Christopher Mccandles; birçok insana ilham birçoğuna da nefret kaynağı olmuş, hayatı ve hayatın anlamını doğada arayan fakat bunu tedbirsizce yaparak yaşamından olan, sistemin yarattığı kapitalist düzenin insanı kendisinden uzaklaştırdığını düşünen bir berduş, gezgin ve kimilerine göre de hippi. Birisi eğer Christopher Mccandles'ı bir paragrafta anlatmamı isteseydi, sanırım onu anlatacak cümlelerim bunlar olurdu. Fakat onu anlatmak ve anlamak için bir, iki paragrafın asla yeterli olmayacağını belirtmek istiyorum. Kendisi kısa bir hayat yaşamış olabilir lakin birçok dönüm noktalarından ve değerli anılardan oluşan içi dolu bir yaşam geçirmiş. Onun hayatının örnek veya ibret alınabilecek tercihlerle dolu olduğunu söylemek yanlış olmaz. İşte bu yüzden onun hayatını bilmek ve hayat ile ölüm arasındaki ince çizgiyi daha iyi bir şekilde kavramak Christopher'ı anlamamıza ve onunla ilgili kendi anlamlarımızı çıkarmamıza yardımcı olacaktır. Yazıma başlamadan önce Christopher'ın hayat hikayesini anlatan biyografik roman (Krauker, 2014) İnto The Wild'dan bir paragrafı sizlere göstermek istiyorum. Aşırı ölçüde hassas bir genç olan McCandless modern hayatla kolay kolay uyuşmayacak, katı, inatçı bir idealizm taşıyordu. Tolstoy'dan çok etkilenmişti. Özellikle de bu büyük Rus romancısının basit ve yoksul hayatı tercih ederek zenginlik ve imtiyazlarla örülü bir dünyayı terk edişine hayran kalmıştı. Üniversite yıllarında yakınlarını önce etkileyecek ancak sonraları ürkütecek üzere Tolstoy'un çileciliğine ve ahlaki katılığına öykünmeye başladı. Yaban Alaska topraklarına adım attığında bolluk içinde bir dünyaya yönelik hayaller gütmüyordu: aradığı şey tam olarak tehlike, zorluk ve Tolstoyvari bir feragattı. Peşinde olduğu tüm bu şeylere fazlasıyla ulaştı da. Christopher 12 Şubat 1968 yılında ABD'nin Kaliforniya eyaletinde dünyaya gözlerini açtı. Son derece normal, bol bol oyuncaklarla oynadığı mutlu bir çocukluk geçirmişti. Çocukluğunun ardından yetişkinliğe adım atmasıyla beraber Emory Üniversitesinde Tarih ve Antropoloji bölümlerini okumaya başlamış ve bölümü derece ile bitirmişti. Christopher'ın çocukluğu ve üniversite dönemi ile ilgili elimizde pek kaynak bulunmamasıyla beraber bulunan kaynaklarda da Christopher'ın normal bir çocukluk geçirdiği yazdığı için maalesef insanın karakterinin şekillendiği bu yıllar ile ilgili değerli bilgiler veremeyeceğim. Bunun sebebiyle de Christopher'ın hayatındaki bizler için en önemli dönem üniversite bittikten sonraki atıldığı hayat macerasıdır. Christopher 22 yaşında lisans eğitimini tamamlamış ve mezun olmuştu. Mezun olmasıyla beraber ailesinin yüksek lisans yapmasını tavsiye etmesine karşılık Christopher bu tavsiyeye uyma kararı vermiş ve yüksek lisans yapmak için hazırlıklara başlamıştı. Fakat mezun olmasıyla beraber Christopher'ın davranışlarında belirgin değişiklikler ortaya çıkmış ve derin bir buhran yaşamaya başlamıştı. Christopher aslında içinde bulunduğu dünyanın onu sıkıştırmasından yorulmuştu. Yaşadığımız ömürlerin kısa olduğunu ve anlamsız uğraşlar için yıllarımızı feda ettiğimizi düşünüyordu. Kendisi de bu sistemin içine yaşı ilerledikçe iyice dahil olmaya başlamıştı ve bu durumun farkındaydı. Bu yüzden derin bir buhranın içinde yüzüyor, geleceği ile ilgili önemli kararlar almasının gerekeceği kritik bir döneme giriyordu. Bu kritik dönem Christopher'ın verdiği, hayatının en önemli kararı olacak bir kararla son bulmuştu. Christopher tasını tarağını toplayıp, kendisini doğanın ve maceranın içerisine atacaktı. Öncelikle bir aile dostunun kendisine yüksek lisans eğitimi için verdiği 25.000 doları Oxfam International adlı bir açlıkla mücadele vakfına bağışladı ve büyük bir yük olarak gördüğü paradan kurtuldu. Bundan sonra da çantasını hazırlayıp, arabasına atladı ve yollara koyuldu. Yolculuğuna Amerika'nın kuzeyinde başlamıştı. Arabasında ya da çadırında yatıyor, elindeki bir miktar erzakla besin ihtiyacını karşılıyordu. Başına gelen ilk tersliği Colorado Çölünde yaşamıştı. Çölde bir kum fırtınası ortaya çıkmış ve arabası bozulmuştu. Ailesi onun bu ani kayboluşundan sonra polise başvurduğunu ve polis tarafından arandığını tahmin edebiliyordu; bu yüzden yaptığı ilk şey arabanın plakasını söküp onu yakmak olmuştu. Arabanın bozulması onun yolculuk şevkini kırmamış, aksine daha da arttırmıştı. Artık otostop çekip gerçek bir berduş gibi seyahatine devam edecekti. Christopher arabasının bozulmasından sonra otostop çekerek seyahatine devam etmişti. Seyahati sırasında birçok Hippi ile tanışmış, kültürlerinden etkilenmişti. Hippilere bu yıllarda Tramp şeklinde hitap ediliyordu. Christopher da bundan etkilenmiş ve seyahati boyunca kullanacağı yeni ismini belirlemişti. Artık onun adı Alexander Supertramp olmuştu. Christopher Colorado bölgesindeki keşfini tamamladıktan sonra yolculuğuna Meksika da devam etmek istemişti, fakat Meksika sınırından geçerken kimlik kontrolü yapılıyordu ve ailesi tarafından bulunmak istemiyordu. Bu sebeple Christopher küçük, eski bir kano kullanarak Colorado nehri aracılığıyla kaçak bir şekilde Meksika'ya geçme kararı almıştı. Christopher 2300 km uzunluğundaki bu dev nehri, tam da kendisinin macera tutkunluğuna yakışacak bir şekilde eski bir kanoyla geçmiş ve Meksika'ya ulaşmıştı. Meksika'da macera tutkunu insanlarla karşılaşmış ve yolculuğunun en heyecan verici dönemlerinden birini geçirmişti. Fakat Christopher için bu asla yeterli değildi. Kendisi daha çok zorlanmak istiyor; yaşamı, doğayı ve hayatta kalma savaşını iliklerine kadar hissetmek istiyordu. Kendi özüne ulaşmanın, yaşamın anlamını öğrenmenin tek yolunun bu olduğunu düşünüyordu. Ne pahasına olursa olsun bundan vazgeçmeyecekti. Savaşacak ve çabalayacak; güneşi, ağaçları kısacası doğanın eşsiz güzelliğini kaçırmayacaktı. Christopher kendisini gerçekten zorlayabileceği ve kendisini bulabileceği yerin Alaska olduğunu düşünüyordu. Uzun yolculuğunun diğer kısımları onun için bir hazırlanma ve alışma süreciydi. Asıl hedefi Alaska'ydı ve oraya ulaşmak için bolca otostop çekeceği yeni bir rota oluşturdu. Önce Meksika'dan yeniden Colorado nehrini kullanarak çıkış yaptı ve otostop ile Güney Dakota'ya ulaştı. Christopher Güney Dakota üzerinden Alaska'ya ulaşmayı planlamıştı. Güney Dakota'da biraz zaman geçirdikten sonra büyük yolculuğuna başlamak istiyordu, fakat Dakota Eyaletinde tahmin ettiğinden daha fazla zaman geçirmiş bulunmuştu. Orada Ron isimli yaşlı bir adam ile tanışmış; ona bahçe işlerinde yardım etmesi karşılığında Ron 'un evinde konaklamıştı. Ron ile geçirdiği süre boyunca ikisi arasında bir baba oğul ilişkisi ortaya çıkmıştı. Christopher Alaska planından Ron'a bahsettiğinde; Ron bu planı çok tehlikeli bulmuş ve oraya iyi bir şekilde hazırlık yapanların bile hayati sorunlarla karşılaştığını Christopher'a söyleyerek onun vazgeçmesini istemişti. Fakat Christopher'ı hayatına pahasına verdiği bu karardan döndürmek pek de imkan dahilinde olan bir şey değildi. Christopher Güney Dakota'da geçirdiği aylardan sonra artık asıl yolculuğuna, Alaska macerasına başlamak üzere yeniden yollara koyuldu. Onu bu dünyada son kez görecek kişinin arabasına bindi. Bu kişi Jim Gallien isimli sendikalı bir elektrikçiydi. Jim deneyimli bir avcıydı ve Alaska'ya doğru Christopher ile birlikte yol alırken Christopher'ın çantasının yakın zamanda oluşacak hava şartlarına göre hazırlanmış bir çantaya nazaran çok daha hafif olduğunu fark etti. Jim Gallien hatırladığı kadarıyla Christopher hakkında yaptığı bir konuşmada; çantanın içinde bu türden bir yolculuğa çıkıldığında alınması gereken erzak miktarının yakınından bile geçmeyecek kadar az erzak bulunduğunu söylemişti. Alaska'ya ulaşmalarına kısa bir süre kaldığında Jim Gallien, Christopher ile konuşmak istemişti; çünkü Jim yol boyunca Christopher'ın Jack London fantezilerini yaşamak uğruna, başlarına neler gelebileceğini akıllarından geçirmemiş çatlaklardan biri olup olmadığını düşünmüştü. (Krauker, 2014) Jim Christopher'a Alaska'ya, ıssız ormanlık alana ulaştığında tahmin edildiği gibi sakin, huzurlu, iyi vakit geçirebileceğin bir bölgeyle değil; hızlı akan nehirlerle, insanı rahat bırakmayan sivrisineklerle ve avlayacak hayvanın çok az olduğu bir bölgeyle karşı karşıya kalacağını söylemişti. Jim onunla sohbet ettikçe bir kaçık olmadığından emin olmuştu fakat halen Christopher'ın bu ihmal içerikli davranışlarını mantıklı bulmuyordu. Christopher yanlışlıkla çantasında sadece beş kiloluk pirinç olduğunu itiraf etmişti. Christopher silahına güveniyordu fakat tüfeği de 22 kalibrelik bir tüfekti ve 22 kalibrelik bir tüfek ile o şartlar altında avlanabilmek neredeyse imkansızdı. Christopher Araba yolculuğunun sonuna geldikten sonra Jim, Christopher'ın ayakkabılarının karlarla kaplı bu zorlu bölgede işe yaramaz olduğunu fark ettiği için kendi lastik çizmelerini Christopher'a verdi. Christopher asıl yolculuğuna artık başlamıştı. Farkında olmadığı, belki de farkında olduğu fakat belli etmediği şey ise bu yolculuğun onun son yolculuğu olacağıydı. Christopher Alaska sıra dağlarının kuzeyinden itibaren yürümeye başladı ve bu yürüyüşü tam 65 km sürdü. Vücudu bu kadar zor hava şartlarında, bu kadar uzun bir mesafe kat ettiği için aşırı bitkin düşmüştü. Fakat şans halen onun yanındaydı. Christopher ıssız Alaska sıra dağlarının ortasında Fairbanks ilçesine ait eski bir halk otobüsü ile karşılaşmıştı. Bu otobüs onun yeni yuvası olacaktı. Hakikatten de iki yıllık yolculuğunda Christopher'ın bağlandığı tek yer bu otobüs olmuştu. Christopher bu otobüste yaklaşık 3 ay yaşadı ve gerçekten de avlanabilmiş, asgari de olsa karnını tok tutabilmişti. Yaz ayının gelmesiyle beraber avlayacak hayvan bulmakta zorlanacağını fark eden Christopher Temmuz 1992 de artık yolculuğunu sonlandırma kararı verdi. Geri dönüş yolundayken 3 ay önce rahat bir şekilde atlattığı nehrin debisinin arttığını ve derinliğinin yükseldiğini gören Christopher geri dönüşünü ertelemek zorunda kaldı. Gerçekten zor bir dönem onu bekliyordu ve o da bunu fark etmeye başlamıştı. Otobüsüne geri dönme yolunda iken etrafa yardım notları bırakmıştı. Christopher uzun bir yürüyüşün ardından otobüsüne geri dönmüştü. İki ay sonra nehrin yeniden geçebileceği bir seviyeye geleceğini fark etmişti. İki ay daha hayatta kalması gerekiyordu. Ondan sonra da yolculuğu tamamlanacaktı. Mevsim değişikliği sebebiyle hayvanların göç etmesi, bölge değiştirmesi sebebiyle avlanmakta zorluk çekmeye başlamıştı. Nihayet avladığı bir geyiği ise muhafaza edememişti ve yeniden erzak sıkıntısı çekmeye başlamıştı. Hava şartlarının yıpratıcılığı ve açlıkla beraber iyice güçten düşmeye başlamıştı. Avlayacak hayvan bulamadığı için bulduğu bitki kökleri ve meyvelerle beslenmeye çalışıyordu. Christopher tüm yolculuğu boyunca, yolculuğu ile ilgili notlar tutuyordu. 12 Ağustos sabahı ise son notunu tutmuş bulundu. Söylediğim gibi Christopher'ın bitki kökleri ile beslenmekten başka çaresi kalmamıştı. Fakat hayatının en büyük hatasını o gün yapmıştı. Yanında zehirli, zehirsiz bitkileri tanıtan bir el kitabı olmasına rağmen; açlıktan dolayı kitaba bakmak aklıma bile gelmemiş ve zehirli bir bitki kökünü yemişti. 35 kilo kaybetmiş, açlıktan bitkin düşmüş ve soğuk hava şartlarında hayatta kalmaya çalışan birinin başına gelebilecek en kötü şeylerden biri başına gelmişti. Vücudunun bu zehirli bitkiye karşı gösterecek bir bağışıklık gücü kalmamıştı. "Mutlu bir hayat yaşadım ve bu yüzden Tanrı'ya müteşekkirim. Hoşça kalın, Tanrı hepinizi kutsasın". -Alexander Supertramp Christopher iki yıl sürmüş bu yolculuğunu 18 Ağustos günü bu dünyaya vedasıyla tamamlamıştı. Cesedi iki hafta sonra bir avcı tarafından bulunmuş ve ailesine götürülmüştü. Christopher yaşamıyla birçok esere ilham kaynağı oldu. Hayatının anlatıldığı İnto The wild filmi ve Jon Krauker'in Yabana Doğru isimli biyografik kitabı Christopher'ı belli bir bakış açısıyla bizlere tanıttı. Onun hayatından nasıl bir ders alacağımız ya da nasıl bir ilham alacağımız ise bizlere kaldı. Benim kafamda ise halen cevap veremediğim iki soru belirdi.


