Merhaba, ilk kitabım Unutulan'ı artık tüm kitapçılarda bulabilirsiniz! Ayrıca Azalanlar'a vakit ayırıp okuyan ve hiç ilgisini çekmese bile şöyle bir bakıp geçen herkese çok teşekkür ederim. Sağlıcakla kalın. Ödediğim hiçbir bedelin tesadüf olmadığını anladığım bir lahzadaydım. Hissettiğim şaşkınlığın yansımalarını karşımda duran adamın gözlerinde de görmek, yaşadığımız anın aykırılığını adeta kamçılıyordu. O da benim gibi afallamıştı. Kendisine bir şeyler söylemekte olan adama odaklanamıyor, kuzguni gözlerini üzerimden ayıramıyordu. Hiçbir detayı kaçırmamak amacıyla, baştan aşağı defalarca kez üzerimde turladı; neden burada olduğuma dair bir iz bulmayı umuyor gibiydi. Aramızdaki tanıdıklığı teşhir edercesine suratıma odaklanması, güvenliği omzunun üstünden bana bakmaya itmişti. Sormamış olmasına rağmen, "Ah, o mu?" diyerek, kısaca açıkladı. "Yeni çalışan. Meral'e götürüyorum." Ardından benim anlayamayacağım bir ketumlukla güldü; Merih denen adamın nükteyi yakaladığı belliydi. Ama keyiflenmemişti; aksine adama yadırgayan bir donuklukla bakıyordu. "Çalışana mı ihtiyaç vardı ki?" diye sordu, terslercesine. Gözlerini üstümden çekmişti; ben orada yokmuşum gibi yalnızca adama hitap ediyordu artık. Merih'in ilgisi üzerime kaydı birden; şaşırmıştı. Hafifçe kıstığı gözlerine kurnaz gölgeler devrilmişti; söylediğim yalanın farkındaymış gibi uyanık bakıyordu. Aniden korkuyla doldum; ama hayır, bilmesi olanaksızdı. Adam da bana dönmüştü; cevabı benim vermemi bekliyordu. "Mustafa Yağız." Merih'in kaşları hafifçe kalktı; ardından şaşkınlığını gemleyerek, geri indi. Rüzgarın yuttuğu yanıtım, anında savrulup gitmişti. Tekrar edecek cesareti kendimde bulamadım. Zaten bastırdığım çenem, araladığım anda titremeye hazırdı. Soğuktan uyuşmuş parmaklarımı açıp kapatarak, kolumu sıvazladım. Kendimi ısıtma çabalarımı fark eden Merih, içime sinen omuzlarımı süzdükten sonra, "Gidin hadi, Meral beklemesin daha fazla," diyerek, konuşmayı sonlandırmıştı. Benden tarafa hiç bakmadan, adamla selamlaşıp hızlıca yanımızdan ayrıldı. Uzun selvilerin arasından, tekrar yokuşu inmeye başladık. Dönüp ardıma bakınca Merih'ten hiçbir iz bulamadım; çoktan gitmişti. Sonunda düzlüğe çıktığımızda gözüme ilişen ilk yer, sağ tarafta duran iki katlı, ufak ev oldu. Yol hala dümdüz aşağıya iniyor, ağaçlardan devamı gözükmeyen geniş bir yeşilliğe açılıyordu. Çalışacağım evin burası olduğunu zannederek sağa yönelmiştim; ancak adamın sola doğru saptığını görünce, henüz o fark edemeden koşar adımlarla aramızdaki açığı kapattım. Ağaçtan duvarların örttüğü köşeyi döndüğümüz an, devasa bir ev karşıladı bizi. Yalnızca iki katlıydı fazla yüksek değildi; ancak öylesine genişti ki içerisine düzinelerce oda sığdığı belliydi. Bir kafes gibi çevresini sarmış olan ağaçlar, dışarıdan uzanan her türlü yabancı göze karşı tedbir sağlıyordu. Çift kanatlı maun kapıya açılan terasın kolonları tamamen taştı; acı bir kahvenin renginde olan evle müthiş bir ahenk içindeydi. Kimi odaların panjurları inikti; kimi pencerelerse aralanmıştı. Üst kattaki bir odanın pervazından kırmızı bir kilim sarkmaktaydı. Ben şaşkın gözlerle etrafı seyrederken adam çoktan kapıya yanaşmış, zili çalmıştı. Birkaç saniyelik bekleyişin ardından aralanan kapı ufak tefek esmer bir kızı açığa çıkarmıştı. Baştan aşağı siyah giyinmişti. Gölge gibi peşine düştüm. Adeta lüks bir oteli andıran şatafatlı girişi henüz inceleyemeden; kıvrılarak yükselen upuzun bir merdivenin dibindeki kapalı bir kapıya yaklaştık. Yalnızca iki defa tıklayıp, oymalı kolu yavaşça aşağı indirdi; iç tırmalayan bir gıcırtı doğmuştu. İçeriye girmeyerek kenara kaçıldı ve başıyla geçmemi söyledi. Birkaç adımda, elimde tuttuğum ayakkabılarla kendimi odanın tam ortasında buldum. Tüm mobilyaların aynı ton ahşaptan döşendiği geniş bir çalışma odasındaydım. Tavan yerden çok yüksekti. Boydan boya duvarı kaplayan pencerenin kıyısında, elinde tuttuğu kupayla orta yaşlı bir kadın dikiliyordu. İçeride yoğun bir kahve kokusu vardı. Kapı usulca kapanıp bizi baş başa bırakırken, kadın ne yaptığını bilen bir yavaşlıkla bana doğru döndü. Kalkık, ince kaşlarının altını dolduran çekik gözleri, baygın bir surette bakıyordu. Çıkık elmacık kemiklerinin üzerine dağınık bir halde çiller serpişmişti. Ensesine inen saçları sımsıkı topuz yapılmıştı. Üzerinde gri bir kazak ve siyah bir kumaş pantolon vardı. İçindeki gömleğin yakası dışarı çıkarılmıştı. Çalışma masasının karşısına konulmuş deri koltukları gösteriyordu. Ona doğru dönük olana sessizce kuruldum. Yanımda tuttuğum çamurlu ayakkabıları halının üstüne koymaya çekinmiştim. Etrafımdaki her şey öylesine kıymetli duruyordu ki kendimi diken üstünde gibiydim. Sıcak bir yere sığınmış olmanın rahatlığı, içimi soğutan endişeyi bastıramıyordu. Gergin ve ürkektim; oturuşumdan bile belli oluyordu. Ancak gevşeyemiyordum. Kadın verdiğim sessiz kavganın kıyısından geçer gibi masanın arkasına yürüdü, kupasını yavaşça üstüne bıraktı. Ardından ihtişamlı bir tahta yerleşircesine, ahşap sandalyeye oturdu. O hareket ettikçe birbirine çarpan anahtarların gürültüsü odayı dolduruyordu. Gözlerini bile kırpmıyordu; tüm odağı bana yönelmişti. "Kimlikteki adın?" Yüklemsiz bıraktığı soru, sesindeki vurguyla şekillendi. Kendine ait bir inde saklanan kimseleri bulmuşum gibi sorgulaması biraz tuhaftı. "Yoldaşlar Kitabevi'nin sahibi Mustafa abi tavsiye etti. İş aradığımı söylemiştim ona. Tan Bey'i tanıyormuş, o yüzden geldim," Not alan eli durmuştu. Yüzüme dikilen gözler, ürkütücü bir şüpheyle doluydu. Sonra birden başıyla zarif bir manevra yaparak, bu meseleyi şimdilik bir kenara bıraktı. "Kaç yaşındasın?" Yerine oturmayan parçalar varmış gibi duraksadı. İnce kaşları birbirine yaklaşmıştı. Bu aralıksız soru yağmurunun ne zaman son bulacağını düşünürken, tekdüze bir sesle yanıtladım. Kahvesinden son bir yudum alıp, dibine çöken tortusuyla birlikte masaya bıraktı. Kollarını birbirine dolamış, baştan aşağı süzmüştü beni. "Bu çelimsiz kollarla nasıl iş yapacaksın merak ediyorum ama göreceğiz bakalım," Birden çenesini dikleştirdi; zihnindeki fazlalık düşüncelerden arındı. Kısa bir aradan sonra işine dönen birisi gibiydi. Kendisini tasdiklediğimi görünce buyruğuna girmiş olmamdan memnun bir edayla devam etti. Söylenilenleri takip edebilmek için pür dikkat dinliyordum. İfadelerime akseden tutukluğu fark edip hızlıca açıkladı. Hızlıca başımı salladım. Eliyle kalkmamı söyleyerek, kapıya yöneldi. "Gel bakalım, uzun süre otelde çalıştığın için seni Sude ve Aylin'in yanına, yani odalara vereceğim. Mutfakta kusursuz bir ekibim var, bu yüzden oranın düzenine dokunmak istemiyorum. Bugün toz almakla başlarsın, kızlar sana yolunu yordamını öğretir," Odadan çıkıp kapıyı ardımızdan örttü. Bir anlığına elimde tuttuğum ayakkabılara takılan gözü, gördüğü bu detaydan hoşlanmamıştı. Dimdik duran omuzlarıyla yan taraftaki kapıya yürürken, beni de peşinden sürükledi. Bordo bir halıyla doldurulmuş olan giriş, koyu kahve tonlarla bezeliydi. Koridorun karşı ucunda üç kapalı kapı daha vardı; yüksek tavandan yere doğru uzanan avize, göz alıcı bir görkeme sahipti. Ama karşı duvara çok daha ilgi çekici bir dekor asılmıştı; resmen ölümün süsüydü. Biraz evvel girdiğim çift kanatlı ahşap kapının tepesinde, devasa bir geyik kafası duruyordu. Gür kirpiklerin çevrelediği iri gözleri, sonuna kadar açıktı. İki yanından uzanan kalın boynuzları, budaklanan ağaç dallarını andırıyordu. Bu ürkütücü manzarayı izlemeye dalmışken, Meral Hanım söze girerek tekrar ilgimi kendisine yöneltti. Adımlarımı hızlandırarak, peşine düştüm. "Kızlara söyleyeyim de seni eve götürsünler önce, sonra etrafı gezdirip tanıtırlar. Neyse ki öğle arasındayız şu an," Aralık duran ahşap kapıdan içeri girince iki duvarı da pencereyle kaplı geniş bir mutfağa adım attık. Tüm dolap kapakları beyazdı; tüm duvarı kapsayan tezgah tamamen siyah, musluğun rengiyse altındı. Odanın köşesi devasa bir bitkiyle doldurulmuş, kıyılara kenarlara konulan ufak çiçeklerle de etraf yeşillendirilmişti. Ortadaki adada Sinem'le birlikte esmer bir kız daha oturuyor, sessizce bir şeyler atıştırıyordu. Diğer kız da arkadaşını onaylarcasına başını sallıyordu. Ağzına attığı lokma suratına sevimli bir şişkinlik vermişti. Yanık tenini renklendiren yeşil gözleri, üçümüzün üstünde mekik dokuyordu. Eliyle ağzını örtüp, boğuk boğuk kelimelerle, "Evet, yine Kabza'ya tavuk yakalattırıyorlardı," dedi. Duydukları Sinem'i kıkırdattı; kısa bir anlığına telli dişleri gözükmüştü. Sinirlenen Meral Hanım sertçe nefesini üflerken, peşinde olduğumu unutarak mutfağın köşesindeki beyaz kapıya yürüdü. Adeta bastığı yeri çiğniyordu. Azarın menzilinden çıkmak ister gibi, hızla kenara kaçılmıştım. Sinem hemen yerinden kalkarken, Meral Hanım çoktan önüne dönmüş; son iki basamağı atlayarak toprak zemine inmişti. İstemeye istemeye sıcağın kollarından ayrılarak ben de peşine düştüm. Yan tarafa çıkmıştık; buradan bakınca eve girdiğim ön bahçe gözükmüyor, ağaçların arasından yalnızca güvenlik kulübesi ve iki katlı müstakil evin çatısı görünüyordu. Uzun çam ağaçlarının arasındaki dar bir patikaya girdik. Toprağa gömülmüş yuvarlak taşlar gitmemiz gereken yönü bize gösteriyordu. Meral Hanım hiç ardına bile bakmadan ilerliyordu; ara sıra esen rüzgarlar kendi kendine söylenmelerini bana doğru savuruyordu. Patika dümdüz ilerlemeye devam etse de biz sola sapmıştık. Atılan birkaç adımın sonunda yol tamamen bitti; geniş kümeslerin bulunduğu bir düzlükteydik şimdi. Etraf yine duvar gibi sıralanmış ağaçlarla çevriliydi; karşı tarafta başka bir patika vardı. Kümesin içindeki horoz ve tavuklar telaşla oradan oraya koşuşturuyor, durmadan toprağı eşeliyordu. Gürültüyü arttıran neşeli gülüşmelere, bir de köpek hırlayışları karışmaktaydı; kümesin girişinde, tıpkı Meral Hanım gibi giyinmiş dört tane kız ve oldukça iri, siyah bir köpek duruyordu. Kızlar birbirleriyle şakalaşıyor, durmadan itekleyerek gülüşüyorlardı. Aralarında duran siyah köpek bir ona, bir buna bakıyor; eğlencelerine dahil olmaya çalışır gibi kısık kısık havlıyordu. Henüz hiçbiri varlığımızı sezmemişti. Yanlarına sokulan Meral Hanım, kümesin kapısını açmakla uğraşan kıza sinirli sinirli, "Aylin, bundan sonra tavukları sen yakalayacaksın," diyerek, irkilmesine neden oldu. Aniden yükselen bu emir herkesi susturmuş, şaşkına uğratmıştı. Tasmasız olduğunu yeni fark ettiğim köpek, hızla ayağa kalkarak kulaklarını kabarttı; gözleri kendisine doğru yaklaşmakta olan yabancıya, yani bana kilitlenmişti. Nitekim birkaç saniye sonra heyecanla üzerime koşuyordu. Korkuyla geriye kaçıldığımı gören kızlardan biri, "Merak etme bir şey yapmaz, koklamasına izin ver," diyerek, endişemi gidermeye çalıştı. Kızın uyarısıyla birlikte omzunun üstünden bana bakan Meral Hanım orada olduğumu yeni fark etmiş gibi şaşırmıştı; ancak ilgisi çabuk dağıldı. Neşelerini talan etmeye hazırlanarak kızların üzerine yürürken bir yandan da çemkiriyordu. Dibime girerek her tarafımı koklayan köpeğin öngörülemez tavrından ötürü olduğum yere mıhlanmış, Meral Hanım'ın peşinden gidememiştim. Öylesine büyüktü ki her kokuyu içine çekmeye çalışan nemli burnu göğsüme uzanıyordu. Omuzları birbirine değecek şekilde hepsi yan yana dizilmişti. Duruşlarına saygı bulaşmış olsa da suratlarında hiçbir korku emaresi bulunmuyordu. Kendilerini paylayan kadına belli belirsiz bir gülümsemeyle bakıyorlardı. Uçuşan saçlarını yatıştırmaya çalışan Sude, kırgın bir tonla, "Fikri veren Buket'ti zaten, öyle sandığın kadar masum değil o Meral abla," dedi. Birden öne uzanarak Buket olduğunu düşündüğüm beyaz tenli, tıknaz bir kıza elleriyle hareketler yapmaya başladı. Kız da aynı hınçla karşılık verdi ona; birbirleriyle atışıyor gibi duruyorlardı. "Neyse ne, şu saçlarını düzgün topla Sude, bir toka tuttur şuraya," Meral Hanım çileden çıkmış gibi hafifçe kendi kafasına vurunca iki kız da susmuştu. Sude, önüne düşen perçemleri saçlarının arasına sokarken, "Abla sen biraz sinirli gibisin, bir papatya çayı iç istersen." deyince kısık gülüşmeler oldu. Meral Hanım onu duymazdan geldi. "Dua edin önce ben buldum sizi, ya Belkıs Hanım bulsaydı? O zaman neler olurdu kim bilir." Sözlerini ustaca oynattığı elleriyle Buket'e tercüme ederken, Sude'nin solunda duran kumral kız dudaklarını büzmüştü. Sol yanağında ufak bir gamze vardı. Kabza'yla cebelleştiğimi gören Sude, sıradan çıkarak yanıma koştu. Hemen arkasından onu takip eden Aylin, gülerek köpeği çağırıyordu. "Zamanla alışırsın, gündüzleri çok sevecendir," diyen Aylin, toprak rengi gözlerini yüzüme dikmişti. Ön dişinin yarısı kırıktı; ince dudakları kımıldadıkça, göze çarpıyordu. Yumuşak yüz hatlarına sahipti. Aralarından en uzun boylu oydu, omzuna ancak gelebiliyordum. "Neden sadece gündüzleri?" diye sordum, cümlesinden çekip çıkardığım ince nüansı önüne sererek. Uzaklardaki seslere kulak kabartan köpek birdenbire ileriye atıldı ve koşturmaya başladı; gözden kaybolması yalnızca iki saniye sürmüştü. Aramıza karışan Dilara, gülümseyerek kendisini tanıttı; sessizce arkasından gelen Buket'le de tanışmama yardımcı olmuştu. Buradaki herkes işaret dili konuşabiliyordu belli ki. "Kesin Merih abinin sesini duydu," diyen Aylin, dikkatimin dağılmasına sebep oldu. İstemsizce kulak kabarttım. Tüm kızlar bu sorunun yanıtını duymayı bekliyormuş gibi, kadına odaklanmıştı. Sude hevesli hevesli kadının dediklerini onaylarken, uzanıp koluma girdi. Hep birlikte Kabza'nın gözden kaybolduğu patikaya girerken, koyu bir sohbet havası oluşmuştu. Hışımla geldiğimiz yolu sakince dönüp, mutfağın arka kapısına vardık; Meral Hanım, Buket'e bir şeyler anlatarak önden girmişti. Dilara da çabucak peşlerinden kaybolurken, Aylin basamakların tepesinde durup bize baktı. Sude beni çekiştirerek çıktığım iki basamağı geri indirirken, bir yandan da Aylin'e, "Biz ön taraftan girelim, hem Demre'ye etrafı göstermiş olurum," diyordu. Biz duvarın köşesinden dönerek uzaklaşırken Aylin mutfağa girmişti. Yerinde zıplayarak yokuşun diğer tarafını işaret etti. Çalışacağım yer zannedip gitmeye yeltendiğim müstakil evi gösteriyordu. "Kimler kalıyor orada?" diye sordum, evi incelerken. Gri renkli, ufak bir yerdi. Bahçesi rengarenk çiçeklerle süslenmişti; önünde kısa bir yol vardı. "Merih diye bahsettiğin kişi de burada mı kalıyor?" Dalgınca sorduğum soru üzerine yandan bir bakış attı. Tekrar koluma girmiş, giriş terasına doğru yönlendirmişti. "Onlar nereden biliyorlar ki?" diye fısıldadım. Sude'nin etrafa attığı kaçamak bakışlar beni de tedirginleştirmişti. Omzumun üstünden geriyi kolaçan ettim. Bu rahatsız edici gerçeği sindirebilmem biraz zor oldu. Bu kadar önemli ne konuşuluyordu da yalnızca ahraz kimseler yanlarında durabiliyordu? Duyduklarım karşısında ne diyeceğimi bilememiştim; zaten çoktan kapıya varmış, zili çalmıştık. Sude, az önceki fısıltılar hiç aramızda yaşanmamış gibi silkelenip toparlanmıştı. Aynı heyecanına kaldığı yerden devam ediyordu. Fakat ben dalgınlaşmıştım; öğrendiklerim eve karşı olan yaklaşımımı büsbütün değiştirmişti. Uzattığı elini tutup, koşar adımlarına ayak uydurdum. Büyük bir lobiyi andıran girişi aşmış, ahşap merdivene yönelmiştik. Yukarıya uzandıkça daralan basamakların ilki, devasa bir genişlikteydi; aynı anda yirmi kişi bile bu basamağa sığabilirdi. Hızlı hızlı yukarıya tırmanırken, bir yandan da bana açıklama yapmayı sürdürüyordu. "Öncelikle neresi kimin odası onu öğrenmen gerekiyor," Geniş bir koridora sıralanmış kapıların olduğu, üst katta durduk. Yere serilmiş olan bordo halının uzunluğu, neredeyse koridor kadardı. Tavandan sarkan avizeler, duvarlara asılmış tabloların çerçeveleriyle müthiş bir uyuma sahipti. Her şey çok ihtişamlı ve dengeliydi; ancak çerçevelerin içinde yatan resimlerde tuhaf bir aykırılık vardı. Üst kata çıkan kişiyi, tam karşısına asılmış, kasvetli renklerin harmanlandığı bir insan sureti karşılıyordu. Çizen kişinin zihnine açılan bir kapı gibi, karmakarışık ve belirsizdi. Aniden parmağını dudaklarına dayayarak beni susturdu. Kolumdan tutmuş, sağ taraftaki koridoru kolaçan ederek sol tarafa sürüklemişti beni. Odasının orada bulunduğu ve kızın şu anda yakınlarda bir yerde olduğu aşikardı. Kimsenin bizi duyamayacağına emin olduğu bir köşeye çekilmiştik. "Evet, doğru. Her salı Psikiyatrist geliyor eve, yarın da gelecek," Tekrar elimi tutup, beni koridorun iyice sonuna götürdü. Ufak bir pencereden bahçenin arka kısmı, az önce kızlarla tanıştığım kümeslerin bulunduğu yer de dahil olmak üzere, neredeyse tüm arazi gözüküyordu. Gerçekten de ağaçların gizlediği kapalı bir havuz vardı; müştemilat buradan gözükmüyordu ancak aynı hizada, arazinin biraz daha ortalarına konulmuş başka bir müstakil ev daha duruyordu. Muazzam büyüklükte bir yerdi; en arkayı yemyeşil bir golf sahası mesken tutmuştu; onun sağında kalan diğer kıyıdaysa at çiftliğini andıran bir yer vardı. Tüm boşluklara çeşit çeşit ağaçlar ve yeşillikler serpiştirilmişti; tek bir rengin her tonu mevcuttu bahçede. "Bugün şanslı günümüzdeyiz desene," Sude gülerek koridoru aşarken, Aylin'le beni yalnız bıraktı. Koşarak en uçtaki odaya girmiş, çoktan gözden kaybolmuştu. "Tamam," Söylediğini yaparak, Sude'nin beni uzaklaştırdığı tarafa yürüdüm. Sırtımda ağır bakışların yükünü taşıyor olsam da arkamı dönmedim. Burada kalabilmek için kendimi göstermek zorundaydım; herhangi bir işe burun kıvıracak lükse sahip değildim. Birilerinin buyruğuna girmeye kendimi alıştırmam gerekiyordu. Sırtımdaki ağırlıktan bir an evvel kurtulma ereğiyle merdivenin sağındaki çift kanatlı ahşap kapıyı açarak içeriye girdim. Suratımı ılık bir meltem okşadı. Havada naif bir menekşe kokusu süzülüyordu. Fakat daha ileriye gidememiş, olduğum yerde kalakalmıştım; karşılaştığım manzarayla adeta nutkum tutulmuştu. Neredeyse bir ev büyüklüğünde, muazzam bir kütüphanenin eşiğindeydim; sol tarafa dayanmış ahşap kitaplıklar, duvar misali odanın ucuna kadar uzanıyordu. İlk göze çarpan şey, ortadaki kitaplığın tepesine monte edilmiş olan geyik başıydı; tıpkı girişteki gibi, iki yanından uzanan devasa boynuzları vardı. Ancak bu aşağıdakinden çok daha büyüktü; kusursuz bir ihtişama sahipti. Kapının hizasındaki dar merdiven, ahşap bir balkona çıkıyordu; tırabzanın ardında da duvar boyunca uzanan devasa bir kitaplık vardı. Alt kattaki raflara sürgülü bir merdiven yaslanmıştı; sanki yakın zamanda birisi kullanmış gibi, ortada bırakılmıştı. Karşı duvar boydan boya camdı; ufuksuz orman, sanki insanın ayakları altına serilmiş gibi duruyordu. Kapıyı ardımdan kapatarak, usulca içeriye süzüldüm. Etrafımı sarmış düzinelerce kitabın haşmetiyle öylesine büyülenmiştim ki elimdeki beze iki elle tutunduğumun farkında bile değildim. Girişin birkaç metre ötesine konulmuş olan ahşap masaya sokuldum; hiçbir şeye el sürmeden, üzerindeki eşyaları inceledim. Her şey bariz bir nizam içindeydi; ufacık bile dokunsam, izim kalacakmış gibiydi. Masanın arkasına geçip, kitaplığa doğru sokuldum. Tepemde duran geyiğin varlığı öylesine rahatsız ediciydi ki nereye gidersem gideyim, sanki gözleri hep üstümdeydi. Alışmam epey zaman almıştı. İzlenmenin verdiği huzursuzlukla kitapları incelerken, en üstteki rafa eğik bir yazının kazınmış olduğunu fark ettim. Geyiğin gölgesinde kalmıştı; dikkatli bakılmadıkça, fark edilmesi epey zordu. Geriye kaçılarak, kendisini gizlemiş bu ilginç cümleyi okumaya çalıştım. Parmak uçlarıma yükselmiş, başımı olabildiğince geriye atmıştım. Kendi fısıltımı duymak, zihnimdeki köhne bir yeri kımıldatmıştı. Hatırlanmak isteyen bir anının çaresizliği gibiydi. Nitekim yalnızca bir kımıltıdan ibaretti. Dalgın dalgın geriye çekildim. Kütüphanenin tam ortasına, ahşap ayakların yükselttiği kahverengi bir Dünya yerleştirilmişti. Odanın arkasına kadar uzanan, paralel bir şekilde sıralanmış kitaplıkların arasına girmiştim. Parmağımın ucuyla nazikçe Dünya'ya dokunarak, kendi etrafında döndürdüm. Dudaklarıma farkında olmadığım bir tebessüm oturmuştu; yalnızca on gün çalışabildiğim ancak yine de her anından keyif aldığım, Yoldaşlar Kitabevi'ni anımsamıştım. Mustafa abinin her gün elinde tatlıyla içeri girerek zili çalışı; Uraz'ın yüzünü hiç terk etmeyen içten gülümseyişleri zihnimin zeminine dökülünce, içimi ağır bir burukluk sardı. Dikkatimi dağıtabilmek için kitaplıkların arasına dalarak, rafları incelemeye koyuldum. Tüm kitaplar alfabetik bir sıraya göre yerleştirilmişti. Yavaşça yana doğru ilerlerken, elimdeki bezi rafın ucuna yerleştirmiştim; peşimden sürüklüyordum. Kitaplığın sonuna varınca duvara asılmış ufak tabloya baktım. Birden kaşlarım çatıldı. Mustafa abinin odasındaki tablonun tıpatıp aynısıydı bu; aynı gökyüzünü, aynı tonlarını barındırıyordu. Yalnızca tek bir fark vardı; üzerinde hiçbir alıntı yoktu. Zihnimin sokaklarında dolanırken ansızın yükselen bir gürültüyle yerimden sıçradım. Tuhaf bir sürtmeyi, sert bir çarpma sesi takip etti. Rafların arasından çıktığım esnada, tüm kütüphanede genç bir kadının sesi yankılanıyordu. Kadın gerçekten de efsunlanmış gibi bakıyordu karşısındakine. İnce kolunu nazikçe kaldırmış, adamın suratına uzanmıştı; ancak dokunamadı. Adeta yalvararak bakan gözleri attığım ufak adımın gürültüsüyle bana kayınca, ürkerek olduğum yere mıhlandım. Havada kalan elini, anın tüm büyüsü bozulmuş gibi yavaşça geri indirdi; sanki derin bir uykudan kalkıyordu. Kadının suratındaki şaşkın bakışlar adamın da dikkatini dağıtmıştı; hızla döndü, bana baktı. Kör gözü suratımı bulduğu an, içimden buz gibi bir esinti geçti. Merih usulca bana dönerken, oradaki varlığımın sebep olduğu anlam karmaşası yüzüne de yansıdı; müthiş bir endişe ve kızgınlıkla dolmuştu. Odaya uzun boylu bir sessizlik girmişti. Kadın, ellerini Merih'ten çekmiş, bana doğru bir adım atmıştı. "Sen kimsin?" Üzerimi turlayan iri gözler, ürkütücü derecede maviydi. Kıyafetlerimdeki farklılığın şüphe uyandırdığı belliydi; elimdeki mavi beze yadırgayarak bakıyordu. Kapıya varacakken, kadın avına pençesini geçiren bir yırtıcı gibi aniden kolumu yakaladı; uzun tırnaklarını tenime saplamıştı. Canımı yakma kaygısı bile gütmüyordu. Hoyratça çekiştirip beni kendisine çevirirken, "Hadsiz seni! Ne hakla buraya girersin?" diye bağırdı. Aniden havaya kalkan eli görünce korkuyla gözlerimi yumdum; ne yapacağımı şaşırmıştım. Ancak beklediğimin aksine, hiçbir darbe gelmedi; yalnızca soğuk bir rüzgar çarpmıştı suratıma. Telaşla gözlerimi aralayınca Merih'in duvar gibi aramıza giren iri bedeniyle karşılaştım. Kadının bileğini kavrayan parmakları cesur bir çeviklikle darbeyi durdurmuştu. Kendimi soktuğum durumun gerçekliğiyle baştan aşağı sarsıldım. Çünkü bu evde suratıma inen bir darbeyi bile durduramayacak kadar güçsüzdüm. Uraz haklıydı. Biz ufak insanlardık; telef edilmesi kolay olanlardık. Başkaları elinde tuttuğu gücü üzerimizde bileyebilsin diye, azalanlardık.


