Unutulmuş bir yazarın zamanı aşan polisiye öyküleri ilk kez Latin harfleriyle okurla buluşuyor. Osman Nuri Eralp'in yazdığı Başka Dünyalarda Canlı Mahlukat Var Mıdır? adlı Türkiye'nin ilk bilimkurgu eseri ve Edith Nesbit'in kaleme aldığı Yüzüklerin Efendisi ve Harry Potter serisine ilham veren Ejderha Kitabı'nı okurla buluşturan Kayıp Kitaplar Kütüphanesi'nin yeni kitabı Makineli Kafanın Hikayesi Karakarga Yayınları'ndan çıktı. Döneminin çok yönlü ve üretken bir yazarı olan İskender Fahrettin Sertelli tarafından kaleme alınan polisiye öykülerden bir seçki yapılan kitapta yazarın üç ayrı polisiye serisinden üç farklı karakterle tanışıyoruz. Latin harfleriyle ilk kez okur karşısına çıkan bu öyküleri Merve Köken dilimize çevirdi, Bilge Kösebalaban sadeleştirerek yayıma hazırladı. İskender Fahrettin Sertelli nam-ı diğer Behlül Dana deyince aklınıza İstanbul'un Arsen Lüpen'i Ele Geçmez Kadri, Türk Polis Hafiyesi Yılmaz ya da Şeytan Hadiye isimleri gelmiyorsa çok şey kaybediyorsunuz. 1930'lu yılların popüler polisiye yazarı İskender Fahrettin Sertelli'nin daha önce Latin alfabesine aktarılmamış öykülerinin yer aldığı bu seçki, hayal dünyası karşısında şaşıp kalacağınız bu yazarla tanışmak için büyük fırsat. Çok yönlü bir sanatçı olarak daima üreten ve halkı aydınlatmaya çalışan, 1943 yılında henüz 48 yaşında hayata gözlerini yuman Sertelli'nin İngilizce dime novel olarak anılan, çok değerli araştırmacı yazar Erol Üyepazarcı'nın verdiği adıyla da onparalık öyküler türünde yazmış olduğu üç ayrı polisiye serisinden üç karakter olan Şeytan Hadiye, Amerika'da bir Türk Polisi Yılmaz ve Ele Geçmez Kadri'nin öyküleri Makineli Kafa'nın Hikayesi'nde bir araya geliyor.


On bir yıllık köklü geçmişiyle yayın hayatını sürdüren Kayıp Rıhtım kültür sanat platformunun yayınladığı Aylık Öykü Seçkisi 10 yaşına bastı! Her ay belirlenen tema etrafında öykülerin yer aldığı Seçki, 10. yaşını özel bir sayıyla kutladı. Yıl dönümlerinde düzenlediği özel sayılarla da dikkat çeken Kayıp Rıhtım Aylık Öykü Seçkisi, 10. yaş gününde, Türkistan'da bulunan kayıp Dede Korkut nüshasından yola çıktı. Ya bir yerlerde bulunmayı bekleyen başka kayıp anlatılar da varsa? sorusunun cevabı Dede Korkut'un Kayıp Öyküleri temalı sayıda arandı. Kaşifini bekleyen tozlu metinlerin serbest uyarlamaları hem amatör hem de profesyonel yazarları bir araya getirdi. Bizse çoktan kararı verdik bile. Dede Korkut'un Kayıp Öykülerini oturup en baştan anlatalım istedik. Üstümüze hiçbir kalıp giymeden, bir Dede Korkut destanı gönlümüze nasıl güzel geliyorsa öyle yola çıktık. Bilimkurgudan polisiyeye, günümüzden tarihin tozlu sayfalarına serbestçe uyarlanan bu destanların her biri; bir yerlerde keşfedilmeyi bekleyen nüshalara ait olabilir. Aksini iddia etmeniz mümkün değil. Öyleyse birçok şeyi kenara bırakalım ve bir kez daha hikayeye inanmayı tercih edelim. Bundan başka dünyaların da olduğunu, anlatılacak hikayenin sonsuz ve aynı zamanda biricik olduğunu bilelim. Öykü Seçkisi'nin kapak illüstrasyonu da özel bir sanatçıdan geldi: Ebrahel Lurci. Öykü Seçkisi'nde gelecek ayın teması BALİNA. Öykülerinizi 25 Temmuz 2019'A kadar adresine gönderebilirsiniz.


On iki yıldır yayın hayatını sürdüren kültür sanat platformu Kayıp Rıhtım'ın yayıma hazırladığı Aylık Öykü Seçkisi 11 yaşında. Her ay farklı bir temada öykülerin kaleme alındığı Seçki, 11. yılında okurlarına özel bir sayı hazırladı. Kayıp Rıhtım Aylık Öykü Seçkisi, yıl dönümlerinde hazırladığı özel sayılar ile dikkatleri çekmeye devam ediyor. Seçki 11. Yıl Özel sayısında, Salvador Dali'nin Yanan Zürafa adlı meşhur tablosunu odağına aldı. 131. defa okurun karşısına çıkan Seçki bu temasında Dali'nin tuhaf tablosunun farklı yazarlar tarafından yorumlanışına ev sahipliği yaptı. Sanatlararası çizgilerin bir kez daha silikleştiği özel sayı toplamda 26 öyküden oluşuyor. Kayıp Rıhtım Aylık Öykü Seçkisi'nin yeni sayısında kapak illüstrasyonu ise Kaan Bağcı'dan geldi. Öykü Seçkisi'nde gelecek ayın teması ARAF. Öykülerinizi 15 Ağustos 2020'ye kadar adresine gönderebilirsiniz.


Kayıp Rıhtım Aylık Öykü Seçkisi'nin 112. Sayısında Matruşka Öyküleri var. Kayıp Rıhtım Aylık Öykü Seçkisi Kasım 2018 tarihli 112. sayısında MATRUŞKA temasıyla okurlarının karşısına çıktı. Her ay farklı temada yazılan fantastik, bilimkurgu, steam-punk, korku-gerilim, polisiye gibi alt türlerde kaleme alınmış öyküleri sayfalarında ağırlayan Seçki'de yine birbirinden güzel hikayeler yer aldı. Kayıp Rıhtım Aylık Öykü Seçkisi'nin bu sayısında tekinsiz gülüşler var. Matruşkalara ait. İçlerini açtığınızda karşılaşacaklarınız konusunda sizi uyarmalıyız. Öyküler var. Sert ve sağlam metinler. Temanın harika illüstrasyonu ise Gökçe Uzgören'e ait. Kasım ayının teması KASAP olarak duyuruldu. Bu temadaki öykülerinizi 15 Kasım 2018'e kadar adresine gönderebilirsiniz.


Kayıp Rıhtım Aylık Öykü Seçkisi'nin Aralık 2019 tarihli 125. sayısı MIZRAK temasıyla okurlarının karşısına çıktı. Her ay farklı temada yazılan fantastik, bilimkurgu, steam-punk, korku-gerilim, polisiye gibi alt türlerde kaleme alınmış öyküleri sayfalarında ağırlayan Seçki'de yine birbirinden güzel hikayeler yer aldı. 10 yılı aşkın bir süredir Türkiye'de dijital öykü yayıncılığı konusunda kararlı duruşundan ödün vermeyen Kayıp Rıhtım Aylık Öykü Seçkisi, 125. sayısında havada uçuşan mızraklara şahit oldu. Yeni sayının tema illüstrasyonu Öykü Su Baskın tarafından hazırlandı. Gelecek yılın ilk teması UÇAN DAİRE olarak duyuruldu. Bu temadaki öykülerinizi 2 Ocak 2020 tarihine kadar adresine gönderebilirsiniz.


Kayıp Rıhtım Aylık Öykü Seçkisi, 2020'nin ilk ayında yayınladığı 126. sayısında UÇAN DAİRE temasıyla okurların karşısına çıktı. Her ay farklı temada yazılan fantastik, bilimkurgu, steam-punk, korku-gerilim, polisiye gibi alt türlerde kaleme alınmış öyküleri sayfalarında ağırlayan Seçki'de yine birbirinden güzel hikayeler yer aldı. 10 seneyi aşan bir zaman dilimi boyunca, Türkiye'de çevrimiçi öykü yayıncılığı konusundaki ısrarını sürdüren Kayıp Rıhtım Aylık Öykü Seçkisi, 126. sayısında evinin balkonuna inen uçan dairelerle mücadele etmek zorunda kaldı. Yeni sayının tema illüstrasyonu Murat Gürdal Akkoç tarafından hazırlandı. Şubat ayının teması PİRAMİT olarak duyuruldu. Bu temadaki öykülerinizi 5 Şubat 2020 tarihine kadar adresine gönderebilirsiniz.


Kayıp Rıhtım Aylık Öykü Seçkisi, Ağustos 2020 tarihli 132. sayısında ARAF temasıyla yola çıkıyor. Her ay farklı temada yazılan fantastik, bilimkurgu, steam-punk, korku-gerilim, polisiye gibi alt türlerde kaleme alınmış öyküleri sayfalarında ağırlayan Seçki'de bu sayı tam 55 hikaye yer aldı. 11 yılı aşkın süredir dijital yayıncılık konusunda geri adım atmayan Seçki, bu ay da onlarca yazarın kıymetli eserlerini bir araya getirdi. Arada kalmışların, Araf'takilerin öykülerinin anlatıldığı tema okurun beğenisine sunuldu. Kayıp Rıhtım Aylık Öykü Seçkisi, 132. defa dijital olarak yayında. Araf Öyküleri ücretsiz olarak çevrimiçi ortamdaki yerini aldı. Yeni sayının kapak çizimi ise Asena Polat'a ait. Eylül ayının teması ÇİFTLİK olarak duyuruldu. Özgün masallarınızı 20 Eylül 2020 tarihine kadar adresine gönderebilirsiniz.


Kayıp Rıhtım Aylık Öykü Seçkisi, Ekim 2020 tarihli 133. sayısında Çiftlik temasıyla okurlarıyla buluşuyor. Her ay farklı temada yazılan fantastik, bilimkurgu, steam-punk, korku-gerilim, polisiye gibi alt türlerde kaleme alınmış öyküleri sayfalarında ağırlayan Seçki, sonbaharda yine pek çok hikayeyi bünyesinde buluşturuyor. Çevrimiçi yayıncılıkta 11. yılı geride bırakan Öykü Seçkisi, yeni sayısında gerçeğin ve kurgunun birbirine karıştığı, düzenin yeniden şekillendiği metinleri ağırlıyor. Kayıp Rıhtım Aylık Öykü Seçkisi, 133. sayısı ile dijital olarak yayında. Çiftlik Öyküleri ücretsiz olarak internetteki yerini aldı. Yeni sayının kapak çizimi Furkan Avcı'ya ait. Kasım ayının teması GÖLGE olarak duyuruldu. Öykülerinizi 22 Ekim 2020 tarihine kadar adresine gönderebilirsiniz.


Kültür, sanat ve edebiyat sitesi Kayıp Rıhtım tarafından yayına hazırlanan Kayıp Rıhtım Aylık Öykü Seçkisi 14. yılını kutluyor. Seçki'nin yıldönümü özel sayısı odağına ünlü seyyah Evliya Çelebiyi alıyor. 160. defa dijital dünyada okurla buluşan Kayıp Rıhtım Aylık Öykü Seçkisi, yeni sayısında Evliya Çelebi'nin sınır tanımayan anlatılarına bir tür saygı duruşunda bulunuyor. Bu özel sayıda Çelebi bazen bir bilimkurgu hikayesinde, bazen bir alternatif tarih anlatısında, bazen de bilinen sınırların çok ötesindeki kozmik maceralara dahil oluyor. Toplamda 18 öyküden oluşan Evliya Çelebi sayısı için özel olarak tasarlanan kapak illüstrasyonu ise Yağmur Candar imzasını taşıyor. İlki 2009 yazında yayınlayan, o tarihten beri de düzenli olarak tematik formatta okurların karşısına çıkan Kayıp Rıhtım Aylık Öykü Seçkisi, Türkiye'nin dijital hikaye hafızasına katkılar sunmayı sürdürüyor. Bugüne dek yüzlerce yazarı on binlerce okurla bir araya getiren e-dergi yayın serüvenini hız kesmeden devam edecek. Seçki, kasım ayında yayınlanacak yeni sayısında Ahtapot teması ile geri dönecek. Temaya uyan ve 30 Ekim 2023 tarihine dek adresine gönderilen öyküler gelecek sayı için değerlendirilecek.


Geçtiğimiz ay çok özel bir projeyle 9. yılını kutlayan Kayıp Rıhtım Aylık Öykü Seçkisi Temmuz 2018 tarihli 109. sayısında MAHŞERİN DÖRT ATLISI temasını konuk etti. Her ay farklı temada yazılan fantastik, bilimkurgu, steam-punk, korku-gerilim, polisiye gibi alt türlerde kaleme alınmış öyküleri sayfalarında ağırlayan Seçki'de yine birbirinden güzel hikayeler yer aldı. Kayıp Rıhtım Aylık Öykü Seçkisi'nden atlıların sesleri yükseliyor. Mahşer hiç beklemediğiniz kadar yakında. Bu, öyküleri dinlemek için belki de son şansınız. Temanın illüstrasyonu Özgür Puluç tarafından hazırlandı. Ağustos ayının teması ise DAKTİLO olarak duyuruldu. Bu temadaki öykülerinizi 15 Ağustos 2018'e kadar adresine gönderebilirsiniz.


Kayıp Rıhtım Aylık Öykü Seçkisi, Nisan 2020 tarihli 129. sayısında VİRÜS temasıyla yola çıkıyor. Her ay farklı temada yazılan fantastik, bilimkurgu, steam-punk, korku-gerilim, polisiye gibi alt türlerde kaleme alınmış öyküleri sayfalarında ağırlayan Seçki'de yine birbirinden güzel hikayeler yer aldı. Tüm dünyayı etkisi altına alan Koronavirüs günlerinde, edebiyatın gücü bir kez daha ortaya çıkıyor. İmkanı olan insanların evde kendisini karantinaya aldığı sıkıntılı zamanlarda Kayıp Rıhtım Aylık Öykü Seçkisi, 129. sayısı ile okurun karşısında. Virüs Öyküleri sayısı ücretsiz olarak dijital ortamdaki yerini alıyor. Yeni sayının kapak çizimi ise Furkan Avcı'ya ait. Mayıs ayının teması MASAL olarak duyuruldu. Özgün masallarınızı 10 Mayıs 2020 tarihine kadar adresine gönderebilirsiniz.


Kayıp Rıhtım'ın geleneksel Yılın EN'leri okur anketlerinde 2018'in favorileri belli oldu. Yılın EN'leri anketinin sonuçlanmasıyla Kayıp Rıhtım'ın 11. Yıl Şenlikleri de böylece noktalanmış oldu.


Kültür ve sanat sitesi Kayıp Rıhtım yenilendi. Kayıp Rıhtım, yeni yaşını kutlamaya hazırlanırken tasarımında da büyük bir yeniliğe gitti. Site 13. yaş gününü yepyeni bir temayla kutlamaya hazırlanıyor. 2008 yılından beri yayına devam eden, odağına edebiyat, sanat, sinema, televizyon, bilim, arkeoloji, mimari ve müzik gibi kültür dünyasının birçok alanını sığdıran Kayıp Rıhtım kabuk değiştirdi. Her geçen gün yenilenen dijital çağa ayak uydurmak için hem vizyon hem de misyon açısından kendisini sürekli güncelleyen Kayıp Rıhtım; bu bakışını site temasına da yansıttı. Öncekine kıyasla çok daha hızlı ve minimal bir görünüme ulaşan Rıhtım, gece modu gibi kullanıcılar arasında çokça popüler olan özellikleri de yeni tasarımında aktif olarak kullanmaya başladı. Hem masaüstünde hem de mobilde sayısız iyileştirmeye giden Rıhtım, okurlarına daha keyifli bir kullanım deneyimi sağlamak için kendisini her geçen gün yenilemeye devam ediyor.


