-Ödüle rumuz ile katılmak zorunludur. -Ödül herkese açıktır; ancak Seçici Kurul üyelerinin birinci dereceden yakınları katılamaz. -Ödül yönetmeliğine uygun olmayan ve belirtilen tarihten sonra teslim edilen başvurular değerlendirmeye alınmaz. -Ödüle, iki öykü ile başvurulur. -Ödüle başvurulan öyküler daha önce herhangi bir yarışmaya katılmamış, internet ortamı dahil herhangi bir yerde yayımlanmamış ve ödül almamış olmalıdır. -Başvuru sahipleri; dereceye giren ve yayımlanmaya değer bulunan öyküler üzerindeki basılı ve dijital tüm kullanım haklarını bedelsiz olarak Nilüfer Belediyesi'ne devrettiğini kabul eder. Yapıtlar hiçbir şekilde iade edilmez. -Ödüle gönderilen öykülerin tüm hukuki sorumluluğu yazarına aittir. Üçüncü kişilerin öykünün telif hakkı konusunda iddia ve talepleri olması durumunda öykü sahibi, üçüncü kişilerin uğrayacağı zarara karşı sorumlu olduğunu kabul eder. -Başvuru sahipleri yukarıdaki koşulları kabul etmiş sayılır. Seçici kurulun yayımlamaya değer bulduğu tüm öyküler o yıl için hazırlanan seçkide topluca yayımlanır. Ödüle katılım sayısına bağlı olarak ön seçici kurul oluşturma yetkisi Nilüfer Belediyesi Kütüphane Müdürlüğüne aittir. -Ödüle katılacak öyküler, normal sayfa (A4) boyutunda, 12 punto, 1,5 aralık bilgisayar oylumunda hazırlanarak 5 kopyayla, ayrıca dijital ortamda kaydedilip bir zarfa konularak teslim edilmelidir. -Ayrıca başvuranın kısa öz geçmiş bilgisi de aynı dosyaya kaydedilmelidir. Bir kopyası da başvuru formuna eklenmelidir. -Katılımcılar, ödül ile ilgili başvuru formunu doldurup imzalayacaktır. Başvuru Formu, Nilüfer Belediyesi'nin tüm kütüphanelerinden veya internet üzerinden temin edilebilir. -Dosyanın sol üst köşesinde katılımcının sadece rumuzu yer almalıdır. -Öyküler Türkçe yazılmalıdır, çeviri öyküler kabul edilmez. -Metin uzunluğu 5.000 ile 15.000 karakter arasında olmalıdır. -Başvurular kargoyla ya da elden teslim edilebilir. -Büyük Ödül: 4.000 TL -Mansiyon Ödülü (5 Adet): 1.500 TL


Edebiyat dünyamıza soluk katabilecek yeni yazarlar ortaya çıkarmak ve Seyhan Livaneli'nin değerli anısını yaşatmak. Ödüle, iki öyküyle başvurulur. Öyküler elektronik ortamda veya kağıt baskı olarak yayımlanmamış, başka bir yarışmadan ödül almamış olmalıdır. Ve yarışmanın sonucu açıklanana kadar yayımlanmamalıdır. Her biri en fazla 1500 sözcük uzunluğunda iki öykü tek Word dosyası içinde gönderilmelidir. Başvuru, adayın kendisi tarafından, seyhanlivanelioykuyarismasi@eksikparca. com e-posta adresine, 31 Ekim 2022 günü, saat 24.00'e kadar gönderilmelidir. Başvuru için gönderilen e-posta, iki Word dosyasından oluşmalıdır. 1- Birinci dosyada yazarın/adayın adı, iki öyküsünün adları, belirlediği rumuz, adresi, cep telefonu, e-posta adresi ve kısa özgeçmiş bilgisi bulunmalıdır. 2- İki öykünün yer alacağı diğer dosyaya yazarın adı yazılmayacaktır. Dosyaların her ikisi de, belirlenmiş olan rumuz adıyla kaydedilmiş olmalıdır; rumuz-1 ve rumuz-2 biçiminde. Düzenleme kurulu, jüri üyelerine, ön elemeden geçen adayların dosyalarını isimsiz iletecektir. Düzenleme kurulu, adayların dosyalarını özensizlik, belirgin anlatım sorunu, yazım hatası, yönetmeliğe aykırılık gibi yönlerden inceleyecektir. Yarışmayı düzenleyen kurum, ön seçici kurul oluşturma yetkisine sahiptir. Ödüle gönderilen öykülerin hukuki sorumluluğu yazarına aittir. İntihal veya üçüncü kişilerin telif hakkı gibi durumlarda, sorumluluk yazara aittir. Seçici Kurul üyelerinin birinci derece yakınları, önceki senelerde ödülümüzü alan veya finale kalan yazarlar ödüle başvuramayacaktır. Seçici Kurul'un ödüle değer bulduğu yazarın hazırlayacağı öykü dosyası, Eksik Parça Yayınevi tarafından kitaplaştırılacaktır. Kazanan, 22.01.2023 günü açıklanacak ve 2023 Nisan ayında ödül töreni düzenlenecektir.


Biliyorsun, hala birine aşık olabilirim. Sana hiç benzemeyen çocuklarım olur. Adının hiç anılmadığı bir hayat kurarım. Hayalimdeki yüzünü eskitir zaman.. Biliyorsun, herkes bir yolunu bulup tamamlanır aslında. Herkes unutur.. Babanın cüzdanından çaldığın paralar gibidir bazı şeyler, belli oluncaya kadar devam edilir... Biliyorsun, unutabilirim, zaten ben kimleri unuttum. Onlardan biri olur, hayatımın en kullanılmayan yerine kaldırılır suretin. Tozlanırsın, üzerin örtülür... Biliyorsun, seni sevdim. Bir gün kör olsaydın yine severdim, ellerin olmasaydı mesela, ellerin olmasaydı sen bile kendini sevmezdin oysa... Biliyorsun, kimsenin tek bir seçeneği yok bu hayatta, hala seni bana unutturabilecek insanlar tanıyabilirim. Başka bir ses kazınır kulaklarıma... Biliyorsun, herkesin kendini kurtaracak bir bahanesi var aslında. Oysa, ölene kadar sevebilirdim seni eğer biraz yardım etseydin bana...


Hep derim, bilmem kaç kilometre hızla duvara girmişliğin, ama ölmeden oradan sağ çıkıp yaşama devam etmek zorunda olduğumun göstergesiydi biraz bu kayıp. İkimizin olduğu sadece tek bir fotoğrafımız vardı. Bu fotoğrafı çekerken bir gün bakmaya ihtiyacımın olacağının farkındaydım. Başımı omuzuna yasladığım tek anın bu olmamasını dilerdim. Saçma sapan birçok fotoğraftan ziyade, gerçekten hayatta ona dolu dolu sarılmak isterdim. Hep haklı olmasını isterdim. Var olmasını isterdim şimdi ve ilk maaşımla ona aldığım gömleği üstünde görmek isterdim. Yemek yerken ağzını şapırdatmasını, dişlerinin arasından deli gibi ses çıkartmasını isterdim. Evdeki bir şeyleri bozup bozup bize kızmasını, ama yine de onu tamir etmesini isterdim ve sonra kendiyle gurur duymasını... Çay doldurmak isterdim bardağına, evin duvarlarını yine boyamak ve boyayı yere döktükten sonra "annene yakalanmayalım sakın he" demesini isterdim. Yanımda olsun isterdim, cips yerken takır tukur ses de çıkarmazdım bu sefer üstelik... Binlerce kez kaçmak istediğim babamın burada olmasını isterdim. Saklanmak isterdim onunla galiba. Sevgimi gösterebilmek isterdim. Ya da şu an olduğu yerde korkmasın diye elini tutmak isterdim. 4 parmağı vardı, 5. olmak isterdim. Olamadığım, yapamadığım, kaçtığım, korktuğum her şeyi silip, yeniden yazmak isterdim hikayemizi. Olmadı, olsun. Belki başka sefere...


17 Mayıs'ta başlayan 75. Cannes Film Festivali, dün gece düzenlenen ödül seremonisiyle sona erdi. Dünyanın en prestijli sinema festivali olarak kabul gören Cannes Film Festivali'nin ana ödülü Altın Palmiye bu yıl, Ruben Östlund'un yazıp yönettiği ve TRT'nin ortak yapımcılar arasında yer aldığı "Hüzün Üçgeni" filmine gitti. 2017 yılında "Kare" filmiyle de bu ödüle kavuşan 48 yaşındaki İsveçli yönetmen, iki Altın Palmiye kazanma başarısını gösterebilen dokuzuncu yönetmen oldu. Cannes'ın bu yılki seçkisinde tek Türk filmi olarak yer alan, Emin Alper'in "Kurak Günler"i ise, Belirli Bir Bakış ve Queer Palm kategorilerinde yarıştığı festivali ödülsüz tamamladı.


Ah! Bir anda burnum kanamaya başlamıştı. Bahçenin köşesindeki çeşmeye koşarak burnumu yıkıyordum. Ben suyu vurdukça durmuyor daha da akmaya devam ediyordu. Nedenini düşünmeye çalışıyor ve çeşmenin başında kendi kendime konuşuyordum. Durmuyordu. Nasıl oluyor da burnum kanıyor? En son... Hatırlayamadım ama baya olmuş. Nasıl oldu ki bu acaba? Güneş mi geçti? Ne yapıyordum, güneş gördüm mü? Uyandım, uyudum, uyandım, kahvaltı ettim, uyudum, uyandım başka... Hafızam mı gidiyor, şu an? Ben... Sigara... Bahçe... Evet, evet, buldum. Ben en son yolu kaybeden misafiri karşılamaya gitmiştim. Bir tane de karpuz alıp dönecektim. Misafiri bekletip size karpuz alacağım desem olmazdı. Bu yüzden onları bulacağım yoldan başka bir yola girdim. Karşımdan geçen arabanın misafirler olduğunu fark ettim. Sakin bir köy ve arabaların hepsine aşina olduğum için o arabanın misafir olduğunu tahmin etmiştim. Karpuzu hızlıca aldım ve döndüğümde misafir olarak tahmin ettiğim araba yoktu. Yine nereye gittiler acaba diye düşünerek eve doğru sürdüm arabayı. Etrafımı izliyordum. Eve yaklaşınca arabanın evin önünde olduğunu gördüm. Karşılamak için gittiğim misafirler benden önce gelmişti. En azından karpuzu almıştım. Şu an şu karpuz kucağımda olmasa hiçbir işe yaramayan bir insan olacaktım. Evet arkadaşlar karpuz, gerekirse hayat bile kurtarır. Neyse ne diyorduk? Burnum... Kanı durmuyor. Küçük kuzenlerim üzülmüş olacak ki peçete falan uzatıyorlar. Sizin ne işiniz var burada? Misafir gelmeyecek miydi? Gerçi çoktan geldiler. Sizin neden burada olduğunuzu sorgulamayı başka bir zamana bırakıyorum. Misafirlerin yanına gidin ayıp olur. Neyse ne diyorduk? Burnum evet, hala kanıyor. Peçeteleri tampon yapmak yerine sırtıma soktum. Sırtımda bir sıcaklık hissediyorum. Soğuk soğuk terlemem gereken yerde havaların sıcaklığı yüzünden ter bile sıcaktı sanırım. Peçeteyi sırtımdan aldığımda kanlı olduğunu gördüm. Kan kaybından ölürüm ki ben şu an. Ah! Evet. O bir çift gözü gördüm ben ve yıllardır sırtımda taşıdığım hançer yere düştü. Eee, tabi bu kadar uğraşlardan sonra yeri genişledi. O kadar çekmeyle çıkmayan hançer, kendiliğinden düşüvermiş. Çivi çiviyi söker derlerdi de inanmazdım. Harbiden denedim de çiviyle çiviyi de sökemedim. Ne kadar saçma bir sözmüş. Sözün doğrusu Hançer, hançeri sökermiş. olacakmış. Hançer gözleri, sırtımdaki hançeri yıllar sonra sökmüştü. Kan kaybından ölecektim ama artık umurumda bile değildi. Neyse ne diyorduk? Burnum ve artık sırtım... Ne zaman duracak bu kan? Ne zaman bitecek bu savaş? İçimdeki savaşların hepsini sonlandırdım. Kazandığımı veya kaybettiğimi söyleyeceğimi zannettiniz değil mi? Sizler de duymuşsunuzdur Savaşın kazananı yoktur. der. Kimin dediğinin isminin çok da önemi yoktur diye düşünüyorum. Aslında dürüst olayım, hatırlayamıyorum. Neyse yine bir savaş başlıyor gibi hissediyorum. Neyse ne diyorduk? Burnum ve sırtım... Kan durmadığına göre kan kaybından kaybediyoruz, beni. İyi bilin beni ya da siz bilirsiniz. İstediği kadar savaş olsun şu an öleceğim zaten. Ah! Üstüm başım rezil olmuş. Ben en son misafirden geç gelmiştim. Rezil bir halde kucağımda karpuzla eve girmek istiyordum. Kapının önüne geldiğimde O'nunla göz göze geldim. O an karpuzu yere düşürmüşüm ve karpuza kafayı gömmüş kalmışım. Ulan tek karpuz almamalıydım. Karpuzu burnumdan akan kan zannetmişim. Buraya kadar normal aslında. Benim kafam bu gayet normal. Elimi sırtıma attım. Sıcak falan değil bildiğiniz buz gibi terlemişim. Yerdeki karpuzu çocuklar temizlemiş hatta ayakkabımın da bir kısmını silmiş ama ben öylece donup kalmışım. Kaç dakika öylece kaldığımı bilmiyorum. Birileri beni dürtüyor bir şeyler söylüyor. Sanırım daha da çok rezil oluyorum. Neler söylediklerini anlamaya çalıştım. Üzülme ya bu kadar alt tarafı bir karpuz yani ne olacak? Karpuzu bu kadar ki çok seviyor. Karpuza öykü yazmışlığı var. Hadi git yenisini al da gel. dediklerini anladım. Öyküyü niye kattın ki bunu ben anlatırdım ve anlatacak bir şeyimi yok ettiniz demek istedim. Diyemedim. Sadece üç kelime ederek oradan uzaklaştım.


