Birkaç gün önce Twitter'da bakınırken bir haber düştü ana sayfama. Haber de şu: İnternetten müzik dinleme dönemi şarkıları kısalttı. Haberin içeriğine girdiğimde, İngiltere'de çıkan i gazetesi, internet üzerinden dinlenen şarkıların kısalmasına yol açmakla alakalı bir yazı kaleme aldı. Müzik endüstrisi müzisyenlere Bizi sıkmadan nakarata gel görüşü empoze ediyormuş. Gazetenin sanat ve medya muhabiri olan Adam Sherwin'in yazdığı yazıda internetten müzik dinleme çağında dinleyicilerin şarkıyı beğenmedikleri anda bir sonraki şarkıya geçme dürtüsünün önüne geçecek yapıda şarkılar olduğunu aktardı. Bana soracak olursanız ben bu durumu saçma buluyorum. Bana göre bir şarkının ortalama süresi 4:00 ila 6:00 dakika arası olmalı. Şarkıda anlatılmak istenen olay neden 1:00 ya da 2:00 dakika olsun ki? 3:00 dakika olsa da herhangi bir problem yok. Music Week bununla alakalı bir araştırma yapmış hatta. Bu yaz çıkan popüler şarkıların ortalama süresi olarak 3:00 dakika dört saniye oldu. 10 yıl öncesi kıyasla 38 saniye daha kısa bir ortalama olduğunu söylüyorlar. Artık bir albüm dinlemek yerine mutlaka yeni çıkan single'a göre albümü dinler olduk. Single güzelse albüm dinlendiği dönemde yaşıyoruz. Bence dakika meselesine takılmamak gerekiyor. Şarkıda bir hikaye anlatılıyorsa ve buna müziği icra ediliyorsa süresi uzun olmalı. Bazı şarkılar var o kadar duygu yüklü ve nefis oluyor ki bir bakıyorsun şarkının süresi 2:00 dakika bilmem kaç saniye. Şarkı bitmesin diye geri sardığım çok olmuştur. Kısa şarkılara tahammülüm yok hiçbir zaman. Bir şarkının hikayesi belliyse süre hiç önemli değil. Şarkıyı dinlemeyip direkt nakarata gelinecekse o şarkıyı dinlemenizin hiç anlamı yok. Şarkı sürelerinin kısalığından ve uzunluğundan bahsedeceksek örnek olarak Yüzyüzeyken Konuşuruz'un Dinle Beni Bi'yi gösterebilirim. 2:25 olan şarkının süresi beni üzse de keyifle dinlediğim bir parça. Süresi kısa olan şarkılar da keyifli ama biraz o süreyi uzatmak lazım. Daft Punk'ın Julian Casablancas işbirliği olan Instant Crush şarkısının süresi 5:37 olarak bizler pek bir keyifleniyoruz. Çünkü lirik olarak mükemmel olan parçanın müziği de çok çok etkili. The Lonely Island'ın Linkin Park ile işbirliği olan Things In My Jeep şarkısı neden 2:25 sorabilir miyim? Bir şey oluyor dalıp gidiyorum, bir bakmışım Chester Bennington'ın söylediği kısma gelip şarkı çoktan bitmiş oluyor. Emigrate'in yapmış olduğu şarkılardan en uzun olanı son albüm A Million Degress'ten çıkan We Are Together tam 6:00 olup benden tam not almayı başarmıştı. Vangelis'in 1996 yılında yayınladığı Voices albümündeki Ask the Mountais şarkısı 7:53 olarak bizleri uzun bir yolculuğa çıkartıyor. Reklam müziğinin çok önemli olduğunu görmüştük eskiden. Okyanusun derinliklerinden gelen bu güzide Vangelis parçasına laf yok. 1986 yılında çıkan Napalm Death'in You Suffer şarkısı 1,316 saniye olarak Guinness Rekorlar Kitabı tarafından kabul edilen en kısa şarkı olma özelliği taşıyor.


Yıl 2004, Eskişehir'de müzik festivalinin 10. su düzenleniyor ve konuklar arasında efsane The Police gitarcısı Andy Summer olduğu açıklanıyor. Heyecanlanıyorum. Usta gitarcı gelecek ve ekibiyle caz yapacak. Ancak Andy Summer gelmiyor Eskişehir'e; iptal ediyor konseri. Yerine aceleyle başka bir topluluk bulunuyor. Aceleyle bulunan bu topluluk kim dersiniz? The Soft Machine, başka bir deyişle Pink Floyd'la birlikte psikedelik rock'ı yaratan bir grup, bir efsane. Topluluğun kurucu üyesi Robert Wyatt, topluluktan 1971'de ayrılmış; sonrasında topluluk caza yönelik bir sound'la yollarına devam etmişler. Ancak, topluluğun diğer elemanları da hatırı sayılır bir yeteneğe sahipler ve mutlak canlı izlenilmeleri gerekir diye düşünüyorum ve yanılmıyorum tabi ki, seyrettiğim en iyi konserlerden birini veriyor The Soft Machine Eskişehir'de. Evet, bir gün ülkemizde görmek umudumu yineleyerek sözü Robert Wyatt'a getirebilirim artık. Bu arada, odayı Robert Wyatt müziğinin kapladığını belirteyim. İngiltere, psikedelik ve prograsif rock'ı yaratan öncü ülkedir. İşte, bu ülkenin bu unvanı almasında Syd Barrett ve Pink Floyd kadar; hatta belki de daha fazla önemli isim Robert Wyatt'dır. Robert Wyatt, 60'ların başında Wild Flowers topluluğuyla müziğe başlamış; Wild Flowers ise, 1966'da kurulan The Soft Machine topluluğunun temelini oluşturmuştu. Wyatt, topluluğun bir underground referans olan adını William Burroughs'un aynı adlı romanından almıştı. Soft Machine'de davul çalan ve vokal yapan Robert Wyatt, caz ve beat kültürünü esas alarak müziğin sınırlarını genişletti ve psikedelik ve prograsif bir yolculuktan sonra 1971'de popülerliğe bir karşı duruşla topluluktan ayrıldı. Tüm dönemlerin en önemli fusion grubu olarak kabul edilen Matching Mole'u verilen bir partide 4. Kattan düşerek bel kemiği kırılınca bırakan Robert Wyatt, ömrünün geri kalanını tekerlekli sandalyede geçirecek ve artık davul çalamayacaktı. Ancak, Robert Wyatt, bu kaza sonrasında Pink Floyd'un desteğinde ve davulcusu Nick Mason yapımcılığında 1974 yılında kaydettiği Rock Bottom albümüyle sanatının zirvesine ulaşacaktı. Albüm bugün rock klasikleri arasında ve başyapıt olarak kabul ediliyor. Robert Wyatt, toplumsal ve kültürel sorunlarla, insana ve insanlığa dair şarkılarla örülü müziği ve kırılgan sesiyle halen üretmeye devam ediyor; hem de bir multi enstrümantalist olarak. Örnekse, David Gilmour yorumuyla MOJO dergisinin Ağustos sayısı ekinde dinleyiciye sunulan The Beatles'ın 1966 tarihli Rovelver albümünde yer alan Here There and Everywhere şarkısında ve David Gilmour'un 18 Eylül 2015 tarihinde yayınlanan taptaze 4. solo çalışması Rattle That Lock'ta David Gilmour'un yanı başında görüyoruz onu. O halen yaşayan bir efsane.


Peki neden bu kadar streslisin hiç düşündün mü? Seni esir alan duygun ne; satamama kaygısı mı, kendini gösterememe korkusu mu? Bir kere elindekine inanıyor ve güveniyorsan 1-0 öndesin. Ama güvendiğini de satamamaktan korkuyorsan, dön içine bir daha bak; ya ürününe, ya hizmetine ya da kendine güvenmiyorsun! Güne başlarken aldığın bir karar vardır ya hani aynaya ilk baktığında bugün iyi olacak der ve gülümsersin, bazen de aynadaki aksinden korkarsın. Aslında satışa başladığın ilk ana geri dönmeni öneririm. Hani şu çocukluğa dönmek gibi düşün. Dön bir bak bakalım, ilk satış deneyimin nasıldı? Nasıl başardın ya da neden kaybettin? O kadar önemlidir ki o deneyim. Belki şimdi diyeceksin ki mümkün değil, ilk deneyim kötüydü ama şu an mükemmel bir satışçıyım ya da tam tersi ilkinde pazarın tozunu attırdım ama şimdi sinek avlıyorum fark etmez! İlk deneyim senin en etkili silahın. Başarısızlık da başarı da geçmişteki kodlarımızda gizli. Bunu ben söylemiyorum, uzmanlar söylüyor. Peki, dönüp baktın mı geçmişin tozlu sayfalarına ve tespitlerin var mı? İlk ne satmıştın mesela ve kime satmıştın hatırlıyor musun? Bir okul etkinliği bile olabilir. Hatırlamama ihtimalin de yüksektir belki ama dene; zorla hafızanı, gözünde o anı canlandırmaya çalış. İnan çok faydası olacak. Bir kere iyi ya da kötü bir yüzleşme yaşayacaksın. Seni motive eden ya da geri çeken ve muhtemelen unuttuğun bir dost gülümseyecek yüzüne. Beni bunca zaman gözden kaçırdın diye fısıldayacak usulca. Aslında zaman da çok değişti, artık pijamamızla alışveriş yapıyoruz bu satış kaygılarına çözüm için geçmiş zaman belirsizlikleri falan hikaye! Geçmişte olmayan bir sürü teknoloji ve kanalla boğuşuyoruz. Daha da beteri her sabah kendimize bile rakip olarak uyanıyoruz. Ötesi var mı? Eminim vardır. Online alışverişe doğanlar anlamayacaktır ama eskiden görmeden/dokunmadan/resmini görerek satın alacaksın deselerdi birçoğumuz neden bahsedildiğini dahi anlamazdık ama daha neler olacak kim bilir gelecekte. Alışveriş yaptığınız markanın tanıyıp bildiğiniz kokusu, online mağazasından alışveriş yapmaya başladığınızda da hissedilir olursa sakın şaşırmayın, hatta ötesini hayal edin. Satış kaygısından girdik, nerelere geldik; işte satış böyle bir konu. Aslında o kaygılar geçmişle yüzleşmenin yanı sıra geleceğe dair hayaller kurarak da aşılabiliyor. Varsa eksiklerini, hatalarını anlamandan ve bunları iyileştirme hayalleri kurmandan geçiyor asıl hedef tutturmaların.


Moğollar'a Saygı albümü için yapılan çağrıya yanıt veren müzisyenlerin Moğollar parçalarına yaptığı yorumlar paylaşılmaya devam ediyor. Sevilen reggae grubu Sattas'ın Moğollar külliyatından seçtiği şarkı, Dinleyiverin Gari oldu. Moğollar'a Saygı albümü için yapılan çağrıya yanıt veren müzisyenlerin Moğollar parçalarına yaptığı yorumlar, belirli aralıklarla dinleyiciyle paylaşılmaya devam edecek. Şu ana kadar Moğollar külliyatından 23 şarkının sahiplendirildiği proje sona erdiğinde, bu özel albüm plak formatında da yayımlanacak.


Kurulduğundan bu yana dinleyici kitlesini günden güne büyüten, birbirinden güzel parçalara ve performanslara imza atan Sattas, bir Neşet Ertaş yorumuyla dinleyicileriyle buluştu. Canlı performansı çok beğenilen ve milyonlarca kez izlenen Yalan Dünyanın Sattas yorumu, yepyeni stüdyo kaydıyla 11 Şubat 2022'de GRGDN Müzik etiketiyle yayımlandı. Sattas, bir uzun bir kısa olmak üzere iki versiyon olarak yayınladığı teklisinde, uzun yıllardır her yaştan her kesimden insanı derinden etkileyen unutulmaz Neşet Ertaş eseri Yalan Dünya'nın ruhuna sadık kalarak parçaya kendi yorumunu katıyor. Vokalde Orçun Sünear, gitarda Batuhan Kurnaz, davulda Cenk Güngör, klavyede Faruk Demir Tugayoğlu, trombonda Seçkin Özmutlu ve bas gitarda Öykü Gülata'nın yer aldığı Sattas, 2021 sonunda yayınlanan bir Sezen Aksu klasiği Şarkı Söylemek Lazım cover'ı ile büyük beğeni toplamıştı. Gruba Yalan Dünya'nın yeni kaydında Richard Laniepce saksafonuyla eşlik ediyor.


Sezen Aksu'nun yıllardır dillerden düşmeyen parçasının reggae müzik ile harmanlandığı Sattas versiyonuyla Şarkı Söylemek Lazım, GRGDN Müzik etiketiyle tüm dijital platformlarda yayınlandı. Kurulduğundan bu yana dinleyici kitlesini büyüten ve birbirinden güzel parçalara ve performanslara imza atan Sattas, bir Sezen Aksu klasiği olan Şarkı Söylemek Lazım parçası ile geri döndü. Sonbaharı karşılarken keyifle dinleyeceğimiz Sattas yorumlu Şarkı Söylemek Lazım, kulaklarımızı şenlendirmeye ve ruhumuzu dinlendirmeye hazır. İlk kez 2002 yılında dinleyici ile buluşan ve bir Sezen Aksu klasiği olan Şarkı Söylemek Lazım'ı kendi yorumları ile seslendiren Sattas, pek çok farklı sanatçının Sezen Aksu şarkılarını yeniden yorumladığı projenin de bir parçası. 2004 yılında kurulan ve Reggae müziğin Türkiye'deki en önemli ve başarılı temsilcilerinden olan grup 2012'de ilk albümleri Sattas Reggaeband'i çıkarmış, ardından Bir Ben Miyim, Aman Aman, Gene Sen single'ları ile kendine yeni dinleyiciler kazandırmıştı. Sattas, ülkemizde Rock n Coke, Zeytinli Rock Festivalleri gibi sayısız ulusal festivalde sahne almış, yurtdışında ise Montreal Jazz Festivali, Rototom Sunsplash, Sziget gibi festivallerde başarılı performanslara imza atmıştır.


