28 Ekim'i Yunanistan'da 29 Ekim'i ise Türkiye'de geçirdik. 28 Ekim'de Yunanistan, 2. Dünya savaşı sırasında bir miktar toprağı İtalya'dan kazanmasını kutluyor. 29 Ekim bizim için ne kadar önemli ise 28 Ekim'de Yunanlar için bir o kadar önemli idi. Bağımsızlığın kıymetini ve değerini vurguluyorlar. Tek farkı ise bizim ülkemizdeki gibi kutlama çabalarının önlenmeye kalkışılmaması aksine devlet eli ile desteklenmesiydi. 26 Ekim Cuma günü ilkokul öğrencileri mozelelere çelenk bıraktılar, saygı duruşunda bulundular ve milli marşlarını söylediler. Aşağıdaki fotoğraflar çok küçük bir kasaba olan Kalambaka'da çekildiği için çok büyük bir kalabalık yoktu. 28 Ekim günü sabahtan Selanik sahilinde F16 uçağı gösteri uçuşları yaptı. Her ne kadar askeri gösterilerden çok hoşlanmasam da Solo Türk ya da Türk Yıldızları ile aynı klasmanda olmadığını vurgulamak isterim. 28 Ekim akşamı ise Selanik'in en ünlü meydanı Aristoteles'te bando grubu çaldı, yağmur altında insanlar eğlendi. Biz de çok şaşırmıştık. 28 Ekim kutlamaları esnasında Selanik'teydik Türkiye'den tek farkı bayraklardı.


diye düşünüyor insan bir an için. Hatta gitmeden önce, benden başka hangi manyak gider ki derken sevgili Etika_ ve Ağustos Böceği'nin de gideceğini öğrenince onlarla birlikte yola düştüm. Vardığımızda kalabalık sanki bedava bir şey dağıtılıyormuşçasına standların başına doluşmuş insanlar nedeniyle bir süre yemek standlarının yanına yaklaşamadık. Bu arada ben de lavantalar, takılar, dekorasyon malzemeleri satan standlardaki cicilere göz attım. Bir süre sonra açlığa dayanamayıp o kalabalığın içine kendimizi attık. Yüzlerce otlu yemek içinden gözümüze kestirdiklerimizi alıp bir köşede yedik. Bu arada festival geçiş törenini kaçırmışız. Biraz etrafı dolaştıktan sonra Alaçatı Oda Orkestrası'nın saat 5 gibi başlayacak olan konseri için cami avlusuna gittik. Cami avlusunda klasik müzik konseri fikri çok hoşuma gitti; Ağustos Böceği'nin deyişiyle "only in Gavur İzmir". Umarım bu mevzu nedeniyle ileride hükümet ile bir sıkıntı yaşanmaz. Oradaydım. Fakat Pazar günü... Yarışmalar pazar günü yapıldı. Umarım 2014 nisan ayında yeni Çeşme Belediye Başkanı Festivale sahip çıkar..


İzmir'den İstanbul'a kısa bir süreliğine gittim. Keyfini çıkartmak istiyordum. İyi niyetinizden ötürü hepinize teşekkür ederim ama ne olur İzmir'de yaşayan insanları bazı şeyler için zorlamayın. Sonra adımız huysuza çıkıyor. - Denize girmek istemiyoruz dediysek nazlandığımızdan değil, istemediğimizdendir. Heey İzmir'den geldik, Ankara'dan değil. İstanbuldaki plajlar zerre kadar ilgimizi çekmiyor. - Midye dolma yememiz için ısrar etmeyin. Kuş üzümlü, kuş üzümsüz farketmez, çiğnemeden yutmak zorunda kalıyoruz. İzmir'e gelin biz size yedirelim. - Dans etmek için bir yere gidelim dediğinizde, dans edilebilecek bir yer hayal ederiz. Kalabalıktan ötürü, tanımadığımız insanların nefesini solumak ya da temas etmemek için insanları ittirmek zorunda kalacağımız bir yer değil. - N'olur bize İstanbul'un ne kadar sıcak olduğundan yakınmayın, dellenebiliriz. (İzmir'e dün gece 11'de indiğimde sıcaklık 30 dereceydi) - Metroya girip çıkarken, elimizde valiz varsa güvenlik görevlilerinin yardımcı olmasını, koca valizle turnikelerden geçişe zorlamamasını bekleriz. Sanırım kriterlerimiz İstanbul'da yaşayanlara göre farklılık gösterdiği için, bir süre adaptasyon sorunu yaşayabiliyoruz. Bırakın artık şu "biz" olayını. Ben de İzmirliyim, İstanbul'da midyede yerim, İzmirdeki eğlence hayatının ne kadar kötü olduğunu da bilirim. Bu diaspora kafasıyla bir adım ileriye gidemiyorsunuz maalesef.


Akyaka İzmir yakın yerler arasında yer alan cennet güzellikteki, hafta sonlarını değerlendirmek için sessiz nadide Ege kasabalarından bir tanesidir. Akyaka'yı ziyaret etmek için bence en güzel mevsim, yaza göre daha göre sakin olan bahar ve kış aylarıdır. Kasaba küçük olduğu için yazın deniz ve güneş aşkıyla gelen ziyaretçiler biraz fazla yoğunluk yaratabiliyor. Akyaka'da bir çok konaklama seçenekleri mevcut ancak benim favorim bunların içerisinde geçtiğimiz hafta sonu misafir olduğum Kerme Ottoman Konak oldu. Ben otelde çok fazla vakit geçiren bir insan değilimdir, buna rağmen otelin güzelliği ve personelin ilgisi nedeniyle otelden çıkmak istemedim. Günlük planlarımı otelde daha fazla vakit geçirecek şekilde düzenledim ve elimden geldiğince fazla kalmaya çalıştım. Neden mi? Şöyle anlatayım. Otele daha adım atar atmaz, resepsiyon görevlisi Güneş Bey beni ismimle karşıladı. Neredeyse hiç yormadan check in işlemlerimi yaptıktan sonra odama yerleştirdi. Ardından oda telefonu çaldı. Tuğçe Hanım müsaitseniz size bir ikramımız olacak dendi. Ben ikramı stres filmle tabağa sabitlenmiş bir kaç meyveden oluşacağını düşündüğüm için, çok da umursamadan odadan çıkarken elinde özenle doğranmış ve süslenmiş bir tabak meyve tutan, yüzünden gülümseme hiç eksik olmayan Sedat Bey ile karşılaştım. Sizin için dilimledim meyveleri, lütfen hemen yiyin yoksa elmalar karar dedi. Bu cümleyi o kadar naif bir şekilde söyledi ki, bir kişi için çok fazla olan meyve tabağını bitirmek için elimden geleni yaptım. Kalan her meyve dilimi, uzun bir yoldan eve döndüğünüzde anneniz tarafından sizin için özenle yapılmış yemekleri çöpe atmakla aynı hissiyatı yaratacaktı. Otelin sadece 18 odası olması nedeniyle, her bir misafir ile özel olarak ilgilenilip, otelden çok evindeymiş hissi veriliyor. Aynı zamanda otelin küçük köpeği de misafir ağırlamak konusunda oldukça deneyimli. Sadece otelin muhteşem mimarisi ve dekorunun keyfini çıkarırken, evde değil de otelde olduğunuzu hissediyorsunuz. Benim için sıkıcı olan Osmanlı mimarisi, otelde o kadar güzel ve abartısız bir şekilde kullanılmış ki, dekoru, ayrıntıları incelemekten insan kendisini alamıyor. Kerme Ottoman, hem konforu hem personelin güzelliği, hem de konumu itibariyle kesinlikle Akyaka'da konaklanacak en güzel yerlerden bir tanesi. Nail Çakırhan mimarisi ile bezeli Akyaka' da doğa ile iç içe çok güzel butik oteller mevcut bunlardan birisi de yazınızda belirttiğiniz gibi Ottoman Otel. Siz ve takipçilerinizin Akyaka'ya yolunuz tekrar düşerse http://www. gezgorakyaka. com/akyaka-otelleri. html adresinden tüm işletmeler ve oteller ile ilgili bilgilere ulaşabilirsiniz. Yine bekleriz. Yazınız çok güzel olmuş emeğinize sağlık. marmaris'te B&B YÜZBAŞI OTEL 'de konaklamıştım geçen yıl ve oradaki çalışan hanım efendi akyaka'ya da mutlaka uğramamız gerektiğini söylemişti. Gerçekten çok hoş, tatlı ve şirin bir yer. Umarım tekrar ziyaret edebilme şansım olur.


Geçen senelere kadar her hafta kurulan meşhur Alaçatı Antika Pazarı iptal edilmesine rağmen Alaçatı'nın antikacıları hala bize sokak aralarından göz kırpıyor. Günübirlik Alaçatı gezim esnasında en sevdiğim kısmı girip çıkmak bilmediğim bu dükkanlar oldu. Her birinin yeri ayrı noktalarda yer almasına rağmen ara sokaklara girdiğiniz anda bir şekilde karşınıza çıkmayı başarıyorlar. Eski kitaplar, hesap makineleri, paralar, mobilyalar, aksesuarlar gibi aklınıza gelebilecek her türlü ürünün yer aldığı bu dükkanların her birinin farklı bir konsepti var. Benim en beğendiğim iki tanesi kuş figürlü aksesuarlar ve mobilyaları ile Kuş Kafesi ve içerisindeki birbirinden renkli, çocukluğumun retro ürünleri ile Pop oldu. Daha fazla fotoğraf için facebook sayfamızı ziyaret edebilirsiniz. beni de arkadaşlar zorla çıkarttı 🙂 T.


Türkiye'nin en güzel doğal oluşumlarından birisi Ali Kayası Maraş'ta çıktı karşıma. Maraş'a hiçbir beklentim olmadan gittim. Yani adını sadece tarih kitaplarından duyduğumuz bir kentte ne olabilirdi ki? Antep'in Zeugması, Urfa'nın Balıklıgölü varken, Maraş'ın meşhur neyini sayabilirsiniz? Kente vardığımda bir Anadolu kentimde olduğumu hissettim sadece, ötesi yoktu.. Nereden bilebilirdim ki bu kadar güzel insanlarla karşılaşacağımı ve bu kadar güzel yerler göreceğimi.. Tarihi yerleri severim ama doğal güzellikler daha çok ilgimi çeker hep. Ali Kayası diye bir yerden bahsettiler, hatta fotoğraflarını gösterdiler. Ya siz benimle dalga mı geçiyorsunuz, dedim. Her neyse, atladık minibüse gittik gittik. Dağ, tepe, bayır, nehir ne varsa üzerinden geçtik. Telefonun çekmediği, tekerin dönmediği yerlere geldik. Çok rahat ve keyifli rotadan yürümeye başladık. Her adımda etraf güzelleşmeye, kuşlar cıvıldamaya, ayağımın altındaki toprak yumuşamaya başladıkça, trekking grubundaki hararetli tartışmalardan uzaklaşmaya, konuşulanları dinlememeye başladım. Gördüğüm her kayanın, kuşun böceğin, iki dalın arasından gözüken Menzelet baraj gölünün mavisinin fotoğrafını çekmeye çalıştıkça geri kaldım. Geri kaldıkça içimdeki enerji dinginleşti. Bir ara artçının da ardında kalınca, manzara beni medusa gibi etkisi altına aldı. Mavinin tonundan gözlerimi ayıramıyordum. Artçı gelip beni dürttüğünde, grubun epey gerisinde kaldığımı farkettim. Halbuki geride kalmak hiç huyum değildir. Doğanın keyfini çıkara çıkara hafif bir tempo ile Ali Kayası'na vardığımızda, çizgi filmlerdeki gibi dibim düştü. Hiç gitmedim ama fotoğraflardan gördüğüm kadarıyla Norveç fiyortlarına benziyordu. Anlatmakla tarif edilebilecek gibi bir yer değil. Kayaların tepesinde manzarayı gördüğüm için mutluluktan, ama aynı zamanda o suya atlayamadığım için üzüntüden ölecek gibiydim. Ali Kayası, Maraş'ın bilinmeyen, gizli kalmış güzelliklerinden bir tanesi. Biz Kadak aracılığı ile keşfettik. Vahşi kamp için müsait. Çok keyifli ve farklı zorluk derecelerinde trekking rotaları var ama bir Likya yolu gibi işaretlenmiş değil ya da rehberi bulunmuyor. O nedenle gitmek isterseniz, bir dağcılık klübü ile iletişime geçmenizde fayda var, ya da bana bir şey olmaz deneyimliyim diyorsanız açın google mapten atlayın gidin. Tercih sizin.. dip not : ekip içerisinde fotoğraf paylaşımı çok fazla olduğu için hangisi kimden geldi, hatırlayamıyorum. o nedenle herkese binlerce teşekkürler.. tek kelime ile harika bir yazı ve blog. Daha yeni keşfettim bundan sonra takip etmeye çalışacağım. Elinize sağlık hem yazı hem de fotoğraflar süper.


Bumerang Deneyim günleri kapsamında gerçekleştirdiğimiz Batum ziyareti sırasında dikkatimi çeken bir hikaye oldu.. Ali ve Nino, Kurban Said tarafından kaleme alınmış, Romeo ve Juliet'in tahtını alabilecek bir aşk hikayesi. Yüzü Doğu'ya dönük olan Ali Han Şirvanşir ile Avrupalı duyarlılığına sahip olan Nino Kipiani okul yıllarında birbirlerine aşık olurlar. Liseden mezun olduktan sonra, Ali Nino'ya evlenme teklif eder. Ali Nino'ya peçe giymek zorunda olmadığını ya da haremin parçası olmayacağını vaat edene kadar tereddüt eder. Ali'nin babası, kadınların Müslüman geleneksel bakış açısına rağmen, evliliği destekler; Nino'nun babası evliliği ertelemeye çalışır. Evlendikten sonra da sıkıntılar Ali ve Nino'nun peşini bırakmaz. Sürekli kaçma ve kovalamaca içerisinde geçer hayatları. Tam huzura kavuştuk dedikleri anda, Kızıl Ordu'nun Azerbaycan'a girmesiyle Ali ülkesini savunmak için savaşa gider ve orada ölür. Yinede bana bu güzel yeri gösterip ve tanıttığınız için ve görmeme vesile olduğunuz için teşekkür ederim.


