Herkesin yaşamak istediği, orası olursa hayatımı sonuna kadar orada geçirebilirim dediği bir yer mutlaka vardır. Biz az çok gezen bir çift olarak bugüne kadar ''Tamam şimdi bulduk, burası orası'' dediğimiz bir yer olmamıştı ta ki Giethoorn'u görene kadar. Giethoorn da nerede? Tabii ki Hollanda'da:) Overijssel eyaletinde bir köy.... Köy diye geçiyor ama bizce cennetten bir köşe. Adacıklar üzerinde, yeşillikler içinde, sazdan yapılma çatılı evleri ve şirin mi şirin 180'den fazla küçük tahta köprüyle dolup taşan bir köy burası. Dünyanın her yerinde, bir yerleri Venedik'e benzetme çabası vardır ya burası içinde ''Yeşil Venedik'' deniliyormuş. Kusura bakmasınlar ama Venedik gibi dedikleri Eskişehir'i de gördük, gerçek Venedik'i de gördük. Her şey yerinde güzel ama burası başka bir güzel. Ben kesinlikle buraya Yeşil Venedik diye bakmıyorum, burası cennetten güzel bir köşe ve adı da Giethoorn. Evler arasında yer alan küçük kanallar, yürüyüş ve bisiklet yolları, köprüler, gökyüzü, yeşilin bin bir tonu, kuşlar, ördekler, evlerin masalsı güzelliği... Kısaca insan bu düşsel yeri görünce beni burada bırakın demeden geçemiyor. Amsterdam'a yaklaşık 1,5 saat mesafede bulunan, UNESCO Dünya Mirası Listesi'nde yer alan, motorlu araç trafiğine kapalı bu huzur dolu köyü gezmek, ruhumuzu dinlendirdi, gözlerimizi şenlendirdi. Bu köyün bilinirliliği Bert Haanstra'nın 1958 yapımı Fanfare filminin bazı bölümlerini bu köyde çekmesi ile artmış ve köy turist akınına uğramış. Filmi buldum ama Türkçe çeviri olmadığı için izleyemedim. İlk beş dakikasında köyü siyah beyaz olarak görmek de ayrı güzeldi. Giethoorn'un anlamı keçiboynuzu. Buraya yerleşen ilk insanlar etrafta yüzlerce keçi boynuzu buldukları için buraya bu ismi vermişler. Küçük bir bilgi daha... Buradaki evlerin iki kapısı bulunuyor. Gündelik hayatta evlerin yan kapılarını kullanıyorlarken, ön kapılarını sadece evlenirken ve öldükten sonra cenazeyi çıkarmak için kullanıyorlar. Ayrıca evler arasındaki ulaşım tekne ve botlarla sağlanırken turistik geziler içinde tekne turları yapmak halkın geçim kaynakları arasında yer alıyor.


Bu yazı başından sonuna kadar film hakkında bilgiler içermektedir. Lütfen okumadan önce filmi izlediğinizden emin olun. Belçikalılar ülkeyi idare etmek için Tutsileri kullandı ve iktidarı Hutulara bırakarak gittiler. Halkımız bana, neden Tutsiler'den nefret ettiğimi soruyor, onlara diyorum ki, tarihimizi okuyun. Tutsiler, sömürgeci Belçikalıların işbirlikçisiydiler. Bizim Hutu topraklarımızı çaldılar, bizleri kırbaçladılar. Onlar hamamböcekleridir. Ruanda bizimdir, Hutu toprağıdır. Bizler çoğunluktayız onlar vatan haini azınlıktır. İstilayı bastıracağız, isyancıları yok edeceğiz. Burası Hutu Gücü Radyosu. Tetikte olun, komşularınıza dikkat edin. Aynı dine inanan ve aynı dili konuşan Hutu ve Tutsiler arasında yarattıkları farkları derinleştirilerek, her birine hangi ırka mensup olduğu belirtilen damgalı kimlikler vererek ırkçılığı ve düşmanlığı bu gruplara dayatmışlardır. Hutular gelecek nesli yok etmek için Tutsi çocuklarını acımasızca öldürecek kadar ileri gitmiştir. Paul bir Hutu'dur ve filmin başında her şey çok normalmiş gibi sakin davranmasına rağmen her şeyin gayet farkındadır. Bir fırtınanın kopacağını bilir. Bu yüzden etrafını generallerle, beyazlarla rüşvet vererek günü geldiğinde kendisini ve ailesini korumaları için güçlü bağlar kurmak için çabalar. Ancak bu hareketiyle benim için kendilerini sömüren ülkenin yöneticilerinden bir farkı yoktur. Paul özünde, beyazların çıkarları için çalışan ve otelin kendisine verdiği statünün arkasına saklanan biridir. Bir çoğu Tutsi'lerden oluşan komşuları da aslında kendi güvenliklerini sağlama almak için Paul'un isminin arkasına saklanırlar. Tıpkı Paul'un beyazlara yapmaya çalıştığı gibi. Paul, hiçbir zaman Hutu'larla ya da Tutsi isyancıları ile savaşma niyetinde değildir. Paul için önemli olan ailesinin ve kendisinin can güvenliğidir. Rüşvetle yanında tutmaya çalıştığı beyazların bir savaşa izin vermeyeceğini, ufak çatışmalarla olayların kapatılacağını çünkü hemen müdahale edeceklerini düşünür. Ancak BM generali bütün gerçekleri tek bir konuşmayla suratına suratına çarpar. Batı, tüm güçlü devletler, güvendiklerinin hepsi Paul, senin pislik olduğunu düşünüyorlar, hayvan dışkısı olduğunu. Sizler değersizsiniz. Bu lanet otele sahip olabilirsin ama bir şey var, sen siyahsın. ... bizler barışı kurmak için buradayız, korumak için değil, emirlerim arasında müdahale etmek yok. Anarşik sistemde devletlerin temel amacı hayatta kalmaktır. Ruanda'da devletler yerine gruplar olduğuna göre sistemdeki diğer insanlar, bu sistemde kendi hayatlarını kurtarmak için bir nevi kendi kendini koruma yöntemine başvurmuşlardır. Barış antlaşması sonrası hemen öldürülen devlet başkanının ardından onun yerine geçen General'e, Hutu'ların saldırılarını destekleyip desteklemediği sorulduğunda verdiği kaçamak cevaptan da bütün gerçekler aslında gözler önündedir. Bir soykırım yapılacak ve hayatta kalmayı başaranlar yoluna devam edecektir.


Herkesin bu güzel manzaraya ulaştığında verdiği tepkinin farklı olacağını da unutmayalım. Ben bu manzara karşısında tek bir şey söylemiştim. Teşekkür ederim Allahım, gerçekten çok güzelsin.


2014 yılında Turist filmiyle adı duyulmaya başlayan, 2017 yılında Kare ile Cannes'da ödüle kavuşan ve dünya sinemasında yer edinen Ruben Östlund son olarak Hüzün Üçgeni (Triangle of Sadness/2022) filmi ile kendini tamamen kanıtlamış görünüyor. Bunun sonucunda Cannes'da bir kez daha büyük ödüle uzanması tesadüf değil. Son dönemlerde özellikle bağımsız sinemanın tematik olarak üzerinde durduğu ve iyi yapıtların ortaya konulduğu 'toplum' konusu özellikle kapitalizmin tıkanma sinyallerini verdiği son zamanlarda sürekli olarak tartışma konusu ve insanlığın arayışları ister istemez sanatsal üretimlere de yansıyor. Daha çok mevcut olanın eleştirisi üzerinden yürütülen bu süreç, içinde belli başlı sıkıntıları barındırsa da olumsuz olarak değerlendirmemek gerekiyor. Arayış hep vardı... Buna giderek daha da yoğunlaşan sorgulamaları ekleyince değişim/dönüşüm kaçınılmaz oluyor. Mevcut ile yaşanamayacağı konusunda ortak zemin yakalandı mı geriye hunharca tartışma halleri kalıyor. Bence oldukça lezzetli bir ortam. Çünkü yoğun tartışmaların olduğu yerde mutlaka biriler çıkıp 'eylem de gerekli' diyebiliyor. Sınıf meselesi deyince insanın aklına ilk gelen 'eşitlik' oluyor çünkü sınıflaşmanın özellikle ilk lağvettiği kavram eşitliğin kendisi... Östlund'un film boyunca, filmin her üç bölümünde de buna dair çok fazla vurgu yapmış olması yaşanılan genel karın ağrısıyla ilgili olmalı. Ancak nedense bütün kapılar kaba bir eşitliğe çıkıyor. Bu meseleyi derinliğine ele alıp irdeleyecek, sorgulatacak, sonuçlara ulaştıracak düşüncelere bir türlü kavuşamıyoruz. Ortaya çıkan durum tabiri caizse bir çorba oluyor. İçinde neyin olduğunun bilinmediği, ürünlerin kendini başarıyla gizleyebildiği bir çorba. Eşitliğin ve toplumsallığın tartışıldığı bir yerde sosyalizm-kapitalizm çatallaşmasının gündem konusu olmaması düşünülemezdi. Film bence kısmi olarak Karl Marx'ın sınıf teorileriyle birçok noktada örtüşüyor ve Östlund bunu hiciv yollu anlatma çabasına girmiş ve Marx'ın ismini ve kendi cümlelerini kullanmaktan da geri kalmamış. Fakat sanılanın aksine film, mevcut durumu özellikle geminin sallanmaya başladığı andan itibaren ortaya çıkan berbat kusma ve tuvalet taşma görüntüleri eşliğinde kaos ortamında anlattığı kapitalizm belasının karşısına sosyalizmi koymuyor. Katılmasam da filmde ciddi sosyalizm eleştirisi de var. Sosyalizmi kapitalizmin alternatifi olmaktan ziyade onunla kaba bir çekişme içerisine girmiş -belki görece daha iyi- bir sistem olarak tanımlamış. Buna özellikle Rus 'kapitalist bok tüccarı' ve Sosyalist olduğunu belirten kaptan arasında cereyan eden sohbetlerde şahit oluyoruz. Filmi ana hatlarıyla tanımladıktan sonra filmin iskeletini destekleyen ve aynı zamanda filmin başarı elde etmesine kapı aralayan karakterlere de değinmek gerekiyor. Ruben Östlund The Square filmindeki gibi burada da kesinlikle totalci bir yaklaşım sergileyip bakın insan budur demiyor. İnsanın ne olduğunu ve sosyal ilişkilerini farklı sınıftan prototip olarak sunduğu insan tipolojileriyle de güçlü bir şekilde yansıtıyor. Filmlerinde yarattığı kahramanlarını izleyicinin olağan yaşam akışlarında da anımsayabilmesi buradan ileri geliyor. Yani Östlund bir fikir ortaya atıp o fikre uygun, vasat karakterler yaratmaktan ziyade toplumdan bir kesit alıyor, tıraşlamadan filme aktarıyor. Bütün bu karakterleri izleyerek bizde ister istemez bir algı yaratmayı başarıyor. Eğer film boyunca Carl ve Yaya'nın karakterlerini takip edersek bunu rahatlıkla görebiliyoruz. Her ikisinin kimlik sorunları ve yapay gündemleri, sallantıları, dönem dönem başka bir karaktere doğru evrilme hissedilse de kendilerinden taşmayan karakterleri filmin gidişatını belirliyor. Bu anlamda filmde Kaptan Smith'i, Abigail'i ve diğer karakterleri tek tek izlersek dahi karakterlerinde eklektik duran bir şeye rastlamıyoruz çünkü bana kalırsa Östlund sosyolojiyi anlama konusunda da oldukça başarılı. Üstelik yalnızca bununla da kalınmamış. Belki tek başına karakterler oluşturmak da çok fazla zorlamaz insanı ancak o karakterlerin birbiriyle ilişkileri ve ortamın gidişatına etkilerini verebilmek kolay değildir. Kaptan Smith'in sarhoşluğu, kendini bırakmış bir sosyalist olması nasıl da ülkemizdeki yorgun demokratları anlatıyor öyle değil mi? Düşünün ki inandığı bir toplumsal düzen var fakat yorgun düşüp sosyaliteden izole etmiş kendisini, sürekli alkol şişelerinde dolanıyor. Böyle insanlar isteseler de liderlik edemezler çünkü kusurludur karakterleri. Kaptan Smith gibi yorgun demokrat bir liderin komuta ettiği yattaki kaosun tek nedeni sistemsel değildi ve film içerisinde Kaptan Smith'in gidişatı nasıl olumsuz etkilediğini, komuta edenin karakterinin nasıl sonuçları doğurabileceğini de gördük. Yan karakterlerin tümünü de film boyunca dikkatle izledim ve yan karakter olmalarına ve izleyici tarafından önemsenmeyeceğine rağmen Östlund'un kusursuz karakter yaratma becerilerine hayran kaldım.


Huzursuzluk, içimde dolaşan bir gölge gibi, bir türlü dağılmıyor ve hep peşimde. Sırtımdaki, kalbimdeki hançer yarası gibi olan hissini, varlığını hiç yok etmiyor. Ben hep buradayım diyor sanki "ben senim ve senden gidemem" diyor... Huzursuzluk... Kalbimdeki simsiyah katran yaradan sızıp vücuduma dağılıyor. Nefes aldırmıyor. Kendimi bildiğim zamanlardan, çocukluğumdan beri hiç peşimi bırakmayan huzursuzluk yaş aldıkça benimle büyüyor sanki; gitmek şöyle dursun hafifleyeceğine büyüyüp benim boyumu geçiyor, bütün benliğimi yutuyor. Belirsizlik, huzursuzluktan doğuyor. Gölgelerden bir deniz olup yutuyor beni, boğuyor. Çıkmaya çalışırken yaşamım gözlerimin önüne geliyor... Kayıplarla dolu bir hayat. Kayıp bir çocukluk, kaybolmayan kötü anılar. Kayıp bir gençlik. Kayıp hayatım. Ellerimden kayıp giden, beni de peşlerinden sürükleyen kayıp canlarım. Bir gün buluşacağımız yeri düşünüyorum. Ben çocukluğuma sarılırken benden giden bütün canlar, kayıp hayatlar bizi sarıp sarmalayacak. Huzursuzluk içimden çıkıp yutuyor beni, bütün varlığım artık yarının belirsizliği dolu. Yarını bekleyecek gücüm yok. Ama yarının bana getireceği canlara, anlara olan merakım var. Bu merak içimdeki gölgelerden büyük. Yarına umutla ve merakla ama heyecanla değil... Gün batımını izliyorum denizin kenarında, ağlıyor muyum yoksa yanaklarımdaki tuzlu su dalgalardan mı yüzümde yerini buluyor... İçime çektiğim umudun nefesi mi yoksa ölümün taze kokusu mu? Gün batımına karışıp gitmeyi düşünüyorum dalgalara katarak kendimi. İşte yine o huzursuzluk geliyor... "Yaşamayı seçmiyorsun, aksini göze alamıyorsun sadece mecbursun" diyor. Yüzümden akan yaşla kalkıp belirsizliğime doğru yürürken veda ediyorum sabaha göreceğim güneşe.