Çizgili Pijamalı Çocuk'un yazarı John Boyne'un tarihsel olaylara canlılık kazandırma konusundaki olağanüstü yeteneğini yansıtan Romanovlar'ın Son Evi, Çarlık Rusya'sının çözülüşünü ve 1917 Ekim Devrimi'nin ertesinde yaşanan toplumsal süreçleri efsanevi bir aşk hikayesi üzerinden anlatıyor. Dünya çapında milyonlarca okura ulaşan Çizgili Pijamalı Çocuk kitabının yazarı John Boyne'un imzasını taşıyan Romanovlar'ın Son Evi, Rus İmparatorluğu'nun çöküş sürecini ustalıkla işlerken yirminci yüzyılı sarsan büyük toplumsal değişimler karşısında hayatın, duyguların, yuva özleminin ve aşkın etkileyici bir portresini sunuyor. Çağdaş İrlanda edebiyatının en önemli kalemlerinden biri olan Boyne, incelikle kurguladığı bu tarihsel romanında, Çarlık Rusya'sının adım adım çözülüşünü ve 1917 Ekim Devrimi'nin ertesinde yaşanan göç ve sürgünlük sürecini, Georgi ile ömürlük aşkı gizemli Zoya'nın mücadeleyle örülü yaşantıları üzerinden anlatıyor. Efsanevi Rasputin, Grandüşes Anastasya, Kanlı Nikolay ve Romanovlar'ın efsanevi dünyasında yer edinmiş pek çok başka tarihi kişiliği yeniden bir araya getiren kitap, heyecan uyandırıcı anlatısıyla son yılların en dokunaklı ve en sürükleyici tarihsel romanlarından biri. Rusya'nın ücra bir köyünde yaşayan yoksul bir çiftçinin oğlu olan 17 yaşındaki Georgi Daniiloviç Jahmenev, üç asırdır Rusya'yı yöneten Romanov hanedanının bir üyesine yönelik suikastı engeller ve bu kahramanca davranışı karşılığında kendini bir anda bütün ihtişamıyla Kışlık Saray'da, çar ve ailesinin hizmetinde buluverir. Yıl 1915'tir, Rusya ve Avrupa'nın diğer büyük güçleri savaş halindedir. Rusya'daki yoksul halk ise iktidarı istemektedir. Romanov hanedanı çöküşe çok yakındır ve Jahmenev bütün bu trajediye bizzat tanıklık edecektir. Gerçek olaylardan ve karakterlerden esinlenen özgün hikayesi, akıcı kurgusu ve duru diliyle geniş okur kitlelerine hitap eden Romanovlar'ın Son Evi, John Boyne'un tarihsel olaylara canlılık kazandırma konusundaki olağanüstü yeteneğini bir kez daha gözler önüne seriyor.


Haddinden fazla griyse yaşadığınız yer, griye karşı bir bağışıklık kazanıyorsunuz. En çok da beyninizdeki gri hücreler seviniyor buna. Kendilerini tanımlamaları için renk skalası kataloglarında harcanan boşa zamanlardan kurtuluyorlar her şeyden önce. Hücreleriyle konuşan var mıdır bilinmez ama, kapalı bir kutu içinde her canlının kendini tanımlayabilmesi, bir yere koyabilmesi için, baz alabileceği bir şeyler olmalı etrafta. İmkanlar çok kısıtlı ve her taraf fazlasıyla kapalı oysa. Bu da yetmezmiş gibi, yeşil bir orman, mavi bir deniz, keza gök, hepsi de had safhada kafa karıştırıcı olabilir pekala. Sırf bu yüzden, griyi seçkin kılan, arada kalmışlığı bir yana, seçilecek hiçbir yanı olmamasıdır. Ordadır ve yeterince fazladır. Gri balina, her tarafı gri hücre kaplı, yeryüzündeki tek yaratıktır da ondan. Ve bu durum, kendisini gezegendeki tartışmasız en zeki ve mikrometrekare başına en fazla zevk fışkırtan yaratık haline getirir. Onla sağlanacak bir ten uyumu, içinizi titreten bir kontak ve gezintiye çıkmış parmaklar eşliğinde dudaklarına uzanacak buseli bir dokunuş, sizi bir anda dünyanın en şanslı insanı kılabilir. Gri hücre yumağı bir devle sevişmenin ne kadar zekice ve ne kadar delirtici olabileceğini asla tahmin edemezsiniz. Bir defa, öpeceğiniz her pigment tam bir zeka küpüdür. Üstelik su yatağı denen o uçsuz bucaksız mukoza deryası, sizin o dev cüsse altında un ufak olmanızı sadece engellemekle kalmaz, size yedi yıldız rahatlığı ve konforu da sağlar. Üstelik gri azmanı sizden sıkılırsa, onu planktonlarla aldatmakla bile tehdit edebilirsiniz. Ki bu, hiç isteyeceği ya da tercih edeceği bir şey değildir. Ve tüm bunlar, hayalinizde bile göremeyeceğiniz yaşam formunun kapılarını ardına kadar açar da bir daha kapatmaz size. Yaşadığınız şey, tam bir kabus olsa da.


Yeni yıla hızlı bir başlangıç yaparak giren SaydılBam müzik grubu kendi söz ve bestelerinden oluşan 10 şarkılık Kafamızın Tadı Yok isimli yeni bir akustik albüm yayınladı. Davul-Gitar'da Ali Avcıoğlu, Vokal-Gitar'da Yavuz Magu'dan oluşan SaydılBam grubu 2016 yılında kurulmuştur. Kendi söz & bestelerini yapan grup bugüne kadar 6 albüm ve bir çok tekli çalışmasını dinleyicisine sunmuştur. - Gider Ayak (2016) - Hiçbir Yerden Hiçbir Yere (2018) - Yanımızda Olur Musun (2018) - Toz Duman (2019) - Derin İçte (2019-Single) - Kafamızın Tadı Yok (2020) 1 Ocak 2020 tarihinde yayınlanan Kafamızın Tadı Yok isimli 10 şarkılık albüm 2 akustik gitar ve bir vokal şeklinde akustik formatta kayıt edilmiştir. Grubun daha önceki çalışmalarında Ali Avcıoğlu'nu davulda duyan dinleyici bu kez onu bu albümde gitar çalarken dinleyecek. Şarkıların söz & besteleri SaydılBam'a ait olup aranje, kayıt, mix ve mastering çalışmaları Ali Avcıoğlu prodüktörlüğünde SaydılBam Home Stüdyosunda yaklaşık 2 ay gibi bir sürede tamamlanmış ve dinleyici ile buluşmuştur. Her ne kadar Kafamızın Tadı Yok desek de yaptığımız işi severek ve ona gönül vererek yaptığımızdan dolayı içimize sinen bir albüm oldu. Kendini rahatlıkla anlatabilen samimi, içten, hem bizden hem sizden meydana gelen bir albüm sürecini daha tamamladığımıza inanıyoruz. Bir sonraki albümde tekrar görüşmek ümidiyle. Herkese keyifli dinlemeler..


Daha önce Benli Belkıs ile Türk Mata Hari Emine Adalet'in yaşamöykülerini yazan gazeteci Şaziye Karlıklı, bu kez Osmanlı'nın son kadınefendisi Nimet Nevzat Hanım'ın izini sürdü. Son Kadın ismini verdiği yeni kitabında Karlıklı, Nimet Nevzat Hanım yaşamını yine bir roman tadında kaleme aldı. Nimet, 1900'lü yılların başlarında İstanbul'da doğar. Saray bahçıvanlarından olan babası ölünce kız kardeşiyle beraber yoksul düşen annesinden ayrılıp halasının evinde yaşamaya başlar. 1908'de II. Meşrutiyet'in ilanından sonra İttihat ve Terakki'nin Harem'e Türk kızlarının da alınması için baskıları olmaktadır. Nimet henüz sekiz yaşındayken kendini Sultan Reşat'ın hareminde bulur Nimet'e burada bizzat Sultan Reşat tarafından Nevzat adı verilir. Nevzat, Harem'in usulleri, ilkeleri, düzeni ve yaşama biçimine alışana dek aradan yıllar geçer. Harem kızları ya şehzadeler veya Sultan için yetiştirilmekte, ya hizmet görmekte ya da yaşları gelince Osmanlı devlet erkanından uygun isimlerle evlendirilerek Harem'den çeyizleriyle gönderilmektedir. Sultan Reşat ölünce, Vahdettin yeni padişah olur. Bir bayram merasimi sırasında Nimet güzelliğiyle Vahdettin'in dikkatini çeker. Vahdettin, Nevzat adını beğenmez ve onun Nimet olarak kalmasını daha uygun bulur. Onun kendi özel hizmetine alınmasını emreder. Nimet, kendisinden yaşça çok büyük olan Sultan'ın kendisiyle beraber olmak isteyeceğini tahmin edince mecburen ona nikah şartı koyar. Vahdettin de kabul eder. Anadolu'da Sakarya Muharebesi'nin yaşandığı günlerde 1921 yılında düğünleri yapılır ve Nimet kadınefendi olur. 1922 yılında savaş bitip de saltanat kaldırıldıktan sonra Vahdettin, Malta'ya sürgüne giderken şehzadesiyle beraber yanında sadece Nimet'i götürmek ister ama muvaffak olamaz, Nimet bunu istemez. Sonrasında San Remo'ya geçen Vahdettin'in ona olan özlemiyle rahatsızlandığını öğrenen Nimet, yanına gider. San Remo'da Vahdettin'in günleri çok uzun sürmeyecek ve 1926'da ölecektir. Bu sırada alıştıkları hayatın dışına çıktıkları için pek çok maddi sıkıntı yaşayan hanedan, borçlarını ödemekte zorlanmaktadır. Vahdettin ölünce Nimet'in de orada kalması için herhangi bir sebep kalmaz ve Türk hükümetinden alınan özel izinle yeniden İstanbul'a döner. Tekrar evlenir ve yıllar sonra 1937'de anılarını Tan gazetesinde yayımlar. Bunun dışında uzun ve gözlerden uzak bir ömür süren Nimet Hanım, 1992'de hayata gözlerini yumar.


Scarlett Johansson, Black Widow fragmanı yayımlandığında herkes kadar şaşırdığını söyledi. Film 2020'de gösterime girecek. Stephen Colbert'ın programına konuk olan oyuncu, fragmanın bu hafta çıkacağından haberi olmadığını belirtti. Johansson haberi Yenilmezer serisinde Kaptan Amerika'yı canlandıran, Marvel rol arkadaşı Chris Evans'tan aldığını ifade etti. Johansson, Yayımlanacağını bana kimse söylemedi. Sabah uyandım ve telefonumda Chris Evans'tan 'Fragman harika görünüyor' mesajı vardı diye konuştu. Sözlerini şakayla sürdüren oyuncu, Herkes kadar ben de heyecanlıydım. Çıkacağı hakkında en ufak fikrim yoktu. Bana söylemediler. Her şeyi benden saklıyorlar dedi. Johansson'ın Marvel Sinematik Evreni'nde canlandırdığı karakterini konu alan ilk solo film Black Widow, 1 Mayıs 2020'de gösterime girecek. Filmin başrollerinde Stranger Things yıldızı David Harbour, Florence Pugh ve Rachel Weisz bulunuyor. Black Widow'un önceki deneyimlerini anlatacak filmde Robert Downey Jr.'ın Tony Stark/Iron Man olarak görüneceği söyleniyor.


Usta yönetmen Martin Scorsese, Netflix'te yayınlanan son filmi 'The Irishman'i telefondan izlememeleri için izleyicilere çağrıda bulundu. Robert de Niro, Al Pacino ve Joe Pesci'nin başrollerinde olduğu üç buçuk saatlik 'The Irishman' filmiyle sinemaseverlerin karşısına çıkan Martin Scorsese, 'yeni nesil izleme alışkanlıkları' konusunda uyarıda bulunmayı ihmal etmedi. Eleştirmen Peter Travers'ın YouTube üzerinden yayınlanan programına konuk olan Scorsese, Eğer benim filmlerimden birini ya da pek çok filmi izlemek isterseniz tavsiyem şudur ki, lütfen bunu telefondan izlemeyin. Bir iPad, büyük bir iPad belki olabilir. Bunu, 'ben yaptım' diye söylemiyorum dedi. Özellikle telefondan izlenmesi için yapılan filmlerin sorulması üzerine Scorsese, Nasıl yapılacağını bilmiyorum. Bilmeyi isterdim ama bilmiyorum. Hayır, anlamıyorum yorumunu yaptı. Martin Scorsese'nin yıllardır üzerinde çalıştığı ve bir mafya tetikçisi olan Frank Sheeran'ın hayatına odaklanan The Irishman'in hayata geçirilmesi şirketler tarafından pek çok engellere tabi tutulmuştu. Usta yönetmen de uzun süresi ve yüksek bütçesinden dolayı filmin yayınlanması için tek seçeneğin dijital platform Netflix olduğunu ifade etmişti. Filmde, Amerikan tarihinin en gizemli suç olaylarından biri olan işçi lideri Jimmy Hoffa'nın ortadan kayboluşuna da değiniliyor.


Sokağa çıkma yasakları, kapanan okullar, ofise dönüşen evler... Artık hiçbir şey alıştığımız gibi değil; özellikle de çocuklu aileler ve öğretmenler için. Psikolog Seçil Akaygün Cüntay ve Psikolog Şükran İlimsever Başarır'ın daha rahat bir pandemi süreci için rehber olacak yeni kitabı Alıştığımız Gibi Değil, İnkılap Kitabevi etiketiyle ön satışa açıldı. Hayatımızı bir anda altüst eden ve önümüze yepyeni bir normal koyan COVID-19 tehdidi sürerken İnkılap Kitabevi, bu süreci rahat atlatmamızı sağlayacak yeni bir kitabı okurlarla buluşturmaya hazırlanıyor: Alıştığımız Gibi Değil. Uzm. Psk. Dan. Seçil Akaygün Cüntay ve Uzm. Psk. Dan. Şükran İlimsever Başarır'ın imzası taşıyan Alıştığımız Gibi Değil, evlere tıkılıp kaldığımız şu süreçte özellikle çocuklu ailelere yardımcı olacak öneriler içeriyor. Prof. Dr. Yankı Yazgan'ın önsözüyle yayıma hazırlanan kitap, anne-baba, öğretmen ve çocuklar için pandemi döneminde ruh sağlığını koruyacak bir kılavuz niteliği taşıyor. Uzaktan eğitim sistemiyle eve kapanan, arkadaşlarından uzak kalan çocukların ve çocuklarla birlikte evden çalışmaya başlayan ebeveynlerin, bu süreci ruh sağlıklarını bozmadan atlatmalarını sağlayacak Alıştığımız Gibi Değil, yaşanabilecek sorunları ve uygulanabilecek çözümleri bir bir sıralıyor. Çocukların bu süreçte hissettiği sıkıntıların yaşanmış örneklerle anlatıldığı kitapta ailecek keyifle yapılabilecek etkinliklere de yer veriliyor. Seçil Akaygün Cüntay ve Şükran İlimsever Başarır'ın ön satışa açılan Alıştığımız Gibi Değil adlı kitabı, ocak ayının ilk haftasında İnkılap Kitabevi etiketiyle raflarda, inkilap. com, dr. com. tr ve kitapyurdu. com adreslerinde yerini alacak.