Toplumun tabu konularından birisi etrafında sert adımlarla dolaşan ve yarı otobiyografik ögeler barındıran bir roman Sırça Fanus. Kitap boyunca ana karakter Esther Greenwood'un, toplumun ondan beklentileriyle birlikte yaşadığı kimlik karmaşasından dolayı adım adım intihara sürüklenişine eşlik ediyoruz. Bu sürüklenişi, kitabın yazarı Sylvia Plath'in hayat hikayesinde de görebiliriz. Özellikle günlüklerine göz atıldığında, Sırça Fanus romanıyla gösterdiği paralellik hatırı sayılır bir boyutta. Bu yüzden yazarın tüm o süreci, hissiyatları çok gerçekçi ve etkileyici bir biçimde romana yansıttığını düşünüyorum. Roman boyunca oldukça depresif bir dil kullanılmış olsa da aynı zamanda mizahi bir tutum da söz konusu. Yazar, ağdalı bir dil yerine yalın ve samimi bir dil seçmiş. Bu da biz okuyucuların ana karakterle daha yakın bir ilişki kurmasını sağlıyor. Bu sayede intihar sürecini, sebeplerini onunla birlikte hissedebiliyor ve görebiliyoruz. Benim fikrime göre Esther'i bu duruma sokan temel sebep düşük benlik algısı. Bu algının getirisiyle de toplumsal dayatmalara karşı gerekli duygusal direnci gösteremeyerek kendini koca bir Sırça Fanus'un içerisinde kim olduğunu bilemeyen bir halde buluyor. Kısacası, toplumsal dayatmaları, özellikle kadına yönelik olanları tetikleyici unsur olarak ele alabiliriz diye düşünüyorum. Fakat öncelikle benlik algısının neden gelişemediğine değineceğim. Sonrasında ise toplumun kadına olan dayatmalarından ve tüm bunların intihar fikrine etkisinden bahsetmek istiyorum. Çünkü ancak Esther'i ve yaşantısını anlayabilirsek onun intiharla kurduğu bağı anlayabileceğimizi düşünüyorum. Esther'in babası, Esther 9 yaşındayken vefat ediyor. Karakterimiz, kayıp sonrası yaşaması gereken yas sürecini, annesinin bunu yönetememesinden kaynaklı olarak yaşayamıyor. Bu durum da Esther'e güçlü bir travma olarak geri dönüyor. Çünkü kaybın sonrasındaki yıkım hissiyatı ve suçlayıcılık özümsenip dışa vurulamıyor. Sonuç olarak, karakterimiz tüm acıyı kendi benliğine yönlendiriyor. Geriye de elimizde parçalanmış, gelişememiş bir benlik kalıyor. Düşük benlik algısı da kişiyi kendi içindeki ve çevredeki her türlü saldırıya karşı savunmasız hale getiriyor. Kitabın daha henüz başlarındayken bile aslında yıllardır içerisinde bulunduğu çökkün ruh halinin yansımalarına rastlıyoruz. Fazlasıyla belirgin bir şekilde depresyon belirtileri göstermekte karakterimiz. Mutsuzluğunu açıkça dile getiriyor. Fakat kitap biraz daha ilerledikçe şöyle bir itiraf alıyoruz katıksız bir mutluluğu ancak dokuz yaşına kadar tatmış olduğumu şimdiye dek fark etmeyişimin ne garip olduğunu düşündüm. (Plath, 1963, s.78). Aslında yalnızca bu birkaç satır bile bize görünürdeki yaşamdaki afallamışlığın temelini çok net bir şekilde gösteriyor. İlk intihar girişimine kadar birçok sayfada karakterimizin ne olmak istediğini bilmediğini, sürekli oradan oraya bir uçtan öbür uca atlayıp durmak istediğini görüyoruz. Hatta, kendisini tanımıyor bile. Kendisine olan yabancılığın izleri de kitapta ara ara karşımıza çıkan ayna simgesiyle beliriyor. Aynada ne zaman kendisine baksa bir türlü kendisini göremeyen, çok farklı benzetmeler yapan bir karakter Esther. Bir diğer ize de yabancılara kendisini takma isimlerle, uydurma hikayeler anlatmasıyla rastlıyoruz. Kendiyle bütünleşememe ve yabancılaşma, düşük benlik algısının bir uzantısı olarak ortaya çıkıyor. Gelişememiş benlik algısından sonra Esther'i ve intihar fikrini daha iyi anlayabilmek adına şimdi de kadına yönelik toplumsal dayatmalara göz gezdirmekte fayda var. Roman, Esther'in yazın New York'ta staj yaptığı süreçle birlikte başlıyor. Bu yaşına kadar derslerden hep pek iyi almış, ödüllerle dolu bir yaşantıya sahip ana karakterimiz, büyük şehirde bulunduğu çevreyi daha kitabın başlarında yozlaşmış olarak nitelendiriyor. Stajyer diğer kızların modaya düşkünlükleri, erkeklerin peşinde dolaşmaları ve büyük hayallerinin iyi eğitimli birisiyle evlenmek olması Esther'i onlardan ayrıştırıyor. Çünkü Esther hayatını iyi bir talip bulup ona çocuk verip çocuklarına bakarak sürdürmek istemiyor. Toplumun ondan beklentileriyle uyuşmayı başaramıyor bir türlü. Fakat bu toplumsal baskıyla mücadele etmeye yetecek kadar güçlü bir benliği de yok. Bu yüzden karakterimizin sürekli olarak bocaladığına şahit oluyoruz. Bir yanı direnmeye çalışırken öteki yanı ne yapması gerektiğini bir türlü bilemiyor. Kadınların evlilik ve kariyer konularında hislerinin dikkate alınmaması, sorulmaması Esther için çok yaralayıcı bir durum. Zaten ben kavramını kendi içinde oturtamamışken bir de üstüne toplumun onun cinsiyet kimliğini yok saymasıyla yüzleşmek zorunda kalıyor. Kısacası bir uçtan iç dünyası onu intihar fikrine sürüklerken, hemen yanındaki uçtan da dış dünya onu aynı yöne çekiştiriyor. İkisinden birinin bile "ortalama" seviyede olamayışı ötekinin çekim kuvvetine dur diyemiyor. Esther için en çok üzüldüğüm şeylerden birisiydi bunu fark etmek. İnsanın hem çevresiyle hem de kendisiyle savaşmak zorunda kalmasının yıpratıcılığını onda da görebiliyordum kitabı okurken. Yazının başlarında bahsettiğim depresyon belirtilerine değinmek istiyorum biraz da. Çünkü içsel sıkıntıların somut dünyada ortaya çıkışını gözlemlemenin intihar sürecini anlamamıza yardımcı olacağını düşünüyorum. Karakterimizin yataktan çıkmakta zorlandığını, insanlarla iletişime çok fazla geçmek istemediğini, kitabın ilerleyen sayfalarında pek sık banyo yapmadığını görüyoruz. Ayrıca iç dünyasında ne kadar mutsuz ve tatminsiz olduğunu da bu sıralarda belirtiyor. İştah konusu da ayrı bir belirteç olarak karşımıza çıkmakta. Kitabın başlarında normal seviyenin üstünde sayılabilecek bir iştaha sahipken, kitabın ortalarında iştahının tamamen kesildiğine şahit oluyoruz. Aynı zamanda ciddi şekilde uyku sorunları da tüm bu süreçle birlikte baş gösteriyor. Esther'e göre günlerce gözüne uyku girmiyor hiçbir şekilde. Zaten ilk psikiyatriste gidişi de bu yeme ve uyku sorunlarıyla birlikte gerçekleşiyor. Bu sıralarda da ölüme ve intihara karşı ilgisinin oldukça arttığını görüyoruz. Bence, karakterimizin bu fikirle alakalı haşır neşirliğini arttırması aynı zamanda onu zihninde normalleştirmeye başlamasına da sebep olmakta. Örneğin, gazetede özellikle intiharla alakalı haberleri okuyor. Bir başka örnek de bulunduğu ortamlarda olası intihar yöntemlerini düşünmeye başlaması. Bunların, insanın intihar eylemini gerçekleştirmeye yakınlaştığı en yakın anlar olduğu söylenebilir. Karakterimizde kafasında çeşitli kurgular oluşturarak tehlike çanlarının çaldığını bize haber veriyor. İlk adımı küvette jiletle kesmeye çalışarak atıyor fakat başaramıyor. Burada da yazının ilk başında bahsettiğim asıl sebeplere kendisi ses veriyor. Sanki asıl öldürmek istediğim şey o derinin altında ya da başparmağımın altında atan o ince mavi damarda değil, başka bir yerde, daha derinde, daha gizli ve ulaşması çok daha güç bir yerdeydi. (Plath, 1963, s.78). Esther'in bedensel olgusunu ortadan kaldırmaktan ziyade o içsel sıkıntısını ortadan kaldırmak istediğine iyice emin oluyoruz. İntihar, çözülemeyen iç dünya sorunlarının insanı çaresizlik içerisinde bıraktığı noktada bir çözüm olarak vuku buluyor. Esther bir sonraki denemeyi kendisini asmaya çalışarak gerçekleştiriyor. Fakat bunda da başaramıyor, bu işe uygun bir tavanlarının olmadığına kanaat getiriyor. Buradaki en dikkat çekici nokta bence, karakterimizin eylemi net bir şekilde gerçekleştirene kadar aslında oldukça fazla zaman harcıyor olması. İntihar fikrine kapılır kapılmaz anında, kesin bir şekilde gerçekleştirmek yerine kendini oyalıyor gibi gözüküyor. İçsel bir direnme olabileceğini düşünüyorum bu durumun da. Kendisini her ne kadar fazlaca umutsuz hissetse ve kendi hastalığının tedavisinin olmadığını düşünse de bir arayış içerisinde. Şehir değiştirmek, Katolik Kilisesine katılmak gibi kaçış yöntemleri düşünüyor. Bu detaylar aslında durumun düşünüldüğü kadar umutsuz olmadığını gösteriyor bizlere, hala Esther'in içinde savaşan savaşmak isteyen bir parça var. En sonunda, bir kutu hapı içerek intihar girişimini gerçekleştiriyor. Başarısızlıkla sonuçlanan bu girişim sonrasında psikiyatri hastanesine yatırılıyor. İyileşme sürecinin başlangıcının bu bölüm olduğunu düşünüyorum ben. Özellikle psikiyatristiyle kurabildiği sağlıklı ilişkinin onu hayatta tuttuğunu ve bir nebze de olsa kendisini anlamasına yardımcı olduğu kanaatindeyim. Bu yüzden, intihara meyilli insanlar için uyumlu bir terapistin oldukça önemli olduğu kanısındayım. Yazının ilk başında bahsettiğim düşük benlik algısını geliştirmede yardımcı olacak, çözülememiş travmaların kapısını yavaş yavaş aralayacak bir kişi Esther için çözüme giden en doğru yol olarak gözükmekte. Romanda, Dr. Nolan'la olan konuşmalarına ya da düşüncelerine çok yoğun şekilde değinilmemiş. Yine de satır aralarında onunla konuştuğu sıralarda iyi hissettiğini ve sonrasında da tekrardan bir boşluğa düştüğünü okuyabiliyoruz. Kitabın sonu aslında ucu açık bir şekilde bitiyor, karakterimizin hastaneden çıkıp çıkamadığını öğrenemiyoruz. Fakat kitabın son sayfalarından intihardan uzaklaştığı ve tekrar iştahının açılması gibi olumlu durumların gerçekleştiğini görüyoruz. Bence bu gidişattaki en önemli etken, psikiyatristinin onunla kurduğu güvenilir bağdı. Bu sayede, benlik algısını geliştirme adımları atarak toplumsal dayatmalara dayanacak gücü kazandı. Özetle, Esther küçük yaşta yaşadığı travmanın etkisiyle düşük benlik algısına sahip bir karakterdi. Bu yüzden de yaşı ilerledikçe toplumun ondan beklentilerine karşı savaşacak bir beni yoktu. İç dünyasıyla ve dış dünyayla savaşamayacağını, kurtulamayacağını düşündüğü için de intiharı bir seçenek olarak gördü. Sırça Fanus, Sylvia Plath'in intihara giden yolda insanların neler yaşadığını, toplumun insana kurduğu baskıyı etkili ve keyifli bir dille okuyucuya aktarmayı başardığı bir eser. Yorumunuz için teşekkür ederim. İncelememim içeriğini daha çok "intihara sürükleniş ve sebepleri" oluşturduğu için benliğin gelişimi ve yaşanan değişim üzerinde çok fazla durmadım bu yazımda. Fakat şunları söyleyebilirim, psikiyatristiyle kurduğu güvenli bağ dışında aynı zamanda, hastanede bir arkadaş edinmişti, Joan. Onunla birlikte kendilerine özgü bir dünya edindiklerini dile getiriyor kitabın sonlarına doğru. Birisi tarafından anlaşılabilmenin -ki hayatındaki karakterlere baktığımız da onu pek de anlayamadıklarını görüyoruz. özellikle annesi-, içselleştirebildiği bir bağın kurulabilmesi benliğin gelişimine katkı sağlayan etkenlerden olabilir diye düşünüyorum. Kadın kimliğiyle alakalı sıkıntılar yaşayan birisinin bir kadınla bir dünya paylaşabildiğini söyleyebilmesi oldukça kıymetli. Ayrıca kitapta günlük hayata yansımasını da, eskiden görüştüğü Buddy adındaki bir erkekle çay içerken ki düşünce ve tavırlarından görebiliriz örneğin. Önceden bu konuyla alakalı çok fazla gitgel yaşarken, duygu yoğunluğunda boğulurken artık öyle olmadığını görüyoruz. Etkilenmiyor. Çünkü zaman içerisinde kendi kadın kimliğini kendi istediği şekliyle kabul edebilmeyi başarmış. Elbette bunlar kendi çıkarım ve yorumlamalarım. Fazla uzatmak istemedim, umarım biraz fikir verebilmişimdir. Ben de severek okumuştum, incelemenizi de beğendim. Kaleminize sağlık, detaylı ve başarılı bir inceleme.


Tam adı Ebu Ca'fer Muhammed b. Cerir b. Yezid el-Amüli et-Taberi el-Bağdadi olan Taberi; Taberistan'ın Mazenderan eyaletine bağlı Amol şehrinde, varlıklı bir ailede 838-839 yılında doğmuştur. 7 yaşında hafız, 8 yaşında imam olan Taberi; 9 yaşında da hadis ezberlemeye başlamıştır. Taberi; 12-13 yaşlarına geldiğinde ilim tahsili için Rey, Basra, Kufe, Medine gibi şehirleri gezdikten sonra Bağdat'a yerleşmiş ve 19 Şubat 923 tarihinde vefat etmiştir. Taberi çok iyi bir tefsir alimi olmasının yanı sıra hadis, fıkıh, kıraat alimi, aynı zamanda da döneminin en iyi tarihçilerindendir. Çoğu eseri günümüze ulaşmamakla birlikte, özellikle tarih ve tefsir sahasında kaleme aldığı iki eseri tam olarak bugün kütüphanelerimizde yer almaktadır. Taberi'nin günümüze kadar ulaşmış olan, kırk yıl boyunca her gün kırk sayfa yazarak tamamladığı ve Türkiye'de de Taberi Tefsiri olarak bilinen Camiu'l-Beyan an Te'vili Ayi'l-Kur'an adlı tefsirinden biraz bahsetmek gerektiğinin kanaatindeyim çünkü söz konusu olan bu tefsir eseri günümüzde hala okunmakta olup yapılan yeni çalışmalarda da kaynak niteliğindedir. Taberi; tefsirinde Hz. Muhammed 'den gelen haberlere, sonra ise sahabe ve tabilerin görüşlerine yer vermiştir. Daha sonra ise bu rivayetleri kendi aralarında uygunluk açısından tasnif etmiştir. Taberi bu eserinde tarihçiliğini de konuşturarak kendinden önceki tefsir alimlerinin hemen hemen hepsinin görüşlerini ve rivayetlerini bir araya toplamış, ortaya bir tefsir ansiklopedisi çıkartmıştır. Öte yandan söz konusu olan rivayetleri saymakla yetinmeyip rivayetlerin kime ait olduğuna ve ona nasıl ulaştığına da değinerek rivayet edilen metni de doğruluk açısından incelemiştir. Taberi, tarih sahasında yazılan en önemli eserlerden birisi olan Tarihu'l-Ümem ve'l-Müluk/ Tarıhu'r-rusül ve'l-müluk adlarıyla bilinen Milletler ve Hükümdarlar Tarihi adlı eserini 903-915-916 yılları arasında Arapça olarak kaleme almıştır. Taberi, bu eserinden dolayı tarihçiler arasında büyük bir şöhrete kavuşmuş olan ve tarihin babası olarak kabul edilen Herodot'a benzetilerek "İslam Dünyasının Herodot"u olarak nitelendirilmiştir. Bununla birlikte Alman şarkiyatçı Carl Brockelmann'a göre, bu eser ilk dünya tarihleri arasındadır. Yıllık yöntemini kullanan ilk tarihçi olan Taberi; bu eserinde yaratılıştan Abbasi Devleti'nin zamanına kadar geçen olaylardan, tarihi kişilerden, peygamberlerden, insan ırkının kökenlerinden ve çingenelerden bahseder. Taberi; eserinde tarihi belge niteliği taşıyan şiirlere, konuşmalara, mektuplara ve anlaşmalara da yer verdiğinden dolayı bu eser yapılan yeni çalışmalarda önemli yere sahiptir. Nitekim Hz. Muhammed 'in Rum İmparatoru Heraklius'a, Necaşi Ashame'ye ve Sasani İmparatoru Kisra'ya gönderdiği mektuplar bu eserde de yer almaktadır. Taberi eserin birinci kısmında, İslam öncesi dönemi ele alıp yaradılıştan itibaren Hz. Muhammed dönemine kadar gönderilen peygamberlerden bahseder. Bu kısımda bütün rivayetleri eserine alarak Ahd-i Atik'ten yararlanmıştır. Sayılan her nesne çift yahut tek olur. Sayılan varlık olduğu takdirde, ondan önce iki sayısının bulunması tabidir. Bu ise sayılan nesnelerin evveli ve başlangıcı olduğunu gösterir. Tek olduğu takdirde onun evveli ve başlangıcı birdir. Bunlardan her biri bu varlıkların başlangıcı ve evveli bulunduğunu gösterir. Evveli olan her varlığın ise bir Yaradan'ı bulunması zaruridir. İyi içerikti, duymadığım bir isim. Teşekkürler ve emeğinize sağlık. Kaleminize sağlık. Güzel bir içerik olmuş.


