Lviv adım attığınız andan itibaren kendinizi aşırı derecede güvende hissettiren bir kent. Sokaklarda gece kaçta dolaşırsanız dolaşın, en karanlık sokağa da girseniz en ufak bir rahatsızlık hissetmiyorsunuz. Kültürlerinde kadınları birer birey olarak gördükleri için de, turiste alışık oldukları için de keyifli bir seyahat deneyimi yaşatıyor. Adını çok duyduğumuz tam bir kadın kenti olan Lviv'in mekanlarını şöyle bir turlayalım. Kadınlar için Lviv 'de yapılacak bir şey yok diyenler utansın. Bu çikolata fabrikasını hiç mi görmediniz? Charlie'nin çikolata fabrikasını andıran dış süslemeleriyle 5 katlı mekanda giriş kattan itibaren cam arkasından çikolata ustalarının nasıl çalıştığına, çikolatanın üretiminin hangi aşamalardan geçtiğine, muhteşem bir koku eşliğinde şahit oluyorsunuz. İkinci ve üçüncü katlarda birbirinden enfes çikolataları satın alabileceğiniz bölümler var. Çikolata yemek istemeyenler için ise diğer katlarda çikolatalı ve çikolatasız içecek servisleri var. Kahve çekirdeklerinin içerisinde, kahvenin envai çeşidini içebileceğiniz ve ziyaret edebileceğiniz bir mekan. Yemeği çok kaçırdıysanız, brandy ile servis edilen after meal coffeeyi tavsiye ederim. Ayrıca zemin kattaki kahve madeni de görülmeye değer. Madenin girişinde kafanıza bir kask geçiriyorlar ve alt kattaki turunuzun sonunda teslim ediyorsunuz. Ukrayna votka ile ünlense de, şahane şarapları bulmak ve denemek de mümkün. Temel olarak alabalık, şarap ve ekmek üzerine hizmet veren bu mekanda, Şili, Arjantin, İspanya, Portekiz gibi bir çok şarabı çok uygun fiyatlara deneyebilirsiniz. Et tabağının balta ile servis edildiğini belirteyim. İşten eve yorgun gelmiş kadından, yemek bekleyen erkeklere sunulacak yemekler için feyz alınabilir. Ah pazarlar! Şehir merkezinde, arka mahallelerde karşılaşabileceğiniz pazarlar aslında biraz turistlere yönelik ama dükkanlardan alışveriş yapmak yerine, farklı hediyelik eşyaları temin edebileceğiniz çeşitliliğe sahip ve pazarlık yapabilirsiniz. Sovyet dönemine ait askeri giysileri ve akseuarları meraklıları için güzel bir hediye olabilir. Lviv aslında bir üniversite kenti, o nedenle genç nüfus oranı yüksek. Genç tasarımcıların ürettiklerini bir çok butik mağazada bulmak mümkün. Çok güzel elbiseler denesem de, bedenler Ukraynalı kadınların kalıplarına göre ayarladığı için her şey büyük geldi. Denemeden almayın! Yıllardır ne var, neler oluyor diye merak ettiğim striptiz klüplere gitme şansını burada yakaladım. Türkiye'de çok fazla seçenek ve şansım olmadığı için Ukrayna merakımı giderecek bir destinasyon oldu. İçerideki adabı ve kültürü incelemek için mükemmel bir fırsat. En çok eğlendiren mekan! Kendi ürettikleri biraları ve şefin muhteşem lezzetlerini tadabileceğiniz bir yer. Pancar salatasını şiddetle tavsiye ederim. Mekan haftanın 3 ya da 4 akşamı kalabalık bir orkestrayı ağırlıyor. Mekanın ortası açık olduğu için ikinci kattaki orkestra her kattan dinlenebiliyor ve görülebiliyor. Performansın son yarım saatinde dağıtılan boş plastik şişeler ile ritim tuttup ve orkestraya eşlik ediyorsunuz. En çok eğlendiğim mekan açık ara farkla bira fabrikası oldu. Sokakta bulduğu oyuncakları sahiplerinin gelip geri alması umuduyla bahçesinde görünebilecek bir yere koyan adamın, gittikçe büyüyen koleksiyonundan oluşan bir açık hava müzesi. Kesinlikle her gün karşılaşabileceğiniz yerlerden bir tanesi değil. Her köşe başında ayrı bir performans. Sokak aralarında dolaşırken, hangi grubu dinleyeceğinize ya da hangi performansı izleyeceğinize karar veremeyeceksiniz. Müzik grupları, pandomim, ateş dansçıları gibi aklınıza gelebilecek her türde sokak sanatçısı ile karşılaşacaksınız. En güzel kısmı ise bu sanatçıların çoğu çok genç ve henüz kaybetmedikleri heyecanlarını, arzularını sanata yansıtmakta çekinmiyorlar. Orta çağdan kalma mezarlar ve bu mezarları süsleyen heykellerden oluşan bu mezarlık, Lviv'de görülmesi gereken yerler listesinde başlarda olmayı hakediyor. Kapanış 18:00 olsa da macera yaşamak için gece gitmenizi öneririm. Dünya'nın en iyi opera ve bale performanslarından birini çok uygun rakamlara, etkileyici opera binasında izleyebilirsiniz. Gitmeden önce biletlerinizi alın, bazı popüler gösterimlere yer bulmak zor olabiliyor. Ne Baylara nede bayanlara tavsiye etmiyorum. Bana çok sıkıcı geldi Lviv. lviv komşu şaherimiz çok guzel bız rusça bııldıgımız ıçın kendımız dolaştık, Ukrayna odessa ya gelcek misafirlerimizi burdaki öğrenci tercümanlar olarak bekleriz.


Tayland'dan Kamboçya'ya karayolu ile geçmeye karar verdiğimde her zamanki gibi gece konaklama masrafından kurtulmak için gece otobüsü ile gitmeye karar verdim ancak sınırın gece kapalı olduğunu ve gece otobüsünün gündüz otobüsünden kat be kat pahalı olduğunu farketmem ile birlikte hemen gündüz otobüsüne çark ettim. 7 dolara Bangkok'tan Siem Reap'e kadar giden bir otobüs bulduğumda havalara uçtum. Vize işini konsolosluktansa, kapıda halletmeye ve kapıdaki vize komisyoncularına da para kaptırmamaya kararlıyım. Kapıda Kamboçya vizesi alınırken genellikle en çok yapılan iki hatadan birisi, üniformaya benzer kıyafetleri ile vize komisyoncularını sınır kapısı zannedip onlardan vize almak, ya da sınır kapısında polisin sorma ver paralarını ödemek. Kararlıyım vukuatsız sınırdan geçeceğim.. Hostelin aracılığı ile ayarladığım sabah beni 7 de alması gereken otobüs 7.20 de hala ortada yoktu. Tabi bu Güneydoğu asya'nın tipik bir özelliği olsa da kaldığım hostele durumu bildirdim. Otobüs kaçtaydı dediler. 7 diyince bekle bekle gelir diye tepki verdiler. Saat 7.45 te hala gelen giden olmayınca artık birşey yapsanız diye cırlamaya başladım. 45 dakika geç kalınması artık orası içinde anormal durum olsa gerek, görevliyi uyandırdılar. Görevli otobüs firmasını aradı. Tamam gelecekler dedi. Ya arkadaş saat olmuş 7.45 kim gelecek. Hadi geldi diyelim bu otobüs kaçta kalkıyor. Madem bu kadar geç kalkıyor neden beni sabah 7de kapıya dikiyorsun diye içimden söylenip, bir yandan da aracı bekliyorum. Saat 8.05 civarı bir motosikletli eleman geldi beni aldı. Önce bir durağa gittik, otobüs oradan geçmiş bir sonrakine gittik. Otobüs önce biz arkada motorla takip ediyoruz. Neyse bir şekilde beni yetiştirdiler, yola koyuldum. Sıkıntısız bir yolculuğun ardından sınıra bir kaç km kala bir dinlenme tesisi gibi bir yerde durduk. Açıklama yapıldı, buradan gideceğiniz yönlere göre otobüslere dağılacaksınız vs vs. Her birimize nedenini anlayamadığım bir şekilde ülkemiz sorulup ve yine sistemini anlayamadığım bir şekilde farklı renklerde birer sticker verildikten sonra teker teker çağrılmaya başladık. Birisi geliyor karışık bir düzende içeri alıyorlar. İçerde üniformalı bir adam oturuyor. Önce güzel bir şekilde halini hatrını soruyor, sonra vizen var mı diyor. Yok dediğinde işte tamam o zaman iki fotoğraf ver bir de şu formu doldur diyor. Vize ücreti ne kadar diye sorduğumda 45 dolar diye cevap verdi. Tatlım kusura bakma ama kapıda 25 dolar niye senden alayım diyince işte çok sıra olduğu ve vizeye de zam geldiği gibi saçma açıklamalarda bulundu. Hayır ben kapıda alacağım vizeyi diye ısrar edince de, sinirlenip iyi o zaman sen bilirsin sınırı da tek başına geçersin o halde diye söylendi. Sınırı tek başıma geçmek? Tamamen kendimi kötü hissetmem için söylenmiş bir söz. Elimden tutup geçirmeyecekler ya, zaten tek başıma geçeceğim. Karşı tarafta başka bir otobüs bekliyor. Beni özel bir araca bindirip sınır kapısına kadar bıraktılar. Tayland'dan çıkışta enteresan bir şekilde geçrekten uzun bir kuyruk vardı ancak bunun vize ile hiçbir ilgisi yok çünkü burası Tayland kapısı. Bunu da geçtikten sonra Kamboçya sınırına ulaşacağım. Tayland kapısından çıkıp Kamboçya'ya doğru ilerlerken, üzerime yapıştırdığım renkli sticker yola uçuverdi. Öyle bir noktadayım ki tellerden tırmanıp yola atlamam mümkün değil, ancak o stickerı almazsam otobüse binmem mümkün değil. Tek ispatım o. Elimde ne fatura var ne birşey. Tellerin arkasından yoldan motorla geçen bir gence el kol yapıp durdurdum, sonra da stickerı vermesini rica ettim. Sağolsun motordan inip stickerı alıp verdi. Binbir teşekkür ettim tabi. Tek kadın seyahat etmenin faydalarını bu gibi anlarda görmek sevindirici. Kamboçya sınırına doğru ilerlerken uluslararası alanda bir casino hotel olduğunu görünce epey şaşırdım. Daha önce hiç böyle birşey görmemiştim aklıma da gelmezdi. Türk mantığının bile üstünde.. Ben aval aval otele bakıp yürürken, bir adam beni durdurup vizem olup olmadığını sordu. Yok diyince vize ofisini geçtin arkanda kaldı diye uyardı. Ona da teşekkür edip vize ofisine döndüm. Polisler elime formu ve kalemi tutuşturup doldurmamı istedi. İki tip vize alınabiliyor, birincisi 30$ turist vizesi diğeri 35$ ordinary vize. İki vizenin farkı ülkede daha uzun süre kalmak ve vizeyi uzatmak isterseniz ordinary ile mümkün ancak turist vizesinde çıkıp ülkeye yeniden girmek gerekiyor. Benim uçuş tarihim belli olduğu için turist vizesine başvurdum. Bu arada gerçekten zam gelmiş ama 5$. Başvurunun yapıldığı camda vize ücreti 30 dolar yazıyor ancak bankın üzerinde kartona elle 30 dolar + 100 baht gibi bir rakam yazılmış. Bu ne yahu demeye kalmadan adamlar 30 doların yanı sıra benden 100 baht istedi. Ya bu ne dedim. İşlem ücreti dediler. İyi de bunun herhangi bir geçerliliği yokki elle yazmışsınız kartona, bak camda 30$ yazıyor diyince, sinirlenip evraklarımda eksik aramaya kalktılar. Bu kısmı da para kaptırmadan atlatınca kendimle inceden bir gurur duydum. Vizeyi de sıra beklemeden 5dk içerisinde alıp, elimdeki renkli sticker ile otobüsü aramaya koyuldum. Ben otobüsü değil ama elimdeki zımbırtıyı görünce otobüs beni buldu ve Siem Reap yolculuğum başlamış oldu. Hepsi bu kadar kolay. Sadece biraz dik durmak ve sabretmek gerekiyor. Merhaba Kamboçya ben geldim. Bekle beni Angkor Wat! Dikkatli olunmalı. Her yere var böyle insanlar. İnsan demek te yanlış aslında.


İki gün boyunca katıldığım cenaze töreninin ardından biraz daha eğlenceli birşeyler yapmaya ve Taylandlıların dilinden düşürmediği Soi Yok Noi şelalesine gitmeye karar veriyorum. geçmeyi bile öğrenemedim. Hava sıcak üzerimde tembellik var. Biraz etrafta takılıp treni bekliyorum. Bir ailenin ortasındaki koltuğuma yerleşiyorum. Anne bana yediği meyveden veriyor, ne olduğunu bilmeden atıyorum ağzıma bozuk aksanımla onların dilinde teşekkür ederek. Yüzü gülüyor. Kızına birşeyler söylüyor beni göstererek, kızı utanıyor. Utangaçlıklarına bayılıyorum. Ufak ufak laf atıyorum. Anne bana dışarıyı gösteriyor. Farkediyorum ki Death Railway Bridge'e gelmişiz bile. Bir kısım turist izleme noktalarına çıkmış trenin geçişini bekliyor. Köprü gerçekten çok etkileyici. Fotoğraf mı video mu derken elim ayağıma karışıyor. Köprü ikinci dünya savaşı esnasında Japonya tarafından Burma Tayland tren yolu hattının bir parçası olarak inşa ediliyor. Türkçeye ölüm yolu tren yolu olarak çevirebileceğim bu hat Japon kuvvetleri tarafından çok kötü şartlar altında Asyalı işçilere ve savaş esirlerine inşa ettiriliyor. Öyle ki 90000 Asyalı işçi ve 12399 savaş esiri kötü çalışma koşulları ve hastalıklar nedeniyle ölmüş. Adı da bu nedenle Death Railway olarak kalmış. Koltuğuma oturuyorum. Karşımda oturan kızın adı Chut imiş utangaç ama çok sempatik bir kız. Birkaç dakika sonra yan koltuktaki aile, Chut'un ailesi hep beraber sohbete başlıyoruz. Yarı işaret dili, yarı ingilizce ile. Yemekleri nasıl bulduğuma kadar soruyorlar. Bu arada Kwae Nehrinin muhteşem manzarası ile karşılaşıyorum. Bu tren manzara izlemek için bir harika. Ağzım açık nehre ve yeşillerin güzelliğine bakıyorum. Salla fotoğrafı kendin izle gözün bayram etsin diyorum kendi kendime. Yolculuğun en can sıkıcı noktası bu. O anı yaşamak orda olduğumu hissetmek istiyorum ama fotoğraf çekmeden de yazılar eksik kalıyor, bu doğa karşısında da kelimeler kifayetsiz. Chut kayboluyor ortadan. Ben aileyle muhabbete ve yemeklere devam ediyorum. Yeşil pirinçten yapılmış üzerine taze hindistan cevizi ve şeker ilave edilmiş bir yemek yiyoruz. Anne o kadar tatlı ki kaşığını bana veriyor, kendisi tabağından elle yiyor. Chut dönüyor ve diyor ki bir arkadaşım seninle tanışmak istiyor. Gelsin tanışalım diyorum. Arkadaşı utandığı için gelmiyormuş, ben de kalk biz gidelim o zaman diyorum. Diğer vagonda arkadaşları ile tanışıyorum. Hepsi üniversite öğrencisi 4 oğlan. Şelalelere gidiyorlarmış onlarda. Biraz muhabet ettikten sonra ailenin yanına dönüyorum onlar daha eğlenceliler. Chut'un ailesi ve diğer aile şelaleye gitmiyormuş. Şelaleye yakın bir evleri varmış, yanlış anlamadıysam oraya gidip akşama döneceklermiş. Beni de davet ediyorlar. Bu sefer evrene hayır diyorum. Kanchanaburi deki 3. günüm ve daha şelaleye yaklaşamadım bile.. Aileyle vedalaşıp son duraktan şelaleye doğru yollanıyorum. Geldiğimden beri gün takibini kaçırdığım için o günün pazar olduğunu şelaleye varınca farkediyorum. Öyle bir kalabalık ki anlatamam. Piknik yapıyor yerel halk. Şelalede yüzme hayalleri yalan oluyor çünkü su öyle çok yoğun değil ve en ufak bir su birikintisinin içine çocuklar atlamış serinlemek için. Kalabalıktan bunalıyorum. Tam o esnada 3 otobüs rus geliyor. Şelaleye giriyorlar. Poz poz fotoğraf. Islak ruslar etrafında Thai oğlanlar. Kendimi bir an Antalya'da gibi hissediyorum. Lanet ediyorum ve dönmeye karar veriyorum. O esnada trende tanıştığım çocuklarla karşılaşıyorum ve biz şelalenin üstüne çıkıcaz gelmek ister misin diyorlar. Şelalenin üstüne çıkabiliyor muyduk?! İşte yerel halkla kaynaşmayı bu yüzden seviyorum. Şelalenin üzerine çıkan dik merdivenleri trmandıktan sonra yukarıda sadece 2 3 kişi olduğunu görüyorum. Ohh huzur. Su kaynağının orada küçük bir doğal havuz varmış, yüzmek için güzel diyorlar. 800m ötedeki kaynağa doğru yürüyoruz bambu ve muz ağaçlarının arasından. Yoldaki tabelalar bir de mağarayı işaret ediyor, heyecanlanıyorum. Havuza vardığımızda mağaraya giden yolun kapatıldığını görüyorum. Hayal kırıklığı. Olsun burada olmak da güzel. Dingin, sakin, serin. Bizden başka 5 kişi var. Arkadaşlarım havuza girerken ben yatıp ağaçları izliyorum. Biraz takıldıktan sonra tekrar şelaleye iniyoruz. Şelale yavaş yavaş boşalıyor, sakinleşiyor. Tadını çıkarıyorum. Bizi burda bekle duş alıp geleceğiz diyorlar, tamam diyorum. Yarım saat sonra canım sıkılıyor ve etrafıma baktığımda ise benden başka turist olmadığını farkediyorum. Biraz daha bekliyorum hala gelen giden yok. Söylene söylene otobüs durağına iniyorum, gittiklerini düşünerek. Otobüs bekleyen de kimse yok. Trafik polisine gidiyorum otobüs 17:30'da gelecek diyor. Arkadaşlarım geliyor, gitmemişler meğer ama bu seferde otobüs gelmiyor. Saat 17:30u geçiyor ama yine de gelmiyor. Sanırım son otobüs bir saat önceydi. Eh iş başa düşüyor. Otostopla dönücez başka yolu yok. Ama kalabalığız 5 kişiyi kim alsın. Bir adam acıyor halimize Kanchanaburiye gidiyormuş o da pick up ile. Abi atıyor bizi gideceğimiz yere kadar. İnsanlar çok iyi burda.