A Woman Under the Influence'da yönetmenin eşi Gena Rowlands ile ünlü aktör Peter Falk üç çocuğu olan orta sınıf bir Amerikan ailesi ile karşımıza çıkar. Yazının sonunda söyleyeceğimi şimdi söylemek istiyorum. Tuhaf davranışlar sergileyen ve akıl sağlığı giderek bozulan bir kadını oynayan Gena Rowlands'ın performansı tüm zamanlar içinde izlediğim en iyi performslardan biriydi. Mabel Longhetti Los Angeleslı evine ve çocuklarına çok bağımlı bir ev kadınıdır, kocası Nick ise bir inşaat ekibinin şefidir. Mabel, eşini çok sever onu mutlu etmek için elinden geleni yapmaya çalışır ama zaman zaman davranışları tuhaflaşır. Çok konuşur, anlamsızca güler, anlam veremediğimiz el, kol hareketleri yapar, maniktir. Eşinin arkadaşlarına göre Mabel delinin tekidir. Nick bunu kabul etmek istemese de sonunda ne yapacağını bilmez durumdayken Mabel'i akıl hastanesine yatırır. Kimseye zararı olmayan sadece toplum içinde uyumsuz olduğu düşünülen Mabel'e toplum içinde nasıl uyumlu olunur, bu öğretilmeye çalışılır. Sonrası mı? Devamını filmi izlediğinizde göreceksiniz. Kadının toplum içinde ev hanımı ya da anne kalıpları içinde tek tipleştirilmeye çalışılması, uyumsuz görülenlerin törpülenerek uyumlu hale getirilmesini anlatan mesajları olan bu filmi ve tabi ki başta yazdığım şekilde Mabel'in performansını izlemenizi tavsiye ederim.


2023 yılının gezileri ile başlamak istiyorum. 1 Mayıs günü binaların soğukluğundan kaçmak için yola döküldük. Gün sonundaysa kemiklerimizin bir güzel ısındığı bu geziyle gözlerimiz yeşilin tadını çıkardı. Esasında gezilerim konusunda plan program en sevdiğim şey. Ama hayat çoğu zaman nasip hazinesini avcumuza kondurmuyor. Yıllardır niyet ettiğim esere akıyor bugün yollar. Beraberce, Zonguldak'ın coğrafyasının da avantajı ile hızla gelişen ilçesi Çaycuma'ya uzanalım. Biraz fazla tırmanacağız uyarmadı demeyin! Varacağımız nokta Akçahatipler Köyü. Köy zirvedeki köylerimizden sadece biri. Köye giderken yolda rastladığımız köy kahvesinde ikram edilen çay ile öğrendik ki, yaylası da mevcut. Yayla sevenlere duyurulur. Tam güneşi karşısına almış köy kahvehanesinde biraz muhabbetle yolun yorgunluğunu attık. Hoş sohbetli köy halkı çayımızı tatlandırdılar. Bu kısa dinlenme ardından köyü tırmanmaya devam ettik. Sıra ile Çaycuma'nın köylerini dolana dolana vardık Akçahatipler Köyü'ne. Bizim gözümüz köy merkez camiini aradı ve kolay bulduk. Arka tarafında camiye ait bir mezarlık mevcut. Caminin özellikle dış kısmı çok sıcak bir duygu yaşatıyor. Günümüz betonarme yapılarının aksine. Caminin yanında yapımı süren betonarme bir hayrat var. Tarihi Çivisiz Cami'nin orijinal yapısına sonradan eklenmiş olmalı. Caminin geçmişi iki yüz yıl olduğu aktarıldı. Hayratın üzerinde 1844 tarihi düşülmüş. Hayrat 179 yaşında oluyor. Çeşmenin üzerinde şöyle yazmakta: Eğer mümin içerse bu abı, Nasip olsun ona Kevser şarabı, Sahib-ül hayat velhasenat. Şekerci Halil Ağa Hayratı 1844. Caminin etrafı küçük bir avlu şeklinde çevrilmiş. Gönderde bir Türk bayrağı dalgalanmakta. Ön kısmında biraz basamaklı bir merdiven ile caminin girişine ulaşılıyor. Camiye yüzünüzü döndüğünüzde sağ yanında hayrat, sol yanında gönderde Türk bayrağı dalgalanıyor. Sağ cami duvarının da geçmişteki hayatın anlamlı araç gereçleri sergileniyor. Cami avlusunun ön kısmına selvi fidanları dikili. İnternette yer alan haber ve yazılarda caminin minaresinin ahşap halini görebilirken şimdi saçtan minare ziyaretçileri selamlamakta. Caminin arka kısmında ziyaret edebileceğiniz bir kabristan mevcut. Caminin iç ahşap döşemesi yenilenmiş, cilalı, günümüz ahşapları ile dizayn edilmiş. Işık huzmesi camlardan içeride çok güzel yayılmakta. Akçahatipler Köyü Çivisiz Camii siz ziyaretçilerini bekler. Ülkemizin çeşitli şehirlerinde çivisiz cami olarak coğrafi farklılıklarla kendine has olan başka yapılar bulabiliriz. Samsun ve Kastamu'da iki tane olmak üzere Ordu, Düzce, Bursa, Tokat, Afyonkarahisar gibi illerimizde ahşap çivisiz camiler günümüze ulaşmışlardır. Göğceli Camii sekiz yüz elli yıllık bir geçmişi ile asırlara meydan okumakta. Belki ömrün başka bir döneminde Taşköprü Çakallı Çivisiz Camii, Tokat Malum Seyit Camisi, Düzce Orhan Gazi Camii, Afyonkarahisar Ulucami Camii, Bursa'da Elmalı Camii'ni de ziyaret etmek nasip olur. Üniversite yıllarında bir talebe iken Kastamonu'nun kasaba köyündeki Mahmut Bey Camii'ni Mustafa Eski hocamızın rehberliğinde bir ders konusu olarak gezmiştik. İçinde yaşadığımız ya da göç ettiğimiz şehirlerde, hayatımızı sürdürürken çeşitli vesilelerle zamanla paralel yürüyen bu canlı ögeleri ne kadar kimliğimize kazandırıp fikrimizi, hissiyatımızı, geleceğimizi şekillendirirsek insanlık için büyük bir kazanım olacağını düşünüyorum. Bu kadar yaşamak için can atan nice mimari yapı bizden bir sıcak tebessüm, ılık bir selam, yardımsever bir el, daha çok da saygı bekliyor! Akçahatipler Çivisiz Camii'nden bir kucak dolusu selamlar getirdim siz okuyuculara! Büyük bir sabırsızlıkla siz değerli ziyaretçilerini beklemekte, elçiye zeval olmaz! Şimdilik gezi yazılarımı sadece #BUBi de takip edebilirsiniz! Farklı ülke, şehir ve coğrafyalardan gezilerim için takipte olun lütfen..! Ben teşekkür ederim okuduğunuz için. Sonuçta yazan olmak okunan olmadıktan sonra ne ifade eder ki!? Bu gezide biraz hüzün karşıladı beni ama yine de iyi ki görebildim.


Bazen canım bildikleriniz söker göğsümüzün içinden kalbimizi. Kırar parçalar yakar da nerede neye yandığınızı bilemezsiniz. Ve görünenin uzağı olmaz. Her ne kadar sakin serin kanlı olursanız olun bi noktada sizin de sınırlarınızı aşan duygularınıza yenildiğiniz bir an çıkagelir. Ne söylediklerinizi ne yaptıklarınızı alabilirsiniz geri. Geriye size koskocaman bir hayal kırıklığı kalır kundaklayıp basarsınız bağrınıza.. Anlamak istemeyene az gelir lügatınızdaki kelimeler... Provası olmayan bi monolog gibi hayatım. Ağzım açık kalıyor, cevap veremiyorum bazı şeylere. İncindim dediğimde de güçsüz, tahammülsüz olmakla itham edilebiliyorum. Adap mı demeliyim, davranış şekli ve usulü mü, hangisi en doğruysa artık, işte o çok yıpranmış.


Kendi kendine söylenirken mutfakta hazır bir şeyler bulmuştu. Hızlıca birkaç lokma yedikten sonra hemen sigarasını yaktı ve babasını aradı. Babası telefonu açar açmaz başladı konuşmaya ve adama fırsat vermedi resmen. "Alooo. Baba aramışsın görmedim telefonu elime alacak vakit bulamadım. Bugün burada bir etkinlik mi ne varmış sabahtan bu yana insanlar durmadı baya kalabalık şehir. Havalar da sıcak ya aynı adam belki on kez ayrı ayrı su almaya geldi. Bugün bir arkadaş da rahatsızlanmış dün güneşte kalmıştı. Güneş geçti belki de o yüzdendir. O da gelemeyince işe her şey bize kaldı. Sen naptın? Bir şey mi oldu?" diyerek sonunda bitirmişti. Babası, "Yok sorayım dedim hem de yarın bir ödemem var bana 5 bin gönder maaşımı aldığımda atarım paranı tekrar." dedi. Bizimkisi soğuk soğuk terler dökerken "Önemli değil baba ya hallederim acelesi yok değil mi? Şu an yoğunuz unutursam hatırlatırsın." dedi. Babası da "Tamam, hadi işine bak, görüşürüz." dedi. Bizimkisi de "Görüşü..." derken bip bip sesler duymaya başladı. Babası çoktan kapatmıştı telefonu. Şimdi ne yapabilirim derken önce ablasından başlayarak parayı isteyeceği birkaç kişi için sıralama yaptı. Sonrasında aceleyle hazırlanarak evden çıktı ve iş bulurum umuduyla dükkan camlarına bakma mesaisi başlamıştı. Koşarak ilanın asılı olduğu binaya girdi. Girişteki kadın onun heyecanlı halini fark etmişti ve o söylemeden iş ilanı için mi geldiğini sordu. Sadece kafasını salladı. Aslında konuşmak istedi ama dili tutulmuş gibiydi. Kadın, eliyle bir odayı göstererek "Buyurunuz, beyefendi de yeni geldi. Şanslısınız. İlhan abiiiiiiii, iş başvurusuna gelmiş." Kadın bir anda bambaşka birisi olmuştu. Şaşkınlık içerisindeydi. Yavaş adımlarla içeriye girdi. İlhan Bey az önce omzuna dokunan adamdı. O gülümseme evet bu o adam diye sevindi. Kesin işe alır diye düşünüyordu. İlhan Bey, "Buyur otur, ölmekten vazgeçtin sanırım." dedi, gülerek. Başını sallayarak ve hafif bir tebessümle utandığını, özür dilemek istediğini ve evet vazgeçtim demek istedi ama karşısındaki de bunları anlamamıştı. Adınızı bağışlar mısınız diye sordu. Bizimkisi heyecandan eli ayağı birbirine dolaşırken bir yandan telefonunu çıkarıp E-Devlet'e girmeye çalışıyordu ve dili de çözülmeye başlamıştı. "Eee. E. Evet, bağışlarım tabi ki. Girdim E-Devlet'e. Kime yapacağım bi' de bilmiyorum da daha önce hiç yapmadım. Bilmiyorum. Yardımcı olur musunuz?" İlhan Bey şaşkın şaşkın izliyordu. Ne E-Devlet'i diye sordu. "Iı. Şey. E-Nabız mıydı?" İlhan Bey nihayet anlamıştı gülerek "Organ mafyasına mı benziyorum oğlum, ismin ne diye sordum." dedi. Bizimkisi düşünmeden işsizim ben dedi. Gerçekten ismini söylemeyeli ne kadar olmuştu. Ben bile unuttum. Tam adını söyleyecekti ki İlhan Bey, "İş ilanını tam olarak okudun mu? Bayan eleman olma şartı yazıyordu." diye kahkaha patlattı.


