İnsan en çok da kendisini oturduğu masanın karşısında gördüğünde yalpalıyor, hesap soruyor ya içi bile kendinden işte o an dolu gözlerle bakıyor kendi sinirli suretine, kırılmış suretine sarılmak istiyor, içini ısıtmak istiyor ama içi kabul etmiyor kendini, hep yok sayılmış o kırgın içi affetmiyor bu kez kendini. "Gözlerini belerterek bakma bana korkunç görünüyorsun Buçe, şarj aletini aldıktan sonra cebime koymayı unutmuşum sonra da arabada bırakmışım herhalde" her konuşmasında beni daha çok sinirlendirmeyi başarabiliyordu bu adam. "İkinizde mi?" Diye teyit ettiğinde kafamızı salladık. "Hemen getiriyorum siparişlerinizi" diyerek uzaklaştı yanımızdan, o sırada Sinan telefonuna abanmış biri ile mesajlaşıyordu. "Hey nereye daldın yine" deyince kendime geldim. "Kalkalım" kasaya gidip ödemeyi hallettikten sonra dışarı çıktık. "Aptal kız bu yoldan gitmeyeceğiz, dön" dedi. Peşine takıldım ve hiç bilmediğim, adını duymadığım yerlere gitmeye başladık, anladığım kadarıyla Sinan burada uzun bir süre yaşamıştı ve avcunun içi gibi biliyordu çoğu yeri. Tabiri caizse ayağımıza kara sular inene kadar gezdik her yeri, zamanın farkında değildik hava karamaya başlayınca kalacak bir yer aramak istedik. Ara bir sokağa girdiğimizde birkaç tane çocuk yol boyu yerde oturuyordu, kiminin elinde sigara, kiminin elinde küçük poşetler ve kiminin elinde çakı vardı. Biraz korksam da çaktırmamaya çalışıyordum. "Gençler, misafirimiz var" hepsi ayaklanıp etrafımızda çember oluşturdular. "Ablacım, kaldır o bıçağı. Vereceğiz parayı tamam mı?" Dedim ama ikna olmuşa benzemiyordu muhtemelen kafası yerinde değildi. "Tamam değil" daha ağzındaki cümleyi tamamlamadan elindeki bıçağı Sinanın karnına birkaç kere batırdıktan sonra arkasına bakmadan koşarak gitti, diğerleri de onu takip ederek uzaklaştılar, Sinan elini karnına götürüp dizi üstüne düşünce ellerim istemsiz ağzımı kapattı. Küçük bir bağırıştan sonra ne yapacağımı bilmez halde duruyordum, Sinanın bedeni yere düşünce dizlerimde derman kalmamıştı, yanına oturduğumda belki de en çaresiz anlarımdan birini yaşıyordum. Elim kanayan yarasına gitti, amacım bastırıp kanamayı biraz da olsa durdurmaktı ama bu yeterli değildi, aklım donmuş gibiydi. "Neresi burası, lütfen ambulansa tarif edin burayı, arkadaşım bıçaklandı, lütfen" yalvarır gibi sesimi yükselterek konuşuyordum caddenin ortasında, sonunda biri gelip telefonu elimden aldı, onun gelmesiyle birkaç kişi daha toplandı ve birlikte Sinanın yanına gittik, adam giderken ambulansı aramış ve hemen durumu anlatmıştı, "Ben hemşireyim, sakin ol ilk müdahaleyi yapacağım" bir kadının konuşmasıyla üstümden bir nebze de olsa yük kalkmış gibi hissediyordum. Kadın, Sinanın yanına koştu, etraftakiler de seferber olmaya başlamıştı, dizlerimin bağı çözüldü o saniyelerde, elimde olmayarak yere düştüm, ellerim titriyordu, ona bir şey olmasın istiyordum, ona bir şey olma ihtimalini düşünemiyordum bile. "Sinan" dilimden ismi döküldü ama sesim çıkmamıştı.


Western türüne iyi bir örnek olan bu film, Amerikan Batı'nın keşfinin yapıldığı erken dönemlerinde geçmektedir. Ethan Edwards adlı bir eski Konfederasyon askeri, kız kardeşi ve yeğeninin Komançi Kızılderilileri tarafından kaçırılmasından sonra, onları aramak için bir arayışa çıkar. Filmin başlangıcında, yerliler tarafından tuzağa düşürülüp öldürülen bir ailenin intikamının peşinde koşan askerin macerasına tanıklık ederiz. Film boyunca işlenmiş, Western türüne özgü ögeler göze çarpacaktır. Her Western türünde olmasa da kovboyların üstünün kirli ve toprak içinde olması, yaptıkları işe ve yaşam tarzlarına göre gerçekçi bir biçimde işlendiği görülür. Öte yandan yerliler daha acımasız, kirli, ahlaksız, düzensiz bir hikaye biçimlendirilmiş. Buna göre, beyaz insanın modern ve düzenli, ahlaklı bir yaşam biçimine sahip olduğunu göstermeyi amaçlamıştır. Yaygın bir işleyiş biçimi olan bu kültür arası zıtlıklar ve kontrastlar Hollywood sineması temalarında sıkça görülür. Ayrıca bu tür filmeri, belirli bir dönemi ve o zamanın kültürüne özgü hikayeler anlatması Western filmlerini ilgi çekici bir noktaya taşımıştır. Şiddetin bu filmde kaçınılmaz olduğunu; ırkçılık ve yabancı düşmanlığına dair ögelerle iç içe geçtiğini görürüz. Filmin şiddet içeren sahneleri oldukça yoğundur. Ethan, Comanche'leri öldürürken sert ve acımasız davranır, özellikle de Comanche'lerin kadınlarını ve çocuklarını bile hedef alır. Bu şiddet sahneleri, Ethan'ın intikam için yaşadığı acımasız duyguları ve Amerikan Batı'nın keşfinin sertliğini gösterir. Ancak, filmin şiddet sahneleri sadece bir gösteriş ya da şiddeti romantize etmek için değil, aynı zamanda şiddetin sonuçlarını da yansıtır. Ethan'ın şiddet dolu intikam arayışı, ailesine ve sevdiklerine zarar verir ve onun insanlıktan çıktığını gösterir. Filmde şiddet kaçınılmaz bir tema olarak işlenir ve filmin ana karakterinin intikam arayışı nedeniyle şiddetin dozu giderek artar. Ancak, filmin şiddet içeren sahneleri sadece bir gösteriş değil, aynı zamanda şiddetin sonuçlarını yansıtır ve ana karakterin insanlığından çıkmasına neden olan acımasız duyguları eleştirir. Western türüne özgü sinematografik ögeleri, filmin atmosferini belirleyen ve izleyicinin Batı'nın vahşi doğasına bir yolculuk yapmasını sağlayan önemli unsurlardır. Western filmleri, genellikle geniş açılı çekimler, görkemli manzaralar, özelleştirilmiş renk paletleri, geleneksel kostümler ve güneş ışığı kullanımı gibi sinematografik ögelerle tanınır. "The Searchers" da bu geleneği devam ettirir ve filmin büyük bir kısmı geniş açılı çekimlerle, doğanın görkemli manzaralarıyla doludur. Filmin renk paleti, Western türünün sert ve acımasız doğasını yansıtacak şekilde tasarlanmıştır. Kostümler de Western tarzında deri kıyafetler, botlar ve şapkalar gibi geleneksel Batı kıyafetleri olarak tasarlanmıştır. Güneş ışığı kullanımı, Western filmlerinde yaygın bir görsel araçtır ve bu yapım da güneşin yükselişi ve batışı gibi doğal ışık kaynaklarını kullanarak doğanın güzelliğini vurgulamak için kullanılır. Bu sinematografik ögeler, Western türünün özelliklerini yansıtan bir atmosfer yaratır ve bu filminin duygusal etkisini arttırır.