Bu inceleme başından sonuna kadar film hakkında bilgiler içerir, bu yüzden lütfen okumadan önce filmi izlediğinizden emin olun. Film, sadece görsel açıdan değil; aynı zamanda insan psikolojisinin karmaşıklığını ve erkeklik kavramının içsel yönlerini keşfetmesiyle de büyüleyici bir eserdir. Film, Phil ve Peter arasındaki zıtlığı ve bu zıtlığın onların hayatlarına nasıl şekil verdiğini anlatır. Phil, dışarıdan bakıldığında sert, kararlı ve güçlü bir erkek gibi görünse de filmin ilerleyen bölümlerinde duygusal olarak bağlandığı akıl hocasını kaybetmesiyle iç dünyasında köklü değişiklikler yaşadığını öğreniriz. Phil'in sert karakteri, içinde yaşadığı dünyanın baskılarına ve beklentilerine karşı direnmek zorunda kaldığını açıkça gösteriyor. Phil'in kendisine tezat kardeşi George ise ona nazaran daha sakin, iyi niyetli ve gösterişten çokça hoşlanan bir erkek. Kardeşi Phil'in aksine işçi botları giymiyor mesela. Temiz, takım elbiseli ve ayağında daima parıldayan ayakkabılar var. Buradan iki kardeşin soyadı, büyüdükleri yer, sahip oldukları imkan ve aileleri aynı dahi olsa bile üstlendikleri görev ve bulundukları konumların kendilerini dönüştürdüğü farklı kişilikleri görüyoruz. İki kardeşin birlikte çekip çevirdikleri çiftlikte sürü otlatmaktan dönen Phil, George ve yanlarında çalışan erkek gibi erkek adamları, akşam yemeği için uğradıkları Rose ve oğlu Peter'ın işletmesinde sabahlarlar. Peter'ın feminen davranışlarından rahatsız olan Phil, çocukla dalga geçer ve bu durum sonunda Rose'un kalbini kırar. Onu teselli etmekte Phil'in kardeşi George'a kalır. Film iki karakterin evlenip çiftiliğe gelmesiyle başlamış olur. Rose'un çiftliğe gelmesi ve George'un bütün ilgi ve sevgisinin yeni karısına yönelmesi ile birlikte Phil, kurduğu otoritenin sallantıya girdiğini hisseder ve büyük bir kıskançlıkla Rose'a psikolojik baskı uygulamayı başlar. Rose, Phil'in psikolojik baskılarından kurtulmak için çareyi içmekte bulur. Kıyafet altlarında yahut yorgan altlarına sakladığı şişeler ile çiftlikte Phil ile sıkışmış durumda gününü kurtarmaya çalışır. Ancak bu durum doktorluk okuyan Peter'ın yaz tatili için çiftliğe taşınmasıyla tamamen değişir. Rose'un feminen oğlu Peter; daha sakin, iyi niyetli ve duygusal bir erkek olarak betimleniyor. Bu karakterin zıtlığı filmin temel temasını oluşturuyor. Phil, başta Peter ile dalga geçmekten zevk alır ancak zamanla onu koruması altına almaya başlar. Peter'a at binmeyi, kement yapmayı ve fırlatmayı, kısaca kendince bir erkek ne yapmalı, nasıl olmalıyı öğretmeye çalışır. Bu artık Phil'in, Peter'a bir öğretmen olarak yaklaştığı yerdir. Tıpkı film boyunca duyduğumuz Phil ve geçmişteki akıl hocası arasındaki ilişkiyi bu yeni ikilide hissederiz. Özlemini duyduğu hocasına karşı duygularını yumuşak bir erkek olarak gördüğü Peter'la yaşar. Ancak Rose, bu ilişkiden rahatsızdır ve ikisini avcı ve kurban olarak nitelendirir. İzleyici içinde bu durum gözle görülebilir bir durumda. Phil'in Peter'e karşı soğuk ve umursamaz tavırları, daima lider olarak durduğu konumu her an kemikleri kırılacakmış gibi duran genç çocuk için bir tehlikedir. Ancak Peter, zamanla annesini intiharın eşiğine sürükleyen bu adamla yaşadığı ilişkiyi tersine çevirir. Peter'ın, Phil'e karşı kendi kırılgan dünyasından merhamet beslediğini düşündüm. Sanki Phil'i içinde yaşadığı sert, asla kırılmaz kabuğundan çıkarmak istermiş gibi hissettim. İşte filmin ters köşesi burasıydı. Peter, Phil'i düzeltmeye ya da kurtarmaya çalışan bir karakter değil ve hiç olmayacaktı. Peter, kendisini gerçek erkek olarak nitelendiren bu adamı bir sorun olarak görüyordu sadece. Hayatında sahip olduğu tek şeyin, annesinin, hayatına mal olabilecek bir sorun hem de. Aslında Peter filmin başından beri bir erkektir. Annesini koruma iç güdüsüyle yaşayan bir erkek. Bu durumda kendine biçtiği görevle birlikte Phil'i ortadan kaldırmakta kendisine düşer. Zamanla Phil'in güvenini ve sevgisini kazanan Peter, annesinin sorununu zekice ortadan kaldırır. Aslında Peter, en başından beri Phil'in zaten kendisini dönüştürmeye çalıştığı erkek olduğunu seyirciye gösterir.


Film, Katolik Kilisesi'nin Başpsikopos'unun seçimiyle başlayan bir hikayeye odaklanırken, aslında derinlemesine bir din incelemesi sunar. Filmin konusu gerçek bir hikayeye dayanır. Ben filmi, Hristiyanlık, Katoliklik, Ortodoksluk ve diğer semavi dinlerden bağımsız olarak tüm dinleri içeren asıl Tanrı inancına ve yaratılan varlıkların inanç biçimine odaklanacağım. Film, dinin insanlar arasında nasıl bir bağ kurduğunu ve aynı zamanda nasıl ayrıştırıcı bir etken olabileceğini anlatıyor. Papa Francis ve Papa Benedict'in dini yorumları ve uygulamaları, dinin içsel çeşitliliğini ve farklı bakış açılarını gösteriyor. Bu, dini bir bakış açısıyla değerlendirdiğimizde bizi iki temel yolun karşılaştığı bir noktaya götürüyor: Baskıcı ve geleneksel yaklaşım ile yapıcı ve yenilikçi bir bakış açısı. Baskıcı ve geleneksel yaklaşımda Papa Benedict, dinin sıkı kurallar ve gelenekler tarafından belirlendiğini ve değişime açık olmadığını söyler. Katolik Kilisesi'nin geleneklerini korumak ve sürdürmek için çaba gösterir. Yapıcı ve yenilikçi tarafta ise Papa Francis, insanların değişen dünyaya uyum sağlaması gerektiğini ve dini öğretilerin esnek olması gerektiğini düşünür. Ayrıca sosyal adalet ve yardımseverlik gibi konuları vurgular. Bu yaklaşım, dinin insanların ihtiyaçlarına ve toplumsal değişimlere nasıl cevap vermesi gerektiğini vurgular. Örneğin Papa Benedict, kilise kurallarının sıkı bir şekilde uygulanmasını isterken, Papa Francis, kiliseyi daha açık ve kabul edici hale getirmeyi amaçlar. Ya da Papa Benedict, cinsel yönelim gibi konularda daha katı bir tavır sergilerken, Papa Francis, bu konularda daha hoşgörülü bir yaklaşım benimser ve toplumun değişen ihtiyaçlarına daha fazla dikkat çeker. Bu iki farklı yaklaşım, dinin nasıl yorumlandığı ve uygulandığı konusundaki çatışmaları ve dinin toplum içindeki rolünü derinlemesine ele alırken, izleyiciye farklı düşünce tarzlarının ve inanç sistemlerinin nasıl etkiler doğurabileceğini gösterir. Ayrıca film, dinin içindeki türevleri, yani farklı cemaatleri vurgulayarak, dinin ne kadar çeşitli yorumlara açık olduğunu hatırlatıyor bizlere. Papa Francis, Tanrı'nın kendisine bahşettiği dünyevi yaşamın ve nimetlerin tadını çıkaran, aynı zamanda dinin öğretilerini yaşamaya çalışan bir rahip. Tüm film boyunca, insanların yaşamlarına karışmış olan bu dengeyi anlatmaya çalışarak, dünyevi zevklerden rahatsızlık duymamanın gerektiğini ve bu zevkleri Tanrı'dan utancını taşımadan yaşayabileceğimizi hatırlatır. Bu düşünce bizlere Tanrı'ya inanmanın, aynı zamanda dünyevi yaşamın tadını çıkarmanın bir engeli olmadığını vurgular. Başpsikoposumuz olan Papa Benedict, Papa Francis'e tamamen zıt bir tutum sergiler. Kilisesine ve Katolik Hristiyan aleminin sorumluluklarını taşırken fazlasıyla gelenekçi bir yaklaşım benimser. Başlarda değişime pek açık olmayan Benedict, Papa Francis'i fazla kendini beğenmiş ve uçarı birisi olarak görür. Ancak zaman içinde, bu iki farklı fikir ve inanç yapısına sahip adam arasında bir arkadaşlık ve anlayış gelişir. Benedict, Papa Francis'in düşünce tarzı ve yaşam biçimine hayranlık duymaya başlar. Uzun yıllar boyunca milyarlarca insanın sorumluluğunu taşımanın ağırlığı, kilisenin ve üst düzey siyasilerin baskıları yüzünden Benedict'in dini inancını yaşamak ve paylaşmak konusundaki enerjisi tükenmiştir. Bu baskılar, onu dinini bir yük olarak görmeye ve hatta dini artık sadece bir görev olarak görmeye yönlendirmiştir. Bu noktada, dinin özünden uzaklaşmış ve daha çok bir rutin haline gelmiştir. Film sırasında üzerinde düşündüğüm bir konu, dinin zorlama yoluyla öğretilemeyeceğiydi. Din, kişinin içsel bir deneyimidir ve kişinin hissettiğiyle ilgilidir. İnsan doğası gereği kendisinden daha büyük ve yüce bir varlığa inanmaya meyillidir. Bu varlık, insanın yalnız veya savunmasız hissettiği zamanlarda sığınabileceği bir kudrettir. Ancak bu yüce varlıkla insan arasındaki iletişim, zorlama veya dayatma yoluyla değil, isteyerek ve yürekten inanarak gerçekleşmelidir. Din, kişinin iç dünyasına ve vicdanına özgü bir meseledir. Toplum baskılarıyla, insanları tercihlerinden dolayı günahkar göstererek veya Tanrı'nın istediği gibi bir insan olmadıkları için cehennemde yanacakları tehdidiyle Tanrı'yı sevdiremezsiniz. Onun merhametinden, sevgisinden ve bağışlayıcılığından söz etmelisiniz. Her insanı eşit yarattığından ve adaletinin her zaman tecelli edeceğinin güvencesini vermelisiniz. Korktuğumuz şeyleri sevmeyiz, onlardan sadece korkarız. Bize zarar vermesinden korktuğumuz içinde hep diken üstünde yaşarız. İyilikleriyle ve merhametiyle yaklaşanı severiz. Sevdiğimize güvenir ve daima sevdiğimizin yanında olmak isteriz. Sanırım bu günlerde Tanrı'yı öğretmeye ve sevdirmeye çalışan din adamlarının sorunu da bu. Din adamlarının görevi, insanlara Tanrı'yı sevdirmek ve öğretmekten ziyade, Tanrı'nın sevgisini, merhametini ve adaletini vurgulamaktır. Sonuç olarak, "The Two Popes" filmi sadece bir din tartışması değil, aynı zamanda insanların dinin nasıl yorumlandığına ve uygulandığına dair bir derinlemesine düşünce sunarak içinde kaybediyor.


Tino, kalbinin derinliklerindeki gizli kapıları açmak isteyen küçük / büyük çocuklara; sevgiyle ve güvenle elini uzatan bir dost oluyor. Terapötik nitelikte bir kitap. Metaforlar içerdiğinden iyileştirici özelliğe sahip. Çocuğun çözüm bulma becerisini destekler nitelikte. Hayal kurmanın güzelliğini hatırlatır. Çocuğun yaratıcılığını kendini değerini ona fark ettirir. Bu kitapla çözülmemiş problemlerin metaforlar üzerinden iyileştirmesi amaçlanmıştır. İnsan metaforik bir masal dinlerken beyin dalga boyları arasında değişim yaşanır. Terapötik iletişimle ve empatiyle hayal gücümüz çözüm bulma becerisini gerçekleştirir.