İşte Mötilda! Dünyanın en meraklı ineği! Mötilda yeni şeyler öğrenmeye, hayal kurmaya bayılırdı. Ama kardeşleri Mötilda'nın hayalleriyle pek ilgilenmezlerdi. Her seferinde, "İMKANSIZ! ÇOK SAÇMA! DAHA NELER!" deyip iştahla otlarını yemeye devam ederlerdi. Mötilda bir gün ormanda dolaşmaya çıktı. Acaba ağaca tırmanmak nasıl bir şeydi? Denemeye karar verdi, ağaca tırmanmaya başladı. Tırmandı... tırmandı... Ağacın tepesine ulaştığında gözlerine inanamadı! Dalda bir ejderha oturuyordu! Üstelik kırmızı çizmeleri vardı! "Ejderha diye bir şey yoktur." dedi Bella. "Ayrıca inekler de ağaca tırmanamaz," dedi Berta. "İMKANSIZ! SAÇMA! DAHA NELER!" diye söylendi Bonita. Hayatta biz yetişkinlerin bile sık sık karşılaştığı bu durum karşısında çocuklara pes etmemeyi aşılayacak. İçlerindeki Mötildayı ortaya çıkaracak muhteşem bir kitap. 3+ yaş için ebeveyn okumalı, sonrasında da çocukların kendilerinin okuyabileceği bir kitap. İşte Mötilda! Dünyanın en meraklı ineği! Çok faydalı bir içerik, ne güzel düşünmüşsünüz. Ne iyi ediyorsunuz bu önerileri yazarak. İçimdeki çocuğu anımsıyorum. :) Ellerinize sağlık.


Sıcak esintileri kovaladığı sıradan bir yaz bunalımı. Evini sırtında taşıdığı bir çantası ve gitarı omuzlarını tahriş ediyordu. Kaybolmuş koca bir kalbin içerisinde yankı yapan paslı bir ses bağırıyordu, Henüz akort edilmemiş, biraz da asabiydi. Ağustos böceği ise takım elbiseyi pek sevmediğini vızıldayarak karşılık veriyordu. Şarkılardan ve kaçmanın yarattığı buruk bir içine kapanmışlıktan ibaretti. İçindeki paslı ses; esmeyi rüzgardan öğrenmesini uluyordu. Ağustos böceği orta parmağımı yalayıp estiği yönü arıyordu. Ancak güneş yeterince kanatlarının rengini değiştirdikten sonra bir nebze olsun gülümseyebilmişti. Bu değişimin ilk başıydı ve en zoru da başlamaktı, Yeni bir kara parçası ve herhangi bir hatırası olmaması için çıkmıştı yeryüzüne, bir işe yaramak ve güler yüzlü olmak ön şartlarıydı. Daha tiz bir çocuk sesi keman eşliğinde ağlıyordu. Ağustos böceği ise bu kez tepki veremiyordu. Diğeri bitmeden bir sigara daha yakıyordu, İki büyük ulusun kavgalarını seyretmek zorunda kalmış küçük bir kız çocuğu gibiydi ada. Aynı zamanda bir o kadar olgun, Havva'dan hallice. Şimdilerde savaşta akan gözyaşları beyaz, dökülen kanlar ise kırmızı şaraba dönüşmüştü. Dionysos Otel, adını çok sevdi Ağustos böceği. Meyillenmemek için meylenmeyi anımsatan mistik bir havası vardı. Otelin odasından çok enstrümanı vardı, bu da ağustos böceğinin hoşuna gidiyordu. Sahipleri denizlerden soğumuş ve buldukları bu limana demir atmış birer korsana benziyordu. Akşamdan kalan dişilerden besleniyor, rom yerine de boğma rakı içiyorlardı. Rum mahallesi diyorlardı ve evler küçüktü, odaları dardı. Eski yapıyı bozmamalarının yanında sokaktaki anason kokusu gülümseyişinin dozunu çoktan artırmıştı. Ada sıcaktı ama suları serindi, eşitleyiciydi. Kalesi eskiydi, sağlamdı ve tarihi belirsizdi. İnsanları hoşgörüyü meslek etmişti, ama biraz yabaniydi. Gün batımı romantikti, şarapsıydı ve pahalıydı. Koca koca değirmenler vardı tepelerde, ağustos böceği uzaktan seyrediyordu. Köşede ayyaş bir kebapçı karınca toparlamaya çalışıyordu. Mokali mokali be abi tiradıyla anlatıyordu geceden kalma kalpazanlıklarını. Tahta bir sandalyeye oturmuş Rum bir uğur böceği domates reçeli yapıyordu. Az ilerisinde uzaklara dalmış dostlarını gözleyen kendine saki bir keyif pezevengi vardı. Evinden Blues müzik eksik kalmıyor, boyuna da içiyordu. Sahile uzanmış bir astrolog örümcek ikizler burcundan bahsediyordu. Nevreste de Nazım'ın bahsettiği saçları saman sarısı kirpikleri mavi bir kelebek çalışıyordu. Ekşimiş suratında acı bir şarap tatmışlığı vardı, yine de çok güzeldi. Ada'nın sarı çiçeğiydi ve güneşle çoktandır arkadaş olmuştu. Cildi hasar görmemiş ve tenini korumuştu. Yanında çalışan rastafaray bir saksafoncu cırcır böceği vardı, akşamları müzik yapıp ötmeyi teklif ediyordu. Çalışıp para kazanmaktan mutlu ama tabiatından uzaklaşmaktan mutsuz olan. Otelde çalışmak için gelen ne idiği belirsiz bir ağustos böceği vardı. Sürekli geç kalkan tembel ve yapacağı işleri unutan. öğleden sonra denizde boşa kulaç atan. Bir derdi olan ama kimseyle paylaşmayan. Akşamüstü de verilen alkolleri ayırmadan midesini dolduran. Maske taksana oğlum diyene ben artık bir şeyi takmıyorum diye kahkaha atan. Yakını olan herkesten bir bir uzaklaşan. Anılı bir şarkı çalınca tütününü saran. Umursamayan, ağlamayan, hayat neşesi tam olan. Son defa gidecek olup ardına da bakmayan. 17 yıllık yer altı yaşamını kayda değmeyen bir aşkla bozan. Bu da La Fontaine'in yalanına vızırdayan.


Karlarla kaplı dağların yamacında, küçük ama şirin, Ulm adında bir kasaba varmış. Bu kasabada güzeller güzeli Pauline ve onu çok seven eşi Hermann yaşarmış. Hermann ve Pauline çok mutlularmış. Pauline yetenekli bir piyanistmiş. Hermann'la birlikte şarkılar söyler, dans ederlermiş. Her şey o kadar güzel olmasına rağmen Pauline bir bebekleri olmadığı için çok üzülürmüş. Hermann Pauline'in bu durumuna bir çözüm arıyormuş. Onu mutlu etmek için elinden geleni yapıyormuş. Hermann her gece uyumadan önce Tanrı'dan bir çocuk dileyip uykuya dalıyormuş. Bir gece rüyasında Tanrı onların bir çocuğu olacağını söylemiş. Uyanır uyanmaz eşi Pauline'e gördüğü bu rüyayı anlatmış. Pauline sevinçten havalara uçmuş. Pauline ve Herman bu haberi kutlamışlar. Karakış Ulm'da kendini göstermeye başlamış. Gökyüzünden karlar aralıksız yağıyormuş. Dağlar bembeyaz olmuş. Nehirler buz tutmuş. Soğuk Ulm kasabasını esir almasına rağmen Pauline ve Hermann hiç üşümüyormuş. Onlar doğacak çocuklarını düşündükçe, mutlulukla dans ediyorlarmış. Doğacak çocuklarının heyecanı ile bu dondurucu günlerin nasıl geçtiğini hiç anlamıyorlarmış. Karlar erimeye başlamış. Bembeyaz dağları siyaha bürüyen bir gece yarısı Pauline beyaz tenli, kömür gözlü, yakışıklı mı yakışıklı bir oğlan çocuğu dünyaya getirmiş. Adını Albert koymuşlar. Herman ve Pauline çok sevinçlilerdi. Uzun zamandır bekledikleri çocukları Dünya'ya gelmişti. Albert eve neşe getirmişti. Büyükannesi, büyükbabası ve amcası Jacob onu sık sık ziyarete geliyor, ailecek güzel vakitler geçiriyorlardı. Albert ve ailesi, henüz Albert bir kaç aylıkken ailecek Münih'e taşındılar. Babası ve Jacob amcası Münih'te bir elektrik şirketi kurmuşlardı. Bir zaman sonra minik bir kız kardeşi de ailelerine katılmıştı. Maja adını verdikleri güzeller güzeli kardeşini izlemeyi Albert çok seviyordu. Albert onunla oynamak için beklemesi gerektiğini düşündü. Çünkü Maja ufacık bir bebekti. Albert sürekli hayaller kuruyor, kurduğu hayallerin içinde yaşamaktan çok mutlu oluyordu. Düşünce diyarım dediği hayaller dünyasında oyunlar oynuyor, hayali arkadaşlarıyla değişik maceralara atılıyordu. Albert diğer çocuklardan çok farklıydı. Bütün çocuklar bir araya gelip şarkılar söyleyip oyunlar oynuyorlardı. Albert ise hayalleriyle o kadar mutluydu ki ne konuşuyor ne de odasından çıkıyordu. Ailesi onun için endişeleniyordu. Bu durumu Albert'in bir süre doktora gitmesine neden olacak kadar ciddileşmişti. Fakat Albert etrafındakilere anlam veremiyordu. Oysa o düşünce diyarında gökyüzünde uçuyor, yıldızlarla konuşuyor, gökkuşağından aşağı kayıyordu. Her gece gökyüzünde gördüğü en parlak yıldıza saatlerce bakıp, hayranlıkla izliyordu. Bir gün Hermann, Albert'in bu yıldıza olan ilgisini fark etti. Albert konuşamaması Herman'ın anlatacaklarına engel değildi. Ve Hermann şöyle dedi: "Gökyüzü; içinde yaşadığımız evrene daha iyi bakabilmemiz için tasarlanmış pencere gibidir. Şu an gökyüzünde görebildiğimiz en parlak yıldız, kutup Yıldızı'dır. Nerede olursan ol o hep kuzeydedir. Gece yollarını kaybeden insanlara ışık tutar, onlara yol gösterir. Albert babasına parlayan kömür karası gözleriyle baktı ve gülümsedi. Ardından Kutup Yıldızı'nı izlemeye daldı. Babasının anlattıklarını anlamaya çalıştı. O gece düşünce diyarında Kutup Yıldızı'nın yanına uçtu. Onu alıp dolaşmak gezmek istiyordu. Fakat Kutup Yıldızı Albert'e bulunduğu yerden ayrılamayacağını söyledi. Albert anlayamıyordu. Neden hep orada durmalıydı? Niye hep kuzeyde olmak zorundaydı? Yeni arkadaşı kafese kapatılmış bir kuş gibiydi. Özgürce hareket edememesi, hep aynı yerde duruyor olması, ona hiç mantıklı gelmiyordu. Günler geçiyor, Albert hiç konuşmuyordu. Öylece gökyüzünü izliyordu. Hermann oğluna bakıyor ve onun için bir şey yapamıyor olmaktan çok mutsuzdu. Birgün Hermann, Albert'i neşelendirmek için ona bir pusula armağan etti. Albert babasının hediyesini görünce şaşkın bir ifadeyle pusulayı inceledi. Onun ne olduğunu bilmiyordu. Hermann, Albert'e pusulanın aynı kutup yıldızı gibi kuzeyi göstermeye yarayan bir alet olduğunu anlattı. O an Albert'in dünyasında pusula her şeyin merkezi olmuştu. Artık arkadaşı Kutup'u alıp gezebilir, onunla değişik maceralara atılabilirdi. Kuzeyi gösteren pusula vardı nasıl olsa. Artık Kutup Yıldızı kuzeyi göstermek için orada durmak zorunda değildi. Albert gece olmasını bekledi. Kutup Yıldızı sadece gece olunca görünüyordu. Gündüzleri birçok kez düşünce diyarında Kutup Yıldızı'nı aramış fakat bulamamıştı. Nihayet gece olmuştu ve arkadaşı uzaktan Albert'e göz kırpıyordu. Albert düşünce diyarında Kutup Yıldızı'nın yanına uçtu ve heyecanla: "Hey Kutup! Sana çok güzel bir haberim var!" dedi ve devam etti; "Bak sana ne getirdim. Bunun adı pusula. O da senin gibi sürekli kuzeyi gösteriyor. Artık gökyüzünde asılı kalmak zorunda değilsin. Benimle oynayabilirsin. Çok güzel planlarım var. Pusulayı olduğun yere bırakırız. Bizde özgürce koşar oynarız." Kutup Yıldızı Albert'e gülümsedi ve ona şöyle dedi: "Albert, pusulayı buraya koyamayız. Ayrıca burası benim evim. Ben burada olmaktan gayet mutluyum. Etrafımızdaki yıldızlar benim ailem! Gezegenler, göktaşları ve nebulalar arkadaşlarım. Oyun oynamak arkadaşlık kurmak için bu kadar uzağa gitmene gerek yok. Bunların en güzelini kendi evinde bulabilirsin. Senin evin, ailen, çevren hepsi seninle olmak için can atıyor. Sen sadece görmek iste!" Albert o anda senelerdir ailesiyle, çevresiyle konuşamıyor olmasını, hayallerinin peşinde koşarken aslında en önemli parçasından uzaklaştığını fark etmişti. Albert Kutup yıldızına çok teşekkür etti. Kutup yıldızı da ona istediği zaman gökyüzüne gelebileceğini diğer yıldızlarla ve gezegenlerle tanışabileceğini burada hoş vakit geçirebileceklerini söyledi. Düşünce diyarında kapımız sana her zaman açık dedi ve vedalaştılar. Albert eve dönerken elindeki pusulaya baktı. Pusulanın tebessüm eden yüzünü fark etti ve Pusula Albert'e: "Artık sen de diğer çocuklar gibi olabilirsin." dedi. Albert, pusulanın konuşmasına çok şaşırmıştı. "Neden benimle daha önce hiç konuşmadın?" diye sordu. Pusula da ona: "Kutup ve ben insanlara yönlerini bulması için yol gösteririz. Fakat insanların kendi doğrularını bulmak için çıktıkları yolda hiç bir işe yaramayız. Çünkü bu yol ancak kendilerinin çözebileceği bir bulmacadır." dedi. Albert her şeyi anlamıştı. Albert'in için bir heyecan sarmıştı. Diğer çocuklarla iletişim kurmak için sabırsızlanıyordu. Özellikle annesi babası ve kardeşi Maja'yla konuşabileceği ne çok şey birikti diye düşündü. Albert hemen odasından koşa koşa salona indi. "Anne" diye seslendi. Pauline duyduğu sese inanamadı. Kısa bir süre sonra karşısında ona doğru koşan oğlu, Albert'i görünce mutluluktan neredeyse ağlayacaktı. Albert annesine sımsıkı sarıldı; "Anneciğim konuşacak çok şeyimiz var. Sana anlatacağım çok şey var. Maja ve babam neredeler? Onlara da anlatmak istiyorum." Pauline: "Kardeşinle baban parka gitmişlerdi. Birazdan gelirler. Ne dersin onlara bir sürpriz yapalım mı?" dedi. "Sürpriz mi?" diye heyecanla cevapladı Albert. Albert ve annesi Pauline çok güzel bir yemek hazırladılar. Hermann ve Maja geldiğinde; Albert'i karşılarında gördüklerinde çok sevinmişlerdi. Albert ve ailesi durmadan konuşuyor, gülüyor, eğleniyorlardı. Pauline piyanosunun başına geçti ve şarkı söylemeye başladı. Ailecek dans edip kutlama yaptılar. Albert gece uyumak için odasına geçtiğinde pusulayı aldı ve olanları anlattı. Pusula da Albert'e: "Sen kendi yolunu bulduğuna göre, yeni maceralarımız için sana yol gösterici olabilirim. Beraber düşler diyarına uçar, değişik yerler keşfedebilir, özgürce dolaşabiliriz." dedi. Albert düşünce diyarında yapacakları maceraları düşünürken bir yandan yatağında uzanmış gökyüzünü seyrediyordu. Kutup yıldızı neden kuzeyde? Neden pusula kuzeyi gösteriyor? Bu kuzey neden bu kadar önemli? Düşünce diyarında neler yapabiliriz? Tüm bu soruları düşünürken Albert uyuyakaldı. Albert'in avucunda duran pusula da, Albert ile birlikte uykuya daldı.