Amerika vizesi işlemlerini önceden Ankara'dan halletmiştim. Meksika kara sınırından ABD'ye geçmek üzere yola çıktım. Mantıken önce Meksika sınırından sonra uluslararası alandan ardından da Amerikan sınırından geçmem gerekiyor. Sınırı fark etmeden geçen arkadaşlarımın hikayelerini de hatırladığım için ayrıca özen gösterdim sınırda damgalanmaya. Lakin ne kadar arasam tarasam da Meksika sınırını bulamadım ve kendimi ABD sınırının önünde buldum. Çok güler yüzlü olmasına rağmen, filmlerden dolayı ağzımı yüzümü dağıtacakmış hissiyatı veren sınır polisi "anlat pasaport polisine durumu sanırım sıkıntı olmaz" diyerek beni içeri aldı. Ardından pasaport polisi "no problem ama 6 dolarlık bir ödeme yapman gerek vezneden" dedi. Tabii sınırdan geçecek kişiler sırtçantalı 2 tip olunca keyifleri yerine geldi. Hocam Meksika sınır yapmamış. ) Damga da pek umrunda değil sanırım. ABD'de olduğum sürece hem Meksika'da hem ABD'de gözüküyorum. Meksika girişinde pasaport polisinin aman kaybetmeyin, çıkarken teslim alacağız diye pasaporta iliştirdiği bir kağıt var. Onu mutlaka vermek gerekiyor. Nasıl olsa geri döneceğim Meksika'ya çok da problem değil. San Diego sınırında, Meksika sınırına gidişi işaret eden tabelalar var. Bunları takip ederek sınıra ulaştığımda, futbol stadyumu girişindeki gibi turnikeler ile karşı karşıya geldim. Turnikeler tek yöne dönüyor, giriş mümkün ama çıkış değil ve başında herhangi bir soru sorulabilecek bir güvenlik görevlisi yok. ABD'ye girişte çıkarken mutlaka teslim etmeniz gerekiyor dedikleri bir kağıt daha var elimde. Meksika ile sıkıntı yaşasam problem değil, çözülür ama bu kağıdı teslim etmeme riskini ABD için alamam. 10 yıllık vizemi riske atmak istemem. Turnikeden geçsem mi geçmesem mi diye tereddüt içinde bakınırken, Emre kendini atınca içeri, mecburen ben de girdim. Bizi Meksika sınır polisi karşıladı. Kıt İspanyolca ile elimdeki kağıdı gösterip, ya biz daha önce girdik, sonra çıktık şimdi yine girdik diye derdimi anlatmaya çalıştım. Adam neyi anladı neyi anlamadı bilmiyorum ama kağıdı gördükten sonra "good good very good go go go" dedi. Sinyor damga filan basmayacak mısın diye sormaya çalıştıkça adam "go go" diyip durdu. Meksika sınırını geçtik ama yine ABD'den çıkış damgası yok. Ne yapsak derken, biz döndük dolaştık Meksika'dan Amerika'ya giriş yapılan kapının önüne geldik. Upuzun kuyrukta bekleyen insanların önüne kendimi atıp, polise derdimi anlattım. Çöp torbasından az hallice bir torba gösterip, girişte verilen kağıdı buraya atabilirsin dedi. Eeee peki damga? Yok damga mamga dedi. Ama çıkış hani ne olacak filan. Bırak buraya git gerisini düşünme dedi. Ya emin misin ama diyince adam sinirlendi. Torba da bana hiç güven vermedi. İçi kağıt dolu ama bir rüzgar esse uçacak gibiydi. Aklım torbada kağıt torbanın içinde kaldı ve ben ayrıldım. 2 ay sonra Amerika'ya yeniden uçtuğumda pasaport kontrolünde hiçbir sıkıntı çıkmadı. Demek gerçekten kağıdı almışlar ve işlemi yapmışlar. Sizinki asla unutulmayacak bir anı olmuş. San Diego'ya giden herkese çok güzel bir bilgi. Meksika ya gitsem illegal yolla abd ye geçemem mi tanıdıgınız var mı benim babam da amerikada ama beni götüremiyor vize çıkmıyor, yaşım 25, Meksika Amerika sınırına dair bır kaç belgesel izlemeni öneririm. Geçebilir misin bilmiyorum ama geçemezsen zaten senden bir daha haber alamayız. San diego ile tijuana arasında tümüyle bir duvar yok mu? Yanlışlıkla geçtik demişsiniz de merak ettim. Tugce hanim merhaba Amerika'dan kiralik araba ile Meksika'ya gecebilirmiyim? Bu konu hakkinda bir bilginiz var mi? Tesekkurler. teoride olduğunu biliyorum ama pratikte ne gerekiyor bilmiyorum. Araç kiralama firmasına sorarsanız onlar daha sağlıklı yönlendirirler.


Amsterdam kanal turu, Amsterdam'ı görmek için en keyifli yollardan bir tanesi olarak karşımıza çıkıyor. Amsterdam'a giden bir çok kişi kanal turunu gereksiz görüp es geçebiliyor. Tecrübe edenler ise unutulmaz bir deneyim yaşıyor. Amsterdam kanallarında tekne ile dolaşmak şehrin tarihi merkezine çarpıcı bir bakış açısı sağlamanın yanı sıra, şehrin görülmeye değer yerlerini ve cazibe merkezlerini keşfetmenin en unutulmaz yollarından biridir. İster ilk kez ister sık sık ziyaretçi olun, Amsterdam'daki her şey bir tekneden bakıldığında biraz daha büyülü görünüyor. Ben de ilk etapta Amsterdam kanal turuna katılmaya niyetli değildim ancak müze girişleri için almış olduğum IAmsterdam Card'ın ücretsiz bir kanal turunu da kapsadığını öğrendiğimde fikrim değişti. Benim gittiğim dönemde (2011) IAmsterdam Card iki firma seçeneği sunuyordu. Aralarındaki farkı pek anlamadan bir tanesini tercih ettim. Açıkçası pek bir fark olduğunu da sanmıyorum. Benim seçtiğim firma Holland International idi. Normal ücreti o zamanlarda 13 avro idi. Tur 50dk sürüyor. Tavsiyem gündüz tura katılmanız, gece katılmak kötü değil şehri suyun üstünden ışıl ışıl da görmek güzel ama kameramın objektifi gece çekimine uyumlu olmadığı için hiç fotoğraf çekemedim ve çok üzülmüştüm. Bir de oturduğunuz yeri iyi seçmelisiniz ki, rahatlıkla manzarayı seyredebilin. Eğer isterseniz, bu turun dışında firmalar, yemekli, müzikli turlarda sunuyorlar. Belki teknede bir akşam yemeği romantik bir tercih olabilir. 2020 verilerini ve ücretlerini kontrol edince görüyorum ki, Amsterdam Kanal turu ücreti 16 avro olmuş. Fiyat olarak pek bir artış yok ama avro kuru o günden bugüne çok fark etti. 2011 Kasımda avro kuru 2.49 lira imiş. Hey gidi günler hey. Asgariden az hallice maaşıma rağmen para biriktirip, Amsterdam seyahati yapabilmiştim. Yine Iamsterdam Card'ı olanlar için 2020'de beş farklı firma seçeneği mevcut. Kalkış noktaları şehrin farklı yerlerinde, size en yakın olanı tercih edebilirsiniz. Tabii ben bunları böyle yazıyorum iyimser halimle ama Covid-19 dolayısı ile ne zaman yurtdışına çıkarız, böyle toplu etkinliklere katılırız bilemiyorum.


Amsterdam'a gitme planları yaparken kütüphane dolaşmak hiç aklımızda yoktu. İşin aslı hiçbir yerde de Amsterdam'a gidince uğrayın diye birşey gözümüze de çarpmadı. Couchsurfingte kalacak yer ararken bir kişi bize ev sahipliği yapamayacağını ama buraya kadar gelmişken uğramamız gerektiğini söyledi. Böylece eğer yolumuzun üzerinde olursa uğrama kararı aldık. İyi ki de uğramışız. Fotoğraflardan da görüldüğü gibi sadece dümdüz raflardan oluşan bir kütüphane değil. Her yaşa ve her ilgi alanına uygun kitap mevcut. En güzel yanı da bu kütüphane sadece kitapların yer aldığı bir yer değil. Bilginin her türlüsü mevcut. Kitaplar yetersiz gelirse her kattaki bilgisayarlardan internete bağlanabilir veya raflar dolusu DVD ve CD lerden film izleyebilir ve müzik dinleyebilirsiniz. Ayrıca burayı gezmek için yolunuzu çok fazla uzatmanıza gerek kalmıyor. Bilgi hasır altı değil baş tacı. Amsterdam şehir kütüphanesi Benelux ülkelerindeki en büyük kütüphane ünvanına sahiptir. Muhteşem bir manzaraya sahip. İsterseniz manzarayı karşınıza alıp kitabınızı okuyabilir, isterseniz herkes için ücretsiz olan internet hizmetinden faydalanabilirsiniz. İçeriye girmek için herhangi birşeye ihtiyacınız yok. Herkes girebiliyor. En alt kat çocuklar için özel dizayn edilmiş. Envai çeşit çocuk kitaplarının yanında okuma salonları var. İçeride 1 haftalık bebek bile vardı ve hepsi kütüphanede nasıl davranması gerektiğini biliyorlar. Her kat farklı bir alana ayrılmış. O alana ait hem dvdler hem de kitapları bulabilirsiniz. İnternet için Türkiyedeki gibi sıra beklemenize gerek yok. Her katta applelar hizmetinizde.. Tabi biz İzmir'de kütüphaneye hasret olduğumuz için gördüklerimiz karşısında kıskançlık duymadan duramadık.


Amsterdam'da konaklama genel olarak pahalı diyebilirim. Otellerde fiyatlar yüksek, ama yok ben nasıl oda da vakit geçirmeyecem, bir yatak bir de dolap bana yeter derseniz hostelleri tercih edebilirsiniz. Hostellerde, odalar 2, 4, 6, 8, 10 ve üstü sayıda misafir ağırlayacak şekilde dizayn edilmiş. Örnek vermek gerekirse, 6 kişilik bir oda da kişi başı ücret yaklaşık 16 euro. Eğer kalabalık şekilde seyahat etmiyorsanız, diğer 5 kişi tanımadığınız insanlar olacaktır. Yüksek ücret ödeyip, otelde kalabilir, düşük ücretle hostellerde kalabilir ya da en iyisi couchsurfing/kanepesörfü ile ücretsiz konaklayabilirsiniz. Evet malesef Amsterdam konaklama açısından çok pahalı bir yer. En dandik şekilde hiç bir konfor aramadan sadece kafanızı sokacak bir yer isteseniz bile kapı gecelik 15 eurodan başlıyor. Yani yaklaşık 40 TL. En iyisi couchsurfing. Fakat orda da şöyle bir sorun oluyorki bu kadar güzel bir şehir olunca oteller ve hostellerde bu kadar pahalı olunca otomatikman herkes couchsurfing kullanmaya çalışıyor. Bu da yer bulma konusunda biraz zorluk çıkartıyor. Tavsiyem sadece şehir merkezinde oturanlara mesaj atmayın. Kaldığınız yer şehrin biraz dışında bile olsa en az 3-5 toplu taşıma aracı vardır oraya giden. Hiç zorluk çekmezsiniz ulaşımda. Zaten sabah çıkıp kimbilir ne zaman geri dönüceksiniz =) Bizim kaldığımız yer tramvayla 15-20 dk lık bir mesafedeydi merkeze ve hiçbir zaman 5dk dan fazla tramvay beklemedik.


Amsterdam'da her bütçeye uygun, her mutfaktan yiyecek bulabilirsiniz. Biz genel olarak yemek ile vakit kaybetmek istemediğimiz için fast food, ya da akşam hazırladığımız sandviçleri tercih ettik. Özel olarak yemeniz gereken ne var diye merak ederseniz, bence Albert Cuyp Markt'taki waffleları denemenizi öneririm. Üzerine ne koydurursanız koydurun, sos olarak mutlaka dark chocolate ı deneyin. Albert Cuyp Markt'ta çeşit çeşit yiyecekler bulabilirsiniz. Denemek isterseniz peynirleri tadabilirsiniz. Benim favorim sarımsaklı olan. Sanırım o fransız peyniri idi ama olsun. Not: Söylemeyi unutmuşum, Van Gogh müzesinin çıkış kapısının oradaki seyyardan sosisli denemelisiniz. Çok kısa ama keyifli bir yazı. Elinize sağlık!


Amsterdam gezilecek yerler konusunda bir cennet. Her tarza göre bir seçenek sunuyor. İster müzeden hoşlanın, ister kafeden, ister sokakta gezmekten size uygun bir şey mutlaka burada var. Amsterdam'a adım attınız, elinizdeki rehbere baktınız. Her yer güzel gözüküyor, nereye mutlaka gitmeliyim derseniz başlıyorum. Hazır mısınız? Amsterdam'a geldim demek için Dam Meydanı, Leidseplein ve Rembrantplein, gece hayatını görmek için Red Light District, kafayı dinlemek için Vondelpark, Rembrandt'ın birbirinden eşsiz eserlerini görmek için Hollanda'nın en büyük klasik sanat müzesi Rijksmuseum, Van Gogh'un eserlerini de görmek için tam dört katlı Van Gogh Müzesi, İkinci Dünya Savaşı'nda yaşananları anlamak için Anne Frank Haus, muhteşem atıştırmalıklar ve peynir almak için Albert Cuyp Markt, yasal olarak kafayı bulmak isteyenler için Coffeeshops, kütüphane aslında nasıl bir şey görelim demek için Amsterdam Public Library, ünlülerle fotoğraf çektirmek için Madame Tussauds Balmumu Müzesi, lale soğanı almak için Flower Market, seksin müzesi de mi varmış diyenler için Sexmuseum, Rembrandt'a doyamadım bir de evini göreyim diyenler için RembrantHuis, bit pazarı sevenler için WaterlooPleinMartkt, bira fabrikasında hem içmeli hem eğlenmeli bir deneyim için Heineken Brewery Amsterdam gezilecek yerler arasında en belirgin mekanlar olarak sayılabilir. Haritanızda bunlara birer işaret koyup, kalacağınız süreye ve önceliklerinize göre rotanızı belirleyebilirsiniz. Bir de kanal turuna çıkmayı unutmayın. Ancak kanal turuna akşam değil de gündüz çıkmanızı tavsiye ederim. Şehir her ne kadar gece de aydınlık olsa da gündüz daha çok şey görülüyor. Amsterdam bir turist olarak en rahat gezilecek yerden bir tanesi diyebilirim. Şehirdekiler turiste çok açık, anlayışlı ve yardım severler. Şehirdeki bu kargaşadan hoşlanmayanlar ise zaten şehrin dış taraflarında oturuyorlar. Unutmayın, bu müzelerin çoğunu IAmsterdam Card ile ücretsiz gezebilir ve yine IAmsterdam CArd ile toplu taşıma araçlarını ücretsiz kullanabilirsiniz. Toplu taşıma konusunda da yine fazla geliştikleri için herhangi bir sorun yaşamak mümkün değil. Sadece bisiklet yollarına ve aşırı hızla giden bisikletlere alışmak biraz vakit alıyor. Konaklama için ise maalesef çok uygun fiyatlar olduğunu söyleyemem. Benim gittiğim seneler ile şu an arasında çok yüksek fiyat farkı bulunuyor. Couchsurfing yapmak ise imkansıza yakın diyebilirim. O nedenle gitmeden uzunca süre önce konaklama için rezervasyon yaptırmak faydalı olacaktır.


24, 48, 72 ve 96 saat geçerli olan toplu taşıma biletleri.. tüm toplu taşıma araçlarında kullanılabilir. Çok sevdiğimiz, her gün kulllandığımız 2 numaralı tramvay.


Amsterdam'ın en popüler ve önemli müzelerinden biri Anne Frank Evi. İkinci Dünya Savaşı sırasında nazilerden kaçan Anne Frank ve diğer yedi kişinin Alman işgalinden saklandığı gizli kitaplığın buluğu ev. Anne Frank'ın Hatıra Defteri'ni gitmeden mutlaka okumanızı öneririm. Okullarda ders kitabı olarak okutulması gereken bir günlük. 13. yaş gününde hediye olarak verilen günlükte, Anne Frank iki sene boyunca saklandıkları küçük yerde yaşadıklarını paylaşıyor. Hikaye pek iyi şekilde sonlanmıyor. Saklandıkları yerde yakalanan aile bireyleri, farklı soykırım kamplarına gönderiliyorlar. Anne Frank ve kendisinden 3 yaş büyük olan ablası yakalandıkları tifüs hastalığı sebebiyle hayata gözlerini yumuyorlar. Günlük ise sonradan saklandıkları yerde aile dostları tarafından bulunuyor ve Auschwitz'den sağlam çıkan babasına ulaştırılıyor. Anne Frank'in hayalini gerçekleştirerek, babası kitabı yayımlatıyor ve toplamda 65 dile çeviriliyor. Anne Frank'ın Hatıra Defteri, yahudi soy kırımına dair en çok okunan kitaplardan bir tanesidir. Aynı zamanda tiyatro oyunları oynanmış ve filmi de çekilmiştir. Anne Frank'ın İkinci Dünya Savaşı sırasında nazilerden ailesiyle birlikte saklandığı ev müze haline getirilmiş. Ben gittiğimde restorasyon olduğu için içeri giremedim. Bir daha gittiğimde mutlaka ziyaret edeceğim. Anne Frank'ın evi Prinsengracht 263'te bulunuyor. Müzeye giriş Westermarkt 20'de, köşede. Anne Frank Haus'a gidecek olanlar için buraya haritayı bırakıyorum. Anne Frank'ın bilinen tek görüntüsüne ait videoyu tıklayarak izleyebilirsiniz.