2 Aralık 1954'te Kütahya'nın Tavşanlı ilçesine bağlı Tepeli beldesinde doğan Ahmet Uluçay, yönetmen ve senaristtir. Kısıtlı imkanlarla hayalleri için çabalayan ve henüz sinema ile tanışmadan önce de fotoğrafın hareket edebilmesi ile ilgili hayaller kuran Ahmet Uluçay; aynı zamanda gölgelere karşı da büyük bir ilgiye sahipti. 1960'ta köylerine gelen bir seyyar sinema sayesinde sinema ile tanıştı. Henüz on iki yaşındayken arkadaşı İsmail Mutlu ile bir sinema makinesi yapmak için üç yıl emek verdi ve en sonunda birleştirdikleri film şeritleri ile bir ahırın duvarında yansıttıkları küçük gösterimlerini köylülere izletmeyi başardılar. Dahası arkadaşları İsmail Mutlu ve Şerif Akarsu ile 'Tepecik Köyü Arkadaş Sinema Grubu'nu kurdular. Ahmet Uluçay; içinde biriken sinema tutkusuna karşılık ailesinin "Sinema ve resim gibi işler zengin çocukların işidir. tepkisiyle karşılaşınca inşaat işçiliği, kamyon şoförlüğü gibi çeşitli işlerde çalıştı. Hayatının gerçekleri, babasının hakkını helal etmemesi ve maddi imkansızlıklar gibi zorluklarla karşılaşsa da yine de sinema tutkusundan vazgeçmeyen Ahmet Uluçay, arkadaşları ile bir gurbetçiden aldıkları kamerayla ilk olarak Optik Düşler (1993) filmini çekti. Bin bir zorlukla çokta iyi olmasa da almış oldukları VHS kameranın aküsü olmadığından ötürü kamerayı yalnızca elektriğin olduğu ortamlarda kullanabiliyorlardı. Bu yüzden filmdeki mezarlık sahnesini köy odasına kurdukları dekorla gerçekleştirdiler. Zor olsa da başlamış olduğu serüveni devam ettiren Ahmet Uluçay, ardından sırasıyla; Koltuk Değneklerinden Kanat Yapmak (1994), Minyatür Kozmosta Rüya (1995), Bizim Köyün Orta Yeri Sinema (1995), İnci Denizin Dibinde (1996), Bizim Köyde Bayram Sabahı (1998), Uzun Metrajın Resmi (1999), Kaza (2007), Karpuz Kabuğundan Gemiler Yapmak (2002) gibi çeşitli filmlere imza attı. Ancak Bozkırda Deniz Kabuğu adlı filmini sağlık sorunları sebebiyle tamamlayamadı. Kadrosunun tümünün amatör oyunculardan oluşan ve İstanbul Uluslararası Film Festivali'nde En İyi Film, 52. San Sebastian Film Festivali'nde Jüri Özel Ödülü, 26. Montpellier Film Festivali'nde En İyi Film gibi birçok önemli ödül almış olan 'Karpuz Kabuğundan Gemiler Yapmak' filminde aslında arkadaşlarıyla olan çocukluk yıllarından ilham aldığını söyleyen Ahmet Uluçay, bu filmi sayesinde adını duyurabilmiş diyebiliriz. Azmin ve kararlılığın örneği olan Ahmet Uluçay, film çekimlerini dahi durdurmasına neden olan beyin tümörü sebebiyle İstanbul'da tedavi görürken zatürreye yakalanarak 30 Kasım 2009'da henüz elli beş yaşında vefat etmiştir. Hikayesini öğrendiğimden beri, adını ne zaman duysam içim cız eder. Büyük bir sanatçı, özel bir insandır ve dediğiniz gibi azim ve kararlılık konusunda benzerine az rastlanır bir örnektir. Sanat tutkusunun ardından koşarken çektiği acılara müthiş bir irade ile katlanıp en sonunda başarmış ve Karpuz Kabuğundan Gemiler Yapmak gibi, benim için Türk sinema tarihinin en iyi 20 filmi arasında bulunan müthiş bir şaheser ortaya çıkarmıştır. Belki de tüm bu sıkıntıları sebep oldu hastalığına, belki de sinema aşkı uğruna göğüs gerdikleri, zirveye yaklaşmışken daha çok film yapmasına mani oldu... Bu ülkenin her sinemaseverinin içinde bir uhdedir Ahmet Uluçay. Onu hatırlattığınız ve hakkında bilmediğim bazı şeyleri öğrettiğiniz için kendi adıma teşekkür ederim. Kısa ve öz bir biyografi, ellerinize sağlık. Ahmet Uluçay'ın ölümsüz hatırasına saygılar...


