Delhi metro suna kaçak binmek gibi bir niyetim yoktu ama, istemeden de olsa kaçak bindim ve yakalandım.. Yurtdışında seyahat ederken, özellikle öğrencilik dönemimde toplu taşıma araçlarının bilet kontrol sıklığına bağlı olarak kaçak binmişliğim vardır ancak bunları genellikle bilinçli ve aldığım riskin farkında olarak gerçekleştiririm. Delhi metro gibi güvenlik kontrollerinin sıkı olduğu ve her yerde kameraların olduğu bir yerde, hele ki bilet ücretinin 10 rupi (45 kuruş) olduğu Hindistan gibi bir yerde kesinlikle denemeye değer bulmam. Elena ile birlikte Jaipur'dan Yeni Delhi'ye doğru yola çıktığımızda, Yeni Delhi'de kalacağımız yerleri ayarlamıştık. Hintli arkadaşlarımız bizleri ağırlamayı kabul etmişti. Ben Siddartha ile Rishikesh'e doğru devam edeceğim için Manu'lara, Elena ise şimdi adını hatırlayamadığım bir yoga hocasının evine gidecekti. Evler birbirine yakın olmasına rağmen, ineceğimiz duraklar farklıydı. Jaipur'da para çekemediğim ve paramı da otobüs biletine ve tuk tuk ücretine verdiğim için üzerimde 60-70 rupi yaklaşık 3-4 lira kalmıştı. Ama nasıl olsa indiğimde bir atm bulurum düşüncesiyle rahat rahat dolaşıyorum. IFFCO Chowk metro durağında bilet için sıraya girdiğimde, Elena bende kart var, kartla geçelim dedi. Delhi metrosunda da Türkiye'de kullandığımız kart sistemlerine benzer bir şey var. Elena daha önce Delhi'ye geldiği için bu karttan edinmiş. Kartı okuttu ben geçtim ama ikinciye okuttuğunda kendisi geçemedi. Gişedeki görevliye kartı verdi, geçemediğini söyledi, görevli birkaç işlem yaptıktan sonra Elena'da kartı okutup geçti. İstasyonda metroyu beklerken gözlerime inanamıyordum. O sefalet içerisindeki Hindistan'dan çıkmış bambaşka bir yere varmış gibiydim. İnsanların giysileri, görünüşleri hatta davranışları değişmişti. Metroya biniş için herkes tekli sıralar halinde bekliyor, metrodakiler inmeden kimse binmiyordu. Türkiye'de henüz böyle bir bilinç düzeyine ulaşamamışken, Hindistan'da görünce yok artık dedim. Delhi metrosunda hem kadın hem karışık vagonlar var. Merakla kadınlar için ayrılmış vagona bindim. Muhtemelen diğer vagonların kalabalığından kaçmış, bir adamında orada oturduğunu görünce, hadisenin çok da mühim bir şey olmadığını anladım. Ben Khan Market istasyonunda Elena'ya veda ettim. Sid ve Manu gelip beni alacakları için onlara haber vermem gerekiyordu ancak metroda telefon çekmediği için çıkınca haber vermek zorunda kaldım. Çıkış için turnikelere geldiğimde bir problem yaşayacağımı anladım ama, ne kadar büyüyeceğini tahmin edemedim. Turnikeler bizimkilerden farklı olarak kartı okutunca açılıyordu. Yani elimde kart olmadan geçmem imkansız. Bilet ücreti istasyonlar arası mesafeye göre belirleniyor ve inişte kart bakiyesinden düştüğünü turnikeleri gördüğümde anladım ama, artık çok geçti. Tüm sevimliliğim ile güvenlik görevlisine gidip, çıkış yapamadığımı anlattı. Biletimi sorduğunda, biletimin olmadığını, arkadaşımın okuttuğunu anlattığımda beni şeflerine götürdü. Aynı hikayeyi şefe de anlattığımda bana kaçak olarak binemeyeceğim ceza ödemem gerektiğini söyledi. Ben de kaçak olarak binmediğimi söyledim ve tüm hikayeyi baştan sonra tekrar anlattım. Yine aynı şekilde kaçak olarak binemeyeceğimi ve ceza ödemem gerektiğini söyledi. Bu arada bilet ücreti 15 kaçak binmenin cezası 100, benim üzerimde ki para 70 rupi. Ben de o halde bilet ücretini ödemek istediğimi belirttim. Şef yine kaçak olarak binemeyeceğimi ve ceza ödemem gerektiğini söyledi. Yahu niyetim belli, sat bileti diyorum adama yok diyor. Param yok cezayı ödemem diyorum. Ceza ödeyeceksin diyor. Yav yok işte. Üstümde para yok. Adam nuh diyor peygamber demiyor. Sanki karşımda herşeye hallederiz abi diyen Hintliler yok da, bir Nazi subayı var. Bir ara madem sistem öyle işliyor, sizin güvenlik görevliniz geçirmeseydi beni oradan diye çemkirme moduna geçtim. O da yemedi. Bu diyaloglar baştan sonra 3-5 kere tekrarlanarak 15 dakika filan sürdü. Adamlar polis çağıracak çünkü ben para yok dediğimde inanmıyorlar. Bir noktadan sonra sinirim bozuldu. Cüzdanı çıkarttım, içerisindeki tüm paraları adamın önüne boşalttım. Ağlamaya başladım. "My first time in Delhi", "benim Delhi'deki ilk günüm bilmiyorum işte lanet sisteminizi, 10 rupi için niye kendimi senin karşında bu duruma düşüreyim, sat bana şu bileti" diye ağlıyorum. Ağlıyorum da ağlıyorum. Metrodan gelen geçen herkes bana ve şefe bakıyor. Polisler gelecekse de gelsin moduna geçtim ama Hint karakoluna düşmek de istemiyorum. Gözümde bin bir türlü şey canlanıyor. Adam şöyle bir cüzdanımdan çıkan paralara baktı. Buradan çıkınca nereye gideceksin diye sordu. Arkadaşlarımın arabayla gelip alacağını anlattım. Hanımefendi, Delhi'deki ilk gününüzde size yardımcı bizim görevimiz buyrun geçin dedi. Ben adamın suratına bakıyorum acaba dalga mı geçiyor diye. Adam ciddi. Teşekkür ettim geçtim. Madem geçirecektin be adam niye ağlattın beni onca zaman diye de söyleniyorum içimden. çok sağol Buğracım. insanın derdini anlatamaması kadar can sıkıcı bir durum yok. size de geçmiş olsun.. Melbourne olayını merak ettim. Ben de myki card ile gezmiştim ama ne soran ne de eden oluyor. Ayrıca ne de turnike var. Olay biraz daha farklı demek ki. Heyecanlı olacağa benziyor.