Popüler müzikte sorgulayan şarkılara çok rastlamazsınız, olan nadir birkaç şarkı için kaliteli pop diye ekstra bir tanımlama bulmamız da bundandır. Ve ne zaman böylesi sorgulayan bir pop kategorisinde şarkı dinlesem, ahhh şunu bi alternatif çizgide dinleyebilseydim dediğimi de saklamayacağım. Ama ama işte noktasında imdada yetişen cover'ı daha bir sevdim.


Galeri 77, illüstratör Sedat Girgin'in dördüncü kişisel sergisine ev sahipliği yapıyor. Abartılar Diyarı sergisindeki yapıtların büyük kısmı tuval üzerine akrilik çalışmalardan oluşuyor, sadece bir duvarda kagıt üstüne karışık teknikle eserler yer alıyor. Sedat Girgin'in resimleri, Egon Shele'nin portrelerindeki ellerin yarattığı gerginliğe, Oskar Kokoscka'nın resimlerindeki tekinsizliğe, gerçeküstü sanatçıların imgelerine de saygı duruşu niteliğinde, masalsı bir evrene davet ediyor sanatçı izleyenleri.. Dijital çağda her birimiz vaktimizin büyük kısmını sanal evrende geçiriyoruz. Pandemi ile birlikte, izole yaşamlarımızda sanal gerçeklik yerini sağlamlaştırdı. 2. yüzyılın en büyük figürlerinden Guy Debord'un 70'lerde yazdığında büyük bir şok etkisi yaratan Gösteri Toplumu adlı yapıtından hareketle de bakmak mümkün sanatçının eserlerine. Günümüzde Instagram ve Facebook gibi Sosyal Medya alanları üzerinden tüketim ve çılgınlığı hoyratça yaşanmakta ve Antik Çağ'dan bugüne zaman-mekan kavramları açısından ele aldığımızda tüketimin dehşete düşürdüğü söylenebilir. Sanatçı bu sergisinde Gösteri Toplumu'ndan hareketle yarattığı fantastik evrenle, izole karakterlerle, sosyal medya aracılığıyla oluşan soytarılığı, hoyratlığı eleştiriyor. Sedat Girgin, sergi kataloğunda Cem Bölükbaşı'ya verdiği röportajda şu şekilde tanımlıyor Abartılar Diyarı'nın konseptini: Bu sergide ilk kişisel sergim Hayretler Sirki (2014) ve bir önceki Daha da'da (2018) değindiğim sahnede olma konusuna atıfta bulunarak abartılı dünyalar meselesini geliştirmek istedim. İnsanın sosyal medya gibi mecralarda kendini farklı gösterme çabası, tüketim toplumunun geldiği durum, özünden uzaklaşma, kendini farklı gösterme gibi düşüncelerin sergilendiği bir sahne dünyasını gibi hayal ettim sergiyi. Çalışmaların bütününde kostümlü ve maskeli bireyler görüyoruz. Uzun yıllar illüstrasyon alanında deneyimim olduğundan sergiyi hikayeleştirmeye çabaladım ve bir kumpanya veya bir tiyatro sahnesiymiş gibi göstermeye çalıştım. Sedat Girgin'in Abartılar Diyarı adlı solo sergisi Karaköy Galeri 77'de 19 Aralık 2020 tarihine dek görülebilir.


Kedi Gözü, Sedef Erken'in ilk kitabı. Her satırında yoğun bir samimiyeti barındıran bir çalışma. Her insanın kendine dair izleri görebileceği bulabileceği türden bir kitap. Belki de bunun en önemli sebeplerinden biri de yazarın bakmak ile görmek arasındaki farkın bilincinde olup neler olup bittiğini görmesi. Son derece yalın bir üslupla anlatmak istediği her şeyi okuyuculara aktarıp onları da görmeleri gereken şeylerle yüzleştiriyor. Hayatın rekabetinden bunaldıysanız durup dinlenmek için bu kitap harika bir durak olacaktır. Bu mesaj görebileceğim her türlü ilgiden daha önemli benim için. Kitap beni şimdiden duygudaşlarımla buluşturduğu için çok memnunum diyebilirim. Çocuklar doğduklarında mükemmeller. Her insan gibi hepimiz tam doğuyor, zamanla eksiliyoruz. Yaşamanın hepimizin emin olduğu belki de tek ortak noktası sonu, yani ölüm. Çocukluğumuzu, henüz ölümden, ölümlü olduğumuzdan habersiz olduğumuz zamanlar diye de düşünebiliriz. Bugünün çocukları dönemin teknolojiyle olan ilişkisi sebebiyle belki de tarihin en vahşi katliamlarıyla öyle erken karşılaşıyorlar ki... Gerçekten işleri çok zor. Bizim çocukluğumuz da zordu ama bu kadar umutsuz değildik en azından. Onlarda gördüğüm tek eksiklik umut... Bu da onların değil bizim suçumuz. Kendimize dinlenme izni vererek. Yorgunluğun tek çaresi dinlenmektir. Bu da bir yeri terk ederek, bir şeyi yıkarak, büyük bir hamle yaparak değil dönüşerek, değişerek olabilir. Bunu kimin hangi yöne doğru ve nasıl yapabileceği de ancak kendi kalbinde gizli efsunlu bir masalda saklıdır. O masala girip kendi kayıp anahtarını bulmaksa, herkesin kendi işidir kuşkusuz. Onlara bağımlı olmamız elbette. Hayatımızda bu kadar fazlalık varken bu kadar eksik hissetmek ancak böyle açıklanabilir sanırım. Bu bağımlılık hali, tam da kapitalizmin amacının artık gerçekleştiği anlamında geliyor bence. Bu sebeple kapitalist yaklaşım da suyun dibini görmüş oluyor. Zamanla insan, sosyal yaşam, dünya buradan bir yerlere doğru evrilecektir. Bunun nasıl olduğunu görecek kadar yaşamak isterdim. Bence berbat durumda. Bu ülkede sivil toplum çalışmalarının içine gönüllü olarak girdiğimden beri başıma gelmedik kalmadı. Her attığım adımda biri ayağımdan aşağı çekmeye çalıştı. Bu olmasaydı şimdiye çok şeyi değiştirmiş olurduk belki de, bilemiyorum. Bir yandan da çok şey öğrendim. Çok hata yaptım, bazı işlere ve insanlara dair boşa zaman harcadım. Güzel insanlarla da karşılaştım elbette ama artık daha bireysel adımlar atıyorum. Bu kitap da buna dahil. Bilmem ki. Ben her gün özlediğim günaydını uyandığımda aynada kendime söylüyorum. Bu duyguyu paylaştığım dostlar da olduğu sürece gerisi pek de önemli değil galiba. Herkes önce kendi günaydının önünü süpürürse zaten sorun kalmaz. Asıl ben ilginize ve özeninize teşekkür ederim. Size de çalışmalarınızda başarılar.


Dijital dünyanın kültürler arası iletişimde giderek daha da önem kazandığı bir dönemde Almanya ve Türkiye arasındaki tarihsel ve kültürel bağları araştırma ve inceleme misyonunu üstlenen istanbulberlin platformunun kurucusu Sedef İlgiç ile oluşumun kuruluş sürecini, Türkiye ile Almanya arasındaki kültürel ve müzikal bağları konuştuk. Sedef İlgiç: Dönmek üzere taşındığımı bildiğim ve daha önceden şehirde tanıdıklarım olduğu halde ilk ay neden kendimi böyle bir zora soktuğumu çok sorguladım. Sevdiğim evim, işim ve düzenimi geride bırakmıştım. İlk zorluk konfor alanı ve alışkanlıklarımı geride bırakmaktı. İlk defa bisikletle bir şehirde yol buldum mesela. Sanırım ilk iki ayı atlatıp orada bir çevrem oluşmaya başladığında ve bir düzen kurduğumda bu zorluklar hafifledi. Çok alışıldık çok rahat edilen yerlerden biraz mesafe almakta her zaman fayda görüyorum. Berlin'e giderek İstanbul'dan aldığım mesafe bana hayatımı ve alışkanlıklarımı başka gözle değerlendirme fırsatı verdi, yaşam biçimimizin olumsallığını fark ettim, çevre bilincim güçlendi. Belki en güzeli, daha sonra çok yakın arkadaşlarım olacak iki muhteşem kadınla tanıştım. Ve Almanca öğrendim! S. İ.: 10 sene yayıncılık sektöründe çalıştım ama kültür sanatın diğer alanları, özellikle çağdaş sanat ve sinema da ilgimi çekiyordu. Almanya'dan döndüğümde, Türkiye ile Almanya arasında müthiş bir kültürel etkileşim olduğunu, bunun sanata yoğun biçimde yansıdığını fark etmiştim. Bu alanda çalışmak istediğime karar verdim ancak bu niş alana eğilen ve burada proje üreten bir kurumda iş bulamadım. Bu fikrimin olgunlaşması ve istanbulberlin'in bir kişisel proje olarak kurmam için üç sene geçmesi gerekiyormuş. Şanslıyım ki fikrimi açtığım andan itibaren, başta Semih Can Çelik ve Sezen Yeniçeri Can olmak üzere, çevremin tam desteğini aldım. S. İ.: Böyle düşündüğünüze sevindim. Orient Express sonra Balkanzug arka planları ve çağrışımlarıyla da ekonomi ve siyasetin bu kültürel etkileşimi ve sanatla ilişkisini anlamak için güzel metaforlar. istanbulberlin'in Aposto! yayın bültenini hip hop parçalarına da atıfla istanbulberlin Hattı diye isimlendirdim. Mahalla Festival kapsamında gerçekleşen bir sanat projesi, Mobilistan, Berlin'den İstanbul'a eskiden göçmen işçilerin izlediği rotayı takip ederek geçtiğimiz günlerde geldi. İki şehir birçok açıdan temsil niteliği taşıyor. Ayrıca bu iki şehrin çok kültürlü, çok sesli dolayısıyla çok renkli yapısı beni etkiliyor. Bunları yansıtan bir karşılaşma alanı olması dileğiyle yola koyuldum. Yoksa aslında konumuz bu iki şehir değil. istanbulberlin'in ilk kapsamlı projesi #60JahreMusik birinci yılını doldurmadan hayata geçti. Böyle birçok kültürel projeye ev sahipliği yapan bir platform olmasını, diyalog ortamını ve empatiyi güçlendiren, farklı fikirler, kişiler, sanatçılar, eserlerle karşılaşmaların için alan açarak, büyüyerek yolunda devam etmesini hedefliyorum. S. İ.: Dijital her türlü iletişimi hızlandırıyor, salgın süresince seyahatlere gerek kalmadan birçok işimizi halledebildiğimizi gördük. Ancak yine de hala sosyal varlıklarız, tam yerini tutmuyor. Dijitalin öneminin artmasının fiziki olanın önemini azaltmadığına inanıyorum, yalnızca şekil değiştiriyor. Bu nedenle karşılaşmalar için fiziki alanlar da açmayı önemsiyorum. S. İ.: Sanatçıların bünyesinde barınmasına, geçinmesine, kısaca yaşamasına imkan tanıyan, kültür sanat alanındaki üretime hem malzeme sağlayan hem de onu mümkün kılan ve bu üretimin paylaşılması için kanallar açan bir şehir sanatı besliyor. Bu çift taraflı bir ilişki... Bence bir şehirde böylesi bir üretim ne kadar yoğunsa, o şehir o kadar ilgi çekici. S. İ.: Bu sene Türkiye ile Almanya arasında imzalanan işgücü anlaşmasının 60. Yılı. Bu yıldönümünü istanbulberlin'de müzik üzerinden okumak istedik. Çünkü müziğin birleştiriciliğine inanıyoruz ve bu tarihte daha çok kişinin karşılaşması gerektiğine inandığımız çok emektar var. Ocak'tan beri proje partnerim Nazlı Sağdıç Pilcz nam-ı diğer DJ Funshine ile bu fikri geliştiriyoruz. İki meraklı araştırmacı olarak hareket ederek konuyla ilgili okuyor; müzisyen, akademisyen, araştırmacılarla görüşmeler yapıyoruz. Ağustos ayında Berlin Yunus Emre Enstitüsü'nün finansal desteği ile projemizi hayata geçirmeye başladık. Böylece istanbulberlin. com'da dönemle ilgili yazı ve röportajlar çift dilli olarak birikmeye başladı. Video içerikleri de geçtiğimiz haftadan beri istanbulberlin YouTube kanalında yayınlamaya başladık. Projenin ikinci aşamasında tüm içeriklerin İngilizceye ek Almanca da yayınlanması ve podcast fikrimizle ilgili görüşmelerimiz devam ediyor. Bir de proje kitabı hayal ediyoruz. S. İ.: Şu anda Meryem Nakiboğlu'nun Hip Hop Kültürü: Küçük İstanbul Kreuzberg ve 36 Boys kitabını okuyorum. Almanya'daki ikinci nesil göçmenlerin hip hopla kurduğu bağın sosyolojik arka planını çok açık bir biçimde anlatmış. Almanya'da göçmenlerin yaşadığı sıkıntıları önce modern halk ozanlarının, sonra da hip hop'ın, bu kez ırkçılık ve ayrımcılığa karşı daha da yüksek çıkan bir ses olarak nasıl dile getirdiklerini bu bağlamda tarihi süreci içinde okumak çok ilgi çekici. Bu geçmişin üzerine bina olan bugüne bakarken iki önemli nokta var bence. İlki şu anda orada doğan üçüncü hatta dördüncü nesilden bahsederken göçmenlerden söz etmiyoruz, oralı olan insanlardan söz ediyoruz. Ancak yine bugüne baktığımızda ebeveynlerinden biri ya da kendisi Türkiye'de doğmuş üç milyon civarında insan yaşıyor. İkincisiyse göçün çok farklı yüzlerini, göçmenlerin sosyo-ekonomik arka planlarını, bambaşka göç nedenlerini göz ardı etmemek gerekiyor. S. İ.: istanbulberlin'in ilk etkinliğiydi, öncelikle çok heyecanlıydı. Başkonsolosumuz Rıfkı Olgun Yücekök'ün katılımı etkinliğimizi onurlandırdı. Her yaştan ve farklı etnik kökenlerden insan bir Türk kahvaltısı sofrasında, açık havada bir araya geldi. Bir hip hop, bir caz müzisyenini bir araya getirerek sıra dışı bir etkinlik kurgulamıştık. Almanya'ya yeni taşınan, yeni dalga göç eden müzisyenlerle, bugünü hazırlayan koşulları yaratan müzisyenler arasında bir diyalog için alan açılabilir mi sorusu söyleşinin merkezindeydi. Ben bu etkinlikle en azından Misafir işçi havaları ile yeni dalganın sesi arasında köprü kurmak için bir adım attığımıza inanıyorum. Böylesi karşılaşmalara daha çok alan olduğuna inanıyorum. En sonunda herkes, o Pazar öğleden sonrasında Kabus Kerim'in DJ setinde dans ediyor, şarkılara bir ağızdan eşlik ediyordu. E daha ne olsun. S. İ.: #60JahreMusik projesi kapsamında Kasım sonunda bir İstanbul etkinliği planlıyoruz. İstanbul'daki istanbulberlin'in ilk fiziki alanında buluşmayı dileriz.