Antik Havuz, Hierapolisin ortasında travertenlerin başladığı noktada yer alıyor. Havuzun içerisinde antik kent kalıntılarını andıran imitasyon parçalar mevcut. En azından ben imitasyon olmaları gerektiğini düşünüyorum. Bu parçalar, havuza çok hoş bir görüntü katıyor. Farklı bir konsept oluşturulmuş. Havuz çoğunluğu yabancı olmak üzere turistlerden yoğun ilgi görüyor. Bu ilginin nedeni suların şifalı olduğu iddiası olsa gerek. Havuzun kalp rahatsızlıkları, romatizma, aşırı kilo, cilt rahatsızlıkları gibi sorunları tedavi ettiği söyleniyor. Dar kısımda, menemen testisi gibi dizilmiş bir grup insan görmek mümkün. Hala neden o bölüme sıkıştıklarını anlamış değilim.


Benim meskenim dağlardır diyenler için muhteşem bir destinasyon ile karşınızdayım, Argeles-Gazost. 19. yy'da İngiliz asilzadelerinin yazlık evlerini yaptırdıkları Argeles-Gazost, bugünlerde daha çok dağcılık, trekking ve bisiklet gibi doğa sporları severleri ağırlıyor. Pireneler'de yer alan bu tatlı köy, bir bakışta insanın kalbini eritebiliyor. Argeles-Gazost'ta neler yapılır, nerelerde kalınır, efendim ben neden gittim gibi soruları yanıtlayacağım bir metne hoşgeldiniz. Şubat 2020'de instagram hikayelerimi takip etme inceliğini gösterenler, Argeles-Gazost'u arkadaşımın köyü olarak hatırlayacaktır. Ah biz kaçırdık, bu güzel manzaraları keşke ben de yakalasaydım diyenler, şuradan instagram hesabımı takip etmeye başlayabilir. Argeles-Gazost, Pireneler'de 450m yükseklikte bir dağ köyü. Arkadaşım buraya taşınmadan önce ismini hiç duymadığım bir yerdi, şimdi ise yeniden gitmeyi planladığım bir yer. Konum gözünüzde canlansın diye, haritayı şöyle bırakıyorum. Argeles-Gazost Pireneler'de yer almasına rağmen ılıman bir iklime sahip. Civar köylerde hava çok soğuk iken burası güneşlenme süresi ve yüksekliği dolayısıyla daha ılık oluyor. 1870'lerde tren yolunun gelişi ve istasyonun inşaası ile birlikte zenginlerin tatil evlerini yaptırdıkları, Pirene dağlarının temiz havasını solurken, termal sularda gevşedikleri, hatta zaman ilerledikçe kumarhane bile inşaa ettikleri bir tatil beldesi haline geliyor. Tabii ülke Fransa olunca, o dönemde yapılan tüm binalar şu an hala kullanımda. Köyün dokusu hiç bozulmamış zaten restorasyon kuralları da oldukça katı. Ben Argeles-Gazost'a bir arkadaşımı ve ailesini ziyaret için gittim. Haritadan bakınca ulaşım konusunda biraz terste kaldığını farketmişsinizdir. Atina'dan ya da Türkiye'den uçarak gitmek istendiğinde görece ekonomik olarak uçulabilecek en yakın havalimanı Toulouse'da. Ben de Toulouse'a uçtuktan sonra tren ile Lourdes'a oradan da araç ile Argeles-Gazost'a geçtim. Argeles-Gazost sadece kendisi bile görmeye değecek kadar güzel. Köye giderken yol üzerinde Pireneler'in manzaralarını gördüğünüzde civarın da ne kadar güzel olduğunu ve size neler vaad ettiğini hemen anlıyorsunuz. Argeles-Gazost 19. yy'da temiz havası ve termal suları ile Frasızların yanı sıra İngiliz zenginlerini de kendine çekmiş. Termal havuzlara yakın olarak inşaa edilen bir çok ev ve malikane bulunuyor. O yüzden köyde gezerken aval aval etrafa bakınıp, keşke benim olsa hayalleri kuruyorsunuz. Bu sefer arkadaş ziyareti için gittiğim Argeles-Gazost'a bir sonraki sefer yürüyüş için gitmeyi planlıyorum. Pireneler'de bir çok trekking rotası bulunuyor ve bunların üzerinde gite dedikleri konaklama seçenekleri bulunuyor. Tabii gitte kalmak zorunda değilsiniz, konaklama için bir sürü kamp alanları da mevcut. Ben de bir sonraki sefere 4-5 günlük bir yürüyüş planlıyorum. Bisiklet konusuna henüz değinmedim, yazıyı okuyan bisiklet severler varsa şimdiye kadar çıldırmışlardır. Pireneler, Tour de France'in en zorlu rotalarından Col du Tourmalet'e ve Col de Portet'e ev sahipliği yapıyor. Her yıl Fransa Bisiklet Turu mutlaka Pireneler'e uğruyor ve Argeles-Gazost bisikletçileri takip eden insanlarla doluyor. Eğer Fransa bisiklet turunun popüler rotalarından birini tecrübe etmek istiyorsanız, ister Tour de France zamanı ister başka bir dönemde buraya kesinlikle gelmelisiniz. Argeles-Gazost ve Pireneler'de gezinirken, çokça bisiklet ve motor sevdalısı ile karşılaşacaksınız. Zaten küçücük köyde koskocaman bir bisiklet mağazası olması da bu yüzden. Fransızlar'ın gururu Fransa bisiklet turunun en popüler noktalarından birinde olması rağmen, köy hala köy. Nasıl mı? Sokağa çıkıp yürüdüğünüzde karşılaştığınız insanlar köyde yaşamasanız bile size güler yüzle mutlaka iyi günler diliyorlar. Bir markete gittiğinizde mutlaka halinizi hatrınızı soruyorlar. Ah ben şimdiden köyümü özledim. Yazıyı sonlandırmadan önce bir de konaklama konusuna değineyim ve işinize yarayacak birkaç link bırakacağım. Airbnb ve booking, çatır çatır çalışıyor. Ben booking üzerinden rezervasyon yaptım. Bir de bahsetmiş olduğum ailelerin işlettiği oldukça sevimli gitler var. Dilerseniz bu site üzerinden, gitlere de bakabilirsiniz. Yürüyüş planyacaksanız, kesin lazım olur. Airbnb'ye daha önce üye olmadıysanız, şuradan üye olarak ilk seyahatinizde 27 avro indirim kazanabilirsiniz. Tabii ben de 15 avro kazacağım için gezenlere duacıyım. Önemli not : Fransa'da konaklama için para verdiğinizde çarşaflar için ek ücret talep edilebiliyor. Rezervasyon yapmadan önce kontrol etmeyi atlamayın.


Ziyaret ettiğim bir ülkede bit pazarına mutlaka gider, yaşanmışlığı olan hatıra ürünlere mutlaka bakarım. Çoğunlukla sırt çantası ile seyahat ettiğimden taşıyamayacağım için pek büyük şeyler alamam ve hep aklım kalır. Yunanistan'a taşındığımdan beri ise Atina bit pazarları benim için vazgeçilmez oldu. Dekoratif ne varsa, hepsini bit pazarından alıyorum. Unutulmuş heykeller, tablolar, vazolar, el dokuması halılar... Kimileri iyi durumda oluyor, kimileri biraz bakım gerektiriyor. Yunanistan ve Atina bit pazarları konusunda tam bir cennet. Atina'da bir çok bit pazarı bulunuyor, gelin nerelerde olduklarına birlikte bakalım. Bit pazarı eski ve arızalı ürünlerin alınıp satıldığı yerler, bir nevi eskici pazarlarıdır. Bit pazarındaki ürünlerin bir kısmının çöpten toplanmış hatta bir kısmının da çalıntı ürün olması yüksek ihtimaldir. Atina bit pazarları aramasını internette yaptığınızda ilk olarak karşınıza Avissinias ya da Monastraki çıkacaktır. Monastraki metrodan inip soldaki sokağa doğru kafanızı uzattığınızda, Monastraki flea market tabelasını görürsünüz. Burası her ne kadar flea market yani bit pazarı olarak anılsa da aslında Sirkeci'den ya da Kemeraltı'ndan bir farkı yoktur. Sıra sıra dükkanlardan oluşan bir alışveriş merkezi gibidir. Bu sokaktan biraz daha ilerleyip sağ taraftaki Avissinias Meydanı'na adım atarsanız eğer, orada eskicileri, eski sanat eserlerini, pikapları, saatleri, bıçakları aklınıza gelebilecek her türlü antikaya yakın ya da antika ürünü göreceksiniz. Her gün açık olsa da, Pazar günleri ayrı bir canlılığa kavuşur. Pazar günleri Avissinias Meydanı'nı takip eden sokaklarda da bir çok satıcı elindeki ürünleri satmaya çalışır. Avissinias Bit Pazarı daha çok sanatsal ürünler hatta antikalar arayanlar için uygun. Pazarlık makbul. Uygun fiyata bir çok ürün alınabilir ancak Atina'daki diğer bit pazarlarına göre fiyatları yüksek. Metro ile Monastraki'ye ulaştıktan sonra Ifestou Sokağı'nda ilerleyip ikinci sokaktan sağa girin. Her gün kuruluyor, akşam üstüne doğru kapanıyor. En yoğun olduğu gün Pazar. Pireaus metro durağına ulaştıktan sonra sola doğru dönün. Kaçak sigara satan adamların olduğu tarafa doğru yürüdüğünüzde ileride pazarın başlangıç noktasına ulaşmış olacaksınız. Ah Thissios, canım Thissios. Atina'nın en sevdiğim bölgelerinden olan Thissios. Sana methiyeler dizesim var. Thissios'ta her gün tezgahlar görmek mümkün ancak en coşkulu olduğu gün kesinlikle Pazar. Pazar günleri normalde olmayan tezgahlar da kuruluyor. Bit pazarı gibi ama değil gibi. Tezgahların hepsi düzenli ve kategorilere ayrılmış. Para koleksiyonu olanlar bir tarafta, pul koleksiyonu olanlar başka tarafta... Burada sadece eski ürünler değil aynı zamanda sanatçıların kendi eserlerini sergilediği tezgahlar da bulunuyor. Geri dönüşüm ürünleri ile yapılmış tablolar, tasarım takılar, çantalar gözünüzü okşayacak her şey burada mevcut. Thissios metro durağı ile Acropol metro durağı arasında kalan caddede yürüyüp Akropolis manzarası ile keyif süreceğiniz ve aynı zamanda tezgahlara da bakacağınız bir gün planlayabilirsiniz. Thissios Bit Pazarı, yeşil hat üzerindeki Thissios metro durağına ulaştıktan sonra turnikelerden çıkınca tam karşıda yer alıyor. Gönlümün efendisi, Atina bit pazarları arasında en az bilineni... En çok şey aldığım, yabancılar için pazarlıkların Hindistan esnafı seviyesine ulaştığı yer. Bir sanayi mahallesinin ortasında yere atılan brandaların örtülerin üzerinde sağdan soldan nereden geldiği ve hatta ne olduğu bile belli olmayan ürünlerin satıldığı pazar. Gözlerin yerlerdeki karışık yığının içerisinden bir cevher bulmaya çalıştığı pazar. Buradan kürk de alabilirsiniz, şarj kablosu da, kafatası da... Yeryüzünde satılan herhangi bir ürünü arıyorsanız, burada kesin vardır. Elaonas Bit Pazarı'na gidecekler için küçük tavsiyeler, telefonunuz iyi bir model ise cebinizden çıkartmayın. Özellikle yenmiş elma logolu telefonlara karşı satıcıların ciddi bir hassasiyeti var. Telefonu gören fiyatı yükseltiyor. Pazar zaman zaman yer değiştiriyor ama 100 metreden fazla oynamıyor. Gittiğinizde görmeme ihtimaliniz yok. Elaonas Bit Pazarı 100-150 metre aralıkla iki bölümden oluşuyor, ilkini ziyaret edip, ikinciyi atlamayın. Mavi hat üzerindeki Elaonas metro durağında indikten sonra kalabalığı takip edip, sağa doğru yürüyün. - Pazarlık mübahdır. Edeceğini düşündüğünüz fiyat ne ise onun altında rakam söyleyin. - Yabancı olmanız, kazıklanmanız gerektiği anlamına gelmiyor. Eğer yüksek rakam söylerlerse, dönüp arkanızı gidin. Satıcı arkanızdan gelecek ve size fiyat soracaktır. İlk söylediğiniz rakamda ısrarcı olun. - Telefonunuzu fotoğraf çekmek için bile cebinizden çıkartmayın. Elinizde akıllı bir telefon olması fiyat yükseltir. - Eski kıyafetler giyip gidin, zengin gözükmeyin. - Yanınızda bol bol bozuk para bulundurun. - Yiyecek ve kozmetik gibi malzemeler satın almayın. - Sırtçantası kullanın.


Atina gezilecek yerler, hatta Atina diye internet üzerinden bir arama yaptığınızda karşınıza ilk olarak Akropolis görseli çıkar. Yunanistan'ı ve Atina'yı ziyaret eden herkes Akropolis'e tırmanmak ve bu etkileyici yapının olduğu tepede neler olduğunu görmek ister. Bu muhteşem alan aslında içerisinde tapınakların yer aldığı bir kaledir. Gözümüzde Akropolis denilince canlanan tapınağın ismi ise Partenon'dur. Akropolis ise kayalığın ismidir. Partenon ve Akropolis'teki diğer ana binalar, M. Ö. 5. yüzyılda Atina sakinlerinin kültürel ve politik başarılarına bir anıt olarak yaptırılmıştır. Akropolis terimi, yukarıdaki şehir anlamına gelir ancak ilk inşaa edildiği dönemde Akropolis'te yaşayan kimse yoktu. Eteklerinde parmakla sayılabilecek kadar az yaşayan insan vardı. Esas yerleşim yeri Pire Limanı'nın orasıydı. Akropolis gökyüzüne yakın olduğu için kutsal binaların çoğu buradadır. Mitolojiye göre adı Kekrops olan kentte iki Tanrı arasında bir yarışma düzenlenir. Halk için en güzel şeyleri vaad eden ve gerçekleştiren tanrının adı şehire verilecektir. Savaş, bilgelik ve eğitim tanrıçası Athena ve denizlerin, depremlerin, kasırgaların tanrısı Poseidon yarışmaktadır. Poseidon atı yaratır ve halk çok etkilenir, yarışma esnasında son hamle olarak Athena ise asasını yere vurarak zeytin ağacını yaratır. Ağacı, odunu, yağı ve ürünleri ile zeytin halka daha etkileyici gelmiştir ve kente Athena'ya ithafen Atina adı verilir. İşte tanrıça Athena'nın yarattığı zeytin ağacı ve yarışmanın gerçekleştiği Erection Tapınağı tam olarak Akropolis'in üstünde yer almaktadır. Gidince ikisini de gözlerinizle görebilirsiniz. - Akropolis'e gitmek için en güzel zaman bahar ve sonbahar aylarıdır. - Atina'yı yaz aylarında ziyaret ediyorsanız ve Akropolis'e çıkacaksanız, ne olursa olsun günün erken saatlerinde gidin. Hava sıcaklığından ve Akropolis'in tepesinde gölge bir alan olmamasından dolayı nefes alıp vermek bile zor hale geliyor. - Akropolis'e girerken sırt çantanıza mutlaka çerez gibi ufak atıştırmalıklar ve su almayı unutmayın. - Akropolis'ten önce Akropolis Müzesi'ni ziyaret edin. - Yazın gidenler güneş kremini sürmeyi ve şapka takmayı unutmasın. - Parmak arası terlik yerine düzgün bir yürüyüş ayakkabısı ile çıkın. Yağmurlu günlerde zemin çok kayganlaşabiliyor. - Gitmeden önce Akropolis hakkında okuyabildiğiniz makale ve yazıları okuyun, gittiğinizde gördüğünüz şeylerin ne anlama geldiğini bilirseniz daha eğlenceli olur. - 6 Mart - 18 Nisan - 18 Mayıs - Eylül ayının son hafta sonu - 28 Ekim - 1 Kasım-31 Mart arası her ayın ilk pazarı - 1 Ocak - 5 Mart - 1 Mayıs - Paskalya bayramına denk gelen Pazar günü - 25 Aralık - 26 Aralık Bir arkeolog olarak gezmek isteğim yerler arasında yer alıyor. En kısa zamanda gideceğim.