Yazın son günlerini boş boş evde oturarak geçiremezdik tabiiki. Deniz, kum ve güneş şansımız hala varken aldık sırt çantamızı düştük yollara. Çeşme miydi, Urla mıydı, Dikili miydi derken Çandarlı'ya çevirdik rotamızı. Çandarlı her zaman bizi tüm sıcaklığıyla karşılayan bir yer olmuştu. Bu sefer de umutlarımızı boşa çıkarmadı. Meyve bahçeli şirin evleri, taş sokakları, kalesi ve sahilleriyle çok güzel bir hafta sonu geçirtti bize. Daha sonra tüm yolların bir şekilde önüne çıktığı kalesi var ki kendisi görülmeye değer. Fakat şanssızlığımız ve bir süre daha hepimizin şanssızlığı tadilat nedeniyle kapalı ve hatta güvenlik nedeniyle önü de yaklaşık 2 metrelik metal levhalarla çevrili. Yani sadece uzaktan aşağıdaki gibi bir fotoğraf alabiliyorsunuz. Ve tabiki sahiller. Çandarlı yarım ada şeklinde olduğu için 2 adet çok güzel sahili var ki bunlarda bir tanesi doğu diğeri ise batı yönüne bakmakta. Bu da bizlere bir sahilde oturup muhteşem gün doğuşunu izleme fırsatı verirken diğerinde ufukta yavaş yavaş batan güneşin son ışıklarını seyretme imkanı sunuyor. Tüm bunların yanında birazda işin ekonomik boyutlarından ve ulaşımdan bahsetmek istiyorum ki bizim yaptığımız hataları yapmayın. En önemlisi eğer arayla gitmiyorsanız İzmir'den İzban'a binerek Aliağa'ya gidiyorsunuz ve bu yolculuk size en fazla 2.16 TL'ye mal oluyor o da eğer kent kartınız yoksa. Varsa 1.75TL. Aliağa'ya vardıktan sonra da hemen hemen her 10 dakikada bir gelen Çandarlı arabalarına binerek ulaşıyorsunuz. Bu araçların bedeli de 5 TL Bunu neden bu kadar uzun anlattım? Çünkü garajdan da Çandarlı araçları var fakat fiyatları bu anlattığım yoldan çok daha fazla. Yaklaşık 2 katı. Ve enteresandır çok daha yavaş. Ayrıca bir hatırlatma daha yapmak istiyorum ki o da şemsiyeler hakkında. Çandarlıda kiraladığımız şemsiyenin günlük kirası 2,50 TL idi. Sezon sonu olduğu için mi yoksa her zaman öyle mi bilmiyorum ama bütün gün güneşten korunmak için ideal yol. İnternetten ve televizyondan duyduğum kadarıyla havalar 1-2 hafta daha denize girmemize izin verecekmiş. Ben imkanınız varken bir hafta sonu kaçamağı yapın derim.


Akşamdan plan yapıldı. Rota Dolmabahçe-Ortaköy-İstinye ne kadar yürüyebiliriz bilmiyorum. Ama çok yürüyceğimiz garanti. İlk durak otobüsle Beşiktaş. Dolmabahçe'ye girmek gibi bir planımız var. Ama tahmin edin kapıdakiyazı bize ne diyor. Size devlet tarafından verilen müze kart yine devletin idaresinde olan Dolmabahçe Sarayı'nda geçmiyor ve öğrenci değilseniz sizden istenen ücret 20 TL. Tam bir soygun. En alt katlar yasak en üst katlar yasak. İçeride sadece rehber eşliğinde gezebiliyorsunuz. Fakat hiçbir yerde hiçbir eser ve ya oda için herhangi bir açıklama yok. Kimler kullanmış ne nerden gelmiş. Rehberli olan yerlerde yine bişeyler öğrenebiliyorsunuz fakat cam köşk gibi rehbersiz geziler yerlerde en ufak bir açıklama bile yok. Tamamen sizin hayal gücünüze kalmış. Türkiye'yi çok sevenler bu yazıyı pek beyenmeyecek ama kesinlikle tarihi eser bakımından, muhafazasından veya sergilenmesinden anlamıyoruz. Galata kulesine giderseniz verdiğiniz para karşılığında kule içerisinde kesinlikle tarihi birşey göremiyorsunuz. Herşey geçirdiği yangınlarda kül olmuş. Yangınlardan sonra kulenin dış cephesinin doğramaları şu anda plastik doğrama. Ama hemen karamsar olmayın onada harika bir çözümümüz var "Ahşap görünümlü". Tatilde olmanın rahatlığıyla bu düşünceleri bir çırpıda kafamızdan çıkardık ve ver elini Ortaköy. Tabiki yürüyerek. Büyük bir hayal kırıklığıda işte tam o anda meydana geldi. Ortaköy Camiisi tadilatta. 1,5 yıl tadilat süresi. Dolmabahçe'nin yıllar önce o imkanlarla sıfırdan toplamda 13 yılda tamamlandığı düşünülürse 21. yy'da 1,5 yılda heralde 'harkulade' birşey çıkar diye düşünüyorum.


Seyahat bloggerlarının neredeyse tamamı birbirini tanır ve yolları kesiştiğinde de buluşmak için fırsat yaratırlar. Rotasız seyyah Mehmet ile de Yoldaki Gökhan'ın da yolları Tayland Chang Mai'de Kasım 2014'te kesişmiş. Mehmet Türkiye'den Tayland'a getirdiği bir paket türk kahvesini Gökhan'a hediye ediyor. Uzun süreli seyahate çıkmadan önce sırtçantamı hazırlarken alacaklarım konusunda oldukça hassas davranmıştım. Ne kadar az, o kadar iyi mantığı ile. Japonlar kadar olmasa da, her şeyi minimumda tutmaya çalıştım. Ama benim de taviz veremediğim bir lüksüm varsa, o da kahveydi. Her şeyi az az alırken, yanıma 1kg türk kahvesi, cezve, fincan seti ve pişirmek için ocak aldım. Kahve konusunda tam teşekküllü kameraman cevat kelle gibiydim. Gökhan ve Mehmet ayrıldıktan sonra Gökhan ile Chang Mai'nin 1478km güneyinde Krabi'de karşılaştık. Benim kıraathane işletecek kadar ekipmanla dolaştığımı bildiği için kahveyi doğru ellere yani bana teslim etti. Krabi'den sonra Langkawi, Langkawi'den Penang, Penang'tan Kuala Lumpur, Kuala Lumpur'dan Bali, Bali'den Yogyakarta, Yogyakarta'dan Jakarta, Jakarta'dan Bangkok, Bangkok'tan Siem Reap, Siem Reap'ten ise Phnom Penh'e kadar yanımda 4 ülke gezmiş oldu. Phnom Penh'e vardığımda Şubat 2015'ti. Ben yanımdaki kahveleri skt göre tükettiğim için o pakete bir türlü sıra gelmedi. Şöyle bir hesap yapınca, 3 ay boyunca yaklaşık olarak 19700km yol yapmış ve 4 ülke görmüş oldu. Belki dünyanın en çok yol yapan kahvesi değil ama, malesef pasaport harçları ve vize ücretleri nedeniyle ülke dışına adım atamayan bir çok kişiden daha çok yol yaptı. Ben ise paketi Phnom Penh'de türk kahvesi sıkıntısı çeken Aynebilim'e teslim ettim ve kahvenin yolculuğunu gözlerim önünde sona erdi. Kuyruksuz Uçurtma İrem'in hediye ettiği fincanlarda krala komşu olan Aynebilim ile balkon sefamıza keyif kattı.


