim. O zamana kadar muhakkak ki hayatımda gördüğüm en güzel yerdi ve büyük ihtimalle de halen öyle. Lofoten Adaları Oya Baydar'ın da dediği gibi Norveç'in ucunda Oslo'dan Bodo'ya uçup, oradan da tekrar 24 dakikalık bir uçuşla veya hızlı feribotla 4 saatte ulaşılabiliyor. Ben ilk gittiğimde Bodo'dan uçmuştum, adaları yukarıdan görmek hakikaten çok keyifli. Adaları tepeden görmek için eğer sadece bir yönde uçak kullanıcaksanız, bunun gidişte olmasını öneririm. Dönüş uçuşu görsel açıdan benim için daha az etkileyiciydi. Ağustos 2014'de ikinci kere gittiğimde ise feribotu kullandım. Ben şanslıydım, deniz sakindi ama denizin sakin olmadığı zamanlarda deniz tutması sorunu olanlara hiç tavsiye edilmiyor. Lofoten Adaları muhtelif bölgelere ayrılmakla birlikte, en çok tercih edilen iki adası Vestvasgoya ve Moskenosoya. Her iki adada da kalmış biri olarak, Moskenosaya'nın çoğu kaynakta dile getirilen adanın görsel olarak en güzel bölgesi olduğu düşüncesine ben de katılıyorum. Lofoten Adaları için ulaşım açısından insanlar çoğunlukla ya Bodo'da araba kiralayıp arabalı feribot ile adaya geliyor, veya imkanlar daha sınırlı olmakla birlikte doğrudan Lofoten Adaları'nda araba kiralıyor. Ben hem çok iyi bir şoför olmadığım, hem de ufacık bir aksilik de olsa seyahatim çok etkileneceği için araba kiralamıyorum. Bu hayatı büyük ölçüde zorlaştırıyor çünkü adada otobüs seferleri seyrek ve turist tercihleri değil ama adada yaşayanlara yönelik belirleniyor. Bu durum da önceden otobüs saatlerini çok dikkatli çalışmayi gerektiriyor. Bir gittiğiniz yerden dönen bir sonraki otobüs iki yer arasındaki mesafe 15 dakika olsa dahi 3 saat sonra olabiliyor. Adadaki her yerleşim arasında yürümek mümkün değil ama örnek olarak adanın en güney ucu olan A'den feribotların yanaştığı Moskenes'e bir yönü yokuş olmakla birlikte, 1 saat 15 dakikada yürüyebilirsiniz. Ada görsel olarak o kadar güzel ki, yürümeyi sevmeyen birisinin dahi yokuşa ve araba yolundan yürünmesine rağmen bu parkurdan keyif alacağını tahmin ediyorum. Adada konaklama ağırlıklı olarak rorbuer denen eski balıkçı barınaklarının modernleştirilmiş versiyonlarında yapılıyor. Buna ek olarak Lofoten Adalarının en büyük yerleşim yeri Svolvaer'de klasik anlamda oteller de var. Ben son gittiğimde Moskenesoy bölgesinde yer alan Hamnoy'da bir balıkçı barınağında kaldım. Barınağın içinde oturma alanı, çalışma masası, mutfak, banyo dahil her şey vardı ve barınak bildiğimiz İskandinav zerafetinde döşenmişti. Genelde aileler bu tür barınakları bir veya iki hafta kiralayıp, kısa dönemli yazlık ev gibi kullanıyor. Benim kaldığım bölgede bir restoran da vardı ama dikkatli olmak gerek, Lofoten Adaları'nda restoran sayısı oldukça sınırlı nerede restoran var ve saat kaçta kapanırı yine önceden tespit etmek gerekiyor. 2009 yılında Lofoten Adalarına ilk gittiğimde, üç yerleşim yeri gezip, tek bir restoran dahi bulamadığımı anımsıyorum. Lofoten Adaları ile ilgili her türlü bilgi için tıklayın. Bodo'dan Lofoten Adaları'na uçuş düzenleyen havayolu şirketi için tıklayın. Lofoten Adaları içinde otobüs seferleri tarifesi için tıklayın. Bodo'dan Lofoten Adaları'na feribot seferi düzenleyen firma için tıklayın.


2012'de Autodesk'in davetlisi olarak Las Vegas'ta Autodesk University'e katılmıştım. O günlerde 3D Printer'lar henüz yeni yeni piyasaya giriyordu ve konferansın ana teması, fuar alanıyla birlikte Autodesk 360 -yani Cloud Computing- ve üç boyutlu yazıcılardı. MarkerBot'un daha sonra belgeseller için silah üretilen üç boyutlu yazıcısını ilk elden deneyimleme fırsatı bulduğumda büyülenmiştim. Daha o gün, bunun endüstriyel tasarımdan, tıbba, silah sanayinden, uzay teknolojilerine hemen her alanda kullanılacağı belliydi. Ve öyle de oldu. Bugün birçok tasarımcı, edinilebilir fiyatlarla satışa sunulan üç boyutlu yazıcılarla kendi tasarımlarını üretip, satıyor. Bunun bir örneği de Noa Raviv. Temelleri 80'lerde atılan üç boyutlu yazıcı teknolojisi, iki boyutlu stereogram adı verilen yüzeyleri üçüncü boyutla tanıştırmak için parallax denen hacim bilgisini kullanıyor. Bilgisayarda oluşturulan kaynak dosyaları -DAE, DWG, OBJ, FBX vs.- arayüz üzerinden yazıcıya aktaran bu sistemler, genel olarak ekstrüzyon denen yöntemle materyalleri şekillendirip üretim yapıyor. Eskiden CNC tezgahı olarak bildiğimiz bu cihazlar, son yıllarda inanılmaz bir değişime uğrayarak ev kullanıcısına hitap edecek kadar küçüldü ve ucuzladı. Sugru plastikten, kumaşa, kilden, seramiğe, kobalt kromdan, titanyuma, camdan, fotopolimere inanılmaz bir çeşitlilikte ürün elde edilebilen üç boyutlu yazıcılar ile üretim yapabilmenin sınırı yok. Bu teknolojiyi moda tasarımına uyarlayan ilk isimlerden biri olan Noa Raviv'in vizyonu, eminim ki çok yakın dönemde, kendi kendini modacı ilan eden kişiler tarafından da kopyalanmaya çalışılacaktır. Neyse ki yaratıcılık gerektiren her işte de olduğu gibi, bu alanda da mecra değil, içeriğin evrenselliği asıl değeri barındıran unsur.


Dünyanın birçok ülkesinde gerçekleştirilen Açık Stüdyo Günleri, sanatçıların kendi alanlarını hazırlayıp sanatseverlere işlerini sunabilecekleri bir etkinlik. Juliane Saupe ve Deniz Beşer önderliğindeki projenin son başvuru tarihi 5 Eylül. Herhangi bir sponsoru olmayan etkinliğin tek amacı insanlara sanatlarını daha geniş platformlara duyurma şansı vermek. 27-28 Eylül günlerinde gerçekleşecek etkinlik, görsel sanatçı, tasarımcı, illüstratör, graffitici ve performans sanatçıları tarafından yürütülüyor. Açık Stüdyo Günleri, görsel sanatçı, tasarımcı, illüstratör, graffitici, performans sanatçıları tarafından yürütülen alanlar ve aynı zamanda diğer ticari olmayan bağımsız sanat alanlarını barındıran bir birlikteliğin paylaşımıdır. Açık Stüdyo Günleri'nde sanatçılar galeriye ihtiyaç duymaksızın kendi eserlerini meraklı bir izleyici kitlesi ile paylaşma fırsatı bulur. 27-28 Eylül 2014 tarihlerinde sanatçılar, kendi ev, atölye ve alanlarını açarak ziyaretçilerini davet ederler. Ziyaretçiler ise harita aracılığıyla bir atölyeden diğerine rahatlıkla ulaşarak normalde ziyarete açık olmayan, sanatçıların çalışma ortamlarına misafir olma olanağı bulacaklardır. Sanatı sergilemek ve günümüz sanatı için önemli unsurlardan biri olan networking için alternatif bir yapı mantalitesi sunan Açık Stüdyo Günleri, aynı zamanda sanatın herkese erişimine olanak sağlar. Beyoğlu, Cihangir, Galata, Karaköy, Talimhane, Tophane, Tarlabaşı, Taksim, Kurtuluş, Harbiye ve Teşvikiye bölgesinde kendi ev, atölye ve alanına sahip olan tüm görsel sanatçı, tasarımcı, illüstratör, graffitici, performans sanatçıları ve bağımsız sanat alanları organizasyona başvurulabilir.


1984 yılında İstanbul'da doğan Damla Özdemir, hayatı boyunca İstanbul'da yaşadı. Ailesi 15 sene önce Abant'ta bir köye yerleşme kararı verdiklerinde bile o şehri bırakamadı. Reklamcılık ve Sinema Televizyon bölümlerini bitirdi. 5 senelik üniversite döneminde stop motion, animasyon ve dijital sanatlarla tanıştı. Son 6 senedir birçok yerden topladığı görsellerle kolaj üretimlerini farklı platformlarda yaratıyor. Sanatçı, çoğunlukla ahşap ile çalışmayı tercih ediyor. Ahşap onun için güvenilir, kolay müdahale edilen ve direkt iletişim kurulabilen bir malzeme. Ayrıca bakan kişinin görüntüyü birçok boyutta deneyimlemesine olanak sağlıyor.