Atina'da nerede kalınır sorusunun cevabını arayanlar toplansın. Atina'da konaklama için en en güzel ev arkadaşının evidir. Kalacak bir tanıdığınız varsa, ufak ufak yanaşın. Avro kuru malum, konaklama bütçesini kısıp eğlenceye harcarsınız. Arkadaşınız yoksa; otel, pansiyon, Airbnb, Couchsurfing artık hangisini isterseniz o size kalmış. Şunu özellikle belirteyim, son dönemde Golden Visa ile birlikte Atina'da ciddi bir Airbnb furyası var ve fiyatları da gayet güzel. Yani otelde vereceğiniz oda fiyatına, Akropolis manzaralı teraslı bir evde kalma şansınız var. Bence Atina'ya geliyorsanız konaklama seçeneği için ilk olarak Airbnb'ye bakın. Hatta daha önce üye olmadıysanız, şuradan üye olarak ilk seyahatinizde 27 avro indirim kazanabilirsiniz. Hadi iyisiniz 1 günlük konaklamanız benden. Tabii ben de 15 avro kazacağım için gezenlere duacıyım. Couchsurfing, Atina'da yaygın ve Atinalılar fazlasıyla misafirperver. Aile evinde filan kalacak olursanız, tıka basa yedirme ihtimalleri çok yüksek. Türklere karşı da oldukça yardımseverler. Deneyebilirsiniz. Otellerin eski olup olmaması, konaklama için önemli bir kriter; neden anlatayım. Atina'da özellikle eski binalarda ciddi anlamda bir böcek problemi var ve bu problem düşük bütçeli otellerde ya da hostellerde de net bir şekilde hissediliyor. Kötü anımı anlatmak istemem ama hostelde kaldığım bir gece odada tek seferde 100'den fazla böcek gördüğümü hatırlıyorum. O nedenle Atina'da otel seçerken, restore edilmiş bi otel seçmeye özen gösterin ve yorumları dikkatlice okuyun. Atina'da kalınacak en iyi hotel olarak Hotel Grande Bretagne ismi geçiyor. Winston Churchill, Elizabeth Taylor, Sophia Loren, Umberto Eco, Grace Jones ve Lady Gaga gibi ünlülerin tercih ettiği bir otel. Ben Hotel Grande Bretagne'da konakla madım ama bu kadar ünlü ismin bir bildiği vardır diye düşünüyorum. Böyle bir konaklama için gecelik 400 dolar ile 1500 dolar arasında bir parayı gözden çıkartmanız gerekiyor. Atina'da konaklama için merkezin yanı sıra bir metro ya da yürüme mesafesinde birçok semt mevcut. Merkez semtler, Monastraki, Syntagma, Ermou Caddesi, Thissio ve Psyri olarak sayabilirim. Merkeze yakın ve kolay ulaşımlı semtleri, Petralona, Koukaki, Kolonaki, Tavros, Exarchia ve metro hattı üzerindeki diğer semtler olarak düşünebilirsiniz. Bir de Omonia mevzusu var ki, mutlaka konuşulması gerekiyor. Omonia net bir şekilde Atina'nın en ucuz otellerinin bulunduğu semt ve metro hattı üzerinde yer alıyor. Omonia merkeze bu kadar yakınken neden diğerleri ile kıyaslanamayacak kadar uygun özellikle yüksek sezonda? Omonia, biraz önce bahsettiğim böcek problemi, sidik kokulu sokakları, evsizlerin ve uyuşturucu bağımlılarının yaşadığı, laf atmayı seven din kardeşlerimizin dükkanlarının konuşlandığı bir bölge. Tüm bu saydıklarıma rağmen, güvenlik problemi olmadığını söyleyebilirim. Eğer, "Bir tatile geldim, onda da ne böcek, ne din kardeşlerimizi görmek isterim. Ben batının medeniyetini ve hatta ahlaksızlığını yaşamak istiyorum." diyorsanız bu semtten uzak durun. "Ay yok avro kuru çok yüksek, ne koku ne böcek bana koymaz, ucuz olsun yatacak bir döşek olsun" diyenler ise Omonia'yı tercih edebilir. Benim Atina'da konaklama için tavsiye edebileceğim bir otel ismi ya da hostel ismi yok. Sizin tecrübe ettiğiniz ve memnun kaldığınız Atina otelleri varsa ya da aman sakın adım atmayın dedikleriniz de olabilir, yorumlara yazarsanız sizden sonrakiler için faydalı olacaktır. Sizin yardımlarınızla da sayfayı şenlendiririz. Aslında çok basit bir görsel. Paris'e gittiğimde bir benzerini tur rehberi arkadaşım benim için hazırlayınca çok hoşuma gitmişti. konum gayet iyi. yunanistanda nerede yerseniz yiyin sıkıntı yaşamazsınız.


Atina'yı gezecek en güzel dönem bence ilkbahar ve sonbahar. Atina biraz beton bir şehir olduğu için ve yeşil alanların azlığı dolayısıyla yaz aylarında bulunmak için tercih edilecek bir destinasyon değil. Hele ki, gelmişken Akropolis'e çıkayım, biraz şehri turlayayım diyorsanız 40 derece sıcaklıkta bunları yapmak pek mümkün değil. Üstüne üstlük yüksek sezon olduğu için hem biletler hem konaklamalar pahalı. Kış ayları sıcaklık İzmir ile denk olsa da açık havada gezmek için biraz nahoş buluyorum. Atina'da gezilecek görülecek yerler, hatta tavernalar bile açık havada güzel. O nedenle ilkbahar ya da sonbaharda gelinmesini şiddetle tavsiye ediyorum. Haziran ve Ağustos arası Atina'da yüksek sezon olarak geçtiği için hem Atina'ya uçak biletleri, hem konaklamalar daha pahalı olacaktır. Hatta Akropolis'in girişi bile kış aylarında 10 avro iken yaz aylarında 20 avroya çıkıyor. Bir de Yunanistan'da Ekim ve Nisan arası her ayın ilk Pazar günü müzeler ücretsiz olarak ziyaret ediliyor. Seyahati planlarken bu bilgiyi göz önünde bulundurmanız, bütçeniz için faydalı olacaktır. Uçak biletinizi doğru haftasonuna denk getirdiğiniz takdirde Akropolis'i 20 avro vermeden ziyaret edebilirsiniz. Baharın hoş sıcaklıkları ve daha uygun fiyatlı konaklama ve uçuş seçenekleri ile bahar ayları Atina'yı ziyaret etmek için mükemmel bir zaman. Ayrıca, turistlerin çoğu yaz aylarında geldikleri için Akropolis sırasında daha az bekleyeceksiniz. Yaz gelmiş gibi hissetseniz bile akşamları üzerinize bir ceket almayı unutmayın. Haziran ve Eylül arasında, restaurantlar ve esnaflar dahil olmak üzere birçok Atinalı, hem turistlerden kaçmak hem de serinlemek için adalara gidiyor. Sonuç olarak, bazı yerel işletmeler yaz aylarında kapalı olabilir. Genel olarak turistik alandakiler açık, mahallelerdekiler kapalı oluyor. Mesela benim mahallemdeki bir kafenion Temmuz gibi kapatıp, Ekim gibi yeniden açıyor. Bu sezonun en güzel etkinliği olan açık hava sinemasına gitmeyi atlamayın. Hoş sıcak hava ve düşen otel fiyatları ile Atina'yı gezmek için güzel bir zaman. Ayrıca Atinalılar şehre döndüğünden dolayı Eylül ayında yeniden açılan restoranlar ve gece kulüplerini de ziyaret edebilirsiniz. Her şeyin ucuzladığı zaman dilimi. Yılbaşını sokakta partilemek yerine, bir tavernada müzikle ve içerek kutlamak istiyorsanız Atina ucuz ve doğru adres. Şubat Mart aylarında gerçekleşen Apokries Karnavalı ile şehir renkli kostüm geçişlerine sahne oluyor. Atina'ya ne zaman gidilir yazısı bence şu bilgi olmadan eksik kalmış sayılır: Atina'ya Corona virüs geçince gidilir. Saygılar. Ben aynısını Türkiye için söylüyorum. Türkiye'den yurtdışına giden uçaklarda coronavirüs tespit ediliyor ama Türkiye hala coronavirüs varlığını kabul etmedi. Etmediği gibi hazırlık da yapmıyor.


Şahane doğası, benzersiz fiyortları, refah seviyesi yüksek, kültür, sanat ve eğlencenin iç içe yaşandığı şehirleri ve leziz mutfağı ile Kuzey Avrupa, tarih boyunca topraklarından, kültürlerinden ve geleneklerinden ilham alan, dünyanın en büyük yazarların, şairlerin ve müzisyenlerin sığınağı olmuş bir coğrafya. Dillere ve kültürlere etki eden zengin bir mitolojiye ve kıtanın en eşsiz manzaralarına sahip Kuzey Avrupa'yı görmeye, 15 günde 12 ülke 20 şehir gezmeye var mısınız? Avrupa Rüyası'nın Kuzey Avrupa Turu ve İskandinav Rüyası ile tüm ekstra turlar dahil 15 gün boyunca 12 ülkenin 20 şehirden oluşan muazzam bir kuzey seyahati yapabilirsiniz. Kıtanın en olağanüstü manzaralarını sunan 12 ülkeye doğru büyülü bir yolculuğa çıkaran tur, Avrupa Rüyası güvencesi ile tek seferde, zaman ve bütçe tasarrufu da sağlıyor. Tallinn-Helsinki, Helsinki-Stockholm, Kaupanger-Gudvangen, Gedser-Rostock arasında lüks gemilerle deniz yolculuğu ve Prag'dan İstanbul'a THY farkı ile dönüş, yalnızca Kuzey Avrupa Turu ve İskandinav Rüyası yolcularının sahip olduğu bir avantaj. Şehirler arası ve şehir içi seyahatler ise, lüks Avrupa Rüyası otobüsleri ile sağlanıyor. Gemi, otobüs ve uçak ulaşımlarını birleştiren turda, Kuzey Avrupa'nın en popüler şehirleri olan Krakow, Varşova, Bükreş, Riga, Helsinki, Oslo, Bergen, Berlin ve Prag'ın şehir merkezlerindeki 4 yıldızlı otellerde, açık büfe kahvaltı ile birlikte 2 kişilik odalarda 10 gece konaklıyorsunuz. Aynı zamanda Baltık Denizi'ndeki Helsinki-Stockholm yolcuğu da konaklamalı gerçekleştiriliyor. Turun son günü bile otelinizde konaklayarak gemi, uçak ve otobüs yolculuğunuzu tamamlıyorsunuz. 3'ü 1 arada Kuzey Avrupa ve İskandinav Rüyası, izlediği rota bakımından diğer turlara göre en özgün rotaya sahip tek firma olmasının yanı sıra, ekstra tur adı altında 1 Euro dahi talep etmiyor. Kuzey şehirlerinin yanı sıra doğa harikası İskandinav fiyortlarını da Baltık Denizi ve Kuzey Denizi'ndeki gemi yolculuğu ile görebileceğiniz Avrupa Rüyası Kuzey Avrupa Turu, profesyonel rehberler eşliğinde gerçekleştiriliyor. Kuzey Avrupa Turu ve İskandinav Rüyası ile Oslo, Bergen, Flam Bölgesi, Songdal, Kaupanger, Gudvangen, Twindefossen ve fiyortlardan oluşan Norveç'in yanı sıra, İsveç, Danimarka, Finlandiya, Estonya, Polonya, Letonya, Litvanya, Romanya, Bulgaristan ve Almanya'yı da ziyaret edebilirsiniz. Bu adreslerin hiçbirinde ekstra tur ücreti yok. Oldukça beğeni alan ve talep gören Kuzey Avrupa ve İskandinav Rüyası'nın şimdiden 3 turu doldu bile. Öyle ki Oslo, Bergen, Flam Bölgesi, Songdal, Kaupanger, Gudvangen, Twindefossen, Stockholm, Kopenhag, Helsinki, Tallinn, Varşova, Krakow ve Gdansk, Riga, Vilnius, Trakai Gölü ve Kalesi, Bükreş ve Bran Kalesi, Varna ve Berlin'i tek seferde görme şansını kimse kaçırmak istemiyor! 15 Ağustos 29 Ağustos tarihi için acele edin! Avrupa Rüyası'nın hiçbir otobüsle Avrupa turu rotasında, ekstra ücret adı altında gezilecek yer bulunmuyor. Profesyonel kokartlı rehberlik hizmeti dahil tüm gemi, uçak ve otobüs ulaşım masrafları, kahvaltı dahil tüm konaklama masrafları, yurtdışı çıkış harcı, şehir vergileri, mesleki sorumluluk sigortası ile araç içi sıcak içecekler ve soğuk su ikramı fiyata dahil hizmetler arasında. Fiyata dahil olmayan hizmetler arasında ise, yeşil pasaportu veya vizesi olmayanlar için 130 Euro Schengen vize ücreti, seyahat güvence paketi, müze ören yerleri ücretleri ile bireysel harcamalar ve yeme-içme masrafları bulunuyor. Cok guzel bir yazı olmuş 👏🏻 Bahsi geçen turu şimdi inceledim. 2019 rotasında Fjordline Cruise gemisi eklenmiş 😍 Bu sefer kaçırmayacağım.


Bazen sevdiğim yerleri anlatmakta çok zorlanıyorum. Sürekli yeterince iyi anlatamamak korkusuna düşüyorum. Bunun yanında tek düze yalnızca mekanı öven tanıtım yazıları yazmak ta bana göre değil. İşte Azize Cafe hakkında da bir şeyler yazmak istediğim ilk dakikalarda aynı duyguyu hissediyorum. Azize Cafe Kızlarağası Hanının hemen yanında sokak içinde bir cafe. Ne zaman Kemeraltında işimiz olsa mutlaka uğrar, fincanda pişirilmiş kahvemizi içer, bir nefes alırız. İçeriye girdiğim anda fotoğraflarda da gördüğünüz zevkle döşenmiş dekor beni hep başka bir yerde hissettirir. Az önce yoluma atlayıp zorla beni masalarına oturtmaya çalışanları, Kemeraltının tüm kalabalığını ve keşmekeşini hepsini bir anda unuturum. Ayrıca Azize Cafe Kemeraltında oturup bir şeyler içerken derginizi, kitabınızı sakince okuyabileceğiniz ender yerlerdendir. Belki de tek yerdir. Basit bir yol tarifi de yapmak gerekirse Kızlarağasının sağındaki sokağa girdiğiniz de az ilerde sağ sokak içerisinde. P. S. Azize Kafe'nin güzel dekorasyonun en önemli parçasını, kafenin sahibi olan Azize Hanım'ın yaptığı tablolar oluşturuyor. Gerek kahvesi gerek dekoruyla gerçekten Kemeraltı'nın en güzel yerlerinden bir tanesi. Google'da ararken sizin sitenizden başka yerde adı geçmemesi gerçekten enteresan ve üzücü.