Eveeet final sınavlarıyla ve iş değişiklikleriyle geçen uzunca bir aradan sonra yine yeni yeniden yollardaydık. Bu sefer bilindik bir yer İzmir Selçuk'taki Efes Antik kentindeydik. Mozaikli yollarıyla, Celsus Kütüphanesiyle, Artemis Tapınağıyla binlerce yıllık tarih. Şehrin içerisinde gezip eski dönemde yaşamış insanlara hayran kalmamak mümkün değil. Kentin her köşesi sanat, her kenarı bilim. Yollarından mezarlarına, tapınaklarından kütüphanesine her yeri ince ince, yavaş yavaş işlenmiş. Gezi sırasında saatler nasıl geçmiş anlamıyorsunuz. Efes çıkışında 2. durağımız yedi uyuyanlar. Çok ilginç bir hikayesi olan hatta hikayeden çok rivayet desek daha doğru olacak bir yer yedi uyuyanlar. Kısaca 309 yıl uyuyan 7 genç ve 1 köpekten bahseden bir rivayet bu. Artık ne kadar inanırsanız. Yedi uyuyanlar mağarasına girmek maalesef güvenlik nedeniyle yasak. Tabii ki o kadar yol gitmişken son durak olarak uğradığımız yer Şirince köyü. Selçuk'a yaklaşık 8 km uzaklıkta bu dağ köyüne ulaşmak için dağın eteklerinden kıvrıla kıvrıla dolanan bir yolu takip ediyorsunuz. Şarapları, zeytin yağları, tarihi mimari yapısı ve şirin dağ evleriyle her sene çok sayıda turist çekiyor Şirince. Şirince'ye her gidişinizde ilk dikkatinizi çeken şey ne kadar geliştiği ve ne kadar çok yeni otopark açıldığı. Fakat bu sefer dikkatimizi bir şey daha çekiyor. O da bir cafenin önündeki couchsurfing etiketi. Öğreniyoruz ki orada da couchsurferlar mevcutmuş. Seviniyoruz haliyle. Her köşe başındaki şarap evleri Şirince'nin klasiği. İstediğiniz şarabı deneyebiliyorsunuz buralarda. Her meyvenin şarabını bulmak mümkün. Bu seferki şarap evi durağımızsa Kaplankaya. O bölgenin üzümlerinden ürettikleri beyaz şarap hiç tatlandırıcı kullanmadan fermante edilmesine rağmen tatlı bir yapıda. Peki gelelim tüm buralara nasıl gideriz kısmına. İzmir'den Selçuk'a gitmek için bir çok yöntem var. İzmir otobüs garından yaklaşık 10 dakikada bir kalkan minibüslere binebilirsiniz ya da Basmane garından trene binmenizde mümkün. Tren daha nostaljik ve çevreci fakat yaklaşık 1,5 saat sürüyor yol. Minibüslerse 50 dakikada varıyorlar Selçuk'a. Selçuk'a vardıktan sonra Şirince'ye gitmek için tekrar minibüse binmek gerekiyor. Fakat daha eğlencelisi Selçuk'tan Şirinceye otostop.


Gittiğim yerlerin kültürlerine yakından tanıma, içine dosdoğru dalma sevdam beni Tayland'da bir cenaze töreninin ortasına attıktan sonra Endonezya'da düğün ortasına, yerel bir düğünün göbeğine sokuverdi.. Bali'de gönüllü olarak çalışacağım kuruma vardığımda, birlikte çalışacağım ve evinde misafir olacağım Chakra ve ailesinin yerel ve şık giysiler içerisinde olduklarını farkettim. Sıcak bir karşılamanın ardından, bir dostlarının düğününe gittiklerini arzu edersem benim de katılabileceğimi söylediklerinde havalara uçuyordum. İlk günümde Bali'de yerel bir düğüne davet edilmiştim. Nasıl kabul etmem ki? Ne giymem gerekli diye sorduğumda, nasıl rahat ediyorsan öyle giyin cevabını aldım. Yol boyunca gelin ve damat hakkındaki sohbet esnasında, damadın bir Fransız, gelinin ise Endonezyalı olduğunu ve bu sebeple düğünün tam anlamıyla yerel bir düğün gibi olmayacağını öğrendim. Neyse çok da mühim değil. Fransız düğününe de gitmedim ki.. Düğün mekanı pirinç tarlalarının ortasına kurulmuş 5-6 adet bungalow ve onların arasındaki küçük bir barda gerçekleşiyordu. Küçük bir Avrupai kokteyl havasındaki düğünün misafirleri Fransız damadın Avrupa kökenli arkadaşları ve Endonezyalı gelinin arkadaşlarından oluşuyordu. Bir de ben. Gelin yerel bir kırmızı gelinlik giymiş ve kafasında altın varaklı kafası kadar büyük bir taç taşıyordu. İlk bakışta gözüm beyaz bir gelinlik arasa da, ondan daha ihtişamlı gözüken kimseyi bulamayınca gelin olduğuna kanaat getirdim. Beni hiç tanımamasına rağmen fotoğraf çekme isteğimi çok sıcak kanlı bir şekilde karşıladı. Damat ve arkadaşları ise şort, beyaz gömlek giymişler ve Endonezyalıların yerel udengi kafalarına takmışlardı. Hepsi birbirinin aynı olan kostümler nedeniyle damadı ayırt etmekte epey zorlandım. Damatla tanıştıktan hemen sonra Türkiye'de ki kadın hakları üzerine koyu bir sohbete daldık, çıkamadık. Düğünden ayrılırken elime bir kilo mandalina tutuşturdular. Misafire meyve verip göndermek adettenmiş. Düğünde beklediğim üzere yerel ritüeller ya da danslar gerçekleşmedi. Hayal kırıklığı.. Gerçi düşündüğümde Türkiye'de ki düğünlerde de takı merasimi dışında geleneksel pek bir şey kalmadı. Olursa da burun kıvırıyoruz, sonra başkasının ülkesine gidince bunlar da dejenere olmuş diye laf söylüyoruz..