Rusya Federal Uzay Ajansı, çarşamba günü Uluslararası Uzay İstasyonu'ndaki ekiplere malzeme tedarik edecek olan Soyuz-2.1a roketi ile Progress MS-12 uzay aracının Kazakistan'daki Baykonur Uzay Üssü'ndeki fırlatma rampasına yerleştirildiğini duyurdu. Roscosmos daha önce Progress MS-12 uzay aracının süper kısa süreli şemaya göre UUİ'ye ulaştırılacağını duyurmuştu. Roscosmos Başkanı Dmitriy Rogozin ayrıca Soyuz-2.1 roketlerinin ileride RD-180 tipi motorlarla donatılabileceğini açıklamıştı.


Keanu Reeves, grunge türünde müzik yapan grubu Dogstar'ı 21 yıllık aradan sonra yeniden kuruyor. John Wick serisin yıldızı, Los Angeles merkezli rock grubunda 1991'deki kuruluşlarından 2002'de ara vermelerine kadar bas gitar çaldı. Fakat Dogstar, bir Instagram paylaşımında Reeves'in gruba döndüğünü açıklarken, yeni müzikler üzerinde çalıştıklarının sinyallerini verdi. Hayranlar duyurunun altındaki yorumlarda coşkuyla tepki verirken, bir kişi Uzun yıllar boyunca bir geri dönüşün mümkün olabileceğini hiç düşünmemiştik, bu bir rüyanın gerçekleşmesi gibi. Gerçekten her şeyi dört gözle bekliyoruz yazdı. Bir başkası da AHHHHH!!! 'Heyecan verici haberler yakında. Kızım, oluyor! diye yorum yaptı. Grubun bu yaz yeni müziklerinin yanı sıra yeni bir klip de yayımlayacağı bildirildi. Geçen hafta Reeves, bir çizgi roman imza etkinliğinde genç bir hayranıyla girdiği etkileşim nedeniyle sosyal medyada viral oldu. Reeves oyuncu ve müzisyen olmasının yanı sıra BRZRKR çizgi roman serisinin de yazarlarından biri. Sevimli görüntülerde Reeves, 9 yaşındaki YouTube yıldızı Noah ona tüm dünyada en sevdiği oyuncu olduğunu söylediği sırada gülümserken görülebiliyor. Friends'in yıldızı Matthew Perry geçen ay, yakın zamanda yayımlanan anı kitabının gelecek baskılarından Reeves'le ilgili olumsuz ifadeleri çıkaracağını açıklamıştı.


Sinema tarihinin en popüler bilimkurgu serilerinden Matrix'in yıldızı Keanu Reeves, Matrix Resurrections'ın ardından bir başka filmin geleceğini düşünmediğini söyledi. Reeves, yönetmen Lana Wachowski'nin The Matrix serisine eklediği son filmde seçilen kişi rolünü bir kez daha canlandırdı. Film şimdiye kadar dünya genelinde 70 milyon doların üzerinde hasılat elde etti. Matrix Resurrections'ın gişede daha iyi bir performans göstermesi bekleniyordu. Empire'a konuşan Reeves, serinin 5. filminin gelip gelmeyeceğine yönelik fikirlerinden bahsetti. Başka bir filme dair soruya ünlü aktör, Başka bir film mi? Resurrections Redux diye cevap vererek şaka yaptı. Serinin son filminin yönetmeni Lana Wachowski'nin Matrix'le işinin artık bittiğini belirten Reeves, Lana'nın başka bir Matrix filmi çekmeyeceğini söyleyebilirim ifadelerini kullandı. Ancak Reeves başka bir yapım olacaksa onda da yer alacağını dile getirdi. Daha önce verdiği bir başka röportajda benzer bir soruya bunun Lana Wachowski'nin problemi olduğunu söyleyerek karşılık vermiş ve Eğer Lana başka bir hikaye hazırlamak isterse dahil olmaktan onur ve minnet duyarım demişti.


Warner Bros Matrix 4'ün vizyon tarihini duyurdu. Başrollerinde Keanu Reeves'in oynadığı Matrix 4 ve John Wick 4 filmlerinin aynı gün, yani 21 Mayıs 2021 tarihinde vizyona gireceği bildirildi. Warner Bros. dün akşam itibarıyla heyecanla beklenen yapımları Matrix 4, Flash ve Mortal Kombat'ın vizyon tarihlerini duyurdu. İki filmin gişede nasıl bir performans göstereceği veya kimin bu mücadeleden galip ayrılacağı merak konusu. Matrix efsanesinin yıldızları Reeves ve Carrie-Anne Moss, serinin dördüncü halkasında sırasıyla Neo ve Trinity rollerine geri dönecekler. Aquaman'in yıldızlarından Yahya Abdul-Mateen II ve efsane dizi How I Met Your Mother ile gönüllerde taht kuran Neil Patrick Harris ve Netflix'in sevilen dizisi Minhunter'dan tanıdığımız Jonathan Groff, Matrix 4'ün oyuncu kadrosunda yer alan diğer isimlerden. Webtekno'da yer alan habere göre, The Matrix 4'ün senaristliğini ve yönetmenliğini serinin yaratıcılarından Lana Wachowski yapacak. Heyecanla beklenen filmin konusu hakkında henüz net bilgilere sahip değiliz; ancak Matrix 4'ün Neo'nun gençliğine odaklanacağı söyleniyor.


Soruşturma makamının The Prodigy grubunun geçen martta ölen solisti Keith Flint'in kesin ölüm nedenini tespit edemediği, fakat kanında kokain, alkol ve ilaç bulduğu açıklandı. Şarkıcının daha önce yaşadığı Dunmow, Essex'deki ölüm olaylarının soruşturulduğu inceleme odasından yapılan açıklamada, Flint'in kesin ölüm nedeninin tespit edilemediği, fakat şarkıcının kanında kokain, alkol ve kodein bulduğu belirtildi. Açıklamada, Yapılan otopsi sonucunda vücudunda önemli miktarda kokain, alkol ve kodein tespit edildi ifadelerine yer verildi. Davaya bakan kıdemli sorgu yargıcı Caroline Beasley-Murray, ölüm nedeninin intihar olduğuna inanmaya meyilli olduğunu, ancak dava verilerinin böyle bir sonuca varılması için yeterli derecede kanıt sunmadığını vurguladı. Murrey, Ölümün tesadüf olduğuna ya da Flint'in oyunlarının bir sonucu olduğuna dair önemli bir kanıt yok. Kesin hüküm vermemeyi düşünüyorum. O gün zihninde tam olarak nelerin olup bittiğini asla öğrenemeyeceğiz. Bu nedenle kesin hüküm vermiyorum açıklamasında bulundu. Flint'in yakınları ve grubun yöneticisiyse duruşmaya katılmadı. Prodigy grubuna dansçı olarak katılan, ancak daha sonra grubun solisti olan, 49 yaşındaki Keith Flint geçen mart ayının başında Dunmow, Essex'deki evinde ölü bulunmuştu. Grubun kurucusu Liam Howlett, Instagram hesabından yaptığı açıklamada Flint'inintihar ettiğini ifade etmişti.


Yönetmen Tolga Karaçelik'in ödüle doymayan filmi Kelebekler, 22-30 Eylül 2018 arasında düzenlenen 25. Uluslararası Adana Film Festivali'nin ulusal yarışmasında. Hem gişedeki başarısı hem de festivallerden aldığı ödüllerle büyük ses getiren Kelebekler, 26 ve 27 Eylül'de festival kapsamında yeniden sinemaseverlerle buluşacak. Tolga Karaçelik'in yazıp yönettiği, bir garip aile komedisi Kelebekler; güçlü mizahının yanı sıra hikayesi, oyunculukları ve müzikleriyle de dikkat çekiyor. Tolga Tekin, Tuğçe Altuğ ve Bartu Küçükçağlayan'ın, 30 yıl ayrı kaldıktan sonra acayipliklerle dolu köylerinde bir araya gelen üç kardeşi canlandırdığı Kelebekler, Sundance Film Festivali 2018'de tarihi bir başarıya imza atarak, Dünya Sineması Büyük Ödülü'nü kazanan ilk ve tek yerli yapım oldu. Avrupa prömiyerini 47. Uluslararası Rotterdam Film Festivali kapsamında yapan, mart ayında Türkiye'de vizyona girerek gişede büyük başarı elde eden film, seyircilerin yoğun ilgisi üzerine yaz aylarında bir kez daha gösterime girdi. Kelebekler ayrıca, 37. Uluslararası İstanbul Film Festivali'nde Jüri Özel Ödülü ile En İyi Erkek Oyuncu Ödülü'nü ; 29. Ankara Uluslararası Film Festivali'nde ise En İyi Yönetmen, En İyi Kadın Oyuncu, En İyi Yardımcı Kadın Oyuncu ve En İyi Kurgu ödüllerini kazandı. 13. Bükreş Uluslararası Film Festivali'nde En İyi Film Ödülü'ne layık görülen Kelebekler, Slovakya'da gerçekleşen Art Film Fest 2018'den de Jüri Özel Ödülü ile döndü. Dokunaklı hikayesi, güçlü duygusal karakterleri ve ciddi meseleleri mizahi bir şekilde ele alan üslubuyla çok sevilen Kelebekler şimdi de, 22-30 Eylül 2018 tarihleri arasında 25. Uluslararası Adana Film Festivali'nin ulusal bölümünde yarışacak. Kelebeklerin gösterimleri 26 Eylül Çarşamba günü saat 15.00'te Cinemaximum M1 Adana Merkez'de, 27 Eylül Perşembe günü 14.30'da ise Arıplex'te gerçekleşecek. Yıllar sonra bir araya gelen üç kardeş: Cemal, Suzan ve Kenan... 30 yıl ayrı kaldıktan sonra, yıllardır haber almadıkları babalarından gelen bir telefon üzerine Hasanlar Köyü'ndeki evlerine giderler. Birbirini çok az tanıyan üç kardeş, köye vardıklarında babalarının öldüğünü öğrenirler. Cemal, Suzan ve Kenan acayipliklerle dolu bu köyde hem birbirlerinin hem kendilerinin hem de babalarının kim olduğunu anlama fırsatı bulurlar. Çok sayıda ödül kazanan Gişe Memuru ve Sarmaşık filmleriyle uzun süre gündemden düşmeyen Tolga Karaçelik'in senaryosunu yazıp yönettiği Kelebeklerde; Bartu Küçükçağlayan, Tuğçe Altuğ, Tolga Tekin, Serkan Keskin, Hakan Karsak, Ezgi Mola, Ercan Kesal gibi oyuncular rol alıyor. Yapımcılığını Tolga Karaçelik, Diloy Gülün ve Metin Anter'in yaptığı filmin ortak yapımcılığını ise Mehmet Kurtuluş, Vehbi Berksoy, Göktuğ Sarıöz ve Brave Born Production şirketiyle Kerem Bürsin ve Kemal Çömelek üstleniyor.