Balkan Savaş'ından sonra nihayet memleketi Bursa'ya dönmüştü. Köyü İnesi'ye gelince buradaki kaldırımların kıvrımlarını, ağaçların rüzgarla yaptığı müziği, toprağın kokusunu yeniden içine nüfuz etti. Henüz Harbiye'den yeni mezun olmuştu ki, savaş görmüştü. Bu savaş onun için adeta bir yıkım olmuştu. O ve arkadaşları, yıllarca birlikte yaşadığı insanları, komşularını boğazlamak, onlar tarafından boğazlanmak zorunda kalmışlardı. Köyüne içinde bir huzursuzluk ve geceleri rahat bir uyku çekmesine engel olan kabuslarla döndü. Evine doğru giderken ilk olarak dostu, herkesin sevdiği ve güvendiği papaz Georgi Stefanov'u gördü. Georgi'nin boyu uzundu, parmakları kalın, yüzü yuvarlak ve gözleri yeşil, insana güven veren bir siması, bir gülüşü vardı. Papazlığa başlamadan önce mahrukatçılıkla uğraşıyordu, insanlar onu burada sevmeye başlamıştı. Zaten zor şartlar altındaki insanlara bedava odun verir, yaşlı ve yetimleri gözetir ve çok yüksek fiyatlara satış yapmaz, neredeyse hiç kar etmezdi. Kendi anlattığına göre önceden dindar bir insan da değildi, ta ki İrena'yı bir gün çok feci pataklayıp akşam rüyasında Havari Tomas'ı görene kadar, Tomas ona ''ben Rabbimden şüphe ettim, sen ise yarattığı cehennemden mi şüphe ediyorsun ki, zavallı karın, yetim İrena'ya bu kadar kötü davranıyorsun.'' demiş. O gün bugündür karıncayı incittiği görülmemiştir. Tanrının suretinde yaratılan insanlar, nasıl bu kadar nefret üretebiliyor anlayamıyorum. Niye ve neden canavarlaşabiliyor insan? Neden dünyanın güzelliklerini görmek için yaratılmış gözleri kararıyor. Ve neden ''yüreklerini sevindiren şarap'' dururken kana susuyor ağızları. Bilmiyorum, Georgi. Ben bir askerim. Bana soracak olursan insanın doğası vahşidir. Ve güçlü olan taraf daha da vahşidir. Şöyle düşünürüm daha güçlü olan bir insan aslandır, güçsüz olan ise yaralı bir ceylan. Bu ikisini tabiata bırakırsan aslan, yaralı ceylan ile beslenir ve buna ihtiyacı olmasa bile onu öldürür ve acıkmayı bekler. İnsan da böyledir, dünya onun tabiatıdır. Ahmet, evlerin; defne ağaçları, tükürük otu ve çan çiçekleri ile süslenmiş bahçesine tahta kapıdan girdi. İlk girdiğinde taş fırında pişen ekmeğin sıcak buğusu çarptı yüzüne, bu Anadolu genci için yuva demekti. İki katlı tahtadan bir evleri vardı. Alt katta kiler, ahir ve seyisin odası; tatlı bir gıcırtı eşliğinde çıkılan üst katta ise minderlerle donanmış salon, tahta parmaklı balkon, küçük bakır taslarla dolu bir mutfak ve iki yatak odası bulunuyordu. Babası Sinan Bey, Nilüferin eşrafları arasında sayılırdı, burada doğmuş ve burada büyümüştü. Eğitimi için yalnızca sıbyan mektebine gitmişti. Artık; elli beş yaşında, saçı sakalı beyaz, uzun boylu, kilolu, kalın kaşlı, kahverengi gözlü, sert bakışlı biriydi. Eski bir subaydı; ama eğitim görmemiş ordu içinde yetişmiş ''alaylı'' bir subay 93 Harbi sırasında er iken yirmi bir yaşında subay yapılmıştı. Şu sıralarda hükümet marifetiyle görevden el ayak çektirilmiş ve yalnızca kahvehanede nargilesini içmekte ve zeytin tarlarının işleri ile zaman öldürmekteydi. Sinan Bey sinirli ve mesleğinin de verdiği tutum ile dediğim dedik bir insandı. Hatta gaddar bile sayılabilirdi. Sinan Bey hakkında köyde iyi hikayeler anlatılmazdı. O yokken sürekli kahvehanelerde işçilere çok sert davranmasından, kaba saba konuşmasından, kocamış atını koşuma vurup kamçılayarak neredeyse öldürmesinden, en çok da oğlu Ahmet'e çektirdiklerinden konuşulurdu. Ahmet, mektebe gitmek istediğinde buna şiddetle karşı çıktı ve ona, '' Ben mektebe gitmedim! Orada Frenk eğitimi de almadım! Sende gitmeyecek ve gerekirse sadece bahçeler ile ilgileneceksin!'' dedi. Ahmet anasının da desteğiyle evden kaçtı. Üç yıl süren bir eğitim ve zorlu bir savaştan sonra eve ilk dönüşü olacaktı. Babasını iyi tanıdığı için üzerinde yaramazlık yapan bir çocuğun mahcupluğunu ve tedirginliğini hissediyordu; ama diğer yandan anasını çok özlemişti. Anası ona hep ''kuzum'' diye seslenirdi. Annesi: Sabiha Hanım kare yüzlü, tıknaz, siyah gözlü, pembe yanaklı, ismi gibi hoş bir kadındı. Evlenmeden önce ailecek çok zor durumda kaldıkları ve neredeyse ırgatlığa başlayacakken, Sinan Bey ona talip olduğu için ona karşı hep mahcup ve borçlu hissederdi kendini. Aslında, babası Asım Bey hayatta olsa bu evlilik gerçekleşmezdi. Asım Bey tüccardı, genellikle tütün ticareti yapardı. Tütün ticareti için Bitlis'e uğradığı sırada Ermeni Arabo tarafından öldürüldü. Babasın ölümünden sonra, Sabiha Hanım ve annesi ticaretten anlamıyordu, zaten çok az bağ bahçe vardı; bir de üstüne üstlük alacaklılar da kapıya dayanınca durumları iyiden iyiye kötüye gitti. Bu esnada 93 Harbinden dönen Sinan Bey ile on sekiz yaşında evlendi. Kocasının yanında elleri bağlı durur, hiddetlenir diye korkar, kocası ona sert bakışlarını yönelttiğinde zaten pembe olan yanakları neredeyse kırmızıya dönerdi. Sinan Bey'in daha iyi kısmetlerle evlenebilecekken Sabiha Hanım'a talip olması, Sinan Bey'in ''kurtarıcı'' rolüne ve bunun getireceğini düşündüğü üstünlüğe talip olduğu şeklinde konuşuluyordu. Anası, Sinan Bey'e karşı hiç onun kızacağı bir davranışta bulunmadı. Yalnızca Ahmet'in İstanbul'a kaçmasına yardim etmişti ondan da Sinan Bey'in haberi olmadı. Bazı insanlar sadece gücü sever hatta gücü seven insanlar için karıncanın üstünde kurduğu hakimiyet tatmin edici olabilir, köylünün gözünde Sinan Bey böyle görülürdü. Ahmet, avlu kapısından bahçeye girdiğinde taş fırının başında annesini gördü. Valizini kenara bıraktı, yavaş adımlar ile anasına yaklaşıyordu ki, anası kuzusunu hisseti. Annesi hızlıca ona döndü ve elindeki demiri yere fırlattı. Yüreği öyle sevinçle doldu ki, sanki çocukluğuna döndü bir an, oğlunun üzerindeki koyu mavi kolağası üniformasına gururla baktı. Sonra bir elinde fesiyle, kendisini izleyen oğluna doğru koştu ve sarıldı. Ahmet, kuzum. Geleceğini haber verseydin. Mektup yazsaydın. Sevdiğin yemekleri yapardım. Ana oğul beraber tahta merdivenlerden üst kata çıktılar. Ahmet fesini yanına koyup, üniformasının kemerini çözdü, tahta parmaklı balkonun en uçundaki mindere oturdu, hava sıcaktı. Annesi ona çay yapmıştı, tepsiyle beraber minderin yanındaki masaya getirdi ve içtiler. Çay içtikten sonra annesi mutfağa gitti. Ahmet, yol yorgunuydu, uyumak istemiyordu; ama gözleri yavaş yavaş kapanmaya başladı ve kapandı. Ahmet, kendini Vizani kırlarında buldu. Gözünün görebildiği her yer uçsuz bucaksız dağlar ile çevriliydi. Önünde küçük bir kız vardı, daha altı yedi yaşlarında, elinde boyu kadar sopasıyla koyunları güdüyordu, sürüsünde tatlı kuzular da vardı; iki tane köpek ve yavruları, dağların arasında gördüğü çimenler, yandaki dere ve gür yapraklı ağaçlar burasının çok güzel bir manzarası vardı. Mektepte gördüğü manzara resimlerine benziyor, en çok da Hoca Ali Rıza'nın tablolarını anımsatıyordu ona... Küçük kız geliyor yanına, yanakları tombul gülümsüyor ona, tatlı bir şive ile konuşuyor, ona ikramlarda bulunuyor. Sonra tahta ile yükseltilmiş evlerden birinden bir ses yükseliyor. '' Alesia, kızım bu kadar gütmen yeter hayvanları eve getir.'' Daha sonra birden önce kulübe kayboluyor sonra el sallayarak kızını çağıran annesi, sırtı dönük eve doğru ceylan gibi seken tatlı kız kayboluyor, dağların arasına bakıyor yavaş yavaş çimenler kurak topraklara dönüyor, beyaz bulutlu gökyüzü kızıllaşıyor, kuşların ve ırmağın sesi kesiliyor. Her yer çok sessiz ve ıssız oluyor, öylece tek başına duruyor hiçlikte. Birden gök yarılır gibi ses geliyor ve yüzlerce top aynı anda patlamaya başlıyor. ''Ahmet eğil!'' diyerek biri kolunu tutuyor istihkamın içinde. Küçük kızı diyorum, burada çobanlık yapıyordu. Burada kız falan yok savaştayız Ahmet! Kendine gel! Yunan ile savaştayız kız da yok. Kız da Yunan'dı. Adı Alesia idi. Uyan, oğlum! - dedi ve onu dürttü. Ahmet, terler içinde ve ürpererek kalktı. Etrafına bakınıyordu siyah gözlerinin içi, uzun zamandır iyi bir uyku çekmeyen insanların ki gibi kanlıydı. Oğlum kabus neyim mi gördün? Terleyip sayıklıyordun. Yok bir şey anacığım. Güneşte uyumak çarpmış olacak. O, Vizani müdafaasını hatırlıyordu. Anımsayınca bile içine bir ürperme geldi. İaşe yoktu askerler aç biilaç soğukta titriyordu, şapka ve miğferlerde biriken karlar, çenenin altında sakallarında oluşan buzlar ve en kötüsü her yerden gök gurultusu gibi ses çıkartan, patlayan toplar ve dağılan mevziler. ''Neyse'' dedi. Hayatının bu dönemimi ne kimseyle konuşmak istiyordu ne de anımsamak. Niye gelmiş kaçtığı yere ha! Sen ne yaptın, yüz mü verdin yoksa! Unutma hanım seni de dinlemiyor bu oğlan. Sen ona evlen, bir yuvan olsun Allah'a şükür halimiz vaktimiz yerinde dedin. O, seni de dinlemedi! Bey gençtir yapma. Savaş var, haller karışık demiş, gelmiş. Zaten duracağı üç dört gün sen de mazur gör. Bir evi olduğu yeni mi aklına gelmiş. Öyle ya ''Abanın kadri yağmurda bilinir.'' -dedi. Ve ekledi, '' gözüme gözükmesin!'' Sonra da elinde tuttuğu İkdam gazetesinin sayfalarını karıştırmaya koyuldu Sinan Bey. Ahmet kararsız bir şekilde düşünüyordu. Acaba gitmeli miyim? Ruhum ve üzerimdeki üniforma bu hakaretleri kaldırmaz; ama annem var, babamla az da olsa iyi olma ihtimalim var, Henüz tüm dostlarımı da göremedim. O, babası ne kadar sinirli olsa da onu seviyordu, şimdi kalbinden uza olsa da önceden bu köyde bir kızı da seviyordu. O kızla şöyle tanışmıştı: Rum arkadaşı Alekos ile ava gitmişti. O gün iki arkadaşın canları tavşan eti çekmişti. Alekos iyi nişancıydı, bu sayede hızlıca avlandılar, bir güzel kestiler eti, ateşi yaktılar ve oturup geniş çimenlerde afiyetle yediler. Alekos, Ahmet'e ''avı ben yakaladım, bıçağımı sen temizle'' diye takıldı. Ahmet hemen yandaki pınara gitti. Tam işini bitirdi geri dönüyordu ki Kar tanesi, Boncuk, Alakoyun diye seslenen tiz bir kız sesi duydu. Ses çok neşeliydi, sanki köydeki bir kır düğününde tüm çocuklar oynuyor gibi neşeliydi. Daha önce hissetmediği bir şey oluyordu, sanki bir kuvvet istemsizce onu sese doğru çekiyordu, daha sonra başını kaldırdı Ahmet. Türbanını çıkartmış, kuzular ile oynuyordu kız ve gülüşündeki neşe sesindekinden daha fazlaydı. Ahmet belki de ailesinde kimse gülmediği için belki de gülmek, tebessüm etmek Ahmet'e çok masum geldiği için her gün aynı pınarın başına gitmeye başladı. Sadece o kızın gülümsemesini dinlemek için. Bu işi gizlilikle yürüttüğünü sanıyordu fakat arada uyuya kalıyordu. O uyurken birkaç defa onu gören kız anlamıştı, zaten onun da yaşı gelmişti ve yöre insanları hep erken evlenirdi, köylüye göre kadının başka görevi yoktu ki zaten çocukluktan beri evlenmek üzerine kurulmuş bir saattiler sanki, Ahmet'te yakışıklı çocuktu. Çoban kız, Ahmet'e bir oyun oynadı, tarlasındaki mısırın koçanını aldı ve koçana yağ sürdü, sonra koçanı kömürle siyaha boyadı. Ahmet uyurken onun üstüne bıraktı ve onu da bir çalı ile dürterek uyandırdı. Ahmet çığlık atıp, koçan ile boğuşurken o kahkaha atıyordu. Ahmet bunun yılan değil de bir koçan olduğunu anladığında beraber gülmeye başladılar. Beraber gülmek, birbirlerini uzun zamandır tanıyorlarmış gibi yakınlaştırdı onları. Artık her gün hayvanları otlatmasına yardım ediyordu ta ki askeri mektebe gidene kadar, gitmeden önceki gün söz vermişlerdi birbirlerine, mektep bitince evleneceklerdi. Mektebin ilk yılı mektuplaştılar birkaç ay. Daha sonra mektup gelmez oldu. Ahmet köye dönmek istedi; ama geri gidemezdi, çünkü bir işin uçundan tutmadan geri dönerse, bir daha mektebe dönememekten korkuyordu. Ahmet, odası üst katta olmasına rağmen, babasını sinirlendirmemek için aşağı kata Seyis Mehmet'in yanına gitti. Mehmet otuz iki yaşında henüz saçı sakalı yeni kırlaşmaya başlamış, kasketini ters giyen, sürekli hayvanlar ile uğraşmaktan kolları, vücudu ve merhameti güçlenmiş birisiydi. Seyis odasının tahtadan basık bir tavanı vardı. Bu yüzden zemin, kapıdan daha aşağıda kalıyordu. Ahmet, kapıdan içeri ayağını atar atmaz neredeyse düşecekti. Düşecek üzere olması ona zemin ile kapının arasında yarım metreden fazla mesafe olduğunu anımsattı. Buraya çok uğramazdı; fakat her girişinde düşecek gibi olurdu. Odanın içerisinde; yalnızca küçük, maviye boyanmış bir köy penceresi bulunuyordu ve az da olsa oda oradan biraz ışık alıyordu. Ayrıyeten odada bir tane tahtadan yatak, bir tane tahtadan masa ve masanın üzerindeyse mumlar vardı. Ağam lüzum görmedi. İhtiyacım da yok beyim, hava kararana kadar çalışıyorum... Sonra da odama geçince yorgunluktan hemen uyuyorum. Beyim siz yatağa geçin, ben yere bir minder atar, orada kıvrılır ve uyurum. O nasıl söz beyim, Allah rahatlık versin.