Bir varmış bir yokmuş. Dünyada insan çokmuş. Gökte şifa, yerde dertler derya olmuş. Allah şu kuzunun bile yüzüne bakıyor, evlatsız koymuyor. Bize gelince senelerdir yüzümüzü güldürmüyor. Yaşımız da geçiyor. Kuzu kadar kıymetimiz, değerimiz yok mu? Veren Allah bizi de şu kuzunun hürmetine bizi görse de burnumuz bir evlat kokusunu içine çekse. demiş. Uzun boylu, yiğit de olsun Gürsel. Şen şakrak mutlu bir çocuk olsun da hanemize bolluk, bereket getirsin. Bir bakışı ile gönlümüze huzur doldursun. Er olsun. Bir dediğini yere koymasın. Gök yoldaşı, yer yatağı olsun, demiş. Yarına kalmaz yarası demiş, küçük çocuğu ailesine emanet etmiş. Yanına da mübarek isimlerin yazılı olduğu muskayı iliştirerek anasına babasına tembihte bulunmuş. İlerlemiş, ilerlemiş... Yaşlı kadın Nil'in başına gelince parmağını şıklatmış, peri haline bürünmüş. Evet, bizim periymiş bu. Hani bebeği ailesine emanet eden... O günden sonra peri Nil'in başında çocuğun her büyüme anına ortak olmuş. Nehrin yamacındaki peri tahtında oturuyor, her sorunda başka bir surette çocuğa yardım ediyormuş. Koruyucu peri olarak çocuğu verilen peri, tahtında çocuğun koca adam oluşunu yüzünde tebessüm ile izlemiş.


Stanley Kubrick'in türüne öncülük eden muazzam eseri A Space Odyssey filminin giriş sahnesinde bir arazide toplanan maymunların meraklı bakışları içerisinde gökten siyah bir dikili taş iner. Başlangıçta manasız gibi görünen, maymunlarda merak uyandıran bu dikili taş zaman geçtikçe evrim teorisine göre atalarımız olarak kabul edilen bu maymun türünü etrafında toplamaya başlar. Bu sahnenin üzerinden geçen zaman sahnenin düşüncede yaratılan sıçrayışı betimlediğini gösterdi. Kubrick yaratıcı düşüncenin 'dışarıdan gelen' olduğu inancını taşıyordu. Homo Habilis'ten Homo Sapiens'e geçilen bu zaman dilimi kuşkusuz bir 'an' değil süreçti ve Kubrick bunu dışarıdan gelen, kusursuz hatlara sahip bir fikirle perdeye aktarmıştı. Düşünsel sıçrayış gerçekleşmiş günümüze uzanan insan serüveni başlamıştı. Kubrick'in filminin üzerinden geçen 55 yılın ardından Greta Gerwig'in ses getiren filmi olan Barbie de Kubrick'e atıfla açılıyor. Ve bu kez Kubrick'in arazisine benzer bir arazide bebeklerle oynayan kız çocukları vardır ve sanki artık düşünsel bir sıçrama gerekmektedir. Kubrick'in maymunlarının yerini günümüz modern insan yavruları, siyah dikili taşının yerini devasa boyutlarda, 'olağanüstü' fiziki özelliklere sahip olan bir Barbie almıştır. Ellerinde eski bebekleriyle oynayan çocuklar Kubrick'in sahnesinde şaşkınlığı yaşayan maymunlar gibi şaşkın bir şekilde Barbie'ye bakar, şaşkınlık geçmeye başladığı andan itibaren de tıpkı maymunların siyah dikili taşın etrafında toplanması gibi Barbie'nin etrafına üşüşür. Siyah dikili taşın dışardan etkisiyle oluşturulan yaratıcı düşünce bu kez Barbie ile yaşanmıştır. Özellikle toplumsal cinsiyet tartışmalarında çocukların zihinlerinin buna göre nasıl dizayn edildiği anlatılırken kız çocuklarının oynadığı Barbie'lere çok sayıda atıfta bulunulur. Barbie'ler çocukların zihinlerini aslında hiç olmayan sanal bir şeylerle meşgul etmek için vardır. Onlar, 1950'li yılların başında Ruth Handler isimli bir kadın girişimcinin kendi kızından yola çıkarak fikrini oluşturduğu bir sürecin ürünüdür. Bu süreç tam olarak ikinci dünya savaşının sonuçlandığı ve kapitalizmin pik yapacağı dönemin başlangıcıdır. Bir düşünce olarak kökleri beş yüz yıl ya da daha öncesine kadar uzatılabilirse de esas yaygınlaşacağı, dünya sistemi haline geleceği süreç tam olarak ikinci dünya savaşı sonrasıdır ve esas büyük gelişmeler bu süreçten sonra yaşanır. Tarihten nemalanarak yeni toplumsal rol ve modeller inşa edilir ve buna göre toplumu şekillendirip herhangi bir direnişe mahal vermeden kontrol altında tutmak için politikalar şekillendirilir. Ruth Handler'ın Barbie'leri yaratış süreci ve bunun nedenleri üzerinde uzun uzun durmayacağım fakat her ne maksatla olursa olsun şirketleşen diğer her şey gibi kapitalizmin ağına düşen bir fikir artık toplumsallık karşıtı bir fikre büyük ustalıkla dönüştürülür. Bu konuda Barbie'lerin oynadığı rol yadsınamaz. Özgürlük bilincine sahip yetişkin bir kadının bu bilincini manipüle etmek zordur fakat eğer çocuk yaşta çocukların zihinlerine tutsaklık tohumu atılırsa kapitalizm açısından bu durum iyi bir zafer getirebilir. Barbie'ler çok büyük bir ustalıkla bunun argümanına dönüştürülmüştür. Kadın özgürlük bilincinin halen doruklarda olduğu ikinci dünya savaşı sonrasında büyük bir hızla piyasa sürülür ve tek tip kadın profili ortaya çıkarılarak yanılgılı bir özgürlük anlayışı yaratılır. Toplumun içerisinde topluma öncülük edebilecek durumda olan kadın Barbie vb. argümanlarla özgürlüğü bilinçte değil yalnızca giyim kuşamda, şekli değişikliklerde, kariyer ve bireycilikte aramaya başlar ve bu tamamen tekil bir durumdur. Barbie'de form bulan düşünce bizim istediğimiz şekle girerseniz özgürleşirsiniz algısıyla bütünleşir. Günümüzde de bu belirttiklerimin etkilerini yoğun bir şekilde görmek mümkün ve yönetmen Greta Gedwig de bunu Barbie filminde özellikle bazı imgelerle yoğunca vurgulamıştır. Barbie'lerin ayaklarının aldığı şekil ve bunun bir tabu haline gelmesi bu imgelerin başında geliyor. Aslında fiziki bir durumdan bahsediyor gibi görünse de kalıplaşan durum aslında düşüncelerdedir. Günümüz açısından ortaya çıkmış olan tek tip düşünce de bunu gösteriyor. Filmde Barbie'nin aklına ansızın düşen ve onu kaosa sürükleyen ölüm düşüncesi de öyledir. Burada seçilen argümanın 'ölüm' olması dikkat çekicidir. Kendi yaşadığı sınırları çizilmiş dünya içerisinde Barbie için ölümü düşünmek olumsuz bir durum mudur yoksa ölüm ile birlikte zihnine aslında özgürlük düşüncesi mi düşmüştür? Sonuç olarak Barbie bir oyuncaktır ve aslında kendi iradesiyle ölümü düşünmesi mümkün değildir. Ölümünü belirleyecek olan onunla oynayan çocuktur. O yüzden 'kendi iradesiyle ölümü seçebilmek' özgürlük tohumu olarak kabul edilebilir. Buraya kadar tamam... Greta Gedwig zaten var olan ve çoğumuzca bilinen bir şeyleri sinematik anlatımla gözümüzün içine sokmuş ve eğer Feminizmin bir direniş düşüncesi olduğunu düşünüyorsak çözüm yollarını da ekranda görmek isteriz çünkü ben öyle düşünmesem de çoğu çevre tarafından bu film feminist bir film olarak niteleniyor. O halde izleyici olarak benim görmek istediğim şey Greta Gedwig tarafından haklı olarak sorun edinilmiş durumların çözümüne dönük güçlü argümanlar ve kadını düşürme çabasında olan eril zihniyetin yıkımına dönük eylemsel bir duruş ve bu duruşun özgürlük argümanlarıyla gerçekleşmesidir. Filmin esas güçlü olması gereken kısımlarının çözüm konusunda nasıl zayıflatıldığını ibretle izledim. Çünkü film bittiğinde kafanda dönüp duran şey bu yazıya başlığını veren 'makul' olma haliydi. Daha somutlaşması açısından ülkemiz muhalefetinin duruşuyla örnek vereyim. Hepimizin rahatsız olduğu bir yönetim rol-modeli var ve bu yönetim hepimizi her geçen gün uçuruma sürüklüyor. Bunun karşısında muhalif görünen çevre ise köklü bir direniş yoluna girmekten ziyade bize 'makul olun' diyor. Bunu direkt böyle söylemese de bizi sokaklardan geri tutarak bunu söylemiş oluyor. Bu filmde Greta Gedwig'in sunduğu çözüm modeli de tam olarak böyledir. Feminizmi makul seviyeye çekerek esas direngenliğini kırmak ve onu eril zihniyetle uzlaştırmak. Makul seviyeye çekilmiş bir düşünce karşıt düşüncesine su taşımaktan öteye bir anlam da taşımaz. Barbie'nin irade sergilemesi durumu var, fakat kullandığı argümanların tamamına yakını karşıt düşüncenin argümanları. Dolayısıyla kökü binlerce yıl geçmişe dayanan devasa bir tarihsel sorun olan eril zihniyet sorunu iki muhalif partinin çekişmesi gibi bir iktidar savaşına dönüştürülmüş bu filmde. 'İktidar' kavramının da eril zihniyetin icadı olduğu düşünülünce filmde ciddi bir argüman sorunu ortaya çıkıyor. Ki alt metinleri okuduğumuzda basitlik çok daha fazla yüzümüze çarpıyor. Barbie'nin savaştığı şey özgür toplumu yaratacak olan özgür bilince hizmet etmekten ziyade kaba bir kadın-erkek çekişmesine indirgeniyor. Yani iktidar özgürleştirir anlayışı bu filmi de tesiri altına almış. Oysa belirttiğim gibi kölelik manifestosunun temelini atan hiçbir argüman özgürlük getirmez. İktidar da bundan muhaf değildir. Teşekkür ederim sevgili Mısra, beğenmenize sevindim. Bir erkek olarak ben de -biraz da haddim olmadığını düşündüğümden- elim titreyerek yazdım yazıyı fakat feminizmin direnişçi yönünün liberalize edilmeye çalışılması insanı rahatsız ediyor sevgili Mai Nixie. Yorumunuzla cesaret verdiğiniz için teşekkür ederim çokça... 👏👏👏👏Ayakta alkışlıyorum bir kadın olarak! Toksik bir feminizm ile karşı karşıyayız aslında. Umarım bu ve buna benzer eleştiri yazıları daha geniş kitlelere ulaşır.