İtalyan fotoğrafçı Dan Bannino, aslında rengarenk çekimler yapan bir ürün fotoğrafçısı olarak biliniyor. Fakat Still Diet adını verdiği natürmort serisinde, ünlülerin garip diyetlerini kendi tarzından farklı bir şekilde fotoğraflamış. Bannino, fotoğraflarının kurgusunu 15. yüzyıldan kalan ünlü ressamların tablolarına uyarlayıp, yemekle insan arasındaki değişmeyen bağı gözler önüne sermiş. Sanatçı aynı zamanda kilo vermek veya detoks amaçlı bilinçsizce yapılan diyetlere dikkat çekmek ve uzman desteği olmadan diyet yapılmaması gerektiğini de belirtmek istiyor. Beyonce'nin Master cleanse diet inde limon suyu, akçaağaç şurubu, kırmızı acı biber, tuz, ve laksativ bitki çayı var. Kate Moss'un Hollywood diyetinde tabii ki alkol, sigara ve kola gibi sağlıksız seçenekler var. Charles Saatchi'nin yumurta diyeti farklı yöntemlerle hazırlanmış dokuz adet yumurta ve bir kadeh kırmızı şaraptan ibaret. Lord Byron'un romantik patates diyeti patates, sirke ve sodadan oluşuyor. Simon Cowell'in ömür uzatma diyeti, detoks etkisiyle bilinen ananas, çilek, üzüm, yabanmersini, böğürtlen, portakal, mango ve avokado içeriyor. Gwyneth Paltrow'un Strict detox diet isimli diyetinde havuç, brokoli, soğan, nohut, fındık ve yeşil mercimek ezmesi, oda sıcaklığında limonlu yeşil çay seçenekleri var.


Türkiye'de kaliteli müzik ve kaliteli festival denince akla gelen ilk ismin Can Tanca olması bir tesadüf değil. Lounge FM, Radyo OxiGen ve yaza damgasını vuran Chillout ve Electronica Festival gibi etkinliklerin arkasındaki isim olan Can Bey ile müzik sektöründen konuştuk. Yaklaşık 4 ay sonra 10. yılımıza giriyoruz. Zaman her şeyi değiştiriyor. Radyo özelinde, değişen ve değişmeyen en hayati iki unsurdan bahsetmek gerek. Müzikal duruşumuz hiç değişmedi, prensiplerimizden biran bile taviz vermedik. Kimin kulağından içeri girmek istediğimizi biliyorduk, sanırım bunu başardık ve başarmaya devam ediyoruz. Lounge FM'in yarattığı bir ürün olan Chill-Out Festival sayesinde Türkiye'de festival anlayışı değişti, her sene bilinçli olarak yükselttiğimiz çıta, müzikseverlere her açıdan en iyisini verme konusunda festivali öncü bir marka haline getirdi. Lounge müzik, yelpazesi altında birçok rafine müzik türü barındıyor; Jazz'dan Funk'a, Soul'dan Latin'e, Electronic'ten Ambient'a ve daha birçoğu. Yeni müzik-eski müzik ayırımı yok, bu çeşitlilik radyonun dinlenme oranını yükseltiyor. Bizim ilk günden yapmaya çalıştığımız, dinleyiciye müziği 'easy listening' bir biçimde, en yalın haliyle sunmak. Dilediğinizde ön plana çıkardığınız, gerektiğinde arka plana koyduğunuz bir tarz bu; böylece 24/7 evde, arabada ve işte rahatlıkla dinlenebiliyor, hayatınıza eşlik ediyor. Lounge FM'in tüm müziğini design eden ve ayrıca radyoda program yapan biri olarak playlist'im hem çok geniş hem çok karışık. Bu yüzden birkaç parça adı verebilmem imkansız, aklıma gelmiyor desem yeridir. Hem Lounge hem de FG olarak biz sadece radyolarımızda çaldığımız müzik çizgisinde sanatçı getiririz. Bu bağlamda sanatçının önemi, o müziğe verdiği katkıyla doğru orantılı görülmelidir diye düşünüyorum. Bu yüzden FG tarafından Daft Punk, Lounge tarafında Air diyebilirim rahatlıkla. Hem dijital, hem analog çalışıyorum :) Benim bayağı geniş bir plak ve cd koleksiyonum var, o yüzden hep dinlemek istediğim albümlere dokunmak isterim.


Sanatın ve sanatçının gerçek değerinin sosyal medya popülaritesine göre değerlendirildiği şu günlerde, sanat için sanat yapan insanların sergilerini şehirde görmek çok sevindirici. İsmail Saray, 2o yıl sonra ilk kez bir sergisini İstanbul'da yapıyor: İngiltere'den Sevgilerle. SALT'ın radarına giren Saray, özellikle 70'li ve 80'li yıllardaki aktif çalışmalarıyla Türkiye'deki sanatseverler tarafından biliniyor. SALT Gallery'nin yaklaşık iki yıldır sanatçının çalışmalarını araştırmasının ardından bugün derlenen arşiv, artık görücüye çıkmaya hazır. SALT Galata'nın katlarına ara ara yayılacak olan İngiltere'den Sevgiler'in birinci kattaki ana sergi mekanında Saray'ın eskizleri, katıldığı sergileri belgeleyen fotoğraf ve videolar, yazışmalar, yurt dışında sergilenen işlerinden parçalar ve sanatçının 1970'lerin başlarında ürettiği 8mm filmler ile bu sergi için öğrencilik dönemindeki işlerinden yaptığı alıntılar yer alacak. İkinci ve üçüncü katlarda Saray'ın 1980'lerden orijinal işleri; Açık Arşiv'de İngiltere'de gerçekleştirdiği isimsiz bir enstalasyonun yeniden kurulumu (1970); birinci katta da otoportrelerinden oluşan ve bu sergi için yeniden basılan 1972 tarihli Envoy fotoğraf serisi sergilenecek. Aynı kattaki okuma odası, Saray'ın katıldığı sergilerin afişleri, tıpkıbasım sanatçı kitapları ve hakkında yayımlanmış gazete haberlerinin bir derlemesini içerecek. Saray'ın 2010'da Londra'da düzenlenen From Floor to Sky sergisi için ürettiği en yakın tarihli işleri de, belgesel malzeme eşliğinde SALT Araştırma'da sunulacak. Sergiyi 2 Kasım'a kadar Salt Galata'da ziyaret edebilirsiniz.


Minneapolis, 2013 Temmuz ayı: Sam France, arkadaşından bulduğu sahte astragan kürküyle kuliste on beş dakikadır açmaya çalıştığı şampanyayı arkadaşının suratına doğrulturken Foxygen'in ikinci albüm afişi metro ve otobüs duraklarında yerini çoktan almıştı. Grubun ilk albümü değildi bu oysaki; 2012'de çıkardıkları Take the Kids Off Broadway çeşitli müzik muhabirlerinden yeterince dinlenilebilir değil damgası almış, albümün 7 şarkılık olması da zaten tuhaf gürültü olarak nitelendirilen bir ön yargıyla birleştiğinde, çabalar istenilen yere gelememişti. Çok da önemli değildi belki, Foxygen tarafında keyifler yerindeydi: Sam France ve Jonathan Rado 15 yaşında orta okuldan tanışıyorlardı. Kendilerini ve birbirlerini bitmek bilmeyen bir 60'lar merakı içinde bulan iki genç, okuldan sonra Sam'in babasına ait garajında ellerine gitarlarını alıp sesi sonuna kadar açıyor, başlangıç noktası saf gürültü ve delirmeceyle başlayan ilk deneysel adımların en heyecanlı saatlerini yaşıyorlardı. Kırık bir bacakla stüdyoya giren Sam France ise belki de kendine yapabileceği en büyük iyiliği yapmıştı ve grupla kapanarak üçüncü albümün ilk adımlarını atmaya çalıştı. Grupta büyük bir değişime gerek yoktu, yolculuklarına en başından beri psychedelic müziği merkeze koyarak ilerlemeye çalıştılar ve bunu sevdikleri çok belliydi. Geçen sene single olarak çıkardıkları We Are the 21st Century Ambassadors of Peace & Magic parçası dinleyicide mega bir hipnoz etkisi yarattı; referansları o kadar kuvvetli ve belliydi ki insanlar Sam France için küçük bir Morrison yetişiyor benzetmesi yaptı. Foxygen dinlerken aklımıza çıplak ve renkli ampullerle donatılmış açık alan kabare tiyatroları geliyor. Parçalarındaki dengesiz iniş-çıkışlar kuru bir psychedelic akımın ötesine, The Doors'un Soft Parade'da tanıttığı müzikal gösteriye, müzikten çok her şeyin bir tiyatro oyunu olmasına, birbirine hayali çizgi film fantazileri, sinematik şovlar ve kükreyen aslan ve çığlık atan renkli papağanlarla bağlanan tuhaf ve uzun bir rüyaya, hiç bitmeyecekmiş gibi devam eden bir sirk gösterisine işaret ediyor. Ancak altın dokunuş kuşkusuz Sam France'dan geçiyor: Canlı performansları ve geçen Temmuz ayında yayınlanan How Can You Really parçasının klibi France'in nasıl bir vokal olduğunu çok güzel özetliyor. Aşırı şekilde benzeyen Mick Jagger-vari dansı ve elastik vücudyla artık indie/psychedelic rock gruplarında çok çok çok çok nadir gördüğümüz eskiden insanlar rock dinlerken dans ederdi özlemini tekrardan gündeme getirdi. Sahnede enerjisiyle aynı seviyede buluşamayan Sam France, sıklıkla ellerini çırpıyor, zamanı geliyor kendi başına dans ediyor, arada bir mikrofona yarım ağız bir şeyler söyleyip sırtını rahatlıkla seyirciye dönüyor, dizlerinin üzerine çökerek çığlık atıyor, ansızın ayağa kalkıp başka bir şey daha yapıyor ve biz izleyici olarak tek vücutta buluşmuş tuhaf bir Mick Jagger-David Bowie-Jim Morrison üçgeniyle karşılaşıyoruz. Rock müzik acı sürprizlerle doludur, ancak zor günlerden sıyrılabildiğiniz takdirde ödülü 24 parçalık iki CD'lik bir albüm olabiliyor. Talihsiz Minneapolis konserinden bir ay önce bir çocuk parkında akustik versiyonuyla tanıştığımız Cosmic Vibrations parçası Sam France'in sesindeki değişkenliğe işaret ediyor: Frank Sinatra-vari kalın sesini arabeskçe kullanan France çok rahatlıkla incecik sesine geri dönebiliyor, Rado'nun acelesi olmayan gitarı ve arkada hiç durmayan klavye parçada son dakikasını hızlandırıyor, tıpkı denizle temas eden bir grup adamın kusursuz bir senkronize atlayışın sonu gibi. ... And Star Power albümü 14 Ekim'de Jagjaguwar plak şirketi tarafından müzik raflarında yerini alıyor.