Fikri Bey'de böyle görmüştü, bir evin tek oğluydu. Babasının yaşlığı zamanında dünyaya gelmişti. Çocuk yaşta iken babasının mallarının yağma edilişine arazi ve tarlarının güç sahipleri tarafından ''peşkeş çekilmesine'' tanık olmuştu; ama elden ne gelirdi ki? Her şeyin ölümün, ulusların yükselişi ve düşüşünün, mevsimlerin ve hasattın zamanı vardı da insanın neden olmayacaktı? O bekliyordu. Oğlu Mustafa ile Ekrem olgunluğa erişince başta en güçsüz gördüğü kişilerden babasının topraklarının hesabını sormaya başladı. Bir süre sonra mücadele etmekten sıkılmıştı, insan ne garip değil mi kazandığı mücadeleden bile sıkılabiliyordu. Düzeni olsun istiyordu ve tabii oğullarının da düzeni olsun istiyordu. Bu yüzden hedefini zamanında babasına çok çektirmiş olan Arnavut göçmeni kahvehaneci Ardi'ye çevirdi. Çünkü burası benim babamın ve sen benim hakkımı gasp ettin! Aslında öyle olduğunu kendisi de çok iyi biliyordu. Arnavutluk'tan ailesi ile buraya göçtüklerinde babası ve iki ağabeyi henüz sağaydı. Buraya bir toprak sahibinin yanında çalışmaya eğer şanlıysalar da ileride bir yere sahip olma hayali ile gelmişlerdi. Kimse yurdunu sebepsiz yere terk etmek istemez. Onlar terk etmeye mecbur kalmışlar, İşkodra'da ticaretle uğraşırlarken, Arnavutların direnişinde silah ticareti yaptıkları için dükkanları yıkılmış yakılmış ve artık orada barınamaz hale gelmişlerdi. İnesi'ye geldiklerindeyse buradaki fırsatı değerlendirip arsaların üzerine çökmüşlerdi. Ne var ki artık ne ağabeyleri ne de babası kalmıştı. Ardi'nin kendisinin de bir oğlu yoktu sadece kızı Hanife ve o vardı. Öyle. Sen bu durumu düzeltmezsen ben düzeltmeyi bilirim. Fikri, filleri ilk önce henüz yavruyken alıkoyarlar. Daha sonra ağaç veya herhangi bir şeye onları ayağından bağlarlar. Aslında, koparır; ama yavru olduğu için ayağından bağlandığı ilk dönemde buna gücü yetmez. Büyüyünce koparabilir mi ne dersin? Eğer doğru tahmin edersen sana tütünlerimi veririm.- diye takıldı. Hayır, Fikri. Koparamaz; çünkü yavruluğu sırasındaki sayısız teşebbüsü onun başarabileceğine olan inancını yitirmesine neden oldu. Artık küçücük bir ayak hareketiyle yapabileceğini yapmıyor, yapamıyor. Çünkü onu bağlamanın amacı ne köpeği bağlamadaki ne sığırı bağlamadaki amaç ile aynıdır. Bu hayvanları zapt etmek için bağlarsın, bir şekilde kendini iplerinden kurtarabilirse kaçabilirler ya da sana veya başkasına saldırabilirler, desteklerinden kurtulmaları yeterlidir ama filin ayağındaki ipin dayanağını çözsen bile onun için sadece ayağında ipin olması önemlidir. Ayağında ip olduğu sürece öylece durur hareket etmez. İnsanın hatta toplumların korkuları da tıpkı filin ayağındaki ip gibidir. Korkuları, onların gelişmesini engeller, onların hareket etmesini engeller ve en önemlisi nedir biliyor musun onların hareket etmeyi düşünmesini engeller. Fikri, bu konuşmayı hatırlayınca hem kavgasız, gürültüsüz bu işi çözmenin hem de bu işi çözmekle düşmanlıların ya da olası rakiplerinin inancını kırmanın bir yolunu düşünmeye başladı. Bir insanı nasıl alt edebilirdin? Onun direncini ne kırardı? Hele de böyle korkusuz bir insanın... Ardi'nin bir kızı vardı adı Hanife, tek çocuktu, köydeki diğer kızlarının aksine babası ona değer verirdi. Fikri Bey planını Hanife konusunda yoğunlaştırmaya karar verdi. Onun hayatındaki tek değerli şeyi elinden alacaktı. Hanife'yi öldürmeyi tasarlıyordu; ama bunu yaparsa Ardi'yi alt etmekle beraber onu çıldırttır ve kendi ile oğullarının başına büyük bir iş açabilirdi. Ben bekarım. Eğer Hanife'yi kaçırırsam kızın isteyip istemediği önemli olmaz ve bana kızını vermek zorunda kalır. Bana mı? Bir şey yapacağı en son kişi ben olacağım. Baba, senin kızın yok belki o yüzden anlamıyorsun; ama ben onun kızını kaçırdıktan sonra beni damadı olarak görmeye mecbur kalacak ve kızını önemsiyor ise isteklerimize uyacak! Sonra dağıldılar. İhsan bu işi nasıl yapacağını düşünmeye başladı. Dışarı çıkınca kimse görmeden halletmek gerek bu işi, fark edilmeden uzaklaşmak, birkaç gün ortadan kaybolmak; ama nasıl diye söylenirken aslında düşünmeye bile gerek olmadığını anladı. ''Kim bana, bize bir şey yapıp diyebilecek. Akrabası bile olmayan bir kız için '' diye karar kıldı. Bir arkadaşını erketeye yatırdı ve beklemeye başladı. Elbette su almaya veya çamaşır yıkamaya dereye gidecekti. Bekledi... Bekledi... Bekledi... Bir süre sonra sarı saçlı Hanife elindeki ibriklerle sokağa çıktı. Hanife üzerinde yoğunlaşan planları aslında onda gözü olduğu için bu noktaya getirmişti. Düşmanlarının kızını isteyecek veya istetebilecek hali yoktu. Hanife, çeşme başında ibriklerine su doldururken, getirdiği bez parçasıyla ağzını kapadı. Ve onu ata attığı gibi Ayvaini mağarasına doğru kaçırdı. Doğru konuş be adam! Kim kaçırır benim kızımı! Buna kim cesaret edebilir! Ya kızımı bana getireceksiniz ya da öleceksiniz! Ağır ol ne malum kızının isteyerek kaçmadığı. Dün gelip beni tehdit ediyorsunuz ne hikmetse kızım kendi isteği ile bugün kaçıyor bundan ala kanıt mı olur! Benim hiçbir şeyden haberim yok! Defol git evimden! - diye bağırdı Fikri Bey. Babaaa.... Ben.... Ben.... İsteyerek yapmadım! Ne olduğunu anlamadım! Kendimi kaybettim! Ben.... Ben... Yalnızca seni korumak istemiştim.- diyerek ağlamaya başladı. Fikri Bey oğluna sarılarak ''biliyorum, bu işi ben çözeceğim'' dedi. Hafif bir rüzgarın ağaç yapraklarını salladığı, küçük kızların kaldırımda oynadığı, pazar yerinde insanların biraz daha kazanmak için gırtlak patlattığı normal bir günde yine bir masum işlemediği bir günahın, ağır işçiliğini yapacaktı. İhsan içinse Hanife'yi kaçırdığı gün hiç iyi geçmemişti. Ardi'nin kızı Hanife sandığı gibi uysal çıkmamıştı. Onunla uğraşmak ve boğuşmak zorunda kalmıştı. Bu boğuşmanın anısıysa yüzündeki tırnak iziydi. İhsan, mağarada bir gece geçirdikten sonra babasının yolladığı haberciyle Ardi'nin öldüğünü öğrendi; ancak hemen yola çıkmaktan çekinerek gözüne uyku girmeden bir geceyi daha mağarada geçirdi. Sabah uyandığında artık gitme vaktiydi. Planının kötü gitmesinden duyduğu hayal kırıklığı, mağarada geçen günlerin yorgunluğu, elbiselerinin eskimiş olmasıyla daha da perişan görünen İhsan, eve vardı. İhsan! Senin yüzünden düştüğümüz şu hale bak. Abini görüyor musun? -elleriyle Ekrem'in kan çekilmiş, beyazlamış yüzünü göstererek- Hani Ardi bir şey yapamazdı, öyle demiştin. Safdillik mi! Bu fikri ortaya atan sensin, buradan uzaklaşan ve giden sensin, -yumruğuyla Hanife'nin olduğu odayı göstererek- bu işten karlı çıkan sensin, sonucun olumsuz olmasından sorumlu olan biziz öyle mi? Hayır efendim, yok öyle mükafatı almak. O zavallı kıza bir miktar para vereceğiz, o memleketine gidecek belki bir akrabası falan vardır, belki de kederine iyi gelecek dostları vardır. Ne oldu bir anda yufka yürekli mi oldunuz! Yoksa derdiniz benden intikam mı almak? Sizi iyi tanıdığım için intikam almaya çalıştığınızı düşünüyorum! Eğer böyle bir şeyi bir daha teklif dahi ederseniz beklendiği gibi sonuçlanmayan planlarımı sizin için yaparım! Bu tehdit sonrasında bağrışmalar öfkeden seçilmeyen cümleler duyuldu. Babaları kardeşlerin arasındaki bu tartışma daha fazla uzamasın diye aralarına girdi, 'Kim kardeşine bir sikke vurursa, herhangi bir kötülük ederse, arkasından konuşursa karşısında beni bulur! Kardeşinizin eşi kalacak, kahvehaneyi ben işleteceğim, siz de işlerinize bakacaksınız!''. Mahkeme dağıldı. Herkes babasının sözlerine harfiyen uyuyordu. Ekrem kalaycılık, Mustafa kalfalık, İhsan ise aylaklık yapmaya ve baba parası yemeye devam ediyordu. Arlarında en mutsuzu Ekrem'di. Sanki Ekrem'in her sabah işe gittiği yol uzamış gibiydi ya da jandarma gelecek veya biri arkamdan katil diye bağıracak diye arkasına bakarak yürüdüğü için ona böyle geliyordu. Biri ona katil dese veya jandarmalar adres sormak için dahi yanına gelse, ''Ben yaptım! Onu ben öldürdüm'' diyecek gibiydi. İşinde de eskiden olduğu gibi değildi. Çok dalıyordu, kazanı çekiçle döverken sanki kazandan ''Katil! Katil!'' sesleri yükseliyordu. Onun vicdani rahatlatan herhangi bir düşüncesi yoktu; ancak onu daha fazla yaralayan bir sürü şey vardı. Sürekli kendi kendine ''şu zavallı kız Hanife diyordu babasının katilleriyle yaşamak zorunda kaldı.''. Ekrem'e göre İhsan eskisinden daha da aptaldı; çünkü eşinin ona hürmet etmemesi ve kötü davranmasını kaldıramıyor, onu dövüyor ve sürekli içki içmeye gidiyordu. İhsan, sarhoş olup arkadaşlarıyla kaldırımlarda sarmaş dolaş gezer, onlara paralarını yedirir, eve varınca Hanife uyuyorsa bile onu önce uyandırıp, sonra döverdi. Sanki onu sevmemesinin onu saymamasının intikamını alıyordu. Hanife güçlü bir kadındı. Hiç numara yapmıyordu ne dayaktan ne de kavgadan korkuyordu. İçindeki nefreti ona her fırsatta göstermekten kendini geri almıyordu. Ekrem'e göre İhsan sevgiyi ''inat'' gibi gören insanlardandı: Bu insanlar kendini kafasında kurduğu ilişkiye inandırır, sonra bunu illa gerçekleşmesi gereken kader gibi görür. Bu yüzden ne şartlar ne de diğer kişinin düşüncelerini umursarlar, onlar için yalnızca kendileri vardır. Aslında, kendilerini o kadar çok seviyorlardır ki, sadece kendi hayal ettikleri gibi yaşarlarsa daha mutlu olacaklarına inandıkları için südrüyorlardır bu ''inadı.''