Bursa, kendisine bağlı ilçe kuruluşları, kale tepesi, Gemlik, Mudanya, İznik Gölü, Uludağ, Cumalıkızık, külliye ve türbeleri ile gerçekten büyük şehir. Terminalden ulaşım, otobüslerle kolay ve rahat. Yalova üzerinden feribot seferleri devam ederken yakın zamanda Osman Gazi Köprüsü de hizmete girdi. Halk arasında bilinen Bedri Rahmi Eyüpoğlu tarafından Nazım Hikmet'e, ceza evinde kalırken ithaf edilen şiir, "Bursa'nın ufak tefek taşları" Zülfü Livaneli'nin şarkı formatında seslendirdiği güzel bir dinletidir. 600 yıllık Osmanlı İmparatorluğu'nun kuruluşunda önem arz ediyor. Zeki Müren'in mezarlığı, Müzeyyen Senar'ın ruhu Bursa'nın temel direğidir musikimiz açısından bakarsak. Darende Tarikatı'nın köklerinde liderlik eden bağ, Somuncu Baba'ya dayanır. Fakir halka ekmek dağıtan fırını gizli bir dergah aleminin dünyevi dokunuşudur. İstanbul Üsküdar'a irşat ehli alimi, tekke müdavimi duası ile yetiştirilen Aziz Mahmud Hüdai'nin hocası Üfdade Hazretlerinin türbesi de buradadır. Diyenler olur illa ki, Bursa'yı zaten Evliya Çelebi rüyası üzere seyahatnamesinde anlatmış. Tarih değişen, yenilenen, gizlenen, bir o kadar da tehlikeli unsurlar taşır. Ne yazık yeşilliğe, zeytine STK yetmemektedir. Kızılderililerin "para ve beyaz adam" atasözü tabiri, ahilik bilincinin kayıp gitmesinden dolayı, mimari restore hataları, betonlaşma bize şunu düşündürüyor: Gerçek ile dayatılan, gelenekçi ve modernleşme çelişkisindeki savaş, insanlığın iç yolculuğundaki ayrımdır. Yani "memories of with remember yourself, so walking the future." Geçmişin, anılarınla kendinin geleceğe yürüyüşü. Uzun bir cümle farkındayım ama anlatmak istediğim sadece yaşadığımız değil, bizden önceki yaşananları da yaşatmak. Aslında beni Bursa üzerine deneme yazısı almaya iten güç, Edirne'ye gittiğim kulüp ile İznik Gölü ve Cumalıkızık bölgesine ziyaretimiz. Çünkü şehrin merkezine çocukluğumdan beri gitme imkanı buluyordum. Tamamen keyfi, saha çalışması niyeti ile yeniden bir pazar sabahı 6.00'da Pendik'ten Esen Tur aracı en son beni aldı ve yola çıktık. Alıştım yolda olmaya, bu sefer sinirlendiğim için değil, motivasyon duyguları kabarıyor içimde. Vardığımız yer Yalova'dan Orhan Gazi istikametinde Cumalıkızık. Hacı Osmanlı Sofrası'na köy kahvaltısı için ahşap merdivenlerden çıktık. Yetkili arkadaş Eskişehir'e gidemediğim için temsili magnet armağan etti. Çiğ börek aramadım dersem yalan olur. Çay, pişi, yoğurtlu kırmızı lahana salatası, peynir, zeytin, reçel, klasik domates, salatalık... masayı süsleyen şahane bir donanım vardı. Ancak alerjim olduğundan yumurtadan yapılan omleti yemediğim için kendi hakkımı eşlik eden arkadaşlara bıraktım. Bizimle ilgilenen Mesihan Hanım ile hoş sohbetimizi ayaküstü gerçekleştirip ayrıldık. Lavabolar için ayrılan alanın üst çatısında duran televizyon vardı. Hafızamda Yılmaz Erdoğan'ın Vizontele filminde ilk kez televizyon ile karşılaşan halkın kerpiç duvar üstünde antenlerle uğraştığı sahneyi canlandıran siyah beyaz ekran nostaljisi. Görünce o meşhur espriye hep beraber güldük doğal olarak. Yola devam ediyoruz. Rehberimiz Bursa'da ikamet ettiği için Cumalıkızık içinde dolaşırken bize eşlik etti. Meydan Çarşı Çeşme önünde durduk. Halk efsanesi: Aile kurmak isteyenlerin kısmeti açılsın diye iki kere çevreyi turlaması gerekiyormuş. Her cuma toplanılan caminin barınması ve kızık, yörenin bileşik ismi Osmanlı Oğuz Türklerinin Kızık boyundan gelmelerinden kaynaklanıyor. Unesco Dünya Mirası listesine dahil edilmesi güzel bir haber. Arnavut taş kaldırımları yağmur sularının birikinti yapmaması için kurulmuş. Hala Bolu'yu andıran cumbalı evleri korunuyor. Cumbalı ev demek binanın üst katının balkon mantığında çıkıntılı olmasından ileri gelir. Küçük Emrah'ın Kınalı Kar dizi çekimlerinden sonra görmeye rağbet artmış. Cin Aralığı, Yunan askerlerinden kurtulmak için Osmanlı askerlerinin gizli geçit açmasını temsil ediyor. Halk efsanesine göre de kötü enerjideki diğer canlıların kovulmasını sağlıyor. Minik dere kıvrım kıvrım akıyor taşların üzerinde sekerek. Davul zurna çalan çingeneler harçlık koparmaya çalışıyor. Küçük çocukların sigaraya alışması hoş değil, yürek dayanmıyor. İtfaiyesi ve meşhur Merkez Camii nostaljik görünüyor. Hemen yanında Kardelen Kestane Şekeri yörenin lezzetlerinden. Dönüşte ahududu şerbeti içerek İznik Gölü'ne devam ediyoruz. Kahve için durakladığımızda keyif alamadık, makineyle yapılan ticari kahvelerden tat alamıyorum. Çayın kalabalıkla arası iyidir. İznik'te Romalılar, Selçuklu Devleti, Haçlılar, nihayet Osmanlı hakimiyetinin izleri var. Yoğun olarak rehberimizin Bursa hakkında söylediklerini yazamayacağım. Donanımlı olduğuna hemfikiriz. Ancak Emir Sultan üzerine kıssadan hisseler araştırmalıyız. Ulu Camii sütunlarına işlenen güneş sistemi gözler önüne seriliyor, Batılı isimlerden çok önce adım atıldığı hakikat. Tarihi Maksim Gazinosu'nun sadece tabelası karşılıyor sizi şimdilerde. İznik Meydan Çarşısı çok büyük. Mutasavvıf Eşrefoğlu Rumi ve diğer sandukalar, Çandarlı Halil Paşa, Nilüfer Hatun İmareti, Süleyman Paşa Medresesi, Orhan Gazi Ayasofya Müzesi, II. Murad Hamamı, Şeyh Kutbettin Camii, Yeşil Camii bu topraklarda yerini edinmiş. Mevlid Kandili dolayısı ile manevi bir ruh sinmişti. Gölde küçük bir yerleşke var çay içmek için mola verdik. Helva kavurmuşlar, renkli fincanlar çok zarifti. 