PG Art Gallery sezonun ilk sergisi Anomali ile beş sanatçıyı bir araya getirdi. Kişisel anlatı ve gerçekliğin manipulasyona uğratılmasına yoğunlaşan serginin sanatçılarından Melis Buyruk ile konuştuk. Sergiyi 25 Eylül'e kadar ziyaret edebilirsiniz. 2007 yılında, Selçuk Üniversitesi, Güzel Sanatlar Seramik bölümünden mezun oldum. Uzun süre başka atölyelerde asistanlık dönemim oldu. 2011 gibi fırınımı aldım ve evimin bir köşesini, üretebileceğim bir atölyeye dönüştürdüm. Bir sene sonra o köşeye sığmadığımı farkettim ve şu an da çalıştığım, Suadiye'deki atölyemi kurdum. Projelerim burada hayata geçiyor diyebilirim. Anomali' ye gelene kadar, genellikle genç sanatçılar için düzenlenen seçkili sergilere katılıyordum. Seramiği sadece bir malzeme olarak görüyorum ve işlerimde bu malzememin hassasiyetini ve kırılganlığını ve bu hassasiyet ile durum arasındaki tezatı vurgulamayı seviyorum. Anomali birçok işimin altyapısında gözlenen durum aslında. Ayrıca, sergi olarak Anomali de hayatımdaki önemli adımlardan biri. Bu yüzden bunun bir parçası olmak heyecan verici. Sanat, duygulara dayanan bireysel bir tavır bana göre. Kurallara inanmıyorum. Aksine sanatçının, her türlü kaygıdan ve iradeyi sınırlandıran kuraldan uzak, üretebilmesinden yanayım. Nietzsche Yaratıcı olmak isteyen, önce her şeyi yıkmakla işe başlamalı der. Hiçbir zaman bir şeyleri yıkmak gibi bir amaçla ürettiğimi söyleyemem ama kuralları da umursamıyorum. Bir sanat izleyicisi de olarak, çağdaş sanat galerilerinde, malzemesi seramik olan bir iş neredeyse hiç görmüyordum. Seramik korkulan bir malzeme. Geleneksele kaçan bir algısı var ve dolayısıyla nasıl konumlandırmalı, ne üzerine konumlandırmalı gibi noktaların üzerinde çok durdum. circle çok hassas ve ince bir iş. Hem bunu vurgulamalıyım hem malzemeyi odak noktası yapmamalıyım gibi handikaplarım oldu. Neticede beton ve aynadan yardım aldım. Yeni teknikler ve malzemeler keşfetmeye çalışıyorum. Kaba beton kütleleri üzerine incecik porselenden çimenler yapıyorum. Tavsiye değil ama ben tüm kaygılarımdan kurtulduktan sonra yaptıklarımdan daha fazla tatmin olmaya başladım. Kendi kendini dinlemek gerek.


Daha önce Instagram'da Devr-i Alem köşemizin konuğu olan Yiğit Gürcihan, Fakepakt isimli müzik oluşumunun kurucusu. Yiğit, aynı zamanda bu yıl 5. si düzenlenen adidas All Originals İstanbul'un sahneye çıkacak isimlerinden biri. Üstelik geçtiğimiz günlerde People I Knew isimli albümü de taze taze çıkınca Yiğit'i ve Fakepakt'ı daha yakından tanıyın istedik. Albümü Soundcloud, Spotify, Deezer ve Beatport gibi platformlardan dinlemek mümkün. Satın almak isteyenler için de adres iTunes ve Amazon başta olmak üzere hemen hemen tüm dijial satış platformları. Albümdeki her isim, konuk olduğu şarkıya tam anlamıyla kafamdaki hissi verdi diyebilirim. Kafamdakini gerçekleştirmek için yapmam gereken şey çok açıktı. Sonuçta kafamda dönen bir müzik ve vokal stili vardı. Birilerini bulmalıydım, iyi birilerini bulmalıydım, tutkulu birilerini bulmalıydım. Ve buldum. Bu sene 5. yıl. 5 Yıl saygı duyulması gereken bir süreklilik. Daha öncekilerde hem dinleyici, hem de solardip ve LUST'ın bir parçası olarak sahnede bulunmuştum. Çok da keyif almıştım. Ayrıca Radio adidas Originals'ta düzenli yayına giren ilk radyo programı da Fakepakt. Bu ailenin parçası olmak güzel. Yoann Lemoine'in başta videoları olmak üzere, müziği de dahil ürettiği her şeyin gerçekten de üst seviyede bir estetiğe sahip olduğunu düşünüyorum. Bir kez daha Türkiye'ye geliyor olması çok güzel. Albümdeki Clear parçasını birlikte yaptığım Atilla'yı bir gün Türkiye'de yakalayıp birlikte çalalım istiyordum ki bu da Ekim'de mümkün olacak. Ayrıca Los Angeles'tan 4 favori prodüktörümün bir araya gelip oluşturduğu Athletixx yani Falcons, Promnite, Kittens ve DJ Hoodboi. Bu isimler DJ setlerimde asla eksik olmayan çok sevdiğim isimler. Bunun dışında albüme konuk olan herkesle bir gün aynı sahnede olmak güzel olurdu.


Kahvaltı benim için vazgeçilmez bir şey. Yaptığım işlerde kendimi ifade etmek adı altına bir websayfası yapmam gerekiyordu. Hayatta en çok istediğim hayalim- kahvaltı kafesi- fikri üzerinden kendimi ifade etmeye çalıştığım bir websayfası/ blog açtım. Öyle birdenbire oldu. Yemek yemek üstüne ne düşünürsünüz bilmem ama kahvaltının mutlulukla bir ilgisi olmalı. Cemal Süreyya ruhumu okumuş ve yazmış adeta. MBS benim alt benliğim. Ruhum obez, kahvaltı ve kitap söz konusu olduğunda durdurulamaz haldeyim ama bazı günler usulca sadece bir elma ile kahvaltı yaptığım oluyor. MBS olarak Zeynep Ka küçük organizasyonlar düzenliyor, etkinliğin styling'ini yapıyor, mekan öneriyor ve hatta gerekirse fotoğraflarını bile çekiyor. Kısacası çok eğleniyor. 1 yıldan fazladır, Türkiye'de Kinfolk etkinliklerini düzenliyorum. Kinfolk'u daha bilinir hale getirmek ve ileride belki Türkçe'ye çevrilmesine vesile olmak için Kinfolk Türkiye Topluluğu'nu kurduk. Dil, insanlar arasındaki en büyük engel. Fotoğrafların altına Türkçe birkaç cümle bile daha görünür hale gelmelerini sağlıyor. Çok yakın bir sürede Kinfolk'un hakettiği ilgiyi göreceğine inanıyorum. Bazen bu kadar popüler olmasını içerlesem de doğru şekilde anlaşıldığını düşünüyorum. Kinfolk bir yaşam tarzı ve tüm içerik, etkinlikler bunun izdüşümü. Kinfolk vesilesiyle tanıştığım insanlar benim için çok değerli. Tanıştığım kişiler bir şekilde doğal bir süzgeçten geçip karşıma çıkmış oluyor. Ortak dili konuşmak hep çok keyif veriyor. Ka, o anki durumlar ve koşullar sonucunda uzun zamandır ertelenen ama artık daha fazla ertelenemeyeceğinden oluşmuş bir marka. Sürekli yeni projeler doğuran bereketli bir oluşum. Yeni insanlarla tanıştıkça daha da güzel şeyler oluşuyor. Ofis bahçıvanı, sanırım benim biraz imkansızı istememden kaynaklı olarak emekliyor durumda. Ama çok yakında her yer Yeşil Parmaklı çocuğun yaptığı gibi yeşillenecek ;) Son zamanlardaki çiçek, teraryum, kaktüs ve sukulent akımı sonucunda severek ya da trende ayak uydurmak adı altında herkesin yeşilleneceğine inanıyorum. Ah bunu iyi ki yapmışlar! diyeceklerine eminim... Yine yaptığım her işte olduğu gibi bunda da bir o kadar çok benden parçalar bulunacak bir proje. Umarız Eylül ayı bitmeden okuyucularınızın gözüne çarpacak ;) Ketumuz biraz... Ama İstanbul'un keşmekeşini yavaşlatmaya yönelik, keyif amaçlı bir hizmet projemiz var diyebilirim şimdilik.