İbrahim Şinasi (5 Ağustos 1826 - 13 Eylül 1871), İstanbul doğumlu Türk gazeteci, şair, tiyatro yazarı ve düşünürdür. Bu çok yönlü sanatçı, parça parça gelen ve hedefleri belirli bir yönde sınırlı olan yenilikleri bir araya getirerek en çok ihtiyacımız olan şekilde topluma geri döndürdü. 19. yüzyılda Türk edebiyatını etkileyen ve yönlendiren yazarlar arasında yer alan Şinasi, Osmanlı toplumunun çağdaş uygarlığı yakalayarak gelişebileceğini, bununsa Batı örnek alınarak gerçekleşebileceğini savunan Batılılaşma hareketinin öncülerinden biridir. Gazetelerde yazdığı makalelerle, Fransızca'dan yaptığı şiir çevirileriyle, edebi ve toplumsal eleştirileriyle, yazdığı tiyatro yapıtlarıyla ve kullandığı yalın, halkın anlayabileceği arı dille edebiyatta Batılılaşmanın ilk adımlarını atmıştır. Şinasi, Agah Efendi ile birlikte 1860 yılında ilk özel gazete olan Tercüman-ı Ahval'i çıkarmıştır. Edebiyatımızdaki ilk makale örneği olan "Mukaddime-i Tercüman-ı Ahval'i" yine bu gazetede yayımlamıştır. 1962 yılında ise Tasvir-i Efkar isimli gazeteyi çıkarmıştır. İlk tiyatro eserimiz olan "Şair Evlenmesi" adlı eserini Tasvir-i Efkar gazetesinde yayımlamıştır. Sanatçı, La Fontaine ve Lamartine'den yaptığı çevirileri "Tercüme-i Manzume" adlı eserinde toplamıştır. Kendi şiirlerinden yaptığı seçmeleri ise "Müntehabat-ı Eş'ar" isimli eserinde toplamıştır. Şiirlerini aruz vezni ile yazmış ve Türkçe'nin sadeleşmesi için önemli çalışmalar yapmıştır. Şiirin konusunu genişletmiş hukuk, hak, adalet, medeniyet, akıl, kanun gibi kavramları şiirimize sokmuştur. Atasözleri ile ilgili çalışmalar yapmış ve bu çalışmalarını "Durub-ı Emsal-i Osmaniye" adlı eserinde toplamıştır. Şinasi'nin ünü sanatçılığından değil, edebiyatımız için öncü olmasındandır. 19. yüzyılda Türk edebiyatını etkileyen ve yöneten yazarlar arasında yer alan Şinasi, Osmanlı toplumunun çağdaş medeniyeti yakalayarak gelişebileceğini ve bunun da verilip alınarak gerçekleştirilebileceğini savunan Batılılaşma hareketinin öncülerinden biridir. Batı, bir model olarak alınmıştır. Gazetelerde yazdığı yazılar, Fransız şiir çevirileri, edebi ve sosyal eleştirisi, tiyatro eserleri ve halkın anlayabileceği yalın dil ile edebiyatta Batılılaşmanın ilk adımlarını atmıştır. Fransız kültüründen etkilenmiş ve bu doğrultuda eserler üretmiştir. 1858 yılında Türk okura Batı şiiriyle ilgili ilk bilgileri veren Tercüme-i Manzume adlı eserini yayınlamıştır. Divan şiirinden bambaşka deneyler yapmıştır. Şinasi ilklerin sanatçısıdır. Şinasi ilkleri arasında ilk tiyatro, ilk şiir çevirisi ve ilk özel gazete yer alır. İlk noktalama işaretlerini kullanan sanatçı yine İbrahim Şinasi oldu. Klasisizm akımından etkilenen yazar, batı edebiyatına giden yolda eserler yazan ilk Türk yazardır. Şinasi, Tanzimat döneminde Türk edebiyatının önemli yazarlarından biridir. Genellikle didaktik şiirler yazan sanatçı, şiirlerinde aruz ölçüsünü kullandı. İbrahim Şinasi, şiirleri kelime oyunlarından kurtararak konuşulan dili şiire taşıdı. Sözlü dili yazı diline taşımaya çalıştı ve düşüncelerini basit ve net bir şekilde ifade etti. Şiirlerinin konusunu seçerken akıl, medeniyet, hukuk, hak ve adalet gibi kavramları kullandı. Tek perdelik tiyatro oyunu Şairin Evlenmesi'nde Şinasi'nin görücü usulü evliliğini eleştirdi. Bu eserinde Moliere'den etkilenmiş ve sıklıkla atasözleri ve halk ifadelerine yer vermiştir. Şair Evlenmesi, batı komedisi ve orta oyunun sentezi olarak tanımlanabilir. İçerik fikri gayet güzel, yalnızca kolayca ulaşılabilen bilgiler dışında daha ilgi çeken detaylar hakkında bilgi verseniz daha hoş olur. :) kaleminize sağlık. İçeriği beğendim. Bu anlamda Şinasi'yi seçme nedeninizi merak ettim.


İçmeler, Ege'de bulunan çoğunlukla İngiliz turistlerin geldigi küçük bir tatil beldesidir. Marmaris'e bağlı olan bu beldede oteller ve eğlence mekanları bulunur. Ben de geçen yaz olduğu gibi bu yaz da çalışmak için bu taraflara gelmiştim. Geçen sene izin günlerimde otostopla geziler yapmaya çalışmış ve bunları da yazmıştım. Şimdi yine aynı heyecanla yazıyorum. Turunç'a gidecektik... Turunç, İçmeler'e 14 km mesafede olan, İçmeler'den daha küçük ve yine İngiliz turistlerin ağırlıklı geldiği bir tatil beldesidir. Bu belde Abi, Ege yaa! diyebileceğiniz bir yer değil. Nedenini kendi maceramı anlatarak açıklayacağım. İçmeler'de Marmaris Belediyesi'nin ek hizmet binasının önünden Turunç'a giden bir yol vardır. Yol biraz yokuş ve virajlı olduğu için otostoptayken araçların durması zor oluyor ki bunu bir önceki hafta orada otostop parmağım havada 45 dakikamı harcayarak tecrübe edinmiştim. Turunç'a giden minibüsler gelmemiş ve araçlar da durmamıştı. Bu hafta ise olaylar farklı gelişti. Yanımda okuldan arkadaşım ve burada birlikte çalıştığım Adem vardı. Adem'le bahsettiğim bu yolun başındaki minibüs durağında beklemiş ve geçen araçlara parmak kaldırmaya başlamıştık. Hava aşırı sıcaktı ve tek sığınılacak gölge minibüs durağının yarattığı tek kişilik gölgeydi. Oraya geçince de hava akışı kesiliyor ve terlemeye başlıyorduk. Güneş kremi sürdüğüm için gölgeye geçmeme gerek olmadığını düşünmüştüm ama yanılmıştım. Güneşe çıktığım vakit kavruluyordum. Durağın gölgesine geçince ise havasızlıktan terlemeye başlıyordum. Sırt çantamın yardımıyla bu terleme daha da artıyor ve tişörtümde ter izleri belli olmaya başlıyordu. Durakta asılı olan seyir saatlerine göre minibüsler 15 dakikada bir geliyordu fakat şimdiden 20 dakika olmuştu bile. Bu süre içinde tabii ki otostop çekmeye de başlamıştık. Şansımız dönmüyor ve arabalar sadece burada kalacağım işareti yapıp yollarına devam ediyorlardı. Sonunda Audi marka bir araba yavaşça yanımıza yaklaştı ve durdu. Araç sahibi abiye Turunç'a gittiğimizi söyledik. Abi ise: Turunç'a gitmiyorum ama sizi biraz ileri götüreyim, hem de Audi'ye binmiş olursunuz. dedi gayet mütevazı bir şekilde O sırada Adem ise, tek kapı olan aracı görmenin şaşkınlığıyla: Abi bu arabaya nasıl biniliyor? diye sordu. Arabasına bindiğimiz bu abi Hataylı çıkmıştı ve Adem'le iyi anlaşmışlardı. Çünkü, Adem de bir Hataylıydı. Bu arabayla sanırım 3-4 kilometre ilerlemiştik. O yolun üzerinde Muğla Sıtkı Koçman Üniversitesi'nin Turizm Meslek Yüksekokulu'nun kampüsü bulunuyordu ve bu kampüs iki gün önce çıkan bir yangında zarar görmüştü. Araç sahibi tam da oraya gidiyormuş. Biz de bu vesileyle oradaki yanan bölgeyi görmüş olduk. Hala is kokuları yayılıyordu. Buradan biraz daha ileriye; gölge bir yere konuşlanıp tekrar otostop parmağımızı kaldırmaya başladık. Bu sefer çok beklememiştik ve de bir cip durmuştu. Daha önce otostoptayken bu kadar lüks arabalara binmemiştim. Belki de bu sefer Adem'in otostoptaki acemi şansı işliyordu. Buradan sonraki yollar hem kıvrımlı hem de yokuştu. Burada araba kullanırken aşırı zevk alacağınıza garanti verebilirim. Bindiğimiz aracın sahibi ormancılık yapıyormuş. Geçen seneki Marmaris yangınından geriye kalan odunları topluyorlarmış. Bu aracın sahibi de Hataylı çıkmıştı ve Adem'in yüzü yine gülmüştü. Bu araçtan Bozburun yolu kesişiminde indik ve küçük bir yokuş tırmandık. Yokuşun ardından araçlarla tırmandığımız o kıvrımlı yokuşlar tersine dönüyor diye düşünmüştüm ki öyleydi. Bulunduğumuz yerden Turunç sahili görünüyordu ve sanki sadece İçmeler ile Turunç arasındaki dağı aşmıştık. Adem, biraz da küfürlü ve alaycı bir şekilde, o kadar yolu aynı yerde denize girmek için mi geldiğimizi soruyordu. Ben ise bu mantıksızlığa seviniyordum. 45 derece sıcaklığa rağmen yolun karşısına geçip otostop çekmeye devam ettim. Modum yüksekti, yoldan keyif almaya başlamıştım. Motivasyonumu Milas - Bodrum arasında çektiğim otostopta bir buçuk saat ormanın ortasında kaldığım ve bir domuzla karşılaştığım anımdan alıyordum. Birkaç dakika sonra minibüs tarzı bir aracı durdurmayı başarmıştık. Arabaya binince Adem'in yaptığı ilk şey: Abi Hatay ile bir bağlantın var mı? diye sormak oldu. Abi de olmadığını İstanbul'da doğup büyüdüğünü söyledi. Garipçe bize bakan abiye önceki bindiğimiz iki aracın sahiplerinin Hataylı çıktığını ve Adem'in de Hataylı olduğunu söyledik. Normal olduğumuzu öğrenen abimiz, muhabbet açmaya başladı ve başladık ekonomi konuşmaya. Asgari ücretten girip akaryakıt fiyatlarına değindiğimiz ve Marmaris'teki kiralarda bitirdiğimiz muhabbette Adem sadece telefonuyla takılmakla yetindi. Araç sahibi Hataylı çıkmayınca modu düşmüştü herhalde. -Kardeşim, biz şimdi neredeyiz? -Turunç'tayız! -Turunç'tayız! -Yani nereye geldik? -Turunç'a! -Hah şöyle! Turunç'a da gitmedim demezsin artık. Sahile doğru yol almaya başladık. Henüz sahile varmamıştık ki denizi kendi malıymış gibi çeviren beach club'larda çalan cıstak cıstak müzikler kulağıma gelmeye başlamıştı. Adem, benim nezdimde büyük bir suç işleyerek bu işletmelerden birine şezlong fiyatı sordu. Ben ise halk plajı nerede diye bakınıyordum. Bütün Turunç sahilini kaplayan bu işletmeler çılgınca müzik çalıyordu fakat şezlonglarda oturanlar pek bir sakindi. İnsanlar uzanmış bir şeyler içiyordu. Anlamadığım nokta ise şuydu: madem bu insanlar sakince takılacak bir yer arıyorlarsa neden beach club'lara gidiyorlar? Diğer yandan, bu kadar alanı kapatıp insanları bir alana sıkıştırıp ve kulaklarına o rahatsız müzikleri vermekteki amaç nedir? Üstelik insanlar eğlenmiyor, uzanıp ve dinlenip kestirmek istiyorlar. Bu iki tarafı da mantıksız olan denklemden çıkamamıştım. İşte bu yüzden Abi, Ege yaa! diyemediğim bir yer oldu Turunç. Gerçi Turunç'tan beklentim bir zamanlar Emel Sayın'ın yaşadığı evi görmekti ki bu vazifeyi o evin önünde viski içerek yerine getirdim. Gürültülü mekanları geçtikten sonra halk plajını bulmuştuk ve orada denize girdik. İlginçtir ki buradaki su sadece birkaç kilometre ötedeki İçmeler sahilindeki sudan daha ılık ve berraktı. Suyun altındaki taşları rahatlıkla görebiliyorduk. Böyle güzel bir denizi olan bir beldenin sahili işletmelerce kapatılması acı verici aslında. Sahilde denize girdikten sonra, önceden planladığım gibi, bir zamanlar Emel Sayın'a ait olan ve şimdi ise bir restorana dönüştürülen evini görmeye gittik. Bulunduğumuz sahilden de görünen ev, sarı rengiyle diğerlerinden ayrışıyordu. Evin terasından bakınca ne kadar güzel bir manzarası olabileceğini tahmin edebiliyorsunuz. Önünde teknelerin demir attığı küçük bir liman bulunuyor ve genişçe bir yürüyüş yoluna bağlanıyordu. Bu ev şimdilerde tamamıyla bir işletmeye çevrilmiş durumdaydı. Öyle ki yan tarafına ucube bir asansör yapılmış altına bir kuyumcu dükkanı yerleştirilmiş ve önüne zevksiz bir branda konulmuştu. Bu kadar güzel bir manzaraya sahip ve anlamlı bir mekan işletmeciler tarafından esir alınmıştı. Evin önünden yürüyüp biraz ilerledik limandaki gemilere bakıp Adem'le ne kadar zengin olmak isterdim biliyor musun? konuşması yaptık. Tekrar evin önünden geçip ara sokaklardan yürümeye başladık burada her tatil bölgesinde olduğu gibi imitasyon spor çantalar, tişörtler ve bavullar satan dükkanları gördük. Orta direk İngiliz ailelerin doldurduğu mekanlarda futbol maçları izleniyordu. Diğer taraftan bu ülkenin bir genci olarak bu mekanlardan herhangi birine oturup bir bira dahi içemeyeceğim gerçeğiyle yüzleşmiştim. Mekanların ve dükkanların arasından geçip buraya geldiğimiz yolu izleyerek İçmeler yoluna çıktık. Günün başında dakikalarca beklediğimiz minibüs 10 dakika sonra gelmişti ve bu minibüse binerek direkt olarak çalıştığımız otelin bulunduğu İçmeler'e döndük. Dönüş yolu daha kısa sürdü ve ikimiz de yorucu bir gün geçirdiğimizin farkına dönünce varmıştık. Yazınızla sanki okuyucuya kendi gezmiş izlenimi verdiniz. Ama herkes sizin gibi bu kadar doğaçlama gezme keyfi yaşayamıyor! Birkaç yıl önce İçmelere gitmiştim o kadar sıcak ve güzel bir yerde sizin de dikkat çektiğiniz sahilin doğallığının bozulması-işgali konusu elzem bir husus. Hergeçen günde bu işgalcilik olağanca yıkıcılığıyla devam ediyor ne yazdık ki..! Sahilin korunması ve halkın kullanımı önündeki engeller kaldırılmalı. Zira bu kıyı kanuna da aykırı diye biliyorum işletmelerin bu kadar hadsiz kıyıları ranta çevirmeleri.


Göğü pencereme indirip, ruhumun ahengini izliyorum. İçimde ılık bir telaş var. Gözlerimde çakan şimşekler kaldırım taşlarını döverken, rüzgarda savrulan yaprakların tenimdeki ağırlığını hissediyorum. Sokaklar damlalarla kalabalık, köşe başlarına sığınan yavrular kadar da ıssızdı. Kafamda dolaşan soru deryasını bir köşeye attım. Bedenim, varması gereken yere ulaşmıştı çoktan. Yorgun ayaklarım, büyülü birer cevher gibi durmadan ışıldardı. Ve ben hep kendimi olmam gereken-yakutbenöylesanyorum- yerde bulurdum. Bir fincan kahve koyup eskitilmiş odama geçtim. Küllüğümdeki izmarit, umudumun yaşını çoktan geçiyordu. Şaşırmadım... Perdelerin arasından dışarıya göz gezdirip kendi hayalimin atlasında kayboldum. Burası her şeyin başladığı yer, burası cennet ve cehennem. Burada yer yön yok. Her şey kayıp birer yolcu zaman girdabında. Gözlerim ağırlaşıyor...