Birbirine karıştığı halde birbirinden bağımsız bir şekilde hissedilen, cinsel birleşmeyi andıran motor ve metal sesleri, ritmik hareketlerin beslediği bir şehvetin ardından yüzden damlayan tere benzeyen koyu kıvamlı motor yağının akışkanlığı ve giderek doruğa ulaşan doygunluk sahnesiyle açılan sekans... Ne anlatacak bu bu film derken başlayan hikaye ve hikayenin içinde debelenip duran, ara ara istifra etmeye niyetlenen, buna rağmen arayışını bırakmayan, merakla devamını arzulayan bilincimiz. Aslında sürekli olarak burnumuzun dibinde olan, gördüğümüz fakat yorumlamaktan imtina ettiğimiz ne kadar çarpıklık varsa hepsini gözümüzün önüne seren devam sahneleri... Kuşkusuz, bu filmi izlemek seyir halindeki bir otomobilin camından dışarıya bakmak gibi değil. Bu filmi izlemek seyir halindeki bir otomobilin içindeyken yolun kenarındaki dikenli telleri tutup ellerimizin parçalanmasını seyretmek gibi... Yol kenarında akıp giden görüntüler bilincin içine işlemiyor belki ama bu filmin her karesi zihnimize kazınıyor. Sanıyorum hayatımda izlerken en çok zorlandığım, kıvrandığım, üstesinden gelemeyeceğimi düşünüp yarıda bırakmakla devam etmek arasında en çok ikilemde kaldığım filmdi Titane! Bu film ele aldığı konuları o konuların sertliğinde vermiş ve izlerken aslında rahatsızlık duymamız gereken fakat bir şekilde yumuşatıldığı için rahatsızlık duymadığımız her şeyi konunun sertliğini psikolojimize yedirerek bize sunmuş. İlk defa yaşam içerisinde aşırı rahatsızlık duymam gereken şeylerin zihnime nasıl yumuşatarak aldığımı, bunun o konunun ciddiyetini nasıl zayıflattığını hayretle izledim. Biraz daha somuta indirgeyecek olursak bu film ele aldığı konuları o konunun sertliğine ve rahatsız ediciliğine öylesine denk bir şekilde vermiş ki teorik olarak algılananı derinden sarsarak konunun ciddiyetini ruha işlemiş. Filmin birbirinden bağımsız sayılmayacak iki bölümden oluştuğunu belirtelim. Birinci bölümde vahşetin, sadizm ve mazoşizmin ortaya çıkmasına zemin olan temel taşlarını, yani Alexia'nın çocukluk zamanlarını ve Alexia'nın yetişkin bir yaşa ulaştıktan sonraki halinde bunun yansımalarını izliyoruz. İkinci bölümde ise Alexia'nın işlediği bir cinayeti eline yüzüne bulaştırdıktan sonra kılık değiştirip kaçarken bir yerde gördüğü kayıp ilanından sonra karar vererek o kayıp erkek çocuğa dönüşümü ve sonrasını izliyoruz. Filmin her iki kısmı yönetmen tarafından büyük bir ustalıkla birleştirilmiş ve geçişi izlerken izleyicide herhangi bir boşluk hissine mahal vermiyor. Bu durum izleyicinin Alexia ile empati yapmasından değil, kurgunun güçlü olmasından ileri geliyor. Filmin her iki bölümünde ortaya çıkan durum aynı karakter olan Alexia ve sonrasında saklanmak için büründüğü kimlik olan Daniel'in birbiriyle çelişmesinden ziyade, dönüşümün alt yapısına dair psikolojik alt yapısı epey güçlü bir senaryo ile ilgili. Çünkü Alexia'nın çocukken yaşadığı bazı olayların geleceğe nasıl tesir edebileceğinin olasılıkları güçlü bir şekilde ele alınmış. Filmin henüz başında babası tarafından kullanılan bir arabanın arka koltuğunda Alexia'nın çocukluk haliyle karşılaşırız. Ekşittiği suratıyla babasının kullandığı arabanın motorunun sesini taklit etmektedir. Sonra kamera babasına döner. Babasının yüzünde bıkkınlık ve tahammülsüzlük okunmaktadır. Kızının çıkardığı motor sesinden rahatsız olan baba arabada çalan müziğin sesini yükselterek kızının sesini bastırmaya çalışır. Küçük Alexia bunu görünce sesini iyice yükseltir ve babanın yüzündeki bıkkınlık ve stres belirtisi daha da artar. Alexia bu kez ayağıyla babasının koltuğunu arkadan itince babası sesini yükseltir. Bunun üzerine Alexia emniyet kemerini çıkarıp arabanın arkasında bakmak üzere arkasına dönünce şoför koltuğunda bulunan babası bir refleksle sesini daha da yükselterek arkasına döner ve Alexia'yı sertçe tutup oturtmak ister ve bu sırada direksiyon hakimiyetini kaybedince kaza kaçınılmaz bir hale gelir. Burada babasıyla kızı arasında yaşanan gerilim özgün bir baba-kız ilişkisinden ziyade geneli kapsayan bir iletişim şekline ışık tutmaktadır. Filmin ilerleyen sahnelerinde daha da belirginleşecek olan toplumsal cinsiyet rolleri çok fazla detaya inilmeden Küçük Alexia ve babası arasında cereyan eden iletişim biçimine gömülmüştür. Giderek artan memnuniyetsizlik, yükselen ses tonu, kız çocuğunun ben de varım dercesine kendince uyguladığı yöntemler, babasının yükselen sesi ve çığrından çıkması aslında toplumsal bir denklemin çöküşünün göstergesidir. Normal koşullarda bu tür sahnelerin ardından filmlerde eğer ölüm gerçekleşmezse bazı gard pozisyonlarının kırılmasından dolayı iki uç arasında bir uzlaştırma çabası görünürken bu filmde bu yoktur. Kaza sırasında doruğa çıkan gerginliğin inmesini beklerken film ikinci sekansa geçer ve biz yine hastane odasının kapısının önünde üzgün, yaptığından pişman olan bir baba, duygularında ve meydan okumasında kırılma yaşayan bir Alexia bekleriz. Alexia'nın kafası darbe almıştır ve titanyum bir plakanın kafatasının üzerine yerleştirilmesi gerekmiştir. Ameliyat biter ve doktor fiziki fonksiyonlarını kontrol etmektedir. Alexia'nın yüzünde meydan okuyan bir ifade, teslim olmamanın belirtisi vardır. Deyim yerindeyse dik dik babasının gözünün içine bakmaktadır. Kamera babasına döndüğünde onda da daha önceki umursamaz bir bıkkınlık ifadesi görürüz. Çok fazla kızı için kaygılandığına dair bir belirti ya da keder yoktur. Bir an önce bu iş bitse de gitsek telaşındadır. Aralarında hiçbir şekilde olumlu duygu geçişleri olmaz. Ne bir sarılma, ne bir şevkatli söz. Sıradan bir olaymış gibi hastaneden çıkarlar. Alexia taburcu olduktan sonra hastanenin kapısında ilk iş olarak arabalarına doğru gider ve arabalarının halen çalışabilir durumda olduğunu anlayınca çok mutlu olur, arabaya yaklaşır ve elleriyle arabayı okşadıktan sonra camına yüzünü yaslayıp bir süre huzurla durur ve bir de arabanın camına bir de öpücük kondurur. Bu inanılmayacak derecede ilginç bir olaydır çünkü aynı araba Alexia'nın ölümüne neden olacaktı. Alexia yetişkin bir kadın olmuş, arabaların üzerinde erotik danslar yapılan bir gece kulübünde striptiz yaparak hayatını kazanmaya başlamıştır. Bu alışılmışın biraz dışında bir durumdur çünkü çoğu yapımda bu tür mekanlarda çalışan kadınlar bu işi hayat şartlarından dolayı zorunluluktan dolayı yaptıkları halde Alexia'nın bu işi tercih etmesi tamamen bilinçli bir tercihtir. Çünkü Alexia'nın zihni parçalanmış durumdadır ve organik olandan git gide daha çok uzaklaşmaktadır. Metal ile kurduğu yapay bağ onun için hayatın gerçekliği halini almıştır. Filmin birçok sahnesinde özellik sadizm konusunda Marquis de Sade'nin cinsellik ve acı üzerinden yaptığı değerlendirmelerin mührü vardır. Çünkü Sade'a göre cinsel hazzın arka planında acı vardır. Bu acı cinsel hazzı besler, büyütür... Bu yüzden sadizm yaşamın doğal bir sonucudur. Çocukken geçirdiği kazada acıyı tadan Alexia'nın kafatasına çakılan plaka artık hayatının tamamına nakşolmuştur. Cinsel haz ve acı bu kadar iç içe geçtikten sonra haz konusunu parlak, göz alıcı arabalarla sevişirken çözen Alexia, yaşamın diğer yanını tamamlamak için çalışma vakitlerinden arta kalan zamanlarında bir takım seri cinayetler işler. Cinselliğin de gerçekleşmesi ile birlikte Alexia'nın yabancılaşma süreci tamamlanmış ruhu mekanikleşmiştir. Bu bilinen anlamda bir bütünleşmekten ziyade yabancı olanın nüfuz etmesidir. Yabancı olan ile yaşanan temasların sağlıklı sonuçlar doğurmayacağı da bilinir. Alexia evde uyandığında uyluk kısmında morluklar ve vajina bölgesinden akan motor yağıyla karşılaşır. İnsan bedenine karışan yabancının tezahürünü izleriz bu sahnede, daha da sonra dizlerini karnına çekip yatağına uzanır. Bu sahneler yaşamımıza sızmış olan, üzerimizde eklektik duran bütün yabancılığı rahatsız edecek şekilde bize gösterir çünkü Alexia'nın yüz ifadesinde huzura dair bir şeyler okumak bir hayli zordur. Kafasına, zihnine atılan bir tohumla başlayan yabancılaşma genetiğe aktarılmıştır. Aynı insana aslında yabancı olan 'iktidar' olgusunun insana zorla eklemlendikten sonra genlerle nesilden nesile aktarılır hale gelmesi gibi. O yüzden bu sahne üzerinden rahatlıkla bio-iktidar çözümlemesi de yapılabilir. Çünkü yabancılaşma yeni bir şeyi ortaya çıkarmıştır. Hibritleşme... Alexia'nın hamileliği, giderek büyüyen karnı aslında bir felaketin, yani melezin habercisidir aynı zamanda. Kötülük tekil olmaktan çıkıp kendini bir bedende, ruhta yaşatmaya başlamıştır. Dolayısıyla bu melezleşmenin ortaya çıkaracağı sonuç kendi köklerinden, toplumundan tamamen uzaklaşmış bir varlık gerçekliğidir. Filmin son sahnesinde Alexia'nın doğurduğu omurgası metalden olan bebek tam olarak bunu temsil eder. Kendine yabancılaşan insan aynı zamanda topluma ve toplumsallığa da yabancılaşmıştır, zihinde başlayan yabancılaşma Alexia'yı bir seri katil haline getirmiştir ve bu cinayetlerden birini işlerken eline yüzüne bulaştırır ve kaçmak zorunda kalır. Burada kaçacak olduğu şey aslında kökleri ve esas benliğidir. Ve benliğini yitirmiş birinin yapacağı temel şey gemileri tümden yakarak geçmişiyle arasına tamamen set çekmektir. Yönetmen bu geçişi bir yangınla vermeyi tercih eder çünkü ateşin insanlık tarihinde gelişim açısından önemli bir rolü olsa da aynı zamanda bir kara delik gibi her şeyi yutan, yok eden de ateştir. Alexia annesini ve babasını evle birlikte yakarak topraktan beslenen son köküne de darbe vurur ve yola düşer. Buradan itibaren filmin ikici yarısı başlar. Adrien dönüşümünden sonra yeni bir benliğin keşfini yaşamaya başlar. Yeni babası yıllar önce kaybettiği oğlunu bulduğunu düşünür ve ona dört elle sarılmak ister. Bir erkek olarak hayatında bıraktığı her boşluk psikolojisini zedelemektedir zira! Burada oğluna duyduğu sevgi ayrı bir tartışma konusudur ve bir erkek olarak o boşluk artık dolmuştur. Adrien ona tuhaf gelse de oğlu olarak benimser ve onu kazanmaya çalışır. Bu aynı zamanda onun için bir 'evcilleştirme' meselesidir. Çünkü erkeğe verilen misyon budur; evcilleştirmek. Yani kendi çemberinin içine sığdıracağı şekilde terbiye etmek. Erkek; eşini, kız kardeşini, arkadaşını, sevgilisini ve hatta annesini sürekli olarak evcilleştirme eğilimindedir çünkü bu cins tarihin başından beri yüceltilmiştir. Yunanlıların meşhur yarı tanrısı Prokrusthes nasıl insanları kendi boyuyla eşitlemek için ayaklarını kesiyor veyahut kasnak sistemiyle büyük acılar çektirerek boylarını uzatıyorsa erkek de bunu yapar. Babanın film içerisinde yaşadığı sinir geçişleri bununla ilgilidir. Çünkü uzun yıllardır aradığı oğlunu bulmuştur ve evcilleştirmek zorundadır. Aradan geçen zamanla birlikte Adrien'in aslında Adrien olmadığını anladığında dahi kim olursan ol benim oğlumsun demesini de buraya koyabiliriz. Adrien'in evden kaçmak istediği sahne çok çarpıcıdır. Çünkü adrien o evde yaşadığı sürece kadınlığını unutmuştur ve erkek olmanın gerçekliğini görmektedir. Yönetmen otobüs sahnesinde, filmin başından beri kullandığı imgelere dayalı anlatım biçiminden taviz vermek zorunda kalacaktır. Çünkü birilerinin cinslerin benimsediği rollerin yapay bir düzlemde gerçekleştiğini bize hatırlatması gerekmektedir. O sahnede yönetmen yeter artık der. Her şeyi bu kadar normalleştirmemelisiniz! Otobüste erkek profilini gözümüzün içine bu yüzden sokar. Arkada oturup ağza alınmayacak cümleler kuran bir 'eril' grubun otobüsteki siyahi kadına ettikleri hakaretler Adrien'de büyük rahatsızlığa neden olur. Ancak titanyumdan dolayı kendine ve toplumuna o kadar yabancılaşmıştır ki yaşadığı rahatsızlık tamamen bireyseldir. Orada siyahi kadının durumunu pek de umursamaz fakat kadın olmanın zorluklarını fark eder. Yönetmenin yabancılaşmanın imgelemi olarak Alexia'nın zihnine çaktığı titanyum levha aslında hepimizin kafasında mevcut ve Julia Doucornau bütün bunları yalnızca hepimizi temsil edecek bir birey üzerinden anlatmış hepsi bu!