23 Nisan 2017 özellikle yorgun temaşalardan sonra devletimiz açısından fazlasıyla değerli. TRT müzik kanalında Mustafa Keser'in şarkı söylediği eski bant yayın kayıtları yayınlanıyordu. İbrahim Tatlıses çıktı ardından. Yorumlanan türkü, "Yeşil ördek gibi daldım göllere". Yüzüme vuran gün batımı Van Gogh tablosunu andırıyordu. Otobüsün en ön camından fotoğraflamaya çalıştım. Karamürsel sepetlerini ve çini sanatını es geçmeyelim, buraya özgü el becerilerinden. Bursa, Bursa, Bursa... Sürekli karşıma çıkıyor şiirler, türküler, resimler nereye baksam Bursa. Önce Konya idi şimdi Bursa.. benim kaderimin ağları Bursa ile Konya arasında dokunmuş incecik görünmez ipliklerle. Yüreğimi bağlamış Kudret-i İlahi bu ipliklerle beni Bursa'ya ve Konya'ya...


Uyandım, yağmur yağıyordu penceremdeki damlalara baktım. Perdesiz odamdan dışarıyı izlemeyi severdim. Sahi, neden bu odaya perde almamıştım? Başım ağrıyordu, dün gece neler oldu bilmiyorum. Yine geç yatmış olmalıyım. Peki saat kaç? Öğleden sonra 1 mi? Evet, kesinlikle geç yatmıştım. Mutfağa gidip bir kahve alıp döndüm. Pencerenin yanına oturup yağmur damlalarını izlemeye başladım. Telefonumu çıkarıp bir şiir açtım. Telefonu pencerenin kenarına koydum. Küçük İskender "Bir daha bana benzeme angel" sevdiğim bir şiirdi. Zihnimden geçen her şeyin dudaklarımda kapana kısıldığını fark ettim. Onu ne kadar sevdiğimi hiç söylemediğim aklıma geldi. Şimdi ne yapıyordur kim bilir? Belki yazdığım şiirleri okuyordur... Ona en son ne zaman bir şeyler yazdım? Cevap vermiş miydi? Yağmur şiddetini artırdı artık şimşekler de çakıyor. Duvarımdaki tabloya baktım. Orfe ve Evridiki. Sevdiği için Hades'i karşısına alan o ozan, Orfe. Diğer duvarda Goya'nın Kronos tablosu, ürkünç. Masanın üstünde bir kağıt vardı. Dün gece bir şiir yazmış olmalıyım. Neden hiçbir şey hatırlamıyorum ve bu baş ağrısı neden geçmiyor? Aklımdan sürekli "om mani padme hum" demek geçiyordu. Lotusun içindeki mücevheri bulabilmiş miydim? Ruhumu acıdan kurtaracak olan ilaç Nepenthe. Bilmiyorum belki de baldıran içmeliyim. Bunu düşününce gülümsedim. Telefonum çaldı arayana baktım. Yakın arkadaşım arıyor. Birkaç gündür konuşmuyoruz merak etmiş olmalı. Telefonu açtım "efendim" dedim. Nerede olduğumu ve ne yaptığımı sordu. Evde yağmuru izlediğimi söyledim. Akşam yanıma geleceğini söyledi. Bu akşam mı? Bu akşam olmaz. Gerçi bundan sonra hiçbir akşam olmaz... İçinizden bu gece ölecek olanlar içimdeki hisleri ne kadar anlayabilir bilmiyorum. Aşk, keder, gözyaşı ve şiir. Ne hissettiysem şiirlere yazdım. Duvardaki yazıya baktım. "Sevi seniyorum" bunu okuyunca gülümsedim. Basit bir yazım hatası gibi görünen bu yazı aslında bilerek öyle yazılmıştı. Sevmeyi seniyorum, sevmek sensin anlamı taşıyordu. Bu kadar romantik olunur mu? Şimdi onun adını kalbinin duvarlarından nasıl sileceksin? Silmesen de olur dedim kendime. Ya sen? Onun seni hatırladığına emin misin? Geçip giden bir anı olduğunu düşün. Seni aciz herif. Kendime bu kadar sert olmam normal mi? Herkese yumuşak davranırken kendime bu kadar sert olmam. Belki de duvardaki yazının anlamını kimse bilmemeli bunun bir yazım hatası olduğunu düşünmelilerdi. O şiir geldi aklıma "halbuki aşk, başka ne olsundu hayatın mazereti." yaşama devam etmenin başka bir sebebi olabilir miydi? Tutunduğum bütün dalları kırılan bu hayat ağacı beni yine yüzüstü bırakmıştı. Öyle bir dünya işte burası dedim. Sanki evde biri varmış gibi konuşuyordum. Masaya uzanıp şiiri aldım. Yine mi? Yine ona yazmıştım. Bu kaçıncı dedim kendime. Hiç okumayacağı kaçıncı şiiri yazıyordum? Galiba bu sonuncuydu. Bardağı mutfağa götürmeliyim. Ayağa kalktım bir iki adım sonra sendeleyip yere düştüm. Bardak kırıldı. Bir parçası yanağımı kesti. Artık yürümeyi bile beceremiyorsun dedim kendime. Son günlerim hiç iyi geçmemişti. Son günler mi? Bu ne garip bir kelime oyunuydu... Ayağa kalkıp yanağımdan damlayan birkaç damla kana baktım. Kırık parçalar her yere dağılmış onları temizlemeliyim. Boşverip oturdum. Zamansız mı gönderilmiştim dünyaya? Zihnimden ne çok soru geçiyordu. Kırmızı ceketim neredeydi acaba? Kırmızı ceketin ne alakası var? Babam öldüğünden beri ailemden kimseyi görmemiştim. Ne yapıyorlardır kim bilir? Acaba bugün öldüğümde cesedimi bulabilecekler miydi? Eğer arkadaşım bugün evime