Muhteşem Dali Tiyatro Müzesi, kimilerine göre kimilerine göre dahi sürrealist ressam Salvador Dali'ninen ilk dönem eserlerinden hayatının son yıllarında yaptığı eserlerine kadar büyük bir koleksiyonu içermektedir. İspanyol sanatçının kendisinin inşaa ettiği ve büyüleyici iç dünyasını sergileyen müze, bir dahinin zihnini keşfetme fırsatı sunuyor. Yaşadığı süre boyunca hem düşünceleri, hem eserleri ile sansasyon yaratan Salvador Dali, hayatının son yıllarında doğduğu kent Figueres'e gelip muhteşem bir tiyatro yaratmaya girişti. Eski bir harabe halinde olan tiyatroyu alıp restore etti. Restorasyon kelimesi tiyatronun kendisini görenler için tam karşılık bulmayacaktır. Tiyatroyu yeniden yarattı demek daha doğru olacak. Dali'nin tüm eserlerini proje halinde sunma hayali 1974'te Dali Tiyatro Müzesi'nin resmi açılışı ile gerçek oldu. Orijinal eserleri ile dolu, 20'den fazla geniş odası olan bina ile Dali devasa koleksiyonunu bütün bir çalışma olarak göstermeye çalıştı. Müzedeki her şey, eşsiz ve büyüleyici hayatına bir bakış açısı sunmak için Dali'nin kendisi tarafından yaratıldı ve tasarlandı. Eklektik mimari, seramik, heykel ve resimlerle harmanlanmış fantezi dünyası, Dali'nin en seçkin eserlerinden bazıları, yağmurlu Cadillac ve ikonik Mae West Odası burada bulunuyor. Bunların yanı sıra Dali Mücevher Müzesi'nde de kendi tasarımı olan mücevherler sergileniyor. Gezerken her bir odada beni ne bekliyor acaba diye heyecanlandıran müze bir yandan da ne olur bitmesin hissiyatı oluşturuyor. Bittiğinde acaba başa gidip yeniden mi gezsem diye düşünmüştüm ancak dönüş trenini yakalama zorunluluğu vazgeçmeme sebep oldu. Dali Tiyatro Müzesi İspanya'da en çok ziyaret edilen ikinci müzedir, hem de büyük kentlerden bir tanesinde olmamasına rağmen. Dali Tiyatro Müzesi'ne nasıl gidileceğini anlatmadan önce, buraya ilginizi çekeceğini düşündüğüm bir kaç görsel ekliyorum. Dali Tiyatro Müzesi bileti 2020 ücreti 15 avrodur. Müzenin yanında ki Dali Mücevher Müzesi bu bilet ile ücretsiz ziyaret edilebilir. Müzeye yoğun bir talep olduğu için biletleri gitmeden önce online olarak almak gerekiyor. Dali Tiyatro Müzesi, aynı zamanda Salvador Dali'nin doğduğu kent olan ve Barcelona'nın kuzeyinde yer alan Figueres kasabasındadır. Barcelona'dan Dali Tiyatro Müzesi'ne tren ile gidebilirsiniz ya da bir tura katılabilirsiniz. Tur sizi kaldığınız otelden alıp, oraya bırakacak olsa da rakamlar pahalı. Özel bir sebebiniz yoksa rahatlıkla tren istasyonundan trene binip hızlı tren ile Figueres'e gidebilir ve Dali Tiyatro Müzesini ziyaret edebilirsiniz. Figueres tren istasyonu ile müze arası yürüyerek yaklaşık 20 dakika sürüyor. Ben hava güzel olduğu için yürümeyi tercih etttim. Tren istasyonundan aynı zamanda kalkan yavaş ve ucuz trenler de mevcut ancak bu trenlerin bilet satışı sadece aynı gün yapılıyor ve sabahtan bir kuyruğa girmek gerekiyor. Yani 10'daki trene binmek için sabah 6'da kuyruğa girmeniz gerekebilir. Ben şansımı iki kere denedim ama ikisinde de başarılı olamayınca, hızlı tren bileti aldım. Dali Tiyatro Müzesi'nin girişinde çantalarınızı ve eşyalarınızı bırakmanız gerekiyor. İçeride bazı aletler bozuk para ile çalışıyor. Her biri farklı değere sahip boy boy bozuk paralarınızı cebinize atıp içeri girmenizi tavsiye ederim, yoksa neyi kaçırdığınızı merak edip dertlenebilirsiniz. Müzeyi dilerseniz online olarak ziyaret edebilirsiniz. Ziyaret etmek için buradaki linke tıklamanız yeterli olacaktır. Eğer bu yazıyı beğendiyseniz ve instagram hesabımı takip etmek isterseniz, buradan ulaşabilirsiniz. Bozuk para ile çalışan bazı hareketli heykeller var. Onları çalışmak için gerekli. Sizi yeni keşfettim blogunuza bayıldım. Sistemli bir şekilde anlatımını beni oldukça mutlu etti akışı bozmadan yazabilmeniz güzel olmuş. Bende de blog açıp seyahatleri paylaşma isteği uyandırdıniz hersey için teşekkür ederim.