Labirent Sanat, küratörlüğünü Gülben Çapan'ın üstlendiği Sefa Çakır'ın Bütünleşme Çözülme isimli ilk kişisel sergisine 5 Eylül 19 Ekim 2019 tarihleri arasında ev sahipliği yapıyor. Sefa Çakır bu ilk kişisel sergisinde kağıt üzerine marker tekniğiyle ürettiği bebek ve çocuk portreleriyle izleyicinin karşısına çıkıyor. Sanatçının zamansız ve mekansız işlerini teknik açıdan hem resim hem çizim, hem soyutlama hem de figüratif olarak tanımlamak mümkün. Portrelerde figürlerin deri, beden ve yüz ifadelerindeki çizgisel kopukluk, bedensel bütünlüğün bozulduğunu ifade ediyor. Sergi, ismini Winnicott'un bütünleşme çözülme evresinden alıyor. Bireyin iç dünyasına ilişkin deneyimlerinin çok erken bebeklik dönemleriyle ilgili olduğunu söyleyen Winnicott'a göre bebek dünyaya geldikten sonra erken dönem endişeleri çerçevesinde bütünleşme çözülme evresini deneyimler. Bütünleşme; çocuğun sıcak tutulması, kucağa alınması, sallanması, yıkanması, doyurulması gibi bebek bakım ihtiyaçlarının ve çocuğun içgüdüsel deneyimlerinin birleşmesiyle oluşur. Bakım teknikleri yetersiz olduğunda, bu evre sağlıklı ilerlemediğinde ya da bakım verenin yokluğunda ısıran ağız, kesici gözler, emici boğaz gibi kendilik parçalarının içinde boğulmasına yol açar ve bebek çözülmeye gider. Bebek, kendi bedenine yerleşemez. Yetişkin dönemlerine geldiğinde, dünyanın gerçek olmadığına yönelik bir duyguya girer ve psikoz gelişir. İnsanda parçalanmak, beden ile ilişkiyi koparmak, yönünü kaybetmek, bütünleşmenin bozulduğunun kanıtıdır. Sefa Çakır, kırık bir aynaya bakar gibi kırık benliğe bakıyor ve parçaları birleştirme çabasıyla çözülmeye karşı direniyor. Bireyin psikanalitik sürecini sorgulayan sanatçı, bütünlüğün yitirilişiyle yaşanan çöküşü gözle görülür bir şekilde bedene taşıyor. Sefa Çakır'ın ilk kişisel sergisi Bütünleşme Çözülme 5 Eylül 19 Ekim 2019 tarihleri arasında Labirent Sanat'ta görülebilir.


Hayat dolu, şehirli, taptaze anlatımıyla edebiyatımızda minimal anlatımı tercih edip söyleyecek çok sözü olan Mevsim Yenice ile tanışmanızı isterim. Okuduğunuz her yeni öyküsü ile, öyküyü çok sevdiği hissini size geçiren Mevsim Yenice öykü adına kesintisiz ve derin bir nefes. Yeni öykü kitabı Bilinmeyen Sular ile söyleşi yapma imkanı bulduğum Yenice'nin Tekme Tokatlı Şehir Rehberi isimli bir öykü kitabı daha bulunmakta ve çeşitli dergilerde yayımlanmış hatta ödül almış öyküleri de. Kendisiyle kendisi ile ilgili, kitapları ile ilgili, dergilerde yayımlanan öyküleri ile ilgili tüm detayları konuşmaya çalıştım. Edebiyatımız adına kazandığımız bu taptaze nefesi, Mevsim Yenice söyleşisini sizlerle paylaşmaktan mutluluk duyacağım. Buyrun lütfen 🙂 İyi okumalar dilerim. Öncelikle biraz edebiyata doğru olan yolculuğunuzdan bahsetmek istiyorum. Üniversite eğitiminizi fizik üzerine alıyorsunuz. Edebiyat hep var mıydı? Nasıl başladı edebiyat içindeki yolculuğunuz? Öğreniminiz için fiziği tercih ederken edebiyat farklı noktalarda duran iki tercih diyeceğim. Edebiyat içerisindeki yolculuğunuzun başlangıcını merak ediyorum aslında. Mevsim Yenice: Yazmak kendimi bildim bileli hayatımda var aslında. Ama önceleri daha çok anlatıya yakın yazıyorken, 2014 yılında yaratıcı yazarlık atölyesine katılmamla işler değişti, öykü yazmaya başladım. Benim için asıl dönüm noktası o sanırım. Mevsim Yenice: Atölye, yazdığımız öyküleri okuyup değerlendirebildiğimiz bir ortamdı. Oradaki iyi tepkilerden aldığım güçle bir öykümü dergiye gönderdim. Yayımlandığını gördüğümdeki mutluluğu, motivasyonu hep hayatımdaki en hoş anlardan biri olarak anımsarım. Mevsim Yenice: Dergilerde okurla buluşmak inanılmaz keyifliydi, hala da öyle. O heyecanı hiç kaybetmiyorum ben. Dergide metnini okuduğum ve beğendiğim, adını hiç duymadığım bir yazarı keşfedip izini sürmeye başlamanın keyfi tarifsiz. Benim için dergilerin ve dergiciliğin duygusal ve özel bir manası da var tabii, ilk öyküm Altzine'de yayımlanmıştı, yıllar sonra o derginin yayın kuruluna girdim ve 2016'dan bu yana ekibin içinde bulunmaktayım. O nedenle orada yaptığımız iş bana çok anlamlı geliyor. İkinci olarak da niye olumsuz olana bu kadar çok yaslanmak istiyoruz? Siz başardınız işte. Bunun için güzel bir örnek oldunuz. Mevsim Yenice: Yapım gereği yaşanan tüm olumsuzluğa rağmen ileriye dönük umudu zorlukla da olsa koruyabilen biriyim ben. Öte yandan olumsuz bakmanın doğallığını da anlayabiliyorum ve bazen o da tam tersi bir yerden motivasyon sağlayabilir kişiye. Hepsi bu sürecin içinde sanırım. Mevsim Yenice: Önce öykünün ufacık bir kesiti canlanıyor zihnimde ve bu genelde öykünün son sahnesi oluyor. Başına oturup yazmadan kafamda biraz daha detaylanmasını bekliyorum sahnenin. Çok da bekletmiyorum çünkü onun tarifi zor bir hissi var beni yazmaya iten, fazla beklerse o hissi kaybedebiliyorum. Olaylar yazma serüveni içinde kendiliğinden gelişiyor ve bir sürü bilmediğim odaya uğrayıp koridordan geçerek en başında kafamda canlanan o çıkış kapısını bulmaya çalışıyorum. Mevsim Yenice: Yaşar Nabi Nayır Öykü Yarışması'na bir öykü dosyası hazırlayarak katılma şartı vardı, ben de bir tema bütünlüğünde olan öykülerimden bir dosya hazırladım. Kitap fikri yarışmaya katılmak amacıyla dosya hazırlarken ortaya çıktı diyebilirim. Mevsim Yenice: İleriye dönük yapacağım şeylerle ilgili motivasyon kaynağı olarak görüyorum ödülleri, kesinlikle olması gereken bir başarı göstergesi değil. Okuduğum ve çok sevdiğim, çok başarılı olduğunu bildiğim bir sürü kitap var çünkü ödül almamış. Mevsim Yenice: Yazmadan önce sokağa çıkıp gözlem yapmak gibi bir huyum yok aslında. Sanırım tüm o detayları hayatın içindeyken farkında olmadan kaydediyorum hafızamdaki gizli bir odaya. O oda işime yarayacak, beni etkileyen, rahatsız eden, sevindiren, karmaşaya iten bir sürü ses, görüntü ve hisle dolu. Hepsi zamanı geldiğinde oradan çıkıp tekrar benimle buluşmayı bekliyorlar. Bu soruya istinaden şöyle de bir soru sormak isterim: Şehir hayatı, şehir insanı sizde nasıl duygular uyandırıyor? Kasabalarda, köylerde yaşayan insanlarla kıyaslarsanız şehir insanını nasıl buluyorsunuz? Öykülerinizi duygu olarak hangi noktada daha çok etkiliyorlar, aslında tam olarak sormak istediğim soru bu. Mevsim Yenice: Böyle bir kıyaslamayı yapabilecek kadar veri yok elimde açıkçası. Ama artık kasaba şehir ayrımı kalmadı neredeyse, herkes aynı buhranları, aynı hayal kırıklıklarını yaşıyor, derecesi şekli farklı olsa da duygularımızın kesiştiği noktalar benzer. Ben doğduğum günden bu yana metropol şehirlerde yaşadığım için hafızam şehre ve şehirde yaşamını sürdüren insanlara dair ayrıntılarla dolu. Bu nedenle öykülerimdeki karakterlerin şehirli olması çok tesadüf olmasa gerek. Öte yandan öykülerdeki karakterlerin yaşadığı aidiyet yoksunluğu, bıkkınlık ve yalnızlık sadece şehir insanına özgü değil diye düşünüyorum. Mevsim Yenice: Yayımlanmış birkaç öykü var Bilinmeyen Sular'da da ama büyük çoğunluğunu ilk kez okuyacaksınız. Mevsim Yenice: Kitaptaki öykülerin genelinde farklı şekillerde aidiyet konusu mesele edilmiş durumda. Ben de bunu hesaplayarak planlayarak yapmadım ama üstünde düşündükçe fark ediyorum ki, tüm yollar sonunda aidiyete çıkmış. Ben de buradan şunu çıkarıyorum ki, son yıllarda en çok mesele ettiğim konu buymuş. Bu kavramı yıkıp tekrar inşa ederek kafamdaki sorulara bir cevap bulmaya çalışmışım kendimce. Tüm bunların doğrultusunda öykülerden size kimsesizlik duygusu geçmiş anladığım kadarıyla. Bilinmeyen Sular'da karakterlerin yalnızlığının yanı sıra geçmiş zaman çok hakim. Geçmiş zamanın duyguları peşimizi niye bırakmaz? Ve sadece Bilinmeyen Sular kitabınızda değil Mevsim Yenice öykülerinin tamamına baktığımızda da geçmiş zaman duygusu çok hakim. Bu biraz da şimdiki zamana ait olamama; aidiyetsizlik duygusunu belirginleştiriyor sanki. Mevsim Yenice: Evet az evvel de bahsettiğim gibi öykülerde mesele edilen aidiyet duygusu, mekansal olabildiği gibi zamansal da olabiliyor bazen. Bunu düşününce aklıma hep William Faulkner'ın Ağustos Işığı'nda söylediği bir şey geliyor; Çünkü bir insan her zaman şimdi çektiği sıkıntılardan çok, ileride çekebileceği sıkıntılardan korkar. Bir değişikliği göze alamaz da, alışık olduğu sıkıntılara dört elle sarılır. Bu nedenle şimdiye ait hissedemeyen bizler, gelecekten de korktuğumuz için sanırım en çok geçmişe tutunuyoruz. Mevsim Yenice: Samimiyet yoksunluğu. Yoksa sosyal medyaya baktığımızda herkes herkesle yakın, hepimiz herkesi çok takdir ediyor, destekliyor ve seviyoruz. Ama bu ilişkilerin ne kadarı gerçek bir zeminde var olabiliyor, emin olamıyorum. Herkesle iletişim halinde olmaya çalışan ama git gide kendi kendimize kaldığımız bir yere hapsolduk sanki. Çok garip. Mevsim Yenice: Tanrı'nın bizi izlemesi, bize güvenmemesi beni hep üzmüştür. Açıkçası öykünün çıkış motivasyonu tam da bu cümle. Hatta öyle ki, bu öykü nerdeyse 15 yıldır yazılmayı bekliyor. Çeşitli yıllarda not defterlerimin bir köşesine iliştirdim bu cümleyi. Her yıl yazdığım ve yazmayı planladığım bazı öyküleri bilgisayarımda klasör yaparak istifliyorum, araştırırken gördüm ki bir sürü word dosyası açıp yıllarca sadece bu cümleyi yazıp bırakmışım, gerisini getirmeye cesaret edememişim. Artık bir şekilde bu cümlenin öyküye dönüşerek benden çıkması gerekiyordu ve tam da günümüz çağında, herkes birbirini sosyal medya üzerinden sürekli izleyebiliyorken aklıma öyküyü bu meselenin üzerinden yazabileceğim fikri geldi. Güven ve izlemek üzerinden kuracağım bir öykü olduğu için, hayatın akışını ve çevredekileri teleskopla izlemeden duramayan bir karakter yaratarak öyküye başladım ve geri kalan tüm detaylar yolda şekillendi her zamanki gibi. Mevsim Yenice: Bildiğimi sandığım çoğu kavramı yıkıp yeniden anlamlandırmaya çalışma çabası biraz da yazmak benim için. Bir nevi sesli düşünme. O nedenle kitabın yaratılma aşaması da bir Bilinmeyen Sulara dalmaktı benim için en başında. Sonunda bir kıyıya varıp varamayacağımı bilmediğim, bazen boğulmaktan korkarak yola devam ettiğim bir süreçti. O nedenle tam da adını buldu bana sorarsanız kitap. Mevsim Yenice: Annem ve babam sayesinde kendimi bildim bileli Pink Floyd dinliyorum ben. Hayatımın çoğu evresinde, dönüşüm geçirirken, bir şeylerle başa çıkmaya çalışırken ya da cesaret almak istediğimde hep bu şarkıları dinledim. Epigraf olarak kullandığım cümleler de beni yıllar yılı tekmeledi durdu. En sonunda ikinci kitabın başına geçmeye çok yakın bir süreçte aklıma Pink Floyd konseptiyle öyküler yazma fikri geldi. Bir anlamda beni ben yapan şeylerden biri olan Pink Floyd'a, o tarifsiz hisleri yaşatabilen şarkılara saygı duruşum bu benim. Bir gün bir yerde illa ki böyle bir şey olacaktı bence, iyi ki şimdi oldu. Hayatımın şu dönemimde Pink Floyd şarkılarının Bilinmeyen Sular'daki öykülerimle özdeşleşmiş olmasından epey mutluyum.