Prömiyerini 76. Cannes Film Festivali'nin Ana Yarışma bölümünde yapan Nuri Bilge Ceylan imzalı Kuru Otlar Üstüne, yönetmenin karakter inşasını derinlemesine gözler önüne sererken, anlama ve anlamsızlığa dair bir psikanalist metin gibi zihnimizi allak bullak ediyor. Bekleyişlerin ve mesafelerin uzadığı, zamanın adeta geriye doğru aktığı bir taşra kasabasında atanmayı bekleyen bir öğretmene odaklanan bu karanlık film, baş ve yan karakterlerin karanlık ve -az da olsa- aydınlık taraflarını derinlemesine inceleyip insan davranışlarındaki tutarsızlıklara değiniyor. Anlam, anlamsızlık; tutarlılık da tutarsızlık barındırır. İnsan dediğimiz varlık, hiçbir zaman net olarak 'şudur' diye tanımlanamaz. Yani insan yanılsama içinde bir netlik, netlik içinde bir yanılsamadan ibarettir. Yönetmen aslında bize bunu anlatmak istemektedir. Kuru Otlar Üstüne filminde, Ceylan'ın önceki filmlerinden aşina olduğumuz çok şey var. Dolayısıyla Ceylan sinemasına dair çok tanıdık öğelerle karşı karşıyayız. Fakat bu öğelerin daha olgunlaşmış, daha yere sağlam basar hallerini görüyoruz. Kuru Otlar Üstüne, Ceylan'ın senaryo ve diyalog yazımı üzerine zirveye çıktığı bir başyapıt diyebiliriz. Bu müthiş senaryo ve uzadıkça uzayan mükemmel diyaloglar, usta oyunculuklarla birleşince ortaya çok sağlam bir yapıt çıkıyor. Ceylan'ın filmlerinde oynattığı oyuncular, onun eleğinden geçince gerçek oyunculuğun ne olduğunu daha iyi anlıyorlardır diye düşünüyorum. Onun filmlerinde oynayan her oyuncu, oyunculuğunun zirvesini yaşamıştır bence. Taşra, yoğun gitmeler barındırsa da aslında dipsiz bir kuyudur ve tadına bakmış herkesi kendine çeker. Taşranın her zaman derin bir estetiği vardır. Her insanın kaçıp gitmek istediği bir yer var ya, o yerdir işte taşra. Baştan sona insanlar gibidir orası. En nihayetinde kendine benzetir insanı. Ana karakterimiz öğretmen Samet de, bir an evvel görev süresini doldurup şehre dönmek ister. Aidiyetsizliğin vermiş olduğu bir hovardalık taşır üstünde bir öğretmen olsa da... O küçük kasabada, küçük fantezilerin ardına sığınarak avutur kendini. Kendini hissiz, duygusuz, eylemsiz biri olarak tanımlasa da okulda öğrencilerine karşı hiç de öyle değildir. Bürünmek zorunda kaldığı öğretmenlik mesleğinin zorunlulukları, taşradaki aidiyetsizliğiyle de birleşince bir öfkeye dönüşür. Bu öfke zamanlarında, Ceylan'ın kamerası özellikle yüze doğru yakın plan çalışır. Bu sadece öğretmen Samet'e özel bir durum değil. Öfke anlarını özellikle yakın plan çekmiş yönetmen. Kuru Otlar Üstüne bu anlamda bir portre filmi diyebiliriz. İnsan portrelerine oldukça detaycı bir yaklaşımla eğilmiş yönetmen. Samet, toplumun değişim ve dönüşümünde öncü olacak bir mesleği icra ediyor. Bencilliğinin ve eylemsizliğinin yanında kendisini hiçbir grubun veya tarafın içerisine koyamasa da, zihninde kendini bir yere oturtmuş. Fakat genel anlamda bütün olaylarda aslında kendini tanımladığı özelliklerin dışına çıkarak farklı refleksler göstermektedir. Bu durum bütün karakterlerde bu şekilde işleniyor. Her karakterin 'kırmızı çizgileri' olsa da bu çizgilerin zamanla sulu boyayla çizilmiş olduğunu ve kolayca silindiğini görmekteyiz. Bu açıdan yönetmen, önceki filmlerinin aksine, olay örgüsüne daha az yer verip karakterlere daha çok yer vermiş. Genel anlamda filmi beğensem de, gerek filmin uzunluğu gerekse de olay örgüsünden ziyade çoğunlukla derin ve uzun diyalogların verilmesi olumsuz gördüğüm noktalar olarak karşıma çıktı. Diyalogların kalitesi tartışılmaz ama biraz da hikayeyle birlikte akmak ister insan. Tüm bunların yanında Nuri Bilge sinemasında hiç karşılaşmadığımız biçimsel yenilikler göze çarpıyor. Filmin bir sahnesinde Samet karakteri, arkadaşı Kenan'a haber vermeden, Kenan'la sıkı bir samimiyet kurmuş olan öğretmen Nuray'ın evine gider. Aralarında geçen ve her ikisine de hak verdiğimiz ama aynı zamanda hak vermediğimiz sert gerçek diyalog sonrasında birlikte olmak için odaya geçerler. Bu sırada Samet, evin ışıklarını söndürmek için salona gider ve geri dönerken tuvalete girer. Tuvalete girdiği anda Samet'i, Kuru Otlar Üstüne filminin set arkasında görüyoruz. Film çalışanlarının arasından yürüyüp setin tuvaletine giriyor ve cebinden bir hap çıkararak içiyor. Sonrasında ise filmin içine geri dönerek Nuray'la birlikte oluyor. Özellikle filmin bu kısmını çok garip karşıladım. Çünkü Nuri Bilge'nin neden böyle bir deneysel çalışma yaptığını anlayamadım. Sonrasında yaptığım araştırmalar neticesinde Nuri Bilge'yi, filmin bu sahnesinden dolayı fazlasıyla hafife aldığımı anlayarak utandım. Bir tiyatro terimi olarak Brehtiyen yabancılaşma denen kavramı, bu sahne vesilesiyle öğrenmiş oldum. Bu sahnede Samet, ayağı olmayan biriyle bu tür bir ilişki içerisine girmek istemeyeceğini düşündüğü için, bu işi kolaylaştırmak adına hap alıyor. Hap olarak normalden farklı bir haz yaşıyor. Dolayısıyla hap etkisinde olacağından kendi olmaktan çıkmış oluyor. Ayrıca o gece, baştan sonra bizlere yansıtmış olduğu karakterinden sıyrılmış bir halde Nuray'ın evine gidiyor. Hiç yapmayacağı ve yapmaktan hoşlanmayacağı bir şekilde, rol icabı kadına çiçek alıyor. Evde büründüğü tüm o roller ise sadece Nuray'la birlikte olmaya yönelik olduğundan, aslında tamamen rol yapıyor. Dolayısıyla filmi izlerken bir anda karşımıza çıkan film seti, aslında onun oynadığı bu sahte role ithaf edilen bir sahne gibi. Aynı zamanda da Nuri Bilge bu sahneyle, Brehtiyen yabancılaşma çerçevesinde bizleri film izlemenin bilincine geri döndürüyor. 'Sakin olun, bu bir film, bu bilinçle izleyin, bilinç oluşturun' uyarısında bulunuyor izleyiciye. Deneysel bir sahneye böyle mükemmel kodlar yüklemesi, onun ne kadar büyük bir yönetmen olduğunun kanıtı. Nuri Bilge, şimdiye kadar imzasını atmış olduğu tüm filmlerinde çok derin karakterler yaratmıştı. Kuru Otlar Üstüne filminde ise karakter oluşturma konusunda bence zirveyi yaşamış. Filmin karakterlerini de tek tek yazacak olsaydım bir kitap yazmak gerekecekti. Kuru Otlar Üstüne'de diğer filmlerinden ayrı olarak çocuk karakterleri de eklemiş. Çocukların doğasında da anlamsız bir kötülük vardır. Yanlış yaptıklarını bilseler de bile bile o yanlışı yaparlar, yapmak isterler. Kediye veya köpeğe anlamsızca vururlar. Bizim de çocukken bu tür vukuatlarımız var elbette. Her çocuk içerisinde anlamsız bir kötülük barındırır ve bu zaman zaman yetişkinlerin yaşantısının seyrini de ciddi anlamda bozar. Bu filmde ekstra olarak çocuk karakterlerini de işlemesi gerçekten muazzam. Nasıl olur da bir yönetmen, insan doğasına ve bu coğrafya insanına bu kadar hakim olabilir. Sonuç itibariyle aklımızdaki sanatçı algısı, elitizmle doğru orantılıdır. Bu filmi izledikten sonra Nuri Bilge'ye taşra yönetmeni değil, insan yönetmeni demeye başlayacağım. O gerçekten gerçek bir entelektüel. Bunun yanında Nuri Bilge'yi politik olmamakla suçlayan garip bir kitle var. Nuri Bilge hangi filminde politik mesajlar vermemiş? Baştan sona tüm filmleri politik kaygı da taşıyor. Sanat dediğimiz şey bar bar bağırmak değil, verilecek mesajları ince dokunuşlarla detaylara saklamaktır. Sanat gizdir. Bu giz ise 'ben buradayım ' demez. 'Gel beni bul' der. Anlama probleminiz varsa yapacak bir şey yok. Kuru Otlar Üstüne filmi üzerine ve Nuri Bilge Ceylan sineması hakkında yazılacak o kadar çok şey varki... Yaz yaz, konuş konuş bitiremeyiz. Filmin uzunluğundan şikayet edebilirsiniz ancak gerçek bir sanatsever bu filmi sevecektir. Hatta yine bilet alıp yine izlemek isteyecektir. Çünkü Nuri Bilge tam olarak bir sinema filmi çekmemiş; içerisinde edebiyat, şiir, resim, fotoğrafçılık, felsefe gibi birbirini mükemmel ölçüde tamamlayan unsurları barındıran bir sanat eseri, bir başyapıt ortaya koymuş.


Tarihi kaynakların bize anlattıklarından öğrendiğimiz üzere Anadolu coğrafyası Müslüman Türklerin buraya gelmeye başlamasıyla çeşitli görüşteki dervişlerin, şeyhlerin ve abdalların uğrak yeri olmuştur. Bu topraklarda kendi bünyesinde yetişen veya dışarıdan gelen birçok evliya, hoca ve tarikat kurucusu barınmıştır. Anadolu, temellerinin burada atıldığı tarikatlara ev sahipliği yapmıştır. Bu tarikatlar kendi görüş ve felsefelerini halka anlatarak taraftar bulmaya çalışmışlardır. İslam'ın konularına, nasıl Müslüman olunacağına, İslam dinini nasıl yaşamak gerektiğine kadar çok basit veya çok karmaşık konularda fikir ortaya atmışlardır. Kimisi halk tarafından dışlanmış kimisi ise devletin tepkisini çektiği için ortadan kaldırılmıştır. Bunun yanı sıra halkta karşılık bulan görüşler genellikle Horasan temelli tasavvuf görüşü olmuştur. Horasan Tasavvuf Ekolü'nün özelliklerini, ilm-i batın, cömertlik ve fütüvvet, Ehl-i Beyt muhabbeti, adalet ve özgürlükçü tutum şeklinde sıralamak mümkündür. Hz. Peygamber'in torunlarının katkısıyla Horasan'da gelişen ve Türkistan'da İslamlaşmanın hızla yayılmasına vesile olan bir ruh vardır. Bu ruh ile yetişen Horasan Ricali, ayrımcılığın her türlüsünü reddedip insanlığı büyük bir aile olarak gördü. Böylece İslam medeniyetinde kendilerine yer buldular. Horasan Ricali ya da Horasan erenleri diyeceğimiz bu topluluğun en önemli şahsiyeti Hoca Ahmet Yesevi'nin talebelerinden olan ve Anadolu'yu irşat etmek için gelen büyük mutasavvıf Hacı Bektaş-i Veli'dir. Onun önderliğinde kurulan Bektaşi Tarikatı'nın öğretileriyle Anadolu, Mısır ve Balkan coğrafyası aydınlanmıştır. Sahip olduğu tasavvufi güçle birlikte, var olduğu her yerde yaşam tarzını etkilemiştir. Ortaya koydukları hoşgörülü tutum ve davranışlarla halkın arasında önemli bir konuma gelerek büyük kitlelerce benimsenmişlerdir. Bektaşiliğin tarihçesinin 13. yüzyıldan başladığı kabul edilmektedir. 16. yüzyılda Balım Sultan ile kurumlaşmış ve şimdiki formuna yaklaşmıştır. 1826'da Yeniçeri Ocağı'nın kapatılması ve akabinde bütün Bektaşi tekkelerinin kapatılıp, Bektaşiliğin yasaklanması büyük bir yıkım oluşturmuştur. Bu yasaklama döneminden sonra Bektaşilik öğretisi türlü haksızlığa ve hakarete maruz kalmıştır. Oysa tek gayesi sevgi ve iyilik olan bu öğreti, temelinde olduğu gibi bunu da sinesine çekip 'Eyvallah' demiştir. Bektaşi'nin töresi muhabbet dilidir. Gücünün yettiğince bu dili konuşur, gönüllere girmeye ve kulun gönlünde Tanrı'yı bulmaya uğraşır. Kişi; Tanrı'nın yarattığı her şeye saygı göstererek ve sevgi besleyerek kibrini, kinini ve benliğini yok eder. Dünya kaygısını bir kenara bırakarak alem iyiliği için çabalar, bütün alemi bir görür. Kendinden aşağıdaki insanların dertleri ile dertlenir, sürurleriyle mesrur olur. Bektaşilik, gerçeği anlatabilme yolunda her dille konuşur ve her renk ile renklenir. Her şeyi kendisinde ve kendisini de her şeyde görür. Dünyada en büyük günah saydığı kalp kırmaktan, kul hakkı yemekten imtina gösterir ve bunları Tanrı'dan korktuğu için değil, Tanrı'yı sevdiği için yapar. İnsanı sevmek, Tanrı'yı sevmektir. Hata ve kusur aramaz, ikilik kavgasına girişmez. Dünya'da en büyük mücadelesini benliğiyle savaşarak yapar ve onu yenmeye çalışır. 4 kapı kırk makam öğretisini ana düstur olarak kabul eder. Şeriatın, tarikatın, hakikatin ve marifetin manasına ermeye çalışır. Canlı-cansız her şeyde rızayı, hakkı gözetir. Rızasız konuşmaz, rızasız yemez, rızasız bir hal sergilemez. Hacı Bektaş-i Veli'nin 'Eline, beline, diline sahip ol' sözü yaşayışının odak noktasını oluşturur. Ahlaklı ve edepli olmanın başlıca işi bu sözü şiar edinmektir. O sebeple Bektaşi; yanlış konuşmaz, hata aramaz, haksızı kayırmaz, ikilik yapmaz, kin gütmez, güzel konuşur ve kalplere nüfus etmeye çalışır. Dünya malı için kimsenin canını yakmaz, cömertlik ehlinden olmak için gücünün yettiğince insanlara yardımcı olur. Genci Abdal'ın bu sözleri tam anlamıyla Bektaşi felsefesinin ana temelidir. İnsanlara sevgiyle bakan, aşkı muhabbetle konuşan, alem birliği için mücadele eden, iyilik için çaba harcayan ve benliğini yok etmeye çalışan kişiye Bektaşi denir. Bu felsefe Anadolu ve Balkan coğrafyasını etkisi altında bırakmıştır ve ben Bektaşi'yim demese de bu öğreti insanların edep kaidesini oluşturmuştur. KAYA, H. (1989). Bektaşi İlmihali. Ankara: Ayyıldız Yayınları. HATİPLER ÇİBİK, T. UMAROĞULLARI, F. (2017). Balkanlarda Bektaşilik ve Bektaşi Tekkeleri. İnsan ve Toplum Bilimleri Araştırmaları Dergisi. Cilt:6, Sayı:1. (2017). YILMAZ, G. (2015). Bektaşilik ve İstanbul'daki Bektaşi Tekkeleri Üzerine Bir İnceleme. Osmanlı Araştırmaları Dergisi. Sayı:45. (2015). ALTUNKAYA, M. (2016). Horasan Tasavvuf Ekolü ve Özellikleri. Turkish Studies. Sayı: 11/2. (2016). Kaleminize sağlık, ilgilisi için iyi bir içerikti.