İletişim, canlıların varoluşundan beri sahip oldukları en hayati unsur. İnsanlık dahil birçok canlı türünün hayatta kalmasını sağlayan temel bir etken. Sözlü ya da sözsüz olsun, kurabileceğimiz bağların öncüsü. Ve ben denizin en büyük kabusu; İletişim. İnsanlarla konuşmak, onları dinlemekten ziyade hep daha zor gelmiştir bana. Kadir hoca sayesinde az uz kurmaya çalıştığım iletişimde bile bazı hatalarımın olduğunu fark ettim. Kitap, isminden de anlaşılacağı üzere bunun üzerinde duruyor. Kitabı okudukça gündelik hayatınızda insanlarla yaptığınız iletişim sürecini, okuduklarınızla karşılaştırarak daha iyi görüyorsunuz ve artık anlamaya başlıyorsunuz. Sadece sözlü iletişim değil, sözsüz iletişim süreci de bu öğretiye dahil. Kadir hocanın da dediği gibi iletişim, sözlü ya da sözsüz her an yapılan bir eylemdir. Bu yüzden inceleme boyunca kullanacağım iletişim terimini, sözlü sözsüz bütün haliyle düşünerek okumaya devam edin lütfen. Herbirimizin düşünceleri, yorumlamaları ve inanışları farklıdır. Bunda kişinin büyüdüğü yer, aldığı eğitim, sahip olduğu aile ve toplumun kişiye dayattığı normlar etkilidir. Bu bakış açısından hareketle iletişimlerde yaşanan mutluluk, mutsuzluk, öfke ve kaygı gibi duyguların kökenlerini dile dökülen sözcüklerde değil, bu söz ve davranışlarla ilgili geliştirdiğimiz düşünce ve anlamlarda aramak daha doğrudur. İletişim sürecinde diğer çok önemli konu, karşıdakini sadece dinlemek değil, aynı zamanda anlamak. Farklılıklar arasında benzerlikleri görebilmek. İletişim becerisi, karşıdan gelen iletilerde söylenenin özünü yakalayabilmektir. Bu anlama aşaması, alıcının kendi iç-iletilerini devre dışı bırakarak tüm algılama süreçlerine karşıdaki kişiden aldığı iletiye göre yönetir. Karşıdaki kişinin duygusal zeminine inmek ve insanların farklı bakış açılarına saygı göstermek, etkili iletişimin temel taşlarıdır. Gönderilen iletiyi derinlemesine anlamaya ve bu anlama çabasını açıkça ifade etmeye yönelik en önemli davranışlardan biri, sorular sormaktır. Sorular, karşımızdaki kişinin düşüncelerini ve hissettiklerini daha iyi anlamak için bir pencere açar. Bu sorular, sadece yüzeydeki bilgiyi değil, aynı zamanda karşıdakinin iç dünyasını keşfetmeye olan isteğimizi gösterir. Son olarakta kitaptan öğrendiğim ve kitabı okumayacak kişilerinde haberdar olmasını istediğim, günlük hayatta da en çok yaptığımızı düşündüğüm birkaç iletişimsizlik teriminden bahsedeceğim. Davranışlarımızın ve duygusal tepkilerimizin temelinde yatan faktörlerin başında düşünce dünyamız gelir. İletişim, bu düşünce kalıplarını şekillendiren önemli bir etkendir. Birçok kez, otomatik pilot adını verdiğimiz, farkında olmadan ve öğrenilmiş şekilde devreye giren düşünce kalıpları, çoğu davranışımızın temelinde yatar. Günümüzün hızlı tempolu şehir yaşamı ve teknolojinin baskısı gibi etmenler, insanları sıklıkla iletişimde otomatik pilot moduna geçirir. Bu, sanki bir tiyatro sahnesinde aynı diyalogları tekrar tekrar canlandırmak gibidir. Otomatik pilot, gerçek duyguların ötesine geçmeden sadece yüzeysel bir etkileşimi temsil eder. İnsanlar arasındaki karmaşıklığı azaltmaya hizmet ederken, derin duygusal bağları engeller. Gerçekçi iletişim, tartışma götürmez tek bir doğruya değil, sınırsız farklılıkların bir araya geldiği mozaik şeklindeki bir doğruya inanır. İletişimde bu bakış açısı, insanlar arası ilişkilerin karmaşıklığını ve çeşitliliğini kabul eder. Bu iletişim anlayışını benimsemiş bir birey, kendi bakış açısını diğerlerine dayatmak yerine, farklı bakış açılarını anlamaya ve değer vermeye çalışır. Bu, insanlar arasındaki iletişimin daha anlamlı ve etkili olmasına olanak tanır. Her bir kişinin deneyimleri ve düşünce biçimleri farklı olduğu için, gerçekçi iletişimde herkesin katkısı değerlidir ve her bakış açısı göz önünde bulundurulur. İşte benimde aslında çok sık yaptığımı fark ettiğim ve halen düzeltmeye çalıştığım alışkanlığım, açı sadakati. Açı sadakati kitaptan da alıntıyla, kişinin tümüyle kendi iç iletilerinin mantıksal döngüsü içinde kalması ve bu döngüyü bir kale gibi savunmasıdır. Açı sadakati geliştiren kişiler aslında gelen iletileri anlayabilirler ama düşüncelerinin doğruluğuna o kadar çok inanmışlardır ki farklı gelen her şey onlar için ters ya da yanlış olarak görülür. Başlangıçta, bu tür bir mantıksal sadakati savunma şekli olarak değerlendirdiğimde kişinin kendi düşüncelerini ve inançlarını güçlü bir şekilde savunmasını öz güvenin bir işareti olarak gördüm. Ancak daha sonra fark ettim ki gerçek öz güven, başkalarının görüşlerini dinlemek, kendi iç görüsünü gözden geçirmek ve daha açık fikirli olmakla ilgilidir. Öz güven sahibi biri, farklı görüşlere saygı gösterir ve kendi inançlarını başkalarının perspektifleriyle karşılaştırır. İşte bu noktada iletişimde açı sadakatinin aşılması gerekliliği benim için önemli bir hale geldi. İletişim, bana her zaman üstüne uğraşılması, düşünülmesi ve sürekli pratik ederek öğrenilmesi gereken bir sanat dalı gibi görünmüştür. Ben de bu sanat üstünde hala çalışmaya devam ediyorum. Yarım saat kadar önce, çok yakın bir dostuma bu konu ile ilgili bir yakınmam olmuştu. Buraya görüntü koyamadığım için sadece aktarabiliyorum. Başka bir sitede yazdığım şiirlerimi 77 bin kişi görüntülemiş ve içlerinden 8.400 ü en az bir şiirimi sonuna kadar okuyup 7.500 ü ise beğenisini belirtmiş. 1.500 kişi ise tüm profilimi incelemiş. Bana gelen mesaj sayısı ise 0, yazıyla sıfır. Başka sözüm yok sevgili yargıç.


-Evet efendim- -Bilmiyoruz neden kavga.


Kamyonun arkasındaki tüm kuşları gökyüzüne salan bir adam, en köşede ufacık, utangaç bir kuş görür. Bu ufak, siyah kuşun uçup arkadaşlarının arkasına takılmak gibi bir niyeti yoktur. Çünkü bazı günler farklıdır. Bu günleri farklı kılansa ayrıntılardır ve biri bile dünyayı değiştirmeye yeter. İncelikli şeyler, ucu açık metni ve kendine özgü minimal çizimleriyle her yaştan kitapseverin ilgisini cezbedecek bir hikaye anlatıyor. Şiirsel dili ve çarpıcı çizimleriyle okurlarını küçük ayrıntıların yarattığı cömert bir evrene davet eden İncelikli Şeyler, ayrıntıların insanın dünyaya bakışını ne kadar değiştirebileceğini gözler önüne seriyor. Çocuk kitapları 'Gerçek birer hazine'. Dilerim yollarınız kesişir. 5+ yaş için, önce ebeveyn okumalı, sonrasında da çocukların tek başına okuyabileceği bir kitap. Çünkü küçük ayrıntılar fark edilmek için değildir. Ayrıntılar keşfedilmek içindir. İnsan onları keşfetmek için zaman ayırdığında... Ortaya çıkar o küçük ayrıntılar.


Popüler kültürün abartılı mekanlarına benzemeyen, çoğumuzun belki de adını duymadığı kendi halinde bir doğal güzellik. Kıymetini anlamadığımız, abartılması gerekenler listesinden bir alıntı. 3 milyon yaşında, Türkiye'nin en büyük ikinci mağarası. İçerisindeki sıcaklık mevsimlere göre değişmiyor, sabit olarak 18 derece. Damlayan sular dikitleri, tavanda çökelen kireç ise sarkıtları oluşturmuş. Büyüleyici bir atmosfere sahip. Popüler kültürün abartılı mekanlarına benzemeyen, çoğumuzun belki de adını duymadığı kendi halinde bir doğal güzellik. Kıymetini anlamadığımız, abartılması gerekenler listesinden bir alıntı.


Ben bu şüpheyi sırtıma yük edindim, öyle yürüdüm, Ama bunlar çok iştahlı Allah'ım ve görüyorsun nasıl da dünyevi. Bunlarmış senin kulların öyle diyorlar biz de kürenin üveyi. Oysa Allah'ım bilirsin ben en çok yeryüzünü, ve başımı yatırınca toprağa, gökteki yıldızları da, işte böyle bilirsin çok güzel yapmıştın bu yeryüzünü. Allah'ım bunlar tokileri seviyor, betonları, hızlı trenleri. Diyor ki, üç beş ağacı kesmişim, indir bindir bütün yaz boyu, keseriz tabii bunda ne var diyor, Oysa Allah'ım toprağa bassın ayaklarımız fena mı olur, istiyoruz ki sokağımızda bir ağaç gölgesi. vardır senin bir bildiğin illa ki. Allah'ım işte görüyorsun bunları, Eyüp'ün sabrı nedir,


Allom, 13 Şubat 1804 yılında Londra'da dünyaya gelmiştir (Eyice, 1989: 505). Allom, henüz 15 yaşındayken mimar Francis Goodwin'in ofisinde çıraklık yaparak mimarlık eğitimine başlamıştır. Akademik eğitimine başladığı yıllarda geçimini sağlamak için Fisher&Son yayınevinin teklifini kabul etmiştir. Allom'a asıl ününü bu yayınevi için yaptığı çizimlerin basıldığı gravürlü seyahatnameler kazandırmıştır. 1865 yılından sanatçının vefatına (1872) kadar geçen süreç sanatsal açıdan oldukça verimsiz geçmiştir. 1868 yılında Bames'taki Holy Trinity Church dışında mimari eser üretememiştir. Resim yapmaya devam etse de sadece bir eseri Royal Academy'de sergilenmiştir. Sanatçı Barnes'ta ölmüştür. Mimarlık eğitimine akademik anlamda Royal Academy'de devam eden sanatçı, diğer yayınevlerinden gelen teklifleri de değerlendirmiştir. (Yenilir, 2017: 154). Allom Fisher&Son&Co için yaptığı çizimlerle bilinse de ona döneminde ve günümüzde ün kazandıran Osmanlı gravürleri olmuştur. Thomas Allom seyahatnamede kullanılacak gravürler için çalışmak üzere Sultan 2. Mahmut döneminde Osmanlı topraklarına gelmiştir. William George Rose Seyahatnamesi ve Diana Brooks tarafından aktarılan aile günlüklerindeki bilgiler göz önünde bulundurularak sanatçının Osmanlı topraklarına 1837 yılında İzmir limanından giriş yaptığı tüm seyahatinin on ay sürdüğü tespit edilmiştir. Bu seyahat süresine Yunanistan ve İtalya da dahildir. Yani Osmanlı topraklarında on aydan az kaldığı söylenebilir. Sanatçının Osmanlı ile ilgili çizimleri ilk olarak 1838 yılında Fisher&Son&Co tarafından Constantinople and The Scenery of the Seven Churches of Asia Minor isimli kitapta basılmıştır. Bu kitap daha sonra Londra'da aynı yayınevi tarafından 1839 ve 40 yıllarında tekrar basılmış ve Almanca ve Fransızca basımları da yapılmıştır. Uzun bir aranın ardından 2006 yılında Amerika'da Piscataway 'deki Gorgias Press, 2012 ve 2013 yıllarında İstanbul'da Constantinople and it's Environs başlığıyla Denizler Kitabevi tarafından basılmıştır. Kitabın Rumeli'de ve Batı Anadolu'da Gezitilerle İstanbul Manzaraları isimli Türkçe çevirisi de Şeniz Türkömer tarafından yapılmış ve 2013 yılında İş Bankası Kültür Yayınları tarafından basılmıştır. Bunun dışında metinleri Emily Reeve'e çizimleri Allom'a ait olan Chracter and Costume in Turkey and İtaly isimli kıyafet albümü de aynı yayınevi tarafından ilk olarak 1839 yılında basılmıştır ( Yenilir, 2017: 157). Constantinople and The Scenery of the Seven Churches of Asia Minor adlı kitabından 1836 yılına ait bir panoraması bulunur. Bahsi geçen gravürler incelendiğinde Allom'un genel hatlarıyla farklı din ya da etnik köken gözetmeksizin bir Doğu imgesi yarattığı görülür. Çizimlerinde ön planda mimari ve panoramik manzaralar göze çarparken ayrıntıda hareket halindeki insan figürlerine de yer verilmiştir. Gerçekçi ve ayrıntıcı üslubuyla sanatçının Osmanlı ile ilgili eserleri, dönem manzaraları, mimari eserleri ve günlük yaşamını göstermesi nedeniyle oldukça önemli yere sahiptir. Rose'un belirtiği üzere Thomas Allom'un yolculuk esnasında bile geçtiği yerleri hızlıca resimleyip sulu boyalar yaptığı bilinmektedir. Diğer yandan genel olarak bahsedildiği gibi ayrıntıcı, gözlemci ve özgün eserler üreten sanatçının mimarlığını ressamlığı, ressamlığını mimarlığı beslemiştir ( Yenilir, 2017: 158). Mimarlığı ve ressamlığı dışında Allom'un yaptığı panorama sergileri de oldukça önemli bir yere sahiptir. Temmuz 1850'de Regent Street Polytechnic bitişiğindeki Exhibition Thereatre'da Osmanlı topraklarında yaptığı çizimleri kullandığı panorama sergisini 3. kez açmıştır. Serginin tanıtımı için yazdığı Polyorama'nın girişinde hareketli panoramalarda bilgiyi eğlence yoluyla aktarma yönteminin, dönemin sanatının yararlarına dair en geçerli olanlardan biri olduğunu aktarmıştır ( Yenilir, 2017: 159). Polyorama'da zaman zaman Türk insanı hakkında edindiği izlenimlerine de yer veren Allom başka bir ülkeyi, onun yerlilerini ve yerlilerin akılda yarattığı etkiyi merak eden pahalı ve zahmetli yolculuklardan kaçınan insanlara anlatırken etkileyici bir tanıtımın toplumun herhangi bir yerinde başarısız olamayacağını da belirtmiştir. Bu bölümde Osmanlı ve Bizans İmparatorluklarının birçok önemli yerlerini betimlerken, bu iki imparatorluğun anlatımlarının birbirine eşlik etmesinin kaçınılmaz olduğunu vurgulamıştır. Allom, Polyorama'da Türk insanları hakkındaki gözlemlerine yer verirken temizlik alışkanlıklarını, misafirperverliklerini ve yardımseverliğini övmüştür. Allom çok eşlilik, din, giyim gibi konuların Türkleri kendilerinden ayıran en önemli özellikler olduğunu vurgulamıştır (Yenilir, 2017: 160). Dikici E. (2014). Doğu-Batı Ayrımı Ekseninde Oryantalizm ve Emperyalizm. Tarih, Kültür ve Sanat Araştırmaları Dergisi Cilt:3 Sayı:2. Eliri, İ., (2010). Batılılaşma Sürecinde Askeri Okullar ve Asker Ressamların Türk Resim Sanatına Etkileri, Türk İslam Medeniyeti Akademik Araştırmalar Dergisi, Sayı 9-Kış, 139150. Eyice, S. (1989). Thomas Allom, TDV İslam Ansiklopedisi. C.2, Türkiye Diyanet Vakfı İslam Ansiklopedisi Genel Müdürlüğü, Ankara, s.505. Kahraman, M. E., Gülaçtı, İ. E. (2015). Osmanlı Devleti Dönemi Gravürlerinde İstanbul Betimlemeleri. Uluslararası Sosyal Araştırmalar Dergisi, Cilt:8 Sayı:39. Kalafat Alpaslan, T. D. (2007). Türk Gravür Baskı Sanatının Doğuşu ve Öncü Bir Sanatçı: Mürşide İçmeli. Karadeniz Araştırmaları Dergisi, Sayı:12. Kara, E. (2010). Resim Sanatı Bağlamında Litografi, Sanatta Yeterlilik Eser Metni, Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, İstanbul. Kırpık, G., (2008). Oryantalizm ve Necip el-Akiki'ye Göre Oryantalizmin Bazı Önemli Temsilcileri, Akademik Bakış, 2(3), 243-258. Küçüköner, H. (2012). Gravür Sanatı Tarihi ve Modern Uygulamalar, Yüksek Lisans Tezi, Atatürk Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Erzurum. Said, E. (1998). Oryantalizm. . İstanbul: İrfan Yayınevi. Üşenmez, M. S., (2013). Türk Figüratif Resminden Yansıyan Giysi Görünümleri (18801940), 9-11 Ekim I. Ulusal Sanat Tasarım Sempozyumu ve Sergisi, Konya, 445-455. Yenilir, T. (2017). İngiliz Sanatçı Thomas Allom (1804-1872) Ve Osmanlı Dünyasına İlişkin Eserleri, Osmanlı Mirası Araştırmaları Dergisi, Cilt 4, 153-163,