gelmeyecek olsaydı ölü bedenim kaç gün yalnız kalırdı? Cenazeme gelmeyin. Aşkın cenazesinde kimse olmayacak. Düşünürken yanağımdan akan kanlar pantolumu kırmızı renge boyuyordu. Neden altımda pantolon vardı? Ne ara giydim ki onu? Sanırım başımın neden ağrıdını anladım. Bu kadar fazla şeyi düşünürsen tabi ki ağrır. Yağmur dindi ellerime bakabilirim artık gerçi Turgut Uyar bunu kar için söylemişti ya neyse. Karanlığıma ve yalnızlığıma başkaldıran kırmızı bir gülün varlığını gördüm. Hepsinin solduğunu sanıyordum. Onunla konuşuyor olsam bu gülü ona verirdim. Sever miydi bilmiyorum. Ben ona ne kadar ilgili davransam o benden o kadar uzaklaşıyordu. O şarkı çalıyordu. "Aşk ve elveda kantosu" seni unutacağım demiştim. Unutmak demişti. "Unutmaktan daha güzel bir ayet olamaz." Neyse artık bir önemi yok. İsa sevginin insanlığı kurtaracağını düşünmedi mi? Vergilius "Omnia vincit amor; et nos cedamus amori" derken haksız mıydı? "Aşk her şeyi fetheder, ona teslim olalım." Ne yanlışlığı vardı Vergilius'un? Ellerimi yüzüme perçinledim. Ağlamak ciddiyet ister. Sevmek yürek. Peki ya ölmek? Ölmek yaşamak ister. Önce yaşamak gerek. Yaşanmamış bir hayattan ölmek ölmek midir? Ve onu gördüm. Masamın üzerinde duran resmini. Aptallıktı. Seni seviyorum demeliydim. Bugünden sonra bir anlamı yok. Kapı çalıyor. Açmaya gitmedim. Elimde bir bardak kırığı var. Onu ne zaman aldım? Bileklerim! Kan! Bileğimi ne ara kestim? Ben kapıyı bir süre açmayınca kapıyı kırdılar. Gelen arkadaşımdı. Yere düşmüştüm. Gözlerimi biraz aralayıp arkadaşıma gülümsedim. Sol elimde kanlı bir kağıt vardı. Bir şiir. Son kez la belle dame sans merci demek için son bir şiir. Gözlerim kapandı...


Yaratılan... Çağan Irmak'ın yapımlarını çok beğenen biri olarak bunu da çok beğendim. Ancak sanki bazı noktalarıyla Ulak filmini çağrıştırdı bana bazı replikleriyle. Bu kıyam meselesine kafayı biraz takmış bir yönetmenimiz ancak işlediği tema çok güzel. Yaratılan dizisi 20 Ekim'de Netflix'de gösterime girdi. Oyuncular arasında başrol olarak Taner Ölmez ve Erkan Kolçak Köstendil dikkat çekiyor. Şimdi dizinin biraz analinizi yapayım size analiz severler toplanın. Tıbbın normalde yaşatma üzerine kurulu olduğu bir gerçek. Bu dizide de aslında yaşatmanın da ötesinde tamamen ölümsüzlüğü arzulayan ancak bunun sadece yaratana özgü olduğu gerçeğini gözden kaçıran iki kişi var. Biri bu konuda daha hırslı tanrı kompleksi taşıyor adı Ziya. Diğeri ise hem bilinmeyene yoğun arzu duyuyor hem de daha güvenli şekilde bilinmeyeni keşfetmeye çalışıyor. Aslında İhsan etik taraftayken Ziya bilimin etik dışı çizgisinde ilerliyor. Şimdi biraz spoiler olacak; gidişatı çok anlatmadan yorumumu eklemek istiyorum. En sonunda Ziya yarattığının, kendi varlığının, gücünün, idrakinin ötesinde onu aşan 'bir gerçekliğe' dönüştüğünü fark ediyor ve kendi eserinden kaçıyor. Modern bilim de biraz böyledir aslında. Günümüzde insanlar kendi yarattıkları makinelerden, yapay zekalardan, teknolojilerden korkar hale gelmiştir, diziyi izlerken hep bunu düşündüm. İnsan en çok kendi yarattığı gerçeklikten korkar bence. Bazen bilmek acının ve yıkımın kendisi olur. Dizideki bazı replikler insanı gerçekten bilinç düzeyinde büyük farkındalıklara teşvik ediyor. Mesela İhsana soruyorlar nereye gidersin o da ''hiçten gelip hiçe giderim diyor''. Yani kaybedecek bir şeyi olmayan ve bu dünyaya ait olmayan birisi o artık. İhsan, dervişler gibi bu dünyaya artık farklı bir gözle bakıyor. Çünkü geldiği yer insanların akıllarının ermeyeceği bir noktada. İnsan gittiği her yeri cehenneme çeviriyor ve bunu dizide dile de getiriyor. ''Gittiğim her yere ölümler götürdüm''. Sonuç olarak aslında yaşam bize çok karmaşık gelse de kendi içinde basit ve belirli bir düzeni var. Biz ''yarattığımız'' anlamların istilasına uğrayarak kendi hayatlarımızı cehenneme çevirebilecek kadar hem güçlü hem de onun karşısında aciz varlıklarız. Onun sınırına müdahale edersek kendi sonumuzu kendimiz getirebiliriz. Astrolojiyle ilgilenenler var ise aramızda yorumlarımın sonunu bir de şöyle bağlamak isterim. Mesela ben izlerken hep Plütonu andım. Bilmeyenler için söyleyeyim, Plüton, astrolojide sembolik manada ölüm, yer altı, Hades, yıkıcılık, baskıcı güç gibi anlamlar taşıyor. Karakterlerin sürekli ölüm ötesiyle, ölümle, yeniden dirilmekle, ölüm-yaşam arasındaki o geçişe yönelik yoğun arzular, tutkular duymakla çok fazla meşgul olmaları bana Plütonu andırdı. Plütonun aşırılıkları aslında karakterlerimize bu dünyada cehennemi yaşattı. Onlar çünkü Plütonun karanlık tarafına geçmeyi seçtiler. Tıbbı, bilimi kendi güç zehirlenmelerine alet ederek ölümle ve yaşamla oyun oynamaya çatıştılar. Bu yüzden karakterlerimiz ölüme yakın deneyimler yaşadılar ve çevrelerinde dokundukları tüm hayatları da kendi yıkıcı etkileriyle paramparça ettiler.