Bali.. Bali.. Hiçbir zaman hayalimde olmayan Bali... Malezya'dan kendimi atmak için uğraşırken, nereye gitsem burdan diye ucuz uçak bileti ararken, 15 avroya bagaj dahil Malindo uçuşu kıstırıp gittiğim Bali.. Hayatımın en iyi deneyimlerinden birini yaşatan Bali.. Nasıl oldu da kendimi Bali'de buldum anlamadım. Borneo'ya bilet bakarken, AirAsia uçağı yeni düşmüşken, çok ucuza bilet bulunca dayanamayıp aldım. Beğenmezsem dönerim nolacak dedim. Gitmişken boş durmayayım diye de gönüllü bir projeye başvurdum. Sürdürülebilir yaşam, organik tarım, pirinç tarlaları bir de yavru domuzcukların sorumluluğu gibi detaylar vardı projede. Eğlenceli olacağını biliyordum. Havalimanından konaklayacağım adrese doğru ilerlerken neredeyse hiç pirinç tarlası görmedim. Olanlarla otellerin arasına sıkıştırılmış, yapay bir manzara yaratmak içinmiş gibi duruyordu. Yol 1,5 saat sürdü yaklaşık ve gördüğüm pirinç tarlası sayılıydı. Hani o belgeselerdeki gibi değildi. İlk gün beni gönüllü olduğum sivil toplum kuruluşunun ofisine götürdüler. Orada hem oryantasyon yapılacaktı hem de yapacağım işleri konuşacaktık. Bana eğitimimden ve iş tecrübemden dolayı haftanın iki günü ofis işi yapacağımı, tarım ve turizm bakanlığı ve belediye ile yapılan görüşmelere katılacağımı, geri kalanlarda tarlada olacağımı söylediler. Yine mi ofis, yine mi raporlama, yine mi excel?! Neyse ki ofise adım attığımda tüm fikrim değişti. Dünyanın en rahatlatıcı ofisinde, en güzel manzarayla, en tatlı insanlarla çalışacaktım. Hem de kıyafet zorunluluğunu geçtim, ayakkabı giymenin yasak olduğu bir ofiste. Evet ofiste ayakkabı giymek yasak!!! Böyle ofise can kurban diyerek başladım işe. Bali'de önüne geçilemez bir turizm patlaması yaşanıyor. Gelen turistlerin gelir düzeyi bir hayli yüksek olduğu için yaptıkları harcamalar çok ciddi bir gelir sağlıyor. Bu kısım güzel ama gelen turistler pirinç tarlarını ve doğayı görmek için geliyorlar. Pirinç tarlasında çalışan çiftçi tüm gün çalışıp sadece 1$ kazanıyor ancak turizm sektöründe çalışanlar güzel paralar kazanıyor. Bu da halkın içinde ciddi anlamda gelir düzeyinde farklılıklar ve tarım sektöründe kimsenin çalışmayı istememesine neden oluyor. Tam bir kısır döngü. Çiftçiler tarlalarını otellere satıyorlar ve pirinç tarlaları otele dönüşüyor. Satıştan güzel para alan çiftçiler en basit matematik hesabını bile yapamayacak kadar eğitimsiz olduğu için 2 ya da 3 sene içinde tüm parayı bitirip, işsiz kalıyorlar. Tam da bu noktada gönüllü olarak çalıştığım sivil toplum kuruluşu benim gibi Batıdan gelen gönüllüleri kullanıp aslında çiftçiliğin kötü bir meslek olmadığına ikna etmeye, bir yandan çiftçilere fon sağlamaya, organik tarımı canlandırmaya, turizmi ekoturizme dönüştürmeye, turizm ve tarım bakanlığının toplantılarında benim gibi hem seyahat edip hem bir işe yaramaya çalışan gönüllülerin fikirleri ve desteği ile fark yaratmaya çalışıyordu. Ben Bali'de olduğum süre boyunca tapınak vb popüler yerleri ziyaret edemedim, denizi bile görmedim ancak düğüne gittim, halkın tedavi için gittiği şamana muayene oldum, hasada yardım ettim, kümes inşaa ettim, çıplak ayakla çamurlara bastım, kendimi insanların hayatına bir nebze olsun iyileştirmeye çalıştığım için çok iyi hissettim. Ve ayrılırken Bali'nin bu yüzünü gördüğüm için çok mutluydum..


Ben Bali'ye gitmeden önce ne filmi izlediğim ne de kitabı okuduğum için durumdan bi haberdim. Bali'li müzisyen arkadaşım Wayanla bir sohbet esnasında bana şamanların varlığından bahsetmesi ile başladı herşey. Müzik doktorasını İngiltere'de yapmış olan Wayan BBC ile Bali'de şamanlara dair bir belgesel çekiminde de yer almış. Bu kadar eğitimli olan Wayan'ın hararetli bir şekilde şamanları ve yaşadığı birbirinden acayip hikayeleri anlatması beni oldukça şaşırttı. Önce beni korkutmaya ve eğlenmeye çalıştığını düşünsem de daha sonraları gerçekten inandığını farkediyorum ve bana "şamanları mutlaka görmelisin inanmasan da gör" demesiyle eşeğin aklına karpuz kabuğunu düşürdü. Ufak ufak araştırmaya başlamamla farkediyorum ki ye, dua et, sev filmi ile şamanlarla görüşme epey turistik bir hale gelmiş. Tur paketleri var ve fiyatlar dudak uçuklatıyor. Filmdeki şaman Ketut'u görmek isterseniz 150 doları gözden çıkartmanız gerekiyor. Günde 1 dolar kazanan halkın bu ücretleri ödeyebilmesi mümkün değil. Yine Bali'nin turist tuzaklarından birisi ile karşı karşıyayım. Wayan'ın kapısını çalıyorum ve turistik olmayan yerel halkın gittiği bir şaman ismi ve adresi alıyorum. Bu şaman en iyilerden birisi diyor. BBC'nin çekimlerinde yer alan kişilerden biri olmasına rağmen turistik olmamasına şaşıyorum. Wayan bu arada ziyaret öncesi hazırlıklar ve ziyaret esnasında yapılacaklara dair küçük bir brifing veriyor. Hemen Avusturyalı süper babanne Slyvia, İngiliz Ruth ve Türk Benay'ı da ikna edip Bali'li arkadaşım Kadek'ten bizi şamana götürmesini rica ettim. Turistik bir şaman tercih etmediğimiz için ritüeller konusunda daha hassas davranmamız gerekiyor. Gitmeden önce mutlaka yanımızda offering dedikleri bir adak ya da sunu götürmemiz lazım. Bu sunu aklınıza gelen herşey olabilir. Genellikle içi yiyecek dolu bir sepet ve içerisine bir zarf ile yerleştirilmiş paradan oluşuyor. Gelir düzeyinize göre içerisine koyduğunuz şeyler değişebilir. Hani bir tabir vardır ya gönlünüzden ne koparsa diye, tam olarak o durum. Biz 4 kişilik grubumuz için içerisinde meyveler ve tavuk olan bir yemek sepeti, kişi başı da 100000 rupilik bir zarf hazırladık. Güzel bir sepete yerleştirdik ve 3 saatlik yolculuğun ardından Şaman'ın evine vardık. Telefonun çekmediği, yolun olmadığı, insanların İngilizce bilmediği köylerden geçe geçe, yanımızda Kadek olmasına rağmen kaybola kaybola vardık. Kadek olmasa bu deneyimi yaşamamız mümkün olmazdı. Vardıktan sonra en önemli işimiz sepetin sunuşu ve giysilerimiz idi. Belimize birer tane Endonezya'nın yerel giysisi olan sarung bağlamamız gerekiyordu. Ben kendi sarungumu getirdim, olmayanlar için ise Kadek ayarladı. Bacaklarımız kapalı bile olsa şalvar ile şamanı ziyaret etme ihtimalimiz yokmuş. Omuzlarımızı da birer şal ya da kısa kollu tshirt giyerek kapadık. Asıl sepeti nasıl sunacağımızı merak ediyordum. Kadek'in dediğine göre kafamızın üzerinde taşımamız gerekiyormuş. Bu şekilde saygı gösterdiğimizi belli ediyormuşuz. Ne kadar tuhaf değil mi, kimi kültürlerde başın üzerinde taşınan şeyler ile kimilerinde ise karşınızdakinin ayağına dokunarak saygı gösteriyorsunuz. Bu görevi Kadek'e bırakacak değildim. Koca sepeti kafamın üzerinde taşıyarak evin bahçesine götürdüm. Bahçede yaklaşık 100 kişilik bir sıra vardı. Bahçeye girişimle tüm bekleyenlerin ve Şaman'ın gözleri bana doğru yöneldi ve yüzlere devasa bir gülümseme yerleşti. Bir şeyi mi yanlış yaptım yoksa bir turisti bu halde gördükleri için mi gülümsediler diye düşünürken, bozuntuya vermeden hemen yan taraftaki küçük tapınağımsı yerdeki görevliye sepeti teslim ettim. Teslimden sonra şaman Kadek'e sıraya girmemizi söyledi. Bizim ziyaret ettiğimiz şaman falcı gibi değildi. Yani geleceğe dair bir şeyler söylemiyordu. Karabüyü bozuyordu. Belki fal bakan bir şamana gitsek daha eğlenceli olurdu ama karabüyü bozma seanslarını gördükten sonra, kesinlikle doğru yere geldiğimize emin oldum. Bekleme 2-3 saat süreceği için Kadek ile muhabbete koyulduk. Karabüyüye inanıp inanmadığını sordum. "İnanıyorum, peki ya sen" dedi. Ben "inanmıyorum" dedim. Nasıl olupta inanabildiğini anlamıyordum. Tekrar sordum. "İnanıyorum çünkü var" dedi. Biraz daha konuşmanın üzerine, "bende bir şey çıkmaz Kadek" dedim. "Tabii ki çıkmayacak çünkü sen inanmıyorsun" dedi. Nasıl yani? Karabüyü inanmayanlara etki etmez diye yanıtladı. Eğer inanmayanlara etki etmiyorsa, demekki placebo etkisi gösteriyor ya da vudu gibi bir şey miydi? Kafam iyice karışmıştı. "Eeee o zaman sen niye inanıyorsun ki, inanmayana etki etmiyorsa, sen de inanma" dediğimde, "inanıyorum çünkü var" diye yanıtladı. Kafam iyice karışmıştı. Kadek'i ve diğerlerini bir kenara bırakıp, şamanın seanslarını izlemeye yöneldim. Şaman seansları evinin avlusunda herkese açık alanda gerçekleştiriyor. Böylece şamanda insanlar etkisini bir kat daha arttırıyor. Temel olarak, şikayeti olan kişinin önce ne sıkıntısı olduğunu dinliyor daha sonra da o kişide karabüyü olup olmadığını anlamak için kişinin vücudundaki belli noktalara dokunuyor. Ayaklardan başlayarak, kafasına kadar çıkıyor. O kişide büyü var ise, daha ilk dokunuştan itibaren insanlar çığlık çığlığa kalıyor. Büyü ve ne olduğu tespit edildikten sonra ise büyü bozma evresine geçiliyor. Bu noktada büyü kişide ise kişiyi, eğer telefon, gözlük gibi bir eşyada ise hem bunları hem de kişiyi okuyup üflüyor. Büyünün bozulduğunu göstermek için ise ayaklardan kafaya kadar belirli noktalara tekrar dokunuyor ve insanlar çığlık atmıyor, acı çekmiyor ise büyü bozulmuş demek oluyor. İlk bir saat boyunca ardı ardına izlediğim bu seanslarda, şamanın elinde elektrik veren bir şey olduğuna emindim. Ellerinde bir şey olmadığını farkettiğimde ise, oturduğu minderin altında bir düzenek olduğuna kanaat getirdim. 1 saatin sonunda şaman öğle arası vereceğini, biraz yemek yiyip dinleneceğini söylediğinde insanlara çaktırmamaya çalışarak hemen düzeneği aramaya koyuldum. Minderin altına filan da baktım ama nafile. Orada da yoktu. Bu benim için tam bir travma etkisi yarattı. Şamanın molasının ardından sonraki 1 saat boyunca ise, insanların verdiği tepkileri gördükçe, büyüklüklerine şaşırdıkça, gerçek olabilir mi diye düşünmeye başladım. İnsanlar öyle tepkiler veriyorlardı ki, her birinin gözünden yaşlar geliyor, acılara dayanamıyor, toplamda 2-3 dakikadan uzun sürmeyen seansı bırakıp gitmeye kalkıyorlardı. Acıya çok fazla dayanamayanlar için ailelerinden ya da yakınlarından bir kişi gönüllü oluyor, büyü yapılmış kişinin elini tutuyor ve şaman dokunduğunda aynı anda beraber sıçrıyor, çığlık atıyorlardı. Malesef o kadar ilginç görüntüleri hayretler içersinde izlerken, kayıt etmek aklıma gelmemişti. Bizden bir önceki ailenin seansının bir kısmını ve sadece bizimkini kayıt ettim. İlk videoda yerel halkı gösteriyor. Tüm seyahatimi özetlediğim bu videoda ise 2:58'de benim seansımı kısa bir şekilde görebilirsiniz..


Hindistan'a vizeler kalkacak söylentisine güvenip Hindistan'ı rotama aldım ancak tabiki vizeler kalkmadı, eh ben de rotadan çıkartmayınca vize almak icab etti. Türkiye'den almak çok kolay ancak benim iş seyahat nedeniyle Bangkok'a kaldı. Eh bir zorluk görünmüyor. Ne bordro istiyor ne imza sirküsü.. Vize alırken her konsolosluğun takıntılı olduğu birkaç konu vardır. Onlar da hemen belli olur zaten. Hindistan'ın iki konuda huysuzluğu var birincisi başvuru formunun internetten doldurulup çıktısının alınması, ikincisi de yabancı uyruklu vatandaşların doldurması gereken ek formun siyah kalemle ve büyük harfle doldurulması. Bir de fotoğrafın 2 x2 boyutlarında olması. Budur! Formumu doldurdum, çıktımı alıp sabah açılıştan 1 saat önce sıraya girdim. Bu kısım mühim dediler ama ben pek öyle hissetmedim. Başvuru merkezinin açılması ile önce monkları ve rahibeleri içeri alıp işlemlerini yapıyorlar. Ya arkadaş adam elini eteğini zaten dünya işinden çekmiş, o adamın zamanla işi yok, Sen niye benim arkamdakileri önüme geçiriyorsun diyeceğim ama yemiyor. Burda işler böyle yürüyor hadi Tuğçe saygı duy kültürlerine diyip kendimi telkin ediyorum. Başvuru formunda işsizime denk gelen freelancer'ı işaretledim. Referans kısımlarına Taylanddaki otelimi ve Hindistan'da rezervasyon yaptırdığım oteli işaretledim. Bunlar beni biraz huzursuz ediyor ancak başvuru formumu kontrol eden kız birşey demiyor. Yarım saat içinde işimi halledip ofisten ayrılıyorum. Sadece 6 işgünü beklemem gerekiyor. Bir hafta sonra mail geliyor işleminiz sonuçlandı diye. Ama olumlu mu olumsuz mu yazmıyor. Heyecan basıyor çünkü vize çıkmazsa gidiş dönüş uçak biletimin yanacak. Akşamına gidip pasaportumu alıyorum ve tek girişli vizem elimde. Yehuu!!! Bekle beni Hindistan ben geliyorum..