Frida Kahlo müzesi diğer adıyla La Casa Azul, Meksika'da görülecek yerlerin başında geliyor. Her gün yüzlerce turist buraya Latin Amerika'nın en ünlü kadınının özel hayatından bir parça görebilmek için akın ediyor. Frida'nın hayatına ve tarihin önemli anlarına tanıklık eden bu özel mekan 1958'te müze haline gelmiş. La Casa Azul Frida'nın hayatında önemli bir yer tutmuştur. Dieogo ile evlendikten sonra bir süre bu evden ayrılmış olsa da yine Coyoacan'daki ailesinin yanına dönmüştür. Frida Kahlo Müzesi ressamın en önemli eserlerinden bazılarını görebilirsiniz: Long Live Life, Frida and the Caesarian Operation, Portrait of My Father Wilhelm Kahlo. La Casa Azul'daki her nesne ressam hakkında bir şeyler anlatıyor. Koltuk değnekleri, korseler ve ilaçlar, Frida'nın çektiği fiziksel acıları ve geçirdiği birçok operasyonu göz önüne kolayca getiriyor. En sevdiğim köşesi mutfak, tipik bir Meksika mutfağı. Frida ve Diego burada yaşadıkları süre boyunca misafirlerine Meksika yemekleri ikram etmişler ve keyifli sofralar kurmuşlar. Troçki gibi ünlü bir çok dostlarını bu evde ve sofrada ağırlamışlar. La Casa Azul Frida ve Diego'nun zevklerinin bir sentezine dönüşmüş. Ressamlığının yanı sıra muhteşem bir mimari zevke sahip olan Diego tarafından İspanyol öncesi dönem eserleri ile döşenmiş. Frida'nın evi ölümünün ardından Diego'nun isteği ile halka açık bir müzeye dönüştürüldü. Diego ve Frida'nın ortak arzusu kendi eserlerini Meksika halkına bağışlamaktı ve öyle de yaptılar. Diego'da bu evde uzun yıllar yaşamış ve Frida'nın babası Guillermo Kahlo'ya ait kredi borçlarını üstlenerek ödemiştir. Guillermo Kahlo çok ünlü bir fotoğrafçı olmasına rağmen, Frida'nın geçirdiği operasyonlar sebebiyle ailenin çok fazla borcu vardı. Ölmeden önce Diego, arkadaşı Dolores Olmedo'dan ölümünün ardından on beş yıl boyunca La Casa Azul'daki banyosunu açmamasını istedi. Dolores de kendi yaşamı boyunca arkadaşının isteklerine saygı gösterdi. Frida'nın yatak odasının banyosu, küçük bir depolama alanı ve çeşitli sandıklar, dolaplar ve çekmeceleri kilitli tuttu. Diego tuvalette saklanan nesnelerin kısa bir envanterini bırakmıştı ancak yakın zamana kadar diğer alanların içerikleri hakkında hiçbir şey bilinmiyordu. Neredeyse üç yıl süren çalışmalar sonucunda uzmanlar bu belgeleri arşivleyebildiler. 22.000 belge, 6.500 fotoğraf, dergi ve süreli yayınlar, kitaplar, düzinelerce çizim, kişisel eşyalar, kıyafetler, korseler, ilaçlar, oyuncaklar.... Bu nesneler her iki sanatçının hayat hikayelerini zenginleştirecek ipuçları sunuyor. Yeni sergiyi ziyaret eden akademisyenler, Frida ve Diego'nun hayat hikayelerinin yeniden yazılması gerektiğini çünkü daha önceden öne sürülen bir çok önermenin yanlış olduğunu belirttiler. Tüm bu belgeler ışığında gerçek Frida'yı ve popüler kültür yüzünden yanlış tanıtılan Diego'yu görmek için La Casa Azul'a gitmek benim için bir keyifti. Frida Kahlo müzesinin önünde çok uzun kuyruklar oluşuyor, özellikle haftasonları. Meksika sıcağında bu sırada beklemek çekilmez bir hal alabiliyor. Biletleri müzenin web sitesinden satın alırsanız, sırada beklemeden önceden seçtiğiniz giriş saatinde içeriye girebilirsiniz. Frida Kahlo Müzesi, Meksiko'nun Coyoacan semtinde bulunuyor. Meksiko'ya uçak biletlerinizi www. obilet. com web sitesinden bakabilirsiniz. Frida Kahlo Müzesi online ziyarete açık. Görmek için son saatler olabilir. Linki buraya bırakıyorum.


Ölüleri, ölü yakma törenleri ve kirliliği ile ün yapmış Ganj Nehri, Hindistan'ın kutsal sayılan aynı zamanda en önemli nehirlerinden birisidir. Ganj diyince aklımıza hep Varanasi'de çekilmiş, kara renkli bir nehir gelir. Aslında Ganj, Varanasi'ye ulaşana kadar bir çok yol, bir çok şehir, bir hayatın içinden geçer. Yaşanmışlıklarla dolar, taşar. Belki de tüm bunlar ona ağır geldiği için bu rengi alır ve kusar içindekileri çevreye. Hindistan'ın kuzeyinde doğduğu topraklarda, Himalayalar'ın eteklerinde, yeni doğmuş bir bebek misali saftır, tertemizdir, berraktır, yemyeşildir. İşte bu noktalardan birinde Hindistan'ın yoga merkezi sayılan Rishikesh'te, Ganj'ın enerjisini hissetmek ve bir parçası olmak ister. O coşkulu akıntıya karşı koymak pek mümkün değildir, o nedenle yapılabilecek en güzel şey, akıntının bir parçası olmayı kabul edip, Ganj'da rafting yapmaktır. Bugüne kadar yapmak istediğim ama ertelediğim şeyler listesinde olan raftingi, ilk kez Ganj Nehri'nde deneyimleyecek olmak benim için ayrı bir heyecan kattı. Rishikesh'te sezon dolayısıyla çok fazla turist olmadığı için, olanların da büyük çoğunluğu yoga yapmaktan kalan vakitlerinde, müzik eşliğinde takılmayı tercih ettikleri için, kendimize özel olarak rafting turu organize etmek zorunda kaldık. Ganj'da rafting için iki farklı parkur var, birincisi 13km diğeri ise 21 km idi. Kısa olan kişi başı 400 rupi, uzun olan ise 600 rupiydi (yaklaşık 20-25 tl). Biz Hintli bir arkadaşımızın tavsiyesi ile uzun olanı tercih ettik. 4 kişilik ekibimizi kurduk ve ertesi sabah yola çıkmaya hazırdık. Sabah erkenden jipler ile gelip bizi aldılar ve muhteşem Ganj manzarası eşliğinde yola çıktık. Kısa bir eğitimden sonra kendimizi Ganj'ın dalgaları ve girdaplarının arasında bulduk. Ganj'ın soğuk suları yüzümüze çarparken bir yandan da akıntı üzerinde botu doğru yöne doğru ilerletmeye çalışıp, adrenalinin kana karışıp vücudumda dolaştığını hissediyordum. 21 km'lik parkurun bitişini gördüğümde, kendimi bottan aşağıya atıp, akıntıya bıraktım. Uzunca bir süre nehrin akıntısı ile yüzünce, botla aramdaki mesafe açıldı ve akıntının ters istikameti yönünde yüzmek zorunda kaldım.