Akümülasyon; rastgele objelerin sanat malzemesi olarak kullanılmasını tanımlamak için kullanılan terim. Kompozisyonda yer alan nesnelerin varılmak istenen noktaya gelişi üç aşamadan oluşuyor: Varoluş, Değişim ve Bozulma. Accumulation means things which have been collected together or acquired over a period of time get used to perform any discipline of art. An accumulation of experience and knowledge in art contains three different states: EXISTENCE, CHANGE, DISRUPTION. Nesneler hiçbir distorsiyon olmadan en doğal halleriyle bir armoni içinde doğada varolurlar. Dış etkenler nesneye etki edemez, onu bozamaz veya kirletemez. Bu bağlamda nesne, özde sadeliğiyle varolmaktadır. Sanatçı, nesnenin bu halini önce gözlemler, sonra yorumlar ve son olarak değişim sürecini başlatır. Objects in nature, co-exist with earth in a harmony and without any distortion. External factors can't apply on them, can't disturb them or contaminate them. In this context, the object, does exist in simplicity with its essence. The artist observes it first, then renders it in his/her mind and triggers the change. Değişme süreci aktif bir eylemle direkt olarak nesneye yüklenir. Sanatçı nesne üzerinde deneyler yapar. Onu değiştirir, özünü bozar, olmayanı verir, olanı alır. Artık nesne varolduğu zamanki öz biçimini ve işlevini yitirmiştir. Varoluş belirtkesi giderek silikleşir ve değişir. Böylece nesne bozulma sürecine geçer. The process of change applies on to object via a vigorous act. The artist performs experiments on it. He/she changes it, disrupts its core, adds what's missing and takes what's not. The object loses its essence and function in this state. It becomes barely perceptible and gets changed. That's the point of no return and course of disruption gets started. Deformalizm etkisini hızla göstermeye başlar. İlk gözlem renklerdeki değişmede görülür. Sonrasında için dışa, tersin düze dönüşmesi durumu yaşanır. Bozulma hızla yayılır ve nesnenin varoluş halinden eser kalmaz. Bozulma tamamlanır. Deformation occurs instantly. The first act of observation contains the change of colors. Afterwards inner gets out, upside gets down, borders gets reversed. Disruption spreads out fast, the form of existence turns to no more and disruption is now, finally completed.


Juico ile onlar henüz her şeyin çok başındayken tanıştık. İlk müşterilerinden biri olarak şunu söyleyebiliriz ki detoks yapmak ne sandığınız kadar zor ne de tatları düşündüğünüz gibi kötü. Hatta bazen amaçtan sapıp detoks niyetinde değilken bile kaju sütü şişelerine özlem duyabilirsiniz. Türkiye'de bu işin Juico kurucuları sevgili Deniz Derman ve Sedef Dördüncü tarafından böyle hassasiyetle yapılıyor olması sevindirici. Uzantısı Juice Cleanse olan Juico, belli bir süre boyunca katı yiyecek tüketmeyerek sindirim sistemini dinlendirmeyi, vücudun bu sayede toksinlerden arınmaya ve yeniden yapılanmaya odaklanmasını sağlamayı amaçlıyor. Juico; tercih edilen program süresince, vücudu hayvansal proteinlerden, kafein ve işlenmiş gıdalardan uzak tutarak, vücudun alkali dengesinin düzenlenmesine yardımcı oluyor. Tamamen doğal meyve sebze suları ve kaju sütünden oluşan Juico içeceklerinin normal meyve-sebze sularından farkı, pastörizasyon işleminden geçmedikleri ve hiçbir katkı maddesi içermedikleri için besin değerlerini korumaları. Özel hidrolik bir presle soğuk olarak preslendikleri için de normal bir katı meyve sıkacağına göre 3- 5 kat daha fazla canlı enzim, vitamin ve mineral barındırıyorlar. Bu sebeple Juico'lar, seçilen juice cleanse programı içinde ya da herhangi bir öğün yerine tüketilebileceği gibi, günlük meyve-sebze ihtiyacının da karşılanabileceği sağlıklı bir içecek olarak da değerlendirilebilir. Şimdilik Urban, Balanced, Guru ve Active isimleriyle 4 çeşit Juico Cleanse sunan Deniz Derman ve Sedef Dördüncü; ilgilenenlerin beslenme alışkanlığına, bünyesine ve juice cleanse tecrübesine göre seçim yapmalarını öneriyor. Urban, Balanced ve Guru paketlerinde belirli bir sırayla içilmesi gereken 5 adet meyve-sebze suyu, 1 adet kaju sütü şişesi bulunuyor. Cleanse boyunca ağır spor yapmaya devam etmek isteyen ya da 6 tane Juico'nun az gelebileceği kişiler için geliştirilen Active paketinde ise toplam 8 adet Juico var. Bunların yanı sıra tekli Juico'larla isteyen kişi ihtiyacına göre kendi kişisel paketini oluşturabiliyor. Sipariş üzerine taze taze hazırlanan Juico'ları günlük beslenmenize ek birer içecek olarak da tüketilebilirsiniz. Juico Cleanse programlarında ise; hamileler, emziren anneler, gelişme çağındaki çocuklar, diyabet hastaları ve düzenli ilaç alanlar haricindeki herkes Juico ile arınabiliyor.


Lara Lakay, kendini sanatçı olarak tanımlamayan mütevazi bir sanatsever, illüstratör, gezgin, girişimci ve belki de daha birçoğu... Fakat bize kalırsa kendini anlatma sanatı diye bir şey varsa, Lara bu alanda diyebiliriz. Anlattıkça anlatsın isteyeceğiniz bir yaşam hikayesi Lara'nınki. İşte karşınızda Lara Lakay. Anne ve baba tarafından yüzlerce karışık gen taşımanın sonucunda, aklım da, kaşım gözüm de karışık serpildim. Ama tek bir çorbaya, karışık çeşni oldum: sanat! Senelerdir farklı heveslerimi hem ürettim, hem tükettim. Maymun iştahlılıkla, görsel obsesyon arasında ince bir çizgideyim genellikle. Görsel sanatlar, edebiyat ve moda üzerinde yoğunlaşmış yıllara, geçtiğimiz senelerde sanatçı asistanılı, galerili, koordinatörlü, dergi yazarlı, tercümanlı çok fiyakalı bir özgeçmiş de eklesem tatmin olamadım. Bir şey eksikti bu ülkede: samimiyet! Değişen, el değiştiren ekonomi; eli titrek, altı boş Türk burjuvası'nın ele geçirdiği bir garip İstanbul ; 'sanat'tan, 'zanaat'ten ziyade, üretmekten ziyade, tüketim odaklı ego savaşlı bir dünya; kollektif ruhtan yoksun, bireysel bir kısır döngü; ve sadece İstanbul'dan ibaret zannedilen bir sanat memleketi. Ruh halim el vermedi, memleketi de kurtaramam şimdi dedim, Venedik. Görsel Sanatlar. Bitirme projen, şehri işgal et, sergi yap! İllüstrasyonlarım üzerine yoğunlaştığım bir aydı. Evde hep bir boya kokusu. Yepyeni bir sayfa. Devrim. 7 güzel arabasız, gondollu, yan binamda her cuma Vivaldi konserli ay, 2 açılışta ne giyeceğim dertsiz kişisel sergi. Ala! Yeniden tanışılan ruh, huzur ve evet nostalji sevdam sağolsun 1920'leri aratmayan Paris. Bolca seyahat, bolca insan, bolca müzik, ses, ton, kolaj hayat. Biriktire biriktire hazırdım ilk eseri hazırlamaya. 2014 Temmuz'unda film gibi bir hikayeyle Milano'da şuanlık 77 olarak andığımız multidisipliner sanat komününü oluşturduk. Biz kimiz? Tesadüfen bir araya gelen İngiliz'inden, Çinlisine dev kadro. Müzik, sanat, heykel, grafik, felsefe, edebiyat... DÜNYA. UZAY. EVREN. Post-Fluxus bir akım felsefesinin içinde bulduğumuzda kendimizi, daha fazla beslenmeye başladık. Internasyonel bir ekip, hafiften Beat kuşağı, gezdik durduk. -durmadık. Şimdilik deneysel jazz yaptığımız bir Quartet ve Atölye olarak 2 aşamalı planlanan komün projenin en büyük amacı; rezonansları yakınlaştırmak, artı-eksi, eksi-eksi, artı-artı herkes çeksin birbirini, doğa düzenini bozmadan onun biricik sanatını dönüştürelim, BERABER yapalım, senin resim, benim kitap değil hep beraber. Akımsal değerlere ihtiyaç olan bir çağ. Bazı konserlerimizde, biz çalarken sanatçı arkadaşlarımız resim ve ya illüstrasyon yapıyorlardu. Beraber üretebilmeye, koklaşabilmeye, gözleşebilmeye bugünlerde çok ihtiyacımız var. Şu sıralar İstanbul'a taşıma safhasındayız 77'yi. Her sene bir başka memleket'ten toplayıp delileri, bakarsınız birkaç seneye deliler ada'mız olur. Bütün üretime rağmen kendimi henüz bir sanatçı olarak görmüyorum. Lakin S. A. N. A. ve T. harflerini, insanlarını ve parçalarını birleştirmek, evet benim güncel mesleğim. Çizimlerimde bir çoklu karakter bozukluğu var. Hikayeleri bol, edebiyat candır. İlhamlarımı paylaştığım ve paylaştırdığım kişisel blog'um uğraştığım alanları özetliyor. Hem de insanlara, kültürlere, kahvelere, güzellere, çirkinlere, geçmişlere, geleceklere gezmek. Şu sıralar freelance olarak moda ve stil danışmanlığı üzerine de ufak projelerle ilgileniyorum burada ve dışarıda, bir de hızlanmaya çalıştığım eski ve yeni eskiz, çekim ve yazılarımdan oluşan bir tasarım projem var. Ben boş oturamıyorum, popomda hep bir iğne. Aksi halde, hemen manasız bir depresyon, bir huzursuzluk.