Hayır, hiç de sanmıyorum. Kelebek ömürlere bile, herkese ve her şeye sorulabilir bu soru: Geçirdiğin en güzel yıllar hangileriydi?.. Olanca boktanlığıyla alırsın yanıtını sonra da: Ne boktan bir soru bu böyle! Sonra bana Ruhunu kime sattın? diye soruyor. Yanıtını da gayet iyi biliyor üstelik: En az Tanrı kadar inanmadığım bir naçizaneye, diyorum hiç düşünmeden. Şeytan mı? diye devam ediyor hiç sektirmeden. Sürüp gidiyor sonu gelmez soru cevap diyalogları; iyiliklerini Tanrı yanılsamasına, kötülüklerini de şeytan yanılsamasına yükledikçe yükleyen insan atmıklarının. Yarattığı Tanrı imgesi için mütemadiyen Ulan, ya varsa; ulan, ya yoksa? ikilemi ve ikiyüzlülüğünde volta atan insan doğası istediğini elde etme yolunda hiçbir engel tanımıyor; tanımaya da niyeti yok. Hiçbir halta inanmayan ve hiçbir inancı olmayan üst bilinçleri ayıklamak çok kolay görünüyor; sayıları çok az ne de olsa. Ama yok öyle yağma, yok öyle kolay lokma! İnanmıyoruz, inanmadık, inanmayacağız. Öyle değil mi; 40'ını deviremeden New York'un göbeğinde paslı mı paslı bir kurşuna kurban giden John Lennon? Öyle değil mi?.. Kelebek bir ömür olmasa da, pek de uzun sayılmaz 40 yıllık bir ömür. Sağ olsaydı kendisine soracağımız... Hayır, kendisine soracağımız hiçbir şey olmazdı kesinlikle... Soracaklar, şuradan buyurabilir; o ayrı. Ve Beatles. Tam tabiriyle The Beatles... 1960'ta kurulan grup... Ee?.. Ee'si; 1970'teki dağılışına kadar birçok badireler atlatmış... Ee?.. Ee'si; 10 yıllık kelebek ömrüne sığdırdıkça sığdırmış, tıkıştırdıkça tıkıştırmıştır. Dağılmasaydı, neler sorardık The Beatles'a?.. Umurumuzda mı?... Elbette ki hayır. Geçmiş güzeldir; orada bırakın. Bırakmasanız da kendiliğinden inecektir zaten, bokuna kadar saplandığınız zaman makinesinden. Zamanı sıkıştırmak da sündürmek de bizim elimizde. Evet, 1940'ta doğar John Lennon. 9 Ekim, Terazi Burcu, Brileşik Krallık ve Liverpool da ayrıntılarıdır olayın. İlk gençlik demlerinde önce Paul McCartney, sonra da George Harrison'la ve Ringo Star'la tanışıp, The Betles'ı kurarlar. Sene 1960'tır ve Soğuk Savaş ve cadı avlarıyla bezeli 1950'ler geride kalmıştır. Peki, ya kelebek ömürler; onlar da mı geride kalmış, silinip ve unutulup gitmişlerdir?... Asla! Evet, Pandora'nın kutusu açılsın, dökülsün bakalım kelebek ömürler: Janis Joplin, Jimi Hendrix ve Jim Morrison; bir adım öne çıkın!.. Oturun, Yirmi yedi. Kurt Cobain ve Amy Winehouse; sizler de yirmi yedi. Orhan Veli Kanık, otuz altı. Boris Vian, otuz dokuz. Edgar Allan Poe ve John Lennon; sizler de oturun, kırk... Tanrı'nın ve ardıllarının berbat ötesi ders ve notlandırma anlayışı tüm hızıyla devam ediyor ne de olsa; evrenin ve hayat skalası ömürlerin alayı da sadece ve sadece taşak geçilme sekanslarına sıkışmaktan kendini alamıyor. Mesela Bol bol sevişin; siktir edin savaşı! düsturlu çiçek çocuklarını Beat Akımı yazarlarıyla birlikte en çok etkileyen yazarlardan biri olmuş Boris Vian. Kendilerine uzanan namlulara çiçek sokan eller her fırsatta Boris Vian'ın kitaplarını doğrultmuşlar dünyaya, barış dolu bakan gözlerle. Boris Vian Mezarlarınıza tüküreceğim!, Derilerinizi yolacağım!, Ruhunuza sıçıp, boklarla sıvayacağım benliğinizi! derken ne kadar samimiyse, aynı şekilde Hiçbir haltınıza inanmıyorum! derken o kadar samimidir John Lennon. İnandığı tek şey müstakbel -ruh- eşi Yoko Ono olmuş, o da ne yazık ki The Beatles gibi mükemmel bir grubun dağılmasına zemin hazırlamıştır. Enteresan bir şehirdir Liverpool. John Lennon'ın ve The Beatles'ın doğduğu, biz uzak diyarlarınsa özellikle 70'lerdeki Avrupa çapındaki başarılarıyla göz dolduran futbol takımıyla benimseyip sevdiğimiz bir liman ve emekçi kentidir Liverpool. Daha bebek yaştayken boşanan ebeveynlerinden ayrı düşen ve teyzesine sığınmak zorunda kalan John Lennon'ı ve diğer Beatles'daşları Paul McCartney, George Harrisson ve Ringo Star'ı dünyaya getiren şehirdir Liverpool. Kurulduktan kısa bir süre sonra ülke çapında ünlenen grup çok geçmeden çıktıkları ABD turnesinde sesini tüm dünyaya duyurmuş, evrensel bir üne kavuşmuştur. Sonrası malum zaten: 70'lerin ilk nefesinde dağılana kadar rock müziğinin öncüsü olarak diğer başrol oyuncularını ve peşinden gelen ardıllarını en çok etkileyen grup olmuştur. Adının her zaman en tepede anılmasının en büyük nedeni de bu kalıcı etkidir işte. John Lennon ve izleri... Kendisini en çok özgün yapan şey -ki bunu sadece müzikle ve müstakbel kolu rock'la sınırlandırmamak gerek nihilist yaşam felsefesidir. Gerek çocukluğunun ilk evrelerini yeşerten İkinci Dünya Savaşı yılları gerekse daha bebek yaşta maruz kaldığı ailesel hezeyanları onu varoluşçuların dünyaya açılan pencere önlerine itmiş, insan denen boktanlığı ve gezegeni sürüklediği ölümcül lağım çukurlarını anında algılamasını sağlamıştır. Ona göre insan sürekli yıkan ve asla onmaz bir yaratıktır. Özü de varlığı da doğuştan kirli olan hasta bir ruhtur. Bu bakış açısı tüm müzik evrenini sarmış ve yaptığı tüm bestelerde kendini belirgin bir şekilde hissettirmiştir. Önce God'da, Tanrı'dan Beatles'a kadar hiçbir şeye inanmadığını, tek gerçekliğin kendisi ve ruh eşi Yoko olduğunu söyleyen Lennon, bir yıl sonrasında Imagine'da İnsanın ancak din ve Tanrı kavramlarını yok ederek huzura ve barışa erebileceğini söyler. Hiççiliği pelesenk ettiği nihilist söylemlerin yerini barışın ve huzurun odak noktasını aldığı umut söylemleri almış gibi görünse de, çağdaşı çiçek çocukları ve tüm varoluşçular gibi, insanın olduğu yerde umut olamayacağını çok geçmeden kendisi de anlayacaktır. Soy devam ettirme içgüdüsü şayet bir haksa, bu hak sadece evrimsel süreçte doğasını, doğallığını ve doğayı bozmadan bugünlere gelebilmiş canlılara ait olabilmeli; yani insan dışındaki tüm canlılara. Ve elbette ki bir umut varsa gezegene dair, insanın yer almadığı bir perspektifte yeşermiş olmalı. Ve bunların alayı, doğanın bile isteye bizden uzak tuttuğu, bizim asla erişip göremeyeceğimiz yerler olmalı. Evet, kelebek kadar kısa ve yoğun yaşanmalı ömürler. Ve kendisine neden saygı duyulduğunun her daim bilincinde olmalı kelebek ömürler. Ne yazık ki, ne böyle bir skala var ne de bunu ayarlayan bir düzenek. Doğuyoruz ve geberene kadar savruldukça savruluyoruz. Özetle, Hiçbir şeyinize inanmıyorum; ne Tanrı'nıza ne de tanrılaştırdıklarınıza... dediği God adlı bestesinde inançsızlığının dipsizliğine dair bir liste sunar Lennon... Sadece kendime, Yoko'ya ve gerçekliğe inanıyorum; rüya bitti ve gözüm açıldı artık. diye tamamlar sözlerini. Albüme de adını veren Imagine adlı parçasındaysa, Açgözlülüğün ve hırsın olmadığı, sınırların ortadan kalktığı, insanların din, dogma, mülkiyet, vatan gibi şişirme değerlerle canından olmadığı, sistemin pençesinden kurtulan varoluşların barış içerisinde yaşadığı bir dünya hayal ederken tam bir haymatlos kimliği çizer Lennon. Tıpkı diğer çiçek çocuğudaşları gibi, gereksiz paçavralarından kurtulmuş çırılçıplak bir bedenden fışkıran, sınırları hiçliğe fırlatmış özgür bir ruh bilinciyle dolup taşar parça boyunca. Böyle muhteşem besteleri yapmak ne kadar sürmüştür bilinmez ama, günümüzden çok sonrasında bile kalıcılığını sürdürmeye devam edeceği kesin. Klasik müzik dehalarının asırlar sonra günümüzde aynı etkiyle dinleniyor oluşları ve hatta ölümsüz oluşları da bu yüzden işte. Ömrün kendisi kelebek olsa da, düşünce enerjisinden çıkanlar pekala da silinmez izler bırakabiliyor. Working Class Hero. Yine John Lennon tarafından işçi sınıfı üzerinden sisteme fırlatılan bir ağıttır. Doğduğu andan itibaren sisteme paçasını kaptıran insan gerçeğinin ulu orta sergilenişidir. Sistem tarafından hayatına bekçi tayin edilen prototiplerce kapana kıstırılan ve tam bir kabusa dönüşen yaşamının iplerini tutmasına asla izin verilmeyen bir kukla tasvir edilir şarkı boyunca. Kendisinden her daim ideal bir prototip, yani kukla olması beklenen insan doğası aymayı ve uyanmayı asla beceremeyecektir. Zaten ayan ve uyananlar da sistemce anında bertaraf edilecek ve yok olacaklardır. Toplum denen yaşayan ölülerden kurulu leş yığını her zaman farklı olandan korkar ve her fırsatta onu sindirmeye ve yok etmeye çalışır. Sistemin özümüze kakaladığı en büyük gerçeklik de budur. İsa öldü, Nietzsche'nin tabiriyle de Tanrı da öldü... Ama bir yolunu bulursun sen yine be insan... Yaşasın yeni İsa... Yaşasın Yeni Tanrı! nidalarıyla yeri göğü inlete inlete yeni yeni İsalar, yeni yeni tanrılar yaratmaya devam edersin... yılmadan usanmadan. İşin gücün ne ki hem?!. Din, dogma ve bağnazlıkla örülü kafatasında farkındalığa, uyanmaya, barışa ve insanlığa ne zaman yer oldu ki?.. Lanetin ve lanetinle bezeli bu kısırdöngün, ölümsüz eserlerinin en ölümsüzü belki de. Let It Be olsun o zaman. Ve 1980. Biz zavallılara doğrudan 12 Eylül lanetini ve baş mimarları Kenan Evren ve cuntasını hatırlatsa da, John Lennon'ın saçma sapan bir şekilde öldürüldüğü yıldır da aynı zamanda 1980. Grup dağıldıktan sonra New York'ta yaşayan John Lennon'ın başta Vietnam olmak üzere savaş karşıtı fikirleri, Amerikan yönetimince komünizm propagandası olarak algılanmış ve her fırsatta ülkede istenmeyen adam ilan edilmiştir. Nixon ve onu takip eden Amerikan başkanları; olanca yolsuzlukları, adaletsizlikleri, faşizm ve emperyalizmleriyle ülkenin ve hatta gezegenin geniş bir bölümünün anasını ağlattıkları yetmezmiş gibi, insanlığın, adaletin ve barışın timsali olan böylesi güçlü sesleri kesmeyi kendilerine görev edinmişlerdir. Ne tuhaftır ki, arka bahçeleri olarak gördükleri ve parmağında oynattıkları pek çok Güney Amerika ülkesinde, hatta okyanusun diğer yakasındaki Türkiye gibi geri kalmış uydularında da durum hiç farklı değildir. Aslında tuhaf olmaktan ziyade, son derece normal bir durumdur bu. Kapitalist sistemi neredeyse tekeline almış bu süper güç, ta 1912'lerde kafasında filizlendirdiği Tek Dünya Devleti rüyasının en önemli adımlarını tam da bu dönemde atmaya başlamıştır. Arjantin ve Şili'de başlattıkları ve baştan sona istedikleri gibi sonuçlanan darbe girişimlerini Türkiye'de de devam ettirmişlerdir. Ters tepen ve ağızlarının payını aldıkları tek yer ise Küba olmuştur. John Lennon'ın hayatının dökümünü yaparken siyasete dalmamak olmazdı; yapılan, parmak basmaktan öteye geçemese de. 9 Ekim 1940'ta başlayıp, 8 Aralık 1980'de sonlanan hayatını ve müziğinin neredeyse tamamını varoluşçuluk felsefesine dayalı siyasi ve dünya görüşü şekillendirmiş; müstakbel beyni yaptığı hemen her bestede, sistemin pençesinde yitip giden insan gerçeğini dile getirirken, barış ve insanlıkla dolu bir ütopyanın hayalini sürmekten de geri durmamıştır.


Hüseyin Avni Danyal ve Başak Daşman'ı buluşturan Kelepçe Kullanma Kılavuzu ilk kez Kartal Sanat Tiyatrosu'nda. Hem zaten gerçekte kim kimi sorguluyor? İllüzyonist bir kadın bir polis sorgusunda... Işıklar açılır oyun başlar. Sorgulanan aslında sanık değil polistir!


Gemiyi terk etmeyeceksen, batmak niye? Farelerin bile bir mantığı yokken, kümelenmek niye? Birkaç ölçek su ilavesi, üzerine sertçe bastırma, güneşin ve alayının batışını izleme... Adaba gel, yemek tarifi sanki! Şimdi ve daha derinlerde, kimin yerini aldığını bilmeden güverteye çıkmış, kahve dileniyorlar; ellerinde fincanlar, öbek öbek fareler... Bakın, nasıl da ayaklar altından sular altına kayıyor, boğulmanın asaleti. Güverteye çıkmış, güneşleniyordu üç fare. Bir şeye çıkmaya mecali olmayan güverteyse, saplanıp kaldığı yerin izlerini belirginleştirsin diye, üzerinde fink atanları sırtlamış gidiyordu... Varyasyonlardan ibaret ve önemsizdi ola gelenler. Esen rüzgarın da bir önemi yoktu, zira altındaki gemi her şeyi hallediyordu. Farelerin sayısı artmaya başlayınca, üç! diye gürledi güverte. Ve uzun bir süre de gürlemeye devam etti. Nüfus planlaması açısından önemli bir sayı olmalıydı üç. Daha da önemlisi, hemen her şey için yeterli bir sayı olmalıydı. Bir araya gelmeye yeltenen bir çift ve hemen araya bir nifak olmalıydı üç. O zavallı ikiliye üçün birini almak için bir fırsat ve alamayacak kadar bir ironi olmalıydı. Bir şey olduğu yoktu. Sadece güverteye çıkmış, güneşleniyorlardı üç gariban fare. Kendilerine gariban denmesine sinirlenecek kadar da zengin ve paylaşımcı görünüyorlardı. İçlerinde en fakir olanıysa elinde boş bir fincan tutuyor, fincanın boş olduğunu ispatlamak istercesine kafasını fincandan hiç çıkarmıyordu. Diğer iki salak da, gerçeklere karşı kafasını kuma gömdüğünü düşünüyorlar; fakir aşağı, fakir yukarı aşağılamadan duramıyorlardı fincan taşıyıcısını. İki zenginin, tam tabiriyle zengin iki farenin aşkları tanrısaldı. Sadece aşkları olsa iyi, varlık ve özleri de tanrısaldı. Kubarıp şişmekten, darası alınmış istiap hadlerini aşmaktan bir hal olmuşlar, benliklerini unutmuşlar, muhtelif güvertelerde üçüncü bir fareye pek de yer bırakmamışlardı. Fincan taşıyıcılarına kader diye kakalanan şeyin kendisinden başkası değildi bu. Daha da vahimi, halinden hiç de memnun görünmüyordu, bu düzeneğin kurucusu güverte. Ve fakat hiçbir şekilde kıpırdamamak da neydi öyle! ... Değiştirmek! diye gürledi birden... Gürlese de kıpırdayamadı. Kaçınılmaz olan bir şey varsa, o da asla kıpırdayamayacağıydı. Kendini dalgalara bırakmak dışında hiçbir şey yapmıyor, yapmak da istemiyordu güverte. Bir süre sonra üzerindekiler de istemsizce ona uymak zorunda kalıyorlardı. Ve hiçbir yaratık bu garip dansa kayıtsız ve uyumsuz kalamıyordu; hele ki fareler. Bir gemi neden batar be fare? Farelere sorulacak bir soru değildir bu. Zamana batar bir gemi ve zamandır tek hissiyatı. Güvertedir mühimmatı, farelerdir yolcusu... Tek başına bir fare bile bir geminin batması için yeter de artar bile. Hadi buna bir de zamanı ve güverteyi ekleyin, sonra seyreyleyin en dibi gelmez batışları. Güvertedeki fareler konumlarını bozmamış, ikisi bilindik zenginliklerine zenginlik katmaya, diğeri de kafasını gömdüğü fincanda giderek daha da yok olmaya başlamıştı. Varoluş literatüründe ilk eyleme, cukka doldurmak denirken, ikincisine, kader yoklaması denilmiş; her ikisi de sonsuza tekrarlayan bir kabusa dönüşmüştü. Güverteye dokunmak, hissetmek demekti. Ve teması sağlayan kutsal organlardı ayaklar. Hoş gerçi dört bacaklıysanız, dört dörtlük ya da dört ikilik bir temas için ayaktan başka da bir şansınız kalmıyordu; zira evrim dizgesinde eloğlu muamelesi görmeye devam ediyordu eller. Elbette ki farelerden başkaları da vardı güvertede, ama farelere kadar keskin değildi varlıkları. Sadece feylesoflar arada bir parıldıyor, düşünceleri solana dek bu cılız varoluşun tadını çıkarıyorlardı. Zamanın sekme ihtimalinin söz konusu olmadığı bu düzenekte yangının gecikmesi gibi bir şey de söz konusu olamazdı. Er ya da geç diye başlayan tüm cümleler kadar saçmaydı beklenti mevhumu. Ancak gelin görün ki, tüm organizmalar beklentiye doğuyorlar, beklentiyi vücutlarına zerk edilmiş olarak buluyorlardı. Bundan kaçış yoktu ve bunu en çok anlaması gereken kişi de kafasını fincana gömmüş bir halde güvertenin tatlı esintisinden mahrum bırakmıştı hayatını. Fareleri kişileştirmenin bir sanat olduğunu sanan insansa ardıllarını peşine takmış, güvertedeki diş kovuğu kadar yerini kaplamaya çabalıyordu. Kedilerin avlanma demleri olan ve hissiyatlarının doruğa fırladığı bir gün batımında başladı yangın ve dumanlarla birlikte yayıldı farkındalık... Suyun bağrında doğan ve sudan nefret eden kediler, avları fareleri nafile bir bekleyişe girmişler, ateşi bulduğuna bin pişman insanlarsa, güvertenin kıpırtısız hipnozuna kurban gitmişlerdi. İstisnasız her canlı için üçün birini almak, zaman döngüsünde anlamını bulan yegane gerçeklik olarak ufukta yükselmeye başlamıştı çoktan.


Beyler ve oğulları, Kenan Yaşar'ın ikinci kitabı olarak kısa bir süre önce raflardaki yerini aldı. İzan Yayıncılık tarafından yayımlanan kitap, yazarın uzun yıllar nazım ve nesir alanlarında paralel sürdürdürmeye özen gösterdiği yazın hayatının nazım kolu olarak görücüye çıkmış oldu. Genel hatları itibarıyla Kenan Yaşar'ın son dönem şiirlerini kapsayan kitap, on beş yıl öncesine kadar uzanan birkaç şiiri de içine alarak, kısa süreli de olsa kendi kişisel geçmişine dair bir selam niteliği de taşımakta. Yazarın son bir yıldır cebelleştiği kanırtıcı bir hastalığın, bünyesinde ve hayatın kendisinde yarattığı izdüşümlerle ortaya çıkan dizeler, kısa ve uzun vadeli geçmişiyle de birleşip, şiirsel bir yolculuğa dönüşmüş gibiler adeta. Kitaba adını veren Beyler ve Oğulları adlı şiir için, yazarın önemli bir kısmı Beyoğlu'nda geçen İstanbul hayatının tam da o noktasına bir atıf, bir saygı duruşu niteliğinde, dense yeridir. Açıkçası, kitapta kendi kişisel evrenimden uzaklaştığım her an dünya görüşüm odaklı bir sistem eleştirisi yapmayı da ihmal etmediğimi düşünüyorum. İnsanın kendi dünyasından dem vururken de pekala sistem eleştirisi yapması kadar doğal bir şey olamaz aslında. Belki şiir de böyle bir yolculuktur, bilemiyorum. şeklinde şiir anlayışını dile getiren yazar, şiirde başta hayal gücü ve cesaret olmak üzere hemen her bakımdan olabildiğince özgür olmanın altını çizmeyi de ihmal etmiyor. İletişimin yazan ucu olarak, diğer ucundan karşılık alabildiği sürece yazmaya ve yayımlamaya devam etmeyi düşünen bir düstura sahip Kenan Yaşar. Şimdi Beyler ve Oğulları, sonrasında onu takip eden diğerleri.


