Sivas, gezilecek yerler bakımından oldukça geniş bir listeye sahip. Burası turistik anlamda Türkiye'nin popüler illerinden biri değil belki ama il topraklarında bulunan çok sayıda doğal alan ve tarihi yapı gerçekten göz alıcı güzellikte. Açık hava müzesini andıran illerimizden biri olan Sivas sosyal yapıları, sivil mimari örnekleri, tarihi han, hamam ve çarşılarından tutun da idari binalarına kadar zengin bir dokuya sahip. Bu bağlamda Sivas'ın hakkını biraz yiyoruz desek yeridir. Sivas'ta gezip görmeniz gereken bu tarihi ve doğal güzellikleri tek tek sıralayacağız. Ama öncesinde şehirle alakalı çok kısa birkaç bilgi aktarmak istiyoruz. - Kısaca Sivas Tarihi - Sivas Arkeoloji Müzesi - Sivas Kongre Binası Atatürk ve Etnografya Müzesi - Aşık Veysel Müzesi - Sivas Ulu Cami - Sivas Çifte Minareli Medrese - Gök Medrese - Şifaiye Medresesi - Buruciye Medresesi - Sivas Tarihi Taşhan Çarşısı - Sarissa Ören Yeri - Divriği Ulu Camii - Darüşşifa - Sivas'ta Gezebileceğiniz Diğer Tarihi Mekanlar - Sivas Kaplıcaları - Sivas Gölleri - Sivas Yaylaları - Paşabahçe Mesire Alanı - İmranlı Koyunkaya Mesire Alanı - Sivas Hobbit Yamaç Evleri - Tödürge Kaya Mağaraları - Doğanşar - Gemerek Göksu Şelalesi - Gürün Şuğul Vadisi - Sivas Doğa Sporları - Sivas Festivalleri ve Etkinlikleri - Sivas'ın Neyi Meşhur? Sivas'tan Ne Alınır? Kentte yapılan kazılarda ele geçen bulgular Sivas'ın tarihi geçmişinin Neolitik Çağ'a kadar indiğini göstermektedir. Kentin yazılı tarihi ise Hititlerle (M. Ö. 2000) başlamıştır. Ardından sırasıyla Frigler, Lidyalılar, Persler ve Romalılar yöreye gelmiş ve bu topraklara egemen olmuşlardır. 1. yüzyılın başlarında bölge Roma, Part ve Sasani İmparatorlukları arasında çekişmelere sahne olmuştur. Daha sonrasında bölgede hakimiyet kuran Bizans, şehrin şekillenmesinde rol oynamıştır. Yörenin Türk hakimiyetine geçmesi 1071 Malazgirt Zaferi ile olmuştur. Kısa bir süre Selçuklu Devleti egemenliğinde kalan Sivas'ta 1075'te Danişmendliler Beyliği kurulmuştur. Sivas'ın kesin olarak Selçuklu topraklarına katılması ise 1175 yılında gerçekleştirmiştir. 1243 Kösedağ Savaşı sonucunda Moğollar Sivas'ı ele geçirmiş, Selçuklu Devleti'ni de kendilerine bağımlı hale getirmişlerdir. Selçuklular bir süre de Moğolların kurduğu İlhanlı Devleti'nin hakimiyetinde yaşamışlardır. Sivas'ın Osmanlı Devleti topraklarına katılması ise Yıldırım Bayezid zamanında olmuştur. Kent, Osmanlı İmparatorluğu döneminde eyalet merkezi haline getirilmiştir. Amasya, Çorum, Tokat, kısmen Malatya ve Kayseri illeri Sivas'a bağlı birer sancak olmuştur. Cumhuriyetin ilanı sonrası Sivas, ülkemizde bir il olarak yerini almıştır. Kapladığı alan açısından Türkiye'nin en büyük ikinci ili olan Sivas'ın bazı ilçeleri Karadeniz, bazı ilçeleri ise Doğu Anadolu Bölgesi'nde yer alıyor. Ama ilin büyük kesimi ve şehir merkezi İç Anadolu Bölgesi sınırlarında kalıyor. Kentin eski adı olan Sebastea, bazı kaynaklara göre Yunanca "yüce, yücelik" anlamını taşır ve Sivas'ın Roma İmparatoru Augustus adına kurulan şehirlerden biri olduğu manasına gelir. Müze şehir merkezinde, Yüceyurt Mahallesi'nde bulunuyor. Bu bina 1914 yılında Vali Ahmed Muammer Bey tarafından Mekteb-i Sanayi İmalathanesi olarak imar edilmiş. Yapılan restorasyon ve onarım çalışmalarının ardından bina 2009 yılı itibariyle de Sivas Arkeoloji Müzesi olarak hizmet vermeye başlamış. Müzede yöredeki arkeolojik kazı alanlarında elde edilen 9 milyon yıllık fosiller, yerleşik yaşamın izleri olan kap-kacaklar, madeni aletler, seramik heykelcikler, cam eşyalar, gözyaşı şişeleri, mezar yazıtları, taş üzerine kabartmalar, bronz, gümüş ve altın sikkeler ile lahit ve mezar taşları farklı bölümlerde, kronolojik sırayla sergileniyor. Cumhuriyet tarihimizde bir mihenk taşı olan Sivas, bir anlamda TBMM'nin temellerinin atıldığı yerdir. Sivas Kongresi'nin toplandığı mülki idari binası aynı zamanda Milli Mücadele Karargahı'dır. Bu bina sonraki yıllarda Sivas Kongre ve Etnografya Müzesi haline getirilmiştir. 19. yy. Geç Osmanlı Mimarisi'nin bir örneği olan yapı üç katlı ve açık avluludur. Binanın dış cephesi taştan, iç mekanı ahşaptan inşa edilmiştir. 1981 yılına kadar lise olarak kullanılan bina daha sonra geniş çaplı restorasyonlardan geçmiştir. Binanın bodrum katı depo, zemin katı Etnografya Müzesi, üst katı ise Atatürk ve Kongre Müzesi olarak ayrılmıştır. Şehirde gidebileceğiniz bir diğer müze ise bilgeliğin gönül gözüyle görebilmekte olduğunu hepimize öğreten halk ozanımız, kıymetlimiz Aşık Veysel'in Şarkışla Sivrialan Köyü'nde bulunan evidir. Bu ev aynı zamanda Aşık Veysel'in çiçek hastalığı nedeniyle gözlerini kaybettiği yerdir. Bir dönem ülkemizi il il gezerek eserlerini duyuran ozanımız, "Ben zaten gözlerimden mahrumum... Bütün hislerim kulaklarımda... Şehirde o gürültüler kulağımı kapatıyor..." diyerek Sivrialan Köyü'ne dönmüş ve bu evde vefat etmiştir. İlk olarak 1982 yılında kurulan müze, uluslararası bir projenin desteği ile 2012 yılında yeniden düzenlenerek ziyarete açıldı. Üstadın pek bilinmeyen bu evini Sivas gezinize dahil etmeyi unutmayın. Hemen her ilimizde olduğu gibi Sivas'ta da bir Ulu Cami'miz bulunuyor. Danişmendliler Beyliği döneminde (1085-1178) yapıldığı tahmin edilen caminin kubbesi yok. "Hiç mi yok?" diyeceksiniz tabi. "Hiç yok" ile "yok" arasında hiç fark yok. Çünkü o dönemler kubbe fikri henüz ortaya atılmamış. Sivas Ulu Cami'nin I. İzzeddin Keykavus tarafından 1212 yılında tadilattan geçirildiği, 1213'de de minaresinin inşa edildiği bilinmektedir. 1955 yılında da Sivas Valiliği tarafından bakım ve onarım çalışmaları yaptırılmıştır. Anadolu'nun en eski camilerinden biri olan Sivas Ulu Cami'yi Sivas'ta gezilecek tarihi yerler listesinde bulundurmalısınız. Sivas'ın Kale Mahallesi'nde bulunan Çifte Minareli Medrese 1271 yılında İlhanlı Veziri Şemseddin Mehmet Cüveyni tarafından yaptırılmıştır. Görkemli iki minaresi medreseye adını vermiştir. Dikdörtgen planlı medresenin günümüze sadece ön cephesi ve minareleri gelebilmiştir. Medreseyi oluşturan bölümler 20. yy. başlarında tamamen yıkılmıştır. Yapılan kazılarda yapının iki katlı ve dört eyvanlı olduğu ortaya çıkmıştır. Medresenin bitkisel ve geometrik motiflerle bezeli giriş kapısı, çinilerle bezeli iki tuğla minaresi oldukça güzeldir. Çifte Minareli Medrese, Sivas'ın sembol yapılarından biridir. Sivas Kalesi'nin güneydoğusunda bulunan Gök Medrese, Sahip Ata Fahrettin tarafından 1271 yılında yaptırılmıştır. Dikdörtgen planlı medresede 14 oda ve bir mescit bulunmaktadır. Medresenin mermer portalinin iki yanına iki minare ilave edilmiştir. Minareler yivli gövdelidir ve kabartmalarla bezeli kuleler üzerinde yükselmektedir. Minarelerin gövdesi geometrik ve bitkisel motiflerle süslüdür. Portalin üzeri ise hayat ağacı, küçük kuşlar, bitkisel motifler ve yıldızlar ile bezelidir. Portalden ulaşılan açık avlunun ortasında altı köşeli bir havuz yer almaktadır. Avlunun kuzey ve güneyinde altı sütunlu iki revak inşa edilmiştir. Revakların iki yanında birer eyvan ve üçer oda vardır. Girişin karşısında yer alan büyük eyvan ve iki oda günümüze ulaşamamıştır. Girişin sağında kare planlı mescit, mescidin karşısında da kare planlı Darülhadis yer almaktadır. Şifaiye Medresesi, Sivas'ın Kale Mahallesi'nde, Çifte Minareli Medrese'nin tam karşısında bulunmaktadır. Anadolu Selçuklu Sultanı İzzettin Keykavus tarafından 1217'de yaptırılan külliyenin içindeki Şifaiye Medresesi, adından da anlaşılacağı gibi tıp eğitimi veren bir okul ve hastanedir. Medrese taş işlemeciliğinin en güzel örneklerinden biridir. Anadolu Selçuklu dönemindeki tıp okullarının ve hastanelerinin en eskisi ve aynı zamanda en büyüğü olan bu yapı, 1768 yılında medreseye çevrilmiş, I. Dünya Savaşı sırasında da levazım ambarı olarak kullanılmıştır. Dikdörtgen planlı medrese kesme taştan inşa edilmiştir. Giriş kapısı kırmızı tuğladan yapılmıştır ve kapının ön yüzü firuze, mor ve beyaz çinilerle bezenmiştir. Bu son derece gösterişli kapıdan büyük bir salona, oradan da üzeri açık dört eyvanlı, revaklı avluya ulaşılır. Medresenin içi mavi-siyah çiniler ve sırlı tuğlalarla süslenmiştir. Caminin güneyindeki türbede ise I. İzzettin Keykavus'un kendisi ile aile fertleri yatmaktadır. Yine Sivas'ın Kale Mahallesi'nde yer alan Buruciye Medresesi, Anadolu Selçukluları döneminde, Hibetullah Burucerdi Muzaffer tarafından yaptırılmıştır. O dönem için yüksek öğretim kurumu olan medrese, Selçuklu sanatını yansıtan önemli bir eserdir. 1960'lı yıllarda müze haline getirilen medrese defalarca onarım görmüş ve ayakta kalmayı başarmıştır. Çeşitli ilimlerin okutulması amacı ile yaptırılan bu medresede akıl hastalarına da müzik ile tedavi yöntemi uygulanmıştır. Medrese dikdörtgen planlı, açık avlulu, dört eyvanlı ve iki katlıdır. Yapının giriş kapısı ve avlu karşısındaki iç cephe Selçuklu taş işçiliğinin göz alıcı güzelliğini yansıtmaktadır. Giriş kapısının iki yanında bir mescit ve türbe bulunmaktadır. Türbe, medreseyi yaptıran Muzaffer Burucerdi'ye aittir. Türbede ayrıca Muzaffer Bey'in çocuklarının kabirleri de yer almaktadır. Medrese odaları revaklı avlunun arkasında bulunuyor. Taç kapı oldukça gösterişli olup yıldız, rumi ve geometrik desenler ile süslüdür. Medrese 1965-1966 yıllarında tamir edilmiş ve müze olarak hizmete sunulmuştur. Burası Sivas'ın merkezinde bulunan ve kesme taşlardan inşa edilmiş küçük tarihi bir çarşıdır. İçerisinde çeşitli dükkan ve kafelerin bulunduğu bu tarihi yapı su ve güvercin sesleri eşliğinde tam bir muhabbet ortamı sunuyor. Taşhan Çarşısı'nı Sivas gezilecek turistik yerler listesine eklemenizi tavsiye ederiz. M. Ö. 1400'lü yıllarda Hitit Devleti'nin önemli şehirlerinden biri olan Sarissa'ya Sivas Altınyayla'ya bağlı Başören Köyü, Akkuzulu mezrasından ulaşılmaktadır. Büyük bir kent olan Sarissa, surlarından dolayı halk arasında "Kuşaklı" olarak bilinir. Buradaki kazılarda elde edilen buluntular Sivas Arkeoloji Müzesi'nde sergilenmektedir. Dünyanın ilk yazılı antlaşması olan Kadeş Antlaşması'nda Sarissa'nın adı geçmektedir. Mısır ile Hititler arasında yapılan bu antlaşmada Sarissa'nın Fırtına Tanrısı şahit tutulmuştur. 1650 metre yükseklikte bulunan kente giriş sur üzerindeki 4 kapıdan sağlanmaktadır. En büyük Hitit tapınaklarından C binası, Kral Sarayı, sur kapıları, kentin içme suyunun karşılandığı Hitit Barajı duvarları, dinsel ayinlerin yapıldığı ve Hitit yazılı metinlerinde geçen Huwaşi Taşı'nın bulunduğu açık hava tapınağı ile şehrin tepe noktasında yer alan tümülüsler kentin günümüze gelebilmiş mimari kalıntılarıdır. - Kayalıpınar Ören Yeri - Maltepe Höyüğü - Topraktepe - Tepecik Höyüğü - Kültepe Höyüğü Sivas'ın Divriği ilçesinde bulunan Divriği Ulu Cami 1229 yılına tarihlenmektedir. Yapı, Mengüçoğlu Süleyman Şah'ın torunu Adil Melike Turan Melek Sultan tarafından yaptırılmıştır. Dikdörtgen planlı caminin inşasında yöresel sarımsı kesme kalker taşı kullanılmıştır. İbadet mekanına ulaşımı sağlayan kuzeydeki anıtsal kapı oldukça yüksektir ve dışarıya taşmıştır. Kapının üzeri geometrik motiflerin yanında tam ve yarım yıldızlar, baklava motifleri ve zencereklerle bezenmiştir. Beş sahınlı caminin mihrabı kesme taştandır. Minber ise ceviz ağacından, sahte kündekari tekniği ile yapılmıştır. Caminin minaresi orijinal değildir. Kanuni Sultan Süleyman tarafından 1565 yılında yaptırılan minare köşeli bir kaide üzerinde yükselmektedir. Oldukça kısa ve kalın olan minarenin gövdesi yuvarlaktır. Adil Melike Sultan Şifahanesi 1240 yılında hastane olarak yaptırılmış ise de medrese olarak kullanılmıştır. Yapı, Divriği Ulu Cami'nin doğu duvarına bitişiktir ve dikdörtgen planlıdır. Kapalı avlulu, üç eyvanlı yapının güney ve batısı iki katlıdır. Avlunun ortasında sekizgen bir havuz yer almaktadır ve bu kısım külahla örtülüdür. Darüşşifa'nın giriş portali öne doğru taşkın olup üzerindeki geometrik ve bitkisel motifler dikkat çekicidir. Bunların dışında dörtgenler, altıgenler, sekiz ve on kollu yıldız motifleri de bu kompozisyonda yer almaktadır. Portalin iki yanında mukarnaslı nişler vardır. Bu nişler de figürlerle süslüdür. Bu kısımda göze çarpan tek ve çift başlı kartal motiflerinden tek başlı olanın yapının banisi Ahmet Şah'ı, çift başlı olanın ise Selçuklu Devleti'ni simgelediği düşünülmektedir. Darüşşifa'nın batı cephesinde de bir portal bulunmaktadır. Bu kapı da geometrik, figürlü ve bitkisel motiflerle süslüdür. Portalin iki yanında tahrip olmuş birer insan figürü, alt kısmında ise iki insan figürü göze çarpar. Bu figürlerin kimlere ait olduğu kesinlik kazanmasa da külliyeyi yaptıranları ya da ustaları simgelediği düşünülmektedir. Darüşşifa'nın doğusundaki türbe içten bir kemerle ikiye ayrılmıştır. Türbede 16 sanduka bulunmaktadır. Bunlardan firuze sırlı olan sanduka Divriği Ulu Cami ve Darüşşifa'yı yaptıran Turan Melek Sultan'a, altıgen firuze çinilerle kaplı olan sanduka ise eşi Ahmet Şah'a aittir. - Kale Cami - Zincirli Minare Cami - Hoca İmam Cami - Hatipoğlu Cami - Kemankeş Kara Mustafa Paşa Cami - Güdük Minare - Ahi Emir Ahmed Kümbeti - Divriği Kale Mescidi - Şahruh Bey Mescidi / Gemerek - Alacahan Cami / Kangal - Gürün Meryem Ana Kilisesi - Tuzhisar Köyü Kilisesi / Hafik - Mehmet Ali Hamamı - Kurşunlu Hamamı - Meydan Hamamı - Eski Paşa Hamamı - Susamışlar Konağı - Abdi Ağa Konağı - İnönü Konağı - Osman Ağa Konağı - Akaylar Konağı - Mihralibey Konağı - Kangal Ağası Konağı - Ayan Ağa Konağı / Divriği - Alacahan Kervansarayı - Behram Paşa Hanı - Sivas Hükümet Konağı Sivas, tarihi ve kültürel zenginliğinin yanı sıra doğal güzellikleriyle de görülmesi gereken bir yer. Sivas'ta gezilecek doğal yerlere eklemeniz için güzel bir kaplıca listesi oluşturduk. Sivas'ın sağlık turizmine hizmet eden bu kaplıcalarından Sıcak Çermik (şehir merkezine 31 km.), Soğuk Çermik (şehir merkezine 20 km.) ve Kangal Balıklı Kaplıcası konaklama imkanı da sunuyor. # Kangal Balıklı Kaplıcası : Sivas'ın Kangal ilçesine 13 km. uzaklıkta, Kavak Deresi Vadisi'nde bulunan Balıklı Kaplıcası yörenin en ünlü kaplıcasıdır. Kaplıca suyu 37 C olup romatizma, sedef, egzama, böbrek ve deri hastalıklarına yardımcı tedavi unsurudur. Kaplıca havuzunda doktor balık diye bilinen ve cilt hastalıklarını tedavi eden balıklardan çok sayıda bulunmaktadır. Bunların en büyüğü 10 cm. boyundadır. Kaplıca çevresinde tesisler ve havuzlar da yer alıyor. # Sıcak Çermik: Yörenin en önemli termal kaynaklarından Sıcak Çermik, Sivas şehir merkezine 31 km. uzaklıkta bulunmaktadır. 