Hayatımda şu sıra büyük ve sessiz yıkımlar oluyor, hissediyorum ki kimisi sadece hissetmekten daha fazlası; görülebilenler. Bundan bir beş, altı dakika öncesine kadar Rick and Morty izleyip keyif yapıyordum şu soğuk günlerde evimde böyle sımsıcak. Tabi ama deli dürtüyor bir yandan. Her çay doldurmaya kalktığımda yerimden, beni bir gerçeklik basıyor ve sakince kafamı yiyorum; 'şunu ne zaman yapacağız, bunu yapmadık, şu oldu, artık bu mu olmalı, bunların bitme vakti gelmedi mi sence de, sen kimsin, nedir ulan bu manzara'lar, falanlar ve de filanlar. İşte o sakinliği çok da bozmadan ancak bu defa dışımdan dedim ki ben bir gidip bir şey yapayım ya böyle. Oturmuş aklımı kaçırırken Rick and Morty izlemek çok sarmadı neticede boş bir ekrana bakmakla benzer bir faaliyet içerisindeyim. E azcık da dikkat dağınıklığı şu bu, dedim gideyim de bunları yaparken eş zamanlı olarak elimi meşgul edecek bir şey bulayım odamdan. Gittim iplik sepetinden bileklik için bir şeyler alıp döneceğim sonra asırlardır açmadığım boncuk kutusunu açtım ve içinden birkaç kağıt çıktı ve birinde uzunca bir şey yazıyor. Bir ara sırf yazıp bir yerlere atmayayım diye çöp kutusu gibi bir kutuyu yazı kutusu yapmıştım. Hani bazen bir iki kelime yazarsın sonra kenara atarsın ve o kaybolup gider ve ruhun duymaz ya, işte amaç onu engellemek sonradan bakıp onları düzenlemekti. Hiçbir zaman bu olmadı diyebilirim. Ancak belli ki toplama noktası fikri de tutmamış. Okuduğum şey bir anıydı. Şu an zerre özlem duymadığım ancak iyi ki yaşanmış dediğim bir anı. Sımsıcak, ev gibi hissettiren bir anı. Ancak tüm halimle orada olmadığım bir anı; nedenini ve hisleri çok detaylı hatırlıyorum. Her an son olabileceğinin bilincinde bir hassasiyet ve duygusallıkla yaşıyordum o anlarda. diye devam ediyor. Edouard Leve- İntihar için fazla pozitif bir sahne yaşamışım. Resmen hayatımın özeti. Hala o fotoğrafım duruyor mu diye bakayım dedim kitaba, bulduğum tek şey altı tonla çizilmiş, bitirilmiş bir kitap. Bu kitabı ediniş olayım da çok enteresan bir olaydı. Yani yaşarken pek enteresan olmasa da iskambil destemden bir bacak eksiltmişti. Şimdi yıllar yıllar geçmiş ne alaka değil mi? Her şey zincirleme gibi. Bende hem zincirleme hem yük hem yaşam diye sürüp gidiyor aynı anda. Şimdi de bir şeyler çatırdıyor hayatımda tıpkı bahsettiğim zamanda olduğu gibi. Bir şeyleri sadece hissedebiliyorum, bir şeyler yolundan çıkalı çok oldu, bir şeyler zor, bir şeyler kayıp, bir şeyler özlem, bir şeyler korku. Ancak bir şeyler hala umut ve hala an. Her şeye rağmen. Şimdi her şeyi bir kenara koy, benimle birlikte gözlerini kapa ve güneşin altında gözlerine pembe perde inişini hisset. Arkada bir dalga sesi belirebilir, sokakta oyun oynayan çocukların sesini duyabilirsin, bir şarkı, annenin sesi, rüzgar ve ağaçların sesini... Şu an imkanın var, şu an hissettiğin şeyleri anlama imkanın var, belki gücün yok ama her şey sende, bende biliyorsun. Öpüyorum.


Bunları çok umutsuz bir yerden yazıyorum. Oldum olası bu kelimeyi hayatıma ve kendime yakıştırmadım; umutsuzluk. Çünkü beni bir şeylerden hep umut kurtardı, beni bir şeylere hep o başlattı ve bana bir şeyleri hep o öğretti. Aşk, umut ve yaşam benim için fazlaca farklılık içerse de benzer anlamlara geliyor. Özellikle pratikte; nefes. Şimdi öyle bir çaresizlik ki bu, arkamı kollayan, yalnız bırakmıyor beni kendimle bile. Çaresizlik çok kötü, iletişemiyorsun, kendinle bile. Öyle bir hal ki her ne yaparsan yap o canavara dönüşüyorsun. Her ne yaparsan yap sen zaten o "canavarsın!". İçimde yok değil, kabul. Ama çıkarmamak için her şeyi yapıyorum. Onca zaman onu içeride tutmak için çok gerekçe buldum, öğrendim. Hoşlanmadım ondan dışarı çıktığında. Saklamadım ama onu, ne kendimden ne de bir başkasından. Ancak kendime de başkalarına da birkaç uyarım oldu elbette. Her zaman pürüzsüz ilerlemiyor ve şimdi, şimdi ben bir canavarım. İçim dışıma çıkarken akacak bir damla gözyaşım kalmadı, geriye sadece bu kalmıştı, farkında olmadan aralamışım kapısını. Evet, hepimiz rahat edeceksek ben bir canavarım ve herkes samimiyetsiz cevapları ve kargaşa sözcükleriyle yoluna devam edebilir. Klasik! Klasik anlaşılmamazlık. Klasik yabancılaşma, klasik yalnızlaşma, klasik veda. Ya kendime ya hepimize, bakalım, bilmiyorum.


Benim Üniversitelerim Gorki'nin Çocukluğum ve Ekmeğimi Kazanırken'den sonra hayatını anlattığı 3. ve son kitabıdır. Asıl adı Aleksey Maksimoviç Peşkov. Gorki; lakabı. Manası ise; acı, acınası, zavallı... Gorki'nin, çok trajik bir hikayesi var. Babası öldükten sonra dedesinin yanında bir sığıntı gibi yaşamaya başlar. Ve 10 yaşında ekmeğini kazanmak zorunda kalır. Bu da onu müthiş bir gözlemci yapar, genç yaşında. Okuduğu her şey ona hristiyanlık ve yardımseverlik fikirleriyle şefkat ve merhamet aşılarken, reel dünyada olup bitenler, hiç de şefkat ve merhamet içermez Gorki'ye göre. Ne de haklı... "Benim Üniversitelerim" eseri; yazarın hayatına girmiş, çıkmış, iz bırakmış insanları anlatan, bir roman tadında akan otobiyografi diyebiliriz. Kitabın ismi oldukça manidar. Bu ismi koymasındaki neden; tanıdığı her insanı kendine yeni şeyler öğreten bir üniversite olarak görmesinden kaynaklı. Yazar her şeyden çok sadece kitaplara önem veriyor ve ihtiyaç duyuyor. Değersiz şeylere sahip olmak uğruna aralıksız ve kirli bir savaş haline benzetiyor hayatı anlamsızlaştıranları. Kitap özeline gelecek olursak; 20'li yaşlarına kadar topladığı hayat deneyimleri üzerinden gidilerek anlatılan bir eser olmuş. Kundura çıraklığı, aşçı yamaklığı, kuş avcılığı, ikona mağazası tezgahtarlığı yaptığı bir kaç işten biri. Öyle ki Kazan' da bulunan üniversiteye giremez fakat "hayat üniversitesine" girer. Maksim Gorki, "Çalışarak topraktan alınacak biricik şey buğdaydır." der. "İnsanlar ne kadar az şeyle idare ederse o kadar mutlu olur; istekler, ihtiyaçlar çoğaldıkça, özgürlük azalır." diye ekler. Evet, Gorki'ye göre üniversite gerçek hayatın içinde zaten. Üniversite sadece dört duvar arasında teorik veya pratik olarak görülenlerden ibaret değildir.


Biliyorsun hala aşık olabilirim. Saçları sarı, gözleri mavi olmayan çocuklarım olabilir. Adının hatıralarım dışında hiç anılmadığı bir hayatım olabilir. Zihnimin en ücra köşelerinden akıp giden zamana yenik düşebilir hatıralarımdaki görüntün. Biliyorsun çoğu insan bir yolunu bulup tamamlar yarım kalan hikayelerini Yastıklardan ev yapıp saklandığın o saf çocukluk hallerin gibidir bazı şeyler, seni gördüklerini anladığın ana dek devam edebilir. Biliyorsun adın hariç herşeyi unutabilirim bir gün. Zaten ne travmalar, ne bitmeyen geceler unuttum. Bir daha hiç okumadığım bir kitabın altını çizdiğim o en harika cümlesi olur suretin. Bir daha okumadığım. Hiç hatırlayamadığım. Biliyorsun hayat pamuk ipliğine bağlıdır. Herhangi bir sokakta köşeyi döndüğüm anda, yahut hiç bilmediğim bir yerde hiç olmayacak bir anda senin yerine gönlüme girebilecek bir gülüşle karşılaşabilirim. Başka bir gülüş, başka bir koku sinebilir tenime. Başka bir ses kazınır kulaklarıma, zihnime. Biliyorsun. Herkesin kendince bir bahanesi bulunur hayatta.


Her gece böyle bırakıyorsun. Beni bir uzaklıkla böyle. İçimi sensizlikle doldurdum ve o kadar çok soğudu ki beklemek. Hatıralar beni hep zorluyor yoklukta ve yalnızlıkta... boynumda bir yılı aşan içi boş delikli bir taş taşıyorum. Niçin atmadım bilmiyorum. Sana dair hiç bir şeye kıyamadım, kıyamıyorum. Belki bana hep boşluğu hatırlatıyor diyedir kıyamamam. Seninle tüm bağlar bir taşa dönüştü. Kalbime bu taşı yerleştirdim. Oldu işte. İnsan bir taşa dönüşür zamanla. Hisler hissizleşir, cümleler, şarkılar... Hiçbir şey seni etkilemez artık. Koca bir yalnızlık içinde dibe doğru çökmeye başlarsın vs... Geceleri farklı oluyorum. İçimdeki o taş canımı acıtıyor. Boynuma dokunuyorum ve unutmaya başladığım sesin kulaklarımda çınlamaya başlıyor. Kızgınım. Çok kızgınım beni bu taşla bıraktığın için. Duymuyorsun her gün kırıldığımı. Tenimin altında saklanan yaralarımı sormuyorsun. Ama suçlu değilsin. Suçlu benim kalbim. Kalbimden çok suçlu görmedim. Üstelik bir yanlış tüm doğruları götürdü hayatımda. O yanlış senle başladı... Varlığımı bana hatırlatan herşey sessizliğe gömüldü. O kadar çok zehirlendi ve yayıldı ki sensizlik zehiri içime, senden sonra diye bir yer edinemedim kendi kalbimde... Boynumda seni hatırlatan ve beni unuttuğun bir taşla duruyorum. Sen hatırlamayacaksın hiç bu taşı. Önemsiz bir deniz taşı. Öylece kıyıya vurmuştu "nehir, denize ulaşacak bir gün" derken. Ama ben onu aldım ve sensizce kalbime yerleştirdim. Ağacı, suyu çok gördüm. Gördüm ki seni hayal edeyim diye. Ama terk edilmiş birer can gibi baktım onlara. Ne içimdeki nehir senin denizine döküldü ne de bahara duran ağacım köksüzlüğünü sarıp yeşerebildi bir toprakta. Geçtim ama. Geçmek bedel ödetti. Seni hatırlatan şeylerden kırılıp, dökülüp, yenilip geçtim. Geçtim ve seni ile kendimi bir yabancı olarak bıraktım. Mesafeler gözlerimi alıştırdı yummaya. Gelmeyeceğini biliyorum artık. Sana doğru bir daha akmayacağımı... Uyuyorum. Uyuyorum yalnızca. Birkaç şehir değiştirip durdum senden sonra. Ordan oraya sürükledim köksüzlüğümü. Dönüp evime ve yarama vardım yeniden. "Ev çaresizliktir" belki sadece. Ve insan yenilince çaresizliğine döner galiba. Şimdi öylece duruyorum. Öylece hissizleştim. Hiç ilaç kullanmadan, üstelik günde birkaç kez depresyona girip çıkartıyor yüreğim beni ve aşıyorum işte geceye kadar. Aynı rutinler... aynı şeyler... Aynı tekrarlar... Gece olunca içimde koca bir sessizlik ve ağlamak kalıyor hep. Gece yarıları hayalini kurmuyorum artık. Sana karşı hangi hissim kaldı onu da bilmiyorum. Bilmiyorum. Bilmiyorum. Duysan kızarsın bana. Benim huyumdur ve senin beni bıraktığın bilinmezlik bu kelime. Eskiden sesini hayal ederdim. Beni çağırdığın o sesini. Sesini benden aldın. Sesini benden çektikçe azaldım sanki tüm konuşmalardan. Hayatımda hiç bir ses heyecanlandırmıyor kalbimi nedense. Olanlar da hep uzak bir korku... Çünkü sesinin rengi vardı bende. Rengimi kaybettim. Unutulmak bu kadar başıma gelmemeliydi. Bunu istemedim hiç. İnan ki hiç istemedim seni yitirmeyi. Anlamlar bitti. Taş yerleşti içime. Artık soğudum. Artık soğuttun hislerimi. Boynuma bir taş asılı. Herkes soruyor nedir diye bu taşa. Gerçi hiç edilmemiş vedalar var sana. Yarım kalmak unutmakla eş düştü kalbime. Ben, boynunda ve kalbinde taş taşıyan bir kadınım artık. Ta ki bitince ve kapanınca gözlerim unutulmak bana bir yara kalacak... Bu yarayı ve taşı kalbime ben yerleştirdim... Kendine iyi bak. Burda zaman bir yara olarak işliyor bana...