İngiliz şair, eleştirmen ve filozof Coleridge, yanılsamayı açık gözle düş görmek, düşe gönüllü olarak katılmak olarak açıklar. Bu duruma göre sürrealist ressamlar hayatlarını bir düşün içerisinde geçirirler; öldüklerindeyse rüyaları biter. Oyuncular da o düşü reel boyuta indirgemek ve ifade edebilmek için, gerçekliği esnetme yolunda benliklerini dönüştürürler. Müzisyenler ve şairler, düşten koparak, onun hissettirdiklerini yansıtarak yaşatmayı denerler. Onların düşleriyle realiteye sunulan yansıtmalar asla birebir olmaz. Böylece esere sahip sanatçı dışında herkes başka bir düşe sürüklenir. İyi haber ki; herkes kendi düşüne sürüklenir. Böylece sanat çoğalır, bir eser başka bir eseri yaratır yansıya yansıya. Son olarak Blue Bed tablosundaki düşü hissedecek olursak Yves yaşadığı rüyada kendi kendini betimlemiş ve belki de aurasını çizmiş. Ulaşamadığı hırslarından arınamadan, kadere asılan iplerle uykusuna kök salmış. Karmakarışık ruhu, sonsuz hissettiği duygularının ördüğü duvara dolaşmış. Her gece yatağında uykusuzluğun kemirdiği acılarla dolu vücudunda yeni bir renk yaratmış; mavi. Belki de kurtulmak için bir yanılsamadan... Oysa bir sanatçının düşten ve yanılsamanın kurtulması o kadar imkansızdır ki, mavi kendi tonunu eskitmiş. Bu kez duvardan daha güçlü bir dağ yaratmış. Ancak artık o dağı tırmanmak için gücü kalmamış. Yves tablo bittiğinde yeni bir izlenim bulacak, sabah olduğunda en baştan doğacaktır. Her sanat eseri doğar, yansır, yaşatılır ve ölür. Unutulmamalıdır ki, aynı zamanda sanatçının doğumudur eseri, o sancıyı hissedenler birbirinden farklı yanılgılara kapılacak, farklı zamanlarda farklı anlara sürüklenecektir. Çünkü, tıpkı Yves gibi aslında herkes kendi doğumunu yaratır.... Böyle sonu gelmez her dirilişte ressam en çok da yorgunluğunu ve tükenişini yansıtırken tablonun kendisi olmaktan da geri duramamıştır.


Söz ve müziği Kutlay Uyar'a ait brit pop türündeki şarkı Daha Fazla Silinmeden OnAir Sahne tarafından yayımlandı. Kutlay Uyar'a vokallerde Ezgi Pekel eşlik ediyor. Kutlay Uyar şarkılarını yaparken gitarıyla ya da klavyesiyle bulduğu rifleri, hayata dair dert ve sevinçlerinden derlediği, özenle yazılmış ve gerçekten içinden süzülen sözleriyle birleştiriyor. Demo haline getirdiği şarkıları daha sonra Caner Hız ve Aykut Acarlar'ın aranje fikirlerine bırakıyor. Kutlay, elektro gitar ve davul çalımlarını da yine Aykut ve Caner ile beraber gerçekleştirirken, baslarda da Ufuk Çampınarı yer alıyor. Şarkılar son haline geldikten sonra Aykut Acarlar mix ve masteringini tamamlıyor ve yeni bir Kutlay Uyar şarkısı daha sunuma hazır hale geliyor. Sonuç; beklenilen soundun yakalandığı tam bir ekip çalışması.


'Kendine ait bir oda' tanımı bir kadının kadınlar için söylediği en anlamlı, en kayda değer söylemlerden biri. Bu tanım belki de bu yüzden, çoğu zaman Virginia Woolf'un yazar olarak tanımlanan isminin önüne bile geçiyor, geçebiliyor. Kadınlarla ilgili meseleleri en içten, içerden hissedebilecek bir yazar ile ağır depresyon içinde yaşamak zorunda kalarak, delirme nöbetleri geçiren Virginia'nın aynı beden içinde yaşamak zorunda kalması kendine ait bir oda dileğini ortaya çıkarmakta ister istemez. Zorunlu birliktelikten kaynaklanan böyle bir cümlenin ortaya çıkışı, yazılması ve yıllar geçtikçe insanları daha da fazla etkilemesi tesadüf olamayacak kadar gerçek. Sahnesiyle, ses ve ışık tasarımıyla, konusuyla ve oyunculuklarıyla çok güzel bir oyundan bahsedeceğim. Bundan önceki oyunları Ophelia'yı seyretmiş ve bu oyunu da yazmış, bahsetmiş biri olmanın mutluluğuyla, hiçbir güzel şeyin tesadüf olmadığını bir kez daha görerek, topluluğun seyretmiş olduğum ikinci oyununun daha da güzel bir şekilde karşıma çıkmış olmasının şaşkınlığıyla biraz da yazacağım. Tayf Kolektif tiyatro topluluğu tarafından sahnelenen Virginia Woolf 4 Oda oyunu yıl boyunca İstanbul Tiyatro sahnelerindeki yerini aldı. Bu sezon son olarak 16 Mayıs tarihinde sahnelenecek olan 4 Oda'yı sondan bir önceki oyununu izleme şansını yakalamanın mutluluğunu yaşıyorum. Topluluğun daha önce Ophelia oyununu seyretmiş olmama rağmen böyle bir oyunla karşılaşacağım, oyun bittiğinde dimağımda eşsiz bir lezzetle tiyatrodan ayrılacağım aklıma gelmezdi. Virginia masasında, intihar etmeden önce kocası Leonard Woolf'a yazdığı intihar mektubu ile karşılıyor bizleri. Bir dış ses mektubu okuyor. Sahnedeki Virginia'nın üstünde beyaz bir gömlek var. Gri, uzun bir etek giymiş. Kurşuni renkteki sahne mavi bir ışıkla aydınlanıyor. Virginia'nın oturduğu masa dışında üç beyaz masa daha var ve mektup bitip de dış ses sustuğunda Virginia masasından kalkıyor. Sahneye sırasıyla ellerindeki iri taşları yere bırakarak dört kadın giriyor. Siyah gömlekleri, gri uzun etekleriyle bu dört kadın masalarına oturuyor. Böylelikle az önce; Sevgilim, yine aklımı kaybediyorum. Bu korkunç dönemi bir kez daha kaldıramam. Kaldıramayız, biliyorum. diye yazan Virginia'nın kafasının içine giriyoruz. Biraz önce masasında sakince intihar mektubu yazan Virginia'nın kafasının içi hiç de dışarıdan göründüğü gibi değil. Orada korkunç şeyler oluyor. Korkunç sesler ve gürültüler var orada. Sahne koyu kırmızı artık. Kontrol dışı, kontrol edilemez bir şekilde delirme nöbetiyle gelen, şizofrenik bölünmenin dört kadın tarafından sembolize edilişini ses tasarımı sayesinde tek bir yerden algılamamız gerçekten harika. Kurşuni griden maviye, yeşile, kırmızıya, sarıya dönen renk tayflarının tasarımı Virginia'nın içinde bulunduğu ruh halini, geçişleri, parçalanışları, bölünmeleri duygu bakımından eksiksiz bir şekilde seyirciye geçiriyor. Dış ses bize sadece Virginia'nın intihar mektubunu okumuyor, günlüğüne yazdığı diğer metinlerini de okuyor. Sadece Türkçe değil. Aynı anda İngilizce olarak. Böylelikle kafasının içinde yaşadığı atakları, krizleri, bölünmeleri biz de hissetmeye başlıyoruz ve sahnedeki altıncı kişi biz, oluyoruz. Diller arasındaki geçişten ziyade, insan ve acıları söz konusu olduğunda, bir de üstüne üstlük yazarsanız eğer dildeki iç içeliği, evrenselliği gösteren bu durum anlatımı kuvvetlendiriyor. Seyirciyi yaratım süreçlerindeki bilinç akışının içine sokuyor adeta. Tayf Kolektif seyirciyi Virginia Woolf gibi çok iyi ve aynı zamanda zorlanarak yaşamış bir yazarın evreni içine sokmayı başarıyor. Böylesine depresif gerçek bir yaşam hikayesinden, beyaz masalar harici kurşuni gri olan sahne rengine, oyuncuların hiç birinin konuşmuyor oluşuna ve ses tasarımıyla 50 dakika süren oyundan hiç tahmin edemeyeceğiniz bir şekilde ayrılıyorsunuz. Ki sahnede tek bir kadınmışçasına hareket eden beş kadından, beş oyuncudan da bahsetmek isterim. Oyun bittiğinde, çok iyi bir oyun seyrettik hissini bize yaşatan Burcu Çelik, Enise Kurbaş, Gizem Ünlü, Gülşah Büktür ve Güneş Gürpınar'a ayrıca teşekkür etmek isterim. Beş oyuncu sahnede tek bir kadın olduğu algısını harika bir şekilde yaratıyorlar. Bunu Ophelia oyununda da yaparak kendilerine hayran bırakmışlardı zaten. Tayf Kolektif'te sahnelenen oyunların yazarı ve yönetmeni ile ilgili, sahne tasarımlarını, sahne renk ve ses tasarımlarını yaparken çok titiz bir çalışma ortaya koyan Umut Kırcalı ile ilgili daha fazla oyun yazıp, sahnelemesini dilemekten başka bir şey söylememe gerek olduğunu düşünmüyorum. Tam da buraya, Virginia Woolf 4 Oda oyunu öncesi yapmış olduğum söyleşiyi koyuyorum. Okuyup bitirdiğinizde Umut Kırcalı ile ilgili neden daha fazla oyun sergilemesi gerektiği tespitimi daha iyi anlayacaksınız. Bu yazıyı ve söyleşiyi okuduktan sonra Ophelia ve 4 Oda oyunlarını da izleyin lütfen. Çok memnun kalacaksınız. Umut Kırcalı: Tınısı sebebiyle öncelikle. Görsel olarak yazım grafiği nedeniyle. Anlamsal olarak da bir iş üzerinden birçok farklı proje geliştirmek. Bir işin birçok alana ve dala yayılması. Tiyatro oyunları yapıyoruz ama aslında çalıştığımız besteciler ile tüm oyun beste olarak tasarlanıyor. Aynı zamanda çalıştığımız bestecilerle bir müzik albümleri oluşuyor yani. Hatta Ophelia müzik albümü olarak da çıkacak. Bununla ilgili ileriye yönelik bazı video ve kısa film projeleri ve fotoğraf albümleri de var. Ophelia'da Alper Maral ile çalıştık mesela. Ses kurgusunu ben yaptım. Yani merkezine tiyatroyu koyduğumuz bu işlerin çok alana ayrılıyor olması ve sanatın diğer dallarını da kapsaması en baştan itibaren yapmak istediğim önemli bir şeydi. U. K.: Oyunlarda dış ses olarak konuşmayı da bir müzik olarak ele aldığım için o da bestenin bir parçası oluyor. O yüzden aslında oyunun provası dışında benim tamamen kapandığım ve ses tasarımına oturduğum bir süreç var. Önemsiyorum bu konuyu, ses tasarımını, müziği, tınıları... Sese dair olabilecek her şeyi aslında. Sizin de dediğiniz gibi oyunun içinde ayrı bir parça, ayrı bir karakter şeklinde oyunun bütünlüğünün oluşmasında önemli sesler ve müzikler. Yine Opelia'da sahnedeki beş kadının hiç konuşmuyor olması, dış seslerin devreye girmesi oyun ile ilgili en hoşuma giden şeydi. U. K.: Virginia Wolf'un Dört Oda oyununu da ses kaydı üzerine tasarlanmış bir oyun. Aslında Tayf Kolektif'in oyunları bu mantık üzerinden yürüyor. Ses kayıtları temelde dilini oluşturuyor sahnelenen oyunların. Tayf'ın oyunlarındaki ışık etkisinden de bahsetmek istiyorum. Çünkü en az müzikler ve ses kayıtları kadar kullanılan ışıkların da Tayf Kolektif'in oyunlarında çok etkili olduğunu düşünüyorum. Her sahnenin ışıkları var. Kırmızı, mor, sarı, gri. Sahnedeki kadınların psikolojisini, içinde bulundukları durumları belli eden ışık tayfları var. Bu da çok dikkat çekici. U. K.: Çok önemsiyorum ışık tasarımını da. Ustalarla çalışma imkanı buluyorum bu konuda. Ophelia'da Murat Ersan'la, Dört Oda'da Yakup Çartık ile çalışıyoruz. Çünkü benim işlerim tasarımı ön planda olan işler. Işık da bu tasarımın bir parçası, aynı ses tasarımın da olduğu gibi. Tüm bu tasarımları iyi yapıyor olmak oyun metnini de besleyen, hatta oyun metninin daha güçlü ortaya çıkmasını sağlayan sebeplerin başında gelmekte. Işığın ve sesin metni çok sağlamlaştırdığına inanıyorum. Tasarım demişken Ophelia'da algıladığım hareketli platform algısından bahsetmek istiyorum. Hareketli bir platform yokken izleyenin bunu böyle algılıyor olması sahnedeki beş oyuncunun başarısından kaynaklanıyor. Çünkü böyle bir algıyı yaratmak hiç de kolay değil. Oyuncuların çok zor olan böyle bir algıyı yakalamaları harika. U. K.: Seyircinin yüzde doksanında böyle bir algılama var. Hatta oyun bittikten sonra platformun arkasına bakan seyircilerimiz var. gerçekten de oyuncularımızın becerisi, başarısı. U. K.: Açıkçası gösteri başlayana kadar böyle bir platform algısı yoktu kafamda. Böyle bir algı yaratma düşüncesi yoktu. Ama bunun bu şekilde algılanması çok güzel aynı zamanda. Çünkü gizli bir dünya var arka tarafta. Ve bu dünyayı keşfetme, bu ilizyonu görebilme açısından izleyicinin kendi algısının bu anlamda şekil alıyor oluşu çok güzel. Sanat göstermeme sanatıdır. Siz kendi dünyanızda herhangi bir şeyi nasıl algılarsanız onu o şekle sokarsınız aslında. Kötü adamı hep kötü adam olarak algılamak ve sokakta o kişiye saldırmak algı oyunundan kaynaklıdır. U. K.: Tayf'ın işlerinde açık alan bu anlamda çoktur mesela. Seyirciye bırakmayı seviyorum. Sahnede her şeyi söylemeyi sevmiyorum bu anlamda. Boş alanlar bırakıp bunu seyircinin okuması, seyircinin anlamlandırması, konumlaması, doldurmasını tercih ediyorum. O yüzden ışığı ayrı, sesi ayrı, platform algısı ayrı herkese bambaşka okumalar yaptırabiliyor durumla alakalı. U. K.: Aslında tesadüf. Bilerek gelişmedi. Kendiliğinden oldu bu şekilde. Ama kadın dünyasını önemseyen bir yönetmenim aynı zamanda. Onun belki bir ibaresi bilmiyorum. Ki ben herhangi bir meseleyi ya da şununla ilgili bir oyun yapacağım diye yola çıkmıyorum genellikle. Daha çok işitsel veya görsel bir tasarım bir estetik düşünceyle yola çıkıyorum. Sonra oyun kendiliğinden oluşuyor. Ophelia oyununun fikri, ilk başta, en son sahnelendiği şekliyle çıkmamıştı.. Benim işitsel bir hayalim vardı. Onun üzerine çok uzun bir ses tasarım çalışması içine girmiştim. Bazı taslaklar çıkarmıştım ortaya. Bir yıl sürmüştü. Oyun ortaya çıktığı son haliyle bana şunu dedirtti: A bir dakika Benim Opheliam işte bu dedim. Sonra Ophelia üzerine odaklanıp onun metnini yazdım. Virginia dört oda oyunu da benzer bir şekilde. O da görsel bir hayalle ortaya çıktı. Beni Virginia Woolf'a götürdü. Fakat şunu da söyleyeyim bir yönetmen olarak sahnede kadın oyuncu görmeyi çok seven bir yönetmenim. Özellikle bizim tarzda sahneye konan metinlerde, bu kadar teslimiyeti yüksek işlerde kadın oyuncuların varlık durumunun çok güçlü olduğunu düşünüyorum. U. K.: Hepsi benim eski öğrencilerim. Stüdyo Oyuncuları çıkışlılar hepsi. Stüdyo Oyuncuları ders verdiğim dönemde derslerine girdiğim öğrencilerimdi hepsi de. Açık Pencere işinde de beraber çalıştık. 2006-2007 yıllarından beri tanıdığım, çalıştığım öğrencilerim. Bir yönetmen için bu çok güzel bir lükstür. Kafamın içini çok iyi biliyorlar. Ben demeden ne yapmak istediğimi çok iyi anlıyorlar. Çok hızlı ve güzel ilerliyoruz bir de çok uyumlu bir ekiptir. Sorunsuz, güle oynaya hazırlık dönemleri, prova dönemleri geçiriyoruz hep beraber. İşi yapmaktan çok nasıl yaptığınız önemlidir benim için. Kırmadan, dökmeden, yaratarak ve bırakarak yapmak. Zaten bu iş çok meşakkatli. Bunu yaparken ayrıca başka şeylerle uğraşmanın hayattan çok şey götürdüğüne inanıyorum. Bu anlamda çok şanslıyım. Aslında şu tesadüf değil. Tiyatronun ana damarının olduğu yerden iş yapıyorsunuz. Kendinize de çok haksızlık etmeyin bu anlamda. U. K.: Mutlaka böyle bir nedensellik vardır tabii. Bilinçaltı seviyesinde vardır. U. K.: Yok hiç değil. Benim tiyatro eğitimim Stüdyo Oyuncuları ile başladı. Onun dışında Lisanslı Endüstri Mühendisliği mezunuyum. Mühendislerin sanata düşkün oluşu hep var. U. K.: Evet öyle. Matematiğe olan yatkınlık, Stüdyo Oyuncuları ile de çok birleşen bir şey o. Belirgin bir sahne grameri üzerine düşünmek, sahneyi öyle hayal etmeye de çok yatkındım, matematiğe olan yatkınlığımdan. Sahnelerimde de belirgindir o. Geometri ve matematiksel kurgu. U. K.: Bu benim şahsi obsesyonum aslında. U. K.: İki oyunumuz Ophelia ve Virginia Wolf 4 Oda devam edecek önümüzdeki sezon. Yanı sıra şu an birkaç yeni hayal üzerinde geziniyorum yeni bir oyun için de. U. K.: Tabii ki var. Festival henüz çok yeni. İlerleyen süreçlerde etkisi ve katkısı da mutlaka daha da artacaktır eminim bundan. Bu anlamda festivallerin sürdürülebilir olması çok önemli. Keşke daha çok festival yapılsa. Hep beraber herkes birbirine destek verse. Bunun olması çok değerli kılıyor festivalleri bu anlamda. Türkiye'de bu sene 600 oyun sahneleniyor. Bir yandan da Türkiye'de Kültür Sanat ortamının ortalamanın altında olduğu konuşuluyor hep. U. K.: Ciddi bir potansiyel var. Bağımsız birçok tiyatro topluluğu var. Ben aslında seyircinin de olduğunu düşünüyorum. Özellikle İstanbul'da. Yeni toplulukları takip eden önemli bir kitle var. Ama yeterli mi? Yetmez. Seyirci hareketliliği anlamında ne olursa olsun iyi yerlere gidiyor. Umutluyum bu anlamda. Bizim de üzerimize düşen görevler var. Seyircinin merakını cezbedip, ulaşmayı bilmeliyiz tiyatro yapan kişiler olarak. Hadi beni gör demek yerine biraz tırmalamak, çalışmak gerekiyor. Türkiye'de potansiyeli olan genç nesil her gün bir paket sigara alabiliyorken bir tiyatro oyununa gitmeyi tercih etmiyor. Dediğiniz gibi bu gençlerin dikkatini çekmek gerekiyor biraz da. U. K.: Seyircimizin büyük çoğunluğu instagram üzerinden geliyor. Etkileşim instagram üzerinde çok yüksek. Bunun üzerinde 2 yıldır özen göstermeye çalışıyorum. Ve işe yarıyor. İnstagram dünyasındayız. Yok saymak çok da mantıklı değil. teknolojinin getirdiği şeyler korkunç şeyler değil. Nasıl kullandığına bağlı. U. K.: Çok uzun yıllar oyunculuk yaptım ama şu dönem çıkmıyorum. İşin mutfak tarafı beni cezbediyor son dönemlerde. Aynı zamanda da eğitmenlik yapıyorum, oyuncu koçluğu yapıyorum. On beş yıldır. İstanbul Film Akademisi'nde İFA'da ve ASİ Film'de. Ama kendime bir oyun yapacağım galiba.