800 1000 metre derinlikten çıkarılan kaynak suyunun sıcaklığı 35 C ila 75 C arasındadır. Şifa kaynağı olan suyun romatizma, sinir sistemi, sindirim sistemi, böbrek, adale ağrıları ve kadın hastalıklarına iyi geldiği söylenmektedir. # Soğuk Çermik: Sivas'ın Soğuk Çermik Vadisi'nde bulunan kaplıcanın sıcaklık ortalaması 28 C'dir. Çermiğin suyu renksiz ve kokusuz olup içilebilmektedir. Su mide, safra kesesi, deri ve sinir hastalıklarının tedavisinde yardımcı unsur olarak kullanılmaktadır. # Ortabucak Çermiği: Ortabucak Çermiği, Sivas'ın Şarkışla ilçesinin Ortabucak Köyü'nde bulunmaktadır. Oldukça kükürtlü olan çermik suyunun deri ve romatizmal hastalıklara iyi geldiği bilinmektedir. Kaplıcanın çevresinde ziyaretçilere hizmet veren tesisler de bulunuyor. # Alaman Çermiği: Alaman Çermiği, Şarkışla'nın Alaman Köyü yakınındadır. Bol kükürtlü olan kaplıca suyu romatizmal ve deri hastalıklarına iyi gelmektedir. # Ilıca Çermiği: Sivas'ın Yıldızeli ilçesine 9 km. uzaklıkta bulunan Ilıca Çermiği'nin suyu hem içilebilmekte hem de yıkanma amaçlı kullanılmaktadır. Şifalı su, böbrek taşı düşürülmesinde etkilidir. Kaplıca çevresinde tesisler bulunmaktadır. # Akçaağıl Çermiği: Sivas'ın Suşehri ilçesinde bulunan Akçaağıl Çermiği, sahip olduğu tesisler ile birçok hastalığın tedavisi için hizmet vermektedir. Sivas'ta gezilecek doğal yerler listesinin bir diğer durağı göller.. Evet, Sivas'ın oldukça güzel gölleri bulunuyor. Sırayla bir göz atalım.. # Gökpınar Gölü: Sivas'ın Gürün ilçesine 10 km. uzaklıkta bulunan Gökpınar Gölü, 15 metre derinliğinde olup dipten gelen kaynaklarla beslenmektedir. Alabalığı ile ünlü olan göl turistik tesisleri, dinlenme ve mesire yerleri ile insanların ilgi odağıdır. # Lota Gölleri: Sivas'ın Hafik ilçesine 3 km. uzaklıktaki göller topluluğu Lota Gölleri olarak bilinir. Göller dipten gelen kaynaklarla beslenir ve ilkbahar yağışları ile birlikte kabararak birleşir. # Hafik Gölü: Hafik Gölü, ilçe merkezine 2 km. mesafededir. Dip suları ile beslenen gölün derinliği 6 metredir. Doğal güzelliği ve piknik alanları ile göl çevresi yörenin önemli mesire yerlerinden biridir. # Tödürge Gölü: Tödürge Gölü, Sivas'a 50 km. uzaklıkta olup Cencin Ovası'nın doğusunda yer almaktadır. Yine dip kaynaklarıyla beslenen göl balık yönünden zengindir. Göl içinde bulunan iki adacık yabani yaşam açısından önemlidir. Bu bölge, soyu tükenmekte olan av hayvanlarından turnanın yaşam alanıdır. Göl çevresi mesire yeri olarak kullanılmaktadır. Ziyaretçiler gölde kayıkla gezme ve balık tutma imkanı da bulmaktadır. # Dipsiz Göl: Doğanşar ilçesinde bulunan bu meşhur gölle ilgili detayları birazdan Doğanşar başlığı altında vereceğimiz linkte bulabilirsiniz. Yayla denilince akla genellikle Karadeniz illeri gelse de, Karadeniz'i aratmayacak güzellikte yaylaları vardır Sivas ilimizin. Yaylacılık faaliyetlerinin etkin olarak sürdürüldüğü Sivas, geleneksel festivallerini de bu alanlarda yapmaktadır. Henüz yeterli ilgiyi görmese de önemli bir potansiyelin varlığından söz edebileceğimiz yerlerdir. Özellikle Koyulhisar ilçesine bağlı Eğriçimen, Sarıçiçek, Arpacık ve Kengercik Yaylaları muhteşem doğal güzelliklere sahiptir. Paşabahçe Mesire Alanı sahip olduğu kafeleri, lokantaları, yürüyüş parkurları, gezi ve piknik alanları ile yöre halkının gözdesi olmuş dinlence mekanlarından biri. Yemyeşil doğası, sulak alanları, meyve ağaçları ve kameriyeleri ile insanın ruhunu ve bedenini dinlendirmeye yardımcı olan Paşabahçe Mesire Alanı, 160 dönüm arazi üzerine kurulu oldukça büyük bir yer. Sivas Belediyesi'nin kontrolü altında olan Paşabahçe Piknik ve Mesire Alanı, hayatın yorgunluğundan ve stresinden biraz da olsa uzaklaşmak için tercih edebileceğiniz güzel bir mekan. İmranlı ilçesine 12 km. uzaklıkta bulunan Koyunkaya Mesiresi, Sivas'ın doğal güzelliklerinden bir diğeri. Buraya ulaşmak için biraz zorlu bir yolculuk sizi bekliyor. Fakat yolun sonunda karşılaşacağınız çam ormanları, kayaların arasından fışkıran su kaynakları, renk renk çiçekler, ters laleler, papatya tarlaları ve doğanın ahengi size tüm zorlukları unutturacaktır. Bölge adeta yalancı bir cennet. Yurt içindeki en büyük nehrimiz olan Kızılırmak'ın buradan doğması, Şırnak ile Hakkari'nin dışında ters lalenin bir tek burada yetişmesi Koyunkaya Mesire Alanı'nı önemli kılan diğer etkenler. Yüzüklerin Efendisi ve Hobbit filmlerinin popüleritesinden sonra dünyanın dört bir yanında Hobbit evlerine rastlamamız mümkün hale geldi. Türkiye'de Kocaeli ve Antalya gibi illerin yanında Sivas'ta da bulunan Hobbit evlerinde ister günlük, ister haftalık olarak konaklayabiliyorsunuz. Sivas merkeze bağlı Akdeğirmen Mahallesi'nde bulunan Sivas Hobbit Yamaç Evleri, doğal ortamları sevenler için şirin bir tatil köyü seçeneği sunuyor. Bu arada Yüzüklerin Efendisi ve Hobbit filmlerinin çekildiği Yeni Zelanda'daki gerçek Hobbit Köyü'nü anlatan bir yazımız da mevcut. Merak edenler için linkini buraya bırakalım. Sivas'ın Zara ilçesine bağlı Demiryurt Köyü'nde bulunan bu mağaralar kayalara oyularak yapılmış barınaklardır. Yan yana ve alt alta küçük odalar halinde oluşturulan bu barınakların ön cephelerinde taş ve kireçle örülüp sıvanmış pencereler yer almaktadır. Bu pencerelerin çevreyi gözetlemek için oluşturulduğu düşünülüyor. Köyün içinden geçen derenin iki tarafında bulunan bu kaya mağaralar M. S. 2. yy'a tarihlenmektedir. Mağara odalarından birinin duvarında yer alan haç işareti bu mekanların Hristiyan halkına ev sahipliği yaptığını göstermektedir. Mağaraların çevresine merdivenler ve tutunmak için yerler yapılmış olsa da ulaşım oldukça zordur. Bölge sit alanı ilan edilmiş. Fakat yine de kaçak olarak define arayanların tarihi yapılara zarar vermesi önlenememiş. Anadolu'nun dört bir yanında olduğu gibi Sivas'ın Doğanşar ilçesinde de harika doğal güzellikler mevcut. Yaylalar, mağaralar, dereler, göl ve şelaleler... Fakat sanırız biraz tanıtım eksikliğinden, biraz da ulaşım sorunlarından dolayı ilçenin bu güzide yerleri bugüne kadar biraz geri planda kalmış. Ama şunu net olarak ifade edebiliriz ki hatırı sayılır güzelliklere sahip Doğanşar, Anadolu'da keşfetmeniz gereken yörelerden biri. Doğanşar'da bulunan Dipsiz Göl ve Şelalesi, Sarısuvat Kanyonu, Doğanşar Peri Bacaları, Karasak Mağarası, Tekeli Dağı ve Keşiş Dağı bölgede ziyaret etmenizi önereceğimiz öncelikli yerler. Ayrıca yaz aylarında ilçede Doğanşar Karakucak Güreşleri ve Doğanşar Bal Festivali yapılmaktadır. Ata sporumuz güreşe, yöresel halk oyunlarına ve karakovan balına ilginiz varsa bu festivalleri kaçırmayın deriz. Ülkemizin sayısız doğa harikalarından biri olan Sızır Şelalesi, Sivas'ın Gemerek ilçesinde bulunuyor. Sivas merkeze 118 km. uzaklıkta yer alan şelale 2. dereceden sit alanı konumunda. Burası Sivas'taki yöre halkının en sık kullandığı piknik yerlerinin başında geliyor. Sızır kasabasının güneyinde, Çat Ormanları içinde bulunan şelalenin suyu yaz-kış durmadan akar. Bu serin suların bir kısmı çağlayan şeklinde dökülürken, bir kısmı da Sızır Hidroelektrik Santrali'nin su ihtiyacını karşılıyor. Göksu Çayı; üzerindeki tahta köprü, yürüyüş parkurları, çay bahçesi ve gazinosu ile doğa tutkunlarını doğa ile iç içe dinlenmeye ve huzur bulmaya davet ediyor. Gemerek Göksu Şelalesi'ni Sivas'ta gezilecek turistik yerler listesinin üst sıralarına yazabilirsiniz. Gürün ilçesine bağlı Şuğul Vadisi, Ankara-Malatya Yolu üzerinde yer alıyor. İlçeye girmeden köprü sonundaki levhadan sola dönün, takriben 6 km. sonra bu muhteşem doğa harikası yere ulaşacaksınız. Fırat Nehri'nin en büyük kolu olan Tohma Çayı'nı oluşturan vadi suyu, ilerde Gökpınar Gölü'nden çıkan suyla ve Suçatı Barajı'yla birleşiyor. Yazın sıcak günlerinde il merkezine göre 8-10 derece daha serin olan bu vadide birçok piknik alanı da mevcut. Ayrıca bölgede alabalık yetiştirme tesisleri de bulunuyor. Eğer buradaki mesire alanına hafta sonu gelecekseniz erken yola çıkmanız önemli. Çünkü oldukça kalabalık oluyor. Daha sakin bir ortam bulmak için hafta içi bir günü tercih etmenizi tavsiye ederiz. # Kayak ve Kış Sporları: Sivas Yıldız Dağı Kış Sporları Turizm Merkezi kış aylarında kayak ve snowboard, yaz aylarında ise atla gezinti ve dağ yürüyüşü yapmak için son derece ideal bir mekandır. # Dalgıçlık: Sivas ilinde bulunan dalış okulunun sunduğu imkanla, İl Sivil Savunma Müdürlüğü bünyesindeki Dağcılık ve Doğa Sporları Kulübü'ne müracaat edip, kurs bitiminde Gökpınar ve Tödürge göllerinde 15 metreye kadar dalış gerçekleştirebilirsiniz. # Su Sporları ve Olta Balıkçılığı: Sivas'ta bulunan Tödürge Gölü, Kelkit Çayı ve Kızılırmak su sporları ve olta balıkçılığı için bölgedeki ideal alanlardır. # Kamp ve Doğa Yürüyüşü: Yine Yıldız Dağı'nda bulunan ormanlık alanlarda, Şuğul Vadisi, Akdağ, Çat Ormanı, Dipsiz Göl, Sızır Şelalesi ve çevresinde kamp ve doğa yürüyüşü olanağı bulabilirsiniz. 16. yy'da yaşamış olan ünlü halk şairi ve ozan Pir Sultan Abdal, Sivas'ın Yıldızeli ilçesinin Banaz Köyü'nde doğmuştur. Bu yüzden her yıl Haziran ayında Yıldızeli ilçesi Banaz Köyü'nde Pir Sultan Abdal Geleneksel Kültür Etkinlikleri düzenlenmektedir. Pir Sultan Abdal'ın anıldığı bu etkinlikte konserler verilmekte, halk oyunları ve semah gösterileri düzenlenmektedir. Yöreye ait bir diğer etkinlik Uluslararası Aşık Veysel Aşıklar Bayramı'dır. 20. yy. Türk halk şiirinin önemli isimlerinden olan Aşık Veysel, Sivas'ın Şarkışla ilçesi Sivrialan Köyü'nde doğmuştur. Bu nedenle her yıl Temmuz ayının üçüncü haftası Şarkışla'da Aşıklar Bayramı kutlanır. Etkinlikte gerçekleştirilen konserler ve aşık atışmaları renkli görüntülere sahne olmaktadır. Temmuz ayının ilk haftası Sivas'ın Kangal ilçesinde düzenlenen Uluslararası Kangal Festivali ise yörenin ilgi çeken bir diğer etkinliğidir. Kangal severlerin akın ettiği bu festivalde çeşitli kategorilerde yarışmalar yapılmakta, ayrıca konserler verilmektedir. - Zara Bal Festivali - Akıncılar Kavun Festivali - Yapracık Köyü Yayla Şenlikleri - Çatpınar Köyü Şenlikleri - Geleneksel Ahmet Ayık Karakucak Güreşleri - Doğanşar Bal Festivali - 4 Eylül Sivas Kongresi Kültür ve Sanat Etkinlikleri düzenlenmektedir. Sivas ve ilçelerinde yapılan halı-kilim dokumacılığı, günümüzde yaşatılmaya çalışılan el sanatlarımızdandır. Tamamen sık ilmeklerle dokunmuş halılar, ünlü Sivas kilimi, tülüce denen dokumadan yapılan yatak örtüsü, el örgüsü çoraplar ve manda derisi çarıklar ilginizi çekebilecek yöresel ürünler arasında yer alıyor. Ayrıca kendine özgü yapısı ile Sivas bıçağı, bakır işi eşyalar, gümüş takılar, tepsiler, fincan zarfları, duvar aynası, kemik taraklar ve ağaç işi ağızlıklar Sivas'tan hediyelik olarak alınabilir. Atatürk Caddesi, Şifaiye Medresesi, Kuyumcular Çarşısı ve çevresi Sivas'ta alışveriş için en uygun yerlerdir. Sivas mutfağı da kendine has lezzetleriyle oldukça meşhurdur. Bölgenin yöresel yemekleri sebzeden çok kuru baklagiller, buğday ürünleri, hamur işleri, süt ve süt ürünleri ile ete dayanır. Peskütan Çorbası, Kırdök, Turşu Mıhlaması, Çirli Et, Pancar Çorbası, Sivas Kebabı, Hıngel, Etli Yaprak Sarması, Patlıcanlı Et, Sübüra, Düğülcek Çorbası, Lahana Musakkası, Kesme Aşı, Baviko, Düğün Pilavı, Kaymaklı Katmer, Kelle Tatlısı, Mumbar Dolması, Pastırmalı Madımak, Gırık, Sarığı Burma, Divriği Pilavı, Herle Aşı, Tırhıt, Tel Helvası ve Mirik Köftesi.