Ataşehir Belediyesi yeni yılın ilk günlerinde şahane bir organizasyona imza attı. 4. Uluslararası Ataşehir Klasik Müzik Festivali 3 14 Ocak tarihleri arasında, 200'ü aşkın yerli ve yabancı müzisyen ile MSKM'de bizleri bekliyor. Çok genç ve yeni oluşumlara açık olan Ataşehir Belediyesi İstanbul'da belli başlı sanat organizasyonlara ve etkinliklere, kısa zamanda inanılmaz tecrübe ile vakit ve bütçe ayırıyor. Bu dinamizmlerini kutlarım. Kültür sanat etkinliklerinde hemen hemen her mahallesinde yapılaştırdığı kültür merkezlerini, layıkıyla organize eden nadir ilçelerden birisi ve inanılmaz donanımlı. Birkaç merkezi gözlemlemem ile edindiğim izlenim şaşırtıcı.. Çeşitli büyüklükte salonları: akustik ve mekansal boyut açısından çok başarılı. Size bahsedeceğim kültür sanat yönetmenlerinden birisi sevgili Elif Hopyar. Bütün bilgi ve birikimini resmen şehirle bütünleştirmiş halde, önce Ataşehir'e sonra tüm İstanbul'a sunuyor. Yılmadan etkinlik tasarlayıp onları sunan bittiği anda yenisine odaklanan müthiş enerjisi olan bir sanat ve kitap dostu. yürekten kutlamalı. Ocak ayının ilk 15 gününü bu festivale ayırdı. Gülsin Onay'dan Ricardo Mayano'ya Adıyaman Filarmoni Orkestrası'ndan Violoncellissimo Topluluğu'na kadar organize ederken, Serhan Bali ile klasik müzik dinleme kültürüne giriş söyleşisi hazırlarken, Ricardo Moyano ile workshop bile düşündü. Ekibine ve Elif Hopyar'a sonsuz teşekkürler.


Kültür, sanat ve eğlence alanında yarattığı ve sunduğu deneyimlerle şehir yaşam kültürünün zenginleşmesine odaklanan YBY Woods, birbirinden eğlenceli etkinlikleri ve konserleriyle 19-20-21 Mayıs'taki Gençlik Festivali'ne hazırlanıyor. Kemerburgaz Kent Ormanı'nda kültür ve sanatı gökyüzünün altında, ormanın içinde gençlerle buluşturacak olan YBY Woods Gençlik Festivali için biletlere Biletix ve biletinial platformlarından ulaşılabiliyor. Sanat, kültür ve festival ormanı YBY Woods; ilk kez yeni bir formatta izleyicisiyle buluşacak Cem Yılmaz ile açık hava sinemayı, Can Bonomo, Nova Norda, Pinhani, Adamlar, Yaşlı Amca ve Mavi Gri ile İstanbul'un en büyük sahnesinde birbirinden keyifli konserleri gençlerle buluşturuyor. Festival etkinliklerinde 'Senin Sahnen' ile gençler yeteneklerini paylaşırken, açık hava oyunlarıyla labirentten kaykay alanlarına orman havasının keyfine varıyor, DJ performanslarıyla müziğin ritmini yakalıyor, fotoğraf köşeleriyle eğlenceli anlarını en güzel kadrajlarla saklıyor, sokak lezzetlerinin tadını çıkarıyor. Yaşadıkları deneyimin insanları ve insanların içinde bulundukları toplulukları pozitif biçimde dönüştürdüğüne inanan YBY Woods; kültür, sanat ve eğlence alanında dünya standartlarında deneyimler yaratmaya devam ediyor. - Senin Sahnen - Açık Hava Oyunları - DJ Performansları - Spor Turnuvaları - Fotoğraf Köşeleri - Sokak Lezzetleri


Sanatın ve sanatçının daimi destekçisi Akbank'ın uzun soluklu kültür-sanat girişimlerinden Akbank Caz Festivali, cazın farklı ritimlerini ve renklerini içeren zengin programı ile bu sonbaharda 33. kez cazseverlerle buluşacak. Bu yıl 23 Eylül- 8 Ekim tarihleri arasında gerçekleşecek 33. Akbank Caz Festivali'nde; caz müziğinin önemli temsilcilerinden; fusion müziğin geride kalan yaklaşık 50 yılını şekillendiren müzisyenlerden Al Di Meola, caz sahnesinin en saygın trompetçilerinden biri olarak anılan ve bugüne dek beş Grammy Ödülü kazanmasının yanı sıra Spike Lee filmleri için yaptığı kompozisyonlarıyla iki kez Oscar Ödülü'ne aday gösterilen Terence Blanchard feat. the E-Collective with Turtle Island Quartet, iki virtüöz duonun bir araya gelip bir quartet formunu aldığı, heyecan verici bir quartet Sissoko/Segal/Parisien/Peirani 'Les Egares, cazın geleceğini şekillendiren besteci ve icracılardan biri olarak tanımlanan alto saksafoncu Lakecia Benjamin, henüz 20'lerinin ortalarında olsa da Bob Dylan, Wynton Marsalis, Solange Knowles gibi isimlerle üretimlerde bulunmuş bir yetenek Immanuel Wilkins ve ses paletini her daim zenginleştirmeyi misyon edinen, ilham havzası epey geniş bir alana yayılan Joe Acheson'ın stüdyosunda filizlenen Hidden Orchestra gibi isimler sahne alacak. Festivali'nde açılış; 23 Eylül'de Mercan Dede Live DJ Set with Secret Tribe projesi ile Müze Gazhane sahnesinde başlayacak. Carole King, Radiohead, Sting, Björk, Pink Floyd, Bee Gees ve daha nice efsanevi isimden gözde parçaların Türkiye caz sahnesinden kadın müzisyenler ve kadın şarkıcıların yorumuyla sunulacağı Ladies and New Standards projesi festivalin özel bölümlerinden biri olacak. 33. yılında Şehrin Kapılar Caz'a açılıyor söylemi üzerinden İstanbul'a yayılan Akbank Caz Festivali, şehrin kapılarını çeşitli mekanlara müzik eşliğinde açmak, mekanları müzikle karaktere bürünmüş şehirde nasıl mümkün? sorusuna Müzik Yoluyla Mekanı Kavramak panelinde Türkiye Caz Ağı ile keşfe çıkacak. Ayrıca, fugamundi yürütücülüğünde anlamlı bağlantılar kurabilmek ve hikayeleri paylaşabilmek için Ait hissettiğin yeri hatırlatan bir parça temalı caz dinleme kulubü besteci, guitarist ve mimar Mert Pekduraner katılımıyla gerçekleşecek. Jazz-hop Junction: Da Poet ile Beatmaking Atölyesi katılımcılarını caz ve hip-hop'ın ortak köklerinden bugüne uzanan bir yolculuğa davet edecek. Katılımcıların içlerindeki ve etraflarındaki sesleri ve hareketleri keşfetmeleri, kendi bestelerini yapmaları ve bir orkestra kurmak için harekete geçmeleri için teşvik eden Çılgın Çocuk Orkestrası, 7-12 yaşları arasındaki misafirlerini ağırlayacak. Yıllar içinde genişleyen müzikal yelpazesiyle, programında klasik ve modern cazın yanı sıra elektronik müzik ve dünya müziğinin farklı projelerine de yer veren Akbank Caz Festivali; sonbaharı caz müziği ile farklı müzik türlerinin bir araya geldiği bir seçki ile şehrin farklı noktalarında karşılayacak. Festival; 150'ye yakın müzisyenle bu yıl 9'u yeni olmak üzere 23 ayrı mekanda, 33 konser, söyleşiler, atölyeler ve özel etkinlikleriyle gerçekleşecek. Akbank'ın 75'inci kuruluş yıl dönümüne denk gelen 33. Akbank Caz Festivali'nin bu yıl çok daha büyük bir önem taşıdığını belirten Akbank Genel Müdürü Hakan Binbaşgil; Geleceğin Türkiye'sini yaratmayı bankacılığın ötesinde bir sorumluluk olarak görüyoruz. 75. yılımızı kutladığımız bu önemli senede de geriye dönüp baktığımızda, Akbank adının kültürle, sanatla ve Türkiye'nin en köklü caz festivaliyle anılmasından dolayı büyük bir gurur duyuyoruz. Bugün dünyanın en iyi festivalleri arasında yer alan Akbank Caz Festivali farklı kültürlerden ve yaştan müzisyenleri destekleyerek evrensel bir mirasa sahip çıkıyor ve ülkemize önemli bir zenginlik katıyor. Bu değeri, tüm sanatseverlerle birlikte daha nice yıllar yaşatacağız dedi. Akbank Caz Festivali'nin uluslararası arenada ses getiren çalışmalarıyla dikkat çektiğini belirten Akbank Sanat Müdürü Derya Bigalı; Avrupa'nın en prestijli caz festivalleri arasında yer alan ve yurt dışı katılımcı sayısı her geçen yıl artan Akbank Caz Festivali, uluslararası bir değer olarak yolculuğunu sürdürüyor. Farklı disiplinlerden seslere yer veren zengin programıyla şehrin kültür ve sanat damarlarını besliyor. Büyük bir gururla bu yıl 33. kez gerçekleştirdiğimiz festivalimiz yaklaşık 150 sanatçının sesleri ve tınısıyla hepimizi büyülemeye hazırlanıyor şeklinde konuştu. Pozitif Genel Müdürü Ayşegül Turfan Mumcuoğlu ise, 33 yıllık bir iş birliğiyle Akbank Caz Festivali Türkiye'nin en uzun soluklu festivallerinden birisi olarak şehir ve yaşam kültürüne öncülük ederken, müziğin geliştirici ve dönüştürücü gücünden ilham alıyor. Akbank Caz Festivali'nin 33. yılında, kuruluşundan 2013'e kadar festivalin direktörlüğünü üstlenen Mehmet Uluğ'u ve şehrin müzik hayatına bıraktığı derin izleri, aramızdan ayrılışının onuncu yılında anmak için 6 Ekim akşamı İlhan Erşahin & Friends ile Babylon sahnesinde buluşacağız dedi. 33. Akbank Caz Festivali konserlerinin biletlerini Biletix'ten alabilir, Festival hakkında detaylı bilgi için www. akbanksanat. com ve www. akbankcaz. com adreslerinin yanısıra instagram. com/AkbankSanat, facebook. com/AkbankSanat, twitter. com/AkbankSanat adreslerini takip edebilirsiniz.