Likya yolu'nun en uğrak noktalarından bir tanesi olan Gelidonya Feneri nerede, Gelidonya Feneri'ne nasıl ve ne zaman gidilir, sorularının yanıtlarını okumaya ve muhteşem manzaralı fotoğrafları okumaya başlamadan önce çayınızı kahvenizi alın gelin. Bekliyorum. Gelidonya Feneri Likya yolu üstündeki en güzel noktalardan bir tanesi. Denizden 227 metre yükseklikte bulunan fener manzarasıyla adından söz ettirse de, ters akıntıların bulunduğu Beş Adalar'da denizcilere yol gösteriyor. Yüzyıllar boyunca denizcilerin korkulu rüyası haline gelmiş olan bölgede bir çok deniz kazası mevcut. Hatta Bodrum Kalesi'nin içerisinde sergilenen batık Gelidonya'da bulunmuştur. 30 m. de derinlikte M. Ö. 1200 yıllarında tarihlendirilen bir Suriye Ticaret gemisidir. Dünyanın ilk bilimsel su altı kazısıdır. 1960 yılında yapılmıştır. Tarihten bu yana gerçekleşen kazalar sonucunda, bölgeyi daha güvenli bir hale getirmek için 1934 yılında Gelidonya Feneri'nin inşaasına başlanmış, 1936'da ise hizmete açılmıştır. O günden bugüne Demirci ailesinin özverili çalışmaları ile fener denizcilere yol göstermeye devam ediyor. Şans bu ya, oradayken fenerin sorumlusu ile karşılaştık, feneri kontrole ve tamiratları bitirmeye gelmişti. Hemen merak ettiğim soruları yönelttim. Sağ olsun kırmadan, sıkılmadan, sıcakkanlılıkla yanıtladı. İlk olarak dedesi fenerde yaşamaya ve çalışmaya başlamış, tabii o dönemlerde fener gaz yağı ile yanıyor, sönüyor. Epey iş. Dedesinin vefatının ardından babası ve en sonunda kendisine kalmış görev. Şu an güneş enerjisi ile çalışıyor fener ama tabii sık sık gelip kontrolleri yapılıyor. Fenere sadece yürüyerek gidilebiliyor ve o yüzden oraya bir alet çantası taşımak bile sıkıntılı iken hayatı nasıl idame ettiklerini merak ettim. En merak ettiğim şey ise su sorunu idi. Fenerde iki tane sarnıç bulunuyor. Bunlardan birisi dışarıda toplanan su kullanım suyu olarak kullanıyor, diğeri ise fenerin altında, burada çatıdan akan yağmur suları toplanıyor ve içme suyu oluyor. Giden herkes fenerde yaşamayı hayal etse de, epey zor koşullar şehrin konforuna alışanlar için. Gelidonya burnunun ucuna gidince hem Beş Adalar'ı hem de sol tarafta Sulu Ada'yı görmek mümkün. Fenerin biraz daha yukarısına ağaçlık kısım ise fotoğraf çekmek için ideal. Gelidonya Feneri Adrasan ve Karaöz'ün tam ortasında kalıyor. Beş Adalar'ın tam karşısında, Gelidonya Burnu'nun ucunda 227 metre yükseklikte yer alıyor. Gelidonya feneri Likya yolu üzerinde yer aldığı için trekkingden başka çare yok. İki farklı seçenek mevcut, birisi Adrasan'dan 6 saat süren dar bir trekking yolu, diğeri ise Karaöz'den 2 saatlik bir yürüyüş ile geniş ve ferah bir yol. Hatta Karaöz'den sonra araba ile gidilebildiği kadar devam edip, sadece 1 saatlik kısmını yürümek de mümkün. Gelidonya Feneri yürüyüşçülerin ve turistlerin uğrak noktası olduğu için hafta sonları oldukça kalabalık oluyor. Hatta bir gün içerisinde 1000-2000 kişi ziyaret edebiliyor. Keyfini çıkarabilmek için haftaiçi gitmek daha iyi. Bir de yazın sıcak dönemlerinde yürüyüş yapmaktan kaçınmakta fayda var. Bu denli sıcakkanlı yorumunuza hayran kaldım. Umarım yeni rotalar ile yolunuza devam edersiniz. Acaba restore ne zaman gelecek baya eskimişti çok güzel bir mekan yalnız.


Güneydoğu Asya yolculuğum öncesinde sırtçantası ve yanıma alınacak şeylerin seçimi kafamı en çok kurcalayan şeylerin başında geliyordu. Sahip olduğum iki adet çantadan biri konforlu ama küçük diğeri ise büyük ama sırt yapısı kötü. Mağazadan kafamdaki marka ve modelden çok farklı bir çanta ile çıktım. Tercihimi Northface'in kadınlara yönelik olarak ürettiği Terra 55 ten yana kullandım. Toplamda 12 kg ile yola çıkmaya hazırım.. 12 kg harika bir ağırlık. Rahat bir yolculuk yaşayacağından eminim. Yanındaki eşyalar da gayet yeterli. Belki fazla bile gelebilir. Evet hepsini sığdırdım hatta burada yaptığım alışverişler nedeniyle şuan fazlası var. Tek yapmanız gereken eşyaları rulo haline getirip koymak. bu kadar.