Bu yazı hazırlanırken, üniversiteden talep edilen bir formatta, çerçevede ele alınarak yazılmıştır. Daha önce hiçbir yerde yayımlamadım. Hatalı bilgiler içerebilir ve yanıltıcı olabilir ancak benim açımdan neler gözlemlediğimi görmenizi isterim. Beni ve bu platformdaki kişileri konu hakkında daha da bilgilendirip, kendimi ve yazıyı geliştirmeme yardımcı olabilirsiniz, teşekkür ederim. Bu çalışmanın amacı Kanada-Amerika ortak yapımı bir korku filmi olan It (2017) filminde yer alan Pennywise karakterinin psikanaliz çözümleme yöntemiyle incelenmesini konu almaktadır. Maine eyaletinde Derry isimli kasabaya musallat olmuş olan, insanların korkularına göre biçim değiştirip, zihinlerini ele geçirerek beslenen bir yaratık ortaya çıkmıştır. Pennywise'ın hedefinde kasabalı çocuklar vardır. Çocukları kandırarak onlara gerçeküstü halüsinatif sanrılar ve davranışlar göstererek onları kaçırır ardından korkularıyla beslenir. Sigmund Freud'un üzerinde çalıştığı psikanaliz ve yöntemleri çerçevesinde kişiliğin oluşumunda yer alan üç farklı bölümüyle İd, Ego ve Süper Ego başlıkları altında incelenerek topluma tehdit oluşturan canavar karakterin psikolojik analizini genel bir çerçevede yapılması uygun görülmüştür. Psikanaliz Sigmund Freud tarafından oluşturulmuş bir tedavi yöntemidir. Özellikle sinir bozukluğu yaşayan kişiler için bir tedavi yöntemi amacını taşımaktaydı. Psikoloji biliminin bilince olan yaklaşımından farklı olarak psikanaliz süreci alışılmış tedavi yöntemlerinden alternatif bir süreç sunar, çeşitli metotları uygulayarak bilinç dışına odaklanır. Bu metotlardan birisi kişiliğin oluşumu evresinde gelişen sürecini ilgilendirir. Bu 'Ruhsal aygıtlar' İd, Ego ve Süper Ego yapısında kişiliğin oluşumunu anlamlandırmada yardımcı olurlar. Bu kuram günümüze kadar tartışmalara yol açmıştır. Freud sözcüğü artık birçok alanda bir kişiden ziyade ortaya çıkarttığı bilimsel yaklaşımları ile anılmaya başlanmıştır. Freud, bugün bilimin birçok alanında faaliyet gösteren konuları ilgilendirir olmuştur. Birçok alanda, yaşamla ilgili, bir toplumsal olayı, endüstri, ticaret konularının düzenlenmesinde ve eş-dost gibi, çekirdek aile yapısında oluşan sorunlarda bile sözü edilen bir kuram halini almıştır. Freud'un ortaya çıkarttığı önemli hususlardan birisi, toplum tarafından kabul görülmeyecek, ahlaki açıdan yargılanması gereken, kişinin tutamadığı ya da tutmakta zorlandığı davranışların, doğal isteklerin bilimsel bir çerçevede açıklanmasıydı. Freud bundan yıllar önce, insanın geçmişini unutmadığını, belirli durumların, çoğunlukla travmatik olayların bilinç altında saklanarak ortaya çıkmasıydı. Ortaya çıkma süreci uyarıcı bir durumda canlanıp etki edebileceğini ancak bunun bastırılmış olması çeşitli simgesel anlamlara bürünerek hastalık belirtileri halinde görüldüklerini söylemişti. Bu söz konusu belirtiler It (2017) filminde yer alan karakterlerin yetişkinlik döneminde benzer vakalar olduğundan söz edebiliriz. Her karakter çocukluk döneminde yaşadığı olaylara yetişkinlik döneminde farklı tepkiler göstererek açığa çıkartmıştır. Olayın tekrar hatırlanmasını sağlayan fiziksel bir hasarın (1. filmde avuçlarının içine bıçak ile kesik atılması) uzun süre geçmesine rağmen olayların bir kısmını hatırlayıp, elde oluşan yaranın fiziksel şiddetini de anımsayabilmiştir. Bu kurama göre yaklaşımda bulunulacak Pennywise karakteri korkunun, travmanın ve histerinin, nevrozun kendisidir. Çocuklukta oluşmuş korkular, Pennywise adına basit ya da ulaşılabilir bir av olarak nitelendirilebilir. Çocukların korkularını yaratmak yetişkinlerin kişiliğinin analizine göre daha kolay olabilir. Yaşamın henüz erken bir kısmını paylaşan çocuklar olsalar da yetişkinliğe geçiş sırasında korkuların derinlikli olmaması kolay avlar olarak görülmesine sebep olabilir. Kişiliğin gelişiminde ve korkuların oluşmasında çocukluk döneminde yaşanmış olması bu kişilerin yetişkinlik dönemine geçişte, kişiliğin oluşum evrimlerini de etkileyerek kuramı destekler nitelikte büyümüşlerdir. Pennywise karakteri bir ana korku unsuru olarak filmde yer alır ve olaylar onun etkisinde gelişir. Antik bir yaratık, boyutlar arasında varlık sürdürebilen ve her 27 yılda bir ortaya çıkan şeytani bir varlıktır. İnsanların korkularıyla beslenip daha da güçlenen ve onları yiyen bir şekil değiştirendir. Palyaço formu çocukların hayal gücünün bir tezahürüdür. Avlarını etkilemek için girdiği bir başka formdur. İlk kurban olan Georgi ile katliama başlamıştır. Georgi henüz Fallik dönemde olan ve İd'in bastırıldığı, Ego'nun inşa edildiği bir dönemdedir. İçine kapanık, kaygılı ve asosyal bir kişiliğe sahiptir. Bu kişiliğin oluşumunda abisi Bill ile en yakın arkadaş olarak sosyal yaşamını ilerlettiğini görürüz. Bill, abisinden alabileceği bir model ve güven verici unsur olarak var olur. Ancak Bill, Georgi'nin gelişim sürecinde henüz erken bir süreçte olduğunu, kendisine göre farklı isteklere ve arzulara sahip olduğunun bilincinde olarak Georgi'nin kişiliğinin gelişim evresinin hızlanmasını istediği görülebilir. Georgi çocuk kalmaya devam etmeyi arzular ve toplumun onu biçimlendirdiği aşamayı ertelemeyi ister ve bu nedenle kendisini yalnız ve dışlanmış hisseder. Pennywise, Georgi'nin bu endişesini ve zayıflığını bilerek bir saldırıda bulunmayı amaçlar. Bu saldırıda çocukların hayal dünyasının tezahürü olarak palyaço formunu koruyarak, elinde kırmızı bir balon ile düşünceleri ile saldırır. Bu saldırı yöntemi oldukça insansı bir hareket olarak başlangıç olur. Georgi abisi ile birlikte kağıttan bir gemi yaptıktan sonra yağmur sularının üzerinde küçük dalgalarla mücadele ediğini izlemek için gemiyi takip eder. Yarattığı bu gemi figürü onun İd sürecini temsil eder bir şekilde peşinden gitmeyi arzular. Kağıt gemi bir kanalizasyon giderinden içeriye, karanlığa doğru girerek kaybolur. Georgi hayal kırıklığına uğramış, değer verdiği bir materyali kaybettiği için bir yardım ve güven unsuru ararken abisi Bill bundan uzak bir konumdadır. Pennywise karanlığın içinden, kanalizasyon giderinden sesini, yüzünü gösterek ortaya çıkar. Bir insan biçiminde, güven verici bir konuşmayla, etkili bir iletişim ile avına yaklaşmaya başlar. Onun zaaflarını ve zayıflıklarını bilen antik yaratık Georgi'nin zihnini etkisi altına alır, onu manipüle eder. Avının güvenini kazanmak için çeşitli numaralar sergileyen Pennywise, ilk olarak oldukça basit bir av ile başlamıştır. Georgi'yi tek bir hamlede yutar ve onu yok eder. Geriye sadece avının ardında kalan kağıttan yapılmış bir gemi kalır. Diğer kurbanlara baktığımızda, 7 genç daha dikkatini çekecektir. Bu arkadaş grubu Latent ve Genital dönemde bulunan kişilerdir. Kişiliğin gelişim evresinde Ego'nun inşa edildiği ve libidonun bastırıldığı bir döneme işaret eder. Bu karakterlerden dini öğretiler ile bastırılan, toplumsal normların, ailenin etkisiyle de bastırılmış kişilikler olarak ortaya çıkar. Bu, ruhsal aygıtların bütününde söz konusu olan gelişim sürecinin bir parçası olarak görülür. Pennywise diğer kurbanlarına ulaşmak için avlanma metoduna sadık kalır ancak bu kişiliklerin derinliklerinde yatan korkulara göre biçim ve aksiyon sergiler. Eddie karakterinin korkusu annesidir. Otoriter ve baskın bir rol oynayan annesi Eddie üzerinde baskı kurmuş ve onu birçok yönde kontrol altında tutmaktadır. Eddie, annesinin takıntılı davranışları nedeniyle gelecekte risk analisti olarak stratejik bir konumda kendisini bulur. Annesinin onu kontrol altında tutarak, dış dünyanın etkilerinden minimum düzeyde etkilenmesi için uzakta tutar. Pennywise kişilerin zihinlerini apaçık bir şeffaflıkta erişebildiği bir durumda olduğu için Eddie'ye annesinin otoriter ses tonunda bir örümcek ile saldırıya geçer. İnsan ve hayvan fiziksel özelliklerini taşıyan bir canavar olarak aksiyon alır. Beverly karakteri bir başka kurbandır. Beverly, babası tarafından şiddet ve taciz gören bir kız çocuğudur. Baba figürü kız çocukları için oldukça önemli bir yere sahiptir. Bu figürün zedelendiği karakter yetişkinlik döneminde de bilinçaltında etkisini sürdürür. Tıpkı babası gibi bir erkek ile yaşamına devam eder ancak bunun farkında değildir ve yaşadığı travmayı bilinçaltında sürdürsüğünü göremez. Pennywise çeşitli simgesel yöntemler ile saldırıya geçer. Fiziksel olarak üstün, babası gibi erkek bir figür ile saldırıda bulunur. It (2017) filminde avcının ve avın psikanaliz açısında incelemesi yapılmıştır. Belirli karakterler ele alınarak antik yaratığın saldırı biçimi ve avlarının kişiliğinin analizine göre saldırıda bulunması ele alınmıştır. Her karakterin kendine özgü korkuları vardır ve bu korkular çocukluk döneminde oluşmaya başlamıştır. Bu korkulara göre saldırıda bulunan Pennywise gelecekte, bu karakterlerin yetişkinlik döneminde de saldırıda bulunacaktır. Aradan 27 yıl geçtikten sonra tekrar Derry kasabasında ortaya çıkacak ve yetişkin hale gelmiş kişiliklere özgü korkuların biçimini alacak ve saldıracaktır. Pennywise, psikanaliz açısından ele alındığında birçok açıdan topluma adapte olamayacak bir canavardır. İnsanüstü özellikleri ve beslenme ihtiyacı için düşünceye, korkulara ve insansı özelliklere ihtiyaç duyan bir kişidir. Toplumda var olan totem ve tabular gibi göstergebilimsel araçların anlatısına konu olacak bir tanrısal varlıktır. Buna rağmen oldukça ilkel bir yaşayış biçimi sürdürür. Yer altında, mağaralarda ve karanlıkta yaşayan bir canavardır. -2023-10-02T16:19:56+03:00 İnce detaylarla ve profesyonel bir anlatım ile harmanlanmış, kesinlikle okunması gereken bir içerik.