Hepimiz kendimizi bildik bileli ya başkalarına söyleriz ya da başkaları bize söyler Kendine iyi bak. Bu cümleyi o kadar çok duydum ki herkesten hiç düşünme gereği hissetmemiştim. Bazen sıcak, kalbe dokunan, içimizi ısıtan bir söz olur dökülür dudaktan, değer bam teline. En son duyduğumda kulaklarımla değil yüreğimle dinliyordum. Beynim değil kalbim işliyordu bu cümlenin ne demek olduğunu, neyi ifade ettiğini, neyi hissettirdiğini. Derinlerden, çocukluk anılarımdan birini hatırlatıyordu belki de tamamlıyordu. Sonra bana söylene şeyi yaptım. Yani Kendime iyi baktım ve bakarken kendime, tanımadığım, sakladığım, açığa çıkma zamanının geldiğini anlayıp gün yüzüne çıkmayı bekleyen bilinç düzeyini gördüm. Işıl ışıldı, yepyeniydi, capcanlı ve tüm hücrelerime yayılan derin bir iştiyakla ağır ağır emin adımlarla geliyordu. Tüm hücrelerimin bilinçlerini şefkatle, yavrusunun ihtiyacını bilip de ona ihtiyacını veren yeterince iyi bir anne gibi sardı. Hücrelerime işledikçe her bir hücrem ayrı ayrı ama bir bütün olarak dans etmeye başladılar. Her biri kendini o kadar kabul etmiş ve kendine o kadar derin bir değer ve saygı veriyordu ki sihirli bir vakarla birleşip ayrılık içindeki birliği oluşturuyorlardı. Hayran hayran izledim. Onları bu şekilde temaşa etme zevkini bana yaşattıkları için, beni seçtikleri için, deneyim yolumda bana eşlik ettikleri için her birine teşekkür ettim ve her birini tek tek fark ettim. Kendine iyi bak en son duyduğumda yaşadığım bu deneyimden sonra ne kadar muazzam bir mega-organizma olduğumuzu ve bu birliktelik ve bütünlük içinde ne kadar da özgür, bağımsız ve hür olduğumuzu derin derin içime işlercesine idrak ettim ve onayladım. Diğer yandan Kendine iyi bak cümlesini düşünürken yaratıcıyla olan bağımızın farklı bir yönü aydınlandı. Girmeye korktuğum, açmaya ürperdiğim karanlık sokakları ışığıyla netleştirdi, berraklaştırdı. Dolaşırken bu sokaklarda büyüsü sadece beni değil tüm dünyayı sardı. O hep dışarda aradığımız, göklerde, yerlerde ya da başkalarının gözünde, düşüncesinde, fikrinde aradığımız güç içimizdeymiş. O güç yaratıcıyla bizi derinden bağlayan bir kuvvetmiş. Bize olan saygısı o kadar büyük ki bu kuvvetle birlikte istediğimizi seçiyoruz, yaşıyoruz, algılıyoruz. Belki isabet eden olayları bilemeyiz ama onlara olan yaklaşımımız tamamen bize ait. Her bir yaklaşımımız, her bir tercihimiz, her bir seçimimiz şu anı ve geleceği etkileyen küçük ama makro düzeyde dünyayı yerinden oynatacak güce sahip. Bu gücümüzü kullanmak içinse Kendimize iyi bakmamız gerekir. Girmeye korktuğum sokakların benden kaynaklandığını, çalmaya korktuğum kapıları benim kapattığımı, duvar sandığım yerlerin bir rüzgar esintisi olduğunu Kendime iyi bakarak anladım. Aristo'nun Bütün parçaların toplamından büyüktür derken her bir parçanın olandan daha fazla olduğunu iddia etmesi bana göre ancak o parçalara iyice bakıldıktan ve incelendikten sonra ortaya atılacak devasa bir düşünce silsilesidir. Her birimiz bir parça isek ve her birimiz bütünün bir üyesi isek, birbirimizden hem çok ayrı hem de birbirimize bu kadar dolanık olmamızı ancak bu şekilde açıklayabiliyorum. Mikro alemde ayrı ama makro alemde iç içe. Dışarıya baktığın kadar bedenine de bak, dışarıdakileri takdir ettiğin kadar kendini de takdir, dışarıdakilerin farkında olduğun kadar kendinin de farkında ol, dışarıdakilerin hak ettiği şeyleri kendinin de yaşayabileceğini fark et. Ve en önemlisi KENDİNE İYİ BAK.