Avusturya'nın incisi, her sene dünyanın en güzel köyleri listesinde yer alan 799 kişilik nüfusu ile Hallstatt turistler tarafından büyük ilgi görüyor. Maalesef çoğu turist Hallstatt'a Viyana ya da Salzburg üzerinden günü birlik bir seyahat ile gelip kısa bir sürede köyü ziyaret edip birçok aktiviteyi bir güne sığdırmaya çalışıyor. Köy küçük olsa da yapacak ve görecek çok fazla şey var. Hallstatt'a günübirlik ya da birkaç günlüğüne de gidecek olsanız Hallstatt'ta gezilecek yerler listesini mutlaka kontrol edin. Sonra "ay bunu nasıl kaçırmışım" demeyin. Hallstatt, tarih öncesi çağlara dayanan tuz madenleriyle ünlüdür. Dünyanın en eski tuz madeni Hallstatt'ta yer alır. Günümüzde bu tuz madeni hem üretim açısından hem de turistik açıdan büyük bir gelir kaynağıdır. Kulağa çok cazip gelmese de bence Hallstatt'ta gezilecek yerler listesinde en başta yer alıyor. Bir tuz madeni ne kadar ilginç olabilir ki demeyin, görünce şaşırsınız. Mağara içerisinde ışık şovlarından, tarihsel sürecin anlatımına, 2 kilometrelik bir tren turu ve kızakla kaymaya kadar bir çok etkinlik var. Tuz madeni 30 kilometrelik bir alana yayıldığı için güvenlik sebebiyle kendi kendinize gezme şansınız yok. Belirli aralıklarla size eşlik eden tur rehberi ile gezebilirsiniz. Giriş için öncelikle finükülerle yukarı çıkıp sonrasında madene girmeniz gerekiyor. Finüküler ücreti ile tuz madeni tur ücretini kombine eden 30 avroluk bir paket var, onu almanızı tavsiye ederim. Gücünüz yeterse finükülersiz, trekking yolundan da çıkıp inebilirsiniz. Mevsime bağlı olarak iniş güzel olabilir ama çıkışı kesinliklikle tavsiye etmem. 1200 metre yükseklikten köye bakan Rudolph Kulesi, yerel tuz madencilerinin korunması için 1282'de Duke Albrecht tarafından inşa edildi. Skywalk gözlem noktası da tam olarak bu kulenin önünde. 1960 yılında kulede bir restoran açılmış ve bugün Hallstatt Gölü ve köyün muhteşem manzarasını sunuyor. Burada manzaraya nazır bir yemek yemek istemiştim ama kulenin camları çok küçük olduğu için manzarayı görmek çok kolay olmuyor. O yüzden göl kenarındaki restaurantlardan birini tercih ettim. Buraya finikülerle 3 dakikalık bir yolculuk ile kolayca ulaşabilirsiniz. Tuz madeni tur paketini satın aldığınızda otomatik olarak buraya da çıkmış oluyorsunuz ama tuz madenini ziyaret etmeyecek olanlar da sadece finiküler ücreti ödeyerek ulaşım sağlayabilir. Köy meydanı, Hallstatt merkezinde bulunuyor. Zaten küçücük olan bu köyde meydanı kaçırma şansınız yok. Meydanın ortasında bir heykel bulunur ve güzel binalarla çevrilidir. Bu meydanda restoranlar, kafeler, oteller, bar ve çeşitli hediyelik eşya dükkanları bulunuyor. Yani ihtiyacınız olabilecek her şey paket olarak sunuluyor. Hallstatt dağlık alanda yer aldığı için arazi ve yerleşim hem limitli olmuş. 1700'lerde ölen insanları gömecek yer kalmayınca mezardaki kemikleri ve kafataslarını çıkarıp, Beinhaus Kemik Evi'nde saklamaya başlamışlar. Kemikleri sergilerken görsellikten de ödün vermemişler. Her bir kafatasının üzerinde birbirinden güzel motifler ve desenler yer alıyor. Şu an kasabada hemen hemen herkes öldükten sonra yakılmayı tercih ettiği için yeni kafatasları eklenmiyor. En son eklenen kafatası ve kemikler 1983 yılında ölen bir kadına ait. Kasaba halkından öldükten sonra burada yer almayı tercih eden olursa, dileği gerçekleştiriliyor. Kemik Evi köyün tepesinde yer alan St. Michael Kilisesi'nin arka bahçesi gibi gözüken aslında mezarlık olan alanda yer alıyor. Mezarlık o kadar güzel çiçekler ile süslenmiş ve şirin ki, mezarlık olduğunu anlamak için biraz vakit geçmesi gerekiyor. Hallstatt'ta gezilecek yerler listesinin en başlarında yer alan Kemik Evi aynı zamanda hüzün turizmi diğer adıyla kara turizm meraklıları için ilgi çekici bir nokta. Kemik Evi'ne giriş ücreti 1.5 avro. Girişteki görevli orasının hikayesini anlatan bir kağıtta veriyor istediğiniz dilde. Türkçe de mevcut. Halltstatt dünyanın en huzurlu yerlerinden biri olarak adlandırılsa da, köy sakinleri aynı fikirde değil. Köy sakinlerinin büyük çoğunluğu gelen turistlerden şikayetçi ama bunu burun kıvırmak ya da tepeden bakmak gibi düşünmeyin, şikayet etmekte çok haklılar. Gün içerisinde gelen tur otobüsleri ile Hallstatt turistlerle dolup taşıyor. Özellikle Çinli turistler tarafından işgal edilmiş bir köy gibi hayal edebilirsiniz. Köydeki evler insanların özel yaşam alanı ve bir çok turist buna aldırmadan fotoğraf çekilmek için köylülerin bahçelerine, verandalarına, evlerine izinsiz olarak giriyor. Köyün hemen hemen yerinde biz burada yaşıyoruz, lütfen saygılı olun, çok gürültü yapmayın, özel mülktür gibi uyarıların bulunduğu tabelalar yer alıyor. Hem de bir çok dilde. Ben orada yaşamamama rağmen gürültüden ve saygısızlıktan rahatsız oldum. Ne zaman tur otobüsleri gitti ve köyde sadece yereller ve köydeki otellerin alabildiği kadar turist kaldı. İşte o zaman köye huzur geldi. Sokaklar boşaldı, insanlar azaldı, köy dinginleşti. Hallstatt'ın gerçekten huzurunu ve dinginliğini görmek istiyorsanız, mutlaka bir gece kalmalısınız. Avusturya Macaristan İmparatorluğu zamanında Hallstatt'ta bir çok Protestan vardı. Protestanlar kendi kiliselerine sahip olmadıklarından, 18. yüzyılda bir kilise kulesi veya çan olmadan bir dua evi inşa ettiler. Yaklaşık 60 yıl sonra kulesi ve çanı güzel bir kilise inşa ettiler. Bu bina bugün şehrin simgesi haline gelmiş ve en çok fotoğrafı çekilen yerler arasında. Kiliseyi ziyaret etmeyi bir çok kişi umursamasa da, fotoğrafını çekmek bir çok kişi için Hallstatt'ta yapılacaklar arasında başlarda. Hallstatt'ta gezilecek yerler için bir alternatif de Hallstatt Müzesi, Hallstatt'ın özel arkeolojik bulgularını sergilemek için 1888'de açılmıştır. Ziyaretçiler, Taş Devri'nden günümüze kadar binlerce yıllık tarih boyunca seyahat ederek bu güzel köyün tarihi hakkında her şeyi öğrenebilirler. Hallstattersee Gölü'nün tadını çıkarmanın birçok farklı yolu vardır. Pedallı bot kiralayabilir, kano ve sörf yapmayı deneyebilirsiniz. Mevsimine göre küçük teknelerde piknik yapan çiftleri ya da güneşlenme iskelelerinde oynayan ve eğlenen çocukları görebilirsiniz. İsterseniz, bisiklet de kiralayabilir ve gölü çevreleyen özel yürüyüş ve bisiklet yolunu keşfedebilirsiniz. Hallstatt'ın en popüler fotoğraf çekim noktasından biraz daha ileriye doğru gidip, soldaki yeşillik alanlara bakın. Sizce yeterince uslu bir çocuk olursanız belki alpakaları görebilirsiniz. Hallstatt'ta gezilecek yerler ne kadar çeşitli ise konaklama seçeneği o kadar az. Zaten çok küçük bir köy. Ona rağmen bence yeterince ev otele çevrilmiş durumda. 5 yıldızlı otel arıyorsanız bol şans. Oda kahvaltı bana en uygunu derseniz, tam size göre bir yer. Benim kaldığım otelin hem oda fiyatı çok uygundu ve çok konforluydu (gecelik kişi başı 50 avro). Hem de odam göl manzaralıydı ve otelin göl manzaralı güzel bir terası vardı. Hallstatt'ta konaklamayı planlıyorsanız, rezervasyonu son ana bırakmamakta fayda var. Hallstatt'a Viyana ve Salzburg üzerinden araba, tren ve otobüs ile ulaşmak mümkün. En konforlu ulaşım aracının tren olduğunu söyleyebilirim. Ulaşım konusunda daha detaylı bilgi için Hallstatt'a nasıl gidilir yazımı okuyabilirsiniz. Merhaba. Öncelikle yazı ve bilgiler için teşekkürler. Şubat ayında biz de Hallstatt'te olacağız. Ancak oteli henüz ayarlamadım. Siz hangi otelde kalmıştınız? Teşekkürler. Merhaba, benim kaldığım hotel Braugasthof Hallstatt.