Miss Crowley temiz müzik yapan, kafa şişirmeyen, bir kadeh kırmızı şarap koyup dinleyebileceğiniz, rahatlatan bir müzik tarzına sahip. Yaptığı müziği minimalist klasik olarak tanımlayan grup, ülkemizde örneğine pek rastlanmayan bir müzik türü icra ediyor. Mert Bereket tarafından kurulan Miss Crowley, sadece sahnede/stüdyoda müzik yapan bir grup değil; aynı zamanda video, grafik, sahne tasarım gibi çeşitli kulvarlarda da üretim halinde olan bir sanat projesi. Geçtiğimiz dönem Bronx'ta lansman konseri veren Miss Crowley, çeşitli mekanlarda ve festivallerde sahne aldı. Bunlardan biri de Eylül ayında gerçekleşen Sofar Sounds Istanbul'du. Çıkacakları sahnenin, hikayelerini anlatmak için uygun konsepte sahip olmasına özen gösteren oluşum, Galata'da bir heykel atölyesinde konser verdi. Grup, sahnede, kendi bestelerinin yanı sıra, beğendikleri bazı şarkıları da Miss Crowley tarzında yorumluyor. Piyano, Mert Bereket; vokal, Claire Crowley; davul, Sinan Erdin; kontrbas, Murat Çopur'a emanet. Müzikler Mert Bereket'e, şarkı sözleri ise İrlandalı vokal Claire Crowley'e ait. Grup, şu sıralar yeni besteler ve albüm üzerinde çalışıyor. Miss Crowley, sahnede dört kişi olsa da, proje için ürettiği video işleriyle Saygın Han ve Claire Crowley'nin sahne kostümlerini tasarlayan Özge Güven'le beraber göründüğünden daha kalabalık bir ekip çalışmasının ürünü. 24 Eylül'de Bronx'da sezon açılışı yapacak grubu dinlemek için etkinlik sayfasını ziyaret edebilirsiniz.


Münih'ten kalkıp bir haftasonu için gittiğim Palermo, şehre adımımı ilk attığımda beni ürkütmüş olan yerlerden biri. İtalya'da fazlaca göz ardı edilmiş bir şehir bence Palermo, bakımsız bir açık hava müzesi adeta. Yıkık dökük olması sanırım bana en çok çekici gelen unsuruydu. Şehri kafamda birkaç bileşene ayırdım diyebilirim. Bir şehirde gördüğüm en efektif kullanılan balkonlar Palermo'daydı. Yeşillikten çamaşırlısına ve tavanı olmayana kadar her türlüsü vardı. Şehrin genel dokusunu oluşturmakta çok büyük etkileri var. Hatta sokakların çekiciliklerini etkilediğini söylemek yanlış olmaz. İçine çekinerek girilen avlular ise diğer Avrupa kentleri gibi sadece orada yaşayan insanlara aitmiş hissi vermiyor. Hatta çekinmeden evlerin içine bile girebiliyorsunuz. Bir keresinde çökmek üzere olan bir binanın merdivenlerini çıkmıştım ve verdiği his inanılmazdı. Cannoli, kızarmıs hamur içine ricotta peyniri konularak yapılan Sicilya'nın kendine has en güzel tatlısı. Sicilya'da olup Nero D'Avola, bol zeytinyağı ve deniz ürünü olmadan olmaz diyerek o an bir adada olduğumu hissettiğim yer ise, şehrin bence en iyi restoranı olan Trattoria ai Cascinari. Eğer Palermo'ya yolunuz düşerse, burada kesin güzel bir restoran olamaz diye geçilen sokaklardan dönmeyin devam edin. Çünkü Trattoria ai Cascinari gerçekten çok ucuz ve çok güzel. Nero D'Avola, benim en sevdiğim şarap ve Sicilya bu şarabın yeri. O yüzden bir bardak içmeden dönmek olmaz.


2012 yılında fotoğrafçı Nick Olson ve stilist Lilah Horwitz işlerini güçlerini bıraktılar ve West Virginia'da dağ manzarası üzerinden gün batımını izleyebilecekleri tahta bir kulübe yapmaya karat verdiler. Küçük ama güzel el yapımı kulübenin ana fikri, duvarlarının tamamen cam olmasıydı. Evi yaparken kullandıkları camlar dahil kullanılan her şey geri dönüştürülmüş veya ikinci elcilerden temin edilmiş. Olson, bunu Her pencerenin farklı bir hikayesi var. Bir sanatçı olarak şunu öğrendiğimi söyleyebilirim ki eğer bir fikriniz varsa bunu yapmanın bir yolunu mutlaka bulabilirsiniz. sözleriyle ifade ediyor. İkilinin yaklaşık 500 Amerikan Doları'na malettiği kulübenin arazisi Olsen ailesinin mülküymüş. Eve elektrik ve su bağlatmayan sevgililerin tek derdi West Virginia'nın nefes kesen günbatımını izlemek.


Lara Ögel, bugün The Happy Average isimli ikinci kişisel sergisinin açılışı olan genç ve yaratıcı bir sanatçı. Mutlu Vasat isimli serginin başlığı, Ögel'in bir sahaf ziyaretinde bulduğu kitap kapağından geliyor. Yoksa, kitap kapağı mı sanatçısını buldu? Belki de bütün mesele bu... Sergiyi 18 Ekim'e kadar Tankut Aykut'ta ziyaret edebilirsiniz. Bu aralar Tankut Aykut'ta Mutlu Vasat/The Happy Average isimli kişisel sergim oluyor. Önümüzdeki aydaki etkinliklerde The Moving Museum ile çalışmalarım var, Ekim sonunda açılacak Marcus Graf küratörlüğünde bir grup sergisinde yer alıyorum. The Happy Average, tamamen rastlantısal, ama aynı anda belki de evrenden gelen bir mesaj gibi doğdu. Sanki aylardır aradığım şey karşıma çıktı. İsmi beni çok etkileyen, sayfaları bulunmayan bir kitap kapağı ile karşı karşıya geldim. Sanki öyküsünü benim tamamlamam gerekiyormuş gibiydi. Ben de kendi mizah, düşünce ve bakış açımı anlatan, hem kişisel hem de evrensel endişeler ve fikirler'den bahseden The Happy Average başlığı altında biriken yeni işlerimi sergilemek üzere karşıma çıkan bu mesajı değerlendirmiş bulundum. Bir şeyler hep biriktiriyorum, ama kendime koyduğum bir takım kurallar var. Bir günde 3'ten fazla şeye sahiplenmiyorum mesela. Koleksiyonumun içinde, güncel konular ile birleştirdiğim, karşılaştırdığım bir takım veriler var. Aslında sürekli bir araştırma halindeyim, mesajları takip ediyorum, reaksiyonların nedenlerini araştırıyorum. Çağımızın anadili olan görsel kullanımını kendi mizahım ile evrensel konuları içeren küçük başlıklar yapıyorum, öyküler yazıyorum. Ben de onları çok seviyorum. Kediler de çağımızın fenomeni'ya, onları çok komik buluyorum. Bir gün oturup telefonumda çektiğim fotoğraflara kedi resimleri eklemeye başladım. Beni o kadar neşelendirdi ki devam ettim. Hala da ara sıra yapıyorum, henüz yayınlamadığım epeyce çılgın bir arşiv var. Tam bir tumblr bağımlısıyım. Gerçek bir hazine. Dünyanın her yerinden insanların görsel dillerini takip edebiliyorsun. Aynı zamanda güncel haber ve yenilikleri anlatan siteleri ve vegan yemek tariflerini okumayı seviyorum. Görsel dili hep araştırmaktayım ama son dönemlerde biraz daha 'deneyim'e doğru kayıyorum. Yakında ses, performans, video gibi ögelere daha çok ağırlık vermek istiyorum. Olmaz mı. Yakın arkadaşım sanatçı Joana Kohen mesela. Dilara Fındıkoğlu ile Shamash Society adında bir yayın üzerine çalışıyoruz. Bir de Prizma Space'in kurucuları Lara Kamhi ve Eli Kasavi'yi de tanıyın mutlaka.