Sivastopol'a düşen Fransız topları gibi Rus'un hayatına atılan zarlar dönüp durmayı bıraktığında ve üzerine hala taş döşenmemiş Rus toprağından kalkan duman dağıldığında Rus'tan geriye hiçbir şey kalmamış gibiydi. Dörtnala değişen hayatından tepetaklak düşen Litvinov parlak fenerli Alman caddelerinde kaybettiğini asla geri getiremedi. Sözün özü; Tolstoy'un merhamet ve kutsama ile, Dostoyevski'nin acıma ve aşağılama ile yaklaştığı şeyi Turgenyev basitçe alaya almakla yetiniyor ki belki de aslında ona en büyük hakareti ediyor. Çağdaş ve meslektaş olmalarına rağmen adını Dostoyevski ve Tolstoy kadar sık duyamadığımız Turgenyev'in daha az tanınırlığının sebebi belki kendi döneminde de yeteri kadar aykırı olamayışı ve kullandığı karakterlerin arada kalmışlığından kendisinin de muzdarip olmasıdır. Sahiden Turgenyev ne kadar Rus olsa da Rus'u anlatırken sanki Avrupalıdır. Buradaki ironi şudur ki, Rus'un Avrupalı olamayışına en çok gülen de Avrupalıdır. Dahası Turgenyev'in kendisi de toprak sahibi, soylu bir aileden gelmektedir ve yazar daha çocukken serflerin maruz kaldığı zorbalığa ve bulundukları kötü koşullara yakından şahitlik etmiştir. 1840'larda Belinski ile tanışınca da Batıcı, reformist yani kölelik karşıtı ve özgürlükçü olması uzun sürmemiştir. Dönemindeki diğer tüm meslektaşları gibi bir süre hapis yatmış, sonrasında polis gözetiminde yaşamıştır. Ivan Turgenyev görüş, stil ve yaşayış olarak diğer Rus yazarlardan ayrılsa da karamsarlık ve umutsuzluk başlıklarında onlarla birleşmektedir. Derken yalnız bu kendilerine, birbirlerine ve yeni habitatları olması gereken ortama yabancı kimselerin yanı sıra, ancak bu insanların yanında değer bulabilen eskimiş Avrupalıyı da yerin dibine sokmakta; bu ikisini aynı çöplüğe yakıştırmaktadır. Ona göre yeni Rus, ancak batının bıkıp geride bıraktıkları ile oyalanır. Kırım Savaşı'nda bulunduktan sonra çiftçilik yapmaya karar veren fakat kendisini bu konuda yetersiz gören Litvinov, tarım ve tarım teknolojisi konusunda öğrenim görmek için Batı Avrupa'da idi ve romanımız başlarken, Baden'e gelecek olan nişanlısı ile onun teyzesini bekliyordu. Ivan Turgenyev, bu vaziyet ile Kırım fiyaskosundan sonra Rus köylülüğünü yüceltmenin ancak bunun nasıl yapılacağını bile batıdan öğrenmenin tutarsızlığını vurguluyor gibi. Ayrıca ara sıra mektup yazıp 1861'de çıkan ve serfleri özgürleştiren kanundan yakınan babası da şiddetle Litvinov'u geri çağırmaktadır ve bizlere yavaş yavaş soyluların değil soyluluğun buharlaştığı 19. yüzyıl Rusya'sını anlatmaktadır. Baden'de bulunan Bambayev, Gubarev, Potugin gibi diğer Ruslarla sohbet ettikten sonra nişanlısı ile mutlu saatler geçirmesi gereken Litvinov'un yolu on yıl öncesinde kalmış olması gereken bir heyula tarafından kesilecektir. Adına İrina Osminina denen ve kahramanımızla arasında çok az yaş farkı bulunan, artık kendisinden yaşlı bir generalle evli olan ve Litvinov'un hayatına birden bire buram buram nostalji, özlem ve Moskova sokaklarının soğuk rüzgarını dolduran bu büyüleyici kadın, Rusya'nın saygı gören fakat fakir düşmüş asil ailelerinden birinin kızıdır. Romanın geçtiği zamandan 10 yıl önce Litvinov ile karşılaşmış, birbirlerini sevmiş fakat İrina'nın asiller dünyasında kalmaya karar vermesi ile birden ayrı düşmüşlerdir. Şimdi Litvinov; İrina evli, kendisi ise nişanlı iken Baden'de tekrar karşılaşmak talihsizliğine yakalanmıştır. Tabii asıl talihsizliğin şimdiye dek adını anmak gereği bile duymadığımız Litvinov'un nişanlısı Tatyana Pavlovna'da olup olmadığı tartışılır. İrina Osminina'nın 10 yıl önce Litvinov'dan ayrılmasına sebep olan yolculuk ise Moskova'dan, Rusya'nın batıya açılan penceresi Petersburg'a yapılmıştır ve o yolculuktan sonra ikili ilk kez Baden'de bir araya gelmiştir. Kısacası farklı zamanlarda da olsa iki karakter de o pencereden çıkmış, Rusya'dan kendi dertlerini getirmiştir. Fakat Litvinov, dönüş yolculuğunda bambaşka yükler taşıyacaktır. Uzun lafın kısası, kendisiyle kaçabileceği vaadi ile Litvinov'un nişanlısını terk etmesine sebep olan ve sonrasında artık asil hayatını terk edemeyeceği bahanesi ile vaadini çiğneyen İrina, Litvinov'a mektubunda kendi kendisinden nefret ettiğini yazmakta fakat hala kendisini mağdur görmeye de devam etmekte hatta üstüne Litvinov'un yine de yakınında bulunmasını istemektedir. İrina Osminina'nın bu küstahlığı; Rusya'yı 19. yüzyılda fazla reaksiyoner, 20. yüzyılda fazla devrimci olmakla suçlayan ve Büyük Petro'nun zamanından beri batılılaşma çabalarını alay konusu eden fakat batılı olmaya çabalamaktan vazgeçtiği anda da ona medeniyetsiz doğulu imajını yapıştıran Avrupa'ya pek benzemektedir. Ayrıca bir Rus'un bir Rus'a gönderdiği mektubun Fransızca yazılması da abestir. Turgenyev de Litvinov'un bu arada kalmışlığında 1856 travmasını yaşayan Rusya'yı anlatır. Batılı olamamış, yeni düzenin tokadını yemiş fakat ayağa kalkmak için hala onun özgürlüğüne muhtaç olan Rusya. İşte Duman, bu içinden çıkılması güç; gözle görülemeyen fakat kendisini kuvvetle hissettiren; bu yönüyle bırakın bir insanı koca bir toplumu çıldırtabilecek büyük bir sancıyı bize hissettiriyor. Fakat eser bu durumun reçetesini içermiyor. Litvinov'un; İrina'nın ihanetinden sonra Rusya'ya dönüp terk ettiği nişanlısının ayaklarına kapanarak döktüğü göz yaşı, ailesinden kalan toprakları özgürleşen serflere paylaştırdıktan sonra düştüğü geçim kaygısı; arzuladığı ile bulduğunun zıtlığını dahası, isteği ile ihtiyacının ne kadar ters ve bir araya gelmez oluşunun timsaline dönüşüyor. Sonuç olarak, Turgenyev, genel anlamda imge ve sözcükleri Dostoyevski kadar başarılı kullanmamış, toplumsal meseleleri daha ziyade bireyler ve onların bireysel acıları etrafında anlatmayı denemiş, fikrimce başarılı da olmuştur. Yine de Turgenyev'i daha iyi anlamak için dönemin siyasi ve sosyal atmosferini bilmek gereklidir. Dolayısı ile Duman bize Slavseverliğin de batıcılığın da gerçekten nasıl bir duman olduğunu ve birey olma telaşındaki Rus insanını nasıl boğduğunu göstermez, hissettirmeye çalışır.


Anadolu'nun incisi olarak bilinen Ege'nin incisi de Çeşme'dir bana göre. Berrak suyu, huzur veren yeşilliği, mutluluk dolu sokakları, samimi insanları. Say say bitmeyen güzelliklere sahip kısacası. D vitaminini booolca alabilirsiniz fakat uyarmalıyım ki rüzgarına aman ha, dikkat edin. Ildır'ın müthiş denizi, Alaçatı'nın o dillere destan havası, merkezde bulunan büyüleyici Çeşme Kalesi, Dalyan'ın Koca Karı plajı. Kesinlikle görülmesi gereken yerlerdir. Gideceklere şimdiden, keyif patlamalarıyla dolu şahane bir tatil diliyorum... Anadolu'nun incisi olarak bilinen Ege'nin incisi de Çeşme'dir bana göre. Berrak suyu, huzur veren yeşilliği, mutluluk dolu sokakları, samimi insanları. Say say bitmeyen güzelliklere sahip kısacası. Çeşme'de yaşayan biri olarak bir de kış mevsiminde de bir incelemede bulunmanızı tavsiye ediyorum, ıssız ve melankolik olabiliyor.


Çocukluğumda. Genç sınıf arkadaşlarımın çoğu için fantastik kavramı herhangi bir anlam taşımıyordu. Onlar her şeyi 'olduğu gibi' ele alıyorlardı. İşte bu bir bitkiydi, şu bir koltuk. Benim içinse hiçbir şey o kadar belirgin değildi. Bir tek hala hayatta olan hayalperest annem yüreklendiriyordu beni ve Hayır, hayır, ciddiyete dönmelisin demek yerine, hayallerim var diye mutlu oluyordu. Fantastiğin dünyasına döndüğümde okumam için kitaplar vererek bana yardım etti. Edgar Allan Poe'yu ilk kez 9 yaşımdayken okudum. Annem bu tür kitaplar okumama izin vermiyordu, ben de çaldım. Aslında şimdi düşününce anneme hak veriyorum, o kitap bir çocuğa göre değildi. O kadar korkmuştum ki, üç ay kadar uyuyamadım, çünkü Poe'nun yazdıklarını gerçek sanmıştım. Fantastik bugün de kuşku duyabileceğim bir şey değil, ne okuyorsam inanıyorum ben. Her neyse, bu kitapları arkadaşlarıma bu tür kitapları verdiğimde, Yok yahu, biz kovboy hikayeleri okumayı tercih ederiz derlerdi. O zamanlar kovboylar popülerdi. Buna anlam veremiyor, fantastiğin, doğaüstünün dünyasını tercih ediyordum. Ben yazarken değişmeyen ve asla da değişmeyecek olan şey, total anarşi ve düzensizlik. Kesinlikle hiçbir yöntemim yok. Bir hikaye yazmak istediğimde, geri kalan her şeyi bırakıyorum ve sadece o hikayeyi yazıyorum. Ve bazen bir hikaye yazdıktan sonraki ilk birkaç ay boyunca, iki- üç tane daha yazacağımı biliyorum. Çünkü genel olarak, hikayeler bana seri olarak geliyor. Algılarım açılıyor ve bir hikaye bitmeden bir diğerini yakalıyorum. Daha doğrusu hikaye içime düşüyor. Ama sonra bir yıl boyunca tek satır yazmayabiliyorum. Gerçi son birkaç yıldır daktilo başındaki zamanımı politik yazılar yazarak geçirdim. Nikaragua hakkında yazdığım metinler ya da Arjantin hakkında yazdığım şeylerin edebiyatla ilgisi yok, bunlar militanca şeyler. Belirli bir yerim yok. Başlangıçta, daha genç ve fiziksel olarak daha dirençli olduğum yıllarda, örneğin Paris'te yaşarken, Seksek'in büyük bir bölümünü kafelerde yazmıştım. Çünkü gürültü beni rahatsız etmiyordu, tam tersine çok hoş yerlerdi. Kafelerde çok çalıştım; okudum ve yazdım. Ama yaşlandıkça daha zor bir adam oldum. Şimdi yalnızca kesin sessizlikte yazabiliyorum. Ben çalışırken müzik kesinlikle yasak, çünkü müzik başka bir şey, yazmak bambaşka bir şey. Bir otel odası, bir uçak ya da bir dost evi fark etmez, bana kesin sükunet lazım. Hayır. Bu ne yazık ki çok genç yaşta ölen sevgili arkadaşım Paul Blackburn tarafından uydurulmuş bir şey, bir efsane. Evde kendim için trompet çaldığımı biliyordu. Bu yüzden bana her zaman Birlikte çalacağın bazı müzisyenlerle tanışmalısın derdi. Ben de, Hayır, Amerikalıların dediği gibi, bunun bedelini ödemeye hazır değilim diye cevap verirdim. Yeteneğim yoktu, kendim için çalıyordum. Bir Jelly Roll Morton plağı koyardım pikaba, ya da bir Armstrong hatta erken dönem Ellington... Bilhassa blues parçalarında melodiyi takip etmek kolaydır. Onları dinlerken eğlenir, bir yandan da trompetimle eşlik ederdim. Onlara eşlik etmem onlardan biri olduğum anlamına kesinlikle gelmiyor. Caz müzisyenlerine yaklaşmaya bile cesaret edemedim. Bakın şimdi trompetim şu öteki odada bir kerlerde kayıp. Hepsi Blackburn yüzünden. Bir de tabii trompet çalarken çekilmiş fotoğrafım var, insanlar biraz da bu yüzden çalabildiğimi sanıyor. Yazdıklarımı yayınlamaya başlamadan önce emin olana kadar beklemiştim, trompet için de emin olacağım günü bekledim. Ne yazık ki o gün hiç gelmedi. Evet ve hayır. Bu önceliklerinize bağlı bir şey. Öncelikler, bir bireyin ahlaki sorumluluğuna dokunmaksa, aynı fikirdeyim. Ama durmadan şikayet eden birçok insan tanıyorum, Ah, roman yazmak istiyorum ama önce şu evi satmak zorundayım, sonra vergiler var, ne yapacağım? Bunun gibi sebepler. Bütün gün ofiste çalışıyorum, yazmamı nasıl bekliyorsun? Sonuçta ben de bütün gün UNESCO'da çalıştım ve eve gelip Sekseki yazdım. İnsan yazmak isterse yazar. Yazmak için yaratılmışsa, yazar. Dinleyin, kimse inanmayacak ama başarı benim için bir zevk değil. Hayatımı yazdıklarımdan kazanabildiğim için mutluyum, bu yüzden de popüler ve eleştirel başarıya katlanmak zorundayım. Ama tanınmadığım zamanlarda daha mutluydum. Daha mutlu. Şimdi Latin Amerika ya da İspanya'da fark edilmeden ya da imza vermek zorunda kalmadan 10 metre bile yürüyemem. Dokunaklı bir durum, çünkü onlar okurlarım çoğunlukla genç ve ısrarcı. Yazdıklarımı sevdikleri için mutluyum ama mahremiyetim kalmadı. Avrupa'nın hiçbir yerinde denize giremem, beş dakika içinde bir fotoğrafçı beliriverir. Bilemiyorum, belki de gizlenmeme olanak vermeyen bir görüntüm var. Ufak tefek biri olsaydım, tıraş olur ve güneş gözlüklerimi takardım ama bu boyla beni uzaktan gördüklerinde bile tanıyorlar. Öte yandan, çok güzel şeyler de oluyor. Bir ay kadar önce Barselona'daydım, bir akşam ünlü Gotik Mahalle'de dolaşıyordum, çok güzel gitar çalıp şarkı söyleyen bir Amerikalı bir kızla karşılaştım. Hayatını kazanmak için sokakta şarkı söylüyordu. Çok saf ve net bir ses olan Joan Baez'e benziyordu. Onu dinlemek için bir grup Barselonalı gence yaklaştım ama biraz geride, gölgede durdum. Bir süre sonra 20'sinde görünen yakışıklı bir delikanlı yanıma geldi, elinde bir kek vardı. Julio, bir parça alsana dedi. Ben de bir parça alıp teşekkür ettim. Teşekküre gerek yok, bana verdiğin şeylerin yanında benim sana ikram ettiğim bu kek ne ki? diye cevap verdi. Böyle söyleme dedim ve birbirimize sarıldık. Sonra gitti. Evet ya, bu işler böyledir, bir yazar olarak aldığım en güzel armağanlardan biridir bu. Yanınıza genç bir adam veya kadın gelir ve size bir parça kek uzatır, işte bu her şeydir. Yazmanın çilesi kesinlikle buna değer.


Bugünkü seyahatname yazımızda sizleri Bursa'ya götürüyoruz. Buram buram yeşil kokusu ve iskender kebabı kokularıyla sizleri baş başa bırakıyorum. İstanbul-Bursa arası vapurla 2 saat İstanbul trafiğinden çıkmak bir ömür... Neyse ki sabahtan yola koyulduk -bana göre sabahın körü- Şehirler arası ilk gemi yolculuğum... Tabii ki gönül isterdi ki kitabımı çayımı alıp denize baka baka hem okuyup hem de düşüneyim fakat sizleri hayal kırıklığına uğratacağım. Sabah yapılan ekmek arası peynir ve domatesimi yedikten sonra Bursa'ya kadar uyudum. Gözümü açtığımda Mudanya'daydık. Bu ne koku? Otobüslere bine ine gideceğimiz yere vardık. Sonunda sora sora Bağdat'ı bulduk, Bağdat'tan döndük. Nişan telaşesiyle geçti ilk günümüz ve tanışmalar vb. klasik şeyler. Bu arada ilk defa bir kız isteme töreninde bulundum, garip bir histi. Garipten ziyade bilmediğim bir şey. İki insan hayatını birleştiriyor. Fark edebileceğiniz gibi yazımda Oğuz Atay'dan esinleniyorum. Zaten ''Tutunamayanlar''a başladım başlayalı içim bir huzursuz, sanırım ben de tutunamıyorum. Seyahatnamemizden şaşmayalım, içimizi buralara serip dökmeyelim. Yorucu bir günün ardından gelenler gitti, gelmeyenler zaten gidemez. Akşam yorgunluk, sohbet, çay, yemek ile geçti. Hava soğuktu gece ama nefes almak için pencereye, balkona çıkmak güzeldi fakat geldiğimden beri farklı tanıdığım ama hiç solumadığım bir koku vardı ama çözemiyorum. Peki diyeceksiniz böyle saçmalık olur mu, daha önce solumadığın kokuyu nasıl biliyorsun? Bilmiyorum a dostlar, belki de kendi kendime kuruntu yapıyorum. Gece uyuduk koltuklarda çifter çifter. Döşek olsaydı yerde de yatabilirdim, yer yatakları güzeldir. Sanırım buralarda bu kültür yok. Ertesi gün rötarlı otobüsümüze binmeden biraz gezelim dedik ve en turistik yerlere gittik. İskender İskenderoğlu'nun önündeki sıra da neydi? Hanlar, hamamlar gezildi; kokular içe çekildi. Ne kokusu? Bilmem. Koku işte, bir şeylerin kokusu. Başlattırma kokuna çelebi, gez Bursa'yı, iç şırayı. Ataların türbelerini de ziyaret edip dualarımızı ettik. Derken, bol bol gezip yerken, otobüs saati yaklaşmışken arabaya doluşup otogar yolunu tuttuk. Rötarlı otobüsümüze binip monotonluğumuza yelken açtık.