Gardaşlar diyarı Sivas.. Tarih boyunca Anadolu'nun en önemli yerleşim yerlerinden biri olmuş illerimizden.. Hem tarihi İpek Yolu'nun hem de ünlü Kral Yolu'nun geçtiği Sivas tam anlamıyla bir açık hava müzesidir. Burada tarih öncesi devirlerden günümüze kadar pek çok medeniyetin izlerine rastlamak mümkün. Cumhuriyetin temellerinin atıldığı Sivas tarihi ve doğal güzelliklerinin yanında türküleri, halayları, yöresel yemekleri, eşi benzeri olmayan Kangal köpeği ve Sivasspor'u ile de çok renkli bir şehirdir. Başta Aşık Veysel ve Pir Sultan Abdal olmak üzere nice ozanlar yetişmiştir bu topraklarda. Türkiye'ye damga vurmuş onlarca sanatçının, sporcunun, siyasetçinin ve ünlü oyuncunun memleketidir. Ülkemize kattığı sayısız değerler vardır. Hele bir de soğuğu vardır ki dillere destan. Sivas her yönüyle gezilip görülesi, yakından tanınması gereken bir ilimizdir. Peki Sivas nasıl bir şehir? Özellikle öğrenci ve memurları Sivas'ta nasıl bir yaşam bekliyor? Sivas'ın tarihi, ekonomisi, iklimi ve yöresel mutfağı hakkında bilgiler vereceğimiz Sivas şehir rehberi yazımızda bu soruların cevaplarını aktaralım. Sivas ilimiz Türkiye'nin İç Anadolu Bölgesi'nin doğu kesiminde yer alıyor. Sivas'ın komşuları; kuzeyde Tokat ve Ordu, kuzeydoğuda Giresun, doğuda Erzincan, batıda Yozgat, güneydoğuda Malatya, güneyde Kahramanmaraş, güneybatıda ise Kayseri'dir. Sivas; Karadeniz, Orta Anadolu, Güneydoğu ve Doğu Anadolu bölgelerinin kesişim noktasında bulunuyor. Bu nedenle Türkiye'nin hemen her noktasından karayolu ile Sivas'a ulaşım son derece rahattır. Ülkemizdeki büyük şehirlerin hepsinden Sivas istikametine giden otobüs seferleri de bulabilirsiniz. Sivas Şehirlerarası Otobüs Terminali il merkezinde, Kayseri Caddesi üzerinde yer alıyor. Merkez ile otogar arasında hem toplu taşıma araçları hem de özel servisler hizmet veriyor. - İstanbul Sivas arası yaklaşık 880 kilometre ve 10 saat. - Ankara Sivas arası yaklaşık 440 kilometre ve 5 saat 30 dakika. - İzmir Sivas arası yaklaşık 1035 kilometre ve 12 saat. - Antalya Sivas arası yaklaşık 800 kilometre ve 10 saat. - Trabzon Sivas arası yaklaşık 400 kilometre ve 5 saat 30 dakika. - Erzincan Sivas arası yaklaşık 250 kilometre ve 3 saat. Sivas Nuri Demirağ Havalimanı, Sivas şehir merkezinin yaklaşık 22 km. dışında, Yazıbaşı Mahallesi'nde bulunuyor. Bu havaalanına İstanbul ve İzmir'den direkt, diğer şehirlerden ise aktarmalı şekilde yapılan uçuşlar bulabilirsiniz. Sivas Nuri Demirağ Havalimanı ile kent merkezi arasında hizmet veren servisler uçak saatlerine göre hareket ediyor. Yine havalimanı içinde bulunan taksilerden ya da araç kiralama firmalarından da faydalanabilirsiniz. Sivas'a gitmek için en çok tercih edilen ulaşım yollarından biri de tren yolculuğu yapmaktır. Sivas içinden geçen 3 adet ana hat treni bulunuyor. Bunlar Ankara Kars arasında hizmet veren Doğu Ekspresi, Ankara Tatvan arasında hizmet veren Van Gölü Ekspresi ve Ankara Kurtalan arasında hizmet veren Güney Kurtalan Ekspresi. Ayrıca Sivas'ın Divriği ilçesi ile Erzincan arasında düzenli sefer yapan bir de bölgesel tren seçeneği mevcut. Sivas Tren Garı şehir merkezindeki Gültepe Mahallesi'nde yer alıyor. Sivas şehrinin ilk olarak kimler tarafından kurulduğu hakkında net bilgiler mevcut değil. Fakat yörede yapılan araştırmalar kentin Neolitik Çağ'dan bu yana yerleşim yeri olarak kullanıldığını gösteriyor. Bölgede yapılan arkeolojik çalışmalar sonucu bulunan çanak-çömlek, ev ve kent kalıntıları Sivas'ın Kalkolitik Çağ ve Erken Tunç Çağı'nda da yerleşime açık olduğunu, Maltepe Höyüğü kazıları ise Sivas ve çevresinin M. Ö. 2600'lerden M. Ö. 2000'lere kadar kesintisiz şekilde yerleşim halinde olduğunu kanıtlıyor. Yazılı tarihte Sivas'ın bilinen ilk hükümdarları ise Hititler. Hitit Uygarlığı döneminde Sivas ve çevresinde yapılan çeşitli savaşlar kente büyük zararlar vermiş ve bu yüzyıllarda kent defalarca yakılıp yıkılmıştır. Asur Kralı Sargon'un M. Ö. 710 yılında Anadolu'ya yaptığı akınlar sonrası Sivas önce Asurluların, daha sonra M. Ö. 585 yılında ise Medlerin eline geçmiştir. Fakat Medlerin bölgedeki etkinliği fazla sürmemiştir. M. Ö. 550 yılında önce Persler tarafından işgal edilen Sivas ve çevresi, M. Ö. 330'lu yıllarda ise Büyük İskender tarafından ele geçirilmiştir. Makedonya Krallığı döneminde çok kötü yönetilen Sivas'ta halk bu duruma fazla dayanamamış ve isyan ederek Kapadokya Krallığı'nın kurucusu I. Ariarathes egemenliğine girmeyi kabul etmiştir. M. S. 17 yılına gelindiğinde ise Sivas, tüm Kapadokya Krallığı ile beraber Roma İmparatorluğu'nun hakimiyeti altına girmiştir. 395 yılına kadar Roma sınırlarında kalan yöre, bu tarihten sonra Roma İmparatorluğu ikiye ayrılınca Doğu Roma İmparatorluğu'na dahil edilmiştir. Bu dönemde Sivas, merkezi yönetimin güçlendirilmesi amacıyla kurulan Sebasteia Theması'na bağlanmıştır. 1071 Malazgirt Zaferi ile Türk egemenliğine giren Sivas'ta 1075 yılında ise Danişmendiler Beyliği kurulmuştur. Bu süreçte Anadolu Selçukluları ile Danişmendliler Beyliği arasında sürekli el değiştiren Sivas, 1175'te II. Kılıç Arslan tarafından tamamen Selçuklulara bağlanmıştır. Sonraki yıllarda taht kavgaları yüzünden sıkıntılı günler geçiren Sivas yöresi, 1243 yılındaki Kösedağ Savaş ile Moğol işgaline uğramıştır. İlhanlıların Anadolu'da hakimiyet kurduğu dönemde Sivas; Timurtaş, Eretna Bey ve Kadı Burhaneddin yönetimlerinden geçmiş, 1398 yılında ise Osmanlı topraklarına katılmıştır. 1400 yılında Anadolu'yu işgal eden Timur, Sivas'ı yakıp yıkmış, şehre büyük zarar vererek geri çekilmiştir. 1472'de ise kısa süreliğine Akkoyunluların eline geçen Sivas, daha sonra kalıcı olarak Osmanlı egemenliğine dahil olmuştur. - Sebaste - Sipas - Megalopolis - Kabira - Diaspolis - Talaurs - Danişment İli - Eyalet-i Rum - Eyalet-i Sivas Nüfus: Sivas'ın 2020 yılı nüfusu yaklaşık 640 bin kişidir. - Akıncılar, Altınyayla - Divriği, Doğanşar - Gemerek, Gölova, Gürün - Hafik - İmranlı - Kangal, Koyulhisar - Suşehri - Şarkışla - Ulaş - Yıldızeli - Zara Bu köpek Sivas'ın Kangal ilçesine özgü safkan bir çoban köpeğidir. Ama sıradan bir çoban köpeği değildir. Mükemmel seviyede sürü yönetme kabiliyeti vardır. Bir nevi bekçi köpeği de sayılır. Vücutları çok büyüktür. Ağız ve çene yapıları iri kemiklidir. Zekidir. Kelime hazneleri normal köpeklere göre çok daha fazladır. Sadıktır. Sahibine karşı ne kadar koruyucu ise tehlikeli gördüğü insanlara karşı da o kadar saldırgandır. Sezgileri kuvvetlidir. Çok cesurdur. Bir kurt sürüsüne saldırmaktan hiç çekinmez. Serin havayı daha çok sever. Kangal köpeğinin Anadolu'ya ilk olarak Orta Asya'dan bu topraklara göç eden Kanglı Türk boyu tarafından getirildiği tahmin ediliyor. Evliya Çelebi de Seyahatname'sinde kangaldan "Aslan kadar güçlü ve cüsseli" olarak bahseder. Sivas tam anlamıyla bir tarım şehridir. İl ekonomisinin büyük bölümü tarımsal faaliyetlere dayanır. Hayvancılık, sanayi ve maden sektörleri ise kentin diğer geçim kaynaklarını oluşturur. Aslında Sivas topraklarının neredeyse tamamı ekilebilir durumdadır fakat buna rağmen il potansiyelinin çok altında bir üretim söz konusudur. Sivas özellikle sebzecilik ve meyvecilik alanlarında pek gelişim gösterememiştir. Tarım faaliyetlerinde öncelikli ürünler tahıl, baklagiller ve sanayi ürünleridir. İl genelinde en fazla buğday, fiğ, şeker pancarı, çavdar, fasulye, mercimek ve patates yetiştirilir. Büyük bölümü plato ve yaylalardan oluşan Sivas toprakları hayvancılığa da oldukça elverişlidir. Mera ve çayırların geniş alan kapladığı ilde çok sayıda koyun, sığır ve kıl keçisi yetiştirilir. Kümes hayvancılığı, alabalık üretimi ve arıcılık da Sivas'ın önemli geçim kaynaklarındandır. Sivas il toprakları maden bakımından da zengin sayılır. Başta Divriği olmak üzere il genelinde demir yatakları bulunur. İlde çıkartılan diğer madenler ise kurşun, krom, bakır, kömür, tuz, gümüş, asbest, manganez, nikel, amyant, balit ve mermerdir. Sivas ilinin toprakları Karadeniz, Doğu Anadolu ve İç Anadolu bölgeleri arasında dağılım gösterdiği için mikroklima iklim bölgesi özelliği taşır. Her bölgenin kendine özgü iklim karakteri vardır. Fakat il genelinde ana hatlarıyla sert bir karasal iklim hakimiyeti söz konusudur. Sivas'ta kışlar oldukça uzun, soğuk, kar yağışlı ve sert geçer. Burası Türkiye'nin en soğuk illerinden biridir. İl genelinde kısa süren yaz mevsimleri ise sıcak ve kurak geçer. Ortalama olarak bin metrenin üzerinde konumlanmış il toprakları, İç Anadolu'nun yüksek platoları üzerinde başlar ve doğuya doğru artarak devam eder. Kentin geneli dağlık ve engebeli arazilerden oluşur. Kuzey Anadolu Dağlarının devamı olan Köse Dağları, Torosların kuzey uzantısı olan Tecer Dağları ve İncebel Dağları Sivas'ın önemli yükseltileridir. İlin önemli akarsuları Kızılırmak, Kelkit Çayı ve Tozanlı Çayı, önemli platoları ise Uzunyayla ve Meraküm'dür. Sivas'ın coğrafi yapısı ve iklimi normalde bu bölgenin ormanlık bir arazi olmasına uygundur. Fakat yüzyıllardır süregelen orman tahribatları yüzünden günümüzde Sivas çevresinde pek fazla ormanlık alan bulunmaz. Koyulhisar bölgesindeki zengin çam ormanı Sivas'ın en önemli ormanlık arazisidir. İl genelinde yaygın bitki örtüsü ise bozkırdır. Ayrıca Şarkışla, Gemerek, Zara, Divriği ve Yıldızeli taraflarında kısmen de olsa söğüt ve kavak ormanları görülür. Gelenek ve göreneklerine son derece bağlı olan Sivas halkı, yemek yapma konusunda da son derece meziyetlidir. İç Anadolu, Karadeniz ve Doğu Anadolu lezzetlerini bünyesinde barındıran Sivas, Türk mutfağında özel bir yere sahiptir. Tahıl ürünleri ve etin ön plana çıktığı Sivas mutfağında birbirinden harika yöresel yemekler tadabilirsiniz. Bulgar ve Arnavut mutfağının etkileri de görülen Sivas yöresel yemeklerinde hamur işleri de çok meşhurdur. Özellikle kete ve katmer Sivas'ta bir başka yapılır. İlçelerin bile kendine has, farklı yemek çeşitleri vardır. - Kesme Aşı - Sivas Kebabı - Sivas Köftesi - Baviko - Sivas Katmeri - Sivas Ketesi - Kelle Tatlısı - Sirok - Salata Kurutması - Mercimek Badi - Pezik - Peskutan Çorbası - Hingel - Sübüra - İçli Köfte - Divriği Pilavı - Madımak Sivas'ta cumhuriyetin kuruluşunun 50. yılı anısına 1974 tarihinde açılan Sivas Cumhuriyet Üniversitesi bulunuyor. Sivas Cumhuriyet Üniversitesi'nin ana kampüsü şehir merkezinin yaklaşık 6 km. kadar güneyinde yer alıyor. Yerleşkenin çevre düzenlemesi oldukça güzel. Burası yeşil, düzenli, gelişmiş ve hemen her öğrenci tarafından beğenilen bir kampüs. Üniversite içerisinde yurt imkanları da mevcut ama öğrencilerin büyük çoğunluğu merkezde konaklamayı tercih ediyor. Kampüs ile merkez arasında düzenli sefer yapan çok sayıda otobüs/minibüs var. Sivas yüz ölçümü olarak her ne kadar çok büyük bir il olsa da, nüfus yoğunluğu bakımından Türkiye'nin ortalama şehirlerinden biri. Sürekli dışarıya göç verdiği için istenilen düzeyde büyüyüp gelişememiş bir kent. Ama yine de birçok Anadolu şehrine göre daha fazla sosyal hareketliliğe sahip. Zaten genel anlamda Sivas bir öğrenci ve memur şehri sayılır. Yüksek beklentilere girmediğiniz sürece hayal kırıklığı yaşamayacağınız bir yerdir diyebiliriz. Kent merkezinde yeterli sayıda kafe, restoran, eğlence mekanı bulabilirsiniz. Kentin en işlek yerleri İstasyon Caddesi ve Atatürk Caddesi'dir. Sosyal hayat genellikle bu iki cadde üzerinde yoğunlaşır. Sivas il nüfusunun çok büyük kısmı merkezde toplandığı için Sivas'ın ilçeleri kent merkezine göre oldukça küçüktür. Öğrenciler için değil belki ama memurlar için sakin ve yaşanılabilir ilçelerdir. Ekonomik anlamda ise Türkiye geneline göre ortalama bir şehirdir Sivas. Merkezdeki ev kiraları haricinde çok cep yakan bir yer değildir. Özellikle yeme-içme konusunda öğrencilere hitap eden ucuz fiyatlı yer sayısı çoktur. Sivas halkı muhafazakardır, sıcakkanlıdır ve eğlenceli insanlardır. Futbolu, halayı, yemeği ve türküleri çok severler. Şehre alışma süreciniz onlar sayesinde çok kolay olacaktır. Ama dışarıdan gelenler için bir konuda Sivas'a alışmak epey zordur. Soğuk.. Hem de çok soğuk.. Türkiye'nin en soğuk illerinden biri olan Sivas'ta kışlar uzun ve çok çetin geçer. Üşümekten bıkarsınız, o derece diyelim. Fakat ister istemez zamanla bu duruma da alışıyorsunuz tabi. Sivas'ın soğuğunu benimsediğiniz anda burası sizin için sevilen ve özlenilen bir memleket olacaktır. Dünyanın gelmiş geçmiş en iyi sol beklerinden Brezilyalı Roberto Carlos'a bile kıraathanede çay içiren Sivas size neler yaşatır neler..