Zeynep şeker mi şeker, elma yanaklı bir kızdı. Herkes de onu severdi. Komşular, akrabalar hep sorardı. Zeynep'in yanakları hep böyle kırmızı mıydı? Annesi bebeklik fotoğraflarını gösterirdi. Zeynep çocukken de pek tatlıydı! Kehribar gözlü... Annesi nazar değmesin diye kakül kestirmişti. Alnından inen koyu kestane saçları gözlerini bir nebze de olsa saklıyordu çünkü. Ailesinin ona gözü gibi bakmasına karşılık Zeynep de onları bir gün olsun üzmemişti. Saygılı ve kibardı. Derslerinde de başarılıydı. Dışı ne kadar tatlıysa içi de bir o kadar baldı! Durduk yere insanın onu sevesi gelirdi. Ailesinin en büyük korkusu bir gün onu alıp götürmeleriydi. Ne var ki Zeynep on ikisine basmadan öteki tarafa göçmüştü. Ölümü ani ve beklenmedik olunca ailesi feryat etti. Babası köy kahvesine uğramaz oldu. Evin önünden geçenler evdeki matem havasından gözyaşlarını tutamadı. Köyün üstüne kara bulutlar çöktü. Sonbaharın ortasında zemheri indi köye. Yaşamak dayanılmaz olunca kadının canına tak etti. Bir gece ansızın kendini dışarıya attı. Köy kısmı dışarıda esen kötülüğü bilirdi. Hiç çıkılır mıydı dışarıya? Kadın önemsemedi. Kocası da durdurmadı onu. Karısının peşinden o da indi sokağa. Bir süre yürüdüler öylece. Hava öyle berbattı ki esen rüzgar içlerine işliyordu. Kadın giydiği kırmızı hırkaya sarıldı. Böyle giderse sabahı göremeyeceklerdi. Ama ne olacaktı ki? Zeynep yoktu artık. Hayatta kalma arzuları ağır basınca kendilerini evin önünde buldular. Dış kapıdan geçip içeri girecekleri sırada kadın bir şey fark etti. Bahçedeki ekinlerin olduğu tarafta biri vardı. Hayra alamet olmadığı kesindi. İlk bakışta insan sandı ama bu saatte ne çıkacağı belliydi. Kocasının kolundan destek aldı. Her şeyi bırakmış olmalarına rağmen derinlerde bir duygu içlerini kemiriyordu. Yine de yanına gittiler. Bahçenin köşesine ektikleri domates, biberler ne zamandır bakılmadığı için kuruyup gitmişti. Soğuyan havanın da etkisi vardı bunda. Üstlerini örtmek kadının aklına bile gelmemişti. Yenipazar köyünde cinlerin ekinlere dadanması nadirdir. Ancak her ihtimale karşı tarlanın başına korkuluk diker, boynuna da muska koyarlardı. Cinin eşeleyip kazdığı toprakta kuruyan bitkilerin köklerini kemiriyordu. Onun bu hali ikisinin midesini ağzına getirmişti. Ne tepki vereceklerini şaşırmışlardı. Dua edecek oldular ama bu kötü bir fikirdi. Üç harfliler dua edilmesinden hoşlanmazlardı. Ağzına dolu bir toprak alan cin başını kaldırıp onlara baktı. Yaşlı, çirkin bir adama benziyordu. Göz kapakları yoktu. Saçı kısmen dökülmüştü, kafa derisi kanıyordu. O kadar zayıftı ki derisi kemiğine yapışmıştı. Cinden derin bir inleme sesi duyuldu. İğrenç bir sesti bu. Kaba, hırıltılı... "Kız... Nerede?" Zor konuşuyordu ama ne olduğunu anladıklarında kadın aklını kaçıracağını sandı. Cin dosdoğru kızının penceresine bakıyordu. Kızına ne zaman musallat olmuştu? Kocasının kolundan destek aldı. Ağlamak istiyordu ama öfkesi baskın çıkmıştı. "Zeynep'im öldü. Sen mi götürdün onu? Sen mi... Kızım! Yavrum... Ah!" Elini kalbine götürdü. Bu kadarına dayanması mümkün değildi. Avucundaki tohumları onlara uzattı. Kadın alıp almamak konusunda kararsızdı ama başka çaresi de yoktu. Kocasına baktı, aynı fikirdeydiler. Birazcık bile umut varsa kızlarını geri getirmek için her şeyi yaparlardı. Gece olunca cinin gelmesini beklediler. Kızlarının odasındaki pencereden onu gömdükleri yere baktılar. Ancak ne kadar beklerlerse beklesinler cin gelmedi. Günler, aylar geçti. Tohum büyüdü, yaprakları çıktı. Onun büyümesini izlemek içlerindeki hasreti dindiren yegane şeydi. Tüm hayatlarını Zeynep'ten sonra bu tohuma adamışlardı. Aylar sonra bitki yeterli olgunluğa ulaştı. Daha önce hiç görmedikleri türden pespembe bir çiçekti bu. Kızlarına benzetmişlerdi. Onun gibi güzel, narin... Kadın yapraklarına dokunmaya kıyamadı. Gün boyu yanında oturup onunla konuştu. Sonra bir gece kızının odasındaki pencereden cini gördü. Çiçeğe doğru yaklaşıyordu, can havliyle aşağı indi. Kocası da peşinden inmişti aşağı. Cin çiçeğe dokundu ama farklı bir dokunuştu onunki. Bahçede ekinleri söktüğü zamanki gibi değildi. Zarar vermek istememişti. "Bize çocuğumuzu geri vereceğini söylemiştin," dedi adam, çiçeğe zarar vermesinden korkuyordu. Cin karşısındaki karı kocaya baktı. Sahi nasıl bir aptallıktı bu! Anlaması mümkün değildi. Zaten insan olmak da böyle değil miydi Arzularına boyun eğmekti. Olmayacak işi oldurmaya çalışmaktı. Umut etmek, sonrasında hayal kırıklığına uğramaktı. Yine de istemekti. "Karşılığında bizi mi alacaksın?" Adamın sorusundaki tedirginliğe karşın cin sakin bir sesle konuştu. Cin arkasını dönüp gitmeye başladığında ne yapacaklarını bilemediler. Birbirlerine sarılıp uzun süre ağladılar. Duyguları alt üst olmuştu. Kızınız çiçeğe karıştı ne demekti? Karşısındaki güzel çiçek bir zamanlar çocuğu olan Zeynep miydi? Ama düşününce Zeynep bir çiçek olsaydı tıpkı böyle gözükürdü. "Allah'ım... Nasıl bir günah bu?" dedi adam, pişmanlıkla. Karısı aynı fikirde değildi. Adam kendini karısından ayırdı. Aklını kaçırmıştı şüphesiz. Nasıl bir felaketin içine düştüklerini göremiyordu. Tek önemsediği kızının yanlarında olmasıydı. Ama ne uğruna? Odasına dönmek yerine bahçede kaldı. Karşısındaki güzel çiçeğe suçlulukla baktı. Zeynep yanlarında kalacaktı ama insan olarak değil, çiçek olarak! Mutlu olacak mıydı? Asla derdini, sıkıntısını anlatamayacaktı. Hareketsizce, konuşmadan, yalnızca ona bahşettikleri hayatı yaşayacaktı. Bir daha asla Zeynep'in sesini duyamayacaklardı. Arkadaş edinmeyecekti. Gülüşünü zamanla unutacaklardı. Adamın yüreğine bir sıkıntı çöktü. Kızı öldüğünde bile bu denli çaresizliğin içine düşmemişti. Zeynep'i çok severken ona böyle bir kötülüğü nasıl yapmıştı? Ruhu cennete gidecek miydi orası bile meçhuldü. Öteki tarafta anne babasına lanet okuyacaktı. Canı acıdığında bunu dile getiremeyecekti. Korkunç bir hata yapmışlardı! Adam elini kalbine götürdü. Nefesi tıkanınca olduğu yere yığıldı. Kalp krizi geçiriyordu ama o zaman karısından yardım istemek aklının ucundan bile geçmedi. Sessizce kabullendi durumu. Ölmesi gerekiyordu. Zeynep'e yaptığı kötülüğün cezasıydı bu. İnşallah onu affederdi. Gözlerini kapatınca kızını gördü. Zeynep'in ona gülümsediği kısacık bir anı... Adamcağız oracıkta son nefesini verdi. Her şey sona erdiği için mutluydu. Kadın onu bulduğunda kocası çoktan öteki tarafa göçmüştü. Feryat etmedi bu kez. Yapılması gereken belliydi. Kızının yanına bir çukur daha kazdı ve kocasını güç bela oraya götürerek içine attı. Gece olunca cinden tohum isteyecekti. Toprağı okşadı. Ailesini asla bırakmaya niyeti yoktu. Ne yaşanırsa yaşansın onları terk etmeyecekti. Kocası, kızı... Yine beraber olacaklardı.


Zehra tereddüt etti. Annesinin ne tepki vereceğini kestiremiyordu. Bir yandan da çiçeklerden kurtulmak istiyordu. "Anlarsa fena olur ama," diye geveledi ağzında. Henüz işlemediği günahın pis lekesi yüzünde belirmeye başlamıştı. İçini sıkıntı bastı. Eskiden ablasına ait olan odanın penceresinden dışarı baktı. Annesi her zamanki gibi evde durmak yerine çiçeklerle alakadar olmayı seçmişti. Karnına bir ağrı saplandı. Hiçbir zaman kadının sevgisini tam anlamıyla kazanamamıştı. Teyzesinden öğrendiği küçük bir bilgi ona hayatı zindan etmişti. Doğduğu gün kız olursa adı Zeynep olacaktı. Ama annesi kızını Zeynep'e benzetememiş, onu ablasının ismini taşımaya layık görmemişti. Zehra babasına çok benziyordu. Fazla güzel sayılmazdı ama çirkin de değildi. Gözlerinde çocukluğun verdiği masumiyet ışıldıyordu. Her nasılsa ablasına karşı duyduğu öfke bile söndürememişti bu ışığı. Ali de babasına çekmişti ama onun yanakları ölen ablası gibi kıpkırmızıydı. Bu sebeptendir ki kadın az da olsa kızını andıran oğluna her zaman değer vermişti. Ali bu sevginin tamamen başka bir şeyin üstüne kurulu olduğunu biliyordu. Doğdukları andan beri çocuklar fark etmişti durumu. Kocası hala anlayabilmiş değildi. Kadının gözünde eski evinden getirdiği çiçekler kadar değerleri yoktu. İki kardeş gece hiç uyumadılar. Uygun bir saatte evden sessizce çıktılar. Hava zifiri karanlıktı. Rüzgar buz gibi esiyordu. Ne hava! Zemheri inmişti köye. Soğuktan nefesleri kesilmişti. Çiçeklere doğru yaklaşırken etraflarına bakındılar. Kimsecikler yoktu. Ses de çıkmıyordu. Cinlere bulaşmadan işlerini halletmek istiyorlardı. Tüm hayatlarını mahveden çiçeklerin kökünü söktüklerinde tuhaf bir rahatlama hissettiler. Uzun zamandır taşıdıkları bir yükü atmak gibi... Zehra elinde tuttuğu pembe çiçeğe bakarken doğru kararı verdiklerini düşündü. Onlarla ne yapacaklarından emin değillerdi ama. "Çöpe mi atsak?" diye sordu Ali ama bu kötü bir fikirdi. Annesi bulursa onları öyle bir döverdi ki... Ya da daha fenası öldürürdü. Bu düşünce bile yeterince korkunçtu. Bahçedeki ağacın arkasına tünemiş cin içinden güldü. Bir kez daha insanların ne kadar anlaşılmaz olduğunu düşündü. Annesinin en değer verdiği şeyi öldürmüşlerdi. Buna rağmen tek korkuları yakalanmaktı. Sanki gerçeği bilmiyorlar mıydı? Tuhaf şeydi insan olmak... Cin karanlığın içinden süzülüp onlara doğru gelmeye başladı. Ağzından çıkan sesler belli belirsizdi. Zehra az da olsa ayırt edebilmişti. Zeynep diyordu! Korkudan beti benzi attı. Ali henüz fark edebilmiş değildi ama ne olursa olsun kaçmak zorundaydılar. Zehra kardeşinin bileğinden tuttuğu gibi onu evin içine sürüklemeye başladı. Cinin adımları yavaştı. Onlara doğru gelirken hiç acele etmiyordu. Evin içine girdiklerinde kapı deliğinden baktı Zehra. Onların değil, çiçeklerin peşine düşmüştü anlaşılan. Ali tek yatmak istemeyince Zehra onunla uyumaya razı oldu. Zaten kardeşini yalnız bırakmaya içi el vermemişti. Kollarını ona doladı, zavallı korkudan titriyordu. Ellerindeki toprağı temizlemişlerdi ama tırnaklarının içine de girmişti. Bedelinin bu kadar ağır olacağını tahmin etmemişlerdi elbette. Sabah olunca kıyamet kopacaktı. Nitekim kadın uyanır uyanmaz çiçeklere bakmaya gitti. Feryadı ev ahalisini uyandırmıştı. Çiçekler mahvolmuştu. Üstelik kökleri de yenmişti. Kadın dövündü, durdu. Kocası ona yardım etmek istedi ama nafile. Yanına kimseyi yaklaştırmadı. Toprağı avuçladı. Nasıl ağlıyordu! Zehra ve Ali pişman olmak şöyle dursun, annelerinin verdiği tepkiden rahatsız oldular. Belli ki cini başlarına o musallat etmişti. Hem de ne uğruna? Öfkeleri taşma noktasına gelince canlarına tak etti. Evden kaçıp doğruca muhtarın evinin yolunu tuttular. Bu olanların affedilir bir yanı yoktu. Annesi onları nasıl bir belaya bulaştırmıştı! Muhtar sabahın erken saatinde kapısını çalan kardeşleri içeri buyur etti. Onlara gevşemeleri için su verdi. Zehra bir çırpıda olan biteni anlattı. Kelimeleri doğru düzgün kuramasa da muhtar derdini anladı ve, "Tarla cini musallat etmiş size," dedi. "Üç harflilerin... adını anmasak daha iyi," dedi Zehra ürperirken. İçinden dua etmek istedi ama ellerinde hala toprak kalıntıları taşırken buna hakkının olmadığını düşündü. Kardeşine engel olması gerekirdi. Bu günahı ömrü boyunca taşıyacaktı. Muhtar onları uğurladıktan sonra arkalarından uzun uzun baktı. İşledikleri günahla yüzleşip tövbe etmek yerine soluğu babaannelerinin kapısında almışlardı. Olan biteni anlatınca zaten gelinden haz etmeyen yaşlı kadın kıyameti kopartmıştı. Eline bir sopa alıp eşi dostu da toplayıp evin yolunu tutmuşlardı. Kalabalığın bir anda büyümesi çocukları korkutmuştu. Zehra kardeşini arkasına aldı. Ellerindeki toprağa baktı. Başka yolu yoktu. Neler olup bittiğini görmemek için eve girmemişlerdi. Ama kalabalığın dağıldığını görünce ne olduğunu çok iyi biliyorlardı. Ali ablasına iyice sokuldu. Dün gece olduğu gibi titriyordu. Başka şeyler de konuştular ama sesleri git gide uzaklaştı. Zehra ve Ali nasıl bir durumun içine düştüklerini yeni idrak ediyorlardı. Toprağa bulaşan elleri... Hayır, kandı bu. "Allah'ım affet!" dedi Zehra. Kardeşi ona bakınca bunu sesli dile getirdiğini fark etti. Bir daha asla bu konuda konuşmamak için sözleştiler. Gözlerle verilmiş, sessiz bir sözdü bu. Zehra kardeşinin kolundan tuttu ve kalabalığa karıştılar. Günahları toprağa gömüldü. Herkes olanları unuttu.


HBO, sevilen dizilerinden True Detective'in dördüncü sezonu için çalışmalara başladı. Beş Emmy ödüllü polisiyenin yeni sezonunda, başrolde yine çok büyük bir isim yer alacak. Jodie Foster, Alaska'da geçecek dördüncü sezonda dedektif Liz Danvers karakterine hayat verecek. 2014 yılında başlayan True Detective'in ilk sezonunda Matthew McConaughey ve Woody Harrelson; bir sonraki yıl yayımlanan ikinci sezonda Colin Farrell, Vince Vaughn, Rachel McAdams ve Taylor Kitsch başrolleri paylaşmışlardı. 2019'da çıkan üçüncü sezonda ise Oscar ödüllü Mahershala Ali başarılı dizinin başrolüydü. Yeni sezonda başrolü üstlenecek olan iki Oscar ödüllü Jodie Foster, ilk kez majör bir dizide majör bir karakteri canlandıracak.


Öncelikle bu kitap hakkında daha önce bir inceleme yazmıştım ama bana biraz sığ göründü. Ben karakteri asla narsist, manüplatif bulmuyorum. Dilerseniz ayrı bir zamanda bunu tartışırız. Kitap, Maria'nın Castel'in "Annelik" tablosuna olan ilgisi ile başlıyor. Olay örgüsü salt bir okuyucu bakış açısı ile bakarsak Castel saplantılı birisi, hatta narsist arttıyorum OKB olabilir. Bence değil. Bu tamamen öznel bir yorumdur. Castel ile Maria'nın diyaloglarını incelersek Castel sürekli haklı çıkmak için Maria'ya sorular sorar. Örneğin "Kocan ile yatarken haz alıyor musun? Yoksa numara mı yapıyorsun?" Bu soru şöyle sorulabilir. "Bana da mı numara yapıyorsun?" Castel'in merak ettiği şey bu zaten. Maria'nın kocası kör. İleriki sayfalar da loş ışık yüzünden Castel'in Maria'yı "KİBRİT" aracalığı ile görebildiğini okuyoruz. Manüplasyon burada başlıyor. Maria sürekli Castel'i manüple ediyor, git diyor gidiyor gel diyor geliyor. Zaten kendisi kadınlar ile iletişim kurmakta zorlanan birisi. Maria "Bu denizi seninle beraber görmeyi o kadar çok istedim ki" diyor. Annelik tablosunda pencereden dışarda denize bakan bir kadın var. Yani "Tünel" Alegorisi ne kadar eş zamanlı olarak görülse aslında paraleldir, ve hiçbir zaman bu karakterler kesişeyemecektir. Burada anne, Maria'dır. Baba da diğer dört karakterlerin birleşimidir. Kuzeni Richard Maria'ya aşkından intihar etmiş. Ve de diğer kuzen Hunter... Hunter, Richard, Castel ve Kocası. Dört erkeğin üçü aynı. Richard, Castel, Kocası. Richard'ın kötücül düşüncüleri olduğunu ve Maria'nın Richard'ı Castele benzetmesi boş yere değil. Çünkü ikisi de aynı metalara sahip karakterler. Kocası da manüple edildiğini ve aldatıldığını biliyor ama sesini çıkartmıyor. Bu kitap Hunter'in şu cümlesi için yazılmıştır. "Ben Cervantes değilim, aynı zaman da tembelim." diyor. Castel ise aklını bir köşesinde "Ben hem Cervantes'im hem de tembel değilim." diyor Ve Cervantes Don Kişot'u hapishanede yazıyor, Castel ise akıl hastanesinde yazıyor. İkisi de dört duvar arasında yazılmış.