Güneş en güzel yerinden öperek uyandırdı bu sabah denizi ve deniz en derinlerde yatan hislerini gün yüzüne çıkararak karşıladı insanları. Ayın gidişine hüzünlenirken bazıları, güneş gözyaşından öpüyor hayallerinden çoktan vazgeçmiş olanları. Benim güneşim bu zamana kadar kimseyi yarı yolda bırakmadı. En çok ihtiyacı olanlarla omuz omuza yaşamayı hiçbir zaman unutmadı. Beni ben yapan hislerimin her sabah güneş ile içime doğduğunu hissediyorum ve güne başlamadan önce mutlaka evimin en sevdiğim köşesine uğruyorum. Çünkü bir saat sonra neye baktığımı bile bilmediğim ekranın ışığı yüzünden değil de kitap sayfalarının arasında kendimi kaybettiğim için gözlerim ağrısın istiyorum. Deniz çekiyor yine bu aralar içim. Oysa denize yalnızca 40 saniye evim. İçimi sızlatır tek bir his ve kimse bilmiyor o hissi bunca yıl nasıl gizledim. Bazı geceler sigarayı sırf bu yüzden daha fazla içtim. Bana bazı nadir duyguları yaşatanları nasıl sarıp sarmaladıysam yıllarca, hissetirmesini istediklerimi yakından tanımak için uzun zaman bekledim. Oysa ben beklemekten nefret ederim ama mutluluğa giden biletlerimi de sabırla bekleyebilirim. Ne zamandır böyle bir biletim yok ama gitmek istediğim yerler de bir o kadar çok. Bilmiyorum sadece kahvaltı yapmış olmama rağmen saatlerdir karnım neden tok. Oysa ruhum en çok geceleri aç oluyor mantıklı düşünebilmem için, biliyorum. Bu yüzden her gece ay ışığına kavuştuğumda seviniyor olmama rağmen en çok da aydan kaçarken yoruluyorum. Bu gece de kayboldum ve ruhumu gökyüzünde saklıyorum. Orada olmasına biraz seviniyor biraz da kendimi bazı gecelerin mutluluğa geçiş olacağına inandırmak için uğraşıyorum. Çünkü iki hafta sonra ondan geriye sayarken geçip giden seneye küfretmek için değil de deliler gibi heyecanladığım bir geleceğe bağırmak istiyorum. En çok sakladığım onlarca şeyi yerleştirirken zorlandım bu evde. Bir bir sarıldım eski defterlerime, zamanlarını hatırlayamadığım şiirlerime ve yüzümü hala güldürübilen birbirinden kıymetli hediyelerime. Acımı dindiren insanların dokunuşları kanatıyor yaralarımı derinlerde bir yerlerde. Duygusallaşmak da istemiyorum ama inanamıyorum bunca zamanının böyle kolayca geçebildiğine. Bazı acılar yüzünden mi büyüdüm yoksa büyüdükçe ben mi acılarımı büyüttüm karar veremiyorum. Arada o kadar ince bir çizgi var ki, adımımı hangi duygularla hangi tarafa attığımın kontrolünü zaman zaman kaybediyorum. Bildiğim tek bir şey var, mutluluklarımın önüne gözyaşlarımın geçmesine izin vermiyorum. Hayatımdaki bazı rutinlerimi çok zor olduğunu bilmeme rağmen değiştiriyorum. Çünkü üç sene sonra 'on sene önce üniversiteye başlamıştım' cümlesini kurabilecek yaşıma mum üfleyerek değil de ay ışığında dans ederek girmek istiyorum. Ne yaparsam yapayım bazı insanları arayamıyorum. Sebebi ister mutluluk ister gözyaşı olsun farketmez, elime telefonumu bu sebeple alamıyorum. Bazen de çok istiyor olmama rağmen bazı kar kürelerini almıyorum. Altında bir anlam olmayan hiçbir kar küresi benim olmamalı gibi hissediyorum. Dövmemin aynısı olan kar küresini belki aşık olacağım kişi bulur diye saçma sapan hayaller kurmadan gidip kendim bulmak için söz veriyorum. Bunları düşünürken öylesine dalıp gidiyorum ki, kaç saat geçmiş su içmeyeli ve kaç saati devirmişim kendi sesimi bile duymayalı hesaplayamıyorum. Ne zaman geçen zamanın kontrolünü kaybettiğimi hissetsem, koşa koşa kendimi deniz kenarına atıyorum. Çünkü dört saat sonra bacaklarım oturduğum yerde hiç kıpırdamadığım için değil de deniz kenarında geçen vakti anlamayıp üşüdüğüm için uyuşsun istiyorum. Öyle bir an geliyor ki bazen, şu an bu konuya, bu kişiye ya da bu duyguya harcayacak enerjim olmamalı diye düşünüyorum. Hayatta bazı şeyleri düşünmek için çok da vaktimiz olmadığına inanıyorum. Tıpkı bazı şeyleri de ertelemek gibi bir lüksümüz olmadığına inandığım gibi. Hayalini kurduğum geleceğin artık çok da gelecek olmadığını farkettiğimde kendime her zamankinden daha fazla hak veriyorum. Bazı geceler kendime bunu hatırlatamadığım dakikalar yaşıyorum ve o zaman en büyük üzüntülerimi yaşayıp sarhoş oluyorum. Ve ne zaman bu hisler bastırsa beni omuzlarımdan yerin dibine doğru, gözümden kahkahalarım sebebiyle dökülen gözyaşlarımı hatırlamaya çalışıyorum. Çünkü beş gün sonra ciğerime ciğerime yağacak yağmurlar yüzünden değil de en sevdiğim yemeği yaparken gözlerimi yakacak soğan yüzünden ağlamak istiyorum. Dünya kendimi karınca kadar hissettirecek kadar büyük ama ben bilmem kaç metrekare içinde kendimi odaya sığamıyormuş gibi hissetmekle meşgulüm. Bir yerlerde sürekli en sevdiğim mevsim yaşanıyor ama ben mevsimlerin sırası karışmış bu ülkede ciğerlerime kadar ısınacağım zamanı bekliyorum. Yaşanacak bir sürü güzel an var ama ben kendimi yaşanmış bilmem kaç tane gözyaşına hapsediyorum. Camı çerçeveyi indirip yeter be diye bağırıp susturacakken iç sesimi, usulca dolabımdan gözüme ilk çarpan alkolüme sarılıyorum. Bir şeyleri geçireceğinden değil, yanlış anlaşılmasın, ben zaten keyfim yerindeyken içmeyi seviyorum. Ne zaman mutlu olsam bunun şerefine bir bardak votka içiyorum. Gözlerimi kapatıp, sıcak kumun yaktığı ayaklarımın denize kavuştuğu anı hayal ediyorum. Çünkü altı ay sonra güneş ışınları tenime kuşların sesini çizerken, bir gece önceki kabusumla değil de bira şişemden göbeğime damlayan su damlasıyla ürpermek istiyorum. Bu gece de bir şeyler konuşmaya çalışıp asıl söylemem gerekenleri kendime sakladım. Bu gece de içimin alev aldığını yok sayarak sanki ev havasız kalmış gibi camları sonuna kadar açtım. Kendime mutsuz bir insanın gözünden baktım, kahkahalarımdan rahatsız olup gözlerimi kapadım. Kendimi sihirli annem dizisinde sanıp içimden zaman geriye aksın diye bağırdım. Halbuki nereye kadar gitmesini istediğimi bilmiyordum ve yine anlık kararlar aldım. Her şeyin yolunda olmasından rahatsız olup canımı sıkma sebebiyle bir şeyler ararken, Ezgi o malum şarkıyı açtı ve küfretmemek için bu anı hiç unutma diyerek dramatik bir ortam yarattım. Seni ne kadar özleyeceğimi hala dile getiremediğim için cümle kuramadım sana Aliş ama sen o güzel uykunu bunlar için sakın bölme aşkım. Bu gece de herkes kendi köşesinde kendi dertleriyle yüzleşirken, ben mutlu olmak için bazı kararlar aldım. Ve dikkatim yine o kadar dağıldı ki, bu cümleleri hangi ara yazdığıma ben bile şaşırıyorum ve mutlu anlar biriktirme çabamı desteklemek için aklımı güzel hayallerimin eşiğine yatırıyorum. Çünkü yedi hafta sonra zaman, yılın en kısa ayı olduğu için değil de, her günü ayrı keyif dolu olup ben günlerin nasıl bittiğini anlamadığım için hızlı geçsin istiyorum. Bu yazıyı aslında Aralık'ta yazdığım için bazı cümlelerim anlamsız, bazı zaman dilimleri mantıksız, biliyorum. Belki de artık ben bile hangi duyguyu hangi gün yaşadığımın ayrımını yapamıyorum. Öyle ki yapmak istediğimden bile emin olamıyorum. Yılbaşını sadece bir gece kutladığımıza ve Christmas için 11 ay daha beklemem gerektiğine inanmak istemiyorum. Bu yüzdendir hala Christmas temalı nevresim takımıma sarılıp uyuyorum. Ve bu yıldan ne istediğimi aslında çok da iyi biliyorum. İstemediklerimi hayatımdan 2020'de çıkardığım için o konuya çok da takılmıyorum. Her şeyin silinip gideceğine öyle inanmışım ki bunca zaman, hala daha dövmelerim yerinde mi diye arada bir kontrol ediyorum. Geceleri de anlamsız rüyalar görüp kalp çarpıntılarım eşliğinde evde turlar atmaya devam ediyorum. Çalan şarkıyı da keşke ezbere bilmeseydim diye düşünüyorum. Geçen gün ofiste bir konuşma sırasında genç ruhlu olmanın benim için anlamı sorulduğunda, 'hala umudu olan insanlar genç ruhludur' şeklinde verdiğim cevabın altında acaba neler yatıyordu diye düşünüp bir sigara daha yakıyorum ve anında yaktığıma pişman oluyorum. Çünkü sekiz saat sonra güneş doğduğunda geçen korkunç gece yüzünden değil de, ay nihayet gökyüzünde kendini gösterdiğinde, vakti geldiği için dolu dolu bir keyif sigarası içmek istiyorum.


Bilim insanları 80 bin yıl öncesine ait olduğu düşünülen, oldukça iyi korunmuş Neandertal ayak izlerini keşfetti. Fransa'da Normandiya'nın Le Rozel bölgesinde yürütülen araştırmada 'mükemmel derecede' korunmuş 257 ayak izi keşfedildi. 80 bin yıl öncesine tarihlenen izlerin, Neandertallere ait olduğu düşünülüyor. Bilim insanları izlerin, çoğunluğu çocuk olmak üzere 10-13 kişilik bir gruba ait olduğunu saptadı. İzleri tahlil eden araştırmacılar, Neandertallerin sanılandan daha uzun boylu olabileceğini belirtti. Daha önceki bilgilere göre Neandertallerin 1.50 ile 1.60 arasında olduğu düşünülüyordu, ancak bu bulgular 1.75 boya işaret ediyor. 'Proceedings of the National Academy of Sciences' adlı bilim dergisinde yayımlanan araştırmanın yazarlarından Jeremy Duveau, izlerin çamurlu bir toprakta bulunduğu için aslında oldukça rüzgarlı olan bu bölgede günümüze kadar bozulmadan gelebildiğini söyledi. Duveau, 80 bin yıl önce yaşamış bireylerin hayatlarına dair izleri gözlemlemek inanılmaz yorumunu yaptı. Öte yandan izlerin çevresinde hayvanların kesildiğine ve el aleti yapıldığına dair başka arkeolojik buluntular da keşfedildi. İzlerin bulunduğu bölge amatör bir arkeolog olan Yves Roupin tarafından 1960'larda keşfedildi ancak rüzgar ve gelgit erozyonu nedeniyle kazılar ancak 2012 yılında başlayabildi. İnsanın ve primatların evrimsel açıdan en yakın 'kuzeni' sayılan Neandertallerin sosyal gruplar halinde yaşadığı uzun süredir biliniyor. Ancak araştırmacılar bu izlerden yola çıkarak Neandertallerin yaşam şekliyle ilgili daha ayrıntılı bilgi elde etmeyi umuyor.


'Terminatör' rolüyle dünya çapında tanınan oyuncu ve eski California valisi Arnold Schwarzenegger, aktör Sylvester Stallone'u 'Rambo 5: Son Kan' filmi için esprili bir şekilde tebrik etti. Stallone'dan yanıt gecikmedi. Videoda Stallone tarafından imzalanmış bir bıçak tutan Schwarzenegger, Bir hayır işi için imzaladığın bıçağı yeni gördüm dedi. İnanılmaz, şu bıçağa bakın diyen Schwarzenegger, ardından üzerinde kendi adı bulunan ve 1987 yapımı Av filminde kullandığı bıçağı çıkardı. Asıl bıçak bu diyip gülen ve kendi bıçağını öven Schwarzenegger, Seninkinden biraz daha büyük ama sorun etme dedi. Usta oyuncu videonun sonunda da Şaka bir yana Rambo filminde başarılar. Film gişede büyük başarı elde edecek, sen de ortalığı kasıp kavuracaksın. En iyisisin ifadelerini kullandı. Tweet'te de Stallone'u etiketleyen Schwarzenegger, Filmi sevdim. Hit olduğunda kutlaman için sana yeni bir bıçak alacağım mesajı verdi. Daha sonra Schwarzenegger'in paylaşımını alıntılayan Stallone, Büyük adam ve harika yıldız, çok teşekkür ederim. Ancak benim bıçağım her zaman seninkinden keskin olacak diye yanıt verdi.


Stranger Things üçüncü sezonuyla kırılması zor bir rekora imza attı. Dizinin son sezonu, yapımın şimdiye kadarki en çok izlenen sezonu oldu. Collider'da yer alan habere göre Netflix'te temmuzda yayımlanan üçüncü sezonu ilk 4 haftasında 64 milyon abone izledi. Bu rakamla birlikte Stranger Things, Netflix'in en çok izlenen orijinal yapımı olma başarısını yakaladı. Açıklama Netflix'in 2019'un üçüncü çeyreğine ait finans raporunda yer aldı. Raporda platformda yayımlanan yeni dizi Unbelievable'ın da yüksek izleyici rakamına dikkat çekildi. Rapora göre gerçek olaylardan esinlenen suç, dram türündeki diziyi ilk 28 günde 32 milyon abone izledi. Bu ayın başında Stranger Things'in 4. sezonuna onay veren Netflix ayrıca dizinin yaratıcıları Duffer Kardeşler olarak bilinen Matt ve Russ Duffer'la bu dizi haricinde film ve dizi anlaşması da yaptı ancak bu anlaşmaya dair detaylar bilinmiyor. Netflix, Stranger Things'in 4. sezon duyurusunu kısa bir videoyla yapmış ve videoda olayların artık Hawkins kasabasının dışında geçeceğine işaret edilmişti. Dizinin üçüncü sezonu Jim Hopper'ın ölümünden 6 ay sonra Joyce Byers'ın oğulları ve Eleven'la birlikte Hawkins kasabasından taşınmasıyla yürek burkan biçimde sona ermişti. Dördüncü sezonun yayın tarihi henüz açıklanmadı.


Bomba gibi bünyeleri var atomların. Sıkıştır hadi; sıkıştır ki patlasın. Çok da kızma gökyüzüne. O olmasa, bir başkası; olmadı, altı örtecek bilincini. Dalınca anlam kazanıyor, uzakla derin. Yine kaçırmışız epey. Seni atladığım yeri hatırladım demin. Aşkını arayan bir nesne esnedi belirtisiz belirtisiz. Uykusu da vardı ama, daha çok aşkı vardı ve bunu belli etmemek için sürekli esniyordu. Trenden kafasını uzatıp, Seni seviyorum! dedi. Trense aldırmadan gidiyordu. Hiçbir şeye de aldıracağı yoktu. Zaman çizelgesinde daha önce de tren sevicileri olmuştu. Hatta hiç de azımsanamayacak kadar çoktu sayıları ve sevici tarihine derin izler bırakmışlardı. Üstelik trenlerin hareket halinde olup olmamalarının da bir önemi yoktu. Zira camdan sarkan tüm seni seviyorum kafalarının hepsi de aynı kapıya açılıyordu. Düşünce bazında yani. Ya da yapı; ne fark eder?! Sadece rüzgar etkileşimleri ve temasları farklıydı. Yoksa her daim ıslak ve püfürüktü aşk. İtiraf etmeliyim ki, aşkı çok gerilerde bırakmak nefis bir şey. Ondan kırıntı bile kalmamasıysa çok daha enfes bir şey. Daha da öte, insanın, Neredesiniz, kimlerlesiniz; aşk nesnesi trenleri? dememesi kadar güzel bir şey olamaz. Diyememesi değil, dememesi diyorum; dikkatinizi çekerim. Ya da çekmem, kime ne ki! Bu bir seçim ne de olsa; tıpkı çalakalem ve savruk bir halde öznesine dokunan aşklar gibi. Ve elbette ki bir o kadar da gereksizdir aşk; bundan da kime ne ki! Tren gidiyordu... Saçlar salınıyor ve püfürdüyordu... Camlardan sarkan kafalar aşkını arıyor; ve fakat önünde sonunda karşıdan gelen trenlerin çarpmalarına yenik düşüyorlardı... Yine kanlı, yine pörtlek ve darmadağındı aşk. Biraz umutvari, biraz sallapati, en çok da ara ki bulasındı aşk. Ara istasyonlardan birinde trene binen mantar satıcıları, uçuk jelatinli ambalajların fakirliğine kurban gitmişler, ne paradan ne de aşktan nasiplerini alabilmişlerdi... Bi' tek bulaştırdıkları hastalıkları satabilmişler, onu da, başka başka baharlara tahsil edecek şekilde gerçekleştirebilmişlerdi. Mantar ağlarının yeri göğü kaplayan sarmalayışında, hemen her şeyle temas kurabilmelerine diyecek yoktu gerçi. Güzel güzel kafalar buluyorlar, güzel güzel kafalara dokunuyorlardı; ancak gelin görün ki, aşkın yanından bile geçemiyorlardı. Ve çok yorgundular, say say bitmez vagonlar arası püfürdeyen kondüktörler. Önce bilet, sonra racon kesiyorlar, kesemedikleri gözlere gıptayla bakıyorlardı. Tıka basa dolu alt bezleriyse platonik boklardan geçilmiyordu. Bir başka bahara kakalanma ayini bu sefer aşkın platonik uzvuna tekabül etmiş, ertele ertele, ötele ötele ötele bitmez yaşamları öfkeden delirtmişti. Seni atladığım yeri çoktan unuttum, tam da şimdi.