Kapadokya'ya gidince yapılması gerekenler listesinin başında yer alan balon turuna dair tüm detayları merak ediyorsanız, haydi buyrun.. Kapadokya'ya bu gidişimde beni çok heyecanlandıran iki şey vardı, birincisi kar ikincisi balon turu. Sanmayın ki, kar seviyorum, soğuk seviyorum. Bir Tekirdağlı olarak doğduğum andan itibaren kara doymuş biriyim ben, eksikliğini hiç hissetmem, hatta o nedendir ki üniversite okumak için gittiğim İzmir'den bir daha geri dönmedim. Ama şunu da yadsımamak gerekir ki, kar en güzel manzarayı bile mükemmelleştiriyor. Adım attığım andan itibaren Kapadokya'da da aynı şeyi düşündüm. Uçağım indiğinde hava kararmıştı. Karla örtülmüş Kapadokya'da, kalacağım eve doğru ilerlerken, Didem'in sözleri geliyor aklıma. Kendimi masallar diyarında bir peri kızı gibi hissettim demişti. Bense daha çok soğuk nedeniyle, kat kat giysiler içerisinde bir lahana bebek gibi hissediyorum. Program yoğun. Gün doğumu ile balonla uçacağımız için sabah 5.20'de servise biniyoruz. Hissettiğim şey uykusuzluktan öte, soğuk. Brrr çok soğuk. Neyse ki, uçuş yapacağımız Air Kapadokya bizi kayıt ofisinde sıcak çay ve poğaçalarla karşılıyor. Kaydımızı yaptırıp, gruplara dağıldıktan sonra, araçlarla balonlara doğru yol alıyoruz. Kalkış alanına vardığımızda, balon neredeyse hazır durumda. Hemen sepete atlayıp, uçuş için kaptanımız Serkan'ın güvenlik bilgilerini dinliyoruz. Balona sıcak hava verildikçe, yukarıdan gelen ısı ile soğuk kırılıyor. Birden Jules Verne'in Balonla 5 Hafta romanına gidiyor aklım. Balonla Afrika seyahati olur mu ki acaba? Afrika'ya gitmeyi delicesine arzularken, balonla seyahat edip Afrika'yı keşfetmenin ne kadar fantastik olacağını düşünüyorum. Sonra delice arzulardan sıyrılıp, kendime geliyorum. Yükseliyoruz. Yükseldikçe, manzara güzelleşiyor. Yukarıda bir sessizlik hakim. İstemsiz olarak kendimi bir meditasyonun içinde buluyorum. Huzur, dinginlik. Yamaç paraşütünde hissettiklerimi, birebir hissediyorum. Görüş alanı genişledikçe, Kapadokya'nın büyüklüğü ve güzelliği karşısında şaşkınlığımı gizleyemiyorum. Manzarayı nasıl anlatacağımı bilemediğim için, tur esnasında yaptığım Periscope yayını buraya ekliyorum. Tabii youtube'a yükleyince kalitesi biraz düştü. Birinci dakikadan sonra kalite biraz daha iyileşiyor sabrederseniz. Bir de kendi kendime konuşuyorum sanmayın, aslında Periscope esnasında izleyicilerin yazdıklarına yorum yapıyordum. "Kapadokya balon turu fiyatları nedir?" derseniz eğer, tur fiyatı 140 . Avro kurunun hayli yüksek olduğu bu günlerde bu rakam insanı düşündürüyor ancak maliyetler nedeniyle rakamın düşmesi mümkün gözükmüyor. Benim gibi düşük bütçe ile seyahat birisi için oldukça zorlayıcı bir rakam ama hayatınızda sizi delice düşüncelere ve arzulara zerk eden deneyimi kaç kere yaşayabilirsiniz ki? Bazen sadece ben mi kendimi seyahate bu kadar kaptırıyorum diye düşünmüyor değilim. 60 dakikanın sonunda iniş gerçekleşiyor ve karaya ayak basıyoruz. Balonun tepesinde bir pencere açılıyor ve sıcak hava oradan boşaltılıyor. Yazarken epey kolay ancak zarar vermeden ve hızlı şekilde sıcak havayı tahliye etmek epey zor. İnişimizi diğer yolcular ve Serkan Kaptan ile şampanya patlatarak kutluyoruz. Gelenek diyorlar. Neyse ki, şampanyaya hayır diyecek değilim. Yapılacaklar listemden bir maddenin daha eksilmesine yardımcı olan, Air Kapadokya'ya ve Chez Kemal'e çok teşekkür ederim.


Mübadele döneminde göçe zorlanan Rum halkının şehri boşaltmasıyla hayalet bir kent haline gelen Kayaköy, Fethiye'nin görülmezse olmaz mekanlarından birisidir. Mübadele ile köyden Yunanistan'a 4000 civarında Rum'un gönderilmiş. Labirent vari sokaklarında açık hava müzesinin içinde kaybolmuş hissini yakalamak hiç de zor değil. Yıkık çatıları, duvarları, bomboş sokaklarında ellerinde fotoğraf makinesi ile turistlerin dolaştığı köyde, top peşinde koşturan çocukları, dumanı tüten ocakları hayal etmek çok zor olmuyor. Sanki daha dün oradalarmış, tatile gitmişler de döneceklermiş gibi.. Mutlaka görülmesi gereken bir yer. Beğenmenize sevindim. Fethiye' ye yolunuz düştüğünde bilinmeyenrota'yı Fethiye yamaç paraşütü/ macerasına davet ediyoruz. Severek takip ediyoruz.


Geç yatmanın verdiği uyku mahmurluğunu üzerimden atmaya çalışıyorum. Oda arkadaşlarımın hepsi uyuyor, derin uykudalar. Uykuya daldığımızdan bu yana 2 saat geçmiş olmalı. Çalıştığım bardan ve arkadaşlarımdan ayrılıyorum, Koh Rong Samloem'de yaşayan arkadaşımın yanına gidip ada hayatını tecrübe edeceğim. Tekne geliyor hareket ediyoruz. Onca hareket ve koşturmacanın içinde uyumaya çalışıyorum. Vücudum 10 günün uykusuzluğu ve yorgunluğunu atmak istiyor ama teknede pek mümkün gözükmüyor. Atlayanlar, zıplayanlar, koşturanlar var etrafta. 2,5 saatlik yolculuğun ardından Koh Rong Samloem'e varıyorum, görevliye MPay Bay de inmek istediğimi söylediğimde orasının Serencay Bay olduğunu, gitmek istediği yerin adanın öteki tarafı olduğunu ve teknenin orada durmadığını, yanlış tekneye bindiğimi söylüyor. Tamam diyorum en kolay nasıl giderim? Tekne kiralayacaksın diyor. Tuk tuk ya da taksi yokmu diyorum. Yüzüne geniş bir gülümseme yerleşiyor ve bu adada yol yok diyor. Bu adada yol yok, lüks işletmeler dışında duş yok, atm yok, wifi yok ve gece 10dan sonra elektrik yok.. Haliyle buzdolabı da yok. Tekneden sahile adım atmamla gördüklerim karşısında gözlerim büyüyor. Yer yüzünde böyle bir yerin varlığından şüphe ediyorum, öldümde cennete mi düştüm diyorum kendime. Gelirken burasının güzel olacağını hissetmiştim ama böyle bir yer beklemiyordum. Turkuaz deniz, bembayaz kumsal, yengeçler ve sessizlik. Tekne arıyorum, bulmak zor ama buradan ayrılmak daha zor. Kumsalda sırtçantasıyla yürümenin zor oluşunu ve uykusuzluğumu bahane edip, beğendiğim ilk işletmede bir çadıra yerleşiyorum. 5 kişilik çadırda tek başıma kalıyorum. İlk yaptığım şey kalan son kontörüm ile telefonun çektiği bir anda arkadaşıma durumu haber vermek oluyor. İşletmenin tüm misafirlerinin birbirini tanıdığını farkediyorum. Grup olarak gelmiş olmalılar. Çok eğleniyorlar. Kimi çadırda kimi bungalowlarda kalıyor. Adayı keşif ve MPay Bay'e giden bir yol bulabilmek için yürüyüşe çıkıyorum. Yapabileceğim daha iyi birşey varsa o da hamakta sallanmak. Kumsalda adım attıkça küçük yengeçlerin kaçışını izliyorum. Derken tanıdık kelimeler geliyor kulağıma. Türkçe sanki, yok olamaz. Ama kelimeler çok net. Seyahatim boyunca Türkçe konuştuğum insanlar genellikle tatillerini Fethiye'de geçiren İngiliz turistlerden ibaret idi. Sesin geldiği yere doğru sesleniyorum, Cennet'e düştüm ama yine de Türkleri mi buldum diyerek. Karşılık geliyor Türkleri beğenmiyor musun, gel tanışalım diye. Gittiğimde Nuran ve Ayşe abla ile tanışıyorum. İki çılgın babanne, kocalarını 2 aylığına evde bırakmışlar, seyahate çıkmışlar. Dünyanın bir orasındalar bir burasında.. Bana Hindistan ve Peru maceralarından bahsediyorlar. Neler neler yaşamışlar. Gülmekten karnıma kramplar giriyor. Yolda tanıştığım en eğlenceli ikili. Akşam yemeğine davet ediyorlar beni, saatler nasıl geçiyor anlamıyorum bile. Türkiye'de görüşmek üzere vedalaşıyoruz. Çadırıma zar zor dönüyorum. Her yer zifiri karanlık. Elimde bir fener kaldığım işletmeyi geçmiş, iskeleye kadar varmışım. Gördüğüm bir ışıklı yere yer yön sorup, zar zor çadırı buluyorum. Ertesi gün otelin diğer misafirler beni masalarına davet ediyorlar. Romanya İtalya Portekiz Fransa Almanya'dan karışık bir gruplar. Meğer herkes birbiriyle orda tanışmış. Çok sıcak kanlılar ve ben de hemen dahil oluyorum. Kendi içimizde yapabildiğimiz tek şey mum ışığında muhabbet etmek, biraz alkol ve old school olarak tabir edeceğim oyunlar oynamak. Ha bir de yemek yemek. Ada hayatı yaşıyoruz ya, erkekler balık avlıyor akşam balıklar pişiriliyor mangalda. Hatunlar olarak dedikodudayız. Kimin nasıl bir hayatı var onları konuşuyoruz, nasıl bu kadar farklı hayatlar yaşayıp, bu kadar iyi anlaşabildiğimizi sorguluyoruz. Hatta Romanyalı tiyatro oyuncusu arkadaşım için video çekimi yapıyoruz. Ama malesef 3 günün ardından herkes kendi yoluna gitmek zorunda.. Kontaklar alınıyor. Veda ediliyor. Tekrar buluşmak üzere sözleşiliyor. Teknelere binilip Sihanoukville'e geri dönüyoruz. Merhaba dünya ben cennetten yeni döndüm.


Konya gezilecek yerler listesinde ilk sıralarda yer alan Konya Tropikal Kelebek Bahçesi, evet Konya'da kelebek bahçesi varmış.. Beni oldukça şaşırttı.. Adım attığım ilk andan itibaren etrafımı kelebekler sardı.. Sağda solda uçuşan, insanların varlığını umursamadan salınan kelebekler.. Kaç yüz belki kaç bin tane vardı bilmiyorum.. Kelebekler vadisi'nde bile göremediğimiz kadar çok. Güzel bir yürüyüş yolunun sağında solunda tropikal bitkiler ve üzerlerinde kelebekler var. Belki normal şartlarda 5 dakikada yürüyeceğim bir yolu en az 30 dakikada yürüdüm. Bir çocuk heyecanı ile uçuşmalarını izledim. Sonra fotoğraflamaya çalıştım. Çalıştım sadece.. Elimden geldiğince.. Fotoğraf çekmeye çalışırken aklıma Ufuk namı diğer Gezen Kelebek geldi. Ufuk dünyanın dört bir yanında kelebek fotoğrafları çekiyor. Sadece bir kelebek için binlerce km yol gittiğini biliyorum. Zaten bu sayede Malezya'da tanıştık. Hemen gıybete gireyim.. Ufuk'un yakında bir sürprizi olacak. Kendi sitesinde duyurdu mu duyurmadı mı bilmiyorum. Ay ben burdan söylüyorum diye umarım kızmaz. Şu meşhur Kral Kelebekleri var ya, onların Kasım ayında Meksika üzerinden bir göçü oluyormuş. Onları fotoğraflamak için Kasım ayında Küba turundan rotasını değiştirip, Meksika'ya geçecek. Merak eden takip etsin.. Gıybeti uzatmadan bitireyim de konu dağılmasın. Parkın içerisinde birkaç güvenlik var. Kelebekler zarar görmesin diye ziyaretçileri gözlüyorlar. Zaten uyarılarda da kelebekleri yakalamayın yazıyor. Yakalamaya gerek yok ki, zaten üstümüze de konuyorlardı. Yol ilerledikçe kelebeklerin larvalarının gelişimini gösteren kuluçka makineleri dikkat çekmeye başlıyor. Hatta kuluçka makinelerinin içerisinde birkaç tane larvasından çıkmış kelebek vardı. Çıkış anına gelebilseydim, çığlık atardım muhtemelen. Kelebeklerin arasından ilerleyen yol Böcek Sineması'na ve Böcek Köyü'ne varıyor. Böcek Sineması'nda tatlı bir animasyon gösteriliyor. Böcek köyünde ise bahçede yaşayan böceklere dair bilgiler veriliyor. Tabii böceklerde mühim ama kelebeklerden sonra pek ilgi çekici gelmiyor. Meraklısı vardır eminim ama bana çok ilgi çekici gelmedi. Bozkırın ortasındaki Konya'da bu park sayesinde tropik bir iklim sürüyor. İşin özü bu bahçe şehri epey renklendirmiş. Olur da bir gün Konya'ya giderseniz, burayı atlamayın..