Sultanahmet Meydanı.. 7 Tepe İstanbul'un en güzel zirvelerinden biri.. Şehrin gözbebeği.. Tarihi Yarımada olarak bilinen Fatih ilçesine bağlı bu meydan, İstanbul'a gelen yerli ve yabancı turistlerin her daim ilk durak noktası.. Sultanahmet Camii ve Ayasofya Camii gibi iki muazzam esere ev sahipliği yapan Sultanahmet Meydanı, özellikle manevi ziyaretgahları ile ön plana çıkan bir yer. Bu nedenle Sultanahmet semti çevresindeki cami ve türbeleri ayrı bir başlıkta ele almak istedik. - Sultanahmet Meydanı ve Çevresindeki Camiler & Türbeler - Sultanahmet Camii ve Külliyesi - Ayasofya Camii - Sultan I. Ahmed Türbesi - Küçük Ayasofya Camii - Sokullu Mehmet Paşa Camii - Buhara Özbekler Tekkesi - Keçecizade Fuad Paşa Camii ve Türbesi - Zeynep Sultan Camii - Akbıyık Camii - Kapı Ağası Mahmut Ağa Camii - Sultan II. Mahmut Türbesi Roma, Bizans ve Osmanlı dönemlerinden bugüne şehrin en önemli mekanlarından biri olmayı sürdüren Sultanahmet Meydanı, adeta bir açık hava müzesi. Topkapı Sarayı, Aya İrini, Yılanlı Sütun, Türk ve İslam Eserleri Müzesi, Yerebatan Sarnıcı, Theodosius Dikilitaşı ve Binbirdirek Sarnıcı gibi muhteşem eserlere ev sahipliği yapan Sultanahmet'te ayrıca birbirinden değerli ibadethaneler yer alıyor. Peki baştan aşağı tarihi bir dokuya sahip olan Sultanahmet'te hangi camiler var? Başta semte ismini veren, İstanbul siluetinin en önemli bölümünü oluşturan Sultanahmet Camii'nden başlayalım ve hepsini tek tek sıralayalım.. 1600'lü yıllarda, Osmanlı padişahlarından I. Ahmet tarafından yaptırılan Sultanahmet Camii, Türk İslam mimarisinin en güzel örneklerinden biri. Bu ihtişamlı eserin ustası ise dönemin başmimarı olarak bilinen Sedefkar Mehmed Ağa. Sultanahmet; her ne kadar cami olarak ön plana çıksa da, büyük bir külliye ile bütünleşik bir yapıdır. Bu külliye içinde günümüze kadar ulaşmış kısımlar ise mahzenler, kahvehane, evler, darüşşifa, tabhaneler, bir kısım dükkanlar ve üç sebildir. Sultanahmet Camii nerede? Harita konumu için tıklayın. Ayasofya, Hıristiyanlık inancındaki 'ekanim-i selase'nin ikinci unsuru olan oğulun ilahi hikmeti adına inşa edilmiş bir yapıdır. 324 yılında I. Konstantin tarafından yapımına başlanan Ayasofya, II. Konstantin tarafından 360 yılında tamamlanır. Fakat şehirde çıkan ayaklanmalar neticesinde yapı komple yanar. Yapının şu an gördüğümüz son hali ise 532-537 yılları arasında Bizans İmparatoru I. Justinianus'un emri ile yaptırılır. İstanbul fethedilince şehrin en büyük kilisesi olan bu yapı usulen camiye çevrilir. Ayasofya'nın yanına bir de medrese yaptırılır. Caminin güneydoğu tarafında bulunan minaresinin ise II. Beyazıt döneminde Mimar Sinan tarafından yapıldığı tahmin ediliyor. Cumhuriyet döneminde müzeye çevrilen Ayasofya'nın medrese kısmı yıkılmıştır. Caminin tarihi halıları başta olmak üzere birçok değerli eşyası da tahliye edilmiştir. Uzun yıllar müze olarak hizmet veren Ayasofya, 10 Temmuz 2020 tarihinde yeniden camiye çevrilerek "Ayasofya-i Kebir Cami-i Şerifi" adını almıştır. Sultanahmet Meydanı gezisine bu muazzam yapıyı ziyaret ederek başlayabilirsiniz. Zira Ayasofya, dünyada ölmeden önce görülmesi gereken eserlerden biridir. Ayasofya Camii nerede? Harita konumu için tıklayın. Sultan I. Ahmed'in vefatından sonra yapımına başlanan bu türbe, II. Osman döneminde tamamlanmıştır. Türk İslam medeniyetinden izler taşıyan yapıda I. Ahmed ile beraber hanımı Mahpeyker Kösem Sultan, II. Osman ve IV. Murad gibi hanedan ailesinden bazı kişilerin de kabirleri bulunmaktadır. Sultanahmet Camii'ne geldiğinizde, caminin hemen yanı başında bulunan bu tarihi türbeyi de ziyaret edebilirsiniz. Sultan I. Ahmed Türbesi nerede? Harita konumu için tıklayın. 530 yılında kilise olarak yaptırılan bu eser, II. Bayezid döneminde camiye çevrilmiştir. Yapı, Ayasofya Camii'ne bazı teknik benzerlikleri sebebi ile Küçük Ayasofya olarak anılır. Küçük Ayasofya da esasında bir külliyedir ve türbe, zaviye-medrese, sıbyan mektebi, hamam gibi bölümleri mevcuttur. Küçük Ayasofya Camii nerede? Harita konumu için tıklayın. Sultanahmet Camii'ne yakın bir konumda olan bu eser; Eminönü ilçesine bağlı Kadırga semtinde bulunuyor. Mimar Sinan'ın eserlerinden biri olan külliye, üç padişaha sadrazamlık yapan Sokullu Mehmet Paşa adına inşa edilmiş. Yapının mimarisi Selimiye Camii'ne benzerliği ile dikkat çekiyor. Onun kadar ihtişamlı olmasa da, oldukça görkemli bir eser. Külliyeye ait olan bölümlerden kervansaray, dükkan ve fırın ise günümüze kadar ulaşmayı başaramamış. Sokullu Mehmet Paşa Camii nerede? Harita konumu için tıklayın. Burası 1700'lü yıllarda Orta Asya'dan göç eden Nakşi dervişleri için inşa edilmiş bir eser. Özbek şeyhleri o dönemlerde Osmanlı Devleti ile kendi halkları arasında bir köprü vazifesi gördüğü için kendilerine ayrı bir önem veriliyormuş. Buhara Özbekler Tekkesi; mescid, abdesthane, avlu, çeşitli oda ve sofalar, meyve ağaçları bulunan bir bahçe ve hamam bölümlerinden oluşuyor. Mekan günümüzde 'İstanbul Tasarım Merkezi' olarak hizmet veriyor. Türk İslam sanatına ait bazı çalışmaların yapıldığı bu atölyede ziyaretçilere tasarım üzerine eğitimler de veriliyor. Buhara Özbekler Tekkesi nerede? Harita konumu için tıklayın. Sultanahmet Binbirdirek Mahallesi'nde, Peykhane Caddesi'nin köşesinde yer alan bu harika sanat eseri, Sadrazam Keçecizade Fuat Paşa tarafından 1869 yılında yaptırılmış. İstanbul'un meşhur camileri gibi büyük değil ama harikulade işçiliği bir ziyareti hak ediyor. Özellikle türbenin dışındaki pencere şebekelerinin Türk sanatından farklı bir tarzda yapıldığını belirtmek isteriz. Keçecizade Fuad Paşa Camii ve Türbesi nerede? Harita konumu için tıklayın. Cami, Sultan III. Ahmed'in kızı Zeynep Sultan tarafından 1769 yılında yaptırılmış. Eserin mimarı ise Mehmet Tahir Ağa. Esasında burası da küçük bir külliye. Zamanında sıbyan mektebi, sebil, medrese ve türbeden oluşuyormuş. Sebil kısmı tramvay çalışmalarında komple yıkılmış. Diğer kısımların bir bölümü de yol çalışmalarında yıkılmış. Birkaç kez tadilattan geçen Zeynep Sultan Camii son olarak 1988 yılında restore edilmiş. Zeynep Sultan Camii nerede? Harita konumu için tıklayın. Yapılış tarihi net olarak bilinmeyen Akbıyık Mescidi'nin İstanbul'daki en eski camilerden biri olduğu tahmin ediliyor. Yapı, Suriçi'nde bulunan diğer cami ve mescitlere göre daha güneyde yer aldığı için 'Evvel-i Kıble' veya "İmamü'l-Mesacid" isimleri ile de anılırmış. Çok büyük beklenti içinde olmadan bu şirin yapıyı ziyaret edebilirsiniz. Akbıyık Camii nerede? Harita konumu için tıklayın. Sultanahmet Meydanı'na yakın konumdaki bir diğer tarihi ibadethane olan Kapı Ağası Mahmut Ağa Camii, Tomurcuk Sokak'ta yer alıyor. 1553 yılında Kapı Ağası Hadım Mahmut Ağa tarafından yaptırılan bu eserin mimarı ise Mimar Sinan. Yapı yine medresesi, sıbyan mektebi ve çeşmesi ile ufak bir külliyenin parçası olarak inşa edilmiş. Fakat birkaç defa yangın tehlikesi atlattığı için bazı kısımları yıkılmış. Her defasında yeniden inşa edilen cami orijinal halinden oldukça uzaklaşmış. Kapı Ağası Mahmut Ağa Camii nerede? Harita konumu için tıklayın. Çemberlitaş Divan Yolu Caddesi üzerinde bulunan Sultan II. Mahmut Türbesi; odalar, çeşme, sebil ve hazire gibi alanlardan oluşuyor. 1840 yılında yapımı tamamlanan türbede Sultan II. Mahmut'un yanında Sultan Abdülaziz, Sultan II. Abdülhamid gibi birçok hanedan üyesinin de kabirleri yer alıyor. Sağlam şekilde günümüze kadar ulaşan bu önemli eseri, Sultanahmet Meydanı gezinize dahil etmenizi tavsiye ederiz. Sultan II. Mahmut Türbesi nerede? Harita konumu için tıklayın.