Celine'in Taksitle Ölümü'nde tanıdım Courtial Des Pereires'yi. Kendi halinde bir insandı fakat en büyük sorunu da kendi halinde olmasıydı. Çünkü kendisine tahammülü yoktu. İcatlar yapıyor, dergiler çıkarıyor ve bir uçan balonu her ne kadar başaramasa da uçar hale getirmeye çalışıyordu. Tüm bu birbirinden bağımsız uğraşları aslında tek bir kapıya çıkıyordu: kendinden, kendi zihninden kurtulma isteğine. Ne kadar çok şeyle uğraşırsa, o kadar yük eksiliyordu zihninden ama bu sadece kısa bir zaman sürüyordu. Uğraşı bittikten sonra zihni yine kabus gibi çöküyordu üstüne, yine onu baştan aşağı ele geçiriyordu. Ondan bir şekilde kurtulmak için elinden geleni yapma eylemleri arasındaydı çok okumak ve daha çok öğrenmek. Bu yüzden çok şey biliyordu ve onu rahatlatacak eksilme hissi yine bu yüzden ertesi gün iki kat olarak geri geliyordu. Her şeye rağmen icatlarında, dergilerinde, icatları hakkında hazırladığı küçük kitapçıklarda son derece kararlı olsa da içten içe bir lanet taşıdığının da farkındaydı. Courtial'in kimilerine göre maymun iştahlı, kimilerine göreyse de her şeyi yapabilme kudretinin hasıl olması kahraman Ferdinand'ın hayattaki belki de tek şansıydı. Çünkü o, Courtial'in dediği gibi, ''iyiydi, güzeldi fakat biçimsizdi, şekilsizdi ve babası dahi herkes onun hakkında yanılmıştı''. Onlarca iş deneyimi sonrası tamamen bir tesadüf olarak onun gibi bir insanın yanında onun küçük icatlarının ve büyük dehasının çıraklığını yapmaya başlamasıyla günden güne değişti Ferdinand. Ve ondan öğrendiklerini, onun dehasından süzerek kendi içindeki gerçek Ferdinand'la tanıştı. Courtial, artık zihninin ona, ''daha fazlasını alamam, ne bir bilgiye ne de bir hayale artık boş yerim var'' dediği anda tek çare olarak bu dünyadan kendi isteğiyle ayrıldığında ise, Ferdinand artık biçimliydi. O artık kafası karışık Ferdinand değildi. Zihnini ve zekasını bu dünyaya sığdıramayan bir adam belki de hiç farkında olmadan Ferdinand'ı Ferdinand yapmıştı. Sayfalar arasındaki geçişlerde gözlerimi kapayınca Courtial'in yüzünü de gördüm, sesini de duydum. Bu, dünyayı değiştirmeye muktedir ama kendine yenilmiş adamın hikayesi sona erdiğinde ben de artık bir başkasıydım. Ve Taksitle Ölüm'den yıllar sonra, Üsküp'te bir sahafta adı Courtial olmayan ama geriye kalan her şeyi Courtial olan bir adamın hikayesiyle karşılaştım. Her ne kadar ben karşılaştığımda çoktan ölmüş olsa bile gerçek bir yüzü, gerçek bir sesi vardı. Kendinden bir iz olarak bıraktığı, adları Ferdinand olmayan ama geriye kalan her şeyleri Ferdinand olanlar vardı. Saraybosna'da doğmuştu ve Saraybosna'da ölmüştü. Saraybosna'yla ve Bosna-Hersek'le sınırlı olmayan ülkesini, Saraybosna'dan değiştirmişti. Adı Esad Arnautaliç'ti. Courtial'in hikayesi bittikten yıllar sonra başladı Esad'ın hikayesi. Courtial nasıl ki kendisini unutmak ve yeniden inşa etmek için imbikler arasında saatlerce oturuyorsa, Esad da notaların arasında oturuyordu. 1960 senesiydi. Yirmi bir yaşındaydı. Radyo Saraybosna'da müzik editörüydü. Yugoslavya'da insanlar mutluydu ama her mutluluğun bir noktadan sonra kaçınılmaz olarak getireceği duygu durum hakimdi; arayışlar vardı. Tüm dünyayı yavaş yavaş etkisi altına alan Elvis Presley adında bir rüzgar vardı. Yugoslavya'da da esen rüzgarlar vardı ama adları farklıydı. Zagreb'deki Split Festivali ve Opatija Festivali, tarzını İtalya'dan aldığı bir biçimle kurulmuştu. Şarkı sözlerinin Sırp-Hırvat dilinde yazıldığı, aslında yeni olmayan ama yeni gibi gösterilen Akdeniz soslu melodilerle süslenip, adına zabavna muzika dedikleri müzikle Yugoslav halkına sunuluyor, onlar için yeni ve modern bir eğlence kültürü oluşturuluyordu. Zagreb festivallerinin organizatörleri her sene daha çok insanı festivallere çekmek için reklam üstüne reklam yapıyorlardı. Bu reklamların teması ağırlıklı olarak Yugoslavya'nın Akdeniz kıyısında olması ve bu yeni müziğin Adriyatik'in pırıl pırıl maviliklerinden beslenmesiydi. Esad ülkesindeki bu yeni hareketlilikten ve insanların da yeniliklere açık olmasından memnundu ama bu memnuniyetinin içinde huzursuzluk vardı. Aslında zabavna muzika öncesi Balkanların kendine has folklorik yapısından türeyen narodna muzika 'nın gençlik nezdinde artık sıkıcı olmaya başladığını benimseyecek kadar yenilikçiydi fakat bir yenilik olacaksa, bu kendilerine özgün tarzda olmalıydı. Mesela Yugoslavya'nın müziği tüm millete Adriyatik'in kıyılarından gelen ses ya da deniz kültüründen doğan şarkı sözleriyle lanse edilmemeliydi. Çünkü Saraybosna'da, Üsküp'te, Belgrad'da deniz yoktu. Kosova'da deniz yoktu. Adriyatik temalı şarkıların tüm ülkeyi etkisi altına alması güzeldi ve deniz olmayan yerlerde yaşayanların bu şarkıları dinlemesi de güzeldi, hatta bu şarkıları dinleyip ''denizli hayaller'' de kurabilirlerdi ama her şey bunun üzerinden ilerleyemezdi. Çünkü Esad için Zagreb'in kıyıları ne kadar Yugoslavya'ysa, Saraybosna'nın dağları da o kadar Yugoslavya'ydı ve hayaller içinde bir konum edinebilmeyi hak ediyordu. Çünkü Adriyatik kadar, bu da onların bir gerçeğiydi ve ona göre insanlar ancak kendi gerçeğiyle var olurlarsa, gerçekten var olurlardı. Bu görüşünü açıkça dile getireceği yıl 1962'ydi. Saraybosna'daki Druga Gimnazija yönetimi, bünyesindeki lise öğrencileri kendi çaplarında konserler verebilsin ve eğlenebilsinler diye spor salonunun kullanımına izin vermişti. Orada Eho61 adında bir kulüp yaratılmış ve bir enstrüman çalan neredeyse her öğrenci Eho61 adı altında performanslarını göstermişler, yine yaptıkları İtalyan soslu coverlarla eğlenmiş ve eğlendirmişlerdi. Fakat her şey Eho61 adı altında konserler vermeyle sona ermedi çünkü bu defa İngiltere'den, adı The Shadows olan yeni bir rüzgar esmişti ve Radyo Lüksemburg aracılığıyla Yugoslavya gençliğini de etkisi altına almıştı. Saraybosna Üniversitesi'ne kaydını yaptıran iki öğrenci Ismet Arnautaliç ve Şefko Akşamija, kayıttan hemen sonra ayaküstü konuşurlarken birbirlerinin ortak yönlerini keşfetmişler ve müzik yapmak istediklerine karar vererek hemen orada grup kurmuşlardı. Hatta bunu yaparken o kadar acele etmişlerdi ki, grup adı olarak üniversiteye kayıttan sonra ellerine tutuşturulan defterin üstüne bakmış ve orada yazan İndeks kelimesini sonuna i ekleyerek çoğul yapıp, kendilerine İndexi demişlerdi. Sonra kendilerine Corce Uzelac ve Slobodan Misaljeviç de eklenmişti ve tamam olmuşlardı. Fakat tek yaptıkları duydukları The Shadows şarkılarını tekrarlamaktan ibaretti, tıpkı Belgrad'daki ve Zagreb'deki bu şekilde gruplaşan genç müzisyenlerin yaptığı gibi. Ama İndexi, Belgrad'daki ve Zagreb'deki gruplardan şanslıydı, çünkü onların bir Esad'ı yoktu. O dönem imkanları kısıtlı Saraybosna'da stüdyoda çalışabilmelerinin tek sebebi de Ismet'in, Esad Arnautaliç'in kardeşi olmasından kaynaklıydı. Bir anda olmadıysa da kaybolmuş kişiliklerini Esad'ın bu konuşmasıyla beraber git gide etkisini artıran farklı yönlendirmeleriyle buldular. Buldukları gün, artık İndexi'ydiler. Belki de müzik uğruna Yugoslavya Milli Takımı'na girecek bir basketbolcu olmaktan bile vazgeçmiş Davorin Popoviç, Pauk adlı bir başka taklitçi gruptan vokal olarak davet edildi. Org çalması için Kornelija Kovaç davet edildi. Deneye yanıla, dinledikleri ve etkilendikleri müziğin etkisini, kendi tarzlarını kullanmayı her gün yavaş yavaş öğrenerek amatör birkaç tekli yayınladılar. Dikkat çekmeye başladılar. 1967'de Opatija'daki festivalde sahne alan ilk rock grubu oldular. Gözleri üstlerine çevirmeyi başardılar çünkü artık tamamen kendileriydiler. Kendileri yetemedikleri yerde şairlerden destek aldılar. Şair Maja Perfeljeva'nın yazdığı ''Sanjam'' ve ''Da sam ja netka'' ile radyolarda bir anda en çok dinlenen isim oldular. Önce Yugoslavya'nın, sonra da Bosna-Hersek'in en büyük organizatörlerinden, müzisyenlerinden ve müzik yazarlarından biri olan Zelemir Altaras Çiçak'ın yazdığı ve girişinde de şiir olarak okuduğu ''Negdje Na Kraju u zatişyu'' şarkısıyla dünyada rock'n roll adı altında daha önce yapılmamış bir şeyi ilk yapan oldular. Sonrasında grubun ve her bir üyesinin büyük gelgitlerden geçtiğini anlatır nitelikte ve özgünlüğünü artık ortaya çıkarmak için tamamen Esad'ın yardımıyla Plimu şarkısını kaydettiler. Ve birçok iş yaptıkları 1972 senesinde albüm kapağından, şarkı tasarımına kadar en ince ayrıntısına kadar özen gösterdikleri ve özgünlüğüne dikkat ettikleri İndexi albümünü yayınladılar. Onlarca konser, onlarca hikaye sığdırdıkları 40 yıllık müzik hayatlarının gerisinde sadece 3 albüm ve onlarca single değil, aynı zamanda 70'li yıllarda ve 80'li yıllarda özgün bir şekilde kurulan birçok önemli gruba da ilham oldular. Rock'n roll'un doğduğu ülke dışında, o alt yapıyı kullanarak sadece kendi özgünlükleriyle müzik yapan ve Üsküp'ten Lübliyana'ya kadar tüm Yugoslav halkına kendi kültürlerini, yeni bir ses aracılığıyla hissettiren ilk ülke oldular ve bugün, rock'n roll'un yaratıcısı gruplarla aynı konumda gösteriliyorlar. Hatta bugün, o topraklarda The Shadows veya Beatles adını hiç duymamış insanlar bile İndexi'nin adını biliyor ve onda kendilerinden bir şeyler buluyorlar. 40 yılda İndexi'de çalmış onlarca müzisyenin tamamı, bugün Bosna-Hersek'te büyük müzisyenler olarak anılıyor. Esad Arnautaliç; Radojka Şverko, Dragan Stojniç, Kemal Monteno, Dino Merlin, Zdravko Çoliç gibi bugün önce Yugoslavya'nın, sonra da Bosna-Hersek'in en büyük müzisyenlerinin bir yerde yol göstericisi olmuş, bazılarının şarkılarının bestesini yapmıştır. Müziğin en hareketli olduğu ve daha da çok gelişebilecekleri yıllarda savaş, hepsini tutup da bir karanlığın içine fırlatmasaydı ve hepsini bir anda hayatta kalma mücadelesi vermek zorunda olan insanlara dönüştürmeseydi bugün belki de çok daha farklı şeyler yapmış olacaklardı. Courtial Des Pereires imbiklerinin başından kalktı ve kendi defterini kapattı, bir başka deftere yol çizerek. Esad Arnautaliç ise 1967 yılında Sezonun Hit'i adında bir festival düzenledi ve amatör olanın da kıymetli olduğunu, Saraybosna'da da çok farklı şeyler yapılabileceğini göstermek istedi. Sadece Adriyatik'ten değil, dağlardan, iç içe geçmiş yaşamlardan, iç içe geçmişliğin getirdiği harmoniden ibaret olduklarını gösterdi ve Yugoslavya'yı Yugoslavyalılarla gerçek manada tanıştırdı ve müzikle buluşturdu. Yugoslavya çok sonra artık fiilen ölmüş olsa bile İndexi ve peşinden gelen tüm Bosnalı müzisyenler, Yugoslav olarak kaldılar. O şarkıları yıllar sonra bile dinleyen herkes bir şekilde kendi özünü hayallerde de olsa Yugoslavya'da buldu. O ise savaştan sonra sadece çocuklara yöneldi ve Saraybosna'da çocuk korosunun şefliğini yaptı. ''Tanınmaya ihtiyacım yok çünkü sadece günlük işimi yaptım'' dedi. Her şey Saraybosna'da başladı çünkü Belgrad'da Sırplar vardı, Zagreb'de Hırvatlar, Üsküp'te Makedonlar ve Kosova'da Arnavutlar. Fakat Bosna'da herkes vardı. Çan sesi ezan sesine Bosna'da karışırdı. 5 milleti içinde barındıran Yugoslavya'nın, 5 milletin de bir arada yaşadığı tek yer Bosna'ydı. Yugoslavya, Bosna'ydı ve Yugoslavya'nın roken rol'u, zabavnası, narodası Bosna'da birleşti ve Yugoslavya'nın müziği doğdu. Esad Arnautaliç Saraybosna'da evinin 100 metre ilerisinde belediye tarafından sadece adının verildiği bir oturma bankının üstünde belki de birisi İndexi'yi dinlerken öldü.


Google'ın sahibi olan Alphabet şirketinin altında faaliyet gösteren Sidewalk Labs, Kanada'nın Toronto kentinin kullanılmayan bir bölümüne akıllı bir kent kurmak istiyor. Google'ın Toronto kentinin kullanılmayan bir bölümünde akıllı kent kurmak üzere yaptığı başvurusu yerel yönetim tarafından kabul edildi. Ancak şirket hedeflediğinden daha küçük bir alanda bu şehri kurabilecek. BBC'den Jane Wakefield'ın haberine göre, bölgenin gelişiminden sorumlu olan Waterfront Toronto grubu, bugün oy birliğiyle şirkete gerekli olan izinlerden ilkini verdi. Fakat bu onay süreci tartışmalara da yol açtı. Sidewalk Labs mahalleyi 0,7 kilometrekarelik bir alana kurmak isterken verilen izin 0.05 kilometrekareyi kapsadı. Yetkililer şirketin yerleştireceği sensörlerden toplanacak verilere sahip olamayacağını, bu verilerin kamuya açık olması gerektiğini kararlaştırdı. Proje bu aşamadan sonra halka danışılacak ve Mart 2020'de nihai karar verilecek. Konuyla ilgili bir açıklama yapan Sidewalks Labs Waterfront Toronto ile kritik konularda anlaştığımız için mutluyuz. Toronto'da kapsayıcı bir mahalle kurmak, insanların işe gitme süresini azaltmak, evleri daha ucuz kılmak, yeni işler yaratmak ve daha sağlıklı bir gezegen için yeni standartlar oluşturmak istiyoruz ifadelerini kullandı. Sidewalk Labs 2017'de bölgeyi dönüştürme ihalesini aldıktan sonra ofis, mağaza ve evleri radikal bir şekilde bir araya getiren bir öneriyle ortaya çıktı. Trafik ve atık yönetimi gibi konularda da yüksek teknolojili çözümler önerdi. Fakat şirketin Waterfront Toronto ile anlaşma sürecinin şeffaflığı sorgulandı. Şirketin amacının 0,7 kilometrekarelik alanında ötesine geçerek çok daha büyük bir bölgede inşaat yapmak olduğu anlaşıldı. Sidewalk Labs yapacağı yatırım karşılığında emlak vergisinden pay, kentsel dönüşüm ödeneği ve ranttan pay istediği ortaya çıktı. Şirket Temmuz ayında kentsel dönüşüm planlarına dair belgelerini yayımlamış, Waterfront Toronto tarafından atanan uzmanlar paneli şirketin bazı önerilerinin halka bir faydası olmayacağı, teknoloji şirketlerine faydası olacağını bulmuştu. Uzmanlar planlar hakkında ikiye bölünmüş durumda. Toronto Life dergisine yazan Prof. Shoshana Zuboff bu planın 'gözetim kapitalizmi' olduğunu söylerken şehir plancısı Richard Florida bu sayede Toronto'da geniş start up şirketleri kurulabileceğini ve Toronto'nun küresel kentlerle rekabet gücünün artabileceğini savunuyor.


Karşıyaka Belediyesi iştiraki Kent A. Ş. tarafından düzenlenen; şehre rengini, ruhunu ve neşesini yeniden kazandıracak olan açık hava söyleşilerinin ilki, Bostanlı Güzel Sanatlar Parkı'nda yapıldı. Yazar Gülşah Elikbank'ın moderatörlüğünde gerçekleşen söyleşinin konukları, şair ve yazar Ataol Behramoğlu ve CHP Mersin Milletvekili, PM Üyesi Ali Mahir Başarır oldu. Karşıyaka Belediye Başkanı Dr. Cemil Tugay'ın da katıldığı söyleşiye, Karşıyakalılar yoğun ilgi gösterdi. Aşktan, siyasete siyasetten hayata, dünden bugüne birçok konunun konuşulduğu söyleşi, pandemi kuralları çerçevesinde yoğun önlemler alınarak gerçekleşti. Nazım Hikmet'in ölüm yıl dönümünde gerçekleşen söyleşide Karşıyaka Belediye Başkanı Dr. Cemil Tugay Emeğin, hürriyetin, barışın, aşkın ve hayatın büyük şairi Nazım Hikmet'i, ölümünün 58. yılında sevgiyle, saygıyla, minnetle anıyoruz. O, sanat ile hayatın yan yana, omuz omuza yürümesi gerektiğini, sanatıyla ve hayatıyla kanıtladığı için çok önemlidir. Onu, yazdığı dilden okumanın şansını doyasıya yaşıyoruz. Elveda dünya, merhaba kainat diyerek, 3 Haziran 1963'te büyük insanlığın kalbine yürüyen Nazım Hikmet'i, Karşıyaka'nın sonsuz saygısıyla anarken, etkinliğimize katıldığınız için size ve konuklarımıza teşekkür ediyorum diye konuşan Tugay, Nazım Hikmet'in bir şiirini okuyarak onu bir şiiriyle selamlamak istiyorum dedi. Şiirin ve sanatın dününü ve bugününü anılarıyla anlatan Şair ve Yazar Ataol Behramoğlu Öncelikle Kent A. Ş.'nin değerli yöneticilerine, hekim ve içi şiirle dolup taşan Karşıyaka Belediye Başkanı Dr. Cemil Tugay'a çok teşekkür ederim. Ali Mahir Başarır'da çok sevdiğim bir genç arkadaşım. İstanbul'da kendisiyle sık sık karşılaşıyoruz. Onunla birlikte burada olmakta bana mutluluk veriyor açıkçası. Nazım Hikmet'in büyüklüğü tartışılmaz. Türkiye'nin en büyük değeri büyük olasılıkla şiirdir. Bu enteresan bir konu. Uluslararası toplantılarda sık sık şiirlerini okuyan bir şairim. Türkçe'nin bir büyüleyiciliği var, Türkçe bir şiir dili bunu bilmemiz gerekiyor. Kalın ses ince ses uyumlarıyla Türkçe önemli bir şiir dili ve bin yıldır bu coğrafyada pek çok başka dilin arasından hiçbir zorlama olmadan öne çıkmış. Türkçe nasıl bu kadar etkili olmuş? Çünkü çok güzel bir dil. Karacaoğlan'ın, Yunus'un dili, Veysel'in ve tabii Nazım'ın dili. Dolayısıyla Nazım Hikmet'in büyüklüğü de Türkçe içinde yirminci yüzyılda şiiri adaletsizliğe karşı etkili bir araç olarak kullanmayı başarmasıdır. Bu açıdan çok büyük bir şairimizdir, dilimizin çok büyük ustasıdır. dedi. İzmir Karşıyaka'da Değerli @A_Behramoglu ve @alimahir ile katıldığımız Kent'te Sanat Söyleşi leri büyük şair #nazimhikmet ölüm yıldönümünde olunca, söyleşiye bir Nazım şiiriyle başlamasam olmazdı. CHP Mersin Milletvekili Ali Mahir Başarır Öncelikle Kent A. Ş.'ye ve çok değerli başkanıma çok teşekkür ediyorum. Sizlerle bizi uzun bir aradan sonra buluşturdu. Atilla İlhan'ın semtinden büyük üstat Nazım Hikmet'e selam olsun. Bazen bana söylüyorlar niye öfkeleniyorsun? Aklıma çok kısa bir döngü geliyor. Ne demiş büyük üstat Nasıl öfkelenmem düşündükçe memleketimi, çırpınıyor ayakları altında bir avuç hergelenin. İşte bugünü anlatmış, yaşadıklarımızı anlatmış. İki minik kızımın geleceğinden ciddi anlamda endişe duyuyorum. Çünkü iyi bir eğitim almıyorlar. Edebiyat, tarih öğrenmiyorlar ve bunları bilmedikleri için iyi yetiştiklerini düşünmüyorum. Düşünün çocuklarımız 14, 15 yaşına geldiği zaman dünya haritasına bakıyorlar ve hangi ülkeye gidebilirim? diyorlar. Oysa biz çok şanslı bir nesildik. Neden? Çünkü ben Ataol abiyle doğdum. Onunla büyüdüm ve onunla da yaşlanmak istiyorum. Onları dinledik. Adnan Yücel'i dinledik. Ama bu çocuklar o kadar şanslı değil. Çünkü okulda onlara hiçbir öğretmeni bu değerlerden bahsetmiyor. Bu çok acı bir şey. Eğitimi her yıl değiştiren bir parti olmak istemiyoruz. Köy enstitülerinin ruhunu bu ülkede tekrar canlandırmak istiyoruz. Gazi Mustafa Kemal Atatürk'ün ruhuna, eserlerine, devrimlerine yakışan nesillerin yetişeceği bir sistemi getirmek istiyoruz. diye konuştu. Sanat havasını içinize çekerken, İzmir'in yaz akşamlarını hissedebileceğiniz bu söyleşilere yazar Gülşah Elikbank'ın sunumuyla konuk olarak 10 Haziran'da gazeteci Barış Terkoğlu ve 17 Haziran'da Prof. Dr. Uğur Batı katılacak.