Karadeniz'in en romantik kenti Batum. Bu ismi ise sokaklarında dolaşırken gördüğünüz eserlerin yarattığı etkiden alıyor. Batum, tarihi eserleri koruması, sürekli kenti yeni eserler ile donatması ve sanatçılara verdiği destek ile dikkat çekiyor. Yarım kalan ya da başlanamamış projeleri o zamanki planları ile hayata geçiriyorlar. Bunun en büyük örneği ise Batum'da ilk durağımız olan Piazza Meydanı. Meydanın yapımına 1920lerde karar verilmiş ancak bir türlü gerçekleştirilememiş. Gürcistan'da yaşanan devrimden sonra ise meydanın o günkü plana uygun olarak ve aynı yere inşaasına karar verilmiş. Meydanın baş mimarı Vaja Orbeladze, vitray eserler ise Dolores Hopman'a ait. Meydanın tam ortasında yerdeki mozaikler canlı renkleri ve ilginç karakterleri ile insanı başka bir dünyaya sürüklüyor. Mozaiklerden sonra kafanızı kaldırdığımda ise karşıdaki kafenin tavan işlemeleri ayaklarımın o tarafa yönelmesini sağladı. Meydanda çok hoş cafeler mevcut. Bu kafelerin her birinin kendine has bir havası var. Demiştim hani her köşe başında bir heykel diye, henüz Piazza meydanından ayrılmadık ama yine hoş bir eser karşımıza çıkıyor. Ardından Rusudan Petviashvili'nin galeri ve sanat kafesine uğradık. Petviashvili'nin muhteşem renklerdeki ve etkileyici kompozisyona sahip eserleri hepimizi büyüledi. Sanatçı eserlerini kanvas üzerine değil, ipek kumaş üzerine çalışıyor. Yağlıboya olduğunu düşündüğüm eserlerdeki boya çok büyük bir işçilikle, hiçbir fırça darbesi belli olmayacak şekilde tuale aktarılmış. Sanat eserlerini ne kadar anlatırsam anlatayım, gördüğümde hissettiklerimi aktarmam mümkün değil. Türkiye'de de umarım sergi açar. Era Meydanı'na doğru yürürken, Astrolojik Saat ile karşılaştık. Saat güneşin, ayın, burç yıldızlarının ve gezegenlerin zaman içindeki konumunu hesaplamak için kullanılmıştır. Çoğu kadının ilgisini çekebileceğini düşünüyorum ancak detaylı bir kullanım kılavuzuna ihtiyaç duyulabilir.. Tiyatro binasının bulunduğu meydanda ise üzerinde Neptün heykelinin bulunduğu bir havuz bizi karşılıyor. Burası fotoğraf çekimi için oldukça talep gören bir alan.. Maalesef havuzun etrafında insan olmayan bir fotoğrafını çekmek mümkün olmadı. Tiyatro binansın önü ise Gökçen'in söylediğine göre Atiye'nin Batum'da klip çekimini yaptığı yermiş. Büyüleyici atmosferin yanı sıra, gelen Türk turistlerin bu sebeple de meydana yoğun ilgi göstermesi olası. İzmirliler ya da İzmir'e gelenler kordonu bilir. Kordonun Batumdaki ismi ile bulvar olarak geçiyor. Bu alanda bir çok stand, heykel, 3 boyutlu resim, ilginç mimariye sahip evlendirme dairesi ve çeşitli bitkilerle çevrilmiş dinlenme alanları bulunuyor. Bulvarda gün boyunca farklı aktiviteler ile vakit geçirebilmek mümkün. Bulvarı İzmir Kordon'dan ayıran en büyük özelliği bisiklet yolunun olması ve Bulvarın sahilde 15km boyunca uzanması. Bulvarın tamamı inşa edildiğinde Batum'dan bisiklet ile Sarp sınır kapısına ulaşım mümkün olacak gibi gözüküyor. Yol üzerinde Gonio Kalesi ve şelalenin bulunması, yolu daha ilgi çekici hale getirecektir. Kordon demişken Bulvar'da dolaşırken karşıma İzmir'de ki Yunuslar heykelinin çok benzeri çıktı.. Çok şaşırdım. Hani kente hiç yabancılık çekmemiştim ama bu da ısınmak için bir bahane oldu.. Biraz daha ilerleyince, İzmir'deki saat kulesinin bir benzerinin inşasına tanık oldum. Nasıl yani derken çok fantastik bir detay bilgi edindim.. Chacha Gürcülerin yerel içkisi, tadı tekilaya benziyor. Fabrika yapımı olanlarda %40, ev yapımı olanlarda ise %70e varan alkol oranına sahip. Kısaca, fena çarpar dikkatli olun. Ve bu kulenin adı da Chacha kulesi.. Haftanın bir günü kulenin önündeki tüm fıskiyeler kapatılacak ve ardından 15 dakika boyunca o fıskiyelerden chacha akıtılacakmış. Sanırım, açılış vakti geldiğinde Acara Özerk Bölgesi'nin başkanı Levan Varshalomidze'ye saat kulesi ile chacha kulesini değiştirmeyi önerebilirim..


Bayramda ne yapıyorsunuz sorusunu 1 ay önceden duymaya başladım.. Uzun zamandır kafamı kurcalayan bir soru olduğu için maalesef henüz karar veremedikten başka verebileceğim bir cevap yoktu. Ben de önce kafamda yapılabilecekleri bir liste haline getirip sizlere Kurban Bayramı'nda nereye gidilir yazısı ile sundum ama işin kötü kısmı kendim hala karar verememiştim. İlk olarak yola Fas diye çıktık ancak Kurban bayramında her yer kapalı olacağı için müslüman ülkeye gitmememiz gerektiğini fark edince, başka sefere diyerek vazgeçtik. Vakit geçti, geçtikçe bilet fiyatları arttı, düşündükçe yapmak istediklerimizin listesi uzadı ve bir türlü karar veremedik. Yine bir akşam otururken, gaza gelip otobüs ve uçak biletlerini aldıktan sonra Meteora'ya gitmeye karar verdik. Tabi ardından sancılı geçen vize süreci geldi. Çıkmama ihtimaline karşı B planını da hazırlayıp, bekledik. Ve sonunda vizelerimiz elimize ulaştı.. Arife günü İzmir'den İstanbul'a ayrı ayrı uçaklar ile uçuyoruz. Gece Selanik'e giden otobüse binip, sabah erkenden iniyoruz. Trikala'ya giden tren biletimizi aldıktan sonra gün boyu Selanik'te salına salına dolaşıyoruz. Ve saati gelince trene atlayıp Trikala'da, Marios ile buluşup evinde misafir oluyoruz. Bunu takip eden 3 gün boyunca kafamıza göre Meteora'yı geziyoruz. Bunun için bir planımız yok. Zaten belli olacağı üzere plan sadece gitmek üzerine kurulu gerisi anlık kararlara bağlı olarak değişecek. Meteora'da ne mi var... Onu gelince anlatalım ama küçük bir bilgi için..


1968'de tüm popülerliklerine ve başarılarına rağmen The Beatles kendini tükenmiş bir halde bulur. Bundan bir sene önce grup üyesi George Harrison'ın eşi ünlü manken Pattie Boyd gazetede gördüğü bir reklam ile transandantal meditasyona başlamıştır. İlerleyen zamanlarda George Harrison'ın da ilgisini çekmesi ile The Beatles grubu ve Mick Jagger, Hint guru Maharishi'nin önderliğinde on günlük manevi rejenerasyon hareketi konferansına katılıyor. Yalnız grubun menajeri Brian Epstein'in vefatı üzerine grup konferanstan erken ayrılmak durumunda kalıyor. Bunun üzerine Maharishi, Beatles'ı Rishikesh'teki ashramında kalmaya davet ediyor. Beatles 1968'de Hindistan'a Rishikesh'e gidiyor. Sırayla George Harrison ve John Lennon, daha sonra Paul McCartney ve Ringo Starr gidiyor. Onların haricinde bir çok ünlü batılı da eğitim için aşramda yerini alıyor. Maharishi'nin aşramı büyük olsa da bir batılı için koşullar alışılanın dışında olacağı için Beatles grubunun kalacağı mekanlarda ufak değişiklikler yapılıyor ve daha konforlu bir hale getiriliyor. Sabah hafif bir kahvaltı ardından meditasyon ardından öğle yemeği ve yine meditasyon yapılıyor. Program genel hatları ile bu şekilde ilerliyor. Hayranların ve basının tacizinden kurtulmuş olan The Beatles grubu en verimli evrelerini geçiriyor ve burada 48 adet şarkı besteliyor. Maharishi, mütevazi bir adama göre medyada yer almaktan fazlasıyla hoşlanıyor ve şöhrete karşı koyamıyor. Beatles'ın geleceğinin kesinleşmesi ile birlikte Maharishi ABC televizyon kanalına çekim müzakerelerine giriyor ancak Beatles bunu reddediyor. Maharishi fotoğraf çekimlerine ekstra özen gösteriyor, Beatles ve diğer ünlüler ile yer aldığı fotoğraf karelerinin oturma düzenini bile kendisi ayarlıyor. Gurunun helikoptere ve lüks arabalara düşkün olduğunu da hatırlatalım. Netflix'de Wild Wild Country ve Bikram belgesellerini seyredenler guruların yaşam biçimlerini ve yaşanan sansasyonları tanıdık bulacaktır. Beatles grubundan kendini meditasyona en çok adayan Harrison ve Lennon oluyor. Hatta John Lennon, beş gün boyunca bir odadan çıkmadan meditasyon yaptığını ve durmadan şarkı yazdığını anlatıyor sonrasında. Harrison ise meditasyonun hayatında büyük bir etki yarattığını, hatta meditasyonun zihnini uyuşturucudan bile daha fazla etkilediğini ve meditasyonun Tanrı ile bir iletişim aracı olduğunu belirtiyor. Ringo Starr alerjisi dolayısıyla yemekler ile ilgili sıkıntı yaşıyor. Ortamı ne kadar eğlenceli olarak hatırlasa da, yanına giderken bir bavul dolusu konserve fasülye götüren Ringo Starr on gün sonra geri dönüyor. Paul McCartney ise gurunun ciddiyetini ve sürekli yapılan meditasyonları bir okul gibi sıkıcı görüyor ve Ringo Starr'dan bir hafta sonra aşramdan ayrılıyor. Beatles grubunun kalanları üç ay olarak planladıkları inzivalarının birinci ayının sonunda apar topar Hindistan'dan ayrılıyor. Maharishi'nin ünlü aktrist Mia Farrow'a cinsel tacizde bulunması, Mia Farrow'un durumu John Lennon'a anlatması ve durumun ortaya çıkışı ile grup üyelerinin daha fazla kalmak istemediği konuşuluyor. Aşramdan ayrılan John Lennon bir gazeteciye "Maharishi'nin bizim için bir hata olduğunu düşünüyoruz. Onun daha farklı birisi olduğunu düşünmüştük" diyor. Sonralarda Mia Farrow ise gurunun üstünlüğünü kullanıp kadınlardan faydalanmaya çalıştığını hatta yaşanan tacizi yine aşramdaki kız kardeşine anlattığında bunu ona bahşedilen bir lütuf olarak gördüğünü anlatıyor. John Lennon Sexy Sadie şarkısını bu olay üzerine besteliyor. Aslında şarkının ilk ismi Maharishi iken sonra kanuni durumlardan dolayı Sexy Sadie olarak değiştiriliyor. Grubun ayrılışından bir kaç yıl sonra Maharishi aşramı kapatıyor ve aşram sessizliğe terk ediliyor. Maharishi'de Hollanda'ya taşınıyor ve 2008'de ölümüne kadar faaliyetlerini orada yürütmeye devam ediyor. Tüm bu olaylar gerçekleşirken Hindistan'da ise gurunun vergi kaçırdığı iddiaları sürüyor. Hatta Delhi'deki ofisine baskın yapılır bir kısım mal varlıklarına el konuluyor. Yerel halk arasında Chaurasi Kutia olarak bilinen Beatles Aşram Rishikesh'te bulunuyor. Himalayaların eteklerinde, Ganj nehrinin kıyısında, doğal bir kaplan rezervinin yakınlarında yer alıyor. Beatles Aşram için giriş ücreti 600 rupidir. Ganj'ın kenarındaki taşlık yoldan yürüyünce karşımda bir anda beliriveriyor. Beş dönüm araziye yayılan aşramın içine girdikten sonra kendimi adeta bir cangılın ortasında gibi hissediyorum. İlerledikçe terk edilmiş binalar çıkıyor karşıma. Bunların göze en hoş gelenleri, tepesinde yumurta şeklinde kubbeleri olan küçük bungalovlar. Anlatılana göre bu yumurtaların içerisinde dünyanın en iyi om sesini duyuluyormuş, ses iliklelerine kadar işliyormuş. Yumurtaların içlerine yarasaların yerleşmiş olması dolayısıyla sadece etrafında dolanıp üstüne çıkmaya karar veriyorum. Beatles Aşram, dünyadaki Beatles hayranları ve sanatçılar tarafından ziyaret ediliyor. Sanatçılar aşramın her bir köşesine kendi resimlerini çiziyor ve eserlerini bırakıyor. O nedenle aşram sürekli bir değişim halinde, sol kısmında Beatles portresi sağ kısımda ise Hint guruların portlerinin yer aldığı bir duvarın üst kısmına hiç ünlü olmayan bir kadın portresi çizen bir ressam ile tanışıyorum. Bu duvardakileri sen mi çizdin diye soruyorum. Evet diyor. Peki bu yukarıdaki kadın kız arkadaşın mı diye sorduğumda ise olmasını isterim yanıtını veriyor. Sen bu resmi tamamladıktan sonra olur diyorum. Benim gittiğim zamanda 2015'te tamamen terk edilmiş bir mekandı. Beatles Aşram, ekoturizm çerçevesinde bir kaç sene önce yeniden açıldı, şu an içerisinde bir kantin ve bir de Beatles galerisi bulunuyor. genelleme yapmak doğru olmayabilir kabul etmekle birlikte, Hindistan' da kadınların aşırı kapalılığından dolayı, erkeklerde en entelektüelinden, en spirüteline kadar bir cinsel bir açlıkları olduğunu düşünüyorum.. daha önce de couchsurfing evlerinde kalmış olmama rağmen, Hindistan' da kaldığım couchsurfing evlerinde bu şekilde bir yönelim vardı. Varanasi' de ben de okeydim çok yakışıklı olduğu için :).. ama Jodhpur' da 17 saatlik tren yolculuğundan gelmişim, beni aldıktan sonra evde ilk sorduğu şey viski içermisin oldu.. burası yatağın, elini yüzünü yıkamak istermisin filan gibi sorular varken.. bu arada bu çocuk hakkında 4 tane iyi yorum vardı.. temiz yüzlü Türkiye sevdalısı.. neyse yeni döndüm sayılır oralardan Hindistanı seviyorum ama heryer gibi orası hakkında da olumlu ve olumsuz izlenimlerim var.. yazı için teşekkürler.. bilmiyordum bu hikayesini.. Zevkle okudum bu yazinizi, 67 yasinda bir emekli olarak Sultanahmet'te ki günlerimi ve Hippilik üzerine düsüncelerimi yaziyordum. Guzel bir tesadüf ile bu yazinizi gördüm, harika.


Ev kiralamak çoğu zaman otelden hatta hostelden bile ucuza gelebiliyor. Hele bir de mutfağını da kullanacaksanız. Ev kiralamak keyifli olsa da, merkezdeki evlerin hepsi tarihi binalar olduğu için bunların mimari yapısı birbirine benziyor ve bence biraz iç karartıcı bir yanları var. Ben daha önce kiraladığım evi otel gibi kullanmıştım ve dinlenmek için hiç vakit geçirmemiştim. Zaten evin de öyle bir havası yoktu. Ben zaten dinlenmek istemiyorum ve konakladığım yer merkeze yakın olsun diyenler için ideal. Merkezde, banliyölerde bir çok yerde hostel bulmak mümkün. Fiyatlar oldukça makul. Dikkat edilmesi gereken tek şey, hostelin barlara ne kadar yakın olduğu. Barlara yakın hostellerde gece dışarı çıkmak istemeyenleri rahatsız edecek derecede gürültü olabiliyor özellikle yaz aylarında. Bir de hostele sarhoş olacak gelecek oda arkadaşlarını da düşünüp plan yapmak akıllıca olacaktır. Türkiye'deki lüks otellerle aynı seviyede ve daha düşük ücretlere konaklamak mümkün. Lüks otellerin büyük çoğunluğu merkezde bir kısmı da nehir kenarında yer alıyor. Nehirin üzerinde özel havuzlu olanlar epey güzel gözüküyordu.