Trabzon gezilecek yerler listesinin Uzungöl ile beraber en meşhur iki noktasından biri Sümela Manastırı.. UNESCO Dünya Mirası Geçici Listesi'nde yer alan (2000) bu harika yapı görenleri kendine hayran bırakacak türden bir yer. Dağın bir parçasıymış gibi görünen bu müthiş manastırın orijinal ismi Panagia Soumela Monastery, fakat halk arasında daha çok "Meryem Ana Manastırı" olarak adlandırılıyor. Zamanında keşiş yetiştiren ve oldukça kutsal bir yer olarak kabul edilen Sümela, Karadeniz Rumlarının en önemli hac noktalarından biri. Her yıl yüz binlerce yerli-yabancı ziyaretçi ağırlayan Sümela Manastırı, 2015 yılından sonra çok büyük bir restorasyon çalışmasına girmişti. Bu nedenle uzun zamandır kapalı olan mekan, kısım kısım olarak yeniden ziyarete açılmaya başladı (2020). Bu muhteşem eseri ziyaret etmek ya da hakkında bilgi almak isteyenler için mekana yakında bir göz atalım. Sümela Manastırı'nın özellikleri, tarihi gelişimi ve gizemi.. Manastırın giriş ücretleri ve ziyaret saatleri.. Hepsini Sümela Manastırı gezi rehberi yazımızda detaylı şekilde aktaralım. Bir Rum Ortodoks manastırı olan Sümela, Trabzon'un Maçka ilçesinde bulunuyor. Altındere Vadisi'ndeki Karadağ'ın yamacında sarp kayalıklar üzerinde kurulu bir yapı. Aslında dağın üzerinde değil de dağa yapışık vaziyette bir görüntü sergiliyor. Sümela Manastırı'nın rakımı 1150 metre, vadiden yüksekliği ise yaklaşık 300 metre. Sümela Manastırı'nın Maçka merkez ile arası 20 km, Trabzon merkez ile arası ise yaklaşık 48 km. kadar. Manastıra gitmek için önce Maçka ilçesine gelmeniz gerekiyor. Trabzon merkezden başlayan ve harika manzaralarla dolu yarım saatlik araç yolculuğunun sonunda Maçka'ya varıyorsunuz. Maçka ilçesine gelince yol kenarlarında çok sayıda Sümela Manastırı tabelası göreceksiniz zaten. Maçka'dan güneye, Altındere Mahallesi'ne doğru inmeye devam ediyorsunuz. Araçla gelecekler için, manastıra kadar gayet düz ve kaliteli bir yol mevcut. Aracınızı park ettikten sonra 300 metreye yakın bir patika yolu geçmeniz ve çok dik olan merdivenleri tırmanmanız gerektiğini hatırlatalım. Eğer özel aracınız yoksa Maçka ilçesinden Sümela Manastırı'na giden yolcu minibüslerini kullanabilirsiniz. Ayrıca Trabzon merkezden Sümela Manastırı'na tur düzenleyen firmalar da var. Gidiş-dönüş ve rehberlik hizmeti dahil olan bu "Günübirlik Sümela Manastırı Turları"na katılabilirsiniz. Sümela Manastırı'nın kuruluşu ile ilgili tarihi kayıtlardan ziyade daha çok anlatılan farklı rivayetler ve efsaneler bulunuyor. Biz manastırın tarihi gelişimine kısaca değindikten sonra en çok kabul görmüş kuruluş efsanesine de size anlatalım. Roma İmparatoru Flavius Theodosius döneminde (M. S. 4. yy.) Barnabas ve Sophronios isminde iki keşiş aynı gece aynı rüyayı görüyorlar. Bunun üzerine Atina'dan Trabzon'a gelip küçük bir kilise inşa etmeye başlıyorlar. Böylece Sümela'nın ilk temelleri bu şekilde atılıyor. İmparator Justinianus döneminde ise (M. S. 6 yy.) kilise büyütülerek manastıra dönüştürülüyor. Ayrıca zengin bir kütüphane yapılarak bilim ve kültür merkezi haline getiriliyor. Trabzon Komnenosları Prensliği'nden III. Alexios (1349-1390) ve ondan sonra gelen prensler de Sümela Manastırı'nı zenginleştirmeye devam ediyorlar. Bu şekilde manastır gelişip büyümeyi sürdürüyor. Hatta Osmanlı İmparatorluğu bölgeyi fethettiği zaman manastıra hiç dokunmadığı gibi sürekli olarak hediyeler gönderip, Sümela'nın aktif bir şekilde kullanılmaya devam etmesini sağlıyor. Şimdi yukarıda bahsettiğimiz iki keşişin gördüğü rüya olayını da anlatalım. 385 yılının Ocak ayı, yer Atina.. Keşiş Barnabas ve Keşiş Sophronios o günkü rutin işlerini bitirdikten sonra istirahate çekildiler. Barnabas elindeki kitaptan Meryem Ana ve Hz. İsa'nın doğumu ile ilgili bölümü okurken uyuya kaldı. Belirsiz bir süre geçtikten sonra Keşiş Barnabas'ın odasının içi büyük bir ışık demeti ile aydınlandı. Hz. İsa'nın öğrencilerinden olan Aziz Luka, ellerinde tuttuğu 3 ikona ile odada belirdi. Bu 3 ikonadan birinde Meryem Ana'nın bebek İsa'yı kucağında tuttuğu resim vardı. Barnabas, önünde sarp kayalıklar ve yeşillikler içinde bir yer gördü. Gördüğü yamaçtaki bir nokta iyice aydınlandı ve manastır şeklini aldı. Sonrasında odadaki ışık söndü ve Barnabas yere kapaklandı. Ertesi gün Barnabas bu olayı baş keşişe anlatmak üzere onun yanında gitti. Özel bir durumu anlatmak istediğini dile getirdi. O sırada baş keşiş önce Sophronios ile görüşeceğini, kendisinin dışarıda biraz beklemesini söyledi. Bir süre sonra Sophronios odadan çıkınca Barnabas içeri girdi ve baş keşişe durumu anlattı. Baş keşiş büyük bir şaşkınlık yaşayarak "Sophronios'u geri çağırın bana çabuk" dedi. "Beni iyi dinleyin. Dün gece ikiniz de aynı rüyayı görmüşsünüz. Aziz Luka size çok önemli bir görev vermiş ve bunu yapmanız gerek. İmparatordan gerekli izinleri aldıktan sonra yola çıkın" dedi. Resmi işlemler tamamlandıktan sonra iki keşiş yanlarına verilen 50 kişi ile yola çıktılar ve 1,5 ay sonra Trabzon'a vardılar. Panagia Deresi'ne geldiklerinde rüyalarındaki tepeyi gördüler. Hummalı bir çalışma başladı. O günkü teknoloji ile kayaları delmek çok zordu. İmparatordan gelen emirle çalışan sayısı beş yüze çıkartıldı. Ekip tam 9 yıl boyunca yılmadan çalıştı. Bu 9 yılın sonunda bugünkü Sümela Manastırı'nın çok küçük bir bölümü ortaya çıktı. Kurulan bu ufak kilise ile Barnabas ve Sophronios görevlerini tamamlamışlardı. # Bu iki keşişin rüya gördükten sonra birbirlerinden habersiz yola çıktıkları ve yolda karşılaştıklarını anlatan ya da rüyaya giren kişinin Meryem Ana olduğunu söyleyen farklı rivayetler de bulunuyor. Bazı uzmanlar bu olayın Sümela'yı Hristiyanlar için çok değerli kılan ve Aziz Luka tarafından çizildiğine inanılan Meryem Ana ikonasının eskiliğine ve mucizeler yarattığına halkı inandırmak, böylelikle onun değerini büyütmek için uydurulmuş bir efsane olduğunu söylüyor. Bazıları ise bu ikonanın gerçekten Aziz Luka tarafından çizildiğine ve birçok mucizesi olduğuna inanıyor. Bazı kesimlere göre ise Trabzon İmparatoru III. Aleksios (1349-1390) manastırın gerçek kurucusudur. Manastırda bulunan freskler de bu duruma kanıt olarak gösteriliyor. Hangisi gerçek bilemeyiz ama şöyle bir durum var. Yapının küçük bir kiliseden (4. yy.) büyük bir manastıra dönüştürülmesi (14. yy.) arasında geçen bin yıllık sürede, burada ne olup bittiğine dair hiçbir tarihi bilgi ya da belge bulunmuyor. # Sümela isminin, manastırın üzerinde kurulmuş olduğu dağın tarihteki ismi olan 'Mela'dan geldiği düşünülüyor. Mela Yunanca 'siyah' demek. Stou mela, Mela'da anlamını taşıyor. Karadeniz'e özgü Rumca lehçede ise bu isim "Sou mela" şeklinde söyleniyor. Sou mela ise zamanla Sümela'ya dönüşmüştür. # Sümela, zamanında bu yörede aktif olarak kullanılan birçok manastır içinde en görkemlisi ve hiyerarşik bakımdan da en önemlisiydi. # Sümela Manastırı 18. yy. sonrası büyük bir yenilenme dönemine girmiş ve duvarların bir bölümü fresklerle süslenmiştir. 19. yy'da ise büyük bina eklemeleri yapılarak günümüzdeki mükemmel haline getirilmiştir. Aynı yüzyılda yıldızı gittikçe parlayan Meryem Ana, çok sayıda seyyahın uğrak noktası olmuş ve birçok seyahat yazısına konu edilmiştir. # Fatih Sultan Mehmet bölgeyi fethettikten sonra manastırın haklarına dokunulmayacağına dair bir ferman yayınlatmıştır. Yavuz Sultan Selim de Meryem Ana Manastırı'na çeşitli hediyeler göndermiştir. # Manastır 1916-1918 yılları arasında Rus işgali altında kalmıştır. 1923 yılından sonra ise tamamen terk edilmiştir. # Dönemin Yunanistan Başbakanı Eleftherios Venezelos, 1931 yılında Türkiye Başbakanı İsmet İnönü ile anlaşarak manastırdaki kutsal eşyaları Atina'daki Benaki Müzesi'ne aldırmıştır. Daha sonra 1952 yılında ise kutsal eşyalar Yunanistan'ın Veria şehrine, burada kurulan yeni Sümela Manastırı'na taşınmıştır. Ayrıca İngiltere'deki Ashmolean Sanat ve Arkeoloji Müzesi'nde de Sümela'ya ait bazı eserler sergileniyor. # 2015'te başlayan büyük restorasyon sonrası su kemerleri ve manastıra çıkan merdivenler kullanılır hale getirilmiştir. Yaklaşık 4 bin ton kaya temizlenip, 300 metrelik yürüyüş yolu düzenlenmiştir. # Sümela Manastırı'nın önemli bölümleri; ana kaya kilisesi, mutfak, öğrenci odaları, şapeller, misafirhane, kütüphane ve kutsal ayazmadır. Manastırın içinde toplamda 70'den fazla oda bulunuyor. Restorasyon çalışmaları ile birçok yeni şapel ortaya çıkartılsa da henüz gizemini koruyan ve bulunamayan odalar olduğu da tahmin ediliyor. # Sümela'ya çıkışta, araç yolunun bittiği noktadaki kayalığın üstünde kadınlar manastırı "Aya Varvara " bulunmaktadır. Fakat Sümela Manastırı üzerine araştırmaları bulunan KTÜ Uluslararası İlişkiler Bölümü Siyasi Tarih Anabilim Dalı Öğr. Üyesi Doç. Dr. İsmail Köse, Sümela Manastırı'nda bilinenin aksine hiç kadın yaşamadığını, manastırın tamamen erkek manastırı olarak kullanıldığını söylüyor. # Sümela Manastırı tarihteki bazı dönemlerde önemini kaybetmiş ve yağmalamalara maruz kalmıştır. Birçok tarihi eser kaybolmuş, yapı içinde yangınlar çıkmıştır. Define avcıları tarafından defalarca kazınmış ve büyük zarar görmüştür. Günümüzde bile ziyaretçiler tarafından tarihi fresklerin üzerleri defalarca kazınmış, çizilmiş ve harap edilmiştir. # Hristiyan dünyasında 15 Ağustos "Meryem Ana'nın göğe yükseliş günü" olarak kabul edilen ve kutsal sayılan bir gündür. Ortodoks Hristiyanlar 2010 yılında bu önemli günü kutlamak için T. C. Hükümeti'nden özel izin alarak Sümela Manastırı'nda bir ayin yapmıştır. Bu ayin 88 yıl aradan sonra Sümela'da yapılan ilk ayindir. 2010 yılından beri her sene bu ayinler Sümela'da tekrarlanmaktadır. Meryem Ana Manastırı'na uzun ve dar merdivenler ile ulaşılıyor. Manastıra girişteki ana kapının yan taraflarında muhafız odaları var ve bu odaların yanındaki diğer merdivenler ise iç avluya uzanıyor. Sağ kısımda kütüphane, keşiş odaları ve misafirhaneler, sol kısımda manastırın ana bölümünü oluşturan kilise mağara ve manastır binaları mevcut. Mağaranın girişine yapılan bu kısımlar 1800'lü yılların ortalarına tarihleniyor. Ayrıca avlu çevresinde bulunan odalardaki dolap, ocak ve hücrelerde Türk sanatı etkileri de görülüyor. Manastırın esas bölümümü oluşturan kaya kilise ve bitişiğindeki şapelin duvarları fresklerle süslenmiştir. Bu fresklerden, kaya kilisesinin içinde avluya bakan duvarda III. Aleksios dönemine ait olanlar bulunuyor. 18. yy. başlarına ait olan şapeldeki freskler ise 3 farklı dönemde yapılan 3 tabaka şeklindedir. Meryem Ana'nın doğuşu ve mabede sunuluşu, tebliğ.. Hz. İsa'nın doğuşu, mabede sunuluşu ve hayatı.. Hz. Adem'in ve Hz. Havva'nın yaratılışı, Tanrı'nın tembihi.. Hz. Adem ile Hz. Havva'nın yasak meyveyi yemeleri, cennetten kovulma.. Dirilme, Thomas'ın şüphesi, kabirde bir melek, Nikaia konsili.. Bu fresklerin büyük kısmı maalesef ciddi zarar görmüş durumda. Yüzlerce yıllık eserlerin üstünde "Muzaffer, Namık, Fahrettin" gibi isimleri, "Seni Seviyorum Esra.. Affet beni Özlem.." gibi yazıları görünce insan gerçekten şoka uğruyor. 2015 sonrası yapılan yenileme çalışmalarında Sümela Manastırı içinde 'çile odası, cennet ve cehennem, ölüm ve yaşam tasviri taşıyan freskler' de bulundu. Manastır içinde daha önce hiç keşfedilmemiş birçok odanın var olduğu da düşünülüyor. Sümela Manastırı içinde kilise binası, keşiş odaları, şapeller ve kütüphane haricinde, kilerler, mutfak, tuvalet gibi bölümler de mevcut. Ayazma bölümünde bulunan suyun ise kutsal ve şifalı olduğuna inanılıyor. Sümela Manastırı'nda yapılan restorasyon çalışmaları devam ediyor (2020). Normalde 2019 yılı içinde büyük bir kısmının ziyarete açılması planlanıyordu fakat corona salgını nedeniyle çalışmalarda aksaklıklar yaşandı. 2020 yılı itibariyle çalışmalar kaldığı yerden devam ediyor. Sümela Manastırı kısımlar halinde ziyaretçiye açık hale getiriliyor. Şu an tamamını olmasa da bir bölümünü gezebiliyorsunuz. Ama şunu söylemek lazım. Sümela Manastırı'ndaki çalışmalar daha yıllarca sürecek gibi duruyor. Yapı içinde bulunan inşaat iskeleleri manzara anlamında sizi biraz üzebilir. Yine de kesinlikle ziyaret etmenize değer. Manastır haftanın 7 günü de açık. Sümela Manastırı ziyaret saatleri ise mevsimsel olarak değişiklik gösteriyor. - Yaz Dönemi - Kış Dönemi Müze Kart sahiplerinin ücretsiz girebildiği Sümela Manastırı'nın normal giriş ücreti 10 TL (2020). Yalnız şunu belirtmekte fayda var: Sümela Manastırı, Altındere Vadisi Milli Parkı sınırları içinde bulunuyor. Milli parka girişte ister yaya ister araçla olun, ayrı bir giriş ücreti isteniyor. Bu fiyatlar aracınızın büyüklüğüne göre değişiyor. Sümela Manastırı'nın alt bölümündeki vadide, dere kenarında çeşitli kafe ve restoranlar, alışveriş yerleri ve pansiyonlar mevcut. Burada yemek, konaklama ve alışveriş gibi ihtiyaçlarınızı karşılayabilirsiniz.