Kerem Ozan Bayraktar'ın kişisel sergisi, Kayalar ve Rüzgarlar, Mikroplar ve Kelimeler yeryüzünde yaşamı düşünmekle ilgileniyor. Kerem'in son dönemde üzerinde çalıştığı Büyük Oksidasyon Vakası (2019) ile varyasyon ve çeşitliliğe dair sorulardan yola çıkan sergi, 5 Eylül'de SANATORIUM'da açılacak. Serginin küratörlüğünü Kevser Güler üstleniyor. Yaşama dair akışların, ilişkilerin materyalist bir şekilde temellendirilmesinin imkanlarıyla ilgilenen sanatçı, çeşitlilik, varyasyon ve karmaşıklık ile bunları mümkün kılan hareket, dönüşüm ve akış fikirlerine dair imgelerden hareket ediyor. Sergide, Kerem'in Büyük Oksidasyon Vakasını illüstrasyonlar, görseller, infografikler, metinler ve simgelerle incelediği baskı çalışması ile bir videosu; canlılık ve hareket ilişkisine baktığı bitki, hayvan ve nesne portreleri, ve inorganik bir maddenin dönüşümünü irdeleyen nesne yerleştirmesi bulunuyor. Aynı zamanda sanatçının varyasyon ve çeşitlilik üzerine yapıtlarından minyatür ambulans çalışmaları ile gan çizim yöntemiyle ürettiği olası beden imajları sergileniyor. Sergi, yeryüzünde yaşamsal ilişkilerin dönüşüm ve zamansallığına bakarken, diğer yandan imgenin dönüşüm imkanlarına ve güncel dijital imge kavrayışına dair sorulara davet ediyor. Hareket ve hareketsizlik, canlı ve cansız, doğal ve yapay, temsil sorusuyla beraber dijital imge, veri ve bilgi de serginin temel meselelerinden bazıları. Kayalar ve Rüzgarlar, Mikroplar ve Kelimeler adını Manuel de Landa'ın Çizgisel Olmayan Tarih isimli kitabındaki bir cümleden alıyor. Kerem'in ilham verici bulduğu Çizgisel Olmayan Tarih bugün, maddeyi etkin bir fail olarak tanımlayan, doğa ile kültür ilişkisini öncelikle bu ikiliği bertaraf etmekle başlayarak düşünmeyi öneren, insan-merkezci ontolojileri sorunsallaştıran güçlü çalışmalardan biri. Sergi ile beraber bir de kitap üretiliyor. Kerem Ozan Bayraktar'ın resimleri, serginin küratörü Kevser Güler'in, felsefeci Gaye Çankaya Eksen'in, sanatçı Sergen Şehitoğlu'nun metinsel çalışmaları ile şair Asuman Susam'ın bir şiirini kapsayan kitap, Dilara Sezgin tarafından tasarlanıyor. Kayalar ve Rüzgarlar, Mikroplar ve Kelimeler 5 Eylül 20 Ekim, 2019 tarihleri arasında, SANATORIUM'da izlenebilir.


2020 Emmy Ödülleri'ne dört dalda aday olan Kerry Washington, Yaratıcı Sanatlar Emmy Ödülleri kapsamında ilk ödülünü aldı. Kerry Washington ilk Emmy ödülünü kazandı. 43 yaşındaki Amerikalı yıldız, yapımcılığını üstlendiği canlı TV programı Live in Front of a Studio Audience: All in the Family and Good Times ile onurlandırıldı. Washington'ın programı, Yaratıcı Sanatlar Emmy Ödülleri kapsamında En İyi Canlı Varyete Programı ödülüne layık görüldü. Yaz başında 2020 Emmy Ödülleri için adaylar açıklandığında Washington dört adaylıkla bir rekor kırdı. Mini Dizi ya da Film Dalında En İyi Kadın Oyuncu, En İyi Varyete Programı, En İyi TV Filmi ve En İyi Mini Dizi adaylıklarıyla Emmy'ye şimdiden damga vurdu. 2013, 2014 ve 2016 yıllarında da aday olan Washington, bugüne dek hiç Emmy kazanamadı. Bu yıl 72'ncisi yapılacak olan Primetime Emmy Ödülleri, Türkiye saatiyle 20 Eylül'ü 21 Eylül'e bağlayan gece Jimmy Kimmel'in sunuculuğunda gerçekleşecek.


Usta kalem Haldun Taner'in yazdığı, her yönüyle yerli ve bir o kadar da modern; halkın kendi yaşantısını, meselelerini, arzularını yansıtan Keşanlı Ali Destanı, orijinal oyun metniyle ve müzikleriyle perdelerini yeniden açıyor. İlk kez 1964'te Gülriz Sururi, Engin Cezzar, Semiha Berksoy başta olmak üzere 40 kişilik dev bir kadro ve Genco Erkal rejisiyle dünya prömiyerini yapan oyun o günlerde, 'Küçük Sahne oyuncularının büyük teşebbüsü' olarak anılmıştı. Keşanlı Ali Destanı dünya tiyatrosuna armağan edilişinin 56. yılında, Türk Tiyatrosunun efsane yönetmeni Yücel Erten rejisiyle seyircisiyle yeniden buluşuyor. Birce Akalay, İlker Ayrık, Meral Çetinkaya, Köksal Engür, Nilgün Kasapbaşoğlu'yla birlikte 50 kişilik oyuncu kadrosunun yer aldığı oyun, bir Pervasız Tiyatro prodüksiyonu. Prömiyeri 22 Ocak Çarşamba akşamı saat 20.30'da TİM Show Center'da gerçekleşecek Keşanlı Ali Destanı, 23 Ocak Perşembe akşamı saat 20.30'da aynı sahnede tiyatroseverlerle buluşacak. Türkiye'de epik tiyatronun öncüsü kabul edilen Haldun Taner'in, epik bir halk tiyatrosu üslubunda kaleme aldığı; Yalçın Tura'nın müziklerini yazdığı Keşanlı Ali Destanı, Yücel Erten rejisiyle ve Pervasız Tiyatro prodüksiyonuyla yeniden tiyatroseverlerle buluşuyor. İlker Ayrık'ın Keşanlı Ali'yi, Birce Akalay'ın Zilha karakterini canlandırdığı oyunda duayen oyuncular Meral Çetinkaya Şerif Abla; Köksal Engür Derviş Dayı/Sarhoş Rasih; Nilgün Kasapbaşoğlu ise Madam Olga karakterlerine hayat veriyor. Ayhan Anıl, Aykut Taşkın, Cem Cücenoğlu, Hilmi Özçelik ve Burak Şafak'ın da rol aldığı oyunun dekorunda Barış Dinçel, kostüm tasarımında Gamze Kuş, ışık tasarımında ise Yakup Çartık'ın imzaları yer alıyor. Müzik direktörlüğünü Çiğdem Erken'in üstlendiği oyunun koreografisi Hamit Erentürk'e ait. Oyunda, 50 kişilik oyuncu kadrosuna 10 kişiden oluşan bir orkestra eşlik ediyor. Prömiyeri 22 Ocak 2020 Çarşamba akşamı saat 20.30'da TİM Show Center'da gerçekleşecek Keşanlı Ali Destanı, 23 Ocak 2020 Perşembe akşamı saat 20.30'da yine TİM Show Center'da izlenebilir. Oyunun biletleri, biletix. com adresinden ve gişeden temin edilebilir. sinekli: dağ bir ırklar karışımı bir diyalektler panayırıdır. bu kayalıklarda, kertenkeleler gibi, yazın yanar kışın donarlar. dinler, kafayı çeker, sinemaya gider, hovardalık eder, Aşık olur, erkeklik uğruna adam şişler, hayatın tadını çıkarmaya bakarlar. orada da bir puta tapma ihtiyacı vardır. hasılı sineklidağ büyük şehir gibi bir yerdir. Keşanlı Ali Destanı, tipleri, çevresi, müziği ile yüzde yüz 'bizim' olan nefis bir hiciv komedisidir. Keşanlı Ali adında bir gecekondu efendisinin kahramanlık destanının iç yüzünü anlatan oyun aslında, bir gecekondu ortamı içinde 'asil' büyük şehrin, bütün toplumumuzun hicvini yapıyor. Oyunun geçtiği Sineklidağ, büyük bir kentin eteklerinde yer alan, gecekondulardan oluşmuş, ezilen yoksul insanların yaşadığı bir varoştur. Ali de Sineklidağ'da oturan bir gençtir. Zilha isminde, aynı semtte oturdukları bir kızı çok sevmektedir. Bir gün Zilha'nın amcası öldürülür ve suç Ali'nin üzerine atılır. İşlemediği bir cinayetten ötürü önce mahkum edilen Ali, ardından bir kahramana dönüşür. Sineklidağ'ın insanları Türk oldukları kadar herhangi bir toplumun geri kalmış zümresinin insanları da olabilirler. Bu nedenle Türk edebiyatının epik konulu en iyi eserlerinden birisi olan Keşanlı Ali Destanı, dünya çapında büyük ilgi görerek birçok tiyatro topluluğu tarafından defalarca sergilenmiştir. Avrupa'nın birçok şehrinde, Amerika'dan Lübnan'a kadar birçok ülkede oynanan oyun, Türk tiyatro tarihinde bir fenomen haline gelmiş ve halen güncelliğini yitirmemiştir. Pervasız Tiyatro, 2005 yılında kuruldu. Bugüne kadar Sığıntılar, İlker Ayrık ve Acayip Tipler, Uçurtmanın Kuyruğu ve Tüy oyunlarını sahneye koyan Pervasız Tiyatro, 2020 yılının ocak ayında Haldun Taner'in büyük eseri Keşanlı Ali Destanını tiyatroseverlerle buluşturuyor. Pervasız Tiyatro, 2019-2020 sezonunda Keşanlı Ali Destanının yanı sıra Uçurtmanın Kuyruğu ve Tüy oyunlarını sahnelemeye devam edecek.


Usta kalem Haldun Taner'in yazdığı, her yönüyle yerli ve bir o kadar da modern; halkın kendi yaşantısını, meselelerini, arzularını yansıtan Keşanlı Ali Destanı, orijinal oyun metniyle ve müzikleriyle perdelerini yeniden açıyor. İlk kez 1964'te Gülriz Sururi, Engin Cezzar ve Semiha Berksoy başta olmak üzere 40 kişilik dev bir kadro ve Genco Erkal rejisiyle dünya prömiyerini yapan oyun o günlerde, 'Küçük Sahne oyuncularının büyük teşebbüsü' olarak anılmıştı. Keşanlı Ali Destanı dünya tiyatrosuna armağan edilişinin 56. yılında, Türk Tiyatrosunun efsane yönetmeni Yücel Erten rejisiyle seyircisiyle yeniden buluşuyor. Birce Akalay, İlker Ayrık, Meral Çetinkaya, Köksal Engür, Nilgün Kasapbaşoğlu'yla birlikte 50 kişilik oyuncu kadrosunun yer aldığı oyun, bir Pervasız Tiyatro prodüksiyonu. Prömiyeri 22 Ocak Çarşamba akşamı saat 20.30'da TİM Show Center'da gerçekleşecek Keşanlı Ali Destanı, 23 Ocak Perşembe akşamı saat 20.30'da aynı sahnede tiyatroseverlerle buluşacak. Türkiye'de epik tiyatronun öncüsü kabul edilen Haldun Taner'in, epik bir halk tiyatrosu üslubunda kaleme aldığı; Yalçın Tura'nın müziklerini yazdığı Keşanlı Ali Destanı, Yücel Erten rejisiyle ve Pervasız Tiyatro prodüksiyonuyla yeniden tiyatroseverlerle buluşuyor. İlker Ayrık'ın Keşanlı Ali'yi, Birce Akalay'ın Zilha karakterini canlandırdığı oyunda duayen oyuncular Meral Çetinkaya Şerif Abla; Köksal Engür Derviş Dayı/Sarhoş Rasih; Nilgün Kasapbaşoğlu ise Madam Olga karakterlerine hayat veriyor. Ayhan Anıl, Aykut Taşkın, Cem Cücenoğlu, Hilmi Özçelik ve Burak Şafak'ın da rol aldığı oyunun dekorunda Barış Dinçel, kostüm tasarımında Gamze Kuş, ışık tasarımında ise Yakup Çartık'ın imzaları yer alıyor. Müzik direktörlüğünü Çiğdem Erken'in üstlendiği oyunun koreografisi Hamit Erentürk'e ait. Oyunda, 50 kişilik oyuncu kadrosuna 10 kişiden oluşan bir orkestra eşlik ediyor. Prömiyeri 22 Ocak 2020 Çarşamba akşamı saat 20.30'da TİM Show Center'da gerçekleşecek Keşanlı Ali Destanı, 23 Ocak 2020 Perşembe akşamı saat 20.30'da yine TİM Show Center'da izlenebilir. Oyunun biletleri, biletix. com adresinden ve gişeden temin edilebilir. sinekli: dağ bir ırklar karışımı bir diyalektler panayırıdır. bu kayalıklarda, kertenkeleler gibi, yazın yanar kışın donarlar. dinler, kafayı çeker, sinemaya gider, hovardalık eder, Aşık olur, erkeklik uğruna adam şişler, hayatın tadını çıkarmaya bakarlar. orada da bir puta tapma ihtiyacı vardır. hasılı sineklidağ büyük şehir gibi bir yerdir. Keşanlı Ali Destanı, tipleri, çevresi, müziği ile yüzde yüz 'bizim' olan nefis bir hiciv komedisidir. Keşanlı Ali adında bir gecekondu efendisinin kahramanlık destanının iç yüzünü anlatan oyun aslında, bir gecekondu ortamı içinde 'asil' büyük şehrin, bütün toplumumuzun hicvini yapıyor. Oyunun geçtiği Sineklidağ, büyük bir kentin eteklerinde yer alan, gecekondulardan oluşmuş, ezilen yoksul insanların yaşadığı bir varoştur. Ali de Sineklidağ'da oturan bir gençtir. Zilha isminde, aynı semtte oturdukları bir kızı çok sevmektedir. Bir gün Zilha'nın amcası öldürülür ve suç Ali'nin üzerine atılır. İşlemediği bir cinayetten ötürü önce mahkum edilen Ali, ardından bir kahramana dönüşür. Sineklidağ'ın insanları Türk oldukları kadar herhangi bir toplumun geri kalmış zümresinin insanları da olabilirler. Bu nedenle Türk edebiyatının epik konulu en iyi eserlerinden birisi olan Keşanlı Ali Destanı, dünya çapında büyük ilgi görerek birçok tiyatro topluluğu tarafından defalarca sergilenmiştir. Avrupa'nın birçok şehrinde, Amerika'dan Lübnan'a kadar birçok ülkede oynanan oyun, Türk tiyatro tarihinde bir fenomen haline gelmiş ve halen güncelliğini yitirmemiştir. Pervasız Tiyatro, 2005 yılında kuruldu. Bugüne kadar Sığıntılar, İlker Ayrık ve Acayip Tipler, Uçurtmanın Kuyruğu ve Tüy oyunlarını sahneye koyan Pervasız Tiyatro, 2020 yılının ocak ayında Haldun Taner'in büyük eseri Keşanlı Ali Destanını tiyatroseverlerle buluşturuyor. Pervasız Tiyatro, 2019-2020 sezonunda Keşanlı Ali Destanının yanı sıra Uçurtmanın Kuyruğu ve Tüy oyunlarını sahnelemeye devam edecek.