. İşte tam olarak bu insanlar için kendilerinin sevilip sevilmemesi önemli değildir. Onlar için kendi istediği gibi sevilip sevilmedekileri önemlidir. İhsan kendisinin ne istediğini bilmiyordu; ama kendi istediği gibi sevilmediğini gayet iyi biliyordu. İhsan ile Hanife için bahçesinde defne ağaçları, tükürük otu ve çan çiçekleri olan evlerinde oğulları Sinan doğunca da bu mutsuzluk sona ermedi. Hanife Hanım, Sinan daha iki yaşındayken hayatını kaybetti, aynı zamanda İhsan'da evle ilgili tüm umudunu kaybetti. Artık daha fazla dışarlarda geziyor, eve pek uğramıyordu. Sinan'a dedesi Fikri bakıyordu. Fikri'yse Sinan on beş yaşındayken hayatını kaybetti. Fikri Bey'in ölümü ailedeki tüm dengeleri değiştirdi. Fikri Bey birbirlerine kardeşlikten daha çok düşmanlık besleyen oğulları arasında herhangi bir sürtüşme olmasının önündeki tek engeldi. O öldükten sonra ilk mücadele ne zamandır bekleyen Ekrem ile İhsan arasında gerçekleşti. Ekrem, İhsan'dan kendi yerlerini ona satmasını ve oğlu Sinan'ı düşünerek onu kendi yanında bırakmasını istedi; çünkü Sinan'a hem daha iyi bakabilirdi hem de kendi çocuğu yoktu, olmuyordu. İhsan ise abisine onun kendi hakkındaki düşüncülerinden ve babası öldükten sonra kahvehaneyi işletmesinden ötürü kızgındı. Babasının ölümünden sonra artık eskisi kadar para harcayamıyor ve daha fazla çalışmak zorunda kalıyordu. Bu durum ne dostlarının ne de İhsan'ın hazzettiği bir şeydi. İhsan, senin şu abinden nasıl kurtulacağız? Bu gidişle artık rakı alamayacak hale geleceğiz.- diye dert yandı. Benim aklıma bir şey geliyor; ancak her şeyin harfi harfine ilerlemesi lazım. -dedi. Abim kahvehanedeyken sen ona ''katil'' diye bağıracaksın sonra seni gördüm nasıl da kıydın zavallı Ardi'ye diyeceksin. Bunu toplum içinde kalabalıkta yapacaksın ki, hem senin başına bir şey gelmesin hem de insanlar yaşanacak olan olaylara şahit olsun. Tepki verse de vermese de sen onu kavga etmeye zorla, karakolluk ol yeter gerisini ben halledeceğim.- dedi. Bunları söylerken sanki bir kardeşe, kendi kardeşine değil de bir düşmana komplo kuruyormuş gibi soğukkanlıydı. Ekrem, 'Katil!'' sesini duyduğunda kahvehanedeki çayın demiyle uğraşıyordu. Ekrem'in yüreği yıllarca bu yükü ve Hanife'nin yükünü taşımıştı, o hala vicdan azabını çekmekteydi. Bir gün başına bunun geleceğini biliyordu; ancak yine de şaşırmıştı, öylece tepkisiz duruyor ve demlikten çıkan buharı seyrediyordu. Ayyaş, ''sana diyorum Ekrem Bey nasıl kıydın Ardi'ye'' diye bağırdı. Yılların verdiği yorgunluktan ve bu yükten bıkmışçasına hiç sesini çıkarmıyordu. Kaynadığı için demlikten daha da hızlı çıkan buharı yüzünde hissetmeye başladı. Ayyaş, ''Gördüm adamın kafasına kürek ile vurduğunu'', dediğinde Ekrem kendisine oynanan oyunun farkına varmıştı. Çocukluğunu hatırlamaya başladı. Komşunun köpeğinden kardeşi İhsan'ı nasıl kurtardığını, beraber oynadıkları oyunları hatırladı. Bu sefer yangını ta içinde hissetti. Ekrem, ''İnsanın kardeşi bile bilmemeli zayıf yerini, açıklığını, zaten ilk katil Kabil kardeşini, 'Haydi, tarlaya gidelim' diyerek kandırıp öldürmemişmiş miydi?'' diye düşündü. Kahvehanedeki herkes Ekrem'in ne yapacağını bekliyordu, herkes birazdan büyük bir kavganın kopacağına ölesiye inanıyordu; ama öyle olmadı. Yılların vermiş olduğu yorgunlukla ve hüzünlü bir sesle,'' Evet, ben yaptım'', dedi. Ve kahvedeki şaşkın yüzlere sanki bilmiyordunuz, sanki haberiniz yoktu der gibi bakarak kahvehaneden çıktı. O karakola teslim olmaya kendisi gidiyordu. Ekrem, kahvehaneden karakola kadar geçen bir saatlik yürüme yolu boyunca kendini karanlık bir deliğin içine düşüyormuş gibi hissetti, elleri açık gözleri gökyüzüne bakıyor, sırt üstü düşüyordu, ilk düşmeye başladığında mücadele etmişti, sanki yüzüyormuş gibi aydınlığa gökyüzüne kulaç atmıştı. Fakat istisnasız ne zaman çıkışa yaklaşmayı başarsa: Karanlıktan çıkan küçük, siyah eller onu karanlığa çekmişti; ama artık bunu yapmak, daha fazla mücadele etmek istemiyordu. Mücadelesi onu geceleri uykusuz bırakmış, kabuslarla bölünen uykular sonucunda Allah'a yalvartmış; ama ona çıkışı göstermemişti. Mesleği kalaycılıktı bedeni güçlüydü, hep ateşle haşır neşir olmaktan bunaltıcı sıcaklara bile alışıktı; ama ruh ile girişilen mücadele beden ile olana benzemiyordu. Önceki iş yerinde yorulsa birkaç saat dinlenerek kendine gelebilirdi, bu ruh yorgunluğuysa bir dakika yalnız bırakmıyordu onu. Ne kadar unutmaya çabalasa da her fırsatta vicdanı hatırlatıyordu kendisini... Vicdanı çölde su içen bedevinin üstündeki güneş gibi ne kadar kaçarsan kaç ben yine buradayım diyordu sanki! Mustafa'ya karşı elinde kardeşi Ekrem'e karşı olduğu gibi bir koz da yoktu. Onu durduk yere karşısına almaktan da çekiniyordu. Ona karşı daha kurnaz olması gerekiyordu ve kafasında bir plan tasarladı. Bu plana yıllardır onunla olan onu izleyen oğlu Sinan'ı da dahil etti. Sinan sabah erkenden kalkıp amcasının tarlarına işçi getiren dayıbaşının yanına gitti, evinin kapısını çaldı. Dayıbaşı ellerini bacaklarının arasında kavuşturup onu içeri buyur ettikten sonra ilk gözüne çarpan oda da kardeşiyle oynayan küçük kız oldu. Küçük sobalı, geniş salonlu ve tek odalı bu evde normalde evin reisinin oturduğu yer olduğu anlaşılan yere oturdu. Amcam Mustafa her zaman işçilerinin yevmiyelerini zamanında verir mi?- diye sordu dayıbaşına. Evet, haftalık olarak her hafta pazartesi günü hesap keser bana verir ben de işçilere dağıtırım. Yok beyim, işçiler ağa ile konuşmaktan çekinirler. Çok az değil mi? İstanbul'da inşaat işçilerinin kazandığı kadar. Ben sana beş yılda kazanacağın kadar akçeyi vereceğim, karşılığında benim için çok basit bir şey yapacaksın. Beyim ben bu kadar büyük parayı hak edecek hiçbir iş yapamam ki. Endişelenme, senden sadece amcamın verdiği parayı işçilere bir hafta vermemeni istiyorum o kadar. Nedenini, gereğini sorma sadece dediğimi yap yeter! Mustafa Ağama yanlış olur! İşçilerime ayıp olur! Paraya pula lüzum yok sen benim yapabileceğim bir şey varsa onu söyle senin için onu yapayım beyim. Sinan, telaşa kapıldı, böyle bir cevabı beklemiyordu, ne gereği vardı tam da şimdi namuslu olmanın, ağayı düşünmenin, ondan çok basit bir şey istedim; ama onun derdi işçileri, ağası ve cahilliği. Bu sorunun çözülmesi şarttı. Sinan hemen dedesi ve babasından öğrendiği kestirme yola başvurdu. Sinan ilk defa böyle konuşmuştu. Buna alışması gerekti; çünkü babasından en çok belki de dinlediği tek hikaye olan fil hikayesindeki ''ip'' olmak istiyordu. Yalnızca kendi isteklerini gerçekleştirmek, başkalarının ona karşı hareket etmeyi düşünmesini bile engellemek istiyordu. Bu konuşma ona bu isteğinin imkansız olmadığını gösterdi. İnsanları korkutmanın, insanlara sahip olmanın yolu zayıflıklarını bilmekten geçiyordu. Sinan, başını elinin arasına almış dayıbaşının yanından kahvehaneye giderken bunları düşünüyordu. O zaman dediklerimi dinle: Mustafa Ağa bu haftalık yevmiyenizi geciktirecek, sen ise bu duruma paran olmadığı ve çok sinirlendiğin konusunda sürekli diğer işçilerle konuşacaksın, - yanında getirdiği bıçağı masanın altında işçinin eline tutuşturdu- al bunu, Mustafa Ağa tarlayı gezerken yevmiyenin gecikmesinden şikayet edip onu bıçaklayacak ve öldüreceksin. Ondan sonraki gün düne benzeyen sıcak bir yaz günüydü; ama insanlar dün konuştukları kahvehane sohbetlerinden yani: Bu yılki ürün tahminlerinden, kimin daha dindar olduğundan ya da günahkar olduğundan konuşmuyordu. İnsanlar bugün Mustafa Ağanın kendi tarlasında gezerken gözü dönmüş bir işçi tarafından nasıl katledildiğini konuşuyorlardı. Konuşanlardan birisi olayı şöyle anlatıyordu, '' Onu yere düşürmüş, üstüne çıkıp bıçağını gözünü dahi kırpmadan defalarca göğsüne saplamış, biraz önce oradan geçtiğimde toprakta hala kan vardı, havada da kan kokuyordu'', dedi. Diğeri, ''Adam zaten belalının biriymiş boylerine iş verirsen sonun elbet böyle olur,'' dedi. ''Peki neden yapmış?'' diye bir ses yükselince karakolda akrabası olan birisi,'' Katil, Ağa hakkımızı yedi, paramızı vermiyordu, benim de borcum vardı bir de alacaklılar sıkıştırınca ondan para istedim. Bana bir hafta önce paranızı dayıbaşınıza verdim diye yalan söyledi. Dayıbaşının yanına gittim, sordum, vermemiş. Benim de tepem attı, tartışmaya başladık, tartışırken bana tokat atınca kendimi kaybettim'' diye ifade vermiş dedi. Koskoca Mustafa Ağa'nın sonuna kahvedeki işsiz takımı başka anan, dul karısından başka üzülen bile olmamıştı. İlk işini amcasına başarıyla gerçekleştiren Sinan'ın askerlik çağı gelmişti. O askere gitmeden Asım Bey'in kızı Sabiha ile evlenmek istiyordu. İki aile de birbirine uygun, varlıklı kimselerdi. Bu denklikten dolayı Sinan bu işi oldu sayıyordu, babasına sordurdu; ancak Asım Bey babasının yüzüne karşı, ''Sizin ailenize bırakınız kız vermeyi gölden su versem, Allah benden hesap sorar! Siz kendi eşinize hayatı zehrettiniz, bunun kızımın başına gelmesine izin vermeyeceğim' 'diye cevap vermişti. Sinan bunu öğrenince çok şaşırdı ve öfkelendi. O Sabiha'yı istiyordu ve artık bir şeyin gerçekleşmesi için yalnızca tek bir yol olmadığını anlayacak kadar tecrübe edinmişti. O hem Sabiha'yla evlenmeli hem de babasının düştüğü duruma düşmemeliydi. Bunun için Asım Bey ortadan kalkmalı; ama kimse Sinan'dan şüphe etmemeliydi yoksa o da bir ömür yüzü asık bir eşe sahip olabilirdi. Asım Bey, tüccardı. İşi gereği sürekli vilayet vilayet gezen birisiydi eğer Sinan şüphe çekmeden bu işi halletmek istiyorsa Asım Beyin gezileri sırasında halletmeliydi. Tütünün hasat zamanı geldiği, tarlada toplanan tütünlerin binek hayvanlarıyla taşınıp satılması gerektiği zaman, Asım Bey, Bitlis'e gitmişti. Sinan bunu fırsat bildi, hükümete karşı kuzeni Arabo'nun ayaklandığını duyduğu Kasbar Avedisian ile buluştu. Kasbar'dan anlaştıkları yüksek bir meblağ karşılığında Asım Beyin Bitlis'te öleceği garantisini aldı. Asım Bey tütünü arabasına yükleyip giderken, Arabo'nun saldırısına uğradı ve yanındaki çalışanlarla beraber hayatını kaybetti. Planlanmış bu cinayet tıpkı bir soygun gibi görünüyordu. Sinan'ın askere gitmeden önce Sabiha'ya talip olduğunu bilen yöre halkından kimse Sabiha'ya selam bile vermeye cesaret edemedi ve Sinan askerden dönünce durumu iyice kötüye gitmiş olan Sabiha'yla evlendi.