Tropik adaları, eğlencesi, gece hayatı ve yemeklerinin ötesinde, Tayland'a gelmek için bir sebebiniz de filler olabilir. Filler ile tanışmak, onlara dokunma fırsatı yakalamak ayrı bir histir. Ve bu hissi yaşayabileceğiniz en meşhur fil safarilerinin biri de Tayland'dadır. Fakat burada fil bakıcıları bu hayvanlara oldukça fazla zulmediyor. Özgürlüklerinden mahrum oldukları yetmiyormuş gibi, onları çeşitli işkencelere de tabi tutuyorlar. Burada fil safarisi denilen şey aslında, fil endüstrisine dönüşmüş. Size fil endüstrisinin geçmişinden bahsedelim öncelikle. Geçmiş yıllarda Tayland'daki çoğu fil, orman içinde taşıyıcı olarak kullanılmış. 1989 yılında Tayland hükümetinin bunu yasaklaması ile Mahout denilen birçok fil sürücüsü işsiz kalmış. Fillerini alan Mahoutlar şehre inip onlarla beraber dilenmeye başlamışlar. Vücutları titreşimleri çok iyi algıladığı için ormandan gelen fillerin çoğunun şehirde psikolojisi bozulmuş. Birçok Mahout da fillerini ülkenin çeşitli yerlerinde bulunan turistlerin sırtlarına binerek gezdikleri fil kamplarına çalışmaya getirmiş. Oldukça popüler turistik atraksiyonlardan biri olan bu kamplarda hayvanlar çok uzun saatler boyunca, çok az yiyecekle çalışmak zorunda bırakılmış. Çoğu turist fillerin insan taşıması için nasıl bir eğitimden geçtiğini bilmez. İşkencelerden haberi bile yoktur. Turistler, fillerin sırtında safari turu yaparken anı yaşamanın mutluluğu içindedirler. Fakat bilmezler ki cüsseleri ne kadar büyük olsa da, sırtlarına binecek en ufak bir ağırlık onlara çok ağır bir yük oluyor. Gövdeleri ne kadar büyük olursa olsun, omurgaları aynı orantıda güçlü olmadığından sırtlarında insanları taşımaları uzun vadede onlar ciddi problemlere sebep oluyor. Evet! Her hayvan yük taşımaya uygun değildir. Ve filler de bunlardan biridir. Günümüzde hala fillerin üstünde poz veren insanları görmek ne kadar üzücü bir durum. İnsanlar fillerle bu kadar eğlenirken, bu durumda filler de eğleniyor mu acaba? Bilmeyenler için konuyu biraz daha açalım. Evcil Fil Yoktur, Köle Fil Vardır! Her ne kadar sevimli gözükseler de doğada vahşi yaşayan bu koca cüsseli hayvanların böylesine evcilleştirilmeye çalışılmasının ardında kocaman bir dram yaşanıyor. Fillerin insanları sırtlarında ve boyunlarında taşımayı kabul etme süreçleri bebeklikte gördükleri eziyet sayesinde mümkün oluyor. Yeni doğan filler birkaç aylıkken annelerinden, ailelerinden ayrılarak tutsak ediliyor. Turist endüstrisi için yetiştirilen bu filler dövülerek, hapsedilerek, aç bırakılarak, vurularak çok ciddi zihinsel ve fiziksel travmalara maruz kalıyorlar. Acımasızca insanlarla ilişki kurmaya zorlanan bu hayvanlar en sonunda yenilgiyi kabul etmek zorunda kalıyorlar. Sonrasında Mahoutlar tarafından kullanılan bullhook denilen aletlerle kontrol altında tutulurlar. Tayland'da Phajaan olarak bilinen fillerin ruhlarının parçalanması süreci günler, haftalar süren inanılmaz acı verici bir süreçtir. Vahşi filler insanların sırtlarına binmelerine izin vermezler. O yüzden daha bebekken 'Phajaan' yani ruhlarının parçalanması olarak bilinen sistematik işkenceye maruz bırakılırlar. Annelerinden ayrılan bebek filler hareket edemeyecekleri küçük kafeslere veya yerde kazılan çukurlara ön ve arka ayakları bağlanarak hapsedilir. Günlerce, haftalarca dövülerek, bulhook ve kesici cisimlerle yaralanırlar, sürekli bağırılarak aç ve uykusuz bırakılırlar. Kafa ve kulak bölgelerine ve ayaklarına vurularak yaralanan filler bu izleri ömür boyu taşırlar. Tayland'da 'evcilleştirilmiş' filler ibaresini bol bol görebilirsiniz ancak evcil fil diye bir şey yoktur. Sadece vahşi doğada yaşam fırsatı elinden alınmış, turizm endüstrisi için çalışmak mecburiyetinde bırakılmış köle fil vardır. İnsanların binlerce yıldır fillerle beraber olması onların evcilleştiğini göstermez. Bunun en iyi kanıtı, hala fillerin insanların isteklerine uyması için zalimce ve acımasızca eğitilmeye çalışılmasıdır. Filler dünyada kontrol edilmesi en güç olan vahşi canlılardır. Acı ve travma ile geçen evcilleştirme çabalarına rağmen dediklerini yapmama riski olduğu için Mahoutlar zincirlere vurulu, küçücük bir alanda yaşarlar. Fillerin çoğunun iki ayağı birden zincirlenir ki hareket edemesinler. Çoğu fil tüm gün boyunca güneş altında ve beton zemin üstünde bekletilir ki bu sırtlarında ciddi yanıklara ve yorgunluklara sebep olur. Bazı yerlerde dışkıları yanlarına yığılı yaşamak zorunda bırakılırlar. Çoğunlukla demir oturma ünitesi asla çıkartılmadan turistleri gezdirmek için hazır beklerler. Diğer fillerle görüşmeleri engellenir ki sosyal birliktelik geliştirip, söylenenlere karşı çıkmasınlar. Hareket edemeyecekleri küçük alanlara zincirlenen filler, günlerce hatta haftalarca süren sistematik işkence, açlık ve susuzluk sonrasında insanların emirlerine itaat etmek zorunda olduklarını kabul ederler. 'Fillerin bizim için değil, bizim filler için çalıştığımız yer' mottosuyla ziyaretçilere kapısını açan Elephant's World, Bangkok'a 180 km. mesafede yer alan Kanchanaburi'de bir fil yaşam parkı. Kar amacı gütmeyen bu kuruluş, elde ettiği tüm geliri filler için harcıyor. Bir filin günde 150-200 kg arası yediğini ve parkta şu anda 21 tane fil olduğunu düşünürsek yemekleri, vitaminleri, bakımları ve daha birçok masrafı bulunuyor. Ziyaret gelirleri ve bağışlarla daha çok fili kurtarmaya çalışıyorlar. Sadece 1 gün olsa da bu görkemli hayvanlara hizmet ederek onlarla vakit geçirme fırsatı bulmanın harika bir duygu olduğunu belirtelim. Öncelikle işe onları yakından tanıyarak başlıyorsunuz. Daha sonra her filin beslenme ihtiyacına uygun şekilde hazırlanmış meyve sepetlerini taşıyorsunuz. Filleri besliyor, onlarla doğada geziniyor, yiyecekleri meyveleri yıkıyor, çamur banyosu yapmalarını izliyor, yapışkan pirinç topları yapıyor, tekrar besliyor, nehirde banyo yaptırıyor ve yine besliyorsunuz! Onların mutluluklarına şahit oluyorsunuz. Belki onlardan daha fazla siz mutlu oluyorsunuz. Fillerin sırtına binmeden de onlarla yakınlaşmanız ve iletişim kurmanız mümkün! Elephants World'e gelen insanların, nesli tükenmekte olan bu canlılar için çabalaması, onların gözlerinde gördüğümüz hüznün en iyi ilacı olmalı! Hollandalı bir çift olan Jan ve Agnes'in dünyada nesli tükenmekte olan bu canlılar için başlattığı bu farkındalık projesi, bir süre sonra meyvesini bir barınak olarak vermiş. Elephants World yaşlı, özürlü, istismar edilmiş, illegal getirilmiş, sokaklarda çalıştırılan filler için bir yaşam alanı, bir hastane, bir barınak olarak tasarlanmış. Burada günübirlik çalışma programı dışında bir gece konaklamalı program, Mahout programı ve gönüllü olarak çalışma programları mevcut. 21 yaşından büyükseniz, filleri ve doğayı seviyorsanız, uzun süreli gönüllülük programlarına katılarak bu canlılar hakkında daha fazla şey öğrenip, ilişkinizi derinleştirebilirsiniz. Tayland'ın kuzeyindeki fil bakım evlerinin güneydekilere kıyasla daha fazla çaba gösterdiği söylense de Kanchanaburi'de yer alan Elephants World, Bangkok'a gelen ve kuzeye çıkma planı ya da zamanı olmayanlar için bu deneyimi yaşayabilecekleri harika bir yer. Çoğu yaşlı ve engelli olan bu filler ya trekking kamplarından, ya sirklerden ya da sokaklarda onlarla dilenen sahiplerinden kurtarılmış. Bu kar amacı gütmeyen kuruluşta fillere 1 gün hizmet vermenin bedeli yetişkinler için 2500 baht, çocuklar için 1500 baht (2021). Bu para yaşamları boyunca oldukça fazla acı çekmiş bu canlıların ihtiyaç ve bakımları için harcanıyor. Dolayısıyla miktar Tayland koşullarında biraz fazla olsa da hiç tereddüt etmeyin! Tayland'a gidip bu deneyimi yaşamak isteyenler, aşağıdaki siteden rezervasyon yaptırıp gerekli bilgileri alabilirler. Afrika ve Asya fili olmak üzere sadece 2 tür kaldığını, Tayland'da bu canlıların çok sevildiğini hatta anaokulunda söylenen 'Fil' diye bir şarkıları olduğunu, 1 filin gebelik süresinin 22 ay olduğunu, yeni doğan bir filin 120 kg civarı olduğunu, 1 filin 1 günde ortalama 150-200 kg yemek yediğini, fillerin kulaklarını vücutlarını serinletmek için kullandıklarını, fillerin hafızası en gelişmiş canlılardan biri olduğunu, üzerlerine çamur atmalarının sebebinin güneş yanıklarından korunmak olduğunu, çok hassas olan boyun ve sırt bölgelerinde insanları taşımasının onlara delicesine ağrı ve acı verdiğini, 4 ayağını hem yürümek, koşmak ve hem de fren yapmak için aynı anda kullanırlar. 10 km. ötedeki bir sesi duyabiliyorlar. Duygusaldırlar. İçlerinden bir fil ölse yasa bürünürler. Dev yapılarına rağmen arılardan çok korkarlar. Hortumları olmazsa yaşayamazlar. Onlar sayesinde su içer, vücutlarını hortumları ile yıkarlar. Bir fil hortumunda 7.5 litre su taşıyabilir. Araştırmalar bugün Tayland'da yaşayan fillerin %60 ından fazlasının en basit hayati ihtiyaçlarının bile karşılanmadığını göstermiş. Çoğunun yetersiz, bazılarınınsa asla veteriner tarafından kontrol edilmediği ortaya çıkmış. Çoğunun doğada yemesi gereken miktardan daha az beslendiği saptanmış. Bir fil için yetersiz beslenmek, psikolojik ve nörolojik sıkıntılara sebep olur ve davranışları agresifleşirmiş. Tayland'a giden çoğu insanın hayalidir fillerin tepesine çıkıp, orman içinde gezmek, aynı bir filmin başrol kahramanı gibi hissetmek. Bir kere bile olsa bu zulme ortak olmayın! Fillerin sırtına binmeyin, sirklere gitmeyin, fillerin sözde resim yaptığı, futbol oynadığı şovlara gitmeyin. İstemeden daha çok bebek filin ailesinden koparılarak, işkenceye maruz bırakılarak, vahşi doğaya bir daha dönmemek üzere esir edilmesine izin vermeyin. Bu yazıyı paylaşarak daha çok farkındalık oluşturmaya yardımcı olursanız dünya üstünde sayıları çok az kalan filleri bizden sonraki nesillerin görmesini sağlayabiliriz.


Evliya Çelebi, seyahatnamesinin bir bölümüne; "Süslü cihan bağı, yani İrem cenneti gibi Tekirdağ şehrinin özellikleri" yazarak giriş yapıp sayfalarca övmüş Tekirdağ'ı. Ünlü yazarımız Namık Kemal de memleketi olan bu şehir hakkında her fırsatta methiyeler dizmiş. Ama bizim Tekirdağ'ın güzelliğini fark etmemiz biraz geç oldu. Yüzyıllarca övgüyle bahsedilen, Balkanların en önemli liman şehri olarak gösterilen Tekirdağ'ı, Malkaralı bir dostumuzun ikram ettiği peynir helvası sayesinde tanıdık. O nasıl bir lezzet.. Peynir helvası bile bu kadar güzel olan şehrin kim bilir kendisi nasıl güzeldir diyerek Malkara'ya doğru yola koyulduk.. Biraz Avrupa, biraz Anadolu, biraz Roman havası.. Güzel şehir Tekirdağ vesselam.. Eğlence konusunda da Latin Amerikalıları aratmıyor Tekirdağlı kardeşlerimiz onu da söyleyelim. Ne yapın edin bir Trakya düğününe kendinizi mutlaka davet ettirin. Bir de peynir helvasının yanında Tekirdağ köftesi var ki, Türk mutfağında yeri özeldir. Tekirdağ genel olarak nasıl bir şehir? Nasıl gidilir, neler yapılır? Tekirdağ'da ne yenir? Öğrenci ve memurlar için Tekirdağ'da yaşam nasıl? Kısa başlıklar halinde Tekirdağ şehrinin özelliklerine bir bakalım. Tekirdağ, Marmara'nın Trakya Bölgesi'ndeki illerinden biridir. Güneydoğu sınırı Marmara Denizi ile çevriliyken kuzeydoğusunda Karadeniz'e çok küçük bir sınırı vardır. Doğuda İstanbul, batıda Edirne, kuzeyde Kırklareli, güneyinde ise Çanakkale ile komşudur. İstanbul'a özel araçla sadece 2 saat mesafede olan Tekirdağ'a karayolu ulaşımı son derece rahat ve kolaydır. Ayrıca Türkiye'nin her noktasından İstanbul aktarmalı olarak otobüs seferleri ile Tekirdağ'a ulaşım da mümkün. - İstanbul Tekirdağ arası yaklaşık 150 kilometre ve 2 saat. - Ankara Tekirdağ arası yaklaşık 590 kilometre ve 6 saat 30 dakika. - İzmir Tekirdağ arası yaklaşık 420 kilometre ve 6 saat. - Bursa Tekirdağ arası yaklaşık 320 kilometre ve 4 saat. - Erzurum Tekirdağ arası yaklaşık 1400 kilometre ve 15 saat 30 dakika. - Van Tekirdağ arası yaklaşık 1800 kilometre ve 21 saat. - Trabzon Tekirdağ arası yaklaşık 1300 kilometre ve 15 saat. Şehirde Tekirdağ Çorlu Atatürk Havaalanı bulunuyor. Bu havalimanı Tekirdağ merkeze yaklaşık 80 km. ve 1 saat uzaklıkta. Çorlu merkeze ise yaklaşık 15-20 dakika mesafede. Burada Ankara Tekirdağ arası direkt uçuş seferleri yapılıyor. Çorlu Havaalanı'ndan Tekirdağ merkeze ve bazı ilçelere sürekli olarak servis ve otobüs imkanı bulabilirsiniz. İstanbul'dan Avrupa yönü istikametine giden tren seferleri Tekirdağ'ın Çerkezköy istasyonuna uğramaktadırlar. İsterseniz Tekirdağ'a tren ile de gidebilirsiniz. Çerkezköy tren garı ile Tekirdağ merkez arası yaklaşık 75 km. İstanbul deniz otobüslerinin Tekirdağ Avşa ve Marmara Adası arasında yaptığı