Geçenlerde Cemal Süreya'nın 80'li yıllarda yaşadığı Kadıköy'de bulunan Başak Apartmanı'nın olduğu sokağı ziyaret edip kokusunun fikrinin zikrinin sindiği havayı çektim ciğerlerime. Biraz oturdum kaldırıma belki kapıyı açıp dışarı çıkar diye. Ufak bir Cemal Süreya girizgahı yapmak istiyorum. Son anlarını bu evde Bayan Nihayet le birlikte geçirdi ve şeker komasından vefat ederek bu sokaklardan son yolculuğuna uğurlanmıştır. Belki bana da yeteneğinin bir parçası bulaşır diye arşınlıyorum Cemal Süreya sokağını. Hayran olunan yazarlar, şairlerin yaşadığı yerleri gezmek temas etmek içimde her zaman farklı bir tat bırakmıştır, sanki onların hayatına dahil oluyormuşum, bir tarihi canlandırıyormuşum hazzını, tatminkarlığını ve biraz da ilham. Derken en nihayetinde Süreya yol sapağına geldik. Süreya yolundan sapıp farklı bir yolda ilerlemeye, yol alıp ömür vermeye devam edelim. Bayan huzurlara, bayan nihayetlere ve bayan en nihayetlere selam olsun! Cemal, Oğuz, Ümit Yaşar, Didem, Edip, Özdemir gibi beğenip benimsediğim kişilerin hayatlarına bakınca hepsi ölümle çok erken diyebileceğimiz yaşlarda tanışmış. Şimdi içinizde 58-62 yaş o zamanlara göre normaldi nasıl da bu kadar abartıyorsun diyecekler olabilir. Öyle demeyin a dostlar her ölüm erken ölümdür ve benim için hepsi erkenden veda etmişti bu sahneye. Karşıt kalın bir ses duydum ansızın hepimiz ölecek yaştayız. Bu söz karşısında kendi iç dünyama takılıp düşüyorum. Sanki bir gerçek yüzüme acımasızca vuruluyor. Dipnot: Yukarda bütün sayıp sevdiğim kişileri sıralayıp sizi sıkmamak için saymadıklarımdan alıntılar yaparak onları da hayat oyunuma dahil edip sizin aracılığınızla bir kere daha anmış olacağım/ olacağız. Hepsinin okuduğumda ortak temalarının genelde sevdaya dair şeyler ve yalnızlıktan acı çeken şeyler olduğunu gözlemledim. 'İçinizden birisi sadece görmek istediğini görmüşsün deyip şiddetle itiraz ediyor.' Acaba ömürlerini kısaltan şey bu mudur? Neden çoğunlukla bu konularda yazdılar da güneş, bahar kokan eserler yazmadılar. Gerçi siz de dersiniz ki mutlu şiir mi olur? Kim okur mutlu mesut şiiri romanı? Bu hayatta bizde Selim Işık gibi tutunamıyoruz o yüzden buradayız, mutlu adamın edebiyatla yazı çiziyle ne işi var kardeşim. Bu düşünceler karşısında okuyucuma hak vermemek elde değil. Yoksa bunlar sadece benim mi düşüncelerim? Sizin adınıza yanlış mı düşünüyorum? Size söz hakkı tanımalı mıyım ey okuyucum. Bunları yazıp, düşünürken bile yoruluyor, tükeniyorum. Ey sen var olmak için bunları okuyan okuyucu bil ki senin var olman için ben hece hece tükeniyorum. Sense benim tükenişlerimden doğuyorsun. Büyük yazarlar da durum nasıldı acaba? Örneğin Didem Madak ''Ahlar Ağacı''nı yazarken hangi ruh halindeydi? Ya da Ahmet Arif, Leyla'nın evleneceğini duyduktan sonraki mektuplarını nasıl yazdı? Nasıl sürdürebildi? Ben bunları okuyup, düşünürken bile kalbime ani bir ağrı saplanıyor. Ağrı durmadan ağrı durmadan ağrı durmadan. Ama Madak bir şiirinde Ben bu şiiri kusarak yazdım. diyordu. Demek ki o da acı hissetmiş hatta daha da ileri gidersek o da mı fazla şiirden öldü? Biliriz ki kılıç çeken kılıçla ölür.


Çanakkale'de görev alan Cemil Bey, soyadı kanunundan sonra filmlere olan merakından "Filmer" soyadını almıştır. Cemil Filmer, cumhuriyet tarihinde önemli bir yere sahiptir. Lozan Barış Anlaşması'nın imzalandıktan üç gün sonra Mustafa Kemal Paşa ve eşi Latife Hanım'la birlikte İzmir'e gelir. Cemil Filmer de o sırada İzmir'dedir. Cemil Filmer, "Tan Sineması" adında bir sinemanın işletmesini almış ve ismini "Ankara Sineması" olarak değiştirmiştir. Ankara Sinamasında o günlerde bir tane film gösterime girmektedir. Charlie Chaplin'in filmi olan "Şarlo İdama Mahkum" filmi gösterime girmiştir. Cemil Filmer de, Mustafa Kemal Paşanın Şarlo'a olan hayranlığını bilmektedir, onun yanına Uşakizade Köşküne gider. Mustafa Kemal Paşayı ve eşi Latife Hanım'ı "Şarlo İdama Mahkum" izlemeleri için davet eder. Mustafa Kemal Paşa da bu daveti kabul eder. Oradan çıkan Cemil Bey, Mustafa Kemal Paşa'nın geleceği gün yolda tedbir olması için karakola haber verir. Bu haber karakoldan dışarıya çıkar ve bütün İzmir halkına bu haber gitmiştir. Halk o gün Mustafa Kemal Paşa'nın Ankara Sinaması'na geleceğini duyduktan sonra halk Ankara Sinamasın'da toplanır. Mustafa Kemal Paşa ve Latife Hanım sinama salonuna gelir, sinama salonunn dışı gibi içi de kalabalıktır. Cemil Bey onu karşılar ve locasını gösterir. Mustafa Kemal Paşa locasından aşağıya bakar ve gördüklerinden hiç hoşlanmaz. Salonda hiç kadın seyirci yoktur, Cemil Bey'e döner ve ona sorar "Neden salonda kadın seyirci yok?" Cemil Bey yanıtlar, "Efendim, kadın seyirciler için haftada sadece salı günleri onda da sadece matine saatleri serbest diğer günler ve saatlerde kadınların sinemaya girmesi yasak. Bugün de salı olmadığına göre, kadınları içeriye almadık." Mustafa Kemal Paşa öfkelenir ve yanındaki yaveri Muzaffer'e seslenir "Aşağıya inip, dışarıdaki kadın seyircileri içeriye alınız" diye emir verir. Muzaffer Bey gider ve kadınlar bir anda sevinçle sinamaya doluşur. Kadınlar ilk defa eşleriyle, kardeşleriyle, erkek çocuklarıyla ve babalarıyla birlikte ilk defa filmi izleyeceklerinden dolayı heyecanlandılar. Her biri ayağa kalkıp uzun süre Mustafa Kemal Paşa'yı alkışladılar. İçerideki kadınlar ve erkekler kafalarını Mustafa Kemal Paşaya ve yanındaki misafirlere çevirmiş. Durmadan alkışlıyorlardı. Mustafa Kemal Paşa, gülerek: "Sinama bu tarafta değil, perdede oynayacak. Oraya dönünüz" demiştir. Charlie Chaplin'in "Şarlo İdama Mahkum Filmi" başlar, Konusu Şarlonun hapishanden ve gardiyanlardan komik bir şekilde kaçışını ve onun başına gelenleri anlatıyordu. Filmin bir kısmında, Şarlo dondurma yerken bir tane tuvaletli bir kadının koynunda balkondan dondurma düşüyordu. Bu sahnede salondaki herkes kahkahalarla gülüyordu. Film bitmitşi, herkes gibi Mustafa Kemal Paşa da gülmeyi sürdürüyordu. Cemil Bey'e döndü, "Cemil, hayatımda uzun zamandan beri bu kadar gülmemiştim. bu filmi bir daha gösterir misiniz?" der. Tekrardan salonun ışıkları kapanır ve sinama perdesi aydınlanır. Tekrardan kahkalar ve gülüşmeler eşliğinde film izlenir. İşte 27 temmuz 1923'te İzmirdeki Ankara Sinamasında, bu topraklarda ilk defa. Kadınlı erkekli bir film izlemiştir. Bugünlerde, biz ailelerimizle. eşlerimizle, sevdiklerimizle birlikte. Birlikte sinamaya gidebiliyorsak, tiyatro salonlarında birlikte izleyebiliyorsak. İşte o gün, bu ilk gerçekleştiği içindir. Çok kaliteli bir yazı olmuş, emeğinize sağlık. bende çok severim Charlie Chaplin izlemeyi! Cumhuriyetimizi hissettiren tek içerik bu oldu şu birkaç gündür. Teşekkürler, emeğinize sağlık.


"Ağustos sayımızı büyük bir heyecanla hazırladık. Beğeneceğinizi düşündüğümüz on dört öyküyü sizlere sunuyoruz. Her bir sayıda daha da emin adımlarla yola devam etmenin sevincini yaşarken bunun getirdiği sorumluluğun farkındayız. Bu sorumluluk, sizlere okunmaya değer bir eser ortaya koymamızı sağlayan en temel ölçüt. Her yeni sayıda, bir önceki sayıya göre daha da tecrübelenerek yolumuza devam ediyoruz. Bu uğurda siz değerli okurlarımızdan ve yazarlarımızdan aldığımız itici güç için hepinize teşekkür ederiz. Her zaman daha iyiye, her zaman birlikte yürümeye...


"Bir yılı daha geride bırakırken arkamızı dönüp baktığımızda bu yiten günleri sadece "bir yıl" olarak nitelendirmek bizler için çok yetersiz kalacaktır. İçinde parçalarımızı barındıran, bizi var eden, tecrübe kazandıran, birçok şeyi öğreten bir yıl demek bile yetersiz kalacak belki de. Kısacası 2022, Kar Kültür Sanat ailesi için her zaman bambaşka manaları içinde barındıracak. Gün geçtikçe güçlendiğimiz, katlandığımız, daha da büyüdüğümüz günleri unutmamız mümkün değildir. Siz değerli okur ve yazarlarımızın desteği her zaman çalışma şevkimizi artıran en büyük varlığımız oldu. Bu yılda şiir dergimiz, akademimiz yayın hayatına başladı. Bunların yanı sıra sitemizde birçok başlığı sizlerle buluşturduk. Yeni yılda ise bu çalışmalarımızın üstüne koyarak yolumuza devam edeceğiz. 2023; ülkemize ve bizlere huzur, mutluluk ve barış getirsin.


Sadece öykü yayımlamak için yola çıkan "Kar" öykü dergisinin üçüncü sayısı çıktı! Derginin bu sayısına ve diğer sayılara, karkultursanat. com sitesinden ücretsiz bir şekilde ulaşılabiliyor.


Okuldaki hocamız performans notu yerine geçecek bir ödev verdi bana. "Karanlıkta Diyalog ya da Sessizlikte Diyalog, ikisinden birine git ve hislerini bir kağıda dök." dedi. Yıllar öncesinde katıldığım bu etkinlik bana çok şey kattı. Dünyaya bir kez de farklı açıdan baktım. Zordu, hem de çok zordu ama o güzel insanlar bu zoru başarıyordu, başarmak zorundalardı. İnşallah bir dahakine Sessizlikte Diyaloğa da gideceğim. Güzel insanlar benim de size naçizane tavsiyem İstanbul'a yolunuz düşerse lütfen siz de gidin ve benden o güzel insana çokça selam söyleyin.


Şu Ankara'nın yokuşlu yolları bana Sarıkamış'ı anımsatıyor. Sonra Konya'da biraz duruluyor insan. İlerisi ülkenin batısı oluyor. Ve meşhur Afyonkarahisar otogarına varınca bütün pişmanlıklar o an başlıyor işte... "Az kaldı, bekle." deyip bilinçaltını kusacak gibi oluyor. Ancak tekrar yerine oturuyor muavin kardeş. Böylesi komik bir durumda herkes geriliyor biraz. Sonra geçip gidiyor. Deniz karşılıyor ya bizi, bir de güneş doğarken... Bütün yolcuların her biri başka bir sekansa giriyor. Bebek ağlamasının çekildiği tek nokta orası işte. İnsanın bir parçası orada kalıyor. Ya da anı diyoruz böyle olaylara. Eğer Kars'tan İzmir'e gidilmişse, bir de araba ile gidilmişse dünyanın küçüldüğünü düşünürsünüz. Ortak kaderimiz yollar değilse de nedir? Kısa bir şarkı dinler gibi uçakla gidince neyi yakalar insan? Kars'tan İzmir'e bir yokuş aşağıdır Türkiye.


Şu karşıdaki kuş kadar yalnızım bu dünyada... Üstelik yağmurun altındayım. Kanatlarım ıslak, ağır külçe kadar. Kalkıp gitsem gidemiyorum, daha da ağırlaşıyorum çırpındıkça. Hayattaki bütün isteklerim bir bir sınavım oluyor. Her seferinde bilmediğim, beklemediğim yerden vuruyor beni kanatlarımdan. Şu karşıdaki kuş kadar yalnızım. Bütün hayat sanki karşıma dikilmiş jiletli barikatlar gibi. İlerlemeye çalıştıkça takılıp kanıyorum. Üstelik iyileşmesi de çok zor, uzun, acı dolu ve yine... Bir kafesin içindeyim sanki... Verilen bir alanın içinde dönüp duruyorum ben ilerliyorum sanıyorken. Yine en başa, yine ilk sınavımın olduğu yere, o zamana dönüyorum. Zaman eğilip bükülüyor ben yine aynı yerde aynı sınava tabi tutuluyorum. Şu karşıdaki kuş kadar değilim... O istediği yere uçuyor, bense aynı yerimde mevsimlerin geçip gitmesini izliyorum hala yalnız. Ayağımdaki pranga her gün daha da ağırlaşıp yakıyor canımı, uçup gitmem imkansız. Şu karşıdaki kuş... Gitti. Kim bilir nereye... Ben yine burada aynı yerde dışarıdaki fırtınayı izliyorum. İçimdeki fırtınayı unutmak istermişçesine.


Nasılını bilmeden çaldığım kapılardan eli boş dönmenin utancı var yüzümde... Kimlerde ne kadar azaldığını, nasıl unutulduğunu bilmenin hüznü var gülüşümde... Çok zaman oldu kendim ile kalmayalı yolculuklara düşmeyeli, kimsesini bulamayacağını bilmenin huzuru biraz da...