Bir Dostluk Masalı'nda sincap bir sabah uyanır ve tam esnerken fındık kasesinin içinde bir not bulur; notu okur okumaz yollara düşer ve belli ki acelesi vardır. Ancak gideceği yere varması biraz zaman alacaktır çünkü yolda karşısına çıkan diğer hayvanların ondan küçük ricaları vardır. Kitabın iletisine baktığımız zaman Yardım etmek ne kadar güzel bir şey demiyor veya böyle bir mesaj kaygısı yok. Sincap sadece acelesi olmasına rağmen arkadaşlarına yardım ediyor ve sonra bir de bakıyor ki onlar da kendilerince Sincap'a teşekkür etmiş. Sadece çizimlere bakarak, sincabın gece uyumadan önce yanına 1 bardak su aldığını, sabahları 7'de uyandığını, yatağına çıkmak için basamak kullandığını, üzeri fındıklı terlikleri olduğunu, radyosundan müzik dinlemeyi çok sevdiğini söyleyebilirim. Bu da yazılı olmayan ama hikayede okurken hissedilen sıcaklıklardan biri. Bir Dostluk Masalı'nda sincap bir sabah uyanır ve tam esnerken fındık kasesinin içinde bir not bulur; notu okur okumaz yollara düşer ve belli ki acelesi vardır. Ancak gideceği yere varması biraz zaman alacaktır çünkü yolda karşısına çıkan diğer hayvanların ondan küçük ricaları vardır.


Eski bir kamyonet tıngır mıngır geliyor. Çıngırak sesi gelişini ta uzaktan haber veriyor. Bakın, mutluluk satıcısı Bay Güvercin geliyor. Bayan İbibik, Bay Sülün, Bayan Çalıkuşu ve diğerleri... Hepsinin tek bir arzusu var, o da hayalini kurdukları mutluluğa bir an önce kavuşabilmek. Elbette! Bütçene göre küçük, büyük ya da aile boyu kavanozlarda, hangisini istersen. Mutluluk satın alınabilir mi? Veya daha önce sorulması gereken başka bir soru mutluluk nedir? Çocuklarınızla birlikte arayış, duygular, eleştirel düşünme, tüketim gibi bir çok konuyu ele alabileceğiniz felsefi bir kitap. Tabii ki burada soruları türetmek mümkün. Hızla değişen dünyada tüketim alışkanlıkları ve maddiyata dayalı maneviyatı geride bırakan bir mutluluk. Günümüz gerçekliğine ayna tutan bir kitap. Marco Soma'nın çizimlerine gelirsek her biri içinde kaybolacağınız ayrı ayrı sanat eserleri. 5+ yaş için. Önce ebeveynler okumalı, sonrasında da çocukların kendilerinin okuyabileceği bir kitap. Eski bir kamyonet tıngır mıngır geliyor.


Bir kelime, bir kelime, bir kelime ve bir kelime daha tutuşmuşlar el ele. Havada süzülürken gülüşmüşler, bağırmış biri ve çekiştirmiş diğerlerini çabuk olun diye. Acelesi varmış diğerlerinin aksine, uzunmuş diğerlerinden ve karmaşık... En önden giderken diğerlerine kızıyormuş, epey çatıkmış kaşları, anlam veremiyormuş onların gevşekliğine. Güç bela ulaşmışlar bir kadının saçlarına, sigara kokuyormuş saçlar ve çoktan uçmuş gitmiş şampuan kokusu günlerdir yıkanmadıklarından. Of demiş uzun kelime, offff!!! Herkes ne kadar da sorumsuzmuş, ne kadar yorgun ve ne kadar tükenmiş... Neyse demiş, devam edelim. Çekiştirmeye devam etmiş diğerlerini, birkaç toz zerreciğine çarpmışlar yanlışlıkla, yalpalamışlar. Of demiş uzun kelime, offff!!! Süzülmek ne kadar zormuş, ne kadar yorucu... Yorulmuş. Neyse demiş, devam edelim. İrkilmiş küçükler, küçük kelimeler, basit kelimeler ve geldiklerini fark etmişler. Canları sıkılmış biraz. Ne güzel eğleniyorlarmış, şimdiyse sıkıcı ve yorucu bir yolculuk yapacaklarmış. Tutunmuşlar başlarındaki sıkıcı, uzun, karmaşık kelimeyi daha fazla kızdırmamak için. Zaten çok kızgınmış, bir de biz kızdırmayalım demişler. Hayat böyle yaşanmaz ki diye mırıldanmış en minikleri, bu kadar ciddi, bu kadar karmaşık... Biraz gülmek lazımmış; toz zerrecikleriyle dans etmek, biraz daha gülmek ve tekrar gülmek lazımmış. Uzun kelimeyse bunların epey uzağında, gülmekten çok uzak, epey de çatık kaşlıymış. Of demiş minik kelime, oooofff!!! Ne ofluyorsun diye bağırmış bu sefer de uzun kelime, çekiştirmiş yine. Yan yana dizilmişler. Uzun kelimenin işaretiyle hepsi nefesini tutup dalmış. Başta bocalasalar da bir süre içinde adapte olmuşlar ve yüzmeye başlamışlar. Hepsi birbirinin elini sımsıkı tutuyormuş, en çok da küçük kelime. Korkuyormuş, hem de çok korkuyormuş. Uzun kelimeyse rahatmış, az sonra bir kapıdan kabul edileceklerini ve orada soluklanacaklarını, orada anlam kazanacaklarını, orada yeniden doğacaklarını, orada tatmin olacaklarını biliyormuş. Bunu daha önce defalarca yaşamış. Üstelik bu kadın, tanıdığı da biriymiş. Bu yolları daha önce çok kez gidip gelmiş. Az sonra çalacağı kapıdan defalarca içeri alınmış. Heyecanlanmış uzun kelime ve daha hızlı yüzmeye başlamış, çekiştirmeye başlamış ardındakileri. Bunlar da amma yavaşmış! Çekiştirmiş de çekiştirmiş, kaşlarını çatmış da çatmış ve nihayet gözüne bir kapı çarpmış. Gülümsemiş ve arkasına bakıp kapıyı işaret etmiş, oraya gideceğiz diyememiş ancak anlamış diğerleri. Hep birlikte, el ele, kapıya doğru çevirmişler kendilerini ve hızlanmışlar. Minik kelimenin korkusu yerini heyecana bırakmış, uzun kelimenin keyfine diyecek yokmuş, diğerleriyse sadece yorulmuş ancak sonuçta hepsi kapıya ulaşmış. Sen çal dercesine minik kelimeye bakmış uzun kelime, gülümsemiş. Şaşırmış uzun kelime, çatık kaşlı yüz ifadesinin yerini şaşkınlık almış. Nefeslerinin dönmeye yetmeyeceğini bildiğinden bir adım geri atmamış, karanlıktan gelen sesin açıklama yapmaya devam etmesini beklemiş. Sizden önce de bir sürü kelime geldi, hiçbiri bu kadar ısrarla kapıyı çalmadı, geri döndüler. Sizin bu ısrarınızsa, sonunuz olacak. Lütfen geri gidin. Uzun kelimenin bir adım geri atmadığını gören diğer kelimeler de ne olacaksa olsun diyerek onun yanında durmuşlar. Zaten geldikleri yolu onsuz dönemezlermiş. Önce ışık yerini karanlığa bıraktı. Geçer sandık, düzelir dedik. Denedik. Işığın tekrar yanmaya başlaması için her şeyi denedik, olmadı. Zamanla alıştık karanlığa, karanlıkta yaşamayı öğrendik. Başta epey zorlandık, kim olsa zorlanır. Yine de bir şekilde alıştık. Ne olacak canım, alt tarafı karanlık dedik. Ardından sesler kesilmeye başladı. Hiçbir kelime yanımıza uğramaz oldu, bizim de işimize yaradı. Eskiye göre daha az yoruluyorduk, haliyle sesimizi çıkarmadık. Bütün gün tek bir kelime bile kapıyı çalmadı. Tatile çıkmış gibiydik. İçeride oyunlar oynadık, filmler izledik, müzikler dinledik. Kendi kendimizeydik, hiçbir görevimiz yoktu. Önce garipsedik elbette ancak yine alıştık, ne de olsa tembellik kolaydır. Son zamanlarda yine bir sürü kelime gelmeye başladı ancak artık istesek de o kapıyı açamıyoruz. Unuttuk. Sesleri unuttuk, anlamları unuttuk, o kelimelere neden ihtiyacımız olduğunu, o kelimelerin bizdeki yerini unuttuk. Geliyorlar, kapıyı çalıyorlar ve gidiyorlar. Cevap vermeyi geçtim, kapıya bile bakmıyoruz. Her şey ışığın yerini karanlığa bırakmasıyla ve bizim karanlığa boyun eğmemizle başladı. El ele tutuşan kelimelerin nefesi gittikçe tükeniyormuş. Belki son kez birbirlerine bakmışlar, son kez kulak kesilmişler karanlıktan gelen sese. Nereden bilebilirdik bu karanlığın her şeyi karartacağını, hayatımızdaki en küçük ışığı bile içine alıp yutabileceğini? Nereden bilebilird...


Bir Tren istasyonunda Hachiko'yla karşılaşan Parker'ın hikayesini anlatmakta bu film. Parker'la Hachiko'nun macerası, can dostlukları ve aralarındaki o mükemmel bağı doyasıya hissettirecek, hayvanların aslında ne kadar duygusal yüklü olduklarını, çoğu insandan daha kıymetli oldukarını bir kez daha düşündürten tarifsiz bir film. Oynanan oyunculuklarla beraber, Hachiko'yu bir insanmış gibi göreceksiniz. Bir süre etkisinden çıkmayacağınız, "Dost" kelimesinin karşılığı olan bu duygusal filmi kesinlikle izleyin derim. @Ardınç Gölgesi Köpeğiniz için gerçekten üzlüdüm, benim de sizinkine benzer bir anım olmuştı. Gerçekten sonraki hayata falan inanasım gelmişti. Köpeğim öldükten birkaç hafta sonra ayno ona benzer huylu köpekle karşılaşmıştım. Çok tuhaftı. Beni ağlatmıştı zamanında. Sonraki yıllarda A Dog's Journey izlemiştim. Sokak köpeğimizi birkaç önce belediye yok etti sanırım aylarca bakındık bulamadık. İdrakımın birkaç gece sonrası bir kedi geldi kucağımda gözlerini kapadı. Afterlife ve reenkarne vs şeylere inanasım geldi. Bilmiyorum paylaşmak istedim.


Özgürlüğü arayan bir balığı konu alarak masalların alışılagelmişliğine, toplumun kalıp yargılarına, körlüğe, dünyayı yaşadığı yerden ibaret görenlere karşı çıkan yazar Samed Behrengi kurgusuyla bir sesiz çığlık atmış geleceğe. Küçük Kara Balık, bilsin ki yüreklerine dokunduğu başkaları için güç olmaya devam ediyor. Eser kısa soluklu, oldukça akıcı ve sürükleyici... Okuyucunun merak duygusunu metin boyunca canlı tutuyor. Hayallerini, meraklarını alıp gitme zamanı gelmiş. Annesi bir yandan komşuları diğer yandan balığın bu hallerinin sorumlusunu bulmaya, onu kararından vazgeçirmeye çalışmışlar. Herkesin söyleyecek pek çok sözü varmış. Dünya diye çizdikleri sınır zihinlerini öyle küçültmüş ki ne gözleri uçsuz bucaksızlığı görüyor ne de kulakları özgürlüğün sesini duyuyormuş. O ise büyük denizleri merak ediyormuş. Önünde coşkulu bir yaşam varmış. Yol kuşkusuz zor olacak ancak korkuları düşünerek varılacak tek yer karanlıktır. Gereğinden fazla düşünmek yalnız bir ayak bağıdır. Aydınlık isteyenler bilir ki yolda her su kolay akıp gitmeyecek, karşılaşılan her zorluk sonucun değerini, hazzını besleyecek. Bazen yenecek, bazen yenilecek, her ne olursa olsun yoldan dönmediği sürece aslında sadece yenecek. vb. sorgulamalar yaptırırken çocuklara ise yaşama karşı mücadele etmenin, özgür ve eleştirel düşünmenin, sınırları aşmanın, merak etmenin önemini duyumsatıyor. Çocuklar! Dereyi aşıp okyanusa karışmak, hayallerinizin peşinden koşmak isterseniz eğer bu kolay olmayacak. Yolda karşılaşacağınız zorluklar gücünüze güç katacak. Unutmayın ki Küçük Kara Balık hep yanınızda olacak. Yaşlanınca ömürlerini boşa geçirdiklerini söyleyip sızlanan balıklardan olmak istemiyorsanız Küçük Kara Balık'a kulak verin. Hayallerinize sıkı sıkı tutunun. Ne güzel bir öneri, içerik. :) Ellerinize sağlık.