Xylokastro'dan kısa bir otobüs yolculuğu ile ulaşıyoruz Korint Kanalı'na. Kanal üzerindeki köprüde yürürken yükseklikten ötürü biraz huzursuz hissediyorum kendimi. Can tatlı ne de olsa. Köprülerde özellikle yaz mevsiminde bungee jumping yapılabiliniyormuş. Benim gittiğim mevsimde malesef mümkün değil. Yaklaşık 70 gibi bir rakam olduğu duydum. Güzel manzara eşliğinde ilginç bir deneyim olabilir. Fotoğraf çektirmeden dönmemek lazım ancak rüzgardan dolayı saçlarım suratımı kamçılıyor. Biraz zor olsa da başarıyorum.


Koh Tao'ya gelirken yaşadığım feribot faciasından sonra dönüş için hem daha ucuz, hem de yataklı olan gece feribotunu tercih ediyorum. Gece feribotu bir harika dostum. Tüm yataklar yerde yan yana sıralanmış durumda. Arada boşluk yok. Sağımda bir Amerikalı siyahi, solumda bir Taylandlı var. Ben küçük hacmime rağmen, çift kişilik yatağın %80 ini kaplayan tiplerden olduğum için kimseyi rahatsız etmemek adına biraz dikkatli olmam gerekiyor. Işıklar kapanıyor, uyuyorum mecburen. Ne olduğunu anlamada sabah olmuş bile. Otobüs aktarması ile Krabi ye geçiyorum. Bangkok'ta kedi bakıcılığı yaptığım evde kalan diğer gönüllülerden Gökhan ve Erinda, ortak hiçbir plan yapmamamıza rağmen aynı tarihlerde Krabi'ye geliyor. Erinda ben önce gelip kalacağımız odaya yerleşmiş bile. Benim gelmem biraz vakit aldı tabi, kalacak yerleri olmayanan Kanadalı iki kişiyi de ucuz yer biliyorum diyerek yoldan toplayıp konukevine getirdim. Onlar da bizim yan odamıza yerleştiler. Gelir gelmez Erinda'nın talebi üzerine sahile gitmeye karar veriyoruz. Tayland'lı arkadaşımız Jenny, bizi en sessiz sakin ve güzel kumsallara götürecek. Motorlara atlayıp yola düşüyoruz. Yolda, geldiğimden beri ilk kez ezan sesi duyuyorum. Sınıra yakın alanda müslümanlar olduğunu biliyordum ama bu bölgeyi duymamıştım. Malezya sınırına yaklaştıkça islamiyet kendini hissettirmeye başlıyor. Jenny bizi adını bilmediğim, bizden başka sadece bir kaç turistin olduğu bir kumsala getiriyor. Koh Tao'dan sonra ufak bir hayal kırıklığı yaşıyorum. Kumsal çok güzel ama Pasifik okyanusunun berraklığı Hint okyanusunda yok. Yine de Erinda'nın bir ay sonunda ilk kez deniz görmesi ile yaşadığı coşku hepimize bulaşıyor ve çocuklar gibi eğlenmeye başlıyoruz. Her kulaçta kendimi biraz daha rahatlamış, biraz daha özgür ve stresten arınmış hissediyorum. Life is hard sometimes! Bulutların yaklaştığını gören Jenny, yağmurdan kaçmak için başka bir kumsala gitmeyi öneriyor. Hemen yola koyuluyoruz. Yine bir harika kumsal ama yağmurdan kaçış yok. Biz denizdeyken ilk damlalar düşmeye başlıyor. Aldırmadan eğlenmeye devam ediyoruz. Denizden çıkmanın bir anlamı yok, su dışarıdan daha sıcak.. Derken yağmur şiddetini arttırıyor ve mecburen yola koyuluyoruz. Yağmur altında motorlarla ilerliyoruz. Yaklaşık yarım saatten fazla bir yolumuz var. Donuna kadar ıslanmak tabirini bire bir yaşıyoruz ama umrumuzda değil çünkü mutluyuz. Düşen yağmur damlalarıyla ıslanmak her damlada içinde biriktirdiğin kötü hislerden, negatif tecrübelerinden arınmak güzel.. Hayatımın hiç bir evresinde bu kadar dingin hissettiğimi hatırlamıyorum. Sorumluluklardan sıyrılmak güzel şey! o anı hissettim sanki. harika bir yazı.


Lviv'in eski mahallelerinin birinde bir apartmanın arka bahçesinde, şehirin orasında burasında unutulmuş ya da kaybedilmiş oyuncakların toplanıp sergilendiği biraz ürkütücü bir açık hava müzesi var. Lviv'in görülecek en ilginç yerlerinden birisine hoşgeldiniz! Lviv kayıp oyuncak bahçesi karşınızda. Aslında oyuncakların toplanması çok basit bir olay ile başlamış. Apartman sakinlerinden birisi sokakta unutulmuş iki tane oyuncak buluyor ve kaybeden çoçuğun gelip alması için bahçede bir rafa yerleştiriveriyor. Ama oyuncakların sahibi hiç geri dönmüyor. O günden sonra da kaybolan oyuncakların buraya sakinler tarafından ya da ziyaretçiler tarafından getirilmesi ile bu oyuncak bahçesi oluşmuş. O günden sonra da koleksiyon gittikçe büyümeye devam etmiş. Kaybolan oyuncaklar bir şekilde buraya gelir olmuş. Koleksiyonun içerisinde devasa oyuncak ayılar, arabalar, bebekler, müzik aletleri gibi aklınıza gelebilecek her türlü oyuncak mümkün. Kimi oyuncakların sahibi gelip alıyor, kimisi kendi oyuncaklarını getirip koyuyor. Koleksiyon büyüdükçe, sergilemek için raflar ve masalar gibi mobilyalar da ilave edilmiş. Gelenler ve gidenlerle koleksiyon sürekli değişiyor. Benim Lviv'de gezilecek yerler listemin başını süsleyen bu mekana aslında gece gitmek istiyordum ancak aydınlatma olmayacağını ve korkunç olabileceğini düşündüğüm için gece turunu mezarlıkta yaptım. Kabul ediyorum mezarlık çoğu insan için gece daha korkutucu olabilir ama benim için değil. Tek kadın olarak seyahat etmeye alışık birisi olarak bir gözü olmayan oyuncak görmektense, mezarlıkta dolaşmayı tercih ederim. Mezarlıkta yaptığım turun sabahı koşarak kendimi buraya attım ve varır varmaz heyecandan kalbim atmaya başladı. Çocukluğumdan kalan oyuncakların bir kısmı kum havuzunda, diğerleri tahteravallide beni selamlıyordu. Hatta küçük bir köpek kulübesinin içine yerleştirilmiş oyuncak bir köpek bile vardı ve bahçenin ortasında beni çocukluk arkadaşım Alf karşıladı. Alf ile uzun süre muhabbet ettikten sonra onu ne kadar çok sevdiğimi itiraf ettim ve küçük bir öpücük aldım. Vefatından hemen önce güzel bir anı oldu benim için.. Merak edenler için adres : 1 Mukachivska Caddesi. Google haritalarda arayınca rahatlıkla bulabilirsiniz. Lviv merkeze yürüyüş mesafesinde. Merhaba Tuğçe, Lviv'e gitmeden önce blogunu okuduğumda özellikle bu bahçeyi çok merak etmiştim. Tabi ki gittim ama Alf'i göremedim!


Lviv Lychakiv mezarlığı şehir merkezine hem yakın hem uzak. Yani yürümeyi seviyorsanız, yürüyerek gitmenizi tavsiye ederim. Gündüz yapacak işler bittikten sonra arkadaşlarımdan ayrıldığımda şimdi ne yapsam diye düşünürken aklıma giriverdi birden. Gece mezarlığı ziyaret etmek fantastik olmaz mıydı? Lviv o kadar modern bir yerdi ki, macera yaşamak imkansıza yakın. Ben de kendi maceramı kendim yaratmaya karar verdim. Gece klübe gitmektense mezarlığa gidelim var mısın dedim hosteldeki arkadaşlarımdan birine. Neden olmasın diyince, haritadan konumu bulup, ilerlemeye başladık. Yolun yarısında arkadaşım kapalı olmasın sakın dedi. Hiç aklıma gelmemişti. Bizim mezarlıklar kapanıyor mu ki? Boşver duvardan atlarız dedim. Mezarlığa yaklaştığımızda devasa bir kapı ve yaklaşık 3 metre yüksekliğinde duvarlar olduğunu görünce şoka girdim. Biraz daha yaklaşınca bir güvenlik kulübesi ve zincirlenmiş kapılar ile karşı karşıya kaldık. O duvarlardan atlamak pek mümkün gözükmüyordu. Hayal kırıklığı ile içeridekileri bari ucundan göreyim diye bakarken kulübeden güvenlik görevlisi çıktı. Ukraynaca bir şeyler söyledi. İngilizce bilmiyordu. Ben de Ukraynaca. Bir kaç dakika tarzanca konuşmanın sonunda adam sanırım bize içeri alabileceğini söyledi ve ingilizce two hundred dedi. İki kişi için içeri girmenin maliyeti yaklaşık 20-22 TL olacaktı. Böyle bir macera kaçar mıydı? Asla! Tamam dedik ve girdik. Adama 200 uah ücreti verdikten sonra adam birşeyler söylemeye başladı. Kişi başı mı 200 istemişti ki? Ben de Türkçe ya ama o kadar veremem filan birşeyler mırıldanmaya ve adamla kendimce pazarlık yapmaya başladım. Her neyse adam sonra paranın yarısını geri iade ederek yeniden two hundred dedi. Sanırım iki kişi toplam hundred demek istemiş. Ben şoka girdim. Bizim memlekette olsa, bereket versin diyip cebe atarlardı. Lychakiv mezarlığının içerisinde ilerlerken nereye bakacağımızı şaşırdık. Sağa baksan bir heykel, sola baksam başka bir şahaser. Mezarlardaki heykeller gecenin etkisiyle harika gözüküyordu. Malesef aydınlatma sadece ana yürüyüş yolunda olduğu için aralara giremedik çünkü zifiri karanlıktı. Ana yol üzerinde ilerlerken birden arkadaşımın çişi geldi. Yapacak yer olmadığı için bir ağacın altında halletti. Umarım mezarlara sıçramamıştır. Yürüyüş esnasında birbirimizi korkutacak saçma sapan hikayeler anlattık ve 1 saatlik turun ardından çıktık.