Müzik her çağda insanlığın bir ihtiyacı bir uğraşı olagelmiştir. Geçmişten günümüze insanlar hem müzikle bir araya gelmişler hem de kendileriyle baş başa kalma aracı olmuştur. İşte santur da uzun zaman insanlarla birlikteliği olan bir enstürman günümüzde pek az biliniyor. Santur; Türkiye, Irak, İran, Yunanistan, Hindistan, Çin, Kore, Romanya, Macaristan gibi dünyanın birçok ülkesinde icra edilen kadim bir sazdır. Santuru Türk Dil Kurumu Kanuna benzer, tokmaklarla çalınan bir tür saz, Kubbealtı Misalli Büyük Türkçe Sözlük ise Tellerine iki küçük tokmakla vurulmak suretiyle çalınan kanuna benzer çalgı biçiminde tanımlıyor. İlk hali Asur ve Babil zamanlarına kadar giden (MÖ 600) santurun, kanun ve piyanodan çok daha eski bir çalgı olduğu, aynı zamanda kanun ve piyanonun atası olduğu biliniyor. Santurun tekamül seyri bize gösteriyor ki bu enstürman klavilord, harpsikord, klavsen ve en sonunda piyano gibi sazların yapılmasına öncülük etmiştir. Babillerin santur kullandıklarına ilişkin en önemli tarihsel belge Tevrat'tır. Buhtunnasr, namı diğer adıyla Nabukednezar Kudüs'ü işgal edip Yahuda Devleti'ne son verdikten sonra Dura ovasına altından yaptırdığı büyük bir put diktirdi. Yıkılan devletin bütün görevlilerini, ileri gelenlerini bu putun önünde toplattı. Sonrasını Kitab-ı Mukaddes'in Danyal bölümünden izleyelim: Ve münadi bülent avazla nida ederek Ey akvam ve milel ve elsine size emir olunuyor: Boru, düdük, tanbur, keman, santur, tulum ve her nevi müsiki alet sadasını işittiğinizde yere kapanıp Melik Nabuhadnasar'ın nasip etmiş olduğu altun surete secde edesiniz! Babiller'de olduğu gibi Mısır' da da müzik aletleri genellikle dinsel törenlerde rahipler tarafından kullanılıyordu. Kitab-ı Mukaddes'te de diğer çalgılarla birlikte santur Allah'ı ululamanın, ona hamd ve şükretmenin bir aracı olarak tanımlanır. Söylenegelen efsaneye göre, Şeyh Galip'in cennet çalgısı olarak nitelendirdiği Santur'u, Pers. Şahı İsmail, "Kadın sesine benzediği" gerekçesiyle beş yüz yıl boyunca yasaklamış. II. Bayezid sükuneti seven, memleketi mamur, halkı refah içinde görmek isteyen bir padişah olmakla beraber hastalar için tedavi merkezi de yaptırmıştır ve bu darüşşifada ruh hastaları müzikle tedavi edilmiş, gerekli her türlü yöntem için olanaklar sağlanmıştır. Bu hastane akustiği ve planlanması açısından müzikle tedaviye uygun bir şekilde inşa ettirilmiştir. Bu yapısıyla Türk psikiyatrisi ve medeniyetinin eşi bulunmaz bir hastanesidir. Hastanede 12 küçük, bir de ortada büyük kubbeli, altı köşeli asıl merkezi hastane yapısı, hemen onun yanındaki büyük avl etrafına gruplanan 6 odada, 16 yüzyıl ortalarından 1912 yılına kadar akıl hastalarının yatırıldığı bölümü vardı. Evliya Çelebi, merkezi binada haftanın 3 günü 10 müzisyenden (3 hanende şarkı söyleyen; 7 sazende: keman, santur, musikar, ud, ney, vb. çalan) oluşan bir saz ekibinin hastalara konser verdiğini söylemektedir. Darüşşifada ilaç ve müzik tedavisi yanında güzel kokularla rehabilitasyon yapıldığı da bilinmektedir. Türkiye tarihinde santur ile ilgili tedavi anlamında birçok bilgiye ulaşılabilir. Şimdi de bir santur ustası ile tanışma vakti: Türk musikisine yüzlerce beste vermiş, bilinen tek santur virtüözü olan Santuri Ethem Bey bize birçok ışık sunacaktır. Soğukçeşme Askeri Rüştiyesini bitirdikten sonra müzik eğitimine Enderun'da başlayan ve burada keman çalmayı istemesine rağmen santur çalmaya yönlendirilmiştir. 1871 yılında Firuzağa'da dershane açarak öğrenci yetiştirmeye başladı. Maliyede miras memuru olarak çalışmaya başlayan Ethem Bey, bir taraftan da musiki derslerine devam etti. Aynı görevi 1908-1913 yılları arasında Dar-ül Musiki-i Osmani'de yaptı. Birkaç yıl sonra büyük oğlu Mehmet Ali, Diyale Muharebesi'nde öldü. Oğlunun vefatının ardından sağ tarafına felç vuran Ethem Bey, hayatının sonuna kadar felçi yaşadı. 1902 yılında Santuri Ethem Efendi Yalısı olarak bilinen bu yalıda yaşayan müzisyen, Göksu deresi kıyısında satın aldığı bu yalıda ömrünün sonuna, yani 1926 yılına kadar yaşamıştır. Beykoz'da yaşayan Ethem Efendi'yi yalısında dönemin birçok önemli musikişinası, şairi ve yazarı ziyaret etmiştir. Ömrünün son yirmi dört yılını Beykoz'da geçirmiştir. Ethem Bey, birçok makamdan 400'e yakın eser vermiştir. En bilinen eseri Şehnaz ve Sultaniyegah longalarıdır. Bir diğer eseri ise sultaniyegah makamındaki Güller Açmış Bülbül Olmuş Bikarar adlı eserdir. Şehir Dergisi'nin 152 inci sayısında yer almıştır. Teşekkürler Mısra ;) , lakin yazarken çok dikkat etmeme rağmen başlıkta yazım yanlışımı görmek üzdü :( kontrol etmiştim halbuki. Bu konuda #BaharERİŞ e katılmamak elde değil.


Bu yazı en başından sonuna kadar romandan bilgiler içerir. Lütfen yazıyı okumadan önce kitabı okuduğunuzdan emin olun. Roman, hayatın içindeki sonsuz olasılıkları keşfetmeye çalışan ve bu anlamlara sıkıca tutunmanın ne kadar zor olduğunu hisseden insanların hikayesini sorguluyor. Temelde bir "tutunamama" hikayesi olarak öne çıkıyor. Tutunamayan: Beceriksiz ve korkak bir hayvandır. İnsan boyunda olanları bile vardır. İlk bakışta, dış görünüşüyle, insana benzer. Dik arazide, yokuş yukarı hiç tutunamaz. Yokuş aşağı, kayarak iner. Gözleri çok büyük olmakla birlikte, görme duygusu zayıftır. İnsanlarda görülen durgunluk, hafif sıkıntı, sebebi bilinmeyen vicdan azabı ve hiç yoktan kendini suçlama gibi duygulara sebep oldukları, hekimlerce ileri sürülmektedir. Başları daima öne eğik gezdikleri için, çeşitli engellere takılırlar. İnsanlar arasında barınmaları ev düzenine uyamamaları nedeniyle- çok zor olmaktadır. Şehirlere yakın yerlerde yaşadıkları için, onları şehrin içinde, çitle çevrili ve yalnız Tutunamayanlara mahsus bir parkta tutarak, sayılarının azalmasını önlemeyi düşünmenin zamanı artık gelmiştir. Turgut, Selim'i yeniden keşfetmek amacıyla derinlemesine araştırmalar yapar. Selim'in karakteri, dış dünyayla uyuşmaz ve yaşayış tarzı diğer insanlardan farklıdır. Selim, insanların değerlerinden sapmış, farklı bir yaşam sürdüren biridir. Roman boyunca birçok "Selim" vardır ve bu farklı Selim karakterlerini, Selim'in arkadaşları aracılığıyla tanırız. Selim'in hayatını inceledikçe hayatın sonsuz olasılıklarını ve bu olasılıklara sıkıca tutunmanın yararsızlığını anlamaya başlarız. Selim Işık karakteri hikayenin merkezindedir ve aslında tutunamayanların prototipi olarak görülebilir. Onun bunalımlı, ıstıraplı ve toplum tarafından anormal olarak kabul edilen bir ruh hali vardır. Selim, hayatın karmaşıklığını ve çelişkilerini kavramaya çalışırken içsel bir sarsıntı yaşar. Selim, mühendislik mesleğinin yanı sıra sanatla da ilgilenen kültürlü bir insandır. Ancak hayatın karmaşıklığı, bunalımlı düşünceleri ve içsel çatışmaları, onu bir tutunamayan haline getirir. Onun bulanık hayalleri ve içsel zorlukları, sonunda intihara götürür ve kendi benliğini kaybetmesine neden olur. Selim, bireysel bir yolculuk başlatma amacını benimsemiş bir entelektüelken sonunda bir tutunamayan olur. Turgut, Selim'in hayatına giren insanlarla görüştükçe tutunamamanın ne anlama geldiğini ve nasıl bir yabancılaşma deneyimi olduğunu anlar. Bu araştırmalar aynı zamanda Turgut'un kendi iç dünyasını da inceleme fırsatı sunar. Selim'in hayatını derinlemesine incelemek, Turgut'a kendi iç sesi olan Olric'i de tanıma şansı verir. Olric, Turgut'un iç dünyasının yankısıdır ve onunla sürekli bir içsel diyalog halindedir. Turgut, Olric ile konuşarak düşüncelerini açığa çıkarır ve kendi iç sesiyle yüzleşir. Onunla konuşur, dertleşir. Büyük bir dönüşüm yaşamıştır ve var olma çabası içerisindedir. Öyle ki bu çaba bir kavga gibidir. Bu kavganın iki tarafını da Turgut oluşturmaktadır. Naçizane fikrim, Turgut Selim'in hikayesini birleştirmeye çalışırken kendi hikayesini bozmuştur. Tutunamayanlar; toplumdan dışlanmışlığın, topluma, yaşadığı yere, hatta bireyin kendisine yabancılaşmasının, çaresizliğin, umutsuzluğun ve tutunacak bir dal bulamamasının yansımasıdır. Selim kendisiyle olan bu kavgasını ölmeyi seçerek sonlandırmış, Turgut ise konforlu hayatından kaçarak bir tutunamayan gibi yaşamayı tercih etmiştir.


-Hayat limon veriyorsa -Limonata mı yapsınlar? -Hayır. Önce insanları limon kıtlığına inandırmak için bir medya kampanyası başlatırsın. Arzı kontrol etmek için limon stoklaman şart. Ardından medya saldırısı başlatırsın. Seni seviyorum demenin tek yolu, nişanların ve yıldönümlerinin vazgeçilmez aksesuarı limonlar olur, güller unutulur. Limonlar moda olur. Reklam panolarında 'Limon yoksa havanı alırsın.' yazar. Sınırlı sayıda üretilen limon bilezikler, limon damlası denen pırlantalar. Apple'la anlaşırsın. Yeni işletim sistemine 'OS-Limon' derler.'O' üzerinde aksan olur. Organik limonlardan yüzde 40, ihtilafsız limonlardan yüzde 50 komisyon alırsın. Başkenti limon lobileriyle doldurur;sızdırılarn seks kasetinde birine limon yedirirsin. Timothee Chalamet, Cannes' da limonlu ayakkabılar giyer. Bir etiket kampanyası yaparsın. Bir şey 'havalı', 'sıkı' veya 'harika' değilse limonluda değildir.'O filmi gördün mü? O konsere gittin mi? Gerçektende limon tütüyordu.' Billie Eilish... müthiş bir şey #limon. Doktor, öz toksinlerden arınmak için günde dört limon ve bir limon fitili tavsiyesinde bulunur çünkü toksinlerden daha korkunç olan hiçbir şey yoktur. Sonra tohum patentini alırsın. Önce limonları m m ye benzeten bir dizi genetik kod yazarsın. M m -limon-DNA için bir gen dizilimin olur. Bunları çarpraz tozlaştırıp tohumları doğanın her yanına serpersin. Bu genetik kod arazilerinde görününce telif hakkı bahanesiyle çiftçileri dava edersin. Arkana yaslanıp milyonları toplarsın. Daha sonra işin bitince 'limparator' luğunu milyar dolara satarsın. İşte ancak o zaman kendine bir limonata yaparsın. -Hayat limon veriyorsa


Bir yokmuş, iki yokmuş. Zamanların birinde, zamansız bir adam yaşarmış. Boyu boyuna, huyu huyuna uzar gidermiş. Öyle olmuş ki uzunluğu, adam "Uzun" diye çağırılır olmuş. İnsanlar zamanla Uzun'u sevmiş. Uzun demiş ben büyüyünce büyük adam olacağım. Uzun bir gün şaşılacak bir olayla karşılaşmış. Varlıklı sayılan bir kimseyi, halkın ambarlarından hasat çalarken görmüş. Bilirsin zengin olmak zordur, ticaretle uğraşınca çiftçileri ziyaret etmek gerekiyor. Hans Amcan'la sohbet etmeye geldim. Almanak Hans ekmek fiyatlarından şikayetçi. Ortaklaşa bir çözüm buluruz belki dedim. Ya öyle mi? Ne hoş bir hareket. Bu düşünceli davranışını takdir ettim. Yolun açık olsun. Bunu bir kere yemiştim, enfestir. ZongZong Diyarı'ndan kestane balı demek. Bu çok değerli bir hediye, bunu kabul edemem. Al yahu ye ye, hatta bir ara bize uğra manda yoğurdu vereyim. Güzel bir tarif biliyorum. Hadi kendine iyi bak Uzunum.