Kerem Aktürkoğlu 21 Ekim 1998 tarihinde Kocaeli'nin Gölcük ilçesinde dünyaya geldi. Babası emekli bir serbest meslek erbabıydı. Hayatının ilk engeli 9 aylıkken karşısına çıkmıştı. 17 Ağustos 1999'da merkez üstü Gölcük olan 7.6 büyüklüğünde deprem meydana gelmişti. Deprem en başta Gölcük ve Kocaeli olmak üzere Marmara bölgesini yerle bir etmişti. Bölgede hayatı durduran depremde daha 9 aylık olan Kerem Aktürkoğlu göçük altında kalmıştı. O yıllarda Gölcük Belediye Başkanı Kerem Atürkoğlu'nun dedesi olan Şaban Aktürkoğlu bir yandan torununu enkazdan çıkarmaya çalışırken diye yandan da bölge halkına yardım ediyordu. Gölcük ilçesi depremde ağır yara almıştı. Şaban Aktürkoğlu torununu enkazdan kurtarmıştı ve Kerem Aktürkoğlu hayatındaki ilk engeli aşmıştı. Daha önüne bir sürü engel çıksa da hiçbiri böyle büyük olmayacaktı. Kerem Aktürkoğlu'nun hayatı tehlikeye girmişti, Allah onun canını ailesine bağışlamıştı. Gölcük'ün sokaklarında futbol oynayan Kerem hep topun peşinde koşardı. 12 yaşında Gölcükspor'un altyapısına girdi. Burada dikkatler Keremin üzerindeydi ve 3 yıl burada oynadıktan sonra 2013 yılında Hisareynspor'a katılmıştır. Daha buradayken Süper Lig'deki bir çok kulübü etkisi altına almıştı. Birçok kulüpte denemelere çıktı ve Kerem Aktürkoğlu'nun Medipol Başakşehir altyapısına girmiş ama kalacak yer sorunu varmış kulüp ailesine kalacak yer verilmeyeceğini eğer kalacak yer bulabilirlerse futbolcunun takıma katılabileceğini söylediler ve bunun üzerine Kerem İstanbul'da bir yatılı yurda yerleşti.1 yıl boyunca her gün aynı şeyleri yaşadı gündüz okula gidiyor okuldan sonra antrenmana gidiyor akşamda tekrar yurda dönüyordu.1 yıl sonra Gençler Türkiye Şampiyonası'nda dikkatleri üzerine çekti. Bunun üzerine Başakşehir asgari ücretle Kerem Aktürkoğlu'yla profesyonel sözleşme imzaladı. Kerem henüz daha 16 yaşındayken profesyonel olmayı başarmıştı. 1 sene daha altyapıda forma giydikten sonra kulübü tarafından Bodrumspor'a kiralandı. Bodrumspor'da Kerem Aktürkoğlu şampiyonluk tecrübesi de yaşadı. İlk maçı 5. Haftada oynanan Kırklarelispor maçının 75. dakikasında olmuştu ve 22. Haftada tekrar karşılaştığı Kırklarelispor maçında 70. dakikada oyuna dahil olup 84. dakikada ilk golünü atmıştır. Ligin devamında Pazarspor, Manisa BB ve Derincespor maçlarında skora katkıda bulunmuştur. Sezonun tamamında 27 maça çıkıp 4 gol atmıştır.


Başakşehir'e eskisinden daha güçlü dönüyordu. İstanbul'a döndüğünde kamp kadrosuna alınmayan futbolcuya başka kulüplerden de teklifler vardı. Başakşehir futbolcunun ailesine sabredin iyi bir teklif gelince göndereceğiz diye oyalıyolardı. Transferin son gününde ise daha önce masada olmayan bir teklifle gittiler. Kerem'i kulübün pilot takımı Erokspor'a kiralayıp 5 yıllık yeni sözleşme yapmayı teklif ediyorlardı. Kerem ve ailesi bu teklife mesafeliydi. Erokspor'a kiralamakta sorun yoktu ama sözleşme yenilemek istemiyolardı. Çünkü hala A takım seviyesinde şans verilmemişti. Üstelik teklif de asgari ücretti. Kerem teklifi reddettiği için Başakşehir Kulübü futbolcuyu kadro dışı bıraktı. Ve antrenmanlara da almama kararı aldı. Kerem kulübün Balat'taki tesislerinde antrenman yapacaktı. Bu durum onun hayatında yeni sorunlara yol açmıştı. Asgari ücretle istanbul'da yaşaması mümkün değildi. Bu yüzden haftanın 5 günü Gölcük'ten, Balat'taki tesislere antrenman yapmaya gitmek zorunda kalmıştı. Babası ile birlikte her gün Gölcük- Balat arası yol yapan futbolcu henüz 18 yaşında iken futboldan 1 sene uzak kalmıştı. Ancak pes etmeye hiç niyeti yoktu. Sezon sonu belli takımlarla da görüşse de hep son kısımda sorunlar yaşanıyordu. Bunun en önemli sebebi futbolcunun yetiştirme bedeliydi. Kerem'i kadrosuna katmak isteyen Süper Lig takımları yetiştirme bedeli ödemek istemiyordu. TFF talimatnamesi gereği bir futbolcu Spor Toto 3. Lig'te 2 yıl boyunca oynarsa yetiştirme bedeli sıfırlanacaktı. Kerem de bu riski almaya karar verdi. Ve Kerem Aktürkoğlu, Karacabey Belediyespor ile anlaştı. Süper Lig'ten talipleri olan futbolcu ve futboldan 1 yıl uzak kalan genç bir isim olarak. Bu tercih belki de kariyerine sıfırdan başlaması haline geliyordu. Ama onun vazgeçmeye niyeti yoktu. Karacabey'de 34 maçta forma giymiş ve 3 ve 4. haftada oynanan 1461 Trabzon ve Fatsa Belediyespor maçında birer gol atmıştır. 20. haftada tekrar süre aldığı 1461 Trabzon maçında bir kez daha gol atmıştır. 23. haftada ilk asistini Turgutluspor'a karşı yapmıştır. Ve Karacabey'de geçirdiği bir sezonda iyi bir form tuttu. Ve kulübüyle Playoff'larda mücadele etti. Kariyeri için yeni bir tecrübe edinmişti. Sezon sonunda başka bir yolculuğa çıkarak Erzincanspor'a gitmeye karar verdi. Erzincan'a kendisini transfer eden bunu aynı zamanda Başakşehire de götürmüş olan Mustafa Sarıgül hocasıydı. Ancak Kerem'in kulüpten bir talebi vardı. Sonraki transferinde bonservisinden muaf olmak istiyordu. Birkaç sene önce kendisini Süper Lig'te oynamayı engelleyen sıkıntıları tekrar yaşamak istemiyordu. Erzincanspor da bu durumu ancak bonservis bedelini kendi cebinden ödemesiyle mümkün olacağını söyledi. Bu şartı kabul eden futbolcu 15 Bin TL bonservis bedelini kendisi ödeyerek transferindeki engelleri kaldırdı. Artık kendisi için yetiştirme bedeli de bonservis ücreti de ödenmeyecekti. Kerem Aktürkoğlu Erzincanspor'da sezon sonuna kadar 34 maçta forma giymiş ve Lige Serik Belediyespor mağlubiyeti ile başlansa da Erzincanspor 16 maç boyunca hiç kaybetmemiştir. 28 Lig maçında toplam 17 gol atmış ve 1 tane de asist yapmıştır. 12 ve 16. haftalar arsında 5 maç üst üste gol atma başarısı göstermiştir. Bucaspor 1928, İskenderunspor ve Şile Yıldızspor maçlarında 2'şer gol atmıştır 2019-2020 sezonunda Ligi 2. tamamlayan Erzincanspor, Playoff'lara kalmıştır. Ve burada ilk olarak Artvin Hopaspor ile karşılaşmıştır ve bu maçı 4-2 kazanmıştır. Kerem Aktürkoğlu bu maçta hattrick yapmıştır. Final maçında 68 Aksaray Belediyespor 2-1 ile geçilmiş ve bir üst lige çıkmaya hak kazanmıştır. Kerem Aktürkoğlu kupada Muş Menderesspor, Şanlıurfaspor ve Beşiktaş'a karşı oynamıştır. Erzincanspor ilk maçta Beşiktaş'a 3-0 yenilirken ikinci maçta 2-0 galip gelmiştir ve kupaya veda etmiştir. Kerem'e Süper Lig'ten bir sürü takımın teklifi olmuştur. Kerem ve ailesinin en çok ilgisini çeken Galatasaray'ın teklifi olmuştur. Fatih Terim'in özellikle istediği futbolcu Galatasaray'ın projelerinde önemli bir yer tutuyordu. Bunun üzerine Kerem Galatasaray'la sözleşme imzaladı. Galatasaray'da ilk sezonunda 11. haftadaki Hatayspor maçında Galatasaray'daki ilk golüne imza atmıştır. Bu maçtan sonraki günlerde Kerem'in COVID-19 testi pozitif çıkmış ve 3 hafta sahalardan uzak kalmıştır. Sahalara tekrar döndükten 3 hafta sonra 18. haftada Gençlerbirliği maçı karşısında alınan inanılmaz 6-0'lık galibiyette Ryan Babel'in attığı 6. golün asistini yapmıştır. 22. haftada da asist yapan Kerem Aktürkoğlu, 25 ve 28. haftalarda golle buluşmuştur. Kerem 17 Nisan 2021 tarihli Göztepe-Galatasaray maçında üç gol atarak hattrick yaptı ve 2016 aralık ayından bu yana Galatasaray formasıyla hattrick yapan ilk yerli futbolcu oldu. Kerem 2020-2021 Süper Lig'te hattrick yapan ilk ve tek Türk oyuncu olmuştur. Sezon performansı sonrası Şenol Güneş tarafından milli takıma davet edilmiştir.


Mersin'i tam olarak sevemedim geldik geleli. Tamam, çok uğraştım da diyemem sevmek için ama zaten insan kıyıya varıp Kıbıs'a bakmaya çalışırken, çünkü orada canı bulunurken, bu şehre sevmese bile epey saygı duyuyor. Annem birazdan uyanır, odada beni göremeyince panikler. Çünkü gece oldu. Geceler tehlikeli ve yasaktır benim gibi şuursuz ergenlere. Aslında biliyorum ki annemin de aklı, kalbi na şu karşıdaki Kıbrıs saydığımız ışıklarda. O da hep bu kıyıda dikilip, bütün iyi dileklerini denize bırakıp babama iliştirmek istiyor. Olayların başlamasıyla canımızın yanması kaçınılmazdı. Şimdi dik tutmak için çaba harcamaktan vazgeçtiğim omuzlarım, hep başka bir çift el tarafından pıtpıtlanır benim, "Asker kızı sağlam durur çocuğum, aferin sana." laflarını işitmemle de sonlanır bu yetişkinlerin benimle iletişimi. Yine öyle oluyor. Gururluyum, çok, çok gururluyum. Türk soydaşlarımızın acısına merhem olmaya gittiler, biliyorum. Orada benim gibi genç kızlar ne acılar çekiyor, farkındayım. Gündüzleri, her şeyin bilincindeyim inanın. Ne mantıklı, ne mağrur tavırlarım var bir görün. Siyasi haritaları açıp açıp yeni taşındığımız bu evin komşularına tarih demeci vermekten bile geri durmuyorum. Bu şımarıklığıma göz yumuluyor, annem tarafından bile. Gökyüzüne bakıyorum, gece oldu işte. O yüzden şimdi gecenin koynundan biraz günah çalacağım. Tüm bu hisler ve gerçekler içinde, bir çocuk olarak bakacaksak, babamın iyi olmasından başka bir şey düşünmüyorum. Şimdi ne yapıyordur, karnı tok mudur, silahı avucunda mıdır, kışlada mıdır? Bunları bilmekten başka bir halt istemiyorum. Allah'ım babamı koru ve dönmesini sağla, diyorum. Gündüz utançla, Allah'ım tüm babaları koru, diye ekleyeceğim, biliyorum. Ama diyorum ya şimdi gece, geceler kolayca izin verir böyle bencilliklere. Ne kötülüklerin şahidi sonuçta o, benim bir cümlemle burun kıvıracak değil ya bana. Limon ağaçlarının kokusu, önümdeki denizi bastıracak güçte. Kıbrıs'ta da böyle midir diye düşünüyorum. Babam, diğer asker amcalar da alıyor mudur bu kokuyu? Az evvel, evden buraya gelirken en huysuz komşunun bahçesinden bir tane çaldım. Isıra ısıra onu yemeye başlıyorum. Tadından nefret ettiğim halde bitireceğim bunu. Birincisi, içindeki c vitamini dikkatimizi toplatıyormuş, öğretmen demişti; ikincisi, bu bir çeşit ceza. Kendime verdiğim türden. Limonun sivriliği bana iyi geliyor. Boğazımdan yükselen ekşi tadın ve damağımdaki demirsiliğin kaynağı, içimde tutmaktan bayılayazdığım gözyaşı değil de bu limonmuş misal. İnsan isteyince kendini öyle güzel kandırır ki, bir nimettir de bu. Gece epey ilerlemiş, tenhalaşıyor etraf. Lojmanların bahçelerine alışmış bedenimi bu herkese ait sokakta ilerletmek güç. Eve girdiğimde annemi uyanık görmek tedirgin ediyor beni. Ama kafasını çevirip bakmaması kadar değil. Ağlıyor. Salonda ışığı görmüştüm ama mutfağa bir bakıyorum, komşular doluşmuş. Annem de odada tek değilmiş hatta. Üst sınıflardan duyduğum bir küfrü savurup koşuyorum. Bu kez yorgunca, belli belirsiz gülümsüyor. "Babandan haber geldi, iyilermiş. Nihayete erecekmiş görev!" diyor ve bir daha ağlamaya başlıyor. Az önce küfrümü önemsememişti ama şimdi dikkatini verir diye korkup susuyorum. Yoksa böyle güzel haberi verme şekli yüzünden anneme yıllık küseceğim gibi duruyor! Seke seke mutfağa gidiyorum, kana kana su içerken, o huysuz komşumuzun limonlarından sıkıp şekerle çırptığını görüyorum. Kahkaha atmaya başlıyorum, sanki kalbim göğüs kafesimi terk edecek.