Yeşim Akdeniz, sanat dolu bir evde büyüyen ve içindeki sanatçı ruhu keşfedebilen şanslı insanlardan biri. Sanatını sistemin dışında durarak icra etmeyi tercih eden genç sanatçı ile mini bir röportaj yaptık. Çocukluğuma dair hatırladığım net anılardan biri sabahları uyanır uyanmaz bir şeyler çizmekten çok hoşlandığımdı. Küçük bir çocuk olarak çağdaş sanatın ne olduğunu ya da pratiğini anlamam mümkün olmadığından, herhangi bir endişe taşımayan, masum ve içgüdüsel karalamalardı bunlar sadece. İçi kitap ve resimlerle dolu bir evde büyürken sürekli bir şeyler çizme isteği organik olarak gelişmiş olmalı bende. Etrafımdaki bu kitapların ve resimlerin ima ettiği ve benim o zamanlar tam anlayamadığım dışardaki görkemli bir dünyanın varlığını sezinliyordum sadece. Sanırım yıllar sonra sanat okumaya karar verdiğimde taşlar yerine oturmaya başlamıştı biraz. Her yerde sistemde aksamalar olabiliyor... O nedenle en iyisi sistemin biraz dışında durmak. Carl Gustav Jung şöyle yazar ; Ruh olmasaydı ne bilgi ne de sezgi olurdu. Modern dünyada insan ruhunun ihtiyaçları dışında her şey daha önemliymiş gibi gösterilebiliyor. Oysaki bu bir yanılsamalar ve gösteri dünyasıdır. Çoğu insan hayatı televizyonların gösterdiğinden daha fazla anlamaya çalışmaz. Ben mistik bir hayat yaşamıyorum ama mistizme ilgi duyarım diyelim. Çelişki benim için tutarsızlık anlamına gelmez. Tutarsızlığı; bizi içten içe yiyip bitiren bir modern zamanlar hastalığı olarak gördüğüm prensipsizliğe yakın bulurum. Oysaki tarih çelişkilerle doludur, sanat çelişkilerle doludur, aşklar çelişkilerle doludur... Çelişkili durumlar barındırdığı zıtlıklarla heyecan vericidir. Herkesin sırları vardır ve herkesin sırlarını açıklamak istediği zamanlar olur. Benim için resimleri kurgulamak; olası sırlarımı açık etmekle, ortak bilinçaltının sembol dünyasına gidip gelerek oynanan bir oyun gibidir. Bu oyunun içinde değişik rollere bürünmek, gerçekleri çarpıtmak yada yepyeni gerçeklikler yaratmak vardır. Tıpkı şarkı sözü yazmak gibi. Kendi resimlerime dışarıdan bir gözle bakabilmeyi isterdim ama bunun mümkün olduğunu sanmıyorum. Bu soru bana çokça sorulur ve cevap vermekte zorlanırım. Beni insan psikolojisi ilgilendirir, erken rönesans, geç rönesans, Barok dönemi Avrupa resmi ilgilendirir. Beni modern mimari de ilgilendirir, cinsiyet politikası, bilimkurgu romanlar ya da moda da ilgilendirir, prerafaelitler kadar klasik modern de ilgilendirir... Bu liste uzayabilir. Bazen kendimi ilgi yelpazesi oldukça geniş bir koleksiyonere benzetirim. Önümüzdeki zamanda grup sergilerim olacak yurtdışında. Berlin'de çıkan 'Imagine Architecture ' ismindeki bir kitap projesinde yer aldım. Bugünlerde merakla kitabın elime ulaşmasını bekliyorum.


Ekinakis'in kurucusu Ekin Büyükşahin ile yarattığı marka ve ürettiği tasarımlar hakkında konuştuk. Ekinakis'i ve ürünlerini yakında daha çok yerde bulabilecek ve görür görmez tanıyacaksınız. Hikaye çok eski aslında ama çok da basit bir yandan. Müzik eğitimi aldım, müzikle büyüdüm, müzik yapmayı hep sevdim, hala da seviyorum ama görsel bir şey ortaya çıkartmak, hayatım boyunca beni çok daha fazla heyecanlandırdı. Kendimi ve hayal dünyamı çizerek ya da fotoğraf çekerek çok daha iyi ifade edebildiğimi hissettim hep. 2003'ten bu yana fotoğraf çekiyorum. Resim ise annem ve babamın meslekleri gereği çocukluğumdan beri her zaman hayatımda var oldu. Özellikle üniversitenin son yıllarından itibaren kariyerimle ilgili gerçekleştirmeyi hedeflediğim tek bir hayalim vardı: Bana ait olan, benim yarattığım, her detayından keyif alarak mutlulukla çalışacağım bir iş yapmak istediğime karar vermiştim. Şimdi ise bu hayalimin tam ortasında duruyorum. En çok portre çizerken keyif alıyorum; çizdiğim karakterlerin ifadeleriyle kendi kişiliklerini yarattığını görmek hoşuma gidiyor. Onun dışında zaman zaman çocuk öyküleri yazıp, öykülerimdeki karakterleri resimlemeyi seviyorum. Planlı programlı çalışarak yaptığım tasarımlara kıyasla, spontane bir şekilde ortaya çıkan tasarımlarımın oluşum sürecinden daha çok keyif alıyorum. Mesela elime bir malzeme alıyorum ve o beni yönlendiriyor. Bazen nereye gideceğimi hiç bilmiyor oluyorum başlarken ama sonunda vardığım yeri seviyorum. Bu hali de en çok kasnaklarla çalışırken yaşıyorum. Kendine özel dokusu olan doğal materyalleri çok seviyorum. The Tiplers Family üyelerini poster ve fotoğraf kağıdında görmek de bana heyecan veriyor, kumaş veya metal bir yüzeyin üzerinde de. Ama ilüstrasyonlarımın taşın dokusu ile olan kombinasyonunu çok seviyorum. Her bir taşın kendine özgü fiziksel özelliklerinin olması, aldığım her baskıda minimal farklılıklar ortaya çıkartıyor. Dolayısı ile onları seri üretimin tekdüzeliğinden arındırıyor. Ben de bu yüzden ilk günden bu yana, hala her birine baktığımda heyecan duyuyorum. Bu hissimde yalnız olmadığımı gördüğüm için de taş ile çalışmaya devam ediyorum. Bu günlerde üzerinde çalıştığım yeni bir koleksiyon var. İKSV Tasarım Mağazası, bu seneki Tasarım Bienali'nin Gelecek artık eskisi gibi değil temasından yola çıkarak özel bir seçki oluşturacak. Ben de bu seçkide yer alabilmek için bir obje etrafında çeşitlenecek bir koleksiyon hazırlıyorum. Seçkiye kabul edildiği takdirde, 1 Kasım 14 Aralık tarihleri arasında Bienal kapsamında hem İKSV Tasarım Mağazası'nda, hem de İstanbul Tasarım Bienali sergi alanında satışa sunulacak. Bu projenin yanında, Crazy Composers Vol. III ve Vol. IV için çalışıyorum. Yani The Tiplers Family her geçen gün büyümeye devam ediyor. İstanbul'da olanlar Ekinakis ürünlerini İKSV Tasarım Mağazası'nda, Kadıköy Lemur Store'da ve Black Books Nişantaşı'nda bulabilirler. İnternet üzerinden ise şu an Zet. com ve Etsy. com üzerinden satış yapıyorum. Zaman zaman da Bonvagon'da kısa süreli kampanya satışlarım oluyor. Farklı mağazalar ve online butiklerle de görüşme aşamasındayım; yani ürünlerim yakın zamanda çok daha fazla adreste erişilebilir olacak. Gelişmeleri Ekinakis'in Instagram ve Facebook hesaplarından duyuruyor olacağım. Sıradışı çizgisiyle, takıya farklı bir perspektiften bakmamı sağlayan El Quinto'nun yaratıcısı Hazal Kızıltoprak'ı tanımanızı çok isterim. Naif Design'ın mimari çözümlerini ve tasarım projelerini çok etkileyici ve naif buluyorum :) Onları da tanımayan varsa, bence muhakkak tanımalı.


Pera Film, Pera Müzesi'nin 5. kat sergi salonunda ücretsiz deneysel video gösterimleri düzenliyor. Göz Önünde: Kendin Çek Kendin Göster BYOB isimli etkinlikte yer alan sanatçılar kendi projeksiyonlarını getirip, kendi gösterimlerini düzenleyecekler. Tek gecelik etkinlik, 2010 yılından bu yana dünyanın çeşitli şehirlerinde düzenleniyor. Pera Müzesi Film ve Video program küratörü Fatma Çolakoğlu ve proje asistanı Ulya Soley tarafından derlenen geniş kapsamlı seçki, görsel ve işitsel olarak video sanatında güncel eğilimleri ele alıyor. Özellikle İstanbul'un popüler ve ana akım sanat ortamına alternatif yönleriyle öne çıkan işlere yer veren bu seçki, deneysel ve avangardın henüz keşfedilmemiş sanatçılarını izleme imkanı sunuyor. Etkinliğe katılan sanatçılar: Yoel Meranda, Eytan İpeker, Volkan Şenozan, Serkan Ertekin, Deniz Tortum, Burak Çevik, Aylin Güngör, Can Eskinazi, Bengü Özakıncı, Serra Tansel. BYOB, 27 Eylül'de saat 19:00/22:30 saatleri arasında Pera Müzesi'nin 5. kat sergi salonunda gösterilecek.


Orhan Yılmaz ve Meriç Erseçgen'in birlikte yürüttükleri müzik oluşumu Mind Shifter hakkında Orhan Yılmaz ile konuştuk. Lise yıllarından beri müziğin içindeyim. Elektronik müzikle tanışmam üniversite yıllarımda oldu. O dönemler DJ'lik yapıyordum fakat sonrasında bir şeyler üretebilmek adına işin mutfağına da girmeye karar verdim. 2012 yılına kadar tek başıma başka bir alias ile devam ettim. Bu süre zarfı içerisinde birkaç tane EP yayınladım. 2012 yılında talihsiz bir trafik kazası yaşadım ve kısmı felcin eşiğinden döndüm. 60 gün süre boyunca evde kapalı kalınca yapabileceğim tek şey müzik oldu. Yaşadığım psikolojiyi ortaya çıkan yeni bir alter ego ile hayata geçirdim ve adına Mind Shifter dedim. Ne duymak istersen onu duyarsın mottosu hakim bu müzikte. Mind Shifter, 80'lerin müziğinden etkilenen bir proje. Synthwave Synth-Pop ve Electronica etkileşimlerinin toplamından oluşuyor diyebilirim. İlk albümü İstanbullu bir oluşum olan Partapart Records'dan yayınladım. Sonrasında 4 parçadan oluşan Another Life isimli bir EP takip etti bu albümü. Bu EP'den sonra da üniversiteden arkadaşım olan Meriç Erseçgen ile de yollarımız kesişti ve projeyi beraber yürütme kararı aldık. Bass gitarı ile daha da bir dinamiklik kazandırdı Meriç projeye ve sahne performansı daha da güçlendi. Tek başına bir şeyler yapmaktansa sahnede bir grup olması her zaman tercihimdir.