Hiç uyumadan başladığım bu güne duş alarak başladım. Tek dostumun İstanbul'a giderken bir kahve içimi beni görmeye uğrayacağı heyecanı içimi kıpır kıpır ediyordu. Kaç zamandır boş geçirdiğim günlerin ardından bu çok iyi gelecekti bana. Buluştuğumuzda hep ben konuştum neredeyse. Ne kadar günlük tutsamda yüz yüze anlattığım şeyleri hiç günlüğüme yazmadım. Belki de yazacak kadar önemli görmedim. O benim dostumdan ziyade canlı günlüğüm, yaşadığım her şeyi kanıtlayacak tek varlık. Gezintisini motorla yapacağı için çok vakti olmadı fakat onunla geçirdiğim iki saat sanki iki yıl gibi uzun ve anlamlı her daim. Onu yoluna devam ermesi için yolcu ettikten sonra kahve içmeye oturduğum kafede kocaman bir boşluk hissettim. Etrafıma baktığımda yalnızlık kalesine çekilmiş gibi köşe masada tek başıma oturduğumu fark ettim. Bu istemsiz duygusallaşmama neden oldu. Bu histen kurtulmak adına kafenin karşısındaki gökyüzüne doğru uzanan ağaçlara takıldı gözüm. Sonbaharın son demlerinde yoğun kışa hazırlanırken rüzgar dallarından yaprakları okuşuyordu nazikçe. Nedensizce içimden bu satırları dökerek yalnızlığıma ket vurmak geldi içimden ve umarsızca bir şarkı açıp yazdım bu satırları. Canım arkadaşıma bu vesile ile de ne kadar özel biri olduğunu bir kez daha burdan da duyurmak hoş oldu. Seni görmek kim olduğumu hatırlamak gibi.


Bir varmış bir yokmuş diye başlar en güzel masallar. Hep var olanı anlatırlar; ister yaşamış olsunlar, ister yaşamamış. Olmasını istedikleri şeyi en güzel hali ile anlatırlar. Kimse de demiyor ki olmayanı bir kez anlatalım, olmayan hiç olmamıştır çünkü. Burada olmayanı anlatmak bana düşüyor galiba, o da nasıl olacaksa artık. Kelimelerle ifade etmem gerekecek galiba, doğrusu olmayanı anlatmak için hangi kelimeleri kullanacağımı pek bilmiyorum. En iyisi olmayana Farkedilemeyen diye hitap etmeliyim. En azından şimdilik de olsa artık bir ismi var: Farkedilemeyen. Şimdi masalımıza geçelim. Bir yokmuş ve var olamamış. Zamanların var olmadığı, hayatın başlangıcına uzak bir diyarda yaşayan umutsuz bir yaratık yokmuş ve bu olmayan yaratığın adı da Farkedilemeyen'miş. Başlangıcı ve sonu olmayan bir karanlığın içinde yaşayan Farkedilemeyen, var olduğundan bihaber, hiçliğin ortasında fark edilmeksizin yaşarmış. Sonsuz bir gecenin karanlığında kimsenin fark etmediği ve hayata dair hiçbir şey başaramamış olmanın verdiği umutsuzluk ile yaşarmış ve eğer buna yaşamak dersek...


Çözümsüz bir soru ile karşı karşıyayız. Ancak akıl buna cevap veremez. Hayat rolünü oynar. Hayat bizi bir şekilde birleştirir. İyi ya da kötü olaylar gelir başımıza ve süreç başlar başlamaz başkalarına yakınlaşmaya başlarız. Bu da birbirimize olan ilgisizliğimize karşın hayatın sanki saman altından su yürütmesi gibidir. Ne olup bittiğini anlamadan başkalarıyla bağlandığımızı görürüz. Aslında hep bağlıyız ancak yere düşen bir şeyi gördüğümüzde yer çekimini birazcık olsun deneyimlediğimiz gibi olaylar başımıza geldiğinde bağlı olduğumuzu anlarız.


en la oscuridad, puede haber luz. en la miseria, puede haber belleza. en la muerte, puede haber vida. Günün birinde, içinde görece ufak bir boşlukla, güzel mi güzel bir bebek gelmiş dünyaya. Işıldayan gözleri ve onu diğerlerinden ayıran gülümsemesiyle o kadar göz alıcıymış ki, bir bakan bir daha bakarmış yüzüne. Ne var ki kimsesizmiş, sadece hayranlıkla seyredilmekten ibaretmiş sevgi diye bildiği şey. Küçük kız büyüdükçe içindeki boşluk da onunla beraber büyümüş, büyümüş, büyümüş... Zaman geçtikçe ve boşluk kızı ele geçirdikçe, cılız bedeni kuvvetli rüzgarlara karşı koyamaz olmuş; bir oraya bir buraya yalpalanmaya başlamış. Boşluk büyümeye devam etmiş sonra, böylece küçük kız daha da hafiflemiş. Hatta öyle ki, bir gün yer çekimine meydan okuyamayan cüssesi ansızın yerden havalanmış. Rüzgar hiç zorlanmadan küçük kızı gökyüzüne çıkarttığında o, uçtuğunu zannederek tebessüm etmiş. Rüzgar kesilip de sertçe yere çakıldığında; vücudundan oluk oluk akan kan göstermiş ona aslında uçamadığını. O gün kanlar içinde yatarken, bedeninden kopup düşen birkaç parçasını görmüş yerde, nice zamandır aramaktaymış zaten onları. En sevdiği parçaları olmalarına karşın, oracıkta bırakmak zorunda kalmış hepsini. Çünkü kırılan parçalarını nasıl yapıştıracağını bilmemenin verdiği korku, onları kendisine yabancılaştırmış. Acıyla bağırdığında kimse ona yardım etmemiş, sadece seyretmekle yetinmişler. Hatta bir kısmı yüreklerinden kabaran "sözde adalet" duygusuyla, kızın kötü kaderinin göz alıcı güzelliğinin bir bedelini olduğunu söylemiş. Böylece sahip olamadıkları güzelliğe duydukları öfke azalmış. Küçük kız yine de onlara kızmamış çünkü kendilerini sevmeyi ancak bu şekilde becerebildiklerini görmüş. Kızın tüm bedenini yemesine rağmen boşluk doymamış, gözünü soyut şeylere dikmiş bu sefer. Sıra anılardaymış. Kimsesiz kızın yargılayan gözlerin perspektifinde tek başına geçirdiği ömründe yalnızca birkaç anısı olduğu için onların da hiçliğe karışmaları zor olmamış zaten. Geçmişin silinmeye yüz tutmuş birkaç solgun izi, kıza fark ettirmeden kayıplara karışmış. Rüzgarla ve kuşlarla olan dostluğunun izleriymiş bunlar. Anılar da tükenince sıra güzel duygulara gelmiş. Haşince çekip almış boşluk kızdan onları; umutla parıldayan gözlerindeki ışık kaybolmuş önce, neşeyle kıvrılan dudakları solmuş sonra. Küçük kız havada yapayalnız süzülürken tek hissettiği korku ve üzüntüymüş artık. Kısa ömründe tadamadığı mutluluğun, umudun, sevginin ve aşkın; ne anlama geldiğini de bilmez hale gelmiş. Öyle bir gün gelmiş ki boşluk, korku ve üzüntüyü bile çok görmüş küçük kıza. Tek hamlede almış kızın kötü duygularını, hiçbir his bırakmamış geriye. Gözyaşları akamayacak kadar hafifleşmiş önce, üzüntünün yok oluşuyla beraber ise göz pınarları kurumuş. Sonra korku kaybolmuş, kaybedeceği hiçbir şeyinin kalmaması yüzündenmiş bu. Nefret ve öfke de uzaklaşmış kendiliğinden, güzel duygularla beslenmediklerinde tesirleri olmazmış zaten. O günlerde küçük kız, kendinden ayrılan külleri izleyerek çaresizce yok oluşunu beklerken; boşluğun kendisine yaptıklarına değil de, geriye tek bir umudunun dahi kalmamış olmasına dayanamayıp, kendini daha önce çıkmaya cesaret edemediği kadar yüksek bir yerden bırakma kararı almış. Bu sayede kalan son birkaç parçası da tuzla buz olur, evrende kapladığı zoraki yere bir son verebilirmiş. Güç olmamış bu kararı vermek, bir sebep aramış var oluşuna, aklına tek bir şey bile gelmemiş. Dünyanın en yüksek tepesine doğru süzülmüş ifadesiz suratı ve kocaman donuk gözleriyle, sessizce. Çıktığı yükseklikte artık kuşlar bile yokmuş. İstediği yüksekliğe erişince havalanan bedeni yere çakılabilsin diye tüm gücüyle aşağıya doğru bastırmış kendini... Ama o da ne, düşmemiş yere, düşememiş; biraz da olsa alçalamamış bile. Kaç defa denediyse de nafile, havada süzülmeye devam etmiş her denemesinde. Küçük kız acı bir şekilde varlıkla yokluk arasında sıkıştığını anlamış. Öylesine süzülmeye devam ederken havada, ne zaman tam anlamıyla hiçliğe dönüşeceğini düşünmüş hep, özlem duymuş gelmek bilmeyen o güne. Günler günleri kovalamış, eksilmeye devam etmiş küçük kız; kendisinde var olduğundan haberi olmadığı özelliklerinin farkına varmış yok oluşlarıyla beraber. Ve her eksilişinde şaşırmış, geriye kendinden hiçbir şey kalmadı sanıyormuş çünkü. Bu sırada aklında, başaramadığı birçok şeyin içinde, yok olmayı bile başaramamış olması varmış. Sonsuza kadar süzülmüş göklerde yalnız başına. Sonsuz günlerin ardından bir gün kim olduğunu da unutmuş. Çünkü boşluk son kurşununu atarak ruhunu almaya hazırlanıyormuş. Küçük kızın ruhu boşluğun girdabına girmeden hemen önce, güneş tayfının ihtişamı az sonra kapanacak olan gözlerini kamaştırmış. Kendisinden çalınan hislere rağmen, son defa hayranlık duymuş turuncuyla pembeye. Ve gözlerinden bir damla yaş süzülmüş ağlama yetisini kaybedişinin üstünden sonsuz günler geçmesinin ardından. O zaman anlamış aradığının yoklukta saklı olmadığını, ama artık çok geçmiş; gözyaşı gökyüzünden usul usul inerek toprağa değdiğinde, küçük kız hiç var olmamış gibiymiş. Kimsenin hatırlamadığı, tozu bile kalmayan biriymiş. Bir süre sonra toprakta küçük kızın gözyaşlarıyla ıslanan yerden bir ağaç filizlenmiş. Bir bakanın bir daha baktığı, gözlerini ondan alamadığı bir ağaçmış bu. Ne var ki küçük kızın bedenindeki boşluğun aynısından varmış onda da. Ağaç büyüdükçe boşluk da büyümüş, büyümüş, büyümüş... Günü gelince aynı küçük kızı ele geçirdiği gibi ağacı da ele geçirmek istemiş. Acımadan köklerinden asılmış ağacı, toprağından ve canından ayırmak istemiş. Tam o vakit; kuşlar, böcekler mesken edinmeye başlamışlar ağacı. Bundan güç alan kökler, sıkı sıkı sarılmış toprağa. Evet boşluk günbegün büyümeye devam etmiş aynı hızla; ama o büyüdükçe dallardaki kuşlar, böcekler ve meyveler de artmış. Hep birlikte ağacın toprağından ayrılıp bir hiç olmasına izin vermemişler. Ağaç kocaman boşluğuna rağmen yüzyıllarca dimdik yaşamış, Buna şahit olan kuşlar anlamışlar ki, meğer küçük kızı yok eden şey boşluğu değilmiş, yalnızlığıymış. Sıkı sıkı sarılacağı kimsesi olmadığındanmış göç edişi, hatırlanmayışı, kendisinden hep nefret edişi. Yine de kuşlar, boşluğun küçük kızın benliğinde gözden kaçırdığı bir parçanın, evrenin bir yerinde huzurla var olduğuna inanmak istemişler. Onlar buruk bir özlemle buna inanadursunlar, gerçek şuymuş ki küçük kızın tek bir parçası bile yapayalnız bırakıldığı bu dünyada daha fazla durmak istememiş.


Güne hiç başlamadığım kadar erken başlıyorum. Her gün bir öncekinden daha fazla yorgunluk bırakıyor ardında. Yoğunluğu anlamlandıramamak diye bir his var ve en acilinden bunu tarif eden bir kelime bulunmalı. Hayat akışını hiç bozmuyor fakat sen içinde bir yerlerde bu umursamazlığa baya bozuluyorsun. Sana fırsat tanımayan insanlara, uykundan ödün verdiren alarmlara, kendiliğinin sınırlarında yapılan uzun yolculuklara ve otobüste az bulunan temiz havaya. Tüm bunlar bir şeyler götürüyor senden, güneşin aydınlığında kısmaktan oluyorsun gözlerini, bir görsen sevmediğini hatırlayacağın gün cazip görünüyor sana. Çünkü geceler hizmet etmiyor artık üretkenliğine. Masanın başında olamıyorsun, öylece yastığın soğuk tarafı uğruyor yüzüne. Huzur duyuyorsun bundan utanç duymayı beklerken. Düşünmemek diye bir şey var, tanışıyorsun onunla, seviyorsun onu.