Online toplantılar, seminerler, eğitimler, dersler artık hayatımızın içinde yer almaya başladı. Sosyal medya, internet, teknolojik gelişmelerin zararları üzerinde çok duruyoruz. Faydaları olduğu da yadsınamaz bir gerçek. Zamanın genişletilmesi ve verimliliğini artırabilme gibi bir yönleride var. Hayatımda önemli bir yer edinen etkinlik esasında 6-7 Mayıs 2023 tarihi olarak kararlaştırılmış ardından program takviminde değişikliğe gidilmişti. Büyük bir heyecan içinde beklediğim program bu ay 7-8 Ekimde gerçekleşti. Program konukları: İlber Ortaylı, Acar Baltaş, Zülfü Livaneli, Ozanser Uğurlu, Şermin Yaşar, Bahar Eriş idi. İki gün süren yoğun bir programdı. Özellikle ikinci gün bir hayli yoğundu zaman ağırlığı olarak. İçeriğine dair çok fazla girmek istemiyorum. Dolu dolu içeriğiyle program benim için bir dönüm noktası olduğunu belirtmek isterim sadece. Ülkemizin mücevherlerinden İlber Ortaylı'nın geçmiş ile ilgili ve geleceğe dair tavsiyeleri değerlendirmeleri elzemdi. Zülfü Livaneli ise felsefe okumalarının hayatımızda yer edinmesi gerektiği ve düşünce yapımızda felsefi bakışın büyük önem arz ettiğini aktardı. Şermin Yaşar tarafından dilin önemi ve yaşatılması, Acar Baltaş tarafından hayatı nasıl şekillendirebileceğimiz, Ozanser Uğurlu ise şu içinde bulunduğumuz çağda bizi baskılayan sorunların nasıl daha katlanılır kılınacağı, Bahar Eriş ile de etkileşimli değişik sunumuyla Odaklanamama / Dikkat Dağınıklığı gibi konularda yol gösterdiler. Canlı oturumlar ile değerli konuklar ile bir araya geldiğimiz mekanları aşan bu program ile herkes kendi heybesine yıldızlarını yerleştirdi diye düşünmekteyim. Etkinliği düzenleyenlere ve katılan konuklara teşekkürü borç bilirim.


Not: Bu bir otobiyografi denemesinin denemesidir. İlk otobiyografimin giriş kısmı tıpkı Charles Dickens'ın İki Şehrin Hikayesi romanının girişinde olduğu gibi harika bir betimlemeyle başlıyordu ve sinematografik bir şekilde tüm kameraları benim doğduğum yıllara götürüyordu. Daha romantik bir yaklaşımla ele aldığım doğum hikayemi ikinci otobiyografimi yazarken hiç kullanmadım. Hatta doğumumu ve çocukluk yıllarımı resmi bir olay olmaktan çıkarıp gayet göz ardı edilebilen bir konumda tuttum. Hayatımın odak noktalarından biri olan okuma ve yazmayı ilk otobiyografide temelde tutmuşken ikinci otobiyografimde eksik yanlarımı ve kendime dair eleştirilerimi dile getirdim. İlkokuldan lise yıllarıma kadar geçen zamanda nelerin hayatımı etkilediğini, eğitimimi, çevremi ve aileden uzak yıllarımı yeterince aktardığımı düşündüğüm için sanırım ikincide bunlara pek fazla değinmedim. Geriye dönüşlerle ve ileriye sıçrayışlarla oluşturduğum ikinci otobiyografimde kendimi geliştirmekten beni alıkoyan şeylerden stres ve acılardan ve bunların hayatımdaki yerinden söz edip çözümü üzerindeki görüşlerimden bahsettim. Bir Nuri Bilge Ceylan filmi olmasa da onun senaryosunu anımsatan taşra betimlemelerim, bozkırı yer yer alaşağı edişimle sonlandı. Bu cümlelerim sonraki otobiyografimde sıkça bahsettiğim bozkırlı olmaktan keyif duymadığım, hayıflandığım ve kişiliğimi etkileyen sonuçlanmaları içeriyordu. Yoğun bir şekilde yazma serüvenim üstünde durduğum ilk biyografimde bunun üzerine tartışılması gerekiyormuş da o anı beklemişim gibi birbiri ardına sıralanan paragraflarla yazma deneyimimi açıklamışım. Kendimi tanımlarken sorduğum sorular ben buyum diyememenin verdiği çekingen yanıtlarla birlikte kararsızlığımı gözler önüne sermiş. İlk otobiyografimde pandeminin kişiliğimin dönüşümünde ne denli etki ettiğinden bahsettim. Hayatımı keskin bir bıçak gibi kesen bir şey olarak tanımladım pandemiyi. Sona gelişimle başı yakalayışım arasında saçlarımı uzatışım, bazı şeylerin peşini bırakmak isteyişim ve eskiyi iteleyişim üzerinde durdum. Yeterince içime döndüğümü hissettiğim için fazlasıyla dışarı döneceğim bir yılın bana doğru geldiğini fark etmemiştim o günlerde. Zorla tutulduğum o ferahlama alanından artık yeter deyip çıkmak sosyal bir açlığı da beraberinde getirmişti çünkü. O zamanki ben bile buna inanamazdı ama şimdi her şey olağan geliyor. Hayat tüm bu geçirgenlikleri, parçalıkları olup bitmeleriyle devam ediyor. Onu tanımlamayı bıraktığımı söylemiştim. O kadar çok zaman harcadım ki bunun üzerine, ateşkes bile imzaladım onunla. Tıpkı burada olduğu gibi ilk otobiyografimde de hayatımın şu ana kadar geçirdiğim anlarının genel değerlendirmesini yaptım. Her şeyi kabul ettim, hayat çünkü her zaman acı sunmamıştı bana. Eckhart Tolle, İnsana asıl acı çektiren şey kendi düşünceleridir. dediğinde her duygunun insanın kendi çabalarıyla oluştuğundan bahsediyordu. Her şeye rağmen mutlu olabilmeyi biliyordum. Duygularımı bastırmadan onları her anıyla yaşayacağım günleri merakla bekliyorum.