Malezya mutfağı egzotik tatlar ve değişik pişirme tarzlarıyla eşsiz ve zengin bir gastronomi macerası sunar. Malay mutfağını kendi içinde her biri farklı pişirme teknikleri olan Malay, Çin, Hint ve Batı mutfakları olarak dört ana grup ayırmak mümkündür. Nyonya ve Hint Müslüman toplulukları gibi farklı toplulukların birbirinden etkilenmesiyle ortaya çıkan mutfaklar da önemli yer tutar. Ayrıca ülkeye Arap ülkelerinden gelen çok sayıda uluslararası öğrenci bulunması nedeniyle Arap mutfağı da yer almaktadır. Ortak tariflerin binlerce yıllık bir mazisi vardır. Pişirmede Çin etkisiyle haşlama, buğulama ve kızartma tercih edilirken baharat kullanımı Hint mutfağından bile daha fazladır. Kullanılan malzemeler de ise Malezya mutfağının hakimiyeti söz konusudur. Bu kadar çeşitli kültürün sentezi olan bir mutfağında çok çeşitli olması beklenirdi ama ülkedeki yemek kültürünün sınırlarının bu kadar geniş olmasındaki tek etken kültürel çeşitlilik değil. Ellerindeki ürünlerin de büyük payı var bu zenginlikte. Ülke tropikal enlemde bulunduğundan ve sadece iki mevsim yaşandığından, sebze ve meyveler yıl boyunca toplanabiliyor, birçok balık çeşidi ya denizden çıkarıldıkları gün servis ediliyor ya da ülkenin deniz bulunmayan kesimlerine gönderilmek üzere tuzlanıyor. İslamiyet'in yaygın bir ülke olduğu için Malay mutfağında domuz eti bulunmuyor. Bu yazıda Malezya mutfağından ilginizi çekebilecek yemekleri sizler için derledik. - Nasi lemak Malezya'nın milli yemeğidir. Aslında resmi olarak sayılmaz ama, Malezyalıların bu yemeğe duydukları tutku göz önüne alınırsa, milli yemek diyebiliriz. Malezyalıların özünde ne var diye bakılsa Nasi Lemak çıkar herhalde. Zengin ve krema kıvamındaki hindistan cevizi sütü, Pandanus yaprakları, zencefil ve limon otu bu unutulmaz tadın bileşenleri. Tipik bir Nasi Lemak kurtulmuş balık, kızartılmış yer fıstığı, katı haşlanmış yumurta, dilimlenmiş salatalık ve sambal sosu ile sunulur. Bu yemeğin hayranları Nasi Lemaklarını kızartılmış tavuk, acılı sosta kızartılmış ciğer gibi yan yemekler ile birlikte almayı sever. Ne zaman yenilir derseniz, neredeyse günün her anı ve yol kenarı tezgahından lüks otel restoranlarına kadar her yerde yenilir. - Rendang, kurutulmuş baharatlı körinin tavuk veya dana et ile karılmasından yapılan bir yemek. Birçok Malay yemeği gibi ne kadar baharatlı ise o kadar iyi cinsinden. Pirinç ile birlikte iyi giden bir tat. Barbekülenmiş, Bambu yaprakları içerisinde hindistan cevizi sütü ile yoğrulmuş pirinç ile de yapıldığı oluyor. - Hainanese chicken rice, en ekonomik ve yaygın pirinç yemeklerinden birisi. Malezya'da neredeyse her tarafta bulabilirsiniz. Çin'deki Hainan adasından gelen yemek, günümüzde her türlü restoranda bulunuyor. Hem karbonhidrat hem de protein veren basit ve lezzetli bir tabak. Kemikleri ile haşlanan tavuk etleri barbekülenir. Asıl tat ise pirinçten gelir. Tuz, sarımsak ve zencefil ile birlikte pişirilen pirinç, salatalık, yeşil soğan, kişniş ve bir kap tavuk suyu ile birlikte servis edilir. Yanında acı biber, sarımsak, zencefil ve limon suyundan yapılan ekşimsi bir sos da ilave edilir. - Sup Kambing veya mutton soup genelde Malezya ve Endonezya'da ortak rastlanan yemeklerden. Keçi eti, domates, kereviz, kuru soğan, zencefil, mum ağacı meyvesi ve limon otu ile yapılır. Sarı bir rengi vardır. - Çin mutfağının popüler tabaklarından birisi olan bir çeşit kalın eriştenin, tavuk, jumbo karides ve soya sosu ile servis edilmesidir. Bol miktarda, çıtır fasulye filizleri üzerine eklenir. Kimi zaman ördek yumurtası da eklenir. Büyük demir bir wokda kızarırken önünde kuyruklar oluştuğunu görebilirsiniz. Özellikle Penang'da bu kuyruklara fazlasıyla rastlanır. - Mee goreng mamak tatlı, baharatlı ve ekşi bir tada sahiptir. Soya sosu ile yumurta, domates, biber, patates, ve sebzeler ile kızartılmış noodledan oluşur. Tüm Mamak restoranlarda günün 24 saati bulunur ve yenir. - Roti canai favori Malezya kahvaltısıdır. Türkiye'deki gözlemeye benzer. İdeal bir Roti Canai'nin içi yumuşak dışı ise çıtır çıtır olmalıdır. - Murtabak bir Mamak dehası tabaktır. Esasen Roti Canai'nin bolca baharatlanmış et ve yumurta ile servisi denilebilir. Bu yemek, köri veya soğan ya da salatalık turşusu ile de servis edilebilir. Günümüzde Mamak restoranlarından lüks restoranlara kadar her yerde bulunabilir. - Pirinç unundan yapılma sulu hamurun bir gece fermante edilmesiyle olur. Bir çok thosai türü vardır. Hint ekmekleri, Malezya'nın bir çok yerinde, Hint ve Mamak restoranlarında satılmaktadır. - Satay büyük ihtimalle Dünya yemek literatürüne, Malezya'nın soktuğu en önemli tabaktır. Sate olarak da bilinir. Keçi, dana ya da tavuktan yapılma ufak kuşbaşı etlerdir. Çubuk şişlere takılıp barbekü olarak hazırlanırlar. Marine edilmiş etlerin yanında salatalık, soğan gibi ekler verilir ama Satay'ı ünlü yapan beraberindeki baharatlı fıstıklı sostur. Malezya'nın genelinde gün batımı sonrası daha fazla olmak üzere tüketilir. - Curry puff Puf tarzı bir başka benzer pasta gibi gözükse de, Bölgedeki en güzel tatlardan birisidir. Türk mutfağına da oldukça yakın bir tatdır. Özellik Malezya usulü tatlı çay olan Teh Tarik ile birlikte çok iyi gider. - Popüler bir atıştırmalık olan Popiah, kızartılmış Spring rollsdur. Kağıt gibi ince Kreplere sarılmış ve içi çeşitli sebzeler ve karidesler ile doldurulmuştur. - Bir anlamda Malezya'nın milli içeceği diyebiliriz. Tam Türkçesi Çekme Çay. Malezyalı olup, Teh Tarik içmeyen sanırız yoktur. Hazırlanması da biraz farklı olan bu çay, iki kap arasında sürekli doldurulup boşaltılarak ve bir damla dahi dökmeden akrobatik hareketler ile yapılıp bir şova dönebilir. Aslında bu dökme işlemi, çayı biraz soğutmak içindir. - Cendol, özellikle çok sıcak olan günlerde daha da ön plana çıkan, farklı bir tatlıdır. Palmiye şekeri şurubu ile en amiyane tabiri ile mükemmeldir. - Çin'deki Yee Sang gibi, Hinava'da Sabah'taki Kadazandusun topluluğu için özeldir. Limon suyundaki sitrik asit sayesinde balık pişmekte. - Sarawak'ın en özel tabağı, laksa Sarawak, hem popüler hem de neredeyse her tarafta bulunan bir tabak. Tavuk suyundan yapılma koyu sosu, hindistan cevizi sütü, sarımsak, biber ve demirhindi gibi malzemelerden yapılır. Ülke genelindeki diğer laksalara hiç benzemez. Oldukça zengin bir tada sahip özel bir yemektir. - Taze bambu çubuklarının içine yerleştirilen tavuk parçaları, zencefil, sarımsak, kara biber, limon otu ve körpe tapiyoka yaprakları gibi malzemelerden oluşur. Aslında pirinç şarabı ile yapılsa da, günümüzde bu katılmadan da yapılmaktadır. - Ağ şeklindeki pğankek olan Roti Jala, sulu hamur, yumurta, tereyağı ve hindistan cevizi sütünden yapılan en benzersiz Malay tabağıdır. Bir süzgeç sayesinde kızgın tava üzerine ağ şekli verilerek yapılan pankek, gerek tatlı gerekse soslu olarak hem tuzlu hem tatlı yenebilen bir yemektir. - Ais kacang veya Air Batu Campur, Malezya'nın en popüler tatlısıdır. Kimi zaman üzerine dondurma konularak da satılır. Özellikle sıcak günlerde veya baharatlı bir yemek sonrasında çok iyi gider. Hemen hemen tüm restoranlarda bulabilirsiniz. - Ambuyat, kimi zaman Nantung olarak da adlandırılır. Kalın ve yapışkan bir görünümde olup sos içine batırılarak yenir. Özellikle Sabah bölgesinde Murut ve Kadazan, Sarawak'ta ise Bisaya'lar arasında çok popülerdir. Malezya 10 milyon yaşındaki yağmur ormanları ile 8,000 yaşındaki mercan kayalıkları arasında yer alan ada, egzotik florası ve nadide yaban hayatı ile beş yıldızlı tatil ortamının entegre edebilmiş olduğu nadir yerlerden birisidir. Malezya'nın sahip olduğu diğer güzellikleri keşfetmek için, bir devlet kuruluşu olan Malezya Turizm Tanıtma Ofisine ait, malezyatatilcenneti. com websitesine de göz atabilirsiniz.


Meksika her ne kadar koyu katolik bir ülke gibi gözükse de, Hristiyanlık İspanyolların dayatması ile ülkeye ve kültürlerine giriş yaptığı için içten içe pagan geleneklerini korumaya devam etmişler. Kimileri bunu Hristiyanlık ile birleştirmiş, kimi ise gizliden gizliye uygulamaya devam etmiş. Halen Meksika'da pagan kültürden gelen büyücülük yaygın ve aleni şekilde devam ediyor. Meksika'da halkın hayli fazlaca bir kısmı halen büyücülük yapan kişileri ziyaret ediyor ve hayatlarını bu kişiler aracılığı ile şekillendiriyor. Hatta Meksiko'nun göbeğinde Mercado Sonora adında büyü malzemeleri satan oldukça büyük bir pazar var. Bu pazarda ayı kılından, kurt dişine, büyü bebeklerine kadar büyü için gerekli her türlü malzemeyi ya da hazır satılan aşk iskirlerini, çocuk sahibi olmayı sağlayan içecekleri bulmak mümkün. Hatta arzu edenler tarot falı da baktırıyor. Turistlerin çok uğradığı bir mekan olmadığından fal gibi hizmetler için iyi İspanyolca bilgisi şart. Hatta iyi İspanyolca bilenlerin kahve falı bakarak zengin olması bile mümkün. Son dönemlerde çok meşhur olan Türk dizileri yüzünden Meksikalılar kahve falına epeyce merak sarmış durumdalar. Meksiko'ya gidicek olupta Mercado Sonora nerede diyenler için haritayı şöyle bırakıyorum. Büyü, büyücülük, cadılık, şamanizm bunlar Meksikalıların köklerinden geldiği için herhangi bir Meksikalıdan bile derinlemesine bilgi alabilirsiniz. "Curandera"ları, şifacı diye tabir edebiliriz. Hastalıkları bitkisel arındırma, tütsüler gibi yöntemler ile tedavi ettiklerini iddia ediyorlar. Birçok Meksikalıdan doktorun çözemediği derdimi curendera ya da curendero çözdü diye duyabilirsiniz. - Zihinsel, fiziksel, duygusal veya ruhsal olarak herhangi bir kişiye, nesneye ya da canlıya zarar vermemek. - Kişinin hayatının yolu ve kaderi ile ilgili karar verme hakkını çiğnememek. Yani böyle bakınca aslında popüler olarak kullanılan hemen hemen tüm büyü tipleri siyaha giriyor. Şamanlar ise, curandeların ve brujaların tüm bilgi birikimine sahip ve yol gösterici ilahi kişiler olarak tanımlanıyor. Brujalardan dilenilen her türlü şey talep edilebilir, yalnız karşılığı verilmek zorunda. Mesela bir brujanın huzuruna çıktığınızda öncelikle kendinizi onun hizmetine sunmak zorundasınız yoksa büyük ihtimalle sizinle muhattap olmaz. Yani bir bruja talep ettiğiniz büyü karşılığında, sizden bir tavuk kesmenizi ve bunu fakirlere dağıtmanızı da isteyebilir, uyurken gizlice kız kardeşiniz saçını kesmenizi de ya da adam öldürmenizi de. İddiaya göre Slyvester Stallone Veracruz'da çok ünlü bir brujonun karşısına çıkmış ve hizmetini sunmuş. Ne istediği bilinmiyor ancak söylenene göre karşılığında brujoyu kendi filmlerinden birisinde oynatmış. Ben internetten araştırma yaptım ama buna dair en ufak bir bilgi bulamadım. Bilen varsa haber versin. Görünen o ki, brujalara vereceğiniz hizmetin boyutu, talep ettiğiniz şeyi ne kadar çok arzuladığınız ve ne kadar aciz olduğunuz ile alakalı. Sosyal medyanın günlük hayatımıza girmesi ile birlikte falcılar, büyücüler ve brujalar sosyal medyada da yer almaya başladılar. Hatta bir kısmının ciddi sayıda takipçisi var. Merak edenler için bir kaç bruja hesabı şöyle.. Daha çok Tatianna Tarot olarak bilinen Tatianna Morales, okumaları, ilham verici mesajları ve eğlenceli cadı capslerini paylaşmak için instagramı kullanan sezgisel bir tarot uzmanı ve ritüel uygulayıcısıdır. Kehanetleri günlük yaşama dairdir. La Loba Loca genellikle bitkiler ve öz sağlık konularında ipuçları paylaşır. Loba ayrıca, instagram üzerinde olumlu mesajlar, ev ilaçları öğeler sunmaktadır. Sloganına sadık olarak, Bri Luna olarak da bilinen The Hood Witch, Afro Amerikan ve Meksikalı karışımı yaklaşık 236 bin takipçisine, sevgi notları, kişisel bakım ipuçları, komik bruja capsleri paylaşıyor ve takipçilerini kristaller, adaçayı, temalı tarotlar ve kitaplar gibi bir dizi ürünle kutsayarak hizmet ediyor. Chiquita Brujita, bir falcı ve bruja dansçısıdır. Boricua'nın instagram hesabı, dans, direniş, sevgi ile dolu. Bir şifacı, manevi danışman, ruhsal ve zihinsel sağlık savunucusu. Instagram'a serpiştirilmiş şiirler ve kısa videoları ile yaklaşık 100 bin takipçisine güç ve güzelliğin sadeliğini hatırlatıyor. Indigemama bir içsel danışman, sağlık koçu ve şifacıdır. Üreme sağlığı ve annelik üzerine odaklanan çalışmalarıyla Mesoamerikan rahim bakım teknikleri konusunda takipçilerini eğitmek için hesabını kullanıyor.


Meksika ve diğer Orta ve Güney Amerika ülkelerine giden kişilerden hep bir hırsızlık, gasp, soyulma hikayesi dinleriz. Dinledikten sonra ya tedirgin oluruz ya da dikkatsizliklerine verir geçeriz. Ben dinlediğim hikayeleri hep dikkatsizliklerine verip geçmiştim, ta ki başıma Meksika'da hırsızlık gelene kadar. Meksika maceramı kronolojik sıra ile anlatmayı planlıyordum ancak o kadar bir extreme olay ile karşılaştık ki, hikayeyi Meksika'da ki başka gezginlerden de duymaya başlayınca, sizin de kulağınıza gelmeden öncelikli olarak anlatmaya karar verdim. Merida'dan Holbox'a giderken rezervasyon yaptığım hostelden gece otobüslerindeki hırsızlık vakalarına yönelik bir e-posta aldım. Detaylı olarak gece otobüsünde gerçekleşen hırsızlıklardan ve gideceğimiz ada da ATM olmadığı için yaşanan sıkıntılardan bahsediyor, özetle tatiliniz kaka olmasın diyordu. E-postayı okudum ve amaaaan bunu saftirik gringolar için yazmışlar diyerek umursamadan sildim. Zaten ne zaman kendime olan özgüvenim tavan yapsa ve benim başıma asla gelmez dediğim anda o şey tam olarak gelir beni bulur. Yine öyle bir gündü ve ben farkında değildim. Pardon gece. Otobüs kalkmadan önce otobüs şoförü, tüm yolcuları tek tek cep telefonlarına ve kimliklerine sahip çıkmaları gerektiği konusunda uyardı. Şoförden böyle bir uyarı gelince, olmaz ama hani ya olursa diyerek aslında giysilerin içine giyilmesi gereken pasaport çantamı aldım ve tshirtin altına gizledim. Ben cam kenarında solda, Emre ise sağımda oturuyor, içerisinde laptop, 2 kamera, kindle, sd kartlar, cüzdan, tripod vb tüm elektronik ve değerlilerin bulunduğu çanta ise ben ve camın arasında yerde duruyordu. Bulunduğu konum itibari ile güvenli olduğuna ve kimsenin alamayacağına oldukça emindim. Kafamdaki tek sıkıntı Emre'nin şortunun sağ cebine koydu kindle'ı idi. Sağ cebinden çalınabileceği düşüncesi ile tedirgindim. Otobüsün gece 11.30 da kalkması, Chiquila'ya sabaha karşı 5.30'da varacak olması ve benim otobüse biner binmez uyuyan tiplerden olmam nedeniyle muhtemel bir açık hedef haline gelmiş olmam olası. Önümüzde, koridorun yan tarafında oturanlar, inenler binenler ile sürekli bir dikkat etme halinde olsam da, gecenin ilerleyişi ve önümdeki sarhoşların inmesi ile kendimi uykunun tatlı kollarına bıraktım. Gece saat 3-4 civarı otobüs bir noktada durdu ve tüm ışıklar yandı. Otobüs şoförü yine gelip herkese eksik bir şeyleri olup olmadığını kontrol etmesini söyledi. Emre şöyle bir ceplerini kontrol etti ve her şey tamam problem yok dedi. Ben ise eksik bir şey var mı diye çantaya doğru uzandığımda çantanın olmadığını fark ettim. Çantayı ararken yan koridorda başka bir koltuğun altında bulduk. Tabii ki içi boştu. Hafifliğinden ve şeklinden çok net bir şekilde anlaşılıyordu. Çantanın nasıl olup da oraya gittiğini anlamaya çalışırken, uyumadan önce boynuma geçirdiğim pasaport çantasını ve acil durum paralarımı kontrol ettim. Neyse ki onları kaptırmamıştım. Asla kaybetmemek gereken 3 şey neydi? Pasaport, pasaport ve pasaport. Pasaportun sağlamda olduğuna emin olduktan sonra küçük bir rahatlama yaşasam da, laptopu kaptırmam ile birlikte işte yaşayacağım sorunları kafada kurunca panik hali devam etti. Şoför ön tarafa gelmemi isteyince, uyurken sandaletlerimi çıkartmış olan ben, bıraktığım yerde sandaletleri de bulamadım. Onlar da gitmişti. Adam fırsatını bulsa donuma kadar alacakmış demek ki. Otobüsün normalde 3-4 numaraları koltukları boş olur. Şoförün ve muavinin eşyaları yer alır. 3-4 numaralı koltuğa oturtulmuş ve beti benzi atmış bir adamın ayaklarının önünde, benim tüm elektronik eşyalarım yer alıyordu. Bu da benim, bu da benim derken, tek tek geri aldım hepsini. Cüzdanı aldığımda şoför içindekileri kontrol etmemi istedi yine. O esnada adam "Complete completo" hepsi tamam gibi bir şeyler zırvalıyordu. Cüzdanı tamamen aldığı için içini boşaltma ihtiyacı hissetmemiş ne de olsa. Yaşadığım sinir harbinin içerisinde adama Türkçe bir şekilde bağırıp çağırırken, arkadan Emre'nin sesi geldi "Ama hayatım adama bağırmana gerek yok ki, insanlar zevkten dolayı hırsızlık yapmaz, aç oldukları için yapar". Benden ise "NEDEN BAĞIRMAYACAKMIŞIM BEEEEE!" şeklinde bir yanıt geldi ama ne hırsızın ne de otobüsteki diğer kişilerin bu diyaloglardan bir şey anladığını sanmıyorum. Uyuyup uyandığım vakitler arasında hatırladığım tek şey, dik duran çantamın bir ara devrildiği ve benim yeniden kaldırdığım idi. Adamın ön koltuğun altına girip, çantayı çekip alacağını hiç düşünmemiştim. Neyse ki sonu çok da kötü bitmemiş. Cep telefonu da nasihat niteliğinde olmuş.. Geçmiş olsun.. ilk satırları okurken dondum kaldım. Neyseki sonuç tatlıya bağlanmış. telefonun içindeki bilgiler de önemli tabii. Geçmiş olsun. Çok büyük geçmiş olsun önemli olan pasaporttur gerisi hikaye ama yinede dikkatli olmak lazım.