Aynı hayaletten, farklı diller konuşuyoruz onunla. Odama girdiği anda Hadi, tüm zamanlaşmış düşünceleri yakalım. diye sevinçle bağırdım. Ama gezinen hayaletine dokunduğumda, ellerime sinen kokusundaki isleri soludum. Ben hayalet oldum, o beden. Boynumdaki kırılganlık karıncalandı, bir resim çizdim duvarıma. Gülümseyen bir kadın ama gözleri ters dönük. Alnında bir işaret, dairenin içinde tek bir çizgi. Hesapla, hesaplayabilirsen aslında kaç yıldır bu duvarda, sen yeni çizdim sansan da. Meridyenlerime kadar uyuştum o an, görmüyordu artık beni kendi hayaletim, inceldikçe inceldi tenim. Tekrar yükseldi sesim, odamın içinde yankılandı. Selam, ben karanlıktaki saydam vücut. Kemiklerimi uzay boşluğuna yığdılar biraz önce. Odamın ışığını da kırdım, artık tavanımda dumandan cesetler sarkıyor. Mat beyaz gözlerindeki ışık, kırıla kırıla birbirine zincir gibi dolaşmış... Ne söylediğimi bilmeden sadece bağırıyordum. Sözlerimden dökülen her şeyi yaşıyordum. Bir anda kulağımda sallanan bir uğultuyla tüm şehir patladı sanki. Duvarlar birbirini sarsıyor olsa sevinirdim ama bu kez tüm binalar ters dönmüştü gözlerimin önünde. Gerçek gibiydi, benim gerçeğim. Duvarlar yerinde durmuyor, hiçbir madde sabit kalmıyordu artık. Her şey bir boşluk gibi dönerek gezinmeye başlamıştı. Canlanan maddeler, eski insanlardan daha canlı duruyordu. Pencereyi açtım ve ters dönen evimden ters dönmüş dünyalara seslendim yine. Selam, korkunun güven olduğuna inanan insanlar, Selam, dehşet yaratırken cenneti bulan insanlar, Çünkü kırılan parçalarla kendimi çizmekle meşguldüm. Selam, ben kendini denizden soluklarla kendi dalgasında boğulan kadın. Birilerini kaybetmeden, nasıl biz olunur bilmiyorum. Tek bildiğim, bu benim yazım değildi. Üstümde seyirciler, kalpleri benden önce duracak. Sözlerim bittiğinde yine ben beden oldum, o hayalet. Aklı başında varlığı susturdu beni. Aslında sana bir şey söyleyeyim mi? Güvendiğin tek şey korkuların aslında. Bu yüzden korkulara teslim olup esir düşüyorsun. Kendine güvensen, böyle mi olurdu? Korku sen değilsin. Uyan! Farkında bile olmayan bir korku bağımlısısın sen. Korku, bir kez zihnini ele geçirdiğinde artık başka bir acı kalmaz. Hissedebildiğin tek şey korku olmuştur ve ruhunu acıtan geriye kalan her şey artık uyuşmuştur. Yalnızlık, terk edilmişlik, değersizlik... Her ne varsa içinde korkuyla uyuşturulmuştur. İşte bunu seviyorsun, değersizliğinden korkularına kaçıyorsun sen. Delirircesine konuşuyorsun. Saatlerce susmak bilmiyor ve iç sesinden kaçıyorsun. Boğazın çatlayana dek saçmalıyorsun. Gerçekten söylemek istediklerinden kaçıyorsun. Sen hazır mısın susmaya? Susmak istiyor ama susmak için bahaneler yaratıyorsun. Öyleyse sen neye hazırsın? Daha fazla uyuşmaya mı? Ben buradayım, gerçekten kendinle konuşmak istersen ve içini dökmek istersen buradayım. Ama saçmalamaya devam edeceksen, seni dinleyerek vakit geçirmeyeceğim. Yapacak işlerim, özellikle de yaratacak yeni bir dünyam var. dedi hayalet ve odamdan çıktı.


Son birkaç yıldır müzik piyasasına baktığımızda sıklıkla karşılaştığımız işlerden birisi olarak cover şarkılar gözümüze çok çarpar oldu. Nerede olursak olalım, mutlaka bir yerlerde cover'lanmış şarkılara denk geliyoruz. YouTube'dan hiç bahsetmiyorum bile, orijinal bir şarkı dinlemeye kalktığımızda yan tarafta mutlaka akustikli cover şarkıları gözümüze bir şekilde iliştiriyorlar. Şimdi nedir bu cover? Hızlıca özet geçeyim, bilen var bilmeyen var. Sizin belki severek dinlediğiniz o şarkılar işte aslında cover versiyon olduğunu sonradan anlıyorsunuz. Cover; önceden seslendirilmiş bir eserin herhangi bir tür olmaksızın farklı sanatçıların yeniden ve kendine özgü yorumlaması anlamına geliyor. Günümüzde bile '90'lı yıllardan çıkmış Türkçe şarkıları cover'lanmış halini dinleyebildiğimiz zamanlarda yaşıyoruz. Bir şarkıyı yeniden yorumlamak büyük çaba gerektiren bir eylem. Eline bir mikrofon ve gitar alarak cover yapmayı basit gören insanlar var maalesef. Sonra orijinal şarkıya ne kadar haksızlık edildiğini anlayınca iş işten geçmiş oluyor. Elbette sevdiğim yorumlar var ama devamlı bir kişi üzerinden birçok şarkıyı cover'layanları görüyorum. Kendi şarkılarını sorsan belki 1-2 tane ama cover yaptığı şarkılara bakarsak saymakla bitmiyor. Neden orijinal bir iş üretemiyor müzisyenlerimiz yıllardır anlam veremiyorum. Sesiniz mi yok? cover yaparak mı kendinizi belli edeceksiniz? cover yapmanın da bir sınırı var diye düşünüyorum ama her şarkıya kalkıp cover yapmak bilemiyorum hakikaten. Orijinal şarkılara da haksızlık ediyoruz diye düşünüyorum. Bazı isimlere bakıyorum yaptıkları cover'larla orijinal versiyonundan daha çok dinlenmesi ve asla orijinal versiyonuna önem vermememiz bizleri öyle bir hale getirdi ki, ne yapsak da cover işlerinden uzaklaşsak diye düşünüyorum. cover ülkesi olmuşuz gidiyoruz böyle YouTube'a. Eskiden müzik piyasasında bir şarkıyı yorumlamak güç ve emek isterdi. Malum bir şarkıyı yeniden yorumlamak için biraz o çabayı sarf edip ortaya kendi yorumunuzu katacaksınız ve uğraşmak zorundasınız şimdi bakıyoruz mikrofonu alan cover yapar oldu. Son dönemlerde cover'lanmış birçok şarkılardan soğumuş bulunuyorum. Değer mi? sözleri Aysel Gürel'e, müziği Onno Tunç'a ait ve çok sevilen bir Sezen Aksu şarkısı olmakla kalmayıp Gece Yolcuları farklı bir yorum katıp Kalbin Kadar Yakın albümünde boy gösteriyor. Gece Yolcuları'nı kendimi bildim bileli severek dinlediğim bir grup. Değer mi? yorumunu çok çok başarılı buluyorum. Grup, bu yorumda yanına rap müzisyeni Ramiz'i alıp ortaya harikulade bir iş çıkarmışlardı zamanında. Ferdi Tayfur klasiği olan Hatıran Yeter şarkısını Zakkum aşırı iyi yorumlamış. Bunun üstüne cover tanımıyorum. Yusuf Demirkol'un o arabesk yorumu şarkıyla bir bütün olmuş bir kere. Hatıran Yeter'e yapılan birkaç yorum var ama en iyisi çıkana kadar Zakkum bir tık daha iyi. Ogün Sanlısoy'un Anma Arkadaş yorumu ilk dinlediğimde çok şaşırmış ve çok beğenmiştim. 2010 çıkışlı Ben adlı albümünde yer alan Erkin Koray klasiği olan şarkı Yıldız Tilbe'den tutun, Umut Kaya bile bu şarkıyı yorumladı. Bana soracak olursanız Ogün Sanlısoy'un yorumunu daha çok seviyorum. Tanju Okan'ın çok sevilen şarkısı Seni Hayatımca Sevdim'i Nefes grubundan dinlemiş miydiniz? Dinlemediyseniz de lütfen bir koşu gidin dinleyin. Hayatımda dinlediğim en iyi yorumlardan biri. Tanju Okan kadar olmasa da tabii ki kulağa hoş gelen tınılarını Nefes grubu yakalamış. Hatta bu yorumun olduğu 2011'de yayınladıkları Nefes adlı albümünü de dinlemenizi tavsiye ederim, benden söylemesi.


Selda Bağcan; UNESCO Edebiyat Kenti seçilen Utrecht'te bu yıl ilk kez düzenlenen Utrecht Uluslararası Edebiyat Festivali'ne efsanevi sesiyle konuk oluyor. Birçok edebi etkinliğin yanı sıra film gösterimlerine, sergi ve konserlere ev sahipliği yapacak festivalde Bağcan, 25 Eylül Salı akşamı Tel Avivli rock grubu Boom Pam ile birlikte muhteşem bir konser verecek. 2017 yılında UNESCO Edebiyat Kenti seçilen Utrecht, bu yıl ilk kez düzenlenen Utrecht Uluslararası Edebiyat Festivali'ne ev sahipliği yapıyor. 15 29 Eylül 2018 tarihleri arasında iki hafta boyunca sürecek olan festivalde birçok edebi etkinliğin yanı sıra film gösterimleri, sergi ve konserler de yer alacak. Dünyanın en iyi kadın vokalleri arasında gösterilen Selda Bağcan da festival kapsamında Utrech'te konser verecek. 25 Eylül 2018 Salı akşamı saat 20.15'te TivoliVredenburg Konser Salonu'nda vereceği konserde Bağcan, Tel Avivli rock grubu Boom Pam ile birlikte sahne alacak. Türk müziğinin en isyankar, gür ve içten tarafını özetleyen bir diskografiye sahip olan Selda Bağcan, yurt dışında Türkiye'nin Bob Dylan'ı olarak tanımlanırken ismi, Joan Baez ve Joni Mitchell gibi isimlerle birlikte anılıyor. Müzik dünyasından tanınmış birçok ismin de hayran olduğu sanatçının ezgileri, Dr. Dre ve Mos Def gibi müzisyenlerin albümlerinde de kendilerine yer buluyor. Sanatçının şarkılarının, yurt dışındaki eğlence mekanlarında, partilerde çalınan ve büyük ses getiren remikslerinden oluşan Selda Bağcan Remix albümü geçtiğimiz eylül ayında yayınlandı. Dünya basınında hakkında övgü dolu sayısız yazı yazılan, müziği ve duruşu ile farklı kategorilerde incelenen Bağcan, dünyanın dört bir yanından hayranlarıyla buluşmaya ve albüm çalışmalarına devam ediyor. Muhteşem sesi ve farklı yorumu ile dünyadaki pek çok müzik araştırmacısında şaşkınlık ve merak uyandıran Selda Bağcan; tüm dünyada dikkatleri üzerine çekmeyi başarmış bir sanatçı. ABD'de The Times gazetesinde yayınlanan Dünya Müziğinde Yaşayan Efsane ve Tarihi Kadın Şarkıcılar listesindeki 81 ismin arasına Efsane Anadolu Şarkıcısı olarak adını yazdıran Bağcan; İngiltere'de ise ünlü Rolling Stones dergisinin 100 Yılın En İyi 100 Kadın Vokali listesinde yer alıyor. Elijah Wood, Antony Hegarty, Florence Welch gibi birçok dünya starının hayran olduğu efsanevi sanatçının albümleri ise, özellikle DJ'ler ve araştırmacı müzisyenlerin büyük ilgisini çekiyor.


Selen Gülün'ün sekizinci kişisel albümü olan Blue Band, Gülün'ün kendisine ait bağımsız plak şirketi iKi Muzik'ten 18 Kasım'da yayımlandı. Albümü Sinan Sakızlı ve Ceylan Akçar kaydetti. Mixlerini Emre Malikler, Mastering'ini Jordi Vidal Franch yaptı. Kapak resmini bu proje için Özgür Rakıcıyan çizdi. Kapak tasarımı Berk Çakmakçı'ya ait. Blue Band, içinde Türkiye'den dokuz müzisyenin yer aldığı caz orkestrası ile aynı adı taşıyor. Gülün'ün 25 yıl içinde jazz combo orkestrası için bestelediği müziklerden bir seçki olan Blue Band'i, Hayyam Stüdyoları'nda canlı çalıp kaydetti. Barış Doğukan Yazıcı, Trompet, Büğülü. Halil İbrahim Işık, Trompet Bulut Gülen, Trombon Serhan Erkol, Alto Sax, Soprano Sax Engin Recepoğulları, Tenor Sax Barış Ertürk, Bariton Sax, Bas Klarinet.