Bir Rum iş adamının kızı olan Eleni ile Mustafa Kemal'in evlenmesine önce Atatürk'ün annesi Zübeyde Hanım'ın izin vermediği, daha sonra da babasının Eleni'yi kahyasıyla evlendirdiği anlatılıyor. "Çok seneler geçti, ben halen her gün senden haber bekliyorum. Herhangi bir zamanda mektubumu alırsan, beni hatırla. Kağıttaki gözyaşlarımı görebileceksin. Yıllar ve olaylar geçiyor, seninle ilgili çok şeyler konuşuluyor. Mektubumu okurken, başka kadını seviyorsan, mektubumu yırt. Benim seni sevdiğim kadar, o kadını o kadar çok seviyorsan, kendisine hiçbir şey söyleme, senin kadar mutlu olmasını diliyorum. Fakat balkondaki kızı hatırlıyorsan ve başkasını sevmiyorsan, seni beklediğimi ve ömrüm boyunca bekleyeceğimi bilmeni istiyorum. Döneceğini, beni unutmayacağını biliyorum. Babam vefat etti. Beni senden ayırdığından tam bir yıl geçti, beni eve kapattı ve bir ay çıkmama izin vermedi. Ağladım, biliyorum ki tüm kilitleri ve hapisleri boşuna harcadı. Beni evlendirecekleri adamı sadece bir kez gördüm ve kendisi bana onu sevebileceğimi söyledi. Ben kendisine, 'Hayır, ben sadece ilk aşkımı seviyorum' dedim. Babam beni hiç bir zaman affetmedi ve ben de kendisini affetmedim. O zamanlardaki gibi artık genç ve güzel değilim.


Ben katil değilim, o halde birini öldürmeliyim. Neyse öldürmek iki dakika beklesin önce bir puro içmeliyim ve yarım kalan tezimi yazmalıyım. Sonra öldürme işlemine başlayabilirim, zaten kimleri öldüreceğimi biliyorum. Çakmağım neredeydi benim? Haa, buldum işte. Neyse bak sana ne anlatacağım bir kitapta okumuştum. Annesi Afrikalı, babası Japon, kendisi insan bir yazardı adını hatırlamıyorum. Aman bize ne zürriyetinden, milliyetinden sadete gelelim. Şöyle yazmıştı. Kimler yazmalı biliyor musun diyordu. Deliler, göçebeler, işçiler, köylüler ve kadınlar yazmalı. Bunlar dışında kimsenin bir şeyler yazmaya hakkı yok diye buyurmuştu yazar olacak o zat. Hassiktir be oradan, hassiktir. Sen kimsin de kimin yazıp, yazmayacağının hükmünü veriyorsun. Yaaa of. Karışık işler işte boş ver. Sana kimleri öldüreceğimi anlatayım. Birinci olarak kendimi, öyle düşünce olarak falan değil ha, intihar olarak da algılama. Farklı bir ritüel olarak yapacağım bu eylemi, sebebini sonra açıklarım. İkincisi... İkincisi yok, yani şuan için yok. Belki ilerleyen zamanlarda olur. Daha düşünmedim. Hadi votka içelim, getir şişeyi. Sonrasında belki hastalıklı kadınlara bakarız. Votkadan hoşlanmazsak ucuz şaraplar içeriz, belki de televizyon izleriz gerçi deterjan tanıtımı yapmak için icat edilen bir kutudan çokta bir şey beklememek lazım. Onun için votka ya da şarap içmek daha doğru bir hareket olacaktır. Bak sana başka bir hikaye anlatayım. İşkoç bir yazarın hikayesi. Farazi konuşmuş olsa da güzeldir. Ne dediğini tam hatırlamasam da şöyle bir şeyler diyordu sanki. Çözülmezmiş hiçbir şey senin istediğin gibi, olmazmış düşündüğün gibi ama çaresi olmazmış bunca şeyin. Hikayeyi hatırlamasam da bahsettiği şeyler bunlardı. Neyse siktir et, bize ne milletin hikayesinden. Gel biraz yatalım, geceler uzun değil artık. En azından hayatımızı bok edecek kadar. En iyisi biraz dinlenmek ve bolca içmek. İçki yetmezse başka keyif verici şeylerim de var haberin olsun. Hem kuru hem sulu anlarsın ya. Gel biraz adrenalin yükseltelim ne dersin? Geç bakalım şöyle, soyun. Başlasın vuslat, başlasın büyük debdebe. Ne dersin? Arap raksçılar gibi kıvır, titret bütün bedeni, meşk et bana. Votka, sigara kesmez zift getir, ab-ı hayat olsun bize, zift getir. Sana Fransız bir yazarın hikayesi anlatacağım bu sefer. İlhamını Anadolu'dan almış Fransız bir yazar, abuk subuk hikayeler, saçma sapan masallar anlatan pis bir moruktu kendisi. Kesin ölmüştür. Şöyle diyordu. Adının geldiği yeri bileceksin, soyun-sopun, para, malın önemi olmayacak. Anadolu gibi kurak, ıssız, dümdüz bozkır gibi olacaksın. Ovada küsmek zordur kafanı çevirsende, kaçsanda saklanamazsın. Acem dağlarına benzemez burası, dağılılar kolay küser çünkü dağların, taşların ardına saklanabilirsin ama Anadolu'da bunu yapamazsın her şey apaçık ortadadır çünkü. Diğerleri gibi bu da boş boş konuştu anlayacağın. Hadi ver bir cigara, sigara değil ha cigara. İçin için yanalım. Ne çok insan tanımışım değil mi? Enteresan. Sana asıl mevzuyu anlatmadım ben, tezimin konusunu. Tezimin konusu "Yazarlar neden öldürülmelidir." Nasıl bir konu sence, bok gibi değil mi? Bence bok bile bu konunun yanında kıymetli kalır. Sen yazsan ne yazardın diyeceğim de, bana ne amına koyayım. Ben kendi işimi kendim yaparım. Senin bildiğin garip guraba, öldürülmesi gereken bir yazar var mı? Varsa onu da öldürürüm sorun değil benim için. Yoksa bu senin için bir sorun mu? Eğer öyle düşünüyorsan koy götüne gitsin, üç kuruşluk dünya işte ne bekliyorsun ki. Tabakamın üzerinde ne yazıyor gördün mü? İki harf Ö ve L yani öl hayatın özeti budur. Bunun hayatın özeti olduğunu da nereli olduğunu kendi bile bilmeyen bir gezginden duymuştum. Yanlış hatırlamıyorsam tabakayı da ondan çalmıştım. Ne kadar sarkastik değil mi? İki harf ve koca