Koh Tao'ya adım atmamla birlikte okyanusta geçen zorlu yolculuğa dair herşeyi zihnimden silip atıyorum. Beni karşılayan manzara, parlayan güneş, sıcaklık, kumsal... Herşey o kadar güzel ki; şimdiden buranın hayatımdaki önemli noktalardan biri olacağını hissedebiliyorum. Yolculuktan dolayı midem o kadar kötü ki hiçbir toplu taşıma aracına binmesem, yürüyüp temiz hava alsam, güneşin tadını çıkarsam iyi olacak. Kalacağım hostel 3 km mesafede. Çantam biraz ağır ama yürüyebilirim sanırım. İlk etapta temiz hava çok iyi geliyor, mide bulantım kesiliyor ama çantanın ağırlığı ile birlikte sıcaklık kendini hissettirmeye başlıyor. Otostop mu taksi mi, yürünür mü, önümdeki adam yürüyorsa ben de yürürüm derken 1km bitiyor bile. Birden scooterlı bir kız duruyor, "Nereye gideceksen ben seni götüreyim, bu yolda yürüme burası tehlikeli" diyor. Şans yine benden yana. Adayı şimdiden sevdim. Adının Didi olduğunu öğrendiğim kız beni hostele kadar bırakıp görüşürüz diyerek ayrılıyor. Hostele 3 günlük ödeme yaparak yerleşiyorum. Hostel bana biraz defalarca gittiğim ama bozulmasını istemediğim için hakkında asla yazmadığım Kabak Koyu'nu hatırlatıyor. Ooooh hayat çok güzel. Adada ilk günde ne yapılır ki diyerek kendimi sahile atıyorum ve cennette olduğuma bir kez daha emin oluyorum. Nasıl olduğunu anlayamadan sahilde yayılarak 3 gün geçiveriyor ve ne bir biletim ne de bir planım olduğu için program yapmak için bir gece daha kalmaya karar veriyorum. Ertesi gün hostelden arkadaşlarım ile birlikte civarın en meşhur adası Koh Nan Yuang'a gitmeye karar veriyoruz. Sıkı bir pazarlık ve heyecanlı bir taxiboat yolculuğunun ardından adaya varıyoruz. Beyaz kum, berrak su.. Rüya gibi.. Anlatmaya kelimeler yetmez. Bugünü de Koh Nan Yuang'da geçirdim ve hala bir biletim ve daha önemlisi nereye gideceğime dair planım yok. Kamboçya'dan önce Chiang Mai ve Pai sanırım iyi bir fikir olacak. Hostele bir gece için daha ödeme yapıyorum. Ertesi gün için bilet bakarken Chiang Mai'den Kamboçya'ya direk giden bir tren olmadığını ve her halükarda Bangkok'a uğramam gerektiğini farkediyorum. Bu durumda o kadar kuzeye çıkıp yeniden güneye inmek mantıklı olmayacak. Krabi ve Koh Phi Phi daha mı güzel ne! Evet rota Krabi! Yarın sabah ilk işim Krabi'ye feribot ve otobüs bileti almak olacak. Sabah zihnimde bir soru işareti ile uyanıyorum. Sualtı turizmi ile meşhur bu adada iken neden dalış kursuna yazılmıyorum? İzmir'de sertifika almak istesem, sürekli Karaburun'a gidip gelmem gerek, burada daha kolay olacak, hem de vakitten bol neyim var. Feribot bileti yerine SSI mı PADI mi, hangi dalış okulu daha iyi diye araştırma yapmaya başlıyorum. Arkadaşımın tavsiye ettiği dalış okulunda tüm sorularıma çok net yanıtlar alıp, enerjik ve hoş sohbet çalışanlarını görünce doğru yerde olduğumu anlıyorum ve o gün başlamak üzere olan 4 gün sürecek Open Water Dive kursuna kayıt oluveriyorum. Hostele 3 gece için daha ödeme yapıyorum.. Her gün bir bahane üretiyorum. Sanırım Koh Tao dan uzunca bir süre ayrılamayacağım.


Öyle bir yer hayal edin ki, boğaza nazır, deniz kenarına ip gibi dizilmiş sıra sıra evleri olan küçük bir köy. Trafik yok, telaş yok, stres yok. Sadece boğazın manzarası, turkuaz renkli sular, Rabia ablanın dudak boyayan karadut ağacı ve etrafta koşturan çocuklar, bir de çoğunluğu İngiliz olan yazlıkçılar.. Pazar günleri pazar kuruluyor. Demiştim ya hani deniz kenarında ip gibi dizili evler diye, işte pazarda deniz kenarına kuruluyor. Bir gözüm meyve, sebzelerde, diğer gözüm manzarada.. Pazar küçük olmasına rağmen, aranılan her şey bulunuyor. Bodrum, Güvercinlik'e gelmeden Milas'a bağlı bu şirin köy, kalabalıktan sıkılan alternatif mekanlar arayanlar için ideal. Daha fazla fotoğraf için facebook sayfamızı ziyaret edebilirsiniz. Bakirligini koruyabilmek adina, yazmadan once epey dusunuyoruz. Korkumuzdan, sakli tutmak icin bahsetmedigimiz koseler var. Zergülkent Sitesinden denizi seyretmediyseniz ve Hasan Usta'nın yemeklerinden tadmadıysanız acele etmelisiniz..


Çok merak ediyordum. Gittik, kapıda kaldık. Mevsim nedeniyle, sadece haftasonu açıkmış. Amsterdam, kanallarında birçok ev var. Kanalda derken, kanalın kenarından değil, üzerinden bahsediyorum. Boathouse, bu tarz evlerde nasıl bir yaşam sürüldüğünü turistlere anlatabilmek için, müze haline getirilmiş. Eğer tercih ederseniz, konaklayabileceğiniz bu tarz hosteller var. boathouse müzesinin resmini çekmemişim ama aşağıdaki evler size fikir verebilir. boathouse müzesinin resmini çekmemişim ama aşağıdaki evler size fikir verebilir. İlk duyduğumda 1-2 tane göstermelik ev gibi bişiler olduğunu düşünmüştüm suyun üzerinde. Ama vaziyet başkaymış. İnsanlar baya baya orda yaşıyorlar ve 1-2 değil nerdeyse tüm kanalların kenarlarındalar. Çok güzel göründü başlarda gözüme ama daha sonra Hollanda'ya kış çökünce o soğukta su üzerinde yaşamak nasıl olur bilemedim. Neyse bizde müze olanına gidelimde bakalım nasılmış içinde olmak dedik ama malesef kapalıydı. Yalnız öyle evler varki kanalın üzerinde Boathouse Museum'dan daha güzeller. Ayrıca kanal üzerindeki bu tarz evlerin bazılarının hostel olarak ta kullanıldığını duyduk. Belki bir dahaki sefere denenebilir.


Bozcaada'da genellikle küçük pansiyonlar, butik oteller ve bağ evleri konaklama için tercih edilmektektedir. Adanın tamamı sit alanı olduğu için öyle süper lüx oteller, 5 yıldızlı tatil köyleri bulunmamakta. Zira bu gibi işletmeler adanın bütünlüğünü ve kendine has mimarisini, havasını bozacağı için adaya sahip çıkan halk tarafından da hoş karşılanmamaktadır. İşletmelerin kapasitelerinin azlığı dolayısıyla yoğun konaklama taleplerini özellikle festivallerin olduğu dönemlerde karşılayamamakta ve bu nedenle yoğun sezonda seyahatin en az bir ay öncesinde planlanması gerekmektedir. Ben sezon kalabalığından rahatsız olan bir kişi olarak adaya seyahati neredeyse hiçbir turistin olmadığı hatta dükkanların bile henüz açılmadığı bir dönemde 29 Nisan'da gerçekleştirdim. Bozcaada otelleri içerisinden tercihimi www. kucukoteller. com aracılığı ile Nar Bozcaada'dan yana kullandım. Eski bir rum evi olan işletme Mimar Kemal Bey tarafından orjinaline sadık kalınarak korunmuş ve hizmete açılmış. otel süper, bozcaada süper, ada halkı süper.. çok eğlendim. Çok keyifli bir yazı olmuş, klavyenize sağlık! Bu yaz yolunuz Bozcaada'ya düştüğünde, sizleri Bozcaada Fotoğraf Atölyesi'ne de bekleriz. çok önceden gelmişsiniz adamıza, tekrar gelirseniz ziyaretimize bekleriz.


Bozcaada 'da ne yenir ne içilir? Bu soru değil gidene kadar gittiğimde bile kafamı kurcalamadı zira yemeğe düşkün bir insan değilim. Kafamda rakı balıktan başka bir şey yoktu. Ada halkının sevecenliği ve misafirperverliği bizi farklı lezzetler denemeye teşvik etti. Bizim sosyete mantısına benziyor. Börek gibi hazırlanıp önceden fırınlanmış mantı, yoğurt ile servis ediliyor. Bir çeşit peynirli meze. Tam olarak hangi tip peynir kullandığını anlayamadım ancak peynir ezilip içine dövülmüş ceviz ilave edilmiş. Ve tabiiki ev yapımı şaraplar.. Herhangi bir marka veremeyeceğim çünkü içtiğimiz o çok lezzetli şarapların markası yoktu. P. S. Ofis arkadaşlarım lütfen yemeğe düşkün değilim cümlesini ileri zamanlarda karşıma çıkarmayınız. Gurme değilim demek istemiştim aslında. simyonun methini duyduk ama henüz açılmamıştı..


Tarihi ile olduğu kadar Bozdağ'a yakınlığı ve doğası ile ilgi çeken Birgi, ilk görüşte Ege'nin en ünlü köyü Şirince'yi andırsa da Şirince'den çok daha gelişmiş, büyük ve güzel bir kent. İçinden geçen derenin etrafında piknik ve dinlenme alanları mevcut. Adım atar katmaz insanın içi ısınıyor bu şirin kente. Turistler henüz pek adım atmamış. Park sorunu yok zaten otoparkta yok. Biz şehrin girişinde aracımızı bırakıp, elimizdeki harita ile yürüyerek dolaşmaya çıkıyoruz. İyiki de öyle yapıyoruz. Unesco dünya tarihi listesine aday olmaya hazırlanan bu şirin kent, İzmir Kalkınma Ajansı'ndan aldığı destek ile büyük bir restorasyon çalışması başlatıp, kentin tarihi kimliğini geri kazanmaya çalışıyor. Lidya, Pers, Bizans, Bergama Krallığı döneminde de önemli bir kent olan Birgi, Aydınoğulları Beyliğinin fethi ile başkent haline getirildikten sonra Türk tarihinin önemli bir merkezi haline gelmiş. Başkent olmasından dolayı onlarca hamam, medrese, han vb yapı inşaa edilmiş ve bunların bir kısmı günümüze kadar gelebilmiş. Biz de paylasip paylasmamak konusunda muallakta kalmistik. Gecen sene baharda gitmemize ragmen henuz paylastik yazimizi.. Guzellikleri saklamamak ancak korumak ve saygi duymak gerekli. şuan için fazla keşfedilmemiş olması güzel birşey... yoksa o güzellikler tek tek azalmaya başlar ne yazık ki.. sevgiler.


Buldan el sanatları ile meşhur olmuş, Denizli'nin küçük bir ilçesi.. Gezip görmek için vakit harcamaya değmeyecek ancak uygun fiyatlı peştamallar, havlular ve Buldan işi ürünlerin alınabileceği bir yer. Biz de Denizli de olduğumuz için kuzenimin ve bilimum arkadaşlarının çeyizleri için verilen siparişleri almaya gidiyoruz. Tek bir cadde üzerinde yan yana sıralanmış dükkanlarda çeşit çeşit kalite kalite ürünler sergileniyor. İlk bakışta ürünlerin hepsi birbirinin aynısı gibi gözükse de biraz dolaştıktan sonra her dükkanın kendisine ait bir dokuma tarzına ve desenlere sahip olduğu, tüm ürünlerin kalitelerinin birbirinden farklı olduğu anlaşılıyor. Geniş bir fiyat aralığında ürünler bulabilirsiniz. Örneğin bir peştamalı 5 TL'ye de 25TL'ye de satın alabilirsiniz. Bu nedenle tercih yapmak zor oluyor. Biz o tek cadde üzerinde 3,5 saat geçirdik dikkatli olun.


Bumerang network Bodrumfirsati. com işbirliği ile Bumerang deneyim günleri kapsamında Ege bölgesi bloggerları için Bodrum'da Jeep Safari etkinliği düzenledi ve ağırladı. Tüm Bumerang etkinlikleri gibi çok keyifli geçeceğine inandığım bu etkinliğe katılmak için Fethiye'de ki tatilimi yarıda kesip Bodrum'a geçtim. Buluşmamızın ardından hararetli bir sohbet eşliğinde maceraya atıldık ama ilk etapta neler ile karşılaşacağımızın farkında değildik. 3 Jeep birlikte ilk olarak Koca Sarnıç'ı ziyaret ettik. Ege'de yaşayanların sık karşılaştığı bir yapı olan sarnıç turist arkadaşları epey heyecanlandırmışa benziyordu. Bu tarihi yapının hayvanlar için de olsa hala kullanıldığını bilmek beni çok mutlu etti. Jeepler arası safari esnasında kıyasıya bir su savaşı yaptığımızı da belirtmek isterim. Hatta subaşı denilen mevkiide savaş öyle bir şiddetlendi ki yabancı turistler ile bizim ekip arasında küçük bir kovalamaca yaşandı. Yalıçiftlik mevkiinde deniz ve güneşlenme faslı ile sonlandırdığımız etkinlik için Bumerang ve Bodrumfırsati. com'a çok teşekkürler. En ucuz uçak bileti fiyatları için http://www. missbilet. com/ adresini ziyaret ederek hem uygun fiyata seyahat etme şansını hem de birçok farklı havayolu şirketinden birini seçme şansını yakalayabilirsiniz. Birçok kampanyadan da yararlanmanız mümkün.


Çanta müzesi, kadınlar için harika bir müze ama erkekler için bir kabus olabilir. Hendrikje Ivo'nun kendisi için topladığı çantalar daha sonra müze haline getirilip sergilenmeye başlanmış. En üst kattan alt kata doğru ilerlerken ilk çantalardan günümüze kadar örnekleri görüyorsunuz. İlk üretilen çantalar erkekler için üretilmiş ama zaman geçtikçe modanın ve kadınların bir parçası haline gelmişler. Türk çantaları da var müzede. Annenizin örgü çantasını orada gördüğünüzde şaşırmayın. Luis Vitton, Chanel, Prada gibi ünlü markaların çantaları ve Madonna, Lady Di gibi ünlülerin çantaları da sergileniyor. Bence görülmeye değer. Çıkışta değişik çantaların satıldığı küçük bir dükkan mevcut 😉 Fırsatı kaçırmayın. Çıkışta değişik çantaların satıldığı küçük bir dükkan mevcut 😉 Fırsatı kaçırmayın. Son çantaya bayıldım!!! Orada ben olsaydım, kesin müzeden salya sümük çıkardım. Ciddi bir çantakolik olarak rüya gibi çantalar bunlar, ama sonuncu... Rüyalarıma bile girmeye tenezzül etmeyecek kadar havalı! Sinirlerim bozuldu. Birileri bu çantanın çakmasını falan yapsa bari.