Diego'dan bahsedeceksek eğer Frida'yı anmadan olmaz. Frida ile ilk tanışmam 2002 yılında çekilen Frida filmi ile oldu. O zaman daha lisedeydim. Cebimizdeki üç kuruşu kitaplara yatırdığım, kitap değiş tokuşu yaptığım, internette chat odalarından pek fazla bir şey olmayan günlerdi. Vizyona giren filmleri, sanat filmlerini, belgeselleri nereden buluyor, nasıl takip ediyordum hatırlamıyorum. Bir şekilde Frida filmini duymuş ve izlemek için can atıyordum. Çorlu'da bir asker sineması var bir de alışveriş merkezinin üst katında üç beş salonluk bir cep sineması. Film acaba gelir mi, gelmez mi diye heyecanla bekliyorum ve bir gün Yaprak muhteşem haberi verdi. Frida gösterimde... Hemen gittik biletlerimizi aldık. Salonda Yaprak, ben ve sanatsever bir çift daha var, toplam 4 kişiyiz. Karışık duygular içerisinde filmi izlerken tanımadığım bir kadına Frida'ya hayranlığım artarken, Diego'dan ve hatta tüm pipili varlıklardan nefret ediyorum. Film çıkışında Frida için üzülüyor, ağlıyor, bir ergen olarak tüm kinimi Diego üzerinden kusuyorum. O andan sonra Frida benim için bir melek hatta idol, Diego ise tam anlamıyla bir karakoyun. Boyu devrilesice Diego! Meksika'nın Michelangelosu olarak tanınan Diego Rivera hayatını ülkesinin yanı sıra farklı yerlerde de geçiriyor. Devlet bursu ile Madrid'de eğitim aldıktan sonra Paris'e taşınmış ve Modigliani'nin de içerisinde olduğu çağdaşları ile birlikte vakit geçirmiştir. Komünist rejime duyduğu sempati ile bilinir ve ilerleyen dönemlerde Frida ile evlerinde Troçki'yi ağırlayacaklardır. Resimlerinde ezilen işçi sınıfının yaşadığı sıkıntıları sık sık vurgular Diego. Resimleri ve politik duruşu ile yaşadığı dönemde tanınan ressamlar içerisindedir. Hatta öyle popülerdir ki, Rockefeller ailesi Diego'dan plazalarının lobisinde yer alacak bir mural sipariş eder. Kavşaktaki Adam isimli eserin içerisine Diego'nun Lenin portresi dahil etmesi ile Rockefellerlar ile Diego arasında anlaşmazlık çıkar. Rockefellerlar, muralden Lenin'in kaldırılmasını talep eder. Diego'nun politik duruşundan taviz vermeyerek Lenin'i kaldırmayı red etmesi ile duvar Rockefellerlar tarafından yıkılmış, resim imha edilmiştir. Bu imha edilen muralin taslakları ise içinde bulunduğum Anahuacalli Müzesi'nin ikinci katında karşıma çıkıyor. Meksika'da Diego Rivera'nın bir muralini sapasağlam bir şekilde Meksiko Ulusal Saray'ın merdivenlerinde bir diğerini de Soumaya Müzesi'nde görme şansı yakalıyorum. - History of Mexico Rivera'nın büyük bir duvar resmini Ulusal Saray'ın avlusunda merdivenlerden yukarı çıkarken tam karşınızda göreceksiniz. 1929 ve 1935 arasında boyanmış olan duvar resmi, Meksika'nın tarihini anlatıyor. Ölmeden önce görülmesi gereken tablolar arasında yer alıyor. - El Matematico - En la Fuente de Toledo - Still Life with knife and Fruits by the Window - La Tehuana, portrait of Mrs. Dolores Olmedo Patino - Las Sandias - Man in Control of the Universe - La Revolucion rusa - La dictadura - Danza de los Huichilobos - Mexico folklorico y turistico - Leyenda de Agustin Lorenzo - Labors of the Mexican People - Dream of a Sunday Afternoon in the Alameda - La Era, 1904 - Landscape - Seated Woman - The alarm clock - Urban Landscape - La Quebrada - Rio Juchitan Merhabalar, okuduğum yazıda dikkatimi çeken değinmek istediğim nokta fridanin diegosu olarak varligi tanimlanan meksikali ressamin varlık tartismasinin bu noktada devam etmedigi yönünde ki celiskidir. Yani fridanin diegosu olan ressam populerligini kazandigi bu nokta da hakkına vermiş bulunmakta. Mesleki olarak popüler olamayisinin eleştiri frida üzerinde yapilmayabilirdi diye düşünüyorum. Diego ünde tavan yapmis. Frida biraz da zamaninin kadin ressam kahramani yani ünü sadece resimden gelmiyor. Kirilan kemiklerini ve hayatini sanata cevirerek disa vurmasi ve bunlari da gel hanim sende resim yap destegiyle kolaycacik olmuyor. O zamanlarda bircok kadin ressamin eşinin golgesinde isimsiz kahraman oldugu da goz onune alinirsa is bambaska yerlere gidiyo. Diegonun başarisi illa ki tartisilmaz ama erkek olarak birseyleri cok cok daha kolay yapma zamaninda Frida ile ayni keseye konup degerlendirilemez. Ben ozellikle bir taraf tutmuyorum ama erkek degil mi haketmis.. saka bir yana eserlerine ne derece bir haksizlik yapilmis ya da hala yapilmakta bilmiyorum.. ama bu simdiki magazin basinina benzemiyor mu iliskiler disariya yansitildiginda ve toplumun deger yargilarina gore kim madur ise o prim yapiyor.. bkz Ahmet Kuralin yetenekli olmasina ragmen bitmesi. Öncelikle bu çok güzel yazı için teşekkür ederim. Diego'yu kendi gerçekliği ile bize tanıtmanız çok iyi oldu. Frida' yı daha çok tanıdığımız ve yaşadığı zorlu hayatta verdiği mücadeleye duyduğumuz saygı, ilişkilerindeki olumsuz Diego algımız tabi ki Frida'nın yeteneği onu hep öne çıkarıyor. Ama ben önceki okuduklarımdan hatırladığım kadarıyla iyi, bilinen ve aranan bir ressam olduğunu biliyordum. Ama ona olan olumsuz duygularım onu tanıma, araştırma isteği uyandırmamıştı. Ama şimdi sayenizde öğrenmiş olduk. Sevgiler. Beklediğim yazı 🙂 Boyu devrilesice Diego'yu eleştirebileceğim tek konu minnak bi kadını çok üzmesi. O kadar. Eserlerini senin sayende inceledim ve bayıldım. Otoritelere kafa tutabilmiş bir sanatçı olması da ayrıca gayet sorgulayan ve prensiplerini paraya satmadığının kanıtı olduğu için bir kez daha sevdim. Frida mı, Diego mu denilince sanat olarak değil, ilişki olarak algılıyorum. O zaman Frida diyorum. Dehalar genelde bencil olur. Dahi bir erkekle mutlu olan kadın az benim bildiğim kadarıyla.


Amerika vizesi sahip olanlar 180 güne kadar vizesiz seyahat edebilmektedir. Türkiye'den elektronik vize ile giriş yapılabilir. Dış işlerinin sitesinde uçak ile girişlerde 30 gün dese de, kapıdan giriş yaparken 180 gün almak ya da internetten vize bitmeden uzatabilmek mümkün. Picante acıdır. Muy picante çok acıdır. Chili biberi tuttuğunuz elinizi başka bir yerinize sürmeyin. Sonu acılı olabilir. Chili biberlerinden Jalapeno sadece acıdır, ama haberano öldürücüdür. Meksika'lı bir annenin ya da kadının sunduğu yemeği yememek büyük saygısızlıktır. Meksika mutfağı sadece etten oluşmaz, deniz mahsülleri de çok yaygın ve lezzetlidir. Meksika'da kahve üretimi yaygındır ancak tarım ile geçinen halk fakir olduğu için kahve tüketmezler, tamamını satarlar. Oaxaca, Veracruz ve Chiapas'ın kahveleri en meşhurlarıdır. Benim favorim ise Chiapas. Kola tüketimi çok yaygındır. Coca Cola, Nestle ve Pepsi yer altı sularının tamamına sahiptir. Bir şişe coca-cola 3 peso'ya, bir şişe su 8 peso'ya satıldığı için, fakir olan halkın tamamı su yerine kola tüketmekte ve bağımlı hale gelmektedir. Tequila hem bir içki hem de Meksika'da Tequila'nın üretildiği şehir. Tequila ile Mezcal birbirine çok benzeyen içkiler, sadece üretildikleri bitkiler birbirinden farklıdır. , Tequila limon suyu ya da domates suyu ile servis edilir. Yudum yudum içilir. Bir yudum tequila, bir yudum domates suyu. Meksika'ya giden en uygun uçuşlar Cancun ya da Mexico City'e iner. Bazı taksilerde taksimetre bulunmaz, fiyatları önceden belirlenmiştir. Dolmuşlarda ücret ödemesi, dolmuştan inerken yapılır. Çoğunlukla uzun yol otobüsleri yemek molası vermiyor, 5 10 dakikalık ihtiyaç molaları oluyor. Bu esnada otobüse binen satıcılardan ya da otogardan yemek temin edilebilir. Otobüsler çok soğuktur. Otobüslerde klimayı öyle açıktır ki, mola esnasında otobüsten indiğinizde dışarıda yaz, otobüsün içerisinde kış hüküm sürüyor sanırsınız. Meksika oldukça büyük bir ülke olduğu için eyaletler arasında saat farkı bulunur. Seyahat ederken gözden kaçırmamak gerekir. Otobüs firmalarının her birinin kullandığı terminal farklıdır. Genel olarak sınıflarına göre ayrılırlar. Şehirde tek bir otogar bulunmaz. ADO ve OCC gibi birinci sınıf otobüs firmalarının yanı sıra, El Mayan gibi ikinci sınıf firmalar ve dolmuş tadında collectivoların yer aldığı küçük terminaller de vardır. Her bütçeye ve konfor grubuna göre ulaşım seçenekleri mevcuttur. 2. sınıf gece yolculuğu yapan otobüslerde hırsızlık olabilir. Nasıl soyulduğuma dair yazıyı okumak için.. Meksika'da tren ile ulaşım çok yaygın değildir. Meksika çok büyük bir ülke olduğu için uzak mesafeler için uçak kullanmak daha ekonomiktir. Ülke içerisinde 3,5 saatlik bir uçuşu 50 dolara alabilmek mümkündür. Uber yaygın olarak kullanılıyor. Taksiden daha uyguna gelir. Misafirperverlikte Türklere çok benzerler. Kesinlikle hiçbir yerde hesap ödetmezler ve kendi evinizdeymiş gibi hissetmeniz için ellerinden geleni yaparlar. Buluşma saatlerine geç kalırlar ve elleri biraz ağırdır. Bazı bölgelerde sokak aydınlatmaları zayıf ve doğal yaşam çok coşkulu. Bu nedenle hava karardığında bir fener bulundurmak faydalı olur. Kimi ATM'ler Meksika pesosu veriyorken, kimileri Amerikan doları veriyor. Üzerindeki işarete dikkat. Meksikalıların aile ve arkadaşlık ilişkileri bizlere benzer. Elti, görümce, kaynana ilişkileri hep karışıktır. Meksika'da 34 yer Unesco Dünya Mirası listesinde yer alır. İnsanlar çok arkadaş canlısıdır, yardıma ihtiyacınız olduğunuzda herhangi bir kişiye sormaktan çekinmeyin. Herhangi bir yere gitmeden önce internetten araştırma yapmak kolaylık sağlar. Birçok müzede İngilizce açıklama bulunmaz ya da gideceğiniz tarihi alana giden herhangi bir araç olmadığını söyleyebilirler ama unutmayın ki, oraya gidip yiyecek ve hediyelik eşya satan bir çok Meksikalı'nın kullandığı bir toplu taşıma aracı vardır ve çoook ucuzdur. Pazarları bizimkilere benzer. Her türlü yiyecek, giysi ve ihtiyaç duyulan malzeme temin edilebilir. Nazara inanırlar. Nazar boncuğu onları çok mutlu edecek bir hediyedir. Büyücü, muskacı, kırık çıkıkçı çok fazladır ve birçok insan bu kişiler aracılığı ile tedavi olmayı tercih eder. Sim kart almak çok kolay. Pasaporta gerek yoktur ve hemen aktive olur. En uygun fiyatlısı Telcel'dir. Meksika güreşi önemli bir aktivitedir. Arkadaşlarla gidip, içki içerek seyretmek ise pek keyiflidir. Meksika'da sanat sanıldığından çok daha gelişmiştir. Frida Kahlo çok değerli bir sanatçıdır. Onun kalitesinde 1000'lerce sanatçı daha vardır. Meksikalılar Amerikalıları pek sevmez, İngilizce'de konuşmazlar. Gelmeden önce birkaç kelime İspanyolca öğrenmek faydalı olur. Meksika'da festivaller hiç bitmez. Bir yılda yaklaşık olarak 240 festival kutlanır. Meksika vizesiz değil vizeli bir ülkedir. Elektronik olarak aldığınız vize ile 30 gün kalabilirsiniz.