Türkiye'deki sinema ve seyirci ilişkisi üzerine kurgulanan İstanbul Modern'in yeni sergisi Yüzyıllık Aşk bugün başlıyor. Sinemaya seyirci gözünden bakan sergi, İstanbul Modern'in kuruluşunun 10. yılına Türk sinemasının ise 100. yıldönümüne ithafen düzenlenmiş. Araştırma niteliğindeki Yüzyıllık Aşk, seyircinin perspektifinden Türk sinemasını değerlendiriyor. Sinema ve seyirci tarihine ışık tutan yazılı ve görsel arşivin dijital platforma aktarılmasıyla ortaya çıkan sergide yaşatılmaya çalışılmış bir tarihin hafızası gözler önüne serilmesi amaçlanıyor. İstanbul Modern, kuruluşunun 10. yılında Türk sinemasının 100. yıldönümüne ithafen bir sergi hazırlıyor: Yüzyıllık Aşk. Türkiye'de ilk defa gerçekleştirilen bu araştırma sergisi, Türkiye coğrafyasında sinema tarihinin doğuşu olarak anılan 1914 yılından bugüne uzanan 100 yıllık serüvene bakıyor. Sinemanın seyirciyle buluşma anlarına, bu buluşmanın yarattığı şaşırtıcı ve büyülü kolektif ve kişisel dünyalara yer veren Yüzyıllık Aşk, oluşumundan bugününe, sinemayı yaşatan unsur olarak seyirciye odaklanarak, günümüze kadar pek dikkate alınmayan bir noktadan, seyircinin bakışından Türkiye'de sinema olgusunu değerlendirmeyi amaçlıyor. Sinema tarihimizde seyirciye dair yazılı ve görsel arşiv malzemesini dijital platforma aktararak, kaynakları iyi korunmuş ve kişisel çabalarla yaşatılmaya çalışılmış bir tarihin kitlelere ulaşması için bir araç aynı zamanda bu sergi. Nostaljik bir sunum la Türkiye'nin ilk sinema salonlarından günümüzün festival sinemalarına kadar uzanan programda seyircinin sinema ve filmlerle ilişkisini sağlayan gazete ilanları, film broşürleri, dergiler, afişler gibi unsurların yanı sıra, sinema seyircisinin fanatizmini de ayrı bir bölümde sunuyor. İçinde sinema seyircisi ve salonunun geçtiği 50'ye yakın Türk filminden sahnelerinden oluşan özel bir çalışmayla, Türkiye'deki sinema ve seyirci arasındaki özel ilişki farklı bir anlam kazanıyor. Küratörlüğünü Gökhan Akçura ve Müge Turan'ın yaptığı sergiyi 25 Eylül 2014- 4 Ocak 2015 tarihleri arasında İstanbul Modern'de ziyaret edebilirsiniz.


Daha önce Barselona'ya gidenlerin Kadın ve Kuş heykelinden aşina olduğu sürrealist akımın en önemli temsilcilerinden Katalonyalı sanatçı Joan Miro'nun sergi afişleri şehrin dört bir yanını sardı. 1893 Barcelona doğumlu ressam, doğduğu şehirde yaptığı ilk kişisel sergiden sonra Paris'e gitti ve Picasso ile tanıştı. Bundan sonra Paris, New York, Londra, Amsterdam, Brüksel ve Los Angeles derken ünü bütün dünyaya hızla yayıldı. Eserlerinde bol miktarda kadın, güneş ve kuş kullanan sanatçı klasik modernizmin tartışmasız en iyi sanatçılarından biri. 2008'de Pera Müzesi'nde geçen yıl Tophane-i Amire'de Türk sanatseverlerle buluşan Joan Miro sergisi, 23 Eylül'den beri Sabancı Müzesi'nde sergileniyor. 'Kadınlar, Kuşlar, Yıldızlar' isimli sergiyi 1 Şubat'a kadar ziyaret edebilirsiniz.


Sayfalarımızda işleriyle sık sık yer alan pek sevdiğimiz Denef Huvaj'a Kusurlu fotoğraflardan oluşan bir çekim yapalım mı? dedik ve ortaya kusurların güzelliğine kanıt olan harika bir seri çıktı: Glitch Art by Denef Huvaj. Çekimde emeği geçen Guşef Şen ve Zeynep Kayahan'a teşekkürler!


25 Nisan 1929 tarihinde, İstanbullu Rum bir anne ile yine İstanbul doğumlu İtalyan bir babanın tek çocuğu olarak İstanbul'da doğdu. İtalyan Lisesi'ni bitirdi. 1948 yılında, sinema yazıları yazmaya başladı. 1948-61 yıllarında başta İtalyan, Fransız, ABD, Norveç basını olmak üzere yabancı dergi ve gazetelerde birçok yazısı çıktı. Daha sonra 1961'de Akşam Gazetesi'nde sinema eleştirileri yazmaya başladı. Sinema yazarlığını, Yön, Sinema 65, Ulusal Sinema, Yedinci Sanat, Yeni Sinema, Ses, Hayat, Bravo, Beyaz Perde gibi gazete ve dergilerde sürdürdü. Bir süre Erler Film ve Ulusal Televizyon'da danışmanlık ve çevirmenlik yaptı. İlk iki kitabı '1965 Sinema Yıllığı' ve 'Türk Sinemasında Kadın ve Seks'i 1965'te Agah Özgüç'le birlikte yazdı. 60 yılı aşkın süredir sinema, fantastik edebiyat, bilimkurgu, korku edebiyatı ve okültizm üzerine yazıyor. 1997-1999 yılları arasında, sadece dört sayısı çıkan Nostromo bilimkurgu dergisinin editörlüğünü yaptı. 2006'da 'Beyoğlu'nda Bir Levanten: Giovanni Scognamillo' adında belgeseli yapıldı. Bahçeşehir Üniversitesi İletişim Fakültesi'nde Türk Sineması dersleri verdi. 30 Eylül Salı açılış partisine gelin ve yeraltı kültürünün bu renkli kontuna saygılarınızı sunun!


Kinfolk'un online ve basılı yayınlarında paylaştığı tarifleri Kinfolk Türkiye ile birlikte artık her hafta bir illüstratörümüzün kaleminden paylaşıyoruz. Açılışı yaz kış demeden içilebilecek bir içki olan Biberiye ve Zencefilli Limonlu Tekila ile yapıyoruz. Tarifi çizen çok sevgili Ekin Büyükşahin'e teşekkür ederiz! Düz bir tabağa tutu yerleştirin. Bardağın kenarını limon dilimiyle ovduktan sonra dibini tuz ve buz lie doldurun. Sırasıyla limon suyunu, limon dilimini, biberiye ve zencefil şurubunu taze biberiyeyle beraber shaker'ın içine koyun ve sallayın. Tuzlanmış ve buz dolu bardağa sodayı dökün. Karışımı koyduğunuz bardağı limon dilimi ve şekerle kaplanmış zencefille süsleyin. Suyu ve şekeri bir tencerede kaynatın. Şeker çözülene kadar kaynatmaya devam edin. Daha sonra tencereyi ateşten alın. Biberiye ve zencefili 30 dakika suyun içinde dinlenmeye bırakın. Hava geçirmez bir kabın içine elek aracılığı ile şurubu dökün. Kullanmaya hazır olana kadar buzdolabında bekletin. Kaitlin Emmerling ve Roster Reps'e teşekkürler!


Resim, enstalasyon, afiş... Onun için fark etmiyor. Tuval, duvar ya da bir imge, zamandan ve mekandan bağımsız, beğenilme, güncel olma ihtiyacından arınmış saf yaratıcılık... İsmet Doğan dendiği vakit Doğu'nun sırlı aynalarından, Batı'nın ölçülü ve modern konstrüksiyonuna, sinemadan, edebiyata birçok kaynaktan beslenen pınar düşüyor insanın aklına. Diskuru ve bakış açısıyla kimse gibi olmayan, hatta kimse olmaya ihtiyaç duymayan çağdaş sanatçı İsmet Doğan ile Sendromsuzlar köşemiz için bir röportaj gerçekleştirdik. 1986'da aynadan bakarak yaptığım Artistin Atölyesi, çok acayip bir deneyimdi... 1999'da Velazquez'in Las Meninas resminin röprodüksiyonu üzerine dış bükey ayna yapıştırdığım an... Ben Batı'nın ötekisiyim... Bir de içselleştirmiş olduğumuz öteki ile ilgili problem var. Bize sunulmuş olan ötekiliği kabul ederek Avrupalı gibi olmaya çalışıyoruz. Yine benim çalışmalarımda yapmaya çalıştığım şey, Batı'nın öteki üzerinden görmek istediğini, bir şekilde ters yüz etmektir. Ben bu konuları katmanlar halinde düzenleyerek sanat yapıtı içerisinde bozmayı, yer değiştirmeyi, yerine geçmeyi, yerinden etmeyi tercih ediyorum. Teşekkür ederim. Türkiye'de modernleşme serüvenini sorguladığım bir dizi çalışmanın yer aldığı bir kitap. Benden çok isteniyor ama baskısı yok. Ben de arşiv için gittigidiyor'dan alıyorum. Bir kitap projesiyle uğraşıyorum. Son 30 yıl içinde ürettiğim; artwork'lerimin imajlarının yer aldığı, metinler arası ilişkinin, kronoloji dışı kurgulandığı kapsamlı bir monografi kitabı olacak. Burada arşiv çalışması olmadığı için çok zorlanıyorum. Trendi olmamalarını... Kendileri olmalarını tavsiye ederim. Mesela bugünlerde herkes hayvan resmi, heykeli yapıyor. Kendi olmak bir yapımdır. Bunu sorgulamalarını ve temel sorunsallarını belirlemelerini öneririm. Aklıma ilk gelenler Ferda Keskin, Zeynep Direk, Nami Başer, bağımsız sanat alanı PASAJ ve PASAJ'dan Zeynep Okyay, Tuçe Silahtarlıoğlu, Burcu Fikretoğlu, Sırma Doruk, Ezgi Yıldız.