dünya ben olsam az yazardım nedenini boş ver. Baksana gündüz geri geliyor, her geçen gece sabah olur ne kadar acı değil mi? Şimdi neden öyle dedin diye merak edersin sen. Açıklarım ama önce işemem gerekiyor. Gel bir seyahate çıkalım seninle. Neresi olduğunu bilmeden, bir Acem'den duymuştum oraların güzelliğini ama tam koordinatları hatırlamıyorum. Sanırım bir Baltık ülkesiydi, oradaki insanlar her gün yeni bir güne uyanırmış ve hiçbir şeyi merak etmezmiş. Ne kadar güzel değil mi? Bir de buralara baksana. Her gün yeni bir keder, yeni bir buhran insan merak etmeden hayatta kalamaz ki burada. Hem o da öyle söylememiş miydi? Kim mi? Adını benim koyduğum, yaşını senin verdiğin kişi. Sahi ne demişti? Hmm... Gün geçtikçe her şeyi yavaş yavaş unutuyorum, yaşlandım sanırım. Bu durum beni ziyadesiyle memnun ediyor, hiçbir bok yapmadan hayatın sonunun gelmesi çok güzel değil mi? Geçti artık benden demek, adım atacak derman bulamamak çok güzel, dehşetli güzel hemde. Votkayı, sigarayı, puroyu, tezi siktir et. Çay koy! Bu her şeyi unutmanın vakti geldi, çay koy! İki gecedir düşünüyorum. Ben ne yaptım da bu hale geldim. Bilmiyorum, bilsem bu halde olmazdım zaten. Hem ne varmış halimde. Bir sen varsın, bir tezim, birde sigaram. Haa votkamı da unutmamak lazım onun yeri ayrı. Çayı siktir et, gel biraz kuru takılalım. Getir çarşafı, getir nevaleyi. İnceden dumanlanalım, sonra seninde tadına bakacağım unuttum sanma. Sen kim misin? Sen benim hastalığımsın, sen saplantımsın, sen varya sen... Neyse, öylesin işte. Tanımsızsın lan, tanımsız. Daha fazla anlatmaya gerek yok binaenaleyh tezimi yazmam gerekiyor ve bunu yalnız yapacağım. Kalk siktir git şimdi. Giderken yanına çarşafı al, sonra sar içine; sigaramı, votkamı ve tezimi. Sonra da yak gitsin, çek içine. Duman duman işlesin ciğerine. Yapmıyorum hiçbir şey; yazmıyorum tez, içmiyorum sigara, votka. Hepsinin amına koyayım. Ne gerek var bunlar haa. Ne gerek var? Soruyorum sadece. Hayatımı sikti bu saydığım şeyler, hayatımı. Sen bunların başını çekiyorsun, sen evet sen. Şaşırdın mı? Şaşırma, haklıyım her kelime de, her şeyde. Anladın mı? Anlamazsın. Son bir şey istiyorum senden, gitmeden önce. Getir revolverimi kafama sıkacağım, böylece tezimi gerçekleştirmiş olacağım.


Netflix'te izlediğim en iyi içeriklerden birisi olan bu 2017 yapımı film, 52 yaşındaki bir kadın olan Manana'nın ebeveynleri, kocası ve çocuklarıyla beraber yaşadığı evden ayrılıp kendi evine çıkma kararı almasıyla başlıyor. Toplum yapısı olarak bize çok çok benzeyen Gürcistan' da da tıpkı bizde olduğu gibi böylesi bir karar alkışlarla karşılanmıyor. İşin içine dış kapının dış mandalı diyebileceğimiz aile fertleri dahi giriyor ancak Manana akşam yemeğinde pasta yiyebilme özgürlüğünü kazanmak konusunda epey ısrarcı ve öyle kolay kolay pes etmiyor. Bu film hakkında her düşündüğümde kendi evime 52 yaşıma gelmeden çıkabilmeyi diliyorum ilk olarak. Sonra hayali bir karakter olsa dahi Manana'nın cesaretiyle gurur duyuyorum.


Yol almış bir tekne gibiyim bir gün batımında. Dümende gri ve siyah tonlu bir siluet. Ana yelken açık, cenovanıda açmışsın. Ama uzaklarda kalmışlar demir atmış gibi. Deniz bürünmüş gri bir gümüş tonuna. Kimi yerleri parlar, kimi yerlerinde matlıklar. Korkarsın şamandıraya bu kadar yakın olmaktan. Ama kaptan bilir bu suları nerede sığlık var. Yol almış bir tekne gibiyim bir gün batımında.


Çocukluğum, büyükannemin ablasının yatak odasında, yüz yıllık bir iskemlede Larnaka'yı ve Beyrut'u dinlemekle geçti. İkiye bölünmüş bir adada 50 kilometre uzaktaki Larnaka'yı yirmi sekiz yaşımda, uçakla kırk beş dakikalık mesafedeki Beyrut'u kırk yaşımda görebildim. Savaşların eksik olmadığı bu coğrafyada, fırsat buldukça gittiğim Larnaka sokakları, çocukluğumda anlatılanları gözümde canlandırmam için hazırlanmış bir film seti gibiydi. Ata toprakları olan Lübnan'da, Hiba'nın evindeki beşinci günümdeyim. Büyük teyzemin de yaşamış olduğu bu evde huzur ve sevgi dolu günler geçiriyoruz. Lübnan çok güzel ancak Paris kadar pahalı bir şehir. Her on yılda bir İsrail tarafından bombalanmasına rağmen kendi küllerinden yeniden doğuyor ve Orta Doğu'da bir inci gibi parlıyor. Güney'de Filistin topraklarından 1940'lı yıllardan beri mülteci alırken şimdi buna bir de Suriyeli mülteciler eklenmiş. Lübnan ve Beyrut'un kelime anlamlarını dün öğrendiğimde, Beyrut'un hemen yakınındaki bembeyaz karlı dağlardan geldiğini anlıyorum. Burada Arapça bir başka duyuluyor. İçinde Fransızca saklı kelimelerle konuşuyorlar ve herkesin ağzından sanki şarkılar dökülüyor. Lübnan akşam saatlerinde karanlıklara gömülmesine rağmen insanları memleketlerine büyük bir aşk duyuyor. "Arap dünyası bir araya gelebilse bu acıların hiçbiri yaşanmazdı." diye bir konuşma geçtiğinde hep birlikte yere bakıp sessizliğin içinde kayboluyoruz nargile kokusunda. Zahterli ekmeğin kokusu tüm acıları bir anlık siliyor, nefis kokuyor. Burada ağzınıza ne koysanız kendiliğinden eriyor. Lübnan mutfağında geçen çocukluğumda bu lezzetler bana büyükannemi