Meksika'nın göz bebeği, en büyük şehirlerinden biri olmasına rağmen kasaba görünümüne sahip, en güvenli şehirlerden biri olan Merida, Yucatan yarımadasının coğrafi avantajını kullanıp her yıl bir çok turisti ağırlıyor. Benim tamamen bir tesadüfler silsilesi ile gittiğim Merida'ya turistler şehrin havasını koklamak, etraftaki tarihi yerlere ulaşmak ve cenotelerin keyfini çıkarmak için gidiyor. Dünyanın 7 harikasından biri olan Chichen Itza'ya en yakın şehirlerden biri olan Merida'nın ilgi odağı olması kaçınılmaz. Klasik bir koloniyel dönem mimarisine sahip olan şehirin merkezinde her akşam mutlaka yerel bir dans gösterisi oluyor. Maya kökenli yerel halkı gelen turistleri çok sıcak karşılıyor. Yerel yemekler, içki ve gece hayatı Merida'nın dikkat çeken unsurlarından bir kaçı. Merida'yı keşfetmenin en güzel iki yolu şehrin sokaklarında kaybolmak ve belediyenin rehberinin her gün ücretsiz olarak şehri gezdirdiği tura katılmak. Tur hem Merida'nın tarihini hem de kültürünün nasıl şekillendiğini anlamak için mükemmel bir fırsat. Turun ardından şehrin pembe, mavi, kırmızı, sarı ve mor parlak tonlarında boyanmış koloniyel binaları arasında kaybolmak, bir kaç kıyıda köşede kalmış mekan keşfetmek yerli gibi hissettirecektir. Meydandaki lüks, pembe binalardan Katedral'e, hükümet binalarından çok sayıda parka kadar çeşitli ilgi çekici yerleri göreceksiniz. Palacio del Gobierno katedralin karşısındaki köşedeki yeşil alan, yarımadanın tarihini, İspanyolların gelişini, Maya katliamlarını, isyanları, yerel kahramanları ve daha fazlasını anlatan eşsiz, muhteşem freskler bulunuyor. Katedralin hemen yanında bulunan Modern Sanat Müzesi, yemyeşil bir avlu etrafında yer alıyor ve yerel gelenekleri ve bölgelerinin güzelliğini tanıtan Yucatan sanatçılarının sergilerini düzenli olarak sergileniyor. Küçük galeriler, Santa Ana meydanı çevresinde daha güncel, çağdaş sanat eserleri sergilenmektedir. Yerel pazarlar Meksika'nın genelinde olduğu gibi burada da oldukça hareketli. Taze meyve sebzeden, yerel yiyecek ve içeceklerin hepsini bulmak mümkün. Meksikalı birisi ile pazara gidip, yerel lezzetleri tatmak kesinlikle çok keyifli. Ayrıca yerel giysi ve kostüm arayanlar da pazarda ekonomik fiyatlara bulabilir. Merida'da en beğendiğim mekan kesinlikle La Casa de Frida oldu. Önünden geçerken tesadüfen gördüğüm kafe, restaurant Frida temasıyla döşenmiş. Sadece ambiansı görmek için bile bir kahve içilebilir. Civarda gezilecek yerler ise 7 dünya harikasından biri olan Chichen Itza, cenoteler, UNESCO dünya mirasi listesindeki Uxmal antik kenti, sahiller, pembe lagün Las Coloradas olarak sıralanabilir. Merida her türlü bütçeye uygun seçenekler sunuyor. Booking. com'dan, Airbnb'ye kadar bir çok seçenek değerlendirilebilir. Couchsurfing de oldukça aktif. Seçenekler sınırsız, tamamen zevkinize ve bütçenize kalmış. Ben Hostel la casa del Tio Rafa isimli hostelde kaldım. Sahibi ile oldukça fazla sıkıntı yaşadım. Hiç tavsiye etmiyorum. Cochinita Pibil domuz eti sevenler için kaçırılmaması gereken bir lezzet. Düşük ısıda, saatlerce portakal sosu ile pişirilen et acı biberli sosla servis ediliyor. Tabakta ya da ekmek arası olarak ayak üstü yiyebilirsiniz. Acı biberli dondurma ise fikir olarak bir çok kişiye kötü gelse de, mutlaka denenmesi gereken bir lezzet. Benim dondurma ile aram yok, sadece meraktan denedim. Enfesti! Bunların yanı sıra tüm Meksika yerel lezzetlerini pazarlarda ve sokaklarda tadabilirsiniz.


Yunanistan ana karasında Selanik'e 4, Atina'ya ise 5 saatlik mesafede yer alan Meteora manastırları, yüksek kayaların üstünde yer alıyor. Kelime anlamı havada asılı anlamına geliyormuş. Gerçekten de karşımda dikilirlerken sanki dünyayı gökyüzünden izledikleri izlenimine kapılıyorum. Bu manastırların temelini 11. yy'da yalnız kalmak ve kendini tanrıya adamak isteyen dindar kişiler tarafından kurulan ahşap yapılar oluşturmuş. Daha sonra 14. yy'da Megalo Meteoron denilen Büyük Meteora manastırının kurulmasıyla bütün manastırlar Meteora ismi ile anılmaya başlamış. Bir dönem 24 manastır faaliyetteyken, dünya savaşı ve Yunan iç savaşı sırasında hedef haline gelen manastırlardan bugün 6'sı faaliyette. Manastırlara ulaşabilmek için Kalambaka'dan saat 09:00 veya 13:00'de kalkan otobüslerden birisine binip Büyük Meteora'nın önünde inmemiz gerekiyor. Dönüş konusunda ne yapacağımızı bilmiyoruz çünkü otobüs şöförü sadece yukarı çıkarttığını aşağıya inerken yolcu almadığını söylüyor. Yani bir araç kiralamaya ya da taksi tutmaya mecbur bırakılıyoruz. Neyse ki yürüyüş ve trekking konusunda bir sıkıntımız olmadığı ve şansımıza havada çok güzel olduğu için bir sorun yaşamıyoruz zira Büyük Meteora ve diğer manastırlar arasındaki mesafe kmler ile ifade ediliyor. Her manastırın kapalı olduğu günler mevcut yani bir günde tüm manastırları ziyaret etmek imkansız. Manastırlar rahiplerin ve rahibelerin yaşadıkları olarak ikiye ayrılıyor. Bir gün içerisinde bir birine yakın ve açık olanları tercih etmek akıllıca olacak ancak bizim yarım günümüz var ve tüm manastırları görmek istiyoruz. Büyük Meteora manastırına ulaşabilmek için tahminen 100 basamak indikten sonra 200 tane daha çıkmamız gerekiyor. Etrafa bakıp, turistlerin fotoğrafını çekerken saydığım basamakların rakamını karıştırıyorum. Manastıra giriş ücreti 2 ve Sultanahmet'in girişinde belimize bağladıkları etek gibi burada da bir etek giymemiz gerekiyor. İçeride yaşayan rahiplere saygı göstermemiz gerekiyor. Büyük Meteora manastırında rahip göremiyorum sanki turistler için yapılmış bir mekan gibi.. İçinde yaşanmışlık yok gibi ya da turistler için açılmış kısımlar öyle hissettiriyor. Özellikle eski mutfak ve tabloların bulunduğu salonlar tamamen müze izlenimi uyandırıyor. Çok hoşlanmıyorum buradan çünkü hiçbir yerde tarihi ile ilgili ya da o şeyin neden orada olduğu ile ilgili hiçbir bilgi bulunmuyor. Turist gruplarının yanına sıkışıp bir şeyler öğrenmeye çalışıyoruz ama çok yardımcı olmuyor. En ilginç kısmı olan kuru kafaların bulunduğu oda büyük ilgi görüyor ancak burada da hiçbir açıklama bulunmuyor. Daha sonra yukarıda gördüğüm bir tablonun altındaki şiirden ne olduğunu anlıyorum. Burada yaşayıp ölen rahiplerin kemiklerini ve kafataslarını bir arada saklıyorlar ve Tanrı bir gün gelip onları yeniden canlandıracağına inanıyorlar. Manastırın en ilgi gören kısmı tabiki terası. Karşılaştığımız muhteşem manzara karşısında dilim tutuluyor. Bir süre hiçbir şey konuşmadan sadece seyretmek ve meditasyon yapmak istiyorum ama turistlerin gürültüsünden ve fotoğraf çektirme telaşları yüzünden pek mümkün olmuyor. İlk video denememizi gerçekleştiriyoruz ancak kamera karşısında konuşamadığımı farkediyorum ve başarısızlıkla sonuçlanıyor. Yolumuzu Roussanou Manastırı'na çeviriyoruz. Yürüyerek ulaşabileceğimiz ve en yakındaki manastır burası. Yaklaşık 3,5 km ama yokuş aşağı olduğu için sorun yok zaten bu manzarayı iyice zihnime kazımak istiyorum. Muhabbet edip, etrafa bakarken nasıl vardığımızı bile anlamıyorum. Yukarıya çıkmak için yine yaklaşık bir 200-300 merdiven bizi bekliyor. Ama önce bir sandviç molası veriyoruz. Burada çok fazla turist yok nedenini ise yukarı çıkınca anlıyorum. Burası diğer manastırlar kadar büyük değil, turist grupları hem sığmaz hem de rahatsızlık verir. Büyük Meteora'da yaşadığım hayal kırıklığının ardından buradan hiç ayrılmak istemiyorum acaba rahibeler akşam yatıya kabul eder mi diye aklımın bir köşesinden geçiyor. Rahibede olsa kadın her zaman kadındır. Manastıra kadın eli değdiği daha içeri girerken belli oluyor. Bir manastır ancak bu kadar güzel dekore edilebilir, bir bahçe ancak bu kadar renkli olabilir. O bahçede bir kahve içebilmek ve kitabımdan bir kaç sayfa okuyabilmek için neler vermezdim.. Hızlıca ayrılmamız gerekiyor daha yetişmemiz gereken bir manastır var. James Bond filminin çekildiği manastıra gitmemiz lazım gün bitmeden. Yetişebileceğimizden şüpheliyiz ama denemeye değer. HArika bir görülmesi gereken yer noktası. Bhutan manastırları benzeri özellikleri var. teşekkürler. güzel bir gezi ve yazı. Yazıyı beğenmenize sevindik. Biz teşekkür ederiz. Gerçekten de güzel yerler Meteora ve Yunanistan. Bhutan ölmeden önce görmek istediğimiz yerler arasında ama ne zaman fırsatını buluruz önümüzdeki aylar gösterecek. Meteora'ya gittiğimde çok sıkıldım. Oradaki enerjinin beni boğduğunu hissettim. Ben kiliseleri, katedralleri çok severim, hatta uzun süre oturabilirim, yurtdışında yol üstündeki her kiliseye girerim, ama orada duramadım. Neden duramadığımı kurukafaları gördüğümde anladım ve kendimi dışarı attım. Orada inanılmaz ölü bir enerji var, bence kimse orada mutlu değildi. Great meteora biraz turistik bir mekan oldugu icin ben de sıkılmistim ancak oradan cikip diger manastirlara yurumek, cevreyi kesfetmek ve Roussanou manastirinin o guzelim bahcesini gormek cok keyifliydi. T.


Meteora için yola çıktığımızda acaba bir sorun yaşar mıyız yoksa başarabilir miyiz sorusu aklımın bir köşesini kurcalıyordu.. Malum ne de olsa geçen sene Yunanistan'da geçirdiğim 1 ay boyunca dün Meteora'ya gitme denemelerim başarısızlıkla sonuçlanmıştı.. İzmir'den Meteora'ya gidebilmek için bir çok seçenek mevcut. Bunların en kolayı ve rahatı tabiki uçak ancak bilet almak için erken davranmadığımız için bütçemizi zorlamak istemedik biz de diğer alternatif yolları araştırmaya başladık. Meteora'ya gitmeden önce ilk karar verilecek nokta, Selanik üzerinden mi yoksa Atina üzerinden mi gidileceği olmalı. Meteora'ya en yakın konaklanabilecek Kalambaka, Atina'dan trenle yaklaşık 5 saat, Selanik'ten ise 3 saat mesafede. Türkiye'den Atina uçuşları Selanik'e göre daha uygun ancak İstanbul'dan Selanik'e de otobüs seferleri bulunuyor. Burada iş bütçeyi ve zamanı planlayarak rotayı oluşturmaya kalıyor. Bizim tercihimiz İzmir'den İstanbul'a uçup, İstanbul'dan Selanik'e otobüsle geçmek, Selanik'ten ise trenle konaklayacağımız Karditsa'ya ulaşmak oldu.


Marmaris Uluslararası Yat Klubü'nün organize ettiği, 6 ayaktan oluşan kış trofesinin 2. ayağına katılma fırsatı yakalayınca; İstanbul'dan İzmir'e, İzmir'den Marmaris'e koşturmacalı bir yolculuk ile vardım. Eski çalıştığım firmanın yelken klubü ile birkaç kez yarışa katılıp, kupa kaldırmıştım ancak bu konuda pek de tecrübeli olduğum söylenemez, tamamen kaptanların yeteneği idi. Yine şansım yerindeydi. Yetenekli bir ekip ve kaptan Deniz'in önderliğinde Santa Klara ile IRC 2 sınıfındaki yarışta yer aldım. Daha önceki tecrübelerim cenova halatı salmaktan öteye geçmediğinden, ekip yapmam gerekenleri sabırla Bilal'e anlatır gibi anlattı. Hatta ilk gün öğrettikleri düğümleri ikinci gün atamayınca yine anlattılar. Suratlar düşmedi. Acaba hayal kırıklığı yaratmadığı için mi? Her neyse.. Yarışın ilk günü adaptasyon süreci nedeniyle pek bir şey anlamadım. Bir de finish hattına çok kısa bir mesafe kala rüzgarın kesilmesi nedeniyle, çok hafif bir yelkenlide olmamıza rağmen oldukça hareketsiz kaldık. İkinci güne sevgili Çağdaş'ın bana yelkenlinin temellerini anlatan bir kitap hediye etmesi ve kendimi daha rahat hissetmemle oldukça keyifli başladım. Üzerine bir de rota değişikliği ve rüzgarın güzel olmasının etkisiyle epey hareketli vakitler geçirdik. Özellikle balon basma ve indirme benim daha önce tecrübe etmediğim ancak oldukça heves ettiğim bir şeydi. Açarken sekiz olması, toplarken suya değdirmemek için uğraşmak oldukça heyecan kattı. Ama en büyük heyecan yarış rotasında olmaması gereken bir balıkçının panikleyerek attığı çapayı bağladığı halatı, yelkenlinin önüne sürmesi ile oldu. Rakibimiz ile kafa kafaya ilerlerken yelkenli halata takılınca, aniden büyük bir sarsıntı ile durduk. Biz halata ulaşıp çıkartamadık, balıkçı da halatı kesmeyi reddedince, ufak bir gerginlik oldu ve sesler yükseldi... Sonuçta duraklama sebebi ile yarışta dereceyi kaçırdık. Tüm aksaklıklara rağmen, son derece zevkli bir yarış oldu benim için. Çok begenerek okudum, gecen yıl mıyc'da yarışmış olmanın heyecanını tekrar yasadım. gecen hafta okudugum yazınıda beni hındıstan'a goturmuştunuz. bu hafta da tesadüf eseri mıyc kış trofe heyecanına goturdunuz. bır sezon boyunce rossınante de tum yarıslara katılmış bir baloncu olarak yazınızı okurken tekrar o gunlere gıttım.