Türkiye'de sanatını bir kadın olarak bize göre en özgür biçimde icra eden Şükran Moral, Welcome to Turkey adlı kişisel sergisiyle bulunduğu galeri ortamını bu sefer de adeta bir sahneye çeviriyor. Seyirciyi girişte Tales to a Young Girl video enstalasyonu ile karşılayan sanatçının derdi yine bir kız çocuğuna yapılan şiddet ve zulüme dikkat çekmek. Türkiye gerçeklerini gözler önüne seren sergi, Şükran Moral severleri her zamanki gibi biraz düşündürecek. Bu yıl içinde Oldenburg'daki Edith Russ Haus'ta gösterilen Child Bride ve Tales to a Young Girl adlı işler, Türkiye'de ilk kez Galeri Zilberman'da sergileniyor. Sanatsal kariyerinin başından bu yana kadın sorunlarını; çok eşli evliliği, ötekileştirilen trans bireyleri, bakireliği, kadın sünnetini, yasaklar getirilen kadın arzusunu ele alan işler üreten Şükran Moral, hoş geldiniz diyerek bizi görmek istemediğimiz gerçekle yüzleştiriyor. Şükran Moral'in Welcome to Turkey adlı sergisi 25 Eylül 6 Kasım 2014 tarihleri arasında Galeri Zilberman'da görülebilir.


Sofranızda hormonsuz ve GDO'suz sebzeler kullanmak istiyorsanız Komşuköy ile tanışmalısınız. Hızla artan insan nüfusunun gıda ihtiyacını karşılamak için üretimi artırıcı yenilikler geliştirilse de bu yeniliklerin bir yandan da hayatımızı her geçen gün daha da tatsızlaştırdığı bir gerçek. Tatsızlık diyorsak, gerçek manada... Domatesin eski kokusu, lezzeti yok, salatalık kokusuz, tatsız. Üstelik tüm bunların eski besleyiciliği de doğal olarak yerinde değil. İşte tam bu nedenle dünyada yükselen bir trend var. Restoranlar, müşterilerine annelerinin sofralarından hatırladıkları o lezzetli yemekleri sunabilmek için sebze-meyvelerini kendileri yetiştiriyorlar. Sonuçlar lezzetiyle müşterileri, kazancıyla da işletmecileri güldürüyor. Komşuköy, işletmeleri ve bireysel tüketicileri, kaliteli ve lezzetli sebze-meyvelerle buluşturan ve sağlıklı sofralar kurmalarını sağlayan bir girişim. Farmville'in gerçek hayata geçirilmiş hali de diyebiliriz. Komşuköy, sizi sağlıklı yaşam ve doğal beslenmenin her aşamasında destekliyor. Zirai danışmanınız size ürünlerinizin bakım ihtiyaçları ile kış ve yaz döneminde neler yetiştirebileceğiniz hakkında bilgiler veriyor. Tarla bakım ekibiniz tarlanızın A'dan Z'ye tüm ekim, bakım ve hasat işlemleriyle sizin adınıza ilgileniyor. Sağlıklı yaşam koçunuz Doruk Güçlü, günlük alışkanlıklarınızı analiz edip size en uygun sağlıklı yaşam önerilerini sunuyor. Ücretsiz eve teslim avantajıyla ürünleriniz dilediğiniz adrese hızla ulaştırılıyor ve tarla edinmeler özel randevu ile gerçekleşiyor.


1990 yılında İstanbul'da doğan Eda Soylu, Üsküdar American Koleji'nde aldığı eğitimin ardından Rhode Island School of Design, Güzel Sanatlar Resim Bölümü'nden mezun oldu. 2012 yılında Avrupa Onur Programıyla eğitimini Roma'da sürdürdü. Sorbonne Üniversitesi ve London School of Arts yaz programlarına katılan sanatçı, Amerika ve İtalya'da çeşitli grup sergilerine katılmış. Şu anda çalışmalarına İstanbul'da devam eden Eda Soylu'nun daha önce Istanbul'da sergilenmeyen çalışmalarını bir araya getirdiği 'Unutulmuyor, ne tuhaf!' sergisi, 27 Eylül 31 Ekim 2014 tarihleri arasında, BAP // Istanbul'da gerçekleşiyor. 'Unutulmuyor, ne tuhaf!' klasik anlamda bir solo sergi olmaktan çok, bir ruh halini temsil ediyor. Sanatçı, deneyimlediği, tanık olduğu, ziyaret ettiği ve bulunduğu yerler, karşılaşmalar ve yeniden hatırlanan şiirler üzerinden bir dünya kuruyor. Bu dünya, farklı biçimlerde gerçekleşen yıkım, baskı ve kıyımın etki ve izlerini takip ederek, yitmiş olanın arasından yenilenmekte olanı hayranlıkla işaretlediği çalışmalardan oluşuyor. Bu tezatlığı işlerinde malzeme seçimi ve kullanım biçimiyle, aynı anda hem kırılgan hem de sert bir şekilde işliyor oluşu, insana dokunan bir inceliği tetikliyor. Sonunda yalın, akılda kalan ve içe işleyen formlar oluşuyor. Sergi keskin hatlarla ayrılmayan, kronololojik ya da tematik anlamda sınıflandırılmayan, daha çok sanatçının çalışma biçimi hakkında fikir veren bir yaklaşımla kurulmuş.


We have interviewed the team of Pornceptual about their art project... Where everybody looks alike and acts alike, and we're getting more and more that way; they've created something exceptional. We wanted to learn more about it... and here's what they think about explicit sexual content and art, and then everybody will probably be thinking alike; that seems to be what is happening. Pornceptual is an art project that wants to de-contextualize pornography in its usual sense and show that an explicit sexual content can be considered art. It started as an online gallery for erotic art and then became a platform for people to express sexually in a creative way. We now publish the work of professional or upcoming artists in the main section of the website, also encouraging anyone to take arty naked self- portraits, even if they only have a bad digital camera. We believe that art should be an open experience. This is also a way of creating new possibilities of representation of the human body. The usual body representations in commercial pornography or in even most works of what is described as erotic art are very limited. It is beautiful when people become proud of their body and start seeing it as an artwork. Three people compose our organizing team: Chris Phillips, Raquel Fedato and Emre Saglam. Chris is the CEO and Creative Director of Pornceptual. Originally from Brasilia, he started taking pictures as a child and since then photography has been an essential part of his life. After attending an Anthropology course in the University of Brasilia, he developed a taste for the different, seeking in the unusual a way of shaking the cultural patters that most people take for granted and swallows without questioning. His challenge as a photographer is similar to his as an anthropologist: seeing the world that we live with unexpected lens. Raquel is our PR- and Events Manager and also Chief of Operations. Born in 1993, she was raised in Sao Paulo but grew up between two cultures: Brazilian and German. After turning eighteen, Raquel moved to Berlin for her Economics studies at Humboldt Universitat. With a strong background on events and administration, she worked for SoundCloud and Airbnb. Through Pornceptual she found a way of combining her three biggest passions: art, parties and management. And to complete our team, Emre is our Unicorn, an Istanbulite who double majored in Communication Design and Cinema with a minor in Sociology. He has published two articles in the New Directions of Turkish Cinema Conference Series funded by UNESCO. Currently, Emre is Master of Fine Arts candidate at Bauhaus University, studying Public Art and New Artistic Strategies with DAAD artist scholarship. Concerning the concept, our main goal is to invite people to masturbate with their eyes. Pornceptual is a open space for everyone that's interested in facing the real and sexual side of the human body. Far from being based on social acceptable concepts, we are looking to find original meanings to what does sexuality and pornography mean. We believe it's time for people to expand their sexual horizons and get away from the conventional menu of western society. Pornographic is not about self-identification, it's about interaction. It does indeed affect how we perceive ourselves and our self-representations, but those meanings are not individual identifications they are codes shared by a culture. As Pornceptual, we are not trying to instruct the viewer, but exactly the opposite. We are questioning these usual representations and inviting the audience to be more participative and reflexive about pornography. We would like to introduce you to our favorite and residente DJ, Projekt Gestalten. Berlin-based Brazilian, Diego Garcia can definitely be described as an universal media artist. His alias is simply called Projekt Gestalten and combines various forms of digital media art. In his creations, he mixes highly abstract video art and graphic work with an aggressive approach of techno that can sometimes even detour into electronica, house and ambiental music. And here goes a taste of his music orgy at our 1 Year Anniversary party that you can listen below.