Selim Erdal'ın ikinci teklisi Köprüler, lirik videosuyla beraber tüm dijital platformlarda yayımlandı. Yüksek temposu, senfonik havası ve aynı zamanda saba makamında okunan bir bölümü ile dikkat çeken, müzisyenin ev stüdyosunda kaydedilen yeni şarkısı Köprüler tüm dijital platformlarda bağımsız olarak yayımlandı. Şarkının sözü, müziği, kayıtları, çalımları, aranjesi, miksi, masteringi, kapak tasarımı, lirik videosu Selim Erdal'a ait.


Selin Baycan, solo kariyerine giriş yaptığı Tutsak ve Ocak şarkılarının ardından Dipsiz Kuyu isimli şarkısını 12 Şubat Cuma günü Kare Müzik etiketiyle yayımladı. Söz ve müziği Selin Baycan'a ait olan şarkının prodüksiyonu Şevket Akıncı'yla beraber yine sanatçının kendisine ait. Kişisel bir hikayeden yola çıkılarak yazılan Dipsiz Kuyu, içinden geçtiğimiz halleri, olayları ve belki de kişileri terk etme zamanının gelişinin ardından bizi yapılacak yolculuğa ve varılacak dünyalara dair umutlu olmaya çağırıyor. Güçlü sözleri, etkileyici hikaye anlatıcılığı ve ona eşlik eden melodik yapısı ve çok katmanlı orkestrasyonuyla dikkat çeken şarkının demosu sanatçının Tutsak şarkısının da prodüktörü olan Görkem Karabudak'la hazırlanmış. Dipsiz Kuyunun düzenlenme aşamasında bas gitar, elektrik gitar, synth'ler ve elektroniklerde Cansun Küçüktürk'ü, davullarda ise Cihan Kahvecioğlu'nu görüyoruz. Trombon aranjmanlarını Hazal Döleneken'in, trompet aranjmanlarını ise Can Ömer Uygan'ın üstlendiği şarkının mix ve mastering'i ise yine Cansun Küçüktürk'e ait. Mehmet Ömür imzalı videosu ise İğneada'nın Longoz ormanlarında, şarkının büyülü ve ritüelistik havasına uygun bir atmosferde çekilmiş. Etkileyici fotoğraf kareleriyle dikkat çeken video 13 Şubat cumartesi günü Youtube üzerinden gösterime girmiş bulunuyor.


Uzun bir süredir üzerinde çalıştığı çıkış albümünden ilk sesleri paylaşmaya başlayan Selin Baycan'ın yeni şarkısı Kaybolan Ne Var 25 Ağustos Cuma günü tüm dijital platformlarda yayımlandı. Baycan, sorduğu sorularla kalbe ince sızılar bırakan Kaybolan Ne Var için Hüznü yaşatırken aynı zamanda kendimiz gibi olmanın dayanılmaz hafifliğine davet eden ve vazgeçebilmenin gücüne dair cesaret veren bir veda şarkısı diyor. Geçtiğimiz kış YouTube kanalından yayınladığı performans videosuyla şarkıyı ilk kez dinleyicilere sunan Selin Baycan, düzenlemelerde Alaca ve Polen gruplarından aşina olduğumuz, son dönemin yükselen prodüktörlerinden Mehmet Mutlu ile ortak çalıştı. Büyüsünü piyano eşlikli sade prodüksiyonu ve etkileyici vokallerinden alan Kaybolan Ne Varın mix ve mastering aşamaları deneyimli ses mühendisi Baran Göksu tarafından gerçekleştirildi. Şarkının siyah beyaz nostaljik bir kısa film tadında çekilen klibinde, Selin Baycan'ı hayatında hatırası olan bir telefon konuşmasını gerçekleştirirken izliyoruz. Klibin yönetmen ve sanat direktörlüğünü son dönemde çektiği başarılı kliplerle tanınan Elif Tekneci ve Nur Şevval Yılmaz üstlendi.


Şarkıları kendine has yorumuyla benzersiz şekilde coverladığı viral videoları ve Warner Music'ten solo çıkışını gerçekleştirdiği Türkçe/İngilizce şarkısı Gidip Gel ile tanıdığımız Selin'in yeni şarkısı Asi ile şimdi yayında. Asi, bir ayrılık hikayesi aslında. Bu şarkıda, bir ilişkiyi bitirirken, her iki taraf için de olabildiğince acısız bir süreç tecrübe etmeye çalışırken yaşananları anlatmak istedim. Alışkanlıklardan vaz geçebilmek zor elbette ancak yalanlar, oyunlar ve entrikalar ile ilişkiyi yürütmeye çabalamak, yıpratmak yerine bazen yolları ayırmak en sağlıklısı diye düşünüyorum. Yıllardır kendi bestelerini yapan ve müzikle büyüyen Selin, bu şarkı için önemli müzisyenlerle bir araya geldi. Selin'in, söz ve besteleriyle son yılların en önemli hitlerini yaratan Onur Özdemir, benzersiz düzenlemeleri ve besteleriyle Türkçe Pop Müzik'e kendine has bir imza atan Ozan Bayraşa ve Vodafone FreeZone Son Ses Online Müzik Yarışması'nın birincisi Umur Doma ile beraber ortaya çıkardığı ASİ, genç müzisyenin yorumcu kimliğinde ne kadar iddialı olduğunu ortaya koyacak. Şarkının, Selin'in gerçek hayatta yaşadığı bir ilişkisinden de izler taşıyan video klibi yaratıcı videolarıyla göz dolduran Ece Naz Kızıltan tarafından yönetildi. Selin'in hayal ettiği dünyanın hikayesini kurgulayan Ece Naz Kızıltan, videoyu Dolmabahçe, Galata, Zekeriyaköy, Kilyos ve Selin'in gerçek hayatta sahne aldığı Korto İstanbul'da çekti. Oyuncu Utku Coşkun'un yer aldığı videoda, Selin'in müzisyen olan babası Selim Geçit de küçük bir sahnede görünüyor. Şarkının videosu, Başlangıç-Prelude kısmı ile beraber izlendiğinde duygu dolu bir kısa filmi andırıyor. Finalde Sunay Akın'ın dizeleriyle taçlanan iki parçalı bu uzun video, iflah olmayan romantiklere hitap ediyor.


Selin Gökova, yeni teklisi Hazei tüm dijital müzik platformlarında müzikseverlerin beğenisine sundu. Kolektif olarak tecrübe edilen kaos ve belirsizliğin yarattığı anksiyetenin bireysel düzlemdeki yansımasının melankolisini tasvir eden Haze, puslu ve ıssız bir görsel imgeden besleniyor. Pustan kurtulup gün ışığına ulaşmaya çalışan her adımın belirsizlik okyanusuna çaresiz bir ilerleyiş daha olduğunu parçadaki tekrarlı motiflerle hissettiren parça, pandemi ile birlikte tanıştığımız belirsizlikler evreninin psikolojik tonuna ayna tutuyor. 1999 yılında İzmir'de doğan Selin Gökova, müzik hayatına TOBAV çocuk korosunda şarkı söyleyerek başladı. Koro yıllarında piyanoyla tanışmasıyla özel piyano dersleri almaya başlayan genç sanatçı, ortaokuldayken Fabrizio Paterlini ve Yann Tiersen gibi modern klasik müzik sanatçılarından etkilenerek ilk solo piyano bestelerini yaptı. Lise yılları boyunca ABRSM sertifikalarıyla desteklediği klasik piyano eğitiminin yanında kendi bestelerini yapmaya devam eden Selin Gökova, üniversite yıllarında neo-klasik müziğin deneysel ve özgün dünyasını keşfetmesiyle bestelerinde etkileri hüküm süren geleneksel klasik batı müziğinin mükemmeliyetçi ve virtüözik doğası yerini neo-klasiğin minimal tınılarına bıraktı. Eğitimine Boğaziçi Üniversitesi Psikoloji bölümünde devam eden sanatçı, 2 sene boyunca Boğaziçi Üniversitesi Müzik Kulübü Rock Korosunda da korist ve piyanist olarak yer aldı. Solo piyanonun yayında yaylılar ve flüt için de çalışmalar yaptı. 2020 yazında Young Women Composers Camp için bestelediği ve ICE Ensemble'dan Wendy Richman tarafından icra edilen Wanderer adlı solo viyola bestesi Philadelphia merkezli WRTI klasik müzik radyosunda Back to School kutlama haftası kapsamında yayınlanan 6 besteden biri oldu.


Selin Sümbültepe'nin çıkış albümüne ismini veren 'Cızgan' parçasının klibi bugün yayınlandı. Selin, 'Cinaslı Kafiye' ve 'Gece Çiçeği' kliplerinden sonra yine enerjisi oldukça yüksek bir klibi dinleyicisiyle buluşturuyor. 'Cızgan'ın klibinde birçok yetenekli insanın emeği var. Akay Üstünel'in hazırladığı koreografiyi Berk Can Ceylan ve Melih Kunukçu uyguladı. Selin'in albümünde de yer alan yakın dostları Kerem Öktem, Emre Tankal ve Feryin Kaya başta olmak üzere bazı arkadaşları da klipte Selin'le birlikte dans etti. Tıpkı bir konser esnasında çekilmiş izlenimi veren klip, Karga'da çekildi. Klibin yönetmenliğini Bora Çifterler üstlendi.


Selin Sümbültepe'nin karantina günlerinde yazdığı ve bestelediği yeni teklisi 'Sebep Ne?' tüm dijital platformlarda yayında. Selin Sümbültepe, 2017 senesinde yayınladığı ilk albümü 'Cızgan'dan sonra 2019 yazında çıkardığı tekliler ile adını duyurmaya devam etti. Yeni teklisi 'Sebep Ne?' ile içinde bulunduğumuz dünyanın, insanın kendisiyle kaldığı maksimum zaman dilimlerinin, kafamızda dönen soruların hepsini müzikle dillendirip ağlanacak halimize gülmeyi, düşünürken dans edebilmeyi amaç edinmiş; biraz pesimist, çokça oryantalist bir dışavurumla karşımıza çıkıyor. Hatay'da doğdu. 2000 yılında lise eğitimi için Mersin Üniversitesi Devlet Konservatuarı Flüt Bölümü'ne girdi. 2007 yılında üniversite eğitimi için Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi Devlet Konservatuarı'na geçiş yaptı. İstanbul'a geldiği andan itibaren vokal kariyeri için çalışmalara başladı. Klasik müzik eğitiminin yanında birçok farklı sahnede geri vokal olarak yer alma imkanı buldu. 2010 yılından itibaren kendi müziğini üretmeye ve 2014 yılından itibaren kendi sahnesini yapmaya başladı. 2017'nin Aralık ayında ilk albümü Cızganı dinleyicisi ile buluşturdu. Şimdilerde ise 2020 senesi içerisinde yayınlayacağı teklileri üzerine çalışmalarını sürdürüyor.


Temmuz ayında yayınladığı 'Altüst' adlı parçası ile beğenileri üzerine toplayan Selin Sümbültepe, yeni teklisi 'Sor' ile biraz daha hüzün diyor. 'Sor' kaçınılmaz bir değişimin içinde, insanın kendi benliğiyle kavgasını ve telafisi olmayan bir kaybın hikayesini anlatan bir iç döküş şarkısı. Hatay'da doğdu. 2000 yılında lise eğitimi için Mersin Üniversitesi Devlet Konservatuarı Flüt Bölümü'ne girdi. 2007 yılında üniversite eğitimi için Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi Devlet Konservatuarı'na geçiş yaptı. İstanbul'a geldiği andan itibaren vokal kariyeri için çalışmalara başladı. Klasik müzik eğitiminin yanında birçok farklı sahnede geri vokal olarak yer alma imkanı buldu. 2010 yılından itibaren kendi müziğini üretmeye ve 2014 yılından itibaren kendi sahnesini yapmaya başladı. 2017'nin Aralık ayında ilk albümü Cızganı dinleyicisi ile buluşturdu. Şimdilerde ise 2019 senesi içerisinde yayınlayacağı teklileri üzerine çalışmalarını sürdürüyor.


İstanbul doğumlu, Londra merkezli şarkıcı-söz yazarı Selin, geçtiğimiz ay yeni şarkısı Imma Liarı klibiyle birlikte müzikseverlerle buluşturdu. Selin, Dolu Kadehi Ters Tut ile birlikte yaptığı Olabilirdik adlı ortak şarkının ve 2023 tarihli Nostalgia Sessions adlı EP'nin devamı niteliğinde olan şarkıyı yapımcı Sener Engin ile birlikte yazdı. Şarkının müzik videosu Dükkanprod tarafından yapay zeka entegreli çekildi.


Alternatif projelere ses veren Selva Erdener, yeni teklisinde, sevilen türkü Erik Dalı'nı yorumlayarak yine fark yaratıyor. Sanatçı bu yorumunda, türkünün melodik yapısını bozmadan, incelikli bir karışım yapmış. Çeşitli müzik türlerinin etkileriyle; Jazz, klasik, funk retro tınılarında, enteresan bir yorumla sevilen türküyü daha da zenginleştirmiş. Selva Erdener'e vokallerde; Arda Aktar, Emre Akkuş ve Gürhan Gürgen eşlik ediyor. Bu eserin aranjörlüğünü Los Angeles'ta yaşayan ödüllü besteci Cem Oslu yaptı. Kayıtlar Arın Baykurt tarafından stüdyo Babajim'de, perküsyon ve vokal kayıtları ise Abdurrahman Tarikçi tarafından stüdyo Tını da yapıldı. Piyano ve Keyboard'da Cem Oslu, Percussion'da Burak Çakır bulunuyor. Mix ve mastering ise Pieter Snapper, kapak tasarımı ise Evren Tural tarafından yapıldı. Selva Erdener'e, yönetmenliğini Banu Sıvacı'nın üstlendiği klipte ünlü bale dansçısı Erhan Güzel ve dansçılar Gizem Topal, Ezgi Aktay, Ceyda Ünsal, Mert Dean, Alican Sünneli dansları ile eşlik ediyor. Çekimleri Esma Sultan yalısında yapılan klipte, Selva Erdener ve Erhan Güzel'in kostümleri ünlü modacı Ümit Ünal tarafından tasarlandı.