Canım, mektubunda öyle kardeşçe bir kaygı sezdim ki, artık susmaktan vazgeçip sana yazmak boynumun borcudur. Tam şuurumla, bir deli olarak değil, senin bildiğin kardeşin olarak yazıyorum bu mektubu. İşin doğrusu şu: buranın bir kısım adamları belediye bir bildiri göndermişler (80 kadar imza varmış), benim serbest yaşamaya hakkı olmayan bir adam olduğumu ya da buna benzer bir şey yazmışlar bildiride. Bunun üzerine polis komiseri ya da merkez komiseri beni yine tımarhaneye atmak emrini verdi. Durum şu ki kaç gündür deli hücresinde, kilit ve anahtar altında başımda gardiyanlarla kapalıyım, oysa suçlu olduğum ne kanıtlanmıştı ne de kanıtlanabilir. Tabii içimden çok içerliyorum bütün bunlara. Gene tabiidir ki kızmam doğru olmaz, çünkü bu durumda özür dilemek suçlu olmayı gerektirir sanırım. Yalnız haber veriyorum ki kurtarasın; ama dilediğimi sanma. Çünkü bütün bu suçlamanın sonunda boşa çıkacağından eminim. Yalnız, beni kurtarmak için güçlük çekersin. Kendimi tutmasam, öfkemi dizginlemesem, hemen tehlikeli bir deli derler bana. Sabırla, umutla beklemeli, zaten sert heyecanlar durumumu ancak kötüleştirebilir. Onun içindir ki bu işe karışmamanı, işi oluruna bırakmanı istiyorum. Bilmiş ol ki araya girmen belki işleri karıştırır, büsbütün çıkmaza götürür. Üstelik de anlayacaksın ki ben şu anda tam sakinim ama; yeni ruhi heyecanlar kolayca gene aşırı bir duruma düşürebilir. Anlarsın, bu kadar adamın bir tek insanı, üstelik de bir hastayı arkadan vurmak için birleştiklerini görünce nasıl fena oldum, kafama bir tokmak yemiş gibi olduğumu anlarsın. Neyse bunları bil, manevi durumuma gelince, epey sarsıldım, gene de kızmamak için kendimi tutuyor, sakin kalıyorum. Zaten bu üst üste krizlerden sonra alçak gönüllülük yakışır bana. Sabırlı olmaya çalışıyorum. En önemlisi senin de sakin olman ve işlerinin hiçbir bakımdan bozulmamasıdır. Evlen de sonra düzene koyarız bütün bu işleri ve bu arada da beni burada olduğum yerde bırak. Eminim ki belediye başkanı da polis komiseri de dostturlar aslında ve bütün bu işleri düzeltmek için ellerinden geleni yapacaklar. Burada serbest değilsem de, dilediğim bir sürü şeyim yoksa da, pek o kadar kötü durumda değilim. Masrafları yüklenecek durumda olmadığımızı da bildirdim zaten. Masraf yapmadan taşınamam ki, üç ay oldu ki çalışamıyorum, oysa beni rahatsız etmeseler, çileden çıkarmasalardı çalışabilirdim pekala. Bu günlerde iyiyim, içimde anlatılması güç bir hüzün tortusu var vücutça zayıf düşeceğime kuvvetlendim ve çalışıyorum. Bereket hava güzel ve güneş pırıl pırıl, bura insanları da şimdilik unutmuş gibi bütün sıkıntılarını, öyle olunca da neşe ve canlılık taşıyorlar. Bu günlerde Dickens'in Noel Hikayeleri'ni okudum, öyle derin şeyler var ki, sık sık okumalı; Carlyle ile ilişkileri var bu hikayelerin. Roulin benim babam olabilecek kadar yaşlı değilse de, bana öyle sessiz ve ağırbaşlı bir şefkati var ki; ihtiyar bir asker genç askere nasıl davranırsa öyle. Bir söz bile söylemeden tavrıyla şunu der gibidir: yarın başımıza ne gelir belli olmaz, ama ne olursa olsun beni aklından çıkarma. İyi geliyor insana bu, çünkü bu adam bezmiş, küsmüş bir insan değil, kusursuz da, mutlu da değil, pek o kadar doğru da değil, ama öyle saf, akıllı uslu, duygulu ve inançlı ki. Dinle, Arles'dan yakınmaya hiç hakkım yoktur, düşünüyorum da, hiçbir zaman unutamayacağım nice insanlar gördüm diyorum. Su basmış ve evin birkaç adım ötesine kadar yükselmiş, üstelik de ben yokken evde ateş yanmadığından, döndüğümde su ve rutubet akıyordu duvarlardan. Atölyeyi böyle batmış ve atölyeyi canlandıracak olan etütleri öyle bozulmuş görmek bana çok dokundu, geri dönülmez... oysa çok basit ama sağlam bir yer kurmayı öyle istemiştim. Ne çare ki benden üstün güçlere karşı gelemedim, daha doğrusu ben zayıf davrandım, bu yüzden de bir çeşit vicdan azabı çekiyorum, tam nedenini söyleyemem, ama krizlerimde o kadar çok bağırmamdan sanırım. Bir şeye karşı kendimi savunmak istiyor ve beceremiyordum. Gönüllü yazılmak istiyorum; ama beni almazlar diye korkuyorum, asıl çekinmemin nedeni de bu, yani burada beni almamaları mümkün ve muhtemel.. Beni beş yıllığına Lejyona sokabilecek bir tanıdık olsa, giderdim. Belki, diyorum, ama neyse, beni alacaklarını bilsem, giderdim Lejyon'a. Ne var ki bir makine gibi yaşadığımdan beri çekingen ve kararsız oldum. Ama sağlığım çok iyi ve biraz da çalışıyorum. İki yanında pembe çiçekli kestane ağaçları bulunan bir yolun resmini yapmaya başladım, resimde çiçek açmış küçük bir kiraz ağacı, bir de mor salkım var, parkın patikalarında güneşli ve gölgeli yerler nokta nokta. Bu tablo, ceviz çevreli bahçe resmine karşılık olur. Beş yıllık gönüllü gitmekten dem vuruyorsam, sakın sanma ki bunu kendimi feda, etmek ya da bir iyilik yapmak niyetiyle yapıyorum. Hayatta bir baltaya sap olmadım ve kafam da hem şimdi, hem daha önceden de soyut işliyor, yani başkaları benim için ne yapsa, ben düşünüp de dengeye sokamıyorum hayatımı. Ama burada hastanede olduğu gibi bir kurala uymam gerekti mi, rahat ediyorum. Bu arada elimden geleni yapıyorum ve ne olursa olsun resim de olsa, dört elle sarılıyorum. Ama resim için harcanan para beni bir borçluluk ve suçluluk duygusu altında eziyor. Buna bir son vermek fena olmaz, elden gelirse. Mektubuna teşekkür. M. Salles'in bütün bu işlerde çok iyi davrandığını söylemekte haklısın, çok borçluyum ona. Sana söylemek istiyordum ki buraya gelmekle iyi ettiğimi sanıyorum: çeşitli deli ve kaçıkların bu hayvanat bahçesinde hayatını gerçeği gerçeğine görmekle, deli olmaktan duyduğum beıli belirsiz korku siliniyor içimden. Yavaş yavaş deliliğe herhangi bir hastalık gibi bakmaya alışıyorum. Sonra da çevre değiştirmiş olmak iyi geliyor bana, öyle sanıyorum. Anladığıma göre, buranın hekimi benim hastalığımı sara cinsinden bir buhran saymaya eğilimli görünüyor. Ama ben pek sormadım. Resim kasasını aldın mı, bir zarar daha gördü mü görmedi mi diye merak ediyorum. Daha iki tabloya çalışıyorum mor süsen çiçekleri ve bir leylak fidanı, her iki motif de bahçeden alınma. Çalışmanın bir ödev olduğu düşüncesi takılıyor kafama ve çalışmak için bütün yetilerimin kısa zamanda yerine geleceğine inanıyorum. Ne var ki çalışmam beni öylesine kapsıyor ki; hep böyle hantal ve beceriksiz kalacağımı ve bundan sonra da hayatımı bir düzene koyamayacağımı sanıyorum. Aslanım, unutmayalım ki küçük heyecanlar hayatlarımızın büyük kaptanlarıdır ve hiç farkına varmadan dinleriz onları. İşlediğim ve daha işleyeceğim hatalar üzerine kendimi toplamam bana zor geliyorsa da, unutmayalım ki; ne sıkıntı, ne de bunalımlarımız, ne de sağduyu ve iyi niyet bizim tek kılavuzlarımızdır. Ve sen de bilmelisin ki, ağır sorumlulukları göze alman, yüklenmen gerekiyorsa, en iyisi birbirimizle fazla uğraşmamamızdır, çünkü sanatçının hayatı hakkında gençliğimizde edindiğimiz görüşlerden çok uzak yaşamamız; bizi bir kader birliği içinde birleştiriyor ve kardeşlik bağlarımızı daha da sağlamlaştırıyor nasıl olsa. Koşullarımız da öylesine birbirine denk ki, burada böcekler çıkıyor yemeklerin içinden, tıpkı Paris'te olabileceği gibi, buna karşılık senin Paris'te kırları düşünmen ve gerçekten yaşaman pekala akla gelebilir. O kadar önemli de değil, ama ne de olsa güven veriyor insana. Onun için baba oluşunu bizim eski fundalıkların bir insanı gibi karşıla diyorum, bil ki şehirlerin patırtısı gürültüsü, sisi dumanı ve bunalımları içinde bile, sonsuz bir sevgiyle bağlıyız bu fundalıklara. Demek istiyorum ki, bir sürgün, bir yabancı, fakir bir adam bil kendini, babalığını de öyle kabul et, fakir adamın sağ duyusuyla vatanın gerçek varlığına dayan, gerçek varlığını duymuyorsan, o duygu her gün içinde biraz zayıflıyorsa, anılarına dayan. Er-geç gerçekleşecektir bu alın yazımız, ama bugün bana çok garip görünen o Paris'te; seninle benim avare avare gezdiğimiz günlerin güven dolu neşesini ve kaygısızlığını unutup da; bugünkü sıkıntılarımızı fazla ciddiye almak biraz iki yüzlülük olur. Evet, burada zaman zaman yemekte böcek varsa da, sende bir kadınla bir çocuğun bulunmasına o kadar seviniyorum ki! Zaten örneğin Voltaire'in her aklımıza gelene inanmak konusunda bizi büsbütün serbest bırakmaması hayırlıdır. Sevgili kardeşim; sana mektuplarımı çalışmadan ara bulduğum zaman yazıyorum. Deli gibi çalışıyorum. Hiç böyle olmamıştı. Herhalde Eugene Delacroix'nın dediği benim de başıma geldi, yani dişlerimin döküldüğü, soluğumun kesildiği bir zamanda eriştim resme . Bu yürekler acısı hastalık beni dinmez bir hırsla çalıştırıyor ama sabahtan akşama kadar ara vermeden uzun zaman ve yavaş çalışmakta. Bilmiyorum, ama sanıyorum ki pek kötü olmayan bir iki tuvalim var tezgahta: sarışın buğdayları biçen bir orakçı, bir de açık renk fon üstüne bir portre. Bunları yirmilere verebiliriz, zamanında beni hatırlarlarsa, ama hatırlamasalar da vız gelir, unutmaları daha iyi bence. Dün başgardiyanın portresine başladım, belki karısınınkini de yaparım: evli ve hastaneden birkaç adım ötede bir çiftlik evinde oturuyorlar. Yüzü çok ilginç, hatırlıyorsan, Legros'nun güzel bir ofortu var, yaşlı bir İspanyol asilzadesinin portresi, adam ona benziyor işte. İki kolera salgınında Marsilya hastanesinde bulunmuş, insanların acı çekip öldüklerini çok görmüş, yüzünde içe dönük bir ifade okunuyor, öyle ki istemeyerek Guizot figürü geliyor akla. Çünkü biraz değişik de olsa aynı hava var ikisinde de. Kırk yılda bir umut girdi içime, biliyor musun ne diliyorum: tabiat benim için ne ise, aile de senin'çin o olsun. Yani ben; toprağı, çimeni, sarı buğdayı, köylüyü nasıl seviyorsam, sen de insanlara olan sevginde, hem çalışma, hem de avunma ve gerektiği zaman kendi kendini yeni baştan yaratma gücünü bulasın istiyorum. Bak, çağımızda kendi eseriyle ortaya çıkmayıp, başkalarının yaptığını işleyen ve yayan adamlar vardır. Örneğin kitap çevirenler yahut gravür ve lito yapanlar, Vernet gibi, Lerat gibi. Bununla demek istiyorum ki kopya yapmaktan çekinmem ben. Ah, İtalya'ya gidip Giotto'nun eserini kopya edebilsem! Öbür primitifler arasında O çok başka bir ressam. Primitif olmasa, Delacroix gibi modern bir ressam sayılırdı. Hoş, primitifleri çok görmedim, ama Giotto aralarında iç açıcı bir ressam. Daumier'nin İçki Düşkünleri ve Regamey'in Zindan ında yağlı boya resimler yapmayı tasarlıyorum, tahta üstüne gravür olarak bulursun onları. Şimdilik Millet'ler üstüne çalışıyorum, yani çalışacak konularım eksik değil görüyorsun. Yarı mahpus olarak da uzun zaman uğraşacak şey bulurum. Empresyonistlerin renkte açtıkları çığır daha da gelişecek, ama bunun geçmişle bir bağlantısı var; birçoklarının gözünden kaçıyor; ben empresyonistlerle öbür ressamlar arasında kesin bir ayrılık olmadığını göstermeye çalışacağım. Bu yüzyılda Millet, Delacroix, Meissonier gibi aşılması imkansız ressamların bulunmasını büyük bir talih sayarım. Meissonier'yi bir takım kişiler kadar sevmiyorsak da, Okuyanlar , Durak ve daha birçok tablolarına diyecek yoktur: bunlar iyi resimdir vesselam. O zaman da insan onun en güçlü olan askeri resimlerini, bu konuyu tarlalar kadar sevmiyoruz diye, pekala bir yana bırakabilir. Aurier'nin yazısı, kendimi bırakmayı göze alsam, gerçekçilikten daha çok uzaklaşmam ve Monticelli'nin bazı resimlerinde olduğu gibi renklerle bir çeşit müzik yapmaya girişmem için destek olabilirdi bana. Ama gerçek benim gözümde öyle değerli ve gerçeği vermeğe çalışmak öyle çekici ki, renklerle müzisyen olmaktansa kunduracı olmak daha iyi sanıyorum. Hem ne olursa olsun gerçekçi kalmak beni hala ürküten hastalığa karşı savaşımda bana bir silah olabilir belki. Parktaki taze çimenin iki resmini yaptım biri çok basit, işte çabuk çizilmiş bir krokisi. O zaman da kendimi koyuvereceğim, ama düşünmeden değil de, olabilecekken olmamış şeyler üstünde durup yakınmadan. Diyorlar ki resimde bir şey aramamalı, beklememeli, iyi bir resim, hoş bir sohbet, güzel bir yemek, daha öte mutluluk istememeliymiş. Arada da az parlak şeyleri hesaba katarak tabii. Belki doğrudur söyledikleri, hele bu yoldan hastalığı aldatıp oyalayabilirsek. Tatlı mektubuna ve içinden çıkan 50 Frank'a çok teşekkür. Madem her şey iyi, en önemlisi odur ve daha az önemli şeyler üstünde durmaya gelmez; baş başa oturup iş konuşmaya gelince, o gün daha uzaktır herhalde. Öbür ressamlar, ne düşünürlerse düşünsünler, günlük alış veriş işinden uzak kalıyorlar içgüdülerine uyarak. Eh, doğrusu, resimlerimizi konuşturmaktan başka çaremiz de yok. Ne var ki, sevgili kardeşim, birçok kez söylediğimi bir daha söylüyorum, elden geldiği kadar iyi yapmak konusunda bütün çabaları harcadıktan sonra elde edilen bir ciddilikle bir daha söylüyorum ki sana, sen bir Corot satıcısı değilsin sadece, sen benim aracımla birçok resimlerin yaratılmasına katılmış bulunuyorsun ve bu resimler keşmekeşin içinde bile huzurlarını korurlar. İşte buraya vardık. Ve nisbi bir bunalım anında sana söyleyebileceğim en önemli söz de budur. Evet, ölmüş sanatçılarla yaşayan sanatçıların resimlerini satan satıcılar arasında durum çok gergindir şu anda. Lisedeyken Von Gogh potreleri çizmek hoşuma giderdi belki birgün onlara bu güzel paylaşımınızı okuduktan sonra kardeşi Theo'yu eklemek iyi gelebilir.