feribot seferleri var. Ayrıca Balıkesir Erdek ve Bandırma ile Tekirdağ arasında deniz ulaşımı mümkün. Anadolu ile Balkanlar arasındaki konumu ve bereketli topraklarıyla Tekirdağ, tarih boyunca çok sayıda kültür ve kavim egemenliğine tanıklık etmiştir. Yapılan araştırmalarda tarih öncesi ve sonrası dönemlere ait bir çok kalıntı bulunan Tekirdağ'da yerleşim izleri M. Ö. 4000 yıllarına kadar uzanmaktadır. Kazı araştırmaları sonucu Tekirdağ'ın sahil şeridinde İlk Tunç Çağı'na, Şarköy ilçesindeki Güngörmez ve Güneşkaya Mağaraları ile Marmara Ereğlisi'ndeki Toptepehöyük'te Kalkolitik Çağ'a ait buluntulara rastlanmıştır. M. Ö. 7. yy'da Trakya'da Grek kolonilerinin kurulmasıyla bölge ticarete açılmış ve Marmara kıyılarında kentler kurulmuştur. Trakya M. Ö. 514 yıllarında Pers egemenliğine girmiş, M. Ö. 478'de Atina'nın Attik/Delos Deniz Birliği'nin Persleri Trakya'dan uzaklaştırmasına kadar bu hakimiyet devam etmiştir. M. Ö. 342'de Makedonya Kralı II. Philip, Trakya'yı ele geçirerek Odrys Krallığı'nı kendine bağlamıştır. II. Philip'in oğlu Büyük İskender'in ölümünden sonra ise Trakya, Lysimachos'un egemenliğine girmiştir. M. S. 46 yılında İmparator Cladius'un Trakya'da bir Roma Eyaleti kurmasıyla, bölge uzun yıllar önce Roma sonra Bizans egemenliği altında kalmıştır. Süleyman Paşa komutasındaki kuvvetlerin Gelibolu'ya çıkmasıyla, 1354 yılından sonra Tekirdağ parça parça Türklerin hakimiyetine geçmeye başlamış, 1357 yılında ise I. Murat, Tekirdağ'ı tamamen Türklerin yönetimi altına almıştır. Tekirdağ, 1. Dünya Savaşı'ndan sonra 20 Temmuz 1920'de Yunan kuvvetleri tarafından işgal edilmiş ancak 13 Kasım 1922'de Yunan işgalinden temizlenerek tekrar Türk yönetimine geçmiştir. Bu ilimiz tarihi süreç içerisinde Bisanthe / Rhaedestus / Rodosto / Rodosçuk / Tekfurdağı isimleriyle anılmış, Cumhuriyetin ilanından sonra Tekirdağ olarak adlandırılmıştır. Nüfus: Tekirdağ'ın 2020 yılı nüfusu yaklaşık 1 milyon 80 bin kişidir. - Çerkezköy - Çorlu - Ergene - Hayrabolu - Kapaklı - Malkara - Marmaraereğlisi - Muratlı - Saray - Süleymanpaşa - Şarköy Tekirdağ ilinin ekonomisi tarım ve sanayi ağırlıklıdır. Özellikle 1980 sonrası sanayi alanında hızlı gelişmeler göstermeye başlamıştır. İl; Sakarya, Kocaeli, Bursa ve İstanbul'un oluşturduğu Türkiye'nin en büyük sanayi havzasının önemli bir parçasını oluşturmaktadır. Sanayi bölgeleri özellikle Çorlu ve Çerkezköy'de yoğunlaşmıştır. Öne çıkan sektörler tekstil, giyim, kimya ve metal imalatıdır. Tarım alanında ise Tekirdağ, Türkiye'nin ayçiçek yetiştirme merkezi sayılır. Ülkemizdeki ayçiçek üretiminin üçte biri Tekirdağ'da yapılır. Bunun yanında yoğun olarak yetiştirilen bitkisel ürünler; buğday, kanola, arpa ve mısırdır. İlin genel olarak toprakları tarıma çok elverişli ve bereketlidir. Meyvecilikte bol miktarda kavun, karpuz, üzüm, erik, iğde, muşmula ve kiraz yetiştirilir. Hayvancılık alanında büyük ve küçükbaş yetiştiriciliğinin yanında kıyı şehri olmasından dolayı balıkçılık yaygındır. Dört mevsim balıkçılığa uygundur ve her mevsimde bol balık bulunur. Başlıca balık ürünleri; karagöz, mırmır, levrek, ispari, istavrit, barbunya, tekir, kefal ve lüferdir. Tekirdağ topraklarının dörtte üçü platolarla kaplıdır. Şehir yapısında genel olarak yüksek dağlar ya da dik yamaçlar yoktur. Marmara Denizi boyunca akarsularca taşınmış zengin alüvyonlarla kaplı kıyı ovaları vardır. Kuzeyi Istıranca, Güney kesimlerinde ise Koru Dağı, Ganos Dağları ve Tekir Dağı ile çevrilidir. Tekirdağ'ın Marmara Denizi kıyılarında genellikle Akdeniz iklimi hakimdir ama Akdeniz Bölgesi kıyılarından farklı olarak sahil kesiminde kışın kar yağışı görülebilmektedir. İlin iç kesimlerinde ise karasal iklim görülür Yazlar sıcak, kışlar ise oldukça serin ve soğuktur. Kuzey Anadolu Fay Hattı üzerinde bulunan Tekirdağ, Türkiye'nin deprem bakımından riskli bölgelerinden birisidir. Şarköy ve Mürefte bölgeleri 1. derece, Tekirdağ merkez 2. derece, daha kuzeyde kalan ilçeler ise 3. ve 4. derece deprem bölgesidir. Anadolu'nun klasik doğum, cenaze, evlenme, düğün, nişan, halk oyunları gibi adetlerinin yanında Tekirdağ'da Trakya yöresine ait bazı özel örf-adetler de görülür. Köy kadınlarının kendilerine mahsus bir eğlencesi olan sedenka bunlardan biridir. Sedenka, komşuların hem yardımlaşma hem eğlenme amaçlı toplanma günüdür. Bulgur, kabak ve mısır ağırlıklı yemekler hazırlanır, darbuka, klarnet gibi yöreye özgü müzik aletleri eşliğinde oyunlar oynanır. Bu toplanma sıradan bir gün için de olabilir, düğün ya da kutlama gibi özel günler için de. Düğünlerde Anadolu illerinden farklı olarak klarnet, darbuka gibi roman menşeili müzik tarzı tercih edilir. Coşkulu roman havası oynanır. Trakyalılar eğlence konusunda tabiri caizse profesyonel oldukları için düğünleri ayrı bir coşkulu olur. Yazının girişinde söylediğimiz gibi, bir Tekirdağ düğününe mutlaka katılın. Tekirdağ'da Trakya'ya özgü olan kolada gecesi, tavuk gecesi, bocuk gecesi gibi özel günler de kutlanır. Ayrıca Hıdırellez kutlamalarında kuzu-oğlak çevirmek için piknik tarzında eğlenceler yapılır. Tekirdağ'da geleneksel olarak her yıl Haziran ayında Tekirdağ Kiraz Festivali düzenlenir. Trakya sofrasının en güzel temsilcilerinden biri de Tekirdağ mutfağıdır. Tekirdağ yöresel lezzetleri sebzeden et yemeklerine, salata çeşitlerinden tatlılarına kadar kendini diğer şehirlerden ayrı bir yere konumlandırmayı başarıyor. Tekirdağ mutfağının zirvesinde Tekirdağ köftesi var. Yapımında kullanılan dana eti kaburgası ve irmik, Tekirdağ köftesini diğer köfte çeşitlerinden ayıran en önemli özelliği. Bu köfte, orta yağlı etin sarımsak ve soğanla harmanlanması ve baharatlarından aldığı tatla oldukça ünlüdür. - Tekirdağ Köftesi - Çeneçarpan Çorbası - Cizleme - Sini Mantısı, Kandilli Mantı - Zennik - Burma Sucuk - Yoğurtlu Borani - Damat Paçası - Pireşe - Manda Yoğurdu - Hayrabolu Tatlısı - Peynir Helvası Tekirdağ'da 2006 yılında Trakya Üniversitesi'nden ayrılarak kurulan Tekirdağ Namık Kemal Üniversitesi bulunuyor. Çok eski olmamasına rağmen şu an 40 bine yaklaşan öğrenci sayısı ile bu üniversite Tekirdağ şehrine ciddi bir hareketlilik kazandırdı. Sahile yakın konumda bulunan merkez kampüsü gayet güzeldir ve ulaşım sorunu yoktur. Tekirdağ sosyal yaşam anlamında öğrenci ve memurlar için orta seviye illerden birisi. İstanbul'a çok yakın olması da bu açıdan zaten avantaj. Tekirdağ halkı açık görüşlü ve yardımseverdir. Öğrenciler için sıkıntılı bir şehir değildir. Özel hayatınıza karışmazlar. Sosyal hayat hareketliliğinin olduğu bölgeler genelde Hürriyet Mahallesi ve Değirmenaltı'dır. Sahil şeridinde kafe, restoran, AVM tarzında birçok yer var. Tekirdağ, İstanbul'a oranla pahalı bir şehir sayılmaz. Yurt ve ev fiyatları büyükşehirlere oranla ortalama düzeydedir. En azından alternatifi boldur diyelim. Kışın biraz soğuk olduğu için ısınma maliyetiniz yüksek olur onu söyleyelim. Tekirdağ'ın Çorlu ilçesi merkezden daha kalabalık bir nüfusa sahip. Burada memur yoğunluğu da epey fazladır. Ama yapılan yorumlarda genellikle Tekirdağ merkezin Çorlu'ya nazaran daha avantajlı olduğu söyleniyor. Sanırız bunun sebebi Çorlu'nun kalabalık bir sanayi şehri olması ve gittikçe İstanbul'a benzemeye başlaması. Tabi memurlar için bu biraz görev bölgesi ve görev şekline göre değişkenlik gösterebilir. Tekirdağ genel olarak hem öğrenci hem memurlar için sosyal ve ekonomik anlamda ortalama bir il. Ne fazla övmeye ne de fazla yermeye gerek yok diye düşünüyoruz. Tekirdağ yemek olsaydı kesinlikle türlü yemeği olurdu. Eti bol değil belki ama içinde her şeyden biraz var. Yazar zaten değinmiş. Ortalamanın vücut bulmuş hali Tekirdağ. Aslında bu ortalama emekliler ve öğrenciler için Tekirdağ'ı bir çok noktada cazip kılıyor. Denize kıyısı olması, İstanbul'a yakınlığı, insanlarının sıcak ve eğlenceli olması en güzel yanları.


Trabzon her açıdan ülkemizin en renkli şehirlerinden biri. Muhteşem yaylaları, Uzungöl'ü, Sümela Manastırı, köşkleri, müzeleri ve plajları ile önemli bir turizm kenti. Ayrıca hamsili yemekleri, horonu, Trabzonspor'a olan kara sevdası, mıhlaması, kendine has şivesi ve yöresel kıyafetleri ile bir kültür başkentidir burası. Yeşilin ve mavinin her tonunu görebileceğiniz Trabzon öyle bir şehir ki adını duyunca bile kemençe sesi kulaklarınızda yankılanmaya başlıyor. Müzikle, futbolla, yeşille bu kadar özdeşleşmiş şehir pek göremezsiniz. Trabzon, Doğu Karadeniz'in olduğu kadar ülkemizin de göz bebeği illerinden biridir. Peki Trabzon yaşamak için nasıl bir şehir? Öğrenci ve memurları Trabzon'da neler bekliyor? Trabzon'un ekonomisi, iklimi, yöresel mutfağı ve tarihi hakkında bilgiler vereceğimiz yazımıza başlayalım. Trabzon, Karadeniz Bölgesi'nin doğusunda yer alan en büyük şehirlerden biridir. Trabzon'un komşuları; doğuda Rize, batıda Giresun, güneyde ise Gümüşhane ve Bayburt'tur. Şehrin kuzey sınırı ise Karadeniz ile çevrilidir. Üç önemli karayolu ağı üzerinde bulunan Trabzon son derece gelişmiş, yüksek standartlarda ulaşım imkanlarına sahiptir. Karadeniz Bölgesi'nde bulunan tüm şehirlerden ve diğer bölgelerdeki büyük şehirlerimizin birçoğundan Trabzon'a direkt otobüs seferleri yapılmaktadır. Trabzon Şehirlerarası Otobüs Terminali şehir merkezinin içinde, Sanayi Mahallesi'nde yer alıyor. - İstanbul Trabzon arası yaklaşık 1100 kilometre ve 13 saat. - Ankara Trabzon arası yaklaşık 750 kilometre ve 9 saat. - İzmir Trabzon arası yaklaşık 1350 kilometre ve 16 saat 30 dakika. - Adana Trabzon arası yaklaşık 850 kilometre ve 11 saat 30 dakika. - Erzincan Trabzon arası yaklaşık 250 kilometre ve 3 saat 30 dakika. - Rize Trabzon arası yaklaşık 80 kilometre ve 1 saat. Trabzon Havalimanı şehir merkezine 6 km. gibi çok yakın bir mesafede bulunuyor. Karadeniz'in hemen kıyısında yer alan Trabzon Havalimanı'na İstanbul ve Ankara başta olmak üzere Türkiye'nin büyük şehirlerinden, ayrıca Avrupa ve Orta Doğu'daki bazı illerden direkt uçuş bulabilirsiniz. Trabzon Uluslararası Havalimanı ile şehir merkezi arasında ulaşımı sağlamak için özel servisleri, belediye otobüslerini, minibüsleri ya da taksileri kullanabilirsiniz. Havaalanı içinde araç kiralama hizmeti veren firmalar da yer alıyor. Trabzon yöresinde yapılan arkeolojik araştırmalarda Yontma Taş Dönemi'ne ait el baltaları, kazıyıcılar, yonga aletler, Orta Taş Çağı'na ait mağaralar ve Kalkolitik Çağ'a ait yerleşim izleri bulunmuştur. Ayrıca Hitit kaynaklarında, Bronz Çağı'nda Karadeniz kıyısında yaşayan Kaşkalar adlı bir savaşçı kabilenin varlığından söz edilir. Araştırmacıların geneline göre M. Ö. 7. yy'da Karadeniz'e gelip bölgede koloni kentleri kuran İyon kökenli Miletoslular kentin ilk kurucularıdır. Fakat bu dönem öncesi Kolkhlar, Driller, Makronlar gibi yerli kavimlerin de Trabzon civarında yaşadığı sanılıyor. Trabzon, M. Ö. 6. yy.'da Pers İmparatorluğu hakimiyetine girmiştir. M. Ö. 334 yılına gelindiğinde ise Makedonya Kralı Büyük İskender Anadolu'daki Pers hükümdarlığına son vermiştir. Büyük İskender'in ölümü sonrası II. Ariantes'in oğlu Mithridates, Karadeniz'de merkezi Amasya olan Pontus Devleti'ni kurmuştur. Trabzon da bu devlet sınırları içinde yer almıştır. M. Ö. 1. yy'da Romalılar Anadolu'yu işgal etmiş, Pontus Devleti'ni yenilgiye uğratarak M. Ö. 66 yılında Trabzon'u da topraklarına katmıştır. Roma'nın M. Ö. 27'den itibaren imparatorluğa dönüşmesi ile Trabzon'da hızla büyümüş ve gelişmeye başlamıştır. Özellikle İmparator Hadrian zamanında (117-138) bölge imarlaşma açısından en parlak dönemini yaşamıştır. Fakat 276 yılında Doğu Karadeniz Bölgesi'ne saldıran Gotlar, Trabzon kentine de büyük zarar vermiş, şehri yakıp yıkmışlardır. 395 yılında Roma ikiye ayrılınca Trabzon, Bizans İmparatorluğu sınırları içinde kalmıştır. Bu dönemde İmparator Justinianus, Trabzon kent surlarını restore ettirerek yeni bir imar hareketliliği başlatsa da kent eski görkemli haline geri dönememiştir. 8. yy. başlarında Müslümanların bölgeye başlattığı akınlarla Doğu Karadeniz tekrar önem kazanmıştır. İstanbul'un Latinler tarafından işgal edildiği sırada Bizans İmparatoru I. Andronikos 1204 yılında İstanbul'dan kaçarak Trabzon'da Komnenos Krallığı'nı kurmuştur. Bu krallık vergi ödeme sistemi sayesinde uzun yıllar ayakta kalsa da, Fatih Sultan Mehmet'in öncülüğündeki Osmanlı Ordusu 1461 yılında Trabzon'u ele geçirmiş ve Komnenos Krallığı'na son vermiştir. Trabzon, Osmanlı İmparatorluğu döneminde önce eyalet ve sancak olarak şehzade ve mutasarrıflar tarafından yönetilmiştir. Yavuz Sultan Selim de Sancak Beyi olarak bu şehirde bulunmuş ve oğlu Kanuni Sultan Süleyman burada doğmuştur. 