Bileklerim neden acıyor? Bu kelepçeler de nereden çıktı? Alesia nerede? Niye bu ırmaklardan kan akıyor? Ahmet'in kafasında cevaplanmayı bekleyen birçok soru vardı. Hiç görmediği bir yerde mahsur kalan bir insan gibiydi, her yere dikkatlice bakıyor, herkesi dikkatlice inceliyordu. Alesa'nın hayvanlarını otlattığı dağların eteğinde gruplar halinde Yunan askerleri oturuyordu. Ve aralarından kelepçeyle geçen askerleri izliyorlardı. Yunan askerleri kendi komutanlarını gördüklerinde tüfek tutmaktan, nasır tutmuş elleriyle onu alkışladılar. Bütün Türk askerleri komutanlarıyla beraber esir edilmiş ve tek sıra halinde yürüyordu. Ahmet, dün babasıyla tartışmış ve bugüne böyle uyanmıştı. Her ne kadar Vizani müdafaasını hatırlamak istemese de bu bir türlü düşlerinden çıkmıyordu; ama artık alışmıştı bu duruma ve şöyle düşünüyordu: İnsan sadece anılarından ibaret değil mi, sadece yaşayıp ölmek için değil bir şeyleri değiştirmek için nefes almıyor mu, insanın tek derdi hatırlanmak yani anılmak ya dudaklar ya da akıllarda. Eğer insan hatırlanırsa gerek iyi gerek kötü: Bu dünyada yaşadığının daha iyi bir kanıtı olabilir mi? Herkes bir iz bırakır hayatında kimisi bir kalpte, kimisi bir dudakta, kimisi bir akılda, kimisi koca bir toplumda iz bırakır. Öyle olmasa şayet insanlar kendinden bir iz bırakmak istemese neden kendi eserlerine kendilerinin veya sevdiklerinin ismini verme gereksinimi duysun ya da neden günlük tutsun kimsenin geçmişte neler yaptığını açıp açıp okumak için yazdığını düşünmüyorum, zaten yazılacak kadar değerli görülen her şey insanın aklında değil midir? Ben aslında hatırlayarak arkadaşlarımın, başımdan geçen olayların bende bıraktığı ''izleri'' yaşatıyorum, diye düşünerek kendisini avutuyordu. İnsan hiç öleceğini düşünmez derler ya ona göre öyle değildi. İnsan öleceğini pekala biliyordu. Bu belki yüzeye çıkmayan bir bilgiydi; ama yine de vardı. Yoksa insanın iz bırakmaya bu denli çabalamamasının başka bir açıklaması olamazdı. Gözlerini ovalayıp odaya bakınca, seyisin çoktan gitmiş olduğunu gördü. Zemin alçak olduğu için ayağa kalktığında pencerenin önünde durdu. Alçak zeminli bu oda da boyu neredeyse pencereden uzundu. Askeriyeden kalmış alışkanlıkla sol elini belinin üstüne attıktan sonra sağ elini bileğinden kavrayıp rahat pozisyonuna geçtiğinin farkına varmadan, boynunu hafif eğip dışarıyı seyretmeye daldı. Küçük bir kuş, annesinin ona yemek getirdiğini görüp sevinçle ötüyordu, rüzgar bahçedeki ağacın yapraklarına bugün çok sıcak olacak diye fısıldıyordu, görebildiği kadarıyla tükürük otlarının solduğunu anladı. Kapı çalıyordu. Oğlum uyandın mı, gel beraber kahvaltı edelim, -dedi. Annesi bu durumdan hiç memnun olmadığını tombul yanaklarının arasında burnunu adeta kaybeden derin bir nefes çekerek belli etti. Yok oğlum, o sabahtan yemeğini yer, sonra kahvehaneye gider. Menemen yaptım sen seversin. Sabiha Hanım biraz çekinerek; ama bu konularda takılmayı seven her anne gibi. Hiçbir fikrim yok anacağım. Önce biraz kendime gelmek istiyorum. O zaman beraber oturup konuşuruz bu konuları. Civarda gezerim. Papaz Georgi ve eski dostum Alekos'la buluşurum. Sahi Alekos neler yapıyor? Georgi'yi gelir gelmez gördüm; Alekos'u göremedim. Georgi, mahrukatçılık yapmayı bırakmaya karar verdiği gün Alekos'u yanına çağırıp isterse bu işi onun yapabileceğini söyledi. O günden beri Alekos mahrukatçılık yapıyor ayrıca iki yıl önce evlendi, bir erkek çocuğu var. Ne güzel anacağım. Bugün ikisini de görmek istiyorum. Gerek yok, hava güzel yürümek istiyorum. Tamam beyim eğer at isterseniz ben dışarıda Berber Tahsin'in dükkanında olacağım. Ahmet yıllar sonra tanıdığı bir yerde olmanın verdiği hisleri yaşıyordu. Gözlerini etrafta gezdirirken ağaçları görüyor, ağaçların o buralardayken ki halini düşünüyor ve o yokken ne kadar büyümüş olduklarını hesaplamaya çalışıyordu. Yürüdüğü bu yolda önceden nasıl koşuşturduğunu ve arkadaşlarıyla zıpzıp oynadığını anımsıyordu. En çok da Alekos ile yaptıkları haylazlıkları anımsıyordu. Bir gün Alekos'la gözlerine kestirdikleri bir kiraz ağacına tırmanmaya çalışırlarken, bir gün ise ağacın sahibinden kaçarken anımsıyordu kendini. Alekos'un babası kasaptı aynı zamanda kendisi de hayvan yetiştirirdi. Alekos onları güderken nasıl yanına gittiğini, onunla babasından gizlice dereye yüzmeye kaçtıklarını anımsıyordu... Şimdi düşününce acaba hayvanların başına bir şey gelse ne yapardık, diye sormaktan alıkoyamıyordu kendisini. Sonra özlenen bir anı yaşayan insanlar gibi iç çekti ve dudaklarından iki kelim çıktı. ''Çocukluk işte...'' Yolda yürürken bugün günlerden pazar olduğu aklına geldi. Georgi kilisede olmalıydı. Onun yanına gitmek için kiliseye doğru yürümeye başladı. 93Harbinden sonra Balkanlar'dan köye gelen göçmenler ve buradaki Rum'lar ibadetlerini bu kilisede yapmaktaydılar. Ahmet almaşık örgülü duvarın yanına geldiğinde içeriden Georgi'in sesi geliyordu. ''İnsanların ve meleklerin dilleriyle konuşsam, ama sevgim olmasa, ses çıkaran bir bakır ya da çınlayan bir zilden farkım olmaz. Peygamberlikte bulunabilsem, bütün sırları bilsem, her bilgiye sahip olsam, dağları yerinden oynatacak kadar büyük bir imanım olsa, ama sevgim olmasa, bir hiçim. Varımı yoğumu sadaka olarak dağıtsam, bedenimi yakılmak üzere teslim etsem, ama sevgim olmasa, bunun bana hiçbir yararı olmaz. Kardeşlerim kurtarıcımız, Tanrı sevgidir. Sevgide yaşayan, Tanrı'da yaşar, Tanrı da onda yaşar demedi mi? Biz şimdi sevgi ile yaşayabiliyor muyuz? Yaşamıyorsak bunun sorumlusu kimdir? Niye yıllarca beraber yaşadığım komşuma karşı düşmanlık besleyecekmişim? Sizden kendinize karşı bu soruları sormanızı istiyorum. İçinde bu soruları cevapladıktan sonra hala nefrete meyledenler varsa derhal dışarı çıksınlar! Ben hiçbir komşum tarafından dışlanmadım ya da caminin önünden geçerken kovalanmadım. Aranızda insanların arasındaki düşmanlıkları din ile açıklamaya çalışanlar var. Bundan daha büyük günah olabilir mi? Hangi aziz savaş ile azizlik mertebesine ulaştı, kim gözlerini hırs bürümüş bir insanı sever. Savaş, düşmanlık, nefret, kıskançlık gibi kötü duyguların hepsinin atası ''hırs'' değil midir? Öyleyse neden hırslarınızın kölesi olmaya can atıyorsunuz? Neden önyargılarınız ile hüküm vermeyi tercih ediyorsunuz? Ben hırslı insanı Tanrının evinde istemiyorum eğer hırslarınızın kölesi olmaya devam edeceksiniz, şunu bilin ki iman etmek özgür kişiler içindir Tanrının evini derhal terk edin! Georgi Pazar vaazını böyle bitirdi. Georgi vaazından sonra kolonlar ile sağlamlaştırılırmış çatının altında, Meryem Ana tasvirinin önünde yanında bulunan iki tane diyakozla birlikte cemaatte bulunanları ekmek ve şarapla kutsadı. Böylelikle pazar ayini sona ermiş oldu. Zdraveite, dostum. Hoş geldin. İçeri gelseydin. Senin konuşmalarını buradan da duydum. Gireceğim sıradaysa ayin bitmek üzereydi, o yüzden beklemeyi tercih ettim. ''Sevgi'' ile ilgili yaptığın konuşmayı ve verdiğin örnekleri de duydum. Seni dinlerken aklıma, ''Eğer siz aranızda dost olmazsanız yeryüzünde kargaşa, fitne ve büyük bozgun çıkar.'' ve 'Kalplerin arasını sevgi ile birleştirdi. Yoksa yeryüzünde ne varsa hepsini harcasaydın, yine onların kalplerini birleştiremezdin.'' ayetleri geldi. Ne güzel, demek sen de benimle aynı fikirdesin. Aslında aynı fikirde değilim. Senin düşündüğün gibi evrensel bir ''sevgi'' den bahsedilmiyor bana göre. Bir cemaat ya da grup arasındaki bir sevgiden bahsediliyor. Şimdi din veya dil desem bana bunun yanlış olduğu konusunda bir sürü örnek verebileceğini biliyorum. O yüzden fikir birliğinde