İzlemeyi ve irdelemeyi çok seviyorum, haydi başlayalım o zaman. Breaking Bad dizisi çok izlemek istediğim ama hep ertelediğim bir diziydi ve sonunda bir karar verip istikrarlı bir şekilde izlemeye başladım. Yaklaşık 1.5 aydır izliyordum ve sonunda bitirdim, kendimi kutluyorum... Buradan diziye katkısı olan kim varsa hepsine bu teşekkürü bir borç bilirim efendim. Breaking Bad dizisi 2008 yılında Ben 9 yaşındayım.) Vince Gilligan tarafından yaratılan ABD yapımı bir drama dizisidir. Dizinin Konusu: 50 yaşında lisede kimya öğretmeni olarak çalışan Walter White, bir oto yıkamacıda ev ekonomisine daha fazla katkıda bulunmak için ek iş yapmakta kendi halinde biridir. Walter 50. yaş gününde akciğer kanseri olduğunu ve az bir yaşam süresi kaldığını öğrenir. Bu andan itibaren Walter White için artık hiçbir şey eskisi gibi değildir... Karakter değişiminin hastalıkla başlaması beni en çok etkileyen olaylardan bir tanesi çünkü diziyi izlerken, empati kurmaya çalışırken ben akciğer kanseri olsam nasıl olurdu olasılığını düşündüğümde tüylerim ürperiyordu. Şimdiye dek, namusum ve şerefim ile dürüst bir insan olarak yaşadım ancak bu bana sadece kanserden başka bir şey getirmedi. Aslında zaten dizinin temellerinden biri buydu. Walter White karakterinin 1. sezonda değişimin temellerini ayrıntılı bir şekilde aktarıyorlar. Ve ailesinden polis olan Hank ile bir gün bir uyuşturucu baskınına gidiyor ve Hank ile aralarındaki muhabbetinde bu işe onu ittiğini, daha doğrusu zaten karakterimizin içinde bir yerlerde vardı bu ama alevlenmesinde çevresel faktörler yok değil... Uyuşturucu baskınında eski bir öğrencisi ile karşılaşması ile bu işin içine girmiş bulunmaktadır. Walter White'ın öncelikle temel amacı öldükten sonra ailesine para bırakmak ve onların rahat bir şekilde yaşam sürmelerini sağlamak. Uyuşturucu satıcısı olduğunu öğrendiği öğrencisiyle bir araya gelir ve beraber metamfetamin üretmeye başlarlar. Kendisi kimya konusunda bir dahi, öğrencisi ise uyuşturucu satım piyasasında... Kısa süre içerisinde çok kaliteli ve saf metamfetamini piyasaya sürerler. Walter White'ın ve Jesse Pinkman'ın hayatı bundan sonraki geleceği yaşanan olay örgüsüyle sadece kendileri değil, ailelerini ve beraberinde tanıdıkları ve tanımadıkları herkesin geleceği değişecektir... Breaking bad, ABD'nin New Mexico eyaletinin Albuquerque şehrinde çekilmiştir. Dizinin adının anlamı ABD'nin güney eyaletlerinde konuşma dilinde kıyameti koparmak anlamına gelen bir deyimdir. Ve bu deyimin başkarakterin sembolü olduğunu diziyi izlerken bu serüvene şahit olduğunuzda anlıyorsunuz. Dizi çekimleri sırasında geçen kimyasallar gerçek bir organik kimya pröfesörü danışmanlık etmiştir. Dizi yer yer durağan olabiliyor ama 3. sezondan sonra çok sürükleyici, özellikle 5 sezon ozymandias 14. bölüm dizi tarihinde en yüksek puanı alan bölüm olarak bilinir ki gerçekten şahane bir bölüm. Dizi jeneriğinde geçen C10 H15 N metamfetamin formülü 149. 24 ise metamfetamin molekül ağırlığıdır. Breaking Bad 2013 yılında tüm zamanların en yüksek reyting alan dizisi olarak Guinnes Rekorlar kitabına girmiştir. Oyuncular: BRAYN CRANSTON, AARON PAUL, ANNA GUNN, DEAN NORRİS, BOB ODENKİRK, JONATHAN BANKS, GİANCARLO ESPOSİTO ve daha niceleri.. Sevdiğim repliklerden biri bu replik, aslında diziyi anlatır ve özetler nitelikte kısmen. Güç zehirlenmesi aslında, bütün olay bu, kendini birilerine ispatlama çabası, güç, para ve gözünün hiçbir şey görememesi... Kibir de en büyük etken burada, önceden başaramadıklarını başarmaya başlayınca değişir miyiz? Güç iyi midir, kötü müdür? Fark edilmemek insanı nasıl etkiler? Amaca giden her yol mubah mıdır? Dizinin sorgulamamızı istedikleri bunlar diye düşünüyorum. Uzun lafın kısası, kaliteli bir dizi izlediğim için çok mutluyum; çok şey öğrendim, böyle bir hayatı seçersek nasıl olur bunu görmüş oldum. Dizi ile ilgili son birkaç şey daha söyleyip bitireceğim. Walter ve Jesse'nin dizide üretmiş oldukları mavi methler aslında mavi akide şekeriymiş. Albuquerque'deki bir şeker dükkanı olan The Cand Lady'den temin ediliyormuş. Walter White dizide bir mahlas kullanıyor: HEİSENBERG. HEİSENBERG nazilere çalışan bir fizikçi olmasıyla biliniyor, bilimin karanlık tarafında yerini alan bir bilim insanı... Bu da karakterimizin mahlas seçiminin ne kadar manidar olduğunu gösteriyor. Elimden geldiğince izlediklerimi, irdelediklerimi kaba taslak size anlatmaya gayret ettim, umarım okurken keyif alırsınız, belki izlemeyenler diziye başlar, diziyi bilmeyenler böyle bir dizi olduğunu keşfeder ya da benim gibi erteleyenler bir an önce başlayıp bitirirler kim bilir... Ve unutmayın ki bazen bir pantolon uçar ve hikaye o zaman başlar. Gökyüzüne bakmayı, izlemeyi ve okumayı ihmal etmeyiniz efenim... Çok iyi bir yazı olmuş. :) Ben ikinci sezonda sıkılıp bırakmıştım. Herkes çok övüyor.


Evet bu amca Hittit Kralı Şuppiluliuma. Hatay'da Reyhanlı ilçesinde kazılar sonucunda heykeline ulaşılıyor. Ve şu an Hatay müzesinde o şaşkın tatlı bakışları ziyaretçilerin üstünde durmakta. Size bir ilginç bir bilgi daha aktarayım. Bu amcamızın Mısır'ı ele geçirme gibi hayali vardır. Fakat bir türlü gerçekleştiremiyor, kaderin cilvesi mi nedir imparatorluk yolunda ilerlediği süreçte Şuppiluliuma'ya Mısır kraliçesi'nden mektup gelir. Mektupta Tutankamon'un öldüğünü, bir eş olarak Şuppiluliuma'dan çocuklarından birini göndermesini ister ve kendisine eş yapıp Mısır'ı yöneteceğini söyler ve bir nevi bu mektup teklif mektubudur. Şuppiluliuma şaşkına uğrar hemen mektubun doğruluğunu teyit etmek için Mısır'a elçisini yollar. O süreçte Şuppiluliuma kendi devlet işleriyle uğraşır. Yeniden Mısır kraliçesinden mektup gelir fakat bu sefer kraliçenin halefiyle gelir mektup ve Mısır'dan dönen elçisinin mektubu tasdiklemesiyle oğlunu hemen Mısır'a gönderir fakat artık iş işten geçmiştir. Mısır'da taht değişmiş, kraliçe devrilmiştir. Mısır yolunda hiçbir şeyden habersiz olan Şuppiluliuma'nın oğlu ise öldürülmüştür. Şuppiluliuma, oğlunun kaybı ve firavun soyunun Hittit krallığına bağlama hayalinin elden gitmesini büyük bir yıkımla izlemiştir, bu olaylar onun için büyük trajik bir sonuç olmuştur. Binnur Çelebi, Mısır Kraliçesinin Hitit Kralına Evlenme Teklifi, İdol Dergisi, Sayı 28, Ankara, 2006, s. 39-43. Özlem Ertan "Hittitlerin Yükselişi", ArkeoMedya kanalından dinleyebilirsiniz. Çok güzel bir şeye değindiniz artık mektuplaşma yok ve mektubun içinde olan bize gülümseyen o samimiyet de öyle... Düşünüyorum da ne zamana kadar götürecek bu ölgün maskeler bizi, sonuçta bir gün yaşam maskemize ihtiyacımız olacak. Umarım geç olmadan fark ederiz samimiyeti ardından gelen barışı, saygıyı ve insanlığı güçlü kılan diğer başka duyguları... Üniversitede, Anadolu uygarlıkları dersinde sınav sorusu 1)Hitit krallarını tahta iniş çıkış sırasına göre yazınız. 2)Şuppiluliuma dönemi Mısır politikası hakkında bilgi veriniz. Şuppiluliuma'ya kısaca Şuppi derdik sınavlarda. Sonra Murşili, Hattuşili gibi diğer isimler. Hepsini ezberlemiştik; olabilecek en klasik sınav mantığı sayesinde... Sonra Mısır kraliçesi ile Hitit kraliçesi arasındaki mektuplaşmalar. Öyle ilginç ki... Düşünün, üç bin yıl önce Mısır ile Çorum arasında mektuplar gidip geliyor ve iki kraliçe dertleşiyor. Sanırım bugün, bu iki coğrafya arasında bırakın mektubu, telefon bağlantısı bile kurulmuyordur.


Bu kupamın ismi "Umut" Bazen yılgın olurum, alırım elime onu hatırlatır bana umudu. Zamanla eskidi ama eskidikçe de güzelleşti. Bu kupamın ismi "Umut" Bazen yılgın olurum, alırım elime onu hatırlatır bana umudu. Zamanla eskidi ama eskidikçe de güzelleşti. Elinize emeğinize sağlık. İnanılmaz güzel gözüküyor. Her yeni gün, yeni bir umut.


Yeni yılda, edebiyatı ve yazma eylemini "pek konuşulmayan" açılardan irdeleyeceğimiz, üretim süreçlerine ve yeni bir "yaratım bakışı" elde etmeye dair keşifler yapacağımız bir serüvene çıkıyoruz! Atölyemiz 8 saatlik ve dört haftalık "Online" bir programı kapsamaktadır. Atölyenin kurgusu ve müfredatı Bubi' Sanat'ın genel yayın yönetmeni, yazar Bektaş Şenel tarafından belirlenecektir. Sizler için, ezberin dışında, kolektif ve katılımcı bir program tasarladık. Üretimden ziyade, üretme bilincini önemseyeceğimiz, hem üretip hem sorgulayacağımız atölyemizin katılım ücreti 600 TL'dir. Programımızın sonunda kitap yazma ve yayımlatma süreçleri hakkında konuşacağımız bir de workshop düzenleyeceğiz. Kayıt olmak isterseniz bizlere sosyal medya hesaplarımız üzerinden veya info@bubisanat. com adresinden ulaşabilirsiniz.


Zamanda yolculuğa inanır mısınız? Ben inanırım. Öyle mekanlar vardır ki ruhunuz derin bir yolculuğa çıkar, farklı devirlerin insanlarında vücut bulur adeta. İşte onlardan biri ve en güzeli kanımca Kozahan. Devasa bir kapı karşılar sizi ilk etapta. İşte kadim tarihe adım atarsınız buradan. İçeriye girdiğinizde kafeler ve kahvelerini yudumlayan insan kalabalığı görürsünüz. Tam bu an gözlerinizi kapatın, bir derin nefes alın ve bir bulut gibi tarihin derinliğinde doğru ilerlediğinizi düşünün. Yolculuk başladı. Kraliçe 2. Elizabeth tam karşınızda hayran kaldığı Türk Kahvesini yudumluyor. Daha da geriye gidiyorsun... Tamiye Töreni için heyecanlanan birkaç kalfanın sohbetine kulak misafiri oluyorsun belki de. Tüccarlar bir yandan yorgunluğunu atmaya çalışıyor bir yandan Bursa ipeklerinin yumuşak dokusunu inceliyor. Evliya Çelebi hiddetli bir konuşma içinde yanındaki adamla. Bir yandan konuşuyor bir yandan ihtişamlı Kozahan'ı inceliyor. Elini cebine atıyor ve bir sayfa uçup gidiyor rüzgarda. Evliya Çelebi ve sen dalıp gidiyorsunuz o yaprak gibi savrulan kağıda. Tarihin içinde tarihi hissederek, tarihi yudumlamanın verdiği o tatlı heyecan ve tarifi olmayan bir huzurla karışıyorsun tekrar günümüz sularına, yüzündeki o tebessümle.


Bir zamanlar yalnız olmayan kadınlar varmış ve keklikler özgürce uçarmış. Bildiğiniz bütün peri masallarını unutun, ben sizi en özgünüyle tanıştıracağım. Kalıpların ötesinde, her yaşta okuyucuya ulaşan, bir çırpıda okuyarak masalsı dünyada soluklanıp ardından gerçeğe uzanacağınız olağanüstü bir kitap. Öncelikle şunu belirteyim: Periler tombul, kıllı ve esmer olur; hepimizin içinde yaşar ve Yeterrrrr! dediğimizde ortaya çıkar. Bu bilgi zihninizde yerini bulsun, ileride kurtarıcınız olabilir. Baloda ölçüyü fazla kaçırıp ertesi gün hiçbir şey anımsamayan, gösterişli elbiselerinden çok duygularına tanıklık ettiğimiz, Prens ile evlenmek zorunda kalan ama mutluluğu yakalayamayan, Prens seviyor diye her gün keklik pişirmek zorunda kalsa da kekliklerin özgürce uçamamasından yana olan vejetaryen bir Külkedisi düşününün. Mutsuz, umduğunu bulamayan, hayal ettiğini yaşayamayan... Elbette bu duyguları içinde yaşamaya daha fazla dayanamazdı. Külkedisi'nin düşünceleri günden güne karardı, içini kötü hisler kapladı. Anlatarak kurtulmak istedi ancak anlattıkça yalnızlaştı. Bir gün kendini gördü. Saflığına, inanmışlığına güldü. Ve her şey kendini affetmesiyle başladı. Anladı. Seni kurutacak tek şey sensin. Yeteeeeerrrrr! diye bağırdı işte burada tanıştık hayatımızı değiştirip güzelleştirecek Yeter perisiyle. Külkedisi ağladı, ağladı, ağladı... Kötü olan ne varsa onları ağlayarak uzaklaştırdı, böylece yepyeni güzelliklere yer açıldı. Boşluk hissi ilk kez korkutmuyordu onu. Omzundaki yüklerden bir bir kurtuldu; kendini bulma, var olma, değişme ve dönüşme sırası geldi. Saldırgan davranışlara maruz kalmış, duygusal körlük yaşayan Kırmızı Başlıklı Kız Aile Körlüğünün Üstesinden Gelmek adında bir atölye açtı. Ağlaya ağlaya kalbini bulan Teneke Adam, Kurtlarla Uluyan Erkekler grubunu kurup erkeklere ağlamayı öğretmekte. Pinokyo'ya ne mi oldu? Kendi yalanlarından bıkıp gerçeği arama yolunda. Külkedisini sorarsanız vejetaryen bir restoranı var. Kitabın sonunda gerçek hayatla bağlantılı güzel bir geçiş bulunuyor. Bu, okuyucuyla yazar-çizer arasında içtenliği artıran keyifli bir bağ kurmuş. Kendinizi görün, sevin. Dünyayı güzelleştirmek buna bağlı. Bakın, önce kendinize, sonra başkalarına. Sevmek, bakmaktır. Kurtarılmayı bekleyen edilgen kadınlar yerine ayaklarını, bedenini, hatta ruhunu sıkan her şeyden kurtulmuş güçlü kadınlar var etmek bir masalın ucunda belki de. Ona dokunun. Sesinizi yükseltin! Yeter perisi hepimizin kurtarıcısı olacak. Üstelik ona ulaşmak çok kolay. Güçlü bir Yeteeeeeerrrr! onu bize getirecek. Çok başarılı bir içerikti. Başarılarınız daim olsun.