16. yy'da kent eyalete dönüştürülmüş, 1868 yılında ise Lazistan, Gümüşhane ve Canik Sancaklarının buraya bağlanmasıyla vilayet olmuştur. 1. Dünya Savaşı yıllarında Ruslar Trabzon'a saldırmış ve 1916 yılında kenti işgal etmişlerdir. İki yıla yakın süren bu işgal 24 Şubat 1918'de son bulmuş ve Osmanlı Ordusu Trabzon topraklarını geri almıştır. - Eski Yunanca: Trapezus - Pontus Rumcası: Trapezunda - Gürcüce: T'rap'izoni - Lazca: T'rapuzani / T'amtra Trabzon isminin çıkış noktasıyla alakalı farklı rivayetler mevcut. # Şehrin adının Yunan mitolojisinde Arkadya Kralı Lykaon'un oğlu Trapezeus'dan gelmiş olabileceği düşünülüyor. # Trabzon şehrinin coğrafi görünümünden dolayı şehre Yunanca "masa" anlamına gelen Trapezus adının verildiği de bir diğer görüş. # Bazı kesimler ise Evliya Çelebi'nin bir Yunan kentinin adını 17. yüzyılda Türkçe halk etimolojisine dayandırarak Tuğra-bozan olarak belirttiğini söyler. # Yazar Özhan Örtürk, Trabzon isminin eski Yunanca metinlerde geçen ve mecaz kullanımı "köle satılan düz platform" anlamına gelen Trapezus ile alakalı olabileceğini söylerken, Bijışkyan'ın kitaplarında da bahsi geçen Ozinis'in Lazca "düzlük" manasına geldiğini belirtmiştir. Nüfus: Trabzon'un 2020 yılı nüfusu yaklaşık 810 bin kişidir. - Akçaabat, Araklı, Arsin - Beşikdüzü - Çarşıbaşı, Çaykara - Dernekpazarı, Düzköy - Hayrat - Köprübaşı - Maçka - Of, Ortahisar - Sürmene - Şalpazarı - Tonya - Vakfıkebir - Yomra Trabzon ilinin ekonomisi büyük ölçüde tarım ve hayvancılığa dayanır. İlde çalışan nüfus genel olarak çiftçilik, hayvancılık ve ormancılıkla geçimini sağlar. Aslında Trabzon topraklarının 4'te 3'ü tarım arazisi olmaya elverişli değildir. Fakat kısıtlı tarım arazisi oldukça verimli şekilde kullanılır. Şehrin iklim şartları da sanayi bitkisi ve meyve yetiştirmek için son derece uygundur. Trabzon'da yetişen başlıca tarım ürünleri; çay, fındık, patates, mısır, tütün, buğday, fasulye, karalahana, pazı, kabak, mandalina, portakal ve limondur. Ayrıca artık eskisi kadar fazla üretilmese de Trabzon hurması da bölgeye has tarım ürünlerinden biridir. Trabzon bol yağış aldığı için geniş mera ve otlaklara sahiptir. Bu nedenle hayvancılık il genelinde yaygın olarak görülür. Sığır, koyun, kıl keçisi ve kümes hayvanı yetiştirilen ilde, arıcılık faaliyetleri de yapılır. Balıkçılık ise Trabzon'da apayrı bir kültürdür. Palamut, zargana, barbunya, istavrit, mezgit, tekir ve kalkan avlanan Trabzon'da hamsinin yeri ise çok farklıdır. Hamsi, Trabzon ekonomisine katkı verdiği kadar yöre halkının da en çok sevdiği besin kaynağıdır. Trabzon ekonomisine katkı sağlayan diğer alanlar ise turizm ve sanayi sektörleridir. Sahip olduğu doğal ve tarihi güzellikler her yıl Trabzon'a yüz binlerce yerli-yabancı turist çekmektedir. Ayrıca bir liman şehri olan Trabzon; Kafkasya, Rusya, Ortadoğu ve Orta Asya pazarına açılan önemli bir ticaret merkezidir. Kalkanlı Dağları'nın kuzey yamaçlarına kurulan Trabzon ilinin yüzde 80'e yakın bölümü dağlık arazilerden oluşur. Güneyde uzanan sıradağların bazı kesimleri 3 bin metreye kadar ulaşır. Trabzon'un merkezi ise hemen deniz kıyısından başlayıp, güneyde Boztepe'nin üzerine kadar yükselerek uzanan teraslar üzerinde kuruludur. Şehirde bu dağlık arazilerin oluşmasına sebep olan çok sayıda akarsu vardır. İlin en önemli vadileri ise; Foldere Vadisi, Karadere Vadisi ve Solaklı Deresi Vadisi'dir. Trabzon, güneydeki tropikal hava akımlarıyla, kuzeydeki kutbi hava akımlarının geçiş güzergahı üzerinde bulunur. Karadeniz'in etkisiyle kıyılarda nemli ve bol yağışlı bir iklim görülür. Güneye inildikçe bu etki azalmakta ve yağış kara dönüşmektedir. İç kesimlerin yıllık sıcaklık ortalaması kıyı kesimlere göre biraz daha düşüktür. Türkiye'nin en çok yağış alan illerinden bir olan Trabzon, özellikle kuzey yamaçlarında çok gür ormanlara sahiptir. Sarıçam, ladin, gürgen, meşe, kızılağaç, köknar ve kestane bölgede en çok görülen ağaç türleridir. Kıyı kesimlerde ise daha çok fındık, kızılcık, çobanpüskülü, defne ve sarmaşık türleri görülür. Trabzon için Karadeniz mutfağının başkenti tanımlaması yapılabilir. Trabzon yöresel mutfağı öyle bir mutfak ki sadece hamsiden bile onlarca çeşit yemek yapılıyor. Hem de öyle birbirine benzeyen yemekler değil. Her biri birbirinden lezzetli farklı yemekler. Bunun yanında kahvaltıların vazgeçilmezi kuymak, Vakfıkebir ekmeği, laz böreği, Akçaabat köfte, Hamsiköy sütlacı ve daha neler neler.. Hepsi kendi çapında efsaneleşmiş çok özel yemekler. Trabzon mutfağı, kendine has lezzetleriyle ülkemizin en özel gastronomi merkezlerinden biridir. - Hamsi Tava - Hamsili Ekmek - Hamsili Pide - Hamsi Kuşu - Hamsili Pilav - Hamsi Pilaki - Hamsi Dolması - Hamsi Çıtlaması - Hamsi Çorbası - Laz Böreği - Akçaabat Köfte - Hamsiköy Sütlacı - Trabzon Pidesi, Hohollu Pide - Mısır Sarması, Etli Lahana Sarması, Gongoş Sarması - Mısır Çorbası, Isırgan Çorbası, Kara Lahana Çorbası - Kuymak - Gulya - Vakfıkebir Ekmeği - Pazı Burmalısı, Pazı Pilakisi - Kaygana - Turşu Kavurması, Lahana Kavurması - Zumur Tatlısı - Kaz Kaldıran - Tomara Trabzon ilimizde Avrasya Üniversitesi, Karadeniz Teknik Üniversitesi ve 2018 yılında Karadeniz Teknik Üniversitesi'nden ayrılarak Akçaabat'ta yeniden kurulan Trabzon Üniversitesi bulunuyor. Trabzon, Türkiye'nin ortalama büyüklükteki illerinden biri. Sahil kenarına kurulu güzel bir şehir. Fakat merkez için konuşacak olursak, Trabzon'a gelince yemyeşil, doğa içinde oksijen deposu bir kentle karşılaşma beklentiniz olmasın. Çünkü Trabzon'un şehir merkezi betonlaşmadan nasibini almış, yokuşlarla ve yüksek binalarla dolu bir yer. Şehrin doğal güzellikleri ilin biraz daha iç kesimlerinde kalıyor. Kent merkezi öğrenci ve memurlar için yeterli sayıda sosyal aktivite imkanı sunuyor ama fazla da değil. En azından küçük şehirlere göre daha fazla kafe, restoran, AVM, sinema tarzı yerler bulabilirsiniz. Ama tabi bir Ankara, İzmir ya da Antalya gibi düşünmemek lazım. Trabzon'da öğrencilerin en çok şikayet ettiği konulardan biri eğlence mekanlarının azlığıdır. Şehrin en büyük ve en fazla öğrenci barındıran okulu Karadeniz Teknik Üniversitesi. Bu üniversite denize sıfır ve oldukça güzel bir kampüse sahip. Üniversite öğrencilerinin çok büyük bölümü KTÜ'nün çevre mahallelerinde yurt ya da ev tutmayı tercih ediyor. Kalkınma ve Konaklar semtleri bu açıdan en çok öğrenciye ev sahipliği yapan yerler. Memurlar ise daha çok Trabzon'un sahil ilçelerini beğenirler. Sahil kesimleri daha sakin ve yaşanabilir bölgelerdir. Fakat buralarda da yazın insanı çok bunaltan nemli bir hava söz konusudur. Aşırı nem, trafik ve eğlence mekanlarının azlığı ilk aşamada Trabzon'da gözünüze batacak olumsuzluklar olarak değerlendirilebilir. Fakat Trabzon doğal güzellikler anlamında harika yerler barındırır. Yaylaları, tabiat parkları ve gölleri ile doğaseverleri mest eder. Hafta sonlarını buralarda değerlendirebileceğiniz gibi Rize, Giresun, Artvin gibi yine doğa harikası yerler barındıran komşu illere de gidebilirsiniz. Trabzon pahalı mı? Trabzon ekonomik anlamda yine ülkemizin ortalama illerinden biri sayılır. Fakat öğrencilerin yoğunlaştığı KTÜ çevresi konaklama anlamında biraz pahalıdır. Burada istenen ev kiraları merkeze göre daha yüksektir. Ulaşım ve alışveriş giderleri anlamında ise standart bir Anadolu şehri seviyesinde. Trabzon'daki en ucuz şeylerden biri ise balıktır. Trabzon'da bulunduğunuz süre içerisinde doyasıya balık yiyebilirsiniz.


Trabzon yaylaları sahil kesimlerinden uzak, yüksek dağların zirvesinde muazzam bir doğa manzarasına sahip, ülkemizin en güzel doğal alanlarından bazılarıdır. Giresun, Gümüşhane ve Rize gibi Trabzon da yaylaları ve yayla şenlikleri ile meşhurdur. Tabii Karadeniz denince haliyle aklımıza ilk olarak doğa ve yaylalar geliyor. Bu mekanlar, her ne kadar engebeli ve yorucu yollara sahip olsa da, yaylaların tertemiz oksijeni ve sis bulutları üzerindeki harika manzarası bu fedakarlığı fazlası ile hak ediyor. Şehri gezmek için geldiyseniz yaylalara ulaşım için Trabzon araç kiralama sayfalarına bakmanızda fayda var çünkü yaylalar genellikle birbirine uzak mesafelerde bulunuyor. Hala Trabzon yaylalarını görmemiş biriyseniz, şunu belirtelim ki hiçbir şey için geç değil 🙂 Trabzon yaylaları sizi bekliyor.. - Trabzon Akçaabat Karadağ Yaylası - Trabzon Araklı Pazarcık Yaylası - Trabzon Hıdırnebi Yaylası & Kuruçam Yaylası - Trabzon Kadırga Yaylası - Trabzon Maçka Kiraz Yaylası - Trabzon Lapazan Yaylası - Trabzon Mavura Yaylası - Trabzon Şolma Yaylası - Trabzon Sultan Murat Yaylası - Sis Dağı Yaylası - Trabzon Sazalan Yaylası - Trabzon Erikbeli Yaylası Akçaabat Düzköy yolu üzerinde bulunan Karadağ Yaylası yaklaşık 2 bin metre yüksekliğinde olup, bol oksijeni ile gezginlerin ilk tercih ettiği yaylaların başında gelmektedir. Yaylada bakkal, kahvehane, fırın ve hediyelik eşya satan dükkanlar ziyaretçilerine hizmet sunmaktadır. Araklı ilçesinin 43 km. güneyinde yer alan Pazarcık Yaylası yemyeşil doğası ve tertemiz havası ile dikkat çeker. Yayla ve çevresinde ayrıca doğa yürüyüşü yapabilme, bisikletle gezebilme ve çeşitli bitki türlerini inceleme imkanları da vardır. Yine Akçaabat Düzköy karayolu üzerinden ulaşılan Hıdırnebi ve Kuruçam Yaylaları yaklaşık 1800 metre yüksekliktedir. Yaylada konaklamak isteyenlere pansiyon tipi evler hizmet vermektedir. Doğal manzarası ile insanı adeta büyüleyen bu yaylalar fotoğraf meraklılarına eşsiz fotoğraf kareleri sunmaktadır. Meşhur Kadırga Şenlikleri'nin gerçekleştirildiği Kadırga Yaylası, Trabzon'un Tonya ilçesine 24 km. uzaklıktadır. Yayla yaklaşık 2300 metre yükseklikte bulunmaktadır. Şenlikte adeta bir panayır yerine dönen yaylada horon çeken insanları seyretmek, leziz yemekler yemek ve eğlenceli ortamın havasını solumak ilginizi çekerse her yıl Temmuz ayının üçüncü Cuma günü Kadırga Yaylası'na gitmenizi tavsiye ederiz. Yaklaşık 1850 metre yükseklikteki Kirazlı Yaylası, Maçka ilçesi Gürgenağaç Köyü'nün 7 km. güneyindedir. Temmuz ayının üçüncü Cuma günü Ayeser Şenlikleri'nin kutlandığı yaylada ayrıca çim kayağı da yapılmaktadır. Yaylada her türlü ihtiyacın karşılandığı kır kahvesi, bakkal, lokanta ve pansiyonlar mevcuttur. Yemyeşil doğaya sahip Lapazan Yaylası kamp yapmak ve doğa yürüyüşü için harika bir ortam sunuyor. 2200 metre rakıma sahip Lapazan Yaylası'na Trabzon'un Maçka ilçesindeki Gürgenağaç Köyü yolu üzerinden gidebilirsiniz. Maçka ilçesine yaklaşık 20 km. mesafede bulunan yaylada yaz aylarında bakkal, manav gibi işletmeler açılıyor. Konaklama için yaylada otel ya da pansiyon olmadığını belirtmek isteriz. Fakat çadır kampı için Mavura Yaylası oldukça güzel yerlere sahip. 1700 metre yükseklikteki yaylada elektrik ve su tesisatı bulunuyor. Cep telefonu şebekeleri de sorunsuz çalışıyor. Maçka merkeze 22 km. uzaklıkta bulunan Şolma Yaylası yine harika bir doğa manzarası sunuyor. Yaylaya araç yolu var. Yaz aylarında ilçe merkezinden minibüs seferleri de oluyor. Şolma Yaylası gezi programına Sultan Murat Yaylası, Çal Mağarası ve Peristera Manastırı'nı da eklemenizi tavsiye ederiz. Sultan Murat'ın İran seferinden dönerken bu yaylada konaklaması sebebi ile isminin Sultan Murat Yaylası olduğu rivayet edilir. Sultan Murat Yaylası denince akla ilk olarak sis bulutlarının oluşturduğu muazzam manzaralar gelmektedir. Trabzon Çaykara ilçesinde bulunan bu yaylayı Trabzon'da gezilecek yaylalar listesine dahil etmeyi unutmayın. Sultan Murat Yaylası'nda WC, bakkal, manav, fırın, kahvehane ve cami gibi birçok ihtiyacı karşılamaya yönelik mekanlar bulunuyor. Ayrıca civarda küçük yayla otelleri ve pansiyonlar da bulabilirsiniz. Giresun Yaylaları isimli yazımızda da bahsettiğimiz Sis Dağı Yaylası, Giresin Trabzon sınırında yer alıyor. Trabzon Şalpazarı ilçesi yolu üzerinden de gidebileceğiniz Sis Dağı, il merkezine 125 km, ilçe merkezine 25 km. mesafede bulunuyor. Trabzon Şalpazarı ilçesi, Sinlice Mahallesi'nde bulunan Sazalan Yaylası, Trabzon merkeze 85 km. mesafede yer alıyor. Yaklaşık 1700 metre yüksekliğe sahip Sazalan Yaylası ülkemizin doğa harikası yerlerinden biridir. Trabzon'un Tonya ilçesi ile Gümüşhane'nin Kürtün ilçesi arasında bulunan Erikbeli Yaylası iki ilimizin yerlileri tarafından ortak kullanılıyor. Çam, ladin, köknar ve gürgen ağaçlarından oluşan orman yolundan geçtikten sonra 1600 rakımlı Erikbeli Yaylası'na ulaşıyorsunuz.