olduğunu düşünüyorum aynı şeyi düşünen insanlar arasında iş birliği olur, sevgi doğar. Sen sevgiyi bir alet olarak görüyorsun. Asıl alet olan senin tepki gösterdiğin hırstır. Etrafına bakarsan tam bir hırs çağında olduğumuzu görürsün. Devletlerin ve insanların nasıl bir yarış halinde olduğunu görmüyor musun? Fransız'a göre en güzel sanat onunki en güzel millet onunki en güzel dil ve ten onunki bu düşünceler bir Alman bir İngiliz içinde geçerli. Bizim milletimizde; ancak daha yeni ve ufak bir kesim böyle hissetmeye başladı. İşte senin düşüncende burada yıkılıyor ya zaten. Sana göre herkes istediğine inanabilir. Herkes kendinin, ırkının, dilinin üstün olduğuna inanır ve de daha güçlü kuvvetli olmaya çalışılırsa, bu hırs mikrobunu insanlardan topluma geçirir. İnsanların hırsları ve bunun sonuçları basittir. Ev isterse çok çalışır, evlenmek isterse bir yolunu bulur, çok para isterse bir yolunu bulur. İnsan bunları elde ederken namuslu da olabilir hırslıda; ancak sonucu bir avuç kişiyi etkiler. Fakat topluma sıçrayan mikrop dünyayı etkiler. Mikrop dediğime bakma bana göre yararlı bir şeydir. Eğer insan bu mikroba sahip olmasa onunla yaşamasa ne silahalar üretilmiş olurdu ne de cilt cilt kitaplar yazılmış olurdu. Bana göre hava hoş ben ikisini de kullanıyorum. İşte ben de tam olarak o noktaya geliyordum. Eğer sürekli kendinin en iyi şekilde düşündüğüne, kendinin en iyi şekilde konuştuğuna, kendinin en iyi işleri yaptığına inansan, en güçlü olduğuna inansan başkasını sevebilir miydin? Toplumlarda da insanlarda da böyle işte o yüzden birbirlerine karşı ön yargıları var ve o yüzden yalnızlar. Ben sevebileceğine inanıyorum. İnsan kendisinden daha güçsüz olduğunu düşündüğü şeyleri sevmez mi? Mesela hayvanları sever, doğayı sever. Öyle değil mi? Oysa bir kısım hayvan hariç hayvanların hepsi insandan güçsüzdür. Doğaysa insanla iç içedir. Ahmet sanki bu cevabı bekliyormuş gibi hızlıca yanıtladı. Hayvanlar, insanlar ile dost olur, karınlarını doyururlar veya onlar için servet göstergesi olurlar. Doğaya gelecek olursak o insanlardan güçlüdür. İnsanın üzerinde yaptığı değişiklere: Dallarını kesip ev yapmasına izin vermiş onlara ve yuva olmuştur; ama istediğinde o yuvayı yıkmayı da bilir. Hırslarını daha güçlü olmaya daha çok bilmeye adamamış bu yarışa geç veya hiç başlamamış toplumlara bak. Hepsinde nasıl da kan döküyorlar değil mi? Ben ''sevgi'' yoktur demiyorum. Sevgi ''evrensel'' değildir. Bir cemaat, bir millet veya iki kişi arasında olabilir. Ve dünyadaki en güzel his sevmektir. Zaten dünya sevmek üzerine kurulmuştur. Gökyüzüne her baktığında yeryüzüne nasıl sarıldığına ona hayat verdiğine şahit olursun. Papaz, bu konuda daha fazla konuşmak istemiyordu. Son olarak Ahmet'in net bir şekilde ne düşündüğünü merak ediyordu. Bilmiyorum. Belki de yaradılışın doğasında barış hiç olmamıştır. Sonuçsuz bir tartışmanın yarattığı gergin sessizlik ikisinde de vardı. Sessizliğini bozansa Ahmet oldu. Herhangi bir sorun çıkmazsa on on beş gün içinde gitmeyi planlıyorum. O yüzden çok teşekkür ederim; ama eve gitmem daha uygun olur. Georgi kalın parmaklarını çenesine götürdü, çenesini okşadı. Başka sefere artık Alekos'la hiç görüşüyor musun? Gitmeden bir de onun yanına uğramak istiyorum. Onunla hiç görüşmüyorum; çünkü artık bana ve kimseye karşı eskisi gibi davranmıyor. Önceden bir hafta geçmeden buluşurduk, ikimizde aynı meslekteniz ondan önce dükkanı ben işletiyordum. Hoş sohbetler ederdik gerek işten olsun gerek İsa efendimizden. Bazen tartışırdık da onunla odunların arabaya nasıl yüklenmesi gerektiği veya en iyi odunun hangi ağaçtan olduğu konusunda; fakat son birkaç aydır hiç görüşmemeye başladık. Ben onun tekin olmayan işler yaptığını sanıyorum. Bence o Rumlara silah taşıyor. Bana kalırsa bir şeylere hazırlanıyorlar. Georgi etrafını kolaçan ederek sanki bir sır veriyormuş gibi sesini alçalttı ve Ahmet'in kulağına doğru eğildi. Din adamları bölgedeki herkesi tanır, ayrıca bölgedeki konuşulan ne varsa hepsinden de haberdarlardır. Bunları insanların konuşmalarından duydum, insanlar buna inanıyor; yapılan ihbarlardan sonra gerçekleştirilen aramalarda böyle bir şeye rastlanmadı. Öyle bir şey yoktur. Hatta artık buluşmamanızın nedeni de bu asılsız dedikodular olsa gerek. Sonuçta insan kendisi hakkında böyle şeyler konuşulduğunu bilince, çok göz önünde olmak istemez. Bir de bunun asılsız olduğunu hesaba katarsak Alekos'un bu ara seninle buluşmuyor olması bana gayet normal geldi. Georgi gözlerini kendini biraz da sinsi gösterecek şekilde kıstı. Hatırlıyorum. Kışın ortasında bebeğiyle gelen kadın hikayesinden bahsediyorsun değil mi? Ama unuttuğum kısımlar var. Georgi daha anlatmaya başlamadan gülmeye başladı. Ne hikaye ama değil mi? Sende biliyorsun ki her üç senede bir buralarda çok kuvvetli kış olur. O yıl, karın boyu nereden baksan bir arşını geçmişti. Alekos, kulübesinde sobasının önünde oturmuş iken kapı çalmış. Açtığında bir de bakmış elbiselerinin altında yırtıklar, yamalar dolu bir kadın. Bizim yufka yüreklimiz kadının kucağında bir de bebeği görünce iyiden iyiye üzülmüş. Hızlıca sobanın yanına bir sandalye çekmiş ve kadının konuşmasını beklemiş. Kadın,'' Beyim ben aşağıdan İsmetiye köyünden geliyorum. Kucağımdaki bebeyle eşimin ölmesinden sonra çok yoksul düştük. Bu soğuk kış mevsiminde hayatta kalabilmek için birkaç oduncudan odun istedik ama vermediler.'' Kadın bunları titreyerek anlatıyormuş, gözleri ise arada ağlamak üzere gibi kızarıyormuş. Bizim Alekos kadının bu halini görünce çok üzülmüş, hemen işçilerini çağırmış ve onlara koca bir araba odun yükletmiş. İşçilerine, '' kadının istediği yere kadar odunlarını götürün. Arabayı boşalttıktan sonra odunları da istediği yere çaplayıp gelin.'' demiş. Sonra ortaya çıktı ki Alekos'a gelene kadar kadının gittiği iki oduncu da oyunu anlamış. Aslında kadın yokmuş, bu kış para kazanmanın basit yolunu bulmuş bir adam kadın kılığına girmiş, sesini ise çok iyi değiştirmiş. Çocukta yokmuş sadece bir sürü şeye dolanmış ne olduğu belli olmayan bir görüntü varmış. Diğer iki oduncu bebeğe bakmak istedikleri zaman kadının buna şiddetle karşı çıkmasından bu işte bir tuhaflık olduğunu anlamışlar; ama bizim yufka yürekli inanmamış. Tabii bunlardan bizim yanında çalışan adamları anlatmasa haberimiz olmazdı. Papaz gülerek, ''Alekos'un da saklamaya çalışmasına hak veriyorum, böyle bir şeyin duyulmasını kim ister ki?'', dedi. Sence bizim meşhur kadın bu geçen kışı da rahat geçirmiş midir Odun bulup da sobayı yakamadıysa kucağındaki bezi atmıştır ateşe En çok Alekos'un bunu öğrenince o minik suratındaki ifadeyi merak ediyorum. Bre adam sesinden de mı anlamadın? Onun böyle kandırılmasını hala aklım almıyor. Evet adını Aineas koydu, şükür anlamına denk geliyor. Onu ben vaftiz ettim, çok tatlı sarışın bir oğlan. Kulübeden çıkan bir işçi, Ahmet'in müşteri olduğunu düşündü, arkasından bağırmaya başladı. Beyim, buyurun. Ne kadar odun alacaktınız? -diye sordu. Beyim kendisi burada yok. Civar köylerden odun almaya gitti. Herhalde bugün gelemez; daha yeni çıktı. Çocukluk arkadaşın Ahmet geldi dersin. Yakında gideceğim gitmeden onunla eskisi gibi oturup, muhabbet etmek istiyorum. Bana haber yollasın. Eski buluşma yerimiz olan çınarlıkta akşama doğru oturalım. Ahmet, söylemesi gerekenleri söylediğine, işçinin de bu konuşmayı unutmayıp aktaracağından emin oldu. Daha fazla burada kalmaya gerek görmedi. Gitmeden önce gözü işçinin terli gömleğine çarptı, kolay olmadığını biliyordu. Aziz Pavlus'un Korintliler'e yolladığı mektuptan. 1. Ko.13: 1-1. Ko.13:13.