En sarp dağın tepesinde ülkelerden bir ülke varmış. Yolları uzun labirentleri aratmayan bir ülke. Çok yükseklerde yer alan bu ülkede mutlu geyikler yaşarmış. Geyiklerin en sevdiği oyun bu dağa tırmanmak imiş. Ülkenin diğer bir sakini vargit çiçeği imiş. Kış mevsimi bastırıp dağları bembeyaz örtü sarınca vargit özgürlüğünü ilan edermiş. Öyle ki bu ülkede kışa dayanabilen tek çiçek vargit imiş. Kışın sertliğine karşın yaşam alanı bulan bu çiçek, ülkede kış olduğunda ülkeyi saran sakinlik ve etrafa dolan huzurun yankısıyla ülkenin en mutlu çiçeği olarak ünlenmiş. Kışın gelişi ise doğada beliren vargitlerden anlaşılırmış. Vargitler kış mevsimi gelince coşkuya kalıp tomurcuklanır envai libasları kuşanır mutluluk pırıltıları etrafa savururlarmış. Mutlu geyikler kışın ayazından kemiklerine kadar etkilensede bu vargitlerin güzel kokusundan büyülenir kasıp kavuran kışa rağmen vargitlerin ışıltısından gözleri kamaşmış şekilde yanıbaşlarından ayrılamazlarmış. Mutlu geyikler ve mutlu vargitler ülkesinde; vargitler geyiklerin bağrındaki misk kokusuna, geyiklerde vargitlerin büyüleyici kokusuna tutkun kendi kokularını işitmezlermiş de birbirlerine kenetlenerek bir kışı mutlu geçirirlermiş. Kışın bol mutluluk taşan bu ülkeyi bulmak için dervişlerin nefesi tükenmiş, yamaçlarda bir türbede konaklamak düşmüş bahtlarına. Manastırlar kurulu nice dağlar hep bu mutlu ülkeyi bulmak için imiş. Oysa bu ülkeyi bulmak bir vargitin toprağına varmak, mutlu bir geyiğin oyununa ortak olmak, havanın uçuş uçuş savurduğu kar tanelerini takip etmek kadar kolaymış. Bu ülkenin ismine; hep arzulanan ülke olduğu için, mutlu vargitlerin peşinden sürüklediği mutlu geyiklerin ülkesi anlamında VARGİT ülkesi denmiş. Yolunuz vargit ülkesine çıkarsa bir gün mutluluğu güzel kokuların geldiği yönde bulacaksınız. Bir mutlu geyikle oyun oynamayı asla unutmayın! Mutluluk ülkesi Vargit'e varmak için ihtiyacımız bir zümrüdüanka değil mutlu geyikler. Merak etmeyin Vargit ülkesi yolcuları karlar ülkesinde üşümeyeceksiniz, biliyorsunuz ki mutluluk sıcacıktır.


Yaşanmamış ve yaşanmaya yemin etmiş her hülya, ıstırap vadilerinde saçlarını savurdu yağmurun şırıltısına. Gök kusmak üzere meylettiğinde Tanrı'nın öfkesini, aklıma düşen her yıldırım seni getirdi hatırıma. Yitip gittiğini sandığım bir dünya ümit belirdi karşımda. İşte budur bana bakışlarından arta kalan. Ellerini uzat sevgilim ve seninle geçip giderken bu kıtalar arasında, yoldan çıkmışlara nasihatler edelim. Belki bir yol buluruz umutların tükenme safhasında. İlham verir bakışların tan ağardığı anda. Her seher yeli birer mısra fısıldar ve onları dizerim tespih taneleri gibi avuçlarına. Böylece sabrı öğrenir, Tanrı'yı hoşnut ederiz bu insan curcunasında. Cennet ve cehennem bir mana bulurken varlığından, bundan bihaber geçirdiğim onca zaman sinemde taht kuran bir hüsran artık. Varlığın silüetidir cennetin bu Dünya'da, yokluğun cehennemimdir gençliğimin baharında. Ellerini çekme üzerimden, ne cennetten kovuldum ne yasak meyveler kursağımda. Sadece bir sen varsın kan diye dolaşan tüm uzuvlarımda. Ben geceyi böyle şer, böyle amansız geçirirken seneler boyu, bir harp deryası aklım bana ümitsiz haller şart koştu. Hala batıyorsa ciğerlerime nefesim, bu Dünya'ya bıraktığım ahtandır. Hala ümitvar atıyorsa kalbim, mutlak Tanrı'nın oluru ve senin varlığındandır.


Önce hafif bir sarsılır yer, sonra evin ta başına yıkılır. "Sinan" adını kaçıncı tekrarlayışım olduğunu bilmiyordum, 2 kişi Sinanın başında bekliyordu, birkaç kişi ayakta olan biteni anlamaya çalışıyordu, duvarın dibine sinmiş bedenimi gizlemeye çalışıyordum, uzun zaman sonra ilk kez korkuyu bu kadar yakınımda hissettim, korku resmen ete kemiğe bürünüp yanıma kurulmuş gibiydi, sanki kendimi ondan saklamam kurtarmam gerekiyormuş gibi hissediyordum. Ambulans sirenini duyunca gömleğimin koluyla burnumu silerek ayaklandım, "Açılın, yol verin" sesler yükseliyordu, insanlar zamanla daha çok toplanıyor herkes görmediği olay hakkında konuşuyordu. "Ben de gelebilir miyim, benim arkadaşım" kafasını sallayan hemşire sedyeyi ambulansa yerleştiriyordu, arkasından bende ambulansa bindim ve benim için en yavaş geçen saniyelerle ayrıldık ara sokaktan, ambulansın sireni adeta kulaklarımda çalıyor gibiydi, durduramadığım ağlayışımla hemşireye baktım, bana bir şey demesini bekliyordum, yarası derin değil demesini, sakin ol demesini, iyileşecek demesini bekliyordum ama o sadece hızlıca hastaneye varmayı diliyor gibiydi, tıpkı herkes gibi. Anlamadığım birçok konuşma geçti iki hemşire arasında o anlarda yaşanan tüm bu şeyin rüya olmasını istiyor, arabaya bindiğim ana dönmeyi ve orada kalmış olmayı istiyordum ama bunların hepsi benden çok geride kalmıştı, yok olan giden onlarca şey vardı şimdi. Hastaneye ulaştığımızda Sinan'ı tek başına yoğun bakım servisine aldılar, ellerimde ve üzerimde kurumuş kan vardı, kan lekelerini görmesem kendimi bu anın hiç yaşanmadığına dair kandırabilirdim belki ve Sinan'ı bırakıp giderdim ama üstüme sinen kan kokusu yakamı bırakmamaya yemin etmişti, tıpkı yıllar önceki gibi hiçbir şey yapamadan çaresizce yoğun bakım kapısının önünde oturdum, bacaklarımı kendime çekip bedenimi iyice küçülttüm, orada öylece kalsam yaşadığım her saniyeden daha huzurlu geçecekti belki. Gözlerimi kapatıp yıllar evvelinden duyduğum melodinin kulaklarımda çalmasına izin verdim, melodi çaldıkça ruhum bedenimden uzaklaşıyordu, en sonunda tüm bu olanlara dayanamayan ruhum tamamen gitmişti, bedenimse ceset misali bir yumak gibi toplanıp harektsizce durmaya başlamıştı. "Hanımefendi" kolumu sarsarak beni uyandıran hemşireyi görünce afalladım, sırtımda ve başımda müthiş bir ağrı vardı, kollarımı iki yana indirip ayılmaya çalışarak bulunduğum yere baktım, aklımdan geçen 'Sinan' ismiyle tamamen kendine gelmişti bilincim. "Tamam" birlikte asansöre binip üst kata çıktık. "Anladım, sağolun." Gösterdiği yerden lavaboya girdim, fazlaca sıvı sabunu avuçlarıma doldurup kirinin çıkması için ovmaya başladım, yavaş yavaş çıkan kan suyla birlikte akmaya başladı, kollarımı da yıkadıktan sonra üstümdeki gömleği çıkardım, gömleğin altında tişört vardı, gömleğin üstünde kan lekeleri olan yerlere sıvı sabundan döküp elimde yıkadım lekelerin bi kısmı çıksa da bi kısmı çıkmamıştı. "Leş gibi oldum resmen" kendi kendime konuşurken lavabodan çıkan bir kadın selam verince nezaketen ben de selam verdim. "İyi misiniz?" Kadın elini kuruturken sormuştu bu soruyu, "Evet, iyiyim" dedikten sonra yüzüme su vurmaya başladım, soğuk su beni kendime getirmekte oldukça etkili bir yöntemdi. Kadın gülümseyerek başıyla selam verdikten sonra dışarı çıktı, o gidince aynadaki yansımamla baş başa kaldım, elimde kanı az buçuk çıkmış bir gömlek, altları morarmış bir çift göz, omuzları düşmüş kendi haline küfreden bir Buçe, kim olsa ne olduğunu sorardı herhalde, etrafa kan sıçramış üstelik. Tiksinerek bakarken temizleyecek olanlardan onların gıyabında özür dileyerek dışarı çıktım, gömleğime bir kez daha baktıktan sonra derin bir nefes alıp verdim. "Kusura bakmayın" yüzüne bakmadan ve başka bir şey demeden yürümeye başladım, 302 nolu odayı bulmam şarttı. "Haklısınız" az önceki tavırları değişmiş gibiydi, ben mi aklımı kaçırmıştım acaba? Hayır emindim, az önce beni durdurmak ister gibi bir tavrı vardı, bir insanın acelesi olup olmadığını mimiklerinden anlayabilirdim, az önce gözlerinde bu telaş yok gibiydi, bir an önce arkasını dönüp gitmesi de buna işaretti. "Uzatırsanız hastane güvenliğini çağıracağım, deli misiniz nesiniz" kolunu çekip hızlıca merdivenlerden indi. Düşünceler zihnimin duvarlarına tırmanırken 302 nolu odanın kapısını açtım, Sinan'ı görmeyi umduğum oda bomboştu.


"Hanımefendi çok özür dilerim, ben odaları karıştırmışım, 302 nolu oda değil 203 nolu odada kalıyor arkadaşınız. Az önce kontrol etmeye gittiğimde size yanlış odayı söylediğimi fark ettim. Arkadaşınız uyanmış sizi bekliyor" gülümsemeye çalışarak kafamı salladım, bunu ne kadar becerebildiğimi bilmiyordum. "Evet, gayet iyi. Merak etmeyin" kafamı sallayarak teşekkür edip merdivenleri indim ve hastanenin çıkışına doğru hızlı adımlarla yürümeye başladım. Madem iyiydi artık vicdanım rahat bir şekilde tüm bu saçmalığı geride bırakabilirdim. Hastaneden çıktığım anda adımlarım yavaşladı ve beni bilmediğim bir doğrultuda yürümeye zorladı, hastaneden uzaklaşırken nereye gittiğimi bilmiyordum ama zaten bunun bir önemi de kalmamıştı öyle değil mi? Kimse tarafından merak edilmeyen ve artık kimseyi de merak etmeyen ben adım adım bilmediğim yolları yürümekle yükümlüydüm artık, belki de tam şuan her şeyi gerçekten arkamda bırakmıştım aslında istifa ettiğimde bir şeyleri geride bıraktığımı sanmıştım ama Sinan'ın çehresinden tüm geçmişim bana yansıyor gibiydi, bu hissi nasıl anlatacağımı bilmiyorum ama onda maziden kalan bir şeyler vardı ve ben bu şey her neyse ondan nefret ediyordum, hiç tanımadığım halde Sinan'a güvenmeyi bile göze aldığım zaman belki de geçmişin içime serpiştirdiği bir huzuru barındırıyordu her şey yani anlamak istediğim, Sinan da hem beni korkutan bir şey vardı hem de yaşadığım şeylerin huzurunu hissediyordum. Tüm bu hisleri kucaklayarak ve yoldaşım görerek çok daha ilerilere gittim, bir yerden sonra aklım bunları da düşünmek istemedi ve koşmaya başladım, nefesim kesilene kadar ve tamamen kaybolana kadar koştum, ne yapacağımı bilmiyordum bilmek de istemiyordum en fazla ölecektim değil mi? Başka ne olabilirdi ki, belki Sinan'ın yerine geçecektim ve o bıçaklanmayı ben yaşayacaktım ve hatta onun kadar şanslı olmayıp hastaneye gidemeyecektim ama sonuç olarak nefesim kesilene dek yaşayacaktım. Plansız olacaktı güzergahım, robot gibi kodlanmış değildim artık, hem herkes beni ölmüş sayabilirdi. Var sanıp görmedikleri Buçe yok olabilirdi. Nefes nefese kaldığım için durup bir duvara yaslandım, bacaklarım daha fazla dayanmadığı için yere oturdum. Aldığım nefes ciğerimi yaksa da nefes alıyordum, burada istediğim kadar oturabilirdim, nefesim normale dönene kadar kalabilirdim ve kimse bana ses çıkaramazdı ama bıraktığım hayatımda aldığım nefesin yeri ve zamanı birçok kişiyi ilgilendiriyordu, dinlenme bile belirlenen kriterlere göreydi, çalışmak hakeza aynı şekilde belirlenen kriterler çerçevesinde vardı, birgün fazla hasta olamazdım bile hasta olmanın da zamanı belliydi, hep bir koşuşturma içindeydim de neden? Zaten her şey fazlasıyla yok muydu bende? Bu koşuşturmanın daha da iyisi olmak istememin sebebi neydi, zaten bir iş sahibiydim neden tüm çalışma arkadaşlarımı rakip olarak görüyordum? Onlardan biri işini kaybetse bu ben olmadığım için memnun hissediyordum, acınası haldeymişim meğer. Derin bir nefes alarak ayağı kalktım ve kendimi ilk kez bu kadar özgür hissettim, şimdi hiçbir sınır yoktu öyle değil mi? Ben her şeyi en baştan dizayn edebilecek hakka sahiptim, babam gelip bu meslekte çok para var bu işi yapacaksın demeyecekti, babam varlığımdan haberdar bile olmayacaktı, kimse yarış atı gibi koşmam için zorlamayacaktı beni, ben hırslarıma kapılıp gecemi gündüz etmeyecektim. Bu özgürlüğün bedeli ne olacak bilmiyorum ama ben zaten önceki hayatımda da bedel ödüyordum, yarış atı gibi koşmak için öncesinde bir de çalışıyordum, yarışın en iyisi olmak için. Kısaca birilerini geçmek için nefes alıyordum, gökyüzü bile gülümsetmiyordu beni. Ne zamana kadar dayanacaktım ki zaten, bir gün tabi ki patlak verecekti.


Bu nefret ne zaman her yeri sardı da bir sarmaşık gibi hiçbirimiz göremedik bilmiyorum, çok eskiye dayanan bu nefret sarmaşığı şimdi birbirine düşman olanları bile boğuyor, meğer büyüyene kadar her fikir onun kuklasıymış. "Sinan hastaneye geliyorum, o zaman alay etmene devam edersin" telefonu kapatıp gerisin geri yürümeye başladım, gelirken bana çok uzun gelen yollar şimdi kısalmış gibiydi, belki de düşünce yükünden kurtulduğum için omuzlarım hafiflemiş ve adımlarım kolaylaşmıştı. Bir müddet yürüdükten sonra hastaneye vardım, Sinan elini çenesine yaslamış bacak bacak üstüne atmış geldiğim yönün tersine bakar vaziyette oturuyordu, birkaç büyük adımla yanına gidip, "Gidelim Buçe" Sinan ayaklanıp yürümeye başlamıştı ama yürüyemiyordum, adam silahla dışarı çıkmıştı bile, havaya iki el ateş ettiğinde kanım donmuş gibi hissediyordum, Sinan bıçaklandığında da öylece kalakalmıştım, kaçma isteği tüm bedenimi sardığı halde ayaklarım kıpırdayamıyordu. "Buçe" Sinan bir kez daha bağırıp kendime gelmem için beni sarsınca ayaklarımı sürüyerek hastaneden uzaklaştım, patlayan silah sesi kulaklarımda yankılanıyor ve yıllardır unutmak istediğim görüntüyü tekrar ve tekrar gözümün önüne getiriyordu. Sonunda korunmak için bir ağacın arkasında durup hala gelen sesleri dinliyorduk, "Sakin ol, sanki ilk kez eli silahlı adam görüyorsun" kafamı kaldırıp yüzüne çevirdim, dalga geçmiyordu, küçümsemiyordu. "Alo Buçe?" karşıdaki sesi duyunca ilk hissettiğim öfkeydi sanırım, Merhabalar, hikaye nasıl gidiyor? Umarım beğeniyor ve merak ediyorsunuzdur, merak edenler için söyleyeyim ben de merak ediyorum. Bu arada wattpad dışında BuBiSanat uygulamasında da yazıyorum, kullanıcı adım mmuhafiz, okumak isteyenleri bekleriz efenim.