Kafka heç vaxt evl nm mişdir. Ümumiyy tl Kafkanın ş xsi h yatı, münasib tl ri çox qarmaqrışıq olmuşdur halbuki öz b d nind n Kafka utanırdı. 1920-ci ild Kafka çex yazıçı v jurnalist Milena Yesenka il münasib td olmağa başlamışdır. Ona yazdığı m ktublar daha sonra "Milenaya M ktublar" adı il çap olunmuşdur. Milena, Kafkanın s rl rini Çex dilin çevir n qadın idi. Milena bir t rcüm çi, jurnalist, köş yazarı, intellektual v anarxist ruhlu bir ş xs idi, eyni zamanda onlarla insanı gestapo dan qurtaran bir q hr man idi. Kafka v Milena bu t rcüm l r münasib ti il yazışmağa başladılar. Sonra bu yazışmalar t dric n sevgiy çevrildi, lakin Milena, sevgil rini imkansız ed n evli bir qadın idi. Üst lik, Milena v Kafka f rqli ş h rl rd yaşayırdılar. Bu ciddi v zy t Kafkanı d rind n sarsmışdı. Milena v Kafka yalnız üç d f görüş bildil r. Üçüncüsü artıq Kafkanın m zarının başındaydı. Çünki Kafkanın ölümünd n sonra Milenanın günl rdir m zarın yanında gözl diyi iddia edilir. Onlarla insanı nasistl rd n xilas ets d , özünü xilas ed bilm di v müharib nin bitm sind n c mi bir il vv l, 1944-cü ild düş rg l rd öldürüldü. Kafkanın Dora il is münasib tl ri çox ciddi idi. H tta F l stind yerl şm yi v birlikd bir restoran açmağı düşündül r. İddiaya gör , Dora birlikd açacaqları bu restoranda aşpaz olacaqdı, Kafka is baş garson idi. Kafkanın v r m ölümü onların planlarını h yata keçirm sin mane oldu. Kafka insanların onu zehni v fiziki c h td n iyr nc hesab ed c yind n qorxurdu. Buna baxmayaraq Kafka il tanış olanlar onun sakit v göz l davranış tutumuna, aydın sezil n intellekt , quru yumor hissin malik olduğunu deyirdi. Brodun fikrinc Kafka onun tanış olduğu n yl nc li adam idi. Kafka dostları il zarafatlaşmağı sevirdi, lakin ç tin v ziyy tl rd dostlarına yaxşı m sl h t d ver bilirdi. Broda gör Kafka cüml l rini el qurura bilirdi ki, onlar dinl yiciy musiqi kimi s sl nirdi. Brodun dediyin gör Kafkanın sas iki xüsusiyy ti "mütl q dürüstlük" v "q ti vicdanlılıq" idi. Kafka uşaq ik n idmana az maraq göst rs d , daha sonra fiziki f aliyy tl r v oyunlara maraq göst rmişdir. Yaxşı minici, üzgüçü v avarç k n idi. H ft sonlarında o v dostları uzun g zintil r çıxardılar, onların çoxu Kafkanın özü t r find n planlaşdırılırdı. Yazı onun üçün çox vacib idi: Kafka onu "ibad t forması" adlandırmışdı. Kafka s s qarşı çox h ssas adam idi, sakit yerd yazmağa üstünlük verirdi. Kafka Avstriya-Macarıstan imperiyasının Praqa ş h rind Q dim ş h r meydanının yaxınlığında anadan olmuşdur. Ail si m nş c orta sinif şkinazi y hudisi idi. Anasının adı Yuliya Atasının adı is Herman olmuşdur. O dövrl rd alman dilli insanlar sosial c h td n böyük imkanlara sahib olduğundan valideynl r uşaqlarını Yüks k s viy d alman dilind danışmağa t şviq etmişdil r. Herman v Yuliya Kafkanın 6 uşağı olmuşdur v Frans onların n böyüyü idi. İki qardaşı Kafkanın 7 yaşı olanda ölmüşdü. 3 bacısı is İkinci dünya müharib si zamanı Holokostda ölmüşdürl r y ni q tliamda. Frans Kafka t r find n atası "gücd , sağlamlıqda, s s tonunda, natiqlikd , özünü m mnun etm kd , dözümlülükd , zehni v ziyy td insan t bi ti haqqındakı bilikl rd sl Kafka" kimi t svir edilmişdir. İş günl rind h r iki valideyn evd olmurdular, Yuliya Kafka h tta günd 12 saat işl yirdi. N tic d , Frans Kafka uşaqlıqda böyük t nhalıq hiss etmişdir. Uşaqların t rbiy sind sas n mür bbiy l r v xidm tçil r iştirak etmişdir. Kafkanın atası il olan problemli münasib ti ksini 100 s hif lik "Atama M ktub" s rind tapmışdır. Bu s rd o, atasının ş xsiyy tind n d rind n t sirl nm sind n şikay tl nmişdir. Atasından f rqli olaraq anası sakit v utancaq qadın idi. Kafka ail sinin vv lc onlarla yaşayan bir qız xidm tçisi vardı buna gör d evd el d göz l ş rait yox idi v ail darısqal m nzild yaşayırdı. Fransın otağı çox vaxt soyuq olurdu. 1913-cü ilin noyabrında ail daha böyük m nzil köçmüşdü, lakin Elli v Valli artıq evl nib birinci evd n köçmüşdül r. 1914-cü ilin avqustun vv lind Birinci dünya müharib sinin başlamasından az sonra bacılar orduda olan rl ri il laq l rini itirmiş v buna gör d ikinci m nzil ail nin yanına qayıtmışdırlar. Bacılarının artıq o zaman uşaqları da vardı. Frans 31 yaşında Vallinin köhn m nzilin köçmüş v ilk d f t kbaşına yaşamağa başlamışdır. 1893-cü ild ibtidai m kt bi bitirdikd n sonra ciddi t hsilin keçirildiyi dövl t gimnaziyası olan v Köhn ş h r meydanındakı Qoltz-Kinski sarayında yerl ş n Köhn Ş h r Alman Gimnazsiyasına q bul olunmuş v orta t hsilini burada almağa başlamışdır. T hsil alman dilind aparılsa da, Kafka çex dilind d yazıb oxuyurdu. O, gimnaziyadakı t hsilini 8 il davam etdirmiş v yaxşı qiym tl r almışdır. Kafka çex dilind yaxşı danışdığından tez-tez t rifl ns d , Kafkanın özü heç vaxt çex dilind s lis danışdığını düşünm mişdir, buna baxmayaraq h tta alman dilind d çex aksenti il danışırdı. Matura imtahanlarını 1901-ci ild vermişdir. Matura imtahanı Orta m kt b t hsili alan g ncl rin universitet v ya oxşar ali t hsil mü ssis l rin davam etm k üçün keçm li olduqları bir imtahandır. 1901-ci ild Praqada yerl ş n Alman Karl-Ferdinand Universitetin q bul olunan Kafka kimya ixtisası üzr t hsil almağa başlamış, lakin iki h ft sonra q rarını d yiş r k hüquq t hsili almağa başlamışdır. Bu sah onun marağına s b b olmasa da, qarşısına geniş iş imkanları açırdı, bu is atasını m mnun edirdi. Bundan lav , hüquq uzunmüdd tli t hsil t l b edirdi, bu is Kafkaya alman dili v inc s n t tarixi d rsl rin qatılmaq ş raiti yaradırdı. Universitetd ki ilk ilind Kafka h yatında n yaxın dostu olmuş Maks Brodla tanış olmuşdur. Brod tezlikl müşahid etmişdir ki, Kafka utancaq v azdanışan olsa da, dedikl rinin çoxu d rin m na k sb edir. Brodun t klifi il onlar Platonun "Protaqor" s rini orijinal yunan dilind , öz t klifi il is Qüstav Floberin "Sentimental t hsil" s rl rini Fransız dilind oxumuşdular. Kafka 18 iyul 1906-cı ild hüquq üzr doktorantura d r c si almışdı v bir il müdd tin m cburi ş kild pulsuz hüquq v cinay t m hk m l rind hüquq katibi kimi f aliyy t göst rmişdir. 1 noyabr 1907-ci ild Kafka Assicurazioni Generali sığorta şirk tind işl m y başlamışdır v buradakı işi bir il yaxın davam etmişdir. Bu dövrd ki m ktublaşmaları Kafkanın iş saatlarından y ni saat 08:00 18:00 a kimi işl m sind n narazı olduğunu göst rir. Bel ki, bu amil getdikc onun üçün daha da çox h miyy t k sb ed n yazılarına vaxt ayırması üçün böyük ç tinlik tör dirdi. Kafka 15 iyul 1908-ci ild işd n istefa etmişdir. İki h ft sonra Bohemiya Krallığındakı İşçil rin Q za Sığortası İnstitutuna daxil olanda s r yazmasına imkan ver n yeni iş tapmışdır. İşi s naye işçil rin f rdi z r rl rd n ötrü öd n c k kompensasiyanı mü yy nl şdirm k v araşdırmaqdan ibar t idi. Bu dövrd iş t hlük sizliyin z if diqq t yetirildiyind n barmaqları v trafları itirm k kimi q zaların baş verm si adi hal idi. Bel q zalar xüsusil tornaçı d zgahı, l burğulama maşını, yonucu d zgahı, fırlanan mişar kimi avadanlıqlarla işl y rk n qeyd alınırdı. Burada işl diyi bir neç il müdd tind sığorta institutuna illik hesabatlar yazmışdır. Kafka işini ad t n gündüz saat 2-d bitirirdi, buna gör d d bi yaradıcılıq üçün vaxt qalırdı. Kafkanın atası is oğlunun ail nin mağazasını t hvil alacağını gözl yirdi. Bu dövrl rd Kafka vegetarian olmuşdur. 1915-ci ild Kafka Birinci dünya müharib sind xidm t üçün orduya çağırılmışdır, lakin Kafkanın sığorta institutundakı işver nl ri onun dövl t qulluğunda olduğunu saslandıraraq buna mane olmuşdurlar. Kafka orduya qatılmaq üçün yen c hd etmiş, lakin 1917-ci ild ona v r m diaqnozu qoyulduqdan orduya q bul olunmamışdır. Kafka ilk romanını 1912-ci ild yazmışdır romanın birinci f sli "Ocaqçı" hekay sidir v bu bölüm 1913-cü ild ayrıca bir hekay ş klind n şr olundu. Kafka tamamlaya bilm diyi bu s rin "İtmiş Adam" adını qoysa da, Brod Kafkanın ölümünd n sonra onu "Amerika" adı il n şr etdirmişdir. Kafka romanı yazark n Amerikaya mühacir t etmiş qohumlarının t crüb l rind n istifad etmişdir. Roman Kafkanın optimist sonluqla bit n yegan s ri hesab olunur. Günd liyin gör Kafka "Q sr" romanı üz rind işl m y 11 iyun 1914-cü ild q rar vermişdir, lakin romanı yazmağa 27 yanvar 1922-ci il q d r başlamamışdır. es rin baş q hr manı yer ölç ndir o, nam lum s b bl r üzünd n k ndi idar ed n Q sr daxil olmağa icaz ala bilmir. Qaranlıq üslubda işl nmiş romanın sas mövzuları yadlaşma, bürokratiya, ş xsin sistem qarşı dayanark n ç kdiyi sonsuz ziyy t, ld edilm z m qs d üçün aparılan boş v ümidsiz mübariz dir. 1917-ci ilin avqustunda is Kafkaya v r m diaqnozu qoyulmuş v Kafka Bohemiyanın Sürau k ndin köçmüşdür. Burada bacısı Ottla yezn si Karl Hermanın fermasında işl yirdi. O, burada özünü rahat hiss etmiş, h tta burada keçirdiyi vaxtı h yatının n göz l dövrü hesab etmişdir. Çox güman ki, bu, onun burada m suliyy tl rd n azad olması il laq dar idi. 1924-cü ilin martında Kafkanın s hh ti pisl şmiş, buna gör d o, Berlind n Praqaya qayıtmalı olmuşdur. Burada ail si, xüsusil bacısı Ottla onun qayğısına qalmışdır. Kafka müalic m qs dil 10 apreld Vyana yaxınlığında yerl ş n Kirlinqd h kim Hoffmanın sanatoriumuna getmiş v 3 iyun 1924-cü ild burada v fat etmişdir. Ölüm s b bi aclıq idi: Kafkanın boğazının v ziyy ti ona rahat yem k yem sin mane olurdu v parenteral nutrisiya h l mövcud olmadığından onu b sl m k mümkün deyildi. Ölüm döş yind ik n boğazının bağlanıb heç n yey bilm m sind n vv l yazmağa başladığı "Aclıq s n tçisi" hekay si üz rind d yişiklikl r aparmışdır. Onu n şi Praqaya g tirilmiş, 11 iyun 1924-cü ild Praqanın Jijkov rayonunda Yeni Y hudi q biristanlığında d fn olunmuşdur. Kafka h yatda ik n tanınmırdı, lakin o, m şhurluğu vacib hesab etmirdi. Ölümünd n qısa müdd t sonra m şhur olmuşdur. Kafka n şr olunmuş v olunmamış s rl rini dostu Maks Broda buraxmış v ondan ölümünd n sonra bütün s rl rini m hv etm sini ist mişdir. Kafka bunları yazmışdır: "eziz Maks, m nim son ist yim: Arxamca buraxdığım h r şey günd likl r, lyazmalar, m ktublar, qaralamalar v s. oxunmamış yandırılsın." Maks bu xahişi yerin yetirm kd n imtina etmiş, romanlarını v dig r s rl rini 1925-1935-ci ill rd n şr etdirmişdir. 1939-cu ild F l stin qaçark n n şr olunmamış bir çox kağızı özü il aparmışdır. Kafkanın sonuncu sevgilisi Dora Diamant da onun arzusunu yerin yetirm miş, ondan gizlic 20 d ft rini v 35 m ktubunu saxlamışdır. Onlar 1933-cü ild Gestapo t r find n müsadir olunsa da, aliml r onları axtarmağa davam edir. Kafkanın s rl ri Brod t r find n n şr olunmağa başladıqdan sonra böyük diqq t ç km y v müsb t r yl r almağa başlamışdır. Brod Kafkanın d ft rl rini xronoloji sıra il düzm kd ç tinlik ç kmişdir. Problem o idi ki, Kafka tez-tez kitabın müxt lif hiss l rini müxt lif vaxtlarda yazırdı; b z n ortadan yazırdı, b z n is sondan. Brod Kafkanın tamamlanmamış s rl rinin çoxunu çapa vermişdir. M s l n, Kafka "M hk m " romanının b zi f sill rini nömr l m miş v tamamlamamışdır. Eyni ş kild , "Q sr" romanının b zi cüml l rini tamamlamamış, b zi hiss l rini anlaşılmaz saxlamışdır. F sill ri yenid n qaydaya salmış, m tni redakt etmiş, punktuasiyanı d yişdirmişdir. "M hk m " 1925-ci ild Verlag Die Schmiede n şriyyatı t r find n n şr olunmuşdur. Qalan iki roman Kurt Volf t r find n çap olunmuşdur: "Q sr" (1926) v "Amerika" (1927). 1931-ci ild Brod Kafkanın 1917-1924-cü ild yazdığı hekay l ri "Böyük Çin s ddi" adı il n şr etdirmişdir. Kitabı Gustav Kiepenheuer Verlag n şriyyatı buraxmışdır. Brodun buraxdığı seriyalar ad t n "D qiq n şrl r" adlandırılır. Brod 1968-ci ild v fat etdikd n sonra sayının minl rl olduğu t xmin edil n Kafkanın kağızlarını katib si Ester Hoffey buraxmışdır. O, b zil rini satmış v ya n şr etdirmiş, lakin çoxunu qızları Eva v Ruta buraxmışdır. Onlar is kağızları çap etdirm kd n imtina etmişdirl r. 2008-ci ild bacılar v İsrail Milli Kitabxanası arasında m hk m prosesi başlamışdır. İsrail Milli Kitabxanasının iddiasına gör Brod 1939-cu ild F l stin mühacir t ed nd bu kağızlar İsrail xalqının mülkün çevrilmişdir. 2012-ci ilin oktyabrında is qanuni olaraq m hk m kağızların İsrail Milli Kitabxanasına aid olduğuna dair q rar q bul etmişdir.


Bugün, Türk edebiyatının seçkin isimlerinden biri, Hıfzı Topuz'u kaybettik. 1923 yılında İstanbul'da doğan Topuz, hayatının her anını edebiyata ve gazeteciliğe adadı. İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesi mezunu olan Topuz, gazetecilik kariyerine Cumhuriyet gazetesinde muhabir olarak başladı. Ardından Milliyet gazetesinde köşe yazarlığı yaptı ve Hürriyet gazetesindeki çalışmalarıyla da unutulmaz bir iz bıraktı. Gazeteciliğinin yanı sıra, edebiyat ve tarih alanında da çığır açan eserlere imza attı. "İstanbul Hatırası", "Yedi Tepe'nin Üzerinde", "Büyükada'da Bir Yaz", "İstanbul'un Kayıp Anıları", "Sultan Abdülhamid'in Haremi" ve "Cumhuriyet'in İlk Yılları" gibi başyapıtlar, onun derin bilgisini ve kalem ustalığını yansıtıyor. Topuz, pek çok ödülle onurlandırıldı. Sait Faik Hikaye Armağanı'ndan, Sedat Simavi Edebiyat Ödülü'ne; Tarih Vakfı Ödülü'nden, Necip Fazıl Kısakürek Ödülü'ne kadar birçok ödülü hak etti. Onun eserleriyle büyüyen nesiller olarak, Topuz'un mirasını yaşatmak en büyük görevimizdir. Türk edebiyatının bu kıymetli ismini, her zaman sevgi ve saygıyla anacağız.