Koh Tao'ya gitmek üzere Kanchanaburi'den yola çıkıyorum. Geldiğim tüm yolu geri dönüp, Bangkok'tan otobüsle geçeceğim. Yaklaşık 22 saat sürecek. Daha kısa bir yol daha var ama feribot bileti bulamama riskinden dolayı otobüsü tercih ediyorum. Otobüs iki katlı yanım boş. Rahat bir yolculuk olacak gibi. Otobüsün arkası yine küçük Rusya. Vodka, rus müziği, bağırıp çağıran sarhoş rus oğlanlar ve yolculuk dörtlemesi gözüme hiç hoş gözükmedi. Neyse umarım çabuk sızarlar diye düşünüyorum ama malesef öyle olmuyor. Mp3 çalarımı boşalttıktan sonra içine yeni şarkı yüklemeyen arkadaşımın bol bol kulaklarını çınlatıyorum. Selamlar tekrar!!! Birkaç saat sonra Ruslar sızıyorlar ve ben de uyuyorum. Gerçekten ırkçılık yapmak istemiyorum ama bugüne kadar sevdiğim bir Rus çıkmadı. Okyanus epey dalgalı ama sıkıntı yok. Feribotu etkilemez bu dalgalar. Saat 06:30'da sesleniyor görevli feribota binebilirsiniz diye. Feribot??! Ben feribot göremiyorum. Ufak bir tekne var ama 3 saatlik deniz yolculuğunu bununla yapacak değiliz herhalde değil mi?! Arkadaşımın teknesinden az daha büyük. Yolda tanıştığım Alman arkadaşlarımla gözgöze geliyoruz. Söylenecek birşey yok. Yelkenli ile dünya turu yapan insanlar var diyerek gaza getiriyorum kendimi. Yerleşiyorum. Hareket etmemizle hoplamaya başlamamız bir oluyor. Hani hoplamak problem değilde, sağ taraftan denize paralel gittiğimiz anlar tırsmaya başlıyorum. Bindik bir alamete gidiyoruz kıyamete. Dalgaların şiddetinden dolayı kapalı camlardan içeri su girmeye başladığında iş tüm sempatisini kaybediyor. Hani ben böyle anlarda sızlanan söylenen korkan bir insan değilimdir; eğlenmesini bir şekilde bilirim ama bu o anlardan biri değil. Can güveniliğimden tereddüt etmeye başlıyorum acaba Tayland'da iş güvenliği denetimi nasıldır diye düşünüyorum. Sanırım en iyisi uyumak. Yarım saat kestirdikten sonra kusma sesleri ile uyanıyorum. Önüm, arkam, sağım, solum sobe. Mp3'üm yok Utku!!!!! Sesleri kesemiyorum. Yarım saat daha dayanabiliyorum sadece. Midem bulanmaya başlıyor. Tualete gidiyorum; içinde, önünde kusan kusana. Avustralyalı bir kız geliyor. Nasıl olduğumu soruyor. Nane yağı getiriyor; şakaklarım, burnumun altı, boynum, her yere sürüyorum. Biraz ferahlatıyor. En azından artık sadece nane kokusu alıyorum. Kendimi daha iyi hissediyorum. Güverteye çıkıyorum. Ohhhh. Temiz hava gibisi yok. Kendime geliyorum, aşağıya iniyorum çünkü güvertede oturacak biryer yok ve dalgaların ardı arkası kesilmiyor. Yerime oturmamla midemin bulanması bir oluyor. Koşarak kendimi yukarı atıyorum. Önce biraz iyi geliyor temiz hava ama kusan insanları gördükçe daha kötü oluyorum. Çantam, pasaportum, telefonum, param, herşey aşağıda. Bırak orda Tuğçe diyorum kendime. Çalınırsa çalınsın. Şuandan daha kötü bir duruma düşümezsin. Yatıyorum yere. Tutunacak bir yer yok güvertede kenarlar hariç. Oraya da tutunmasam daha iyi zaten. Denize düşecekmiş gibi hissediyor insan. Etrafta görünen hiçbir kara parçası yok. Düşünmek dahi istemiyorum o ihtimali. 2,5 saat uyuyorum güvertede. Dalgalar üstüme vuruyor. İç çamaşırlarım dahil ıslanıyor, umrumda değil. Kusmayayım yeter. Avustralyalı kız gelip beni uyandırıyor; yanımda oturan kızın kustukları üstüme gelmesin diye. Sanırım feribotta kusmayan bir kaç kişiden biri ben kaldım. Kalmıştım. Dayanamıyorum. Tekneden aşağı doğru yolluyorum midemden gelenleri ama rüzgarın şiddetiyle hepsi üstüme yapışıyor. Avustralyalı kız bir kez daha yetişiyor imdadıma torba ile koşup geliyor ama olan oldu artık. Adaya varınca dönmeyeceğime dair yemin ediyorum. Bu işkenceyi çekmektense param bitene kadar adada kalırım daha iyi. Belki helikopter filan vardır. O feribota bir daha binmem. Söyleniyorum kendime. Songserm firması hakkında yazılan tüm olumsuz yorumları göz ardı edip, ucuz olduğu için aldığım bilete lanet ediyorum. 4 saatin sonunda kara görünüyor. İskeleye yaklaşmamızla birlikte adadan ayrılmamaya dair verdiğim kararın ne kadar doğru olduğunu anlıyorum. Tüm yaşadıklarımı zihnim iki saniye içinde siliyor. Gerçekten geri dönmeyebilirim. Böyle bir güzellik görmedim ben. İlk görüşte aşk dedikleri şey bu olsa gerek. Cennete düştüm sanırım. Elmayra misali sarılıp kucaklamak istiyorum adayı. Bütün ağaçlara sarılmak, yapraklarını okşamak, kumsalı öpmek, denizin içinde kaybolmak istiyorum. Geçmiş olsun. Gerçekten de zorlu bir yolculuk yapmışsın. Herşeye rağmen sakinliğini koruman çok iyi olmuş. Yolculuklar inişler ve çıkışlarla dolu. Eczaneden deniz tutması için ellerindeki en güçlü ilaçtan iste. Adını hatırlamıyorum ama denizcilerin kullandığı bir ilaç var. Acil yardım çantanda bir kutu bulunsun. Deniz yolculuğundan 2 saat önce alırsan hiç bir sıkıntı yaşamazsın. 4 saat kadar durumu idare eder.


Flower Market tam adını hakeden bir yer. Sıraya çiçek soğanlarının ve çiçekle ilgili herşeyin satıldığı biryer. Aslına bakarsanız en ucuz buzdolabı mıknatıslarını da buradan bulduk. Heryerde tekli olarak satılan magnetler Flower Market'teki dükkanlardan birinde 10 lu paket olarak satılıyordu. Eğer 9-10 tane magnet almanız gerekiyorsa tavsiye ederim. Orta kısımlarda bir dükkandı.


AFF Reklam'dan Cunda'da yeni açılan Mola Cunda isimli butik otele diğer bloggerlar ile davet edildiğimi belirten bir mail almam ile başladı tüm haftasonu maceram. Daha önceden de bu tarz etkinliklere aşina olduğum için çılgın eğlencelerin beni beklediğine dair kuvvetli hissiyatım ile hemen kabul ettim. Yanılmamışım.. Kimler gelecekti, nasıl bir ortama girecektim hiçbir fikrim yoktu. Çok da sorgulamadım, akışına bıraktım. Sabahki sınavım nedeniyle kahvaltıyı kaçırıp tekne turuna ucu ucuna yetiştim. Aslında yetiştim denemez, beni bekleme kibarlığını gösterdiler desem daha doğru olacak.. Tekneye adım atar atmaz, bir kısmı ile önceden tanıştığım bir kısmı ile sosyal medya üzerinden yazıştığım ancak daha önce bir araya gelme şansı yakalayamadığım bloggerlar koyu bir muhabbete daldık. Ege'nin koyu mavi sularında şuan isimlerini hatırlayamadığım bir kaç koyda mola verdik. Mola Cunda'nın her şeyi sevgili Çiğdem'in "su çok soğuk ama çok da güzel" uyarısını göz ardı etmekte ne büyük hata ettiğimi suya ilk atlayanların çığlıklarını duyduğumda anladım. Soğuk denince Assos'un denizi gelir aklıma, daha ötesinde bir soğukluk olacağını hayal dahi etmezdim. Denizden çıktığımda ayaklarım üşüyordu ama o keyif için değer. Tekne turunun ardından otele geçip odama yerleştim. Hani kimi otellerde olur ya, 20 metre havuz görürsünüz aslında 2 metre çıkar. Burada öyle bir şey yok. Fotoğraflarda gördüklerim ile karşılaştığım şeyler farklı değil. Neyse o. Sade dizayn edilmiş odamda, eksikliğini hissettiğim ya da fazlalığı ile beni rahatsız eden bir şey yoktu. Göz yormayan dekoru ile odada vakit geçirmek keyifli hale gelmiş. Otelin bahçesinde adeta yıldızları seyrederek uykuya dalmak için hazırlanmış rahat bir dinlenme alanı ve al eline kokteylini bak keyfine tadında sığ bir havuz var. Sığ havuz fikri ilk başta itici gelse de, Mola Cunda'nın lezzetli kokteyleri ve Orçun'un tatlı sohbeti ile keyifli bir hal alıyor. Otel dinlenmek, etrafta dolaşmak ve bir kaç kare fotoğraf çekmek için ideal bir lokasyonda yer alıyor. Hem çarşının çok yakınında hem de tüm o kalabalıktan uzak. Dilendiği zaman çıkıp fotoğraf çekip geri dönülebilecek bir yerde. Ulaşım sıkıntısı yok. Ev sahiplerimiz ve AFF Reklam ekibi bizim için güzel bir program hazırlamış olsalar da, ben her zamanki gibi tek başıma şehri keşfetmeden dönemezdim. İkinci gün sabah 6 gibi güzel kareler yakalamak için fotoğraf çekmeyi planlıyorum ancak rahat yatağımdan bir türlü kalkamadım. Odamdan çıktığımda saat 07:30'du ve güneş çoktan yükselmişti bile. Sokak aralarında bir kaç poz çekip, şehrin üstünde yükselen değirmene doğru yollandım. Değirmen dediysem, hani şu Muhtar Kent'in kitaplığının bulunduğu restore edilmiş olan değirmen değil, karşı tepesinde öyle yalın halde ve yalnız durana. Tabii benim kapı sevdam nedeniyle sokak arası fotoğraf çekimlerin uzun sürdü ve sert ışık nedeniyle pek güzel olmayan bir kaç kare alıp geri döndüm. Cunda sokaklarında kaybolmak, öğleden sonra gerçekleştirdiğimiz Ayvalık turunun ve go pro eşliğinde havuz partisinin detaylarını diğer yazılarda aktaracağım.


Uzun zamandır düşündüğüm ama yapmak için herhangi bir adım atmadığım dalış kursuna kayıt olmakla birlikte ölmeden yapılacaklar listesine bir tik daha atıyorum. Koh Tao hem fiyat-kalite hem de dalış alanları açısından Tayland'ın dalış merkezlerinin başında geliyor. Heyecanla öğleden sonra ki teorik eğitimi bekliyorum. Birkaç saat boyunca kurs arkadaşlarımla birlikte Nuh Nebi den kalma videolar izledikten sonra, dalış eğitmenimiz Ty bize sayfa sayfa yapılacak ödevler verip bir de üstüne akşamki kutlamaya davet ediyor. Sabah 8 de ödevleri kontrol edeceğini ve öğleden sonra havuzda yapılması planlanan pratik dalış eğitiminin eğitmen adayı Danny ve 2 tecrübeli dalış eğitmeni ile birlikte okyanusta yapacağımızı müjdeliyor.. İkinci gün kursta toplam 3 eğitmen ve 5 kursiyeriz. Önce yüzme testi için tekneden atlayıp teknenin etrafında 10 tur attıktan sonra, yaklaşık olarak da 20 dakika daha suda kalmamızı istiyorlar. Eeeh napalım başa gelen çekilir diyerek bir yandan muhabbet edip bir yandan yüzüyoruz. Önce snorkelle yüzme taktiklerini aldıktan sonra ekipmanlarımızı giyip pratiklere başlıyoruz. Tamamlamamız gereken bir kaç beceri var. Su altında maskesiz yüzmek, su altında regulatoru çıkartıp yeniden takmak, su altında maskeyi suyla doldurduktan sonra yeniden hava ile doldurmak vs gibi.. Maskesiz yüzmekle ilgili hiçbir sıkıntım yok.. Gayet rahat hissediyorum ama iş ne zaman maske yüzümdeyken suyla doldurup boşaltmaya geliyor; işte o an panikliyorum. Pratikte bir farkı yok. Yine maskesiz yüzdüğüm gibi devam edebilmem gerek ama nedense stres altında hissediyorum kendimi ve aniden suyun dışına çıkıyorum. Eğitmenim Danny beni biraz sakinleştirdikten sonra yeniden deniyorum. Yine panikliyor ve çıkıyorum. Danny aslında benim beceriyi tamamladığımı sadece iyiyim işareti vermediğimi söylüyor. Bana hiçte öyle gelmiyor. Tekrar deniyoruz bu sefer kendimi zorlayıp iyiyim işaretini çakar çakmaz suyun üstüne atıyorum kendimi. Farkediyorum ki aslında yapmışım. Maskem hava ile dolu ama yine de kendimi rahat hissetmiyorum. Danny tamam diyor bugünlük yeter seni zorlamayalım yarın tekrar ederiz. Şimdi gel dalalım birlikte diyor. Suyun altında sürekli elimi tutuyor, kendimi güvende hissediyorum. Danny'nin çok iyi bir eğitmen olacağına eminim. Daha sonra sahile çıkıp karşı tarafa geçiyoruz. Daldığımız alandaki kumsal iki adayı birbirine bağlıyor ve iki tarafıda deniz. T'ın önderliğinde ilk dalışımızı gerçekleştiriyoruz. 12m'de birbirinden güzel mercanlar, rengarenk balıklar, baracudalar görüyoruz. Birden yüzümde acı bir yanma hissediyorum; dokunduğumda deniz anası gibi birşey hissediyorum ve elimde yanmaya başlıyor. Çok acıyor. Ty'a gösteriyorum yüzümü, yanan yeri. Gözleri büyüyor ufaktan, apar topar su yüzüne çıkıyoruz. Kontrol ediyor. Deniz anası değil muhtemelen sea lice diyor. Sea lice da ne be!!! Yüzüm cayır cayır yanıyor. Adam bana birşey yok diyor. Tekneye çıkıyorum. Başka bir eğitmene daha gösteriyorum, o da aynı şeyi söylüyor hemen sirke sürüyor yüzüme ellerime. Diğer eğitmenler geliyor, duyan geliyor duyan geliyor, bakıyor onlarda; herkes sea lice konusunda hem fikir. Zararlı değilmiş. Eeeh bu kadar insan bir şey söylüyorsa vardır bir bildikleri diyorum rahatlıyorum. Akşam doktorumla konuşuyoruz. Gelmeden önce bu gibi durumlar için hazırladığımız küçük ecza çantamdan bir krem söylüyor onu kullanıyorum. Sabaha acı filan kalmıyor. Sadece bir kırmızılık. Üçüncü gün sadece Ty var eğitimde. Bu sefer nedendir bilinmez bir rahatlık var üzerimde ve tamamlamam gereken tüm becerileri tek seferde tamamlıyorum. Ardından daha farklı becerilere geçiyoruz. Body ile regulator değişme, oksijen bitince yardım istemek ve badine yardım etmek ha bir de maskeyi çıkartıp yeniden takmak. Lanet olasıca maske nasıl çıkabilirki suyun altında?! Tamamen suyla doldurup boşaltmıştık zaten şimdi bu çıkartıp yeniden takmak niye.. Neyse onu da yapıyorum istemeye istemeye. Tüm bunları tamamladıktan sonra Ty'ı takip ediyoruz. Onun rehberliğinde su altı dünyasını keşfe çıkıyoruz. Daha rahatız bugün.. Herkesin kendine güveni geldi ve eğleniyor. Üçüncü gün sertifika günü. Aldığımız tüm eğitimleri bu sefer 18m'de video kaydı için kamera karşısında tekrarlayacağız. Civardaki en meşhur dalış alanlarından biri Chumpon Pinacle'a gidiyoruz. Daldıktan su altındaki akıntının şiddeti çok net hissediliyor. Ekipler halinde ilerliyoruz. En önde Ty ardında birinci ekip ben ikinci ekipteyim ve bizi takip eden 3. ekip var. Akıntı o kadar şiddetli görüş alanı o kadar düşük ki Ty'ı göremiyorum sadece önümdekileri görüyorum. Onlarda Ty ile görüşü kaybediyorlar sanırım biri bir yana diğeri bir yana gidiyor. Durup bekliyorum bir süre. Toparlanıyorlar. Devam ediyoruz. Bir süre ilerledikten sonra birden kafama birşey çarpıyor ve maskem çıkıyor. Demekki gerçekten olabiliyormuş diyip maskemi geri takıyorum. Kaytarmama izin vermediğiniz için teşekkürler çocuklar. Su altında kısa süre kaldıktan sonra çıkıyoruz. Ty burda daldıysanız heryerde dalarsınız diyor. Cidden mi söylüyorsun yoksa motive etmek için mi diyorum. Yok ciddi söylüyorum görüş alanı çok düşük, akıntı çok yüksekti kimse kaybolmadan çıktık aferin diyor. Eeeeh iyi bari aldığımız eğitimin hakkını verdiysek.. White Rocks denilen alana gidiyoruz. Burada akıntı yok. Önce 18m'de tüm öğrendiklerimizi birer birer tekrarlıyoruz. Ty hepimizin sınavı geçtiğimizi gösteren sevinç dolu hareketlerde bulunuyor.. Keyifli bir final dalışının ardından sertifikalarımızı alıp vedalaşıyoruz.. Gece feribotu ve Krabi beni bekler..