özletiyor. Zahter kokusu tüm Lübnan'da buram buram tütüyor. Baalbeck, Tanrı'nın Vadisi. Burası, Beyrut'un iki saat kadar uzağında, İsrail'in göz koyduğu Golan Tepeleri'nin güneyi ve arkası Suriye sınırı. Dün gözlerimi hüzünden açamadığım Suriyeli mülteci kamplarından, Tanrı'nın Vadisi Baalbeck'e kadar "Neden?" diye sorduğum ve isteyerek fotoğraf almadığım saatler yaşıyorum. Sebebi belki saygı, belki hüzün, belki de onları resimleyip insanlara "Vay be!" dedirtip yapmacık hüzünlerine şahit olmak istemeyişim. Baalbeck tarih kokuyor ve gördüklerim beni büyülüyor. Anjar bölgesi, Ermenilerin. Lübnan'da farklı dinler, mezhepler, huzur ve sevgi içinde birlikte yaşıyor. Gümüş takılarıyla ünlü Anjar'da, bizi zahter kokuusyla karşılıyorlar ve Nora adında bir kadın düzgün Türkçesiyle "Hoş geldiniz, nasılsınız?" diyor. Madlen adındaki rehberimiz Ermenilerle pazarlık yapılmaması gerektiğini söylüyor. Vedalaşıp ayrılıyoruz. M. Ö. 8. yüzyıldan kalma altı yüz dükkanlı bir arkeolojik alanı geziyoruz, zahter kokusu ve korna sesleri giderek yok oluyor. Ertesi gün tüm aile bir araya geliyoruz, masalar kuruluyor, lezzetler gerçekten inanılmaz ve bizim unuttuğumuz Osmanlı mutfağının onların geleneksel mutfağı olduğuna şahit oluyoruz. Biz dört kedili bir evde huzura uyanıyoruz ve bu Lübnan sabahında burnuma zahter kokusu gelirken aklıma mülteciler düşüyor. "Beyrut'u anlatmak öyle kolay iş değil." diyorlar, bu coğrafyada bombalar patlar, bir sürü insan ölür ama kimseler duymaz. Kaldığımız ev, otuz yıldır tam altı kez yeniden restore edilmiş, kurşun delikleri kapatılmış. Savaşın yorgun izleri ve hüznü karışıyor piyano seslerine. Çiğ kuzu ciğerini soğan ve ekmekle ısırırken arak kokusu sarıyor nefesimizi. Sabahları, Abdallah'ın kurduğu kahvaltı masasında biz Fransızca günaydınlaşırken ona Arapça "Günaydın" diyoruz. Öyle sadık ki işine, öyle sessiz, öyle kendi halinde, Sudan'dan Lübnan'a ailesine daha iyi bakabilmek için gelmiş, Abdallah'ı çok seviyoruz ama bunun ötesinde, okuma yazma bile bilmeyen ben yaştaki bu adam farklı bir duygu uyandırıyor bende. Sabahları Abdallah masaya kruvasan koyuyor, çıtır çıtır taptaze, her lokmada farklı bir lezzet geliyor kruvasanlardan, en çok hoşuma zahterli olan gidiyor "Kaç Fransız zahterli kruvasanın tadına bakmıştır?" diye düşünüyorum. Abdallah yanında çay getiriyor, bıkmadan hep ne istediğimizi soruyor, görevi memnun etmek. Bilmiyor ki "Zahterli Kruvasanın" kokusu yeter de artar. Fransız kültüründen gelen kruvasanı zahterle hazırlayacak kadar kendine güveniyor Lübnanlılar, tıpkı Arapçanın içine kattıkları Fransızca kelimeler gibi. Dünyanın en eski fosillerinin olduğu bir Maronit köyünde, hiç eskimemiş binalarının arasında dolaşıyoruz. Bir vatoz fosili takılıyor gözüme, hayat gerçekten suda başlamış. Byblos, bize bugün çok iyi davranıyor, misafirperver sokaklarında adımlıyoruz. Lübnan yemeklerinin olduğu bir köy lokantasında yemek yiyoruz. Beyrut'un güneyinde, İsrail'e doğru Saida kentinde doğmuş büyükannem. Lübnan'da uyanacağımız son üç sabahımız kaldığını fark ediyorum. Savaş yorgunu kadının kedili evinde bizi çok özleyeceğini söylüyor duvarlar. Sarılıyoruz, ayrılık vakti yaklaşırken, hüzün doluyor içimiz. "Flower of Damascus" adında bir yere giriyoruz. Damascus, yaseminleriyle ünlü güzelim bir şehirken şimdi ne haldedir kim bilir? Beyrut'ta, Damascus Sokağı bile var, sınır komşusu Suriye ile yemeklerinin birbirinden hiç farkı yok. Lübnan gecelerinde, The Flower of Damascus'un altı kişilik orkestrası Arap halk ezgilerini ve Fairouz'dan eserler söylerken ezgiler içimize işliyor, bizim meyhanelerimizde çalınan ve söylenenlerin ne kadar yozlaştığını konuşuyoruz. Gecenin sonunda orkestraya gidip teşekkür ediyoruz. Lübnanlı kadınlar, giyinmeyi, süslenmeyi ve eğlenmeyi çok iyi biliyorlar. İnce çorap üzerine giydikleri şortlar, topuklu ayakkabılar, özenle yapılmış saçlar, bir an "Ben neredeyim?" sorusunu sordurtuyor bana. İnsanların bir elinde nargile, diğer elinde arak, herkes bir ağızdan bu orkestraya eşlik ediyor ve dans ediyor gece boyunca. Flower of Damascus'da Lübnan gecelerinin çok ilginç bir yüzünü daha görüyoruz, insanlar buraya sabah dörde kadar geliyorlar ve gece hiç bitmiyor buralarda. Özellikle hafta sonları Beyrut sokakları hiç sessizleşmiyor. Biz son sabahımıza kuş sesleriyle uyanıyoruz. Kırk yaşımda görebildiğim bu güzel ata topraklarına veda etme zamanı. Lübnan'ın ağzının tadı hiç bozulmasın, Orta Doğu'da hep bir inci gibi parlasın, küllerinden yeniden doğacak bombalara maruz kalmasın. Öyle güzel ağırlandık, karşılandık ve sevildik ki ayrılmak zor olacak buradan. Hoşça kal güzel Lübnan, denizinin mavisi, havanın kokusu, yıldızların, kuşların ve insanların hep barış içinde yaşasın. "Siz hiç zahterli kruvasan yediniz mi?" Ben denedim ve çok sevdim.


Züleyha Ersingün - Kaygı Kuşu Z. O. Ç. K. O. Yorumlarınız için teşekkür ederim, yetişkinler ve çocuklara ilham olması dileği ile.. Konusu çok güzelmiş, bir mektup zinciri... Elinize sağlık. Ne güzel bir öneri. :) Teşekkürler...