Monemvasia'nın üzerinde bulunduğu büyük kaya kütlesi M. S. 375 yılında gerçekleşen bir deprem sonucu ana karadan ayrılıyor ve bir ada haline geliyor. Doğal korunaklı coğrafi yapısı ve strateij önemi nedeniyle Bizanslılar, Franklar, Venedikliler ve Osmanlılar tarafından hep ilgi gören bir konumda olmuştur. Bu şehiri ve kaleyi görünce sanmayın ki burada masalsı hayatlar geçmiş. Burada uzun yıllar boyunca yaşayanlar hep korsanlardı. Monemvasia ismini duyurmaya başlamadan önce Yunanistan Turizm ve Kültür Bakanlığı şehrin doğal dokusunun bozulmaması için gerekli önlemleri alıyor. Restorasyon izni alabilmek için, bir evin orijinal planlarını ya da planlar yoksa orjinal fotoğraflarını sunmak gerekiyor. Bunlar temin edilmeden kimse kafasına göre restorasyon yapamıyor. Zaten Monemvasia'nın içerisinde dolaşırken tarihe gösterilen saygı hissediliyor. İçeride sonradan inşaa edilmiş, uygun olmayan şekilde restore edilmiş, sağından solundan klima motoru sarkan binalar, ışıklı tabelalar görmek mümkün değil, ne mutlu ki! Yunanistan en zorlu zamanlarından geçerken, ekonomik krizle karşı karşıya oldukları evrede bundan yaklaşık bir 10 sene önce Monemvasia Kalesi'nde başlattıkları restorasyonu hiç uzatmadan hızlıca bir kaç ay içerisinde tamamlamış olmaları çok etkileyici. Bu aynı zamanda Ege'nin karşı kıyısında turizme ve tarihe ne kadar önem gösterildiğinin de bir kanıtı. Monemvasia ana karaya bir yol ile bağlı. Kentin kapısından itibaren içeriye sadece yayalar girebiliyor. O tarihi dokunun ortasında, daracık arnavut kaldırımlı sokaklarda dolaşırken tek bir araç gürültüsü duyulmaz oluyor ve kendinizi ambiyansa bırakıyorsunuz. Monemvasia'nın içerisinde yer alan minik kilise düğünler için çok popüler. Burada evlenmek isteyen çiftler uzun zaman öncesinden randevu almak durumunda. Ben de minik bir seromoniye denk geldim. Gerçekten fotoğraf çekimi için de güzel bir yer. O nedenle de tercih ediliyor. Adanın içerisinde hediyelik eşya dükkanları, tavernalar, barlar ve ihtiyacınız olabilecek her türlü dükkan bulunuyor. Dinlenmek için güzel ağaç altı bir kafede oturmak ve deniz manzarasını izlemek çok keyifli. Tabii ki denize girmek mümkün ancak bir plaj hayal etmeyin. Ada zaten kayalık bir yapıya sahip olduğu için kayaların üzerinden merdivenle denize inip yüzebilirsiniz. Şehrin en üstünde bir adet kilise var, gün batımında manzarası muhteşem oluyor zaten yazın farklı bir saatte sıcaktan dolayı yukarı çıkmak çok mümkün değil. Bir de eğer hava karardıktan sonra dönecekseniz yanınıza mutlaka bir tane fener alın. Monemvasia Türk standartlarına göre ucuz, Yunan standartlarına göre pahalı bir destinasyon. Ana karada 6-7 avroya yediğiniz bir salata burada 9 avro civarında. Monemvasia'nın içerisinde bir otelde ya da kiralayacağınız bir evde kalabilirsiniz. Ben burada konaklamayı özellikle tavsiye ediyorum çünkü kentin dışarısında kalanlar genellikle gün ortasında çok sıcak bir saatte gelip, hızlıca gezip hemen ayrılmak istiyor. Monemvasia'nın içerisinde taş evlerde konakladığınızda günün istediğiniz saatinde dolaşıp ara sokakları keşfetme ve Monemvasia'nın ruhunu içinize çekme şansı oluyor. Eğer ben Monemvasia'da konaklamamış olsam bu kadar sever miydim bilmiyorum. Kiraladığım 1+1 taş ev için gecelik Mayıs sonunda 90 avro ödemiştim. Hem de mutfağı kullanıyor sadece çay kahve bile yapabiliyor olmak epey kar ettirdi. Dışarıda konaklama, gidiş geliş ve üzerine ilave yeme içme ile aynı rakama geliyor, yorulduğunuza değmez. Eğer airbnb'ye henüz kayıt olmadıysanız, bu linki kullanarak kayıt olabilir ve ilk seyahatinizde 179TL indirim kazanabilirsiniz. Sayenizde ben de 98TL indirim alırım. Monemvasia, Yunanistan'ın Mora yarım adası üzerinde yer alan, Atina'ya 300km mesafede yer alır. Monemvasia'ya en kolay gidiş Atina'dan araç kiralamak olacaktır. Otobüsle gitmek tabii ki mümkün ancak hem yavaş, hem dolanıyor hem de aktarma yapmak gerekiyor. Atina Sparti, Sparti Monemvasia şeklinde aktarmalı olarak KTEL ile Monemvasia'ya gitmek mümkün. Fiyatlar ve bilet almak için buradaki linki kullanabilirsiniz. Bir haftasonu yeterli ve keyifli olacaktır. Listeme ekledim en mümkün olan en kısa zamanda ziyaret etmek dileğiyle. 9 euroya salata Türk standartlarına göre ucuz mu kalıyor anlamadım :/ ya da dışarıda çok nadir yediğim için bilemedim bir türlü.


Bir gün öncesinde motosiklet üstünde ilk deneyimim ve 60km yol yapmış olmanın verdiği gazla nasıl bir gazsa Erindayı kandırıp yola çıkıyoruz. Hani çok biliyormuş gibi, bildiğim ne varsa Erinda'ya gösteriyorum ve yola koyuluyoruz. Nereye mi, Fil hastanesine.. Hüseyin'e sözüm var unutmadım; gittiğim ülkenin yerel hayvanını görüp fotoğraf çektirince çaldırıcam, ama elephant trekking vb turlarla hayvanlara zarar vermek, ayıba dahil olmak istemiyorum. O yüzden Krabi'de tek şansım fil hastanesine gidip filleri görmek. Erinda kendini motor üstünde iyi hissetmiyor ve yaklaşık 20 30km hız ile yol alıyoruz. Hani arkadaşım George'un yokuş aşağı saatte 80km hıza ulaşmasını düşününce neden motor kiraladım diye sorgulamıyor değilim. Fil hastanesinin adresine internetten ulaşamıyorum sadece kabaca bir tarif var. Krabi'den Trang'a giden yol üzerinde 20km sonra diye. Yol üstünde durdukça insanlara soruyorum ama kimse duymamış. Fil hastanesi diyince şaşırıyorlar. Bir süre sonra bir yol ayrımında hastaneyi gösteren bir ok görüyoruz. Heyecanla sapıyoruz. Arıyoruz tarıyoruz yok. Ne fil var ne hastane. Tüm yol ayrımlarını ve olasıkları deniyoruz Eri ile. Filin bokunu bile görüyoruz ama fil yok. Hani koskaca hayvan saklansa bile görmemek imkansız. Bu arada kaybolur gibi olup harika yerler keşfediyoruz. Eri coşuyor yolların güzelliği karşısında ve bizden başka kimse yok. Öyle bir yerdeyizki telefon zar zor çekiyor ve gerçekten başımıza birşey gelse kimseye yolu tarif edemeyiz. Tam anlamıyla hiçliğin ortasındayız. Yolda zar zorda olsa karşılaştığımız insanlara hastanenin yerini soruyoruz. İngizlizce bilmiyorlar bende biradan dolayı bildiğim için yerel dilde fil anlamına gelen Chang Chang diyerek yolu öğrenmeye çalışıyorum. İlk gördüğümüz bina hastaneymiş ama in cin top oynuyor. Ne insan var ne fil. Sonradan öğreniyoruz ki Pazar olduğu için kapalı. Hastanenin kapandığı gün mü olur yahu.. Esmerald pool'un maviliği karşısında gözlerim kamaşıyor. Fotoğraflarda hiçbir fotoşop yok. Kesinlikle Krabi'de görülmesi gereken yerler listesinde. Bence Railey Beach ile eşdeğer ama aynı saygıyı turistlerden görmüyor sadece yerel halk var burada. Havuza girmek yasak olduğu için diğer doğal havuzlardan birinde serinledikten sonra Esmerald Pool'un yanında dinleniyoruz. Gözlerimizi maviden alamıyoruz. Artık dönmemiz gerek, bütçede sıkıntılar olduğu için yarın Malezya'ya otostop ile gideceğiz. Eğlence vakti..


Slumdog Millionaire ile tanıdım Mumbai'yi, Mumbai varoşlarını.. Filmdeki ana karakterin doğup büyüdüğü mahalle hepimizin dikkatini çekmiştir. Hatta Amitabh Bachchan'ı görmeye çalışırken bok çukuruna atladığı sahnede fakirliğin ve hayallerin boyutuna vurgu yapar. Hintlileri hep pis biliriz, o yüzden çoğumuz yadırgamaz bu sahneyi güler geçeriz. Öyle değil aslında durum. Olay umut, parasızlık, yoksulluk ve ona rağmen mutluluk.. Nasıl bir arada olur merakımdan, gitmek istedim Mumbai'nin gettolarına. Mumbai varoşları tehlikeli olduğu söylenir. İki seçenek var giriş için.. Ya bir tur şirketi ile anlaşacaksınız ve hayvanat bahçesi ziyaretinden farksız bir "Mumbai varoşları turu" gerçekleştireceksiniz ya da orayı bilen bir Hintli arkadaşınız ile gideceksiniz. Ben şanslıydım, Hintli bir arkadaşım gezdirmeyi kabul etti. İlk önce geniş bir caddeye vardık. Sol tarafında Hindu, sağ tarafında Müslüman mahallesi. İki ayrı dünya.. Hindu mahallesine girdik biz. Girer girmez, elimdeki kamerayı görenler poz vermeye başladı. Herkesin neşesi yerinde, gelip geçen ya laf atıyor ya da muhabbet etmeye çalışıyordu. Dar sokak aralarında kaybolurken, tabakhaneleri, tabakhanelerin üstlerinde evleri, çoluk çocuğu, kadınları gördüm, bağrışmalara, gülüşmelere şahit oldum. Parayla saadet olmaz sözü, sanki bu mahalleden çıkmış gibiydi. Sokak aralarında dolanırken, bir grup Hintli kadının sohbetine denk geldim. Sözlerini anlamasamda, vücut dilleri davetkardı. Yanlarına oturduğumda Hintli arkadaşımın tercümesi sayesinde biraz muhabbet edebildim. Tabii derinlere, duygulara inen muhabbetler olmadı, olamadı. Çok isterdim, hayallerini dinleyebilmeyi, mutluluğun sırrını öğrenebilmeyi.. Dip not : Bayrak tam olarak Türk bayrağına benzemiyor. Ayrıca Pakistanlıların kendi banknotlarına bayraklarını kırmızı olarak basmışlıkları var, belki onunla alakalı bir durum da olabilir. Duvarın dibinde teyzelerle oturduğunuz fotoğraf enfes 🙂 Özellikle soldakinin size bir bakışı var! öf yani :)) Takipteyiz! Umarım Hindistan'a en kısa sürede, gönlüne göre bir seyahat gerçekleştirirsin.


Atatürk Havalimanı'nda ki buluşma noktasına giderken bir yandan kimler gelecek, nasıl insanlar olacaklar diye merak ediyordum. Gökçen, Oburcan, Rahat Yazar ve Ali Yıldırım ile mükemmel 5li blogger ekibini oluşturduğumuza inanıyorum. Çabuk uyum sağladık, ortak noktalarımız çoktu. Hilal ve Pınar bize seyahatte eşlik ettiler. Nino 3 gün boyunca sabırla her sorumuza cevap verdi. İlker sıcak muhabbeti ile içimizi ısıttı. Acara özerk bölgesi Turizm Departmanı sorumlusu David yemekte, Hükümet başkanı Levan Varshalomidze ise çaça ve kahve seansında mütevazilikleri ile bize eşlik ettiler. Herkese emekleri için çok teşekkürler. Özet : 3 gün boyunca çok eğlendik ve fütursuzca yemek yedik. Detaylar geleceeeeeek....


Olimpos, Likya yolu üzerinde ve Antalya yakın yerler içerisindeki destinasyonların en popülerlerinden bir tanesi. Eskiden Likya yolunu yürüyen Avustralyalıların, hippielerin akınına uğramış. Son günlerde ise yabancı turistin ülkeye gelmemesi nedeniyle daha çok Türk turistin ve öğrencilerin buluştuğu bir doğa harikası. Olimpos, doğal güzellikleri sebebiyle rant kavgalarının orta noktasında bulmuş kendini. Yanan belki de yakılan ormanlar, yapılan duble yollar ile savaşıyor Olimpos. Sit alanı olduğu için alt yapısı yoğun dönemdeki misafir sayısını kaldıramayacak durumda ama buna rağmen yol yapılmaya devam ediyor. Sebebi ise trafik yoğunluğu... Ama tüm bu eksikliklerini yemyeşil ormanları, yağmurlu zamanlarda şırıl şırıl akan deresi, kocaman bir antik kenti ve misafirperver halkı ile görünmez kılıyor. Ben gözümü Fethiye Kabak Koyu ile açtım. Olimpos'un eski ziyaretçileri, kendini Kabak Koyu'na atıyor artı. Kabak Koyu'nda hep duyduğum şey "Olimpos bitti, sakın gitme" idi. Ta ki, bu sene Meksika'da bir hostelde Fuat ile tanışana kadar. Fuat Olimpos'un yerlisi aynı zamanda Olimpos'ta pansiyon işletmecisi. Sezon sonunda yaptığı yurtdışı seyahatleri ile kendini ve pansiyonunu geliştirmeye çalışıyor. Tanıştığım en candan ve misafirperver insanlardan biri olan Fuat'ın ağzından Olimpos'u dinleyince, gitmeye, görmeye ve tecrübe etmeye karar verdim. Hayaller ve gerçekler farklı olgular ama kimse şunu da unutmasın ki, Türkiye'de olması gerekenler ile olanlar arasında da büyük bir uçurum var. - Olimpos'a adım atanların büyük çoğunluğu ilk olarak denizin keyfini çıkarabilmek için kendini sahile atıyor. Ben de öyle yaptım tabii ki. Upuzun bir sahil, bir ucu Olimpos diğer ucu Çıralı. Gezginlerin buluşma ve tanışma noktası. Burcu ile otururken, bir anda Sema çıktı geldi yol sordu. Fas'lı bir arkadaşı ile Likya Yolu'nu yürüyormuş. Arkamızdan geçen Tigris, civara çok hakim olmadığımızı farkedince konuşmaya dahil oldu. Derken bir baktık ki, hep beraber oturup içkilerimizi paylaşıyoruz. Öyle güzel bir buluşma oldu ki, uzun zamandır bu kadar keyifli tartışmalar yaptığımı hatırlamıyorum. - - Adrasan, Olimpos'a kıyasla biraz daha aile mekanı olmaya uygun. Küçük çakıllı plajı, şezlongları ve şemsiyeleri ile belki bir iki gün geçirilebilecek bir yer. Ama öyle bir yer var ki, sahibi Ali hem muhabbeti ile hem de sundukları için, o muhteşem sofra ve manzara için her dolunay gidebilirim. ki, bunda muhabbetin etkisi de büyük. - - Bir türlü gitme fırsatı yakalayamadığım aslında, popomu kaldırmak zor geldiği için yürüyüp gitmediğim Çıralı hakkında sadece duyduklarımı yazacağım. Kamp için Olimpos yerine tercih edilebilir, özellikle kampı sahilde atmak istiyorsanız. Olimpos'taki gibi karışan eden yok. Üstüne duş, tuvalet bulmak mümkün. -


Olimpos'ta yapılacak etkinlikler sadece Olimpos Antik Kenti'ni turlamak ve sahilde denize girmekle sınırlı değil. Tekne turu ile adaları ya da gizli koyları keşfedebilir, Likya Yolu'nda trekking yapıp muhteşem manzaralara şahit olabilir, ATV turu ya da kaya tırmanışı ile adrenalin dolu dakikalar yaşayabilir, şnorkel ile sualtı dünyasını bisiklet turu ile de Olimpos'u kendiniz keşfedebilirsiniz. Tekne turları Adrasan'dan ve Olimpos'tan kalkıyor. Eh tabi Olimpos'ta olunca bulunduğun yerden tur ayarlamak daha mantıklı geliyor insana ama biz Adrasan'da ki Yusuf Kaptan'ın methini çok duyunca onunla seyir yapmak istedik. Yusuf Kaptan otelden servis ile aldırıyor yani Adrasan'a nasıl gideceğim diye düşünmeye gerek yok. İki farklı tur var. Birisi Suluada'ya giden diğeri de koyları gezen. Koyları gezen tur daha atraksiyonlu ve eğlenceli, Suluada ise doğal güzellik olarak ön planda oluyormuş. Atraksiyon denince aklıma bangır bangır çalan bir müzik ve çılgınca eğlenen 18-22 yaş grubu geldiği için Türkiye'nin Maldivleri diye anılan Suluada turunu tercih ettim. Bu seferde çocuklu ailelere denk geldim. God damn it. Olimpos'ta her seviyeye hitap eden rotalar var ama yanımda ekipmanlar olmadığı için tırmanma şansım olmadı. Kaya tırmanışı için ekipman ve rehber kiralayan mekanlara gittiğimde ise şok yaşadım. Yarım gün rehberlik edecek birisi ve yanında ekipmanlar vs ( 4 kişilik grup için kişi başı fiyat) 110 civarı. Kendi ekipmanınız varsa, eminim çok keyifli vakitler geçirebilirsiniz. Sahilin sağ tarafı kayalık, al şnorkeli dal. Detaya gerek yok. Al bisikleti keşfet Olimpos'u. Yalnız sadece asfaltta süreceksen, ince tekerlekli bisiklet seçmeye özen göster yoksa zor oluyor. Olimpos konaklama seçenekleri olarak bir çok alternatif sunuyor. Sahilde kampta atılabilir, doğal evlerde de kalınabilir. Olimpos Likya yolu üzerinde olduğu için bir çok sırtçantalının uğrak noktası. Sahilde kamp atmak yasak ama ciddi bir denetim yok. Sadece sabah jandarma erkenden gelip uyandırıyor ve çadırı toplatıyor. Eğer Likya yolunu yürümüyorsanız, çadır taşımanın ve çadırda kalmanın pek bir anlamı yok. Zaten gün içerisinde yiyeceğiniz yemek parasına, yemek dahil konaklama seçenekleri bulunabiliyor. Ahşap evlerde huzurlu bir sabaha uyanmak gibisi yok. Olimpos'ta fiyatlar birbirine yakın. Sit alanı olduğu için de birbirinden çok farklı yapılarla karşılaşmak mümkün değil. Ben Çamlık Pansiyon'da yaklaşık olarak 10 gün kaldım. Aile sıcaklığında bir mekan, Durdu teyze yemekleri kendi elleri ile hazırlıyor. Mutfağa da kimseyi sokturmuyor. Mutfakta giydiği terlikleri bile ayrı. Bir de burasının çok güzel bir barı var. Yeni yapıldı. Barın oturakları salıncaktan. Hem içki içip hem de sallanmak çok keyifli oluyor. Tabii bir de, işletmenin direği Fuat var. Dünya tatlısı bir adam, misafirperverlikte üstüne tanımıyorum. Giderseniz selamımı iletin. Biraz daha lüks arayanlar için Daphne Tatilevi'ni öneririm. Refiye ve Bülent'in işlettiği mekan, onlar kadar samimi ve şahane dekore edilmiş. Muhabbetlerine doyum olmuyor. Otele değil de, arkadaşını ziyarete gitmiş gibi hissettiriyorlar. Misafirler özellikle bu nedenle tercih ediyorlar Daphne'yi. Civardaki gezilecek tarihi yerlere hakimler ve ziyaret konusunda da yardımcı oluyorlar. Yemekler şahane. Akşamları kurulan uzun sofrada tüm misafirler toplanıp, birlikte yemek yiyor ve keyfine doyum olmayan sohbetler yapılıyor. Olimpos'ta gezilecek yerler için aşağıdaki yazıyı okuyabilirsiniz.