Güney Afrika'da, ünlü paleoantropolog Lee Berger liderliğinde bir ekip, dünyanın bilinen en eski gömü alanını buldu. Araştırmacılar, Johannesburg yakınlarındaki İnsanlığın Beşiği adlı UNESCO dünya mirası alanında yer alan bir mağara sisteminin derinliklerinde, Homo naledi'nin eski bir akrabasına ait birkaç örneği ortaya çıkardı. Yaklaşık olarak 30 metre (100 feet) derinlikte bulunan gömü alanı, insan evrimi hakkındaki mevcut anlayışı sorguluyor. Daha önce bilinen en eski gömüler olarak kabul edilen Homo sapiens kalıntıları, yaklaşık 100.000 yıl öncesine kadar dayanmakta ve Orta Doğu ve Afrika'da bulunmuştu. Ancak Güney Afrika'da yeni keşfedilen gömüler, bunlardan en az 100.000 yıl öncesine dayanıyor. Güney Afrika mağara sisteminde bulunan fosiller, insanlara ve modern insanlara benzeyen ilkel bir tür olan Homo naledi'ye aittir. Bu bireylerin beyinleri portakal büyüklüğünde ve yaklaşık 1,5 metre boyundadır. Homo naledi'nin 2013 yılında keşfedilmesi, fiziksel özellikleri ve alet kullanma yetenekleriyle, önceki varsayımlara meydan okuyarak doğrusal bir evrim yolunun var olduğu fikrini sarsmıştı. En az beş bireyi içeren oval şekilli gömü alanları, kasıtlı olarak kazılmış ve ardından bedenleri örtmek için doldurulmuştur. Bu bulgu, cenaze töreni uygulamalarının Homo sapiens veya daha büyük beyin boyutlarına sahip hominidlerle sınırlı olmadığını göstermektedir. Gömü alanlarının yakınındaki bir mağara direğinin düzlenmiş yüzeylerinde ise geometrik şekiller oluşturan oyuntular keşfedildi. Bu durum, sembolik uygulamaların yalnızca insanlara özgü olmadığını ve insanların böyle davranışları icat ettiği geleneksel inancını sorgulatıyor. Lee Berger, bu keşiflerin insan evrimi anlayışımızı yeniden şekillendirmekte önemli olduğunu vurgularken, önceki bulgularından kaynaklanan tartışmalara değinerek, mevcut kanıtların karmaşık davranışların yalnızca beyin büyüklüğüyle belirlenmediğini gösterdiğini belirtti. Araştırmacılar, gömü uygulamalarının, anlam oluşturmanın ve hatta sanatsal ifadenin daha karmaşık ve çeşitli bir geçmişi olabileceğine inanıyor. Bu keşiflerin daha fazla analiz ve hakem değerlendirmesi gerektiği, ancak insan evrimi anlayışımızı devrimleştirebilecek potansiyele sahip olduğu belirtildi. Araştırmada yer almayan antropologlar, sonuçların doğrulanmasını beklemekte ve bulguların potansiyel önemini kabul etmektedir. Bu buluntular, yeni keşif alanları açmakta ve tarih boyunca insan davranışının karmaşıklığını vurguluyor.


Türkiye'de Karadeniz, Doğu Anadolu ve Ege bölgelerinde görülen Kafkas yılanının yeni bir alt türü keşfedildi. Ege Üniversitesi'nden öğretim üyesi Prof. Dr. Bayram Göçmen'in ortaya çıkardığı ve İzmir'den Antalya'ya kadar olan bölgede görülen yeni alttüre 'Lyciensis: Likyalı' adı verildi. Türkiye'de sürüngenler üzerine bilimsel çalışmalar ve bugüne kadar yaptığı 60'ın üzerinde de alt tür keşfiyle tanınan Ege Üniversitesi Fen Fakültesi Biyoloji Bölümü Zooloji Ana Bilim Dalı öğretim üyesi Prof. Dr. Bayram Göçmen, Kafkas yılanı olarak bilinen yılanın yeni bir alttürünü keşfetti. Yeni alttürün Alman meslektaşlarıyla uzun süren müşterek çalışma sonucunda ortaya çıkarıldığını belirten Prof. Dr. Bayram Göçmen, Gerek morfolojik, gerekse genetik çalışmalarımız sonuç verdi ve Batı Anadolu'daki Kafkas yılanının yeni bir alttürü olduğunu ortaya çıkardık. Tarihi açıdan Likya bölgesine özgü olduğu için de yeni alttüre 'Lyciensis: Likyalı' adı verilmiştir. Makalesi uluslararası indekslerce taranan Zootaxa dergisinde yayımlanmıştır. Likyalı güzel hayırlı olsun. Önceden ülkemizde 32 alttür biliniyordu. Yeni alttür 'Lyciensis' ise Anamur'dan itibaren İzmir'e kadar Güneybatı Anadolu, esas olarak İzmir, Muğla, Antalya'dan tanımlandı. Alttürlerin ayrımında sırttaki desen önemli. Yeni alttür de sikke halinde tek sıra lekele bulunur diye konuştu.


7. Uluslararası CNR Kitap Fuarı, yüzlerce yayınevi ile yüzbinlerce okuru buluşturmaya hazırlanıyor. Bu yıl Keşfet temalı organize edilen fuarın onur konuğu ise polisiye romanların usta kalemi Ahmet Ümit olacak. Şehrin merkezinde, geçmişe, geleceğe, öğrenmeye, gülmeye, araştırmaya ve dinlenmeye dair keşfedilmeyi bekleyen her şey 8-16 Şubat 2020 tarihleri arasında, CNR Expo İstanbul Fuar Merkezi'nde kitapseverlerle buluşacak. 25 bin metrekare alanda organize edilecek olan CNR Kitap Fuarı, kolay ulaşımı, fuara özel indirimleri, sürpriz etkinlikleri ile 500 binin üzerinde ziyaretçi ağırlayacak. Öğretmenler, öğrenciler, yayıncılar, kitabevleri, kütüphaneciler, tercüme büroları, gazeteciler, yazarlar, editörler, yayınevi, yazar telif ajansları ve okurların yoğun ilgi gösterdiği CNR Kitap Fuarı'nda, imza günleri, söyleşi, seminer, ve paneller başta olmak üzere 700'ün üzerinde etkinlik gerçekleştirilecek. Türkiye'nin kitap fuarı haline dönüşen CNR Kitap Fuarı'da bu yıl ayrıca kitap bağış kampanyası da düzenlenecek. Fuar boyunca toplanan kitaplar ihtiyacı olan köy okullarına gönderilecek.


Çin'in ay başında Ay'ın karanlık yüzüne inen keşif aracı Çang'ı-4'ün, Dünya'nın uydusuna götürdüğü tohumlar filizlendi. Komünist Parti'nin yayın organı Halkın Günlüğü gazetesinin Çin Ulusal Uzay İdaresi'ne dayandırdığı habere göre, Çang'ı-4'ün Ay'a götürdüğü pamuk tohumları filiz verdi. Gazete, pamuk filizlerinin görüntüsünü Twitter üzerinden paylaştı ve İnsanoğlunun Ay'daki ilk biyolojik deneyi tamamlandı ifadesini kullandı. Keşif aracında suni bir ortamın yaratıldığı kapalı kutunun içinde bulunan tohumların, Dünya'daki kontrol merkezinden sulama komutu gittikten sonra filizlendiği belirtildi. Çang'ı-4, Ay'a pamuğun yanı sıra patates tohumu, maya ve meyve sineği yumurtaları içeren toprak götürmüştü. Astronotlar yörüngedeki Uluslararası Uzay İstasyonu'nda bitki yetiştiriyor ancak Ay'da bugüne kadar böyle bir deney yapılmamıştı. Deney, astronotların yer alacağı uzun süreli uzay keşifleri açısından önemli bir adım olarak nitelendiriliyor. Şinhua ajansı da Çang'ı-4'ün bugüne kadar Dünya'ya 170 kadar fotoğraf gönderdiğini duyurdu. İnsansız keşif aracı Çang'ı-4, 3 Ocak'ta Ay'ın dünyadan görünmeyen karanlık yüzüne inmişti. Çang'ı-4'ün Ay'ın karanlık yüzeyinde yapacağı incelemeler, derin uzay araştırmaları için dönüm noktası olarak görülüyor. Ay, radyo sinyallerinin karanlık tarafa erişimini engellediği için o bölgeyle dünya arasında doğrudan iletişim kurulamıyor. Çin Ulusal Uzay İdaresi, bu engeli ortadan kaldırmak ve Çang'ı-4 ile iletişim kurabilmek için Çüeçiao İletişim Uydusu'nu mayıs ayında dünyadan 455 bin kilometre uzaklıktaki İkinci Lagrangian (L2) noktasında bulunan yörüngeye göndermişti.


Teknoljik gelişimeler ışığında geçmişte çekilmiş kimi filmler görüntü, renk kalitesi bakımından günümüz standartlarının altında kaldığından, bazen yeni bulunmuş teknolojilerin denenmesi, bazen de yönetmenlerin hevesi yüzünden çoğu film yeniden çekiliyor. Bir filmi oluşturan elementlerin veya günümüz örneklemiyle filmin DNA yazılımının diyelim; yeniden çekim yapıldığında karşılığının bulunmaması, analiz edilmeden yeniden oluşturulması çoğu zaman bu filmleri IMDB'de de 4-5 puandan öteye götüremiyor. Çok nadiren de olsa geçmişteki teknolojik yetersizlikler yüzünden günümüzde çok karikatürize kalmış Bilimkurgu filmler, güncel versiyonlarında bazen iyi işler başarıyor. Örneğin 1990 yapımı Arnold Schwazenegger'lı TOTAL RECALL ile en az orijinali kadar başarılı 2012 yapımı Collin Farrell'li TOTAL RECALL. Her ikisini izlerken ayrı ayrı tat alıyorsunuz. Fakat başarıya ulaşan filmler bir elin parmaklarını geçmeyecek kadar sınırlı. Konusu, oyuncuları, oyunculukları, atmosferi ve daha birçok unsuru birleşerek neredeyse kusursuz bir organik yapıyla bir araya gelmiş filmlerin yeniden uyarlanmasını ben çok tehlikeli ve riskli buluyorum. Çünkü yeniden çekilmiş ya da uyarlama filmleri şöyle hayal ediyorum; Balkabağından yapılmış harika bir pasta yiyorsunuz, yıllar geçse de kokusu ve tadı ağzınızda kalıyor. Sonra birisi ben de bu pastayı yeniden yaparım diyor. Ağzınızda kalansa kabak tadı oluyor. Neden? Tüm elementler değişmiş, zaman değişmiş siz ise analiz yapmadan, neyi neyin yerine getirebilirim diye değerlendirmeden filmi yeniden yapıyorsunuz. Sonuçları ise IMDB puanları şeklinde karşılığını gösteriyor. Ne diyelim: asıllarını yaşatmaya devam ediyor. Yönetmen Dario Argento tarafından ağır sembolizm ögeleri ile yapılmış, 1977 yılında Türkiye'de gösterime girdiğinde sinema salonları tarafından seyircilerin sigortalandığı korku efsanesi filmdir. Günümüzün korku algısıyla izlemek yerine filmi renk-müzik kompozisyonu ve sembolizm akımıyla değerlendirmek gerekir. 2018 yılında ise yönetmen Luca Guadagnino tarafından yeniden çekilir. Radiohead müziklerini yapmış, Tilda Swinton oynamış olsa da orjinali ile bütünsel olarak konusundan dahi bağımsız kalarak yeniden çekim kategorisinde başarıya ulaşamıyor. Filmin adı başka olsa ve Suspiria'dan esinlenilmiştir denilse belki bizim başka değerlendirmemize olanak sağlayacaktı. Güncel versiyonu başka bir film olarak düşünüp izlediğimde bu filmi daha çok sevmiş olsam da orijinali ile neredeyse esinlenme düzeyine indirgenmiş halinde orijinalini izlemek doğru olacaktır. 2001 yapımı Moritz Bleibtreu'nun efsanevi performansı, filmin atmosferi ve gerçekçiliği ile birebir kendinizi deneyin bir parçası hissetmenizi sağlayan film, 2010 yılında yeniden çekildiğinde o dönemler Piyanist ile ortalığı kasıp kavuran Adrien Brody bile filmi kurtarmaya yetmiyor. Sıradaki filmimiz Shutter Resimdeki Hayalet aslında durağan bir yapısı olmasında rağmen filmde gösterilen kareler ile insanların bilinçaltına işleyen 2004 Tayland yapımı film gene Hollywood yapımcılarının markajına girmeyi başarıyor. 2008 yılında bu kez Japon bir yönetmene teslim edilerek çekiliyor ve 5,3 puanda kalıyor. Bana sorarsanız 2008 yapımı filmde psikolojik o kareler daha güçlü ama diğer unsurları da değerlendirdiğimizde daha başarılı bir korku filmi izliyoruz. İşlediğiniz suç ya da günahları bir ömür sırtınızda yük olarak taşıyorsunuz diye bizi sakin sakin korkutuyor. Romantik Komedi filmlerinin efsanesi, 2001 Güney Kore yapımı Hırçın Sevgilim, dünyada çok sevilmesinin ardından Hollywood yapımcılarının iştahını kabartır. 2008 yılında yeniden çekilse de 6,3 puandan öteye geçemez. Bu arada filmi izlemeyenler ve türü sevenler için fazla zaman kaybetmeden orijinalini izlemelerini tavsiye ederim. 2002 yapımı olan Rings ya da nam-ı diğer HALKA, Türkiye'de sinemalarda gösterime girdiğinde insanların günlerce evde yalnız kalamamasına sebep olan korku filmidir. Bizler bu Amerikan yapımı filmi çok sevsek de orijinalinin 1998 yapımı Japon filmi olan RINGU olduğunu söyleyelim. İntikam Filmleri Kuşağı gibi serileri başlatan, konusu ve bizleri ters köşe yapmasıyla bilinen o meşhur Güney Kore 2003 yapımı OLDBOY maalesef 2013 yılında yeniden çekildi. 30 Milyon dolar bütçe ile çekilen film ilk hafta yalnızda 885 bin dolar hasılat yaptı. Bölgesel ve dünya çapında toplam 7,3 Milyon dolar hasılat yaparak aramızdan 22 Milyon dolar zararla ayrıldı. Bu kez karşımızda Patrick Swayze ve Jennifer Grey'in başrollerinde oynadığı efsanevi dans filmi Dirty Dancing var. 2017 yılında yeniden çekilen film 3,1 puanda kalıyor. Ne kadar zarar ettikleri ise henüz açıklanmamış. İspanyol-Arjantin 2009 yapımı ve gizemli filmler konusunda mutlaka izlenmesi gereken filmler listesine giren bu harika polisiye film dünyada da dikkatleri üzerine çeker. Yabancı Dilde Çekilmiş En İyi film ödülünü Academy Award'dan alır. Fakat 2015 yılında üstelik Julia Roberts ve Nicole Kidman ile yeniden çekilir. Olur mu, olmaz. Orijinal film ise 2016 yılında BBC'nin 21. yy'da çekilmiş en iyi 100 film listesine girer. Hepimizin çok bildiği Al Pacino'dan izlediğimiz 1983 yapımı SCARFACE'in orijinalinin 1932 yılında çekildiğini biliyor muydunuz? 2020 yılında yönetmen koltuğunda Luca Guadagnino, senaryoda ise Joel ve Ethan Coen Kardeşler Scarface'i yeniden çekeceklerini açıkladılar. Merakla bekliyoruz.