Ordu gezilecek yerler saymakla bitmez ancak bunların içerisinde 5 yer var ki, insanı ağzını açık bırakacak kadar şaşırtıyor. Bir burun düşünün yemyeşil, ucunda bir deniz feneri, sağdan soldan dalgalar vuruyor ve burnun üzerinde tarihi bir kilise ve tek tük çadırlar.. Kilise ve burun adını mitolojideki iki hikayenin kesişiminden alıyor. Anlamak için iki kere okudum, bir kere de Enis'e anlattırdım. Olay şu, iki kızı olan bir kral ve bu kızların bir üvey annesi var. Üvey anne hikayelerde hep kötü olur ya, bu kızlardan kurtulmak için bir hinlik planlar ve öldürülmesi için dağa yollamış. Tam öldürüleceği vakitte esas anaları cennetten bir altın koç yolluyor ve kızlar buna binip Asya'ya doğru uçmaya başlıyor. Biri Çanakkale üstünde düşer ölür, diğeri sağ salim varır. Bu kızcağız sağ salim vardı diye, koçu Zeus adına kurban eder, altın postunu da Lazların kralına hediye eder. İlk hikaye bitti, ikincisine geliyorum. İkincisinde bu hikayeden yıllar yıllar sonra Yason denen eleman yine karışık bir mevzulardan dolayı ejderhanın koruduğu altın postu ele geçirmeye karar verir. Bir ekip kurar, yola düşer. İşte bu Yason'un bu yol üstünde konakladığı yerlerden birisinin Yason burnu olduğuna rivayet edilir. O nedenle buraya Yason ismi verilmiş. Neden bu kadar karışık bir olaylar zincirini anlamaya çalıştım, inanın ben de bilmiyorum. Ordu sahilinde normalde önünden geçtiğinizde yazılarını okumayacağınız bir heykelin altında Rüsumat 4 isimli bir gemiden bahsediyor. Ben de bunu okumayı ve araştırmayı çok seven Ordu'lu arkadaşım Enis sayesinde keşfettim. Metine göre, Rüsumat 4 isimli gemi Kurtuluş Savaşı zamanında İngilizlerin eline geçmemesi için batırılmış, ardından sudan çıkartalıp yeniden yüzdürülmüş ve cephane taşımak için kullanılmış. O dönemin teknolojisi ile böyle bir şeyin yapılmış olması insanı hayrete düşürüyor. Günümüz şartlarında bile böyle bir işlemin yapılması büyük masraflara mal olmasının yanı sıra, büyük zorluklarla gerçekleştirilebiliyor. Denizcilikle ilgilenen yakın kaynaklardan biliyorum 😉 Kurtuluş Savaşı gibi zor ve kaynakların kıt olduğu bir dönemde geminin çıkartılması takdiri hakkediyor. Ünye Belediyesi güzel bir öncülük ile Kaptan'ın Evi isimli köşkü restore edip, yaşayan bir müze haline getirmiş. Nedir bu yaşayan müze derseniz? Bu müzeye girdiğinizde sizi bir halkbilimci önce çocukluğumuzun oyunlarını oynatarak karşılıyor. Ardından da tüm müzeyi gezerken size eşlik ediyor. Neyin ne olduğunu ve nasıl kullanıldığını anlatarak. Öyle klasik bir rehber edasıyla değil hem de. Sorular sorarak, kelime oyunları yaparak anlatıyor. Müzenin her odasına girip, her şeyi kurcalama, dokunma imkanınız var. Kimse size aman elleme, aman yapma demiyor. Tabii yine de antikalara karşı dikkatli olmak lazım. Çok yayla gördüğümü söylememem ancak gördüğüm yaylalar içerisinde en yeşili Aybastı Yaylası idi. Adeta bir Windows arka planı gibi olan bu yayla güzelliğini hem yeşilliğinden hem de mendereslerden alıyor. İzmir için hep havasına güven olmaz diye ama Ordu ne menem bir yermiş arkadaş. Serinleriz diye geldik İzmir'den ilk iki gün 30 dereceydi hava kavrulduk. Bir de çantada uzun kollular taşıdık. 3. Gün artık yeter, taşıyamam bir şey yanımda dedim. Hava birden bir soğudu, soğuk hava deposuna girmişim gibi titredim.. Misafirperverliği için Ordu Valiliği'ne, Ordu ile ilgili bilgilerini esirgemeyen Enis'e, tüm seyahat boyunca yemek problemlerimle ilgilenen Gökhan'a ve tur boyunca dostluğunu esirgemeyen tüm güzel insanlara teşekkürler..


Palenque'de gezilip görülecek yerlerin başında şehrin adını verdiği antik kent geliyor. Bunun dışında çok fazla bir seçenek olduğunu söylenemez ancak bu antik kenti görmek için turistler şehri dolduruyor. Şehirde görülecek pek bir şey yok. O nedenle şehir yerine cangıl içerisindeki pansiyon ve otellerde kalmak daha keyifli bir tercih. Cangılda konaklama odadan kükreyen maymunların sesini ve tropik kuşların ötüşünü dinleyebilmek adına muhteşem bir tercih. Öyle bir cangıl düşünün ki, çitlerle çevrili olan alandan rehbersiz tek başınıza çıktığınız takdirde geri dönüş yolunu bulamama ihtimaliniz yüksek. Kafanızı kaldırdığınızda gökyüzünü görmekte zorlanıyorsunuz. Kaldığınız odanın kenarından maymunlar geçiyor. Gece kükreyen maymunların sesini duyunca onların maymun olduğuna inanmakta zorluk çekiyorsunuz sanki maymun değil de puma. Olmadık renklerde kuşlar görüyorsunuz. Yemek yerken simsiyah peluş gibi küçük bir maymun geliyor yanınıza utangaç bir şekilde ve muz istiyor. O an şaşkınlığınızı gizleyemiyorsunuz, bu mu o kadar ses çıkaran maymun diye. İşte böyle bir yer Palenque. Antik kent UNESCO dünya tarihi listesine girmiş olsa da Meksika gezilecek yerler listesinde gerektiği değeri görmüyor. Chichen Itza'dan çok daha görkemli olan kent, yoğun turistik alanın dışarısında kalması nedeniyle Chichen Itza'nın gölgesinde kalmış. Maya uygarlıklarının en önemli kentleri arasında yer alan Palenque ismini 16. yy'da yakınına kurulmuş olan İspanyol kasabası Santo Domingo Palenque'den almış. Palenque antik kenti millattan önce kurulmuş olsa da Avrupalılar tarafından 1700lere kadar bilinmiyordu. Bu tarihlerde bir Mayanın İspanyol rahibe buranın varlığından bahsetmesi ile ortaya çıkıyor. Gömülü olan kentin kazılıp gün yüzüne çıkarılması ise 20. yy'ı buluyor. Bu nedenle de gravürler ve hiyeroglifler ilk günkü canlılığını ve görkemini koruyor. Bu hiyeroglifler Maya kültürünün ve bilgi birikiminin kanıtı. İttifaklar, ticaret, mübadele, savaşlar ve evlilikler hakkında çok fazla şey anlatırlar. Palenque aynı zamanda meşhur 2012 kehanetinin önemli bir noktası idi. Kimilerine göre dünyanın yok olacağını ama Palenque'den başka bir boyuta kapı açılacağına dair inanış vardı. Bu yüzden 2012'de bir çok insan Meksika'ya tek yön bilet alıp geldikleri ve meşhur gün bittiğinde elleri boş bir şekilde antik kentin etrafında ne yapacaklarını bilemez şekilde dolaştıkları hala anlatılır. Durum şu ki, Mayalar kıyamet günü ya da yok oluş gibi inanışlara sahip değiller. Kehanete göre 21 Aralık 2012'de 5000 yıllık yeni bir dönemin başlangıç günüdür. Belki de olmuştur biz fark etmedik. Antik kent çok büyük ve etkileyici, o yüzden tüm günü buraya ayırmanızı öneririm. Ben 13.00'de girdim 17.00'de kapandı ve göremediğim yerler var. Antik kent cangılın ortasında olduğu için güneşten kaçıp saklanabilecek çok nokta var. Konaklama için cangıl ortasındaki seçenekleri tavsiye ediyorum. Benim konakladığım El Panchan bölgesindeki cabanalar internetten rezervasyon kabul etmiyorlar. Gittiğinizde boş ise oda veriyorlar, yoksa şansınıza küsün. Ben bu riski almayı tercih ettim çünkü her zaman tecrübe edilebilecek bir deneyim değil. Börtü böceklere karşı hassas olanlar, giderken buna biraz daha töleranslı gitsinler. Ben Jungle Palace'ta kaldım. Banyosuz çift kişilik odaya 150 peso ödedim. Buraya gelirken Palenque antik kentine giden dolmuşlara binip El Panchan'da inmek istediğinizi söylemeniz gerekiyor. Çoğu dolmuş şoförü oradaki pansiyonların otellerin ismini bilmiyor. El Panchan'da cabanalar arasında fiyat farkı çok fazla yok. Geldiğinizde bir tanesi dolu ise, diğerlerinde boşluk çoğunlukla oluyor.


Ben Panama'ya tekne ile giriş yaptım. Tekne ile giriş yapınca kara sınırından geçen sırt çantalıların maruz kaldığı soruları ve prosedürleri atlamış oldum. Vize için dönüş uçak bileti bile göstermedim. Hatta vizeyi beni görmeden verdiler, pasaportumu tekne sahibi götürmüştü. Panama'da bulunmamın yegane sebebi, Panama Kanalı'nı yelkenli tekne ile geçmek ve ardından ayrılıp Türkiye'ye dönmekti. Hal böyle olunca geçirdiğim süre boyunca marinada konakladım; en güvenli noktalardan birinde. Panama'da görüştüğüm ilk kişi Burcu oldu. Burcu o dönemde erkek arkadaşı ile birlikte Panama City'de yaşıyordu. Ben kendisi ile yeni tanıştığım için söylediklerini dikkate almamıştım. Burcu Panama City'de Uber olmadan sokağa çıkamadığından, durak taksilerine güvenemediğinden, çok fazla hırsızlık ve gasp olduğundan bahsettiğinde, dünyadan ne kadar kopuk yaşıyor diye düşünmüştüm. Lakin anlattıkları doğruymuş. 4 milyon nüfuslu ülkede, Panama City'nin en turistik yerinde haftanın 2 gecesi elektrik kesinti yaşandı ve söylenenlere bu oldukça yaygınmış. Elektrik kesildikten sonra sokakta olabilecekler, şansınıza bağlı. Ben yanımda iki arkadaşım ile birlikte, sadece keyif için sözlü tacize uğradım. Yanıt vermedik, verseydik farklı boyutlara taşınabilirdi. Ben öyle kolay korkan biri değilim ama ilk kez gittiğim bir ülkede yanımda arkadaşlarım olmasına rağmen fiziksel bütünlüğüm için endişe ettim. Panama City'de her mahalleye atım atamazsınız. Bazı mahalleler var medineyetin beşiği dersin, iki sokak ilerlersin kendini gettoda bulursun nasıl kaçacağını bilemezsin. Panama'nın ülke olarak gelir kaynağı kara para olunca, bu ülke geneline yansımış. Ülkede gelir düzeyindeki eşitsizlik, bu gibi sıkıntılara sebep oluyor. Mesela bir çok gökdelen gördüm, içleri boş. Kazanılan parayı aklamak için gökdelen dikiyorlar. Gökdelenler bomboş duruyor. Yabancılar hep üst düzey gelirli işlerde, yerliler ise hizmet sektöründe çalışıyorlar. Bu nedenle yerel halk tarafından yabancılara karşı birikmiş bir öfke var. Bir gün akşam üzeri 5 civarı, markete alışverişe gittik. Marketten çıktığımızda bir polis memuru koşa koşa bize geldi ve bu saatlerde dışarıda olmamızın büyük bir risk olduğunu, güvenlik açısından sıkıntı yaşayabileceğimizi, en kestirme yoldan kaldığımız yere dönmemiz gerektiğini söylediğinde yüzüne gülümser bir şekilde bakıyorduk. Zira kaldığımız mahallenin Panama'nın en güvenli yerlerinden biri olduğuna emindik. Ardından polis memuru bu sokakta iki gün önce 10 dolar için bir turistin bıçaklandığını söyleyince, hostele dönmeye karar verdik. Güney Amerika'dan Kuzey Amerika'ya geçen uyuşturucunun da merkezinde yer alması, yine güvenlik sıkıntılarına sebep olabiliyor. Uyuşturucu kartellerinin turist ile bir işi olmaz, ama kendi aralarındaki sıkıntılar yine de ülkeye yansıyor. Toplu taşımayı kullanma şansım olmadı. Bir kere denedim ama otobüs gelmedi ve sıcağın altında bayılmaya yaklaştığım için yine Uber'e talim ettim. Ben gidemedim ama San Blas adaları muhteşem gözüküyor ve tabii ki Panama Kanalı geçişi unutulmaz bir deneyim. Panama Kanalı'nı gezdiren bir tur gemisi var ancak bu gemi kanalın tamamını geçmiyor. Kanalın geçişi için belirlenmiş minimum bir mürettebat sayısı var, bazen özel teknelerde o kadar mürettebat olamayabiliyor. Panama Kanalı'nı boydan boya geçmek için marinalardaki teknelere iş gücü karşılığında katılabilirsiniz. Bunlar benim bir hafta kaldığım süre boyunca yaşadığım şahsi deneyimlerim. Herkesin deneyimi farklı olacaktır. Kaldığım süre kısa olduğu için her şeyi deneyimleyeme şansı elde edemedim. Lütfen seyahat ederken, bunu göz önünde bulundurun.