Hallstatt, Avusturya'nın Salzkammergut Gölü Bölgesi'nde, Salzburg ve Graz arasında yer alan nefes kesici manzaralara sahip küçük bir köydür. Avrupa'daki en eski yerleşim yerlerinden biri olarak kabul edilen Hallstatt, UNESCO Dünya Mirası listesinde yer alıyor ve adını Avusturya'nın en önemli turistik mekanları arasına yazdırmış durumda. Her yıl dünyanın en güzel köyleri listesinde de mutlaka yer alıyor. "Avusturya'nın İncisi" olarak da bilinen Hallstatt, "Hallstattersee gölünün koruyucusu" olarak da anılır. Gölü ve Hallstatt'ı çevreleyen dağlar nedeniyle gerçekten muhteşem manzaralara sahip. Neresinden bakarsanız bakın nefes kesici bir manzara ile karşılaşıyorsunuz. Hallstatt küçük olsa da yapılacak çok fazla şey var : Tekne turu, yürüyüş yapmak, sörf yapmak, teleferik ile manzaraya tepeden bakmak, tuz madenini ve Kemik Evi'ni ziyaret etmek ve en önemlisi sessizliğin ve dinginliğin keyfini çıkarmak. Dağların ortasında yer alan Hallstatt nerede ve Hallstatt'a nasıl gidilir soruları çok fazla geliyor. Detaylı olarak açıklamaya çalıştım. Hallstatt Viyana ile Salzburg arasında yer alan, Avusturya'nın küçük bir dağ köyüdür. Hallstatt'ı ziyaret eden turistlerin büyük bir kısmı bir tur kapsamında, otobüs ile günübirlik uğruyor ve esas keyifli kısmını Hallstatt'ın sokaklarında sakince dolaşma şansını kaçırıyorlar. Tur ile ziyaret kısmını bir çok turizm acentesi ile organize edebilirsiniz. Hallstatt'a ulaşmanın en kolay yolu kesinlikle tren. Viyana ya da Salzburg üzerinden tren ile gelmek mümkün. Hallstatt'a Viyana'dan tren ile 3.5 saatte, Salzburg'dan tren ile 2.5 saatte ulaşılıyor. Tren bileti almak ve fiyatlar kontrol etmek isteyenler OBB'nin sitesinden bakabilir. Trenle Hallstatt istasyonuna ulaştıktan sonra karşıya köye bir tekne ile geçiliyor. Düzenli feribot seferleri her gelen trenin saatine göre organize edilmiş. Trenden indikten sonra aşağıya doğru kıvrılan tek bir patika ve bu patikanın sonunda muhteşem bir göl yolculuğunun başlangıcını yapacağınız tekne bulunuyor. Salzburg'dan otobüs ile Bad Ischl otobüs istasyonuna oradan da trene binip Hallstatt'a gelmek mümkün. İlla bir trene binilecekse neden en baştan trene binmeyeseniz ki? Salzburg'da tren istasyonu ile otobüs istasyonu birbirine çok yakın. Saatler konusunda bir sıkıntı olmadığı sürece otobüse binmeye gerek olmadığını düşünüyorum. Bildiğim kadarı ile Viyana'dan otobüs ile Hallstatt'a gitmek mümkün değil. Ancak bilen varsa yorum bırakabilir. Hallstatt yıllardır Avrupa'da gitmek istediğim yerler arasında, bence Hallstatt tur ile değilde böyle sakin bir yerde yalnız başına kafa dağıtmak için gezilmesi gereken bir yer. Tren konusunda önceden giden arkadaşlarımda kesinlikle sizinle aynı görüşte. Bir yere gitmeden önce blogunuz artık o yerler hakkında güzel bir referans haline geldi.


Bangkok'taki kedi bakıcılığı projesinden çalışma arkadaşım Erinda'nın kartlarını kaybetmesi, tüm parasının ve vizesinin bitmesi ile başlayan problemler silsilesinde için onu yalnız bırakmaya el vermediği için ben de bir süreliğine tek kadın olarak seyahat etmekten vazgeçip rotamı Kamboçya'dan Malezya'ya çevirdim. Amacım onu sağsalim bir şekilde workawayden bulduğu Langkawi'de ki gönüllü projesine teslim etmek, birazda etrafı dolaşıp yoluma devam etmekti. Langkawi'ye varır varmaz orada çok kalamayacağımı ve adapte olamayacağımı anlamıştım. İnsanların bakışları ve tavırları çok rahatsız edici. Sanki bir et parçasıymış gibi hissediyorum. Erinda'da otel sahibi mesajlarına net ve hızlı cevap vermediği için tedirginlik hissediyor. Kaldığımız hostelde çalışanlara Erinda'nın çalışacağı oteli sorduğumuzda yüzleri düşüyor. Gitmeyin diyorlar. Neden diye sorduğumuzda suya sabuna doku32wnan sebepler söylemiyorlar. Çok uzak, güzel değil gibi kelimeler dökülüyor ağızlarından. Halbuki fotoğraflarda gayet güzel gözüküyordu. Erinda'nın tedirginliği artınca ona otele beraber gitmeyi teklif ediyorum. Hem ben de bakarım, gelir tanışırım, beğenmezsem ya da rahatsız olduğum bir şey olursa sana söylerim beraber geri döner yolumuza bakarız, kart problemin çözülene kadar geçimini sağlayacağın başka biryer buluruz diyorum. Bana güvendiği için ve ben ondan biraz daha cingöz olduğum için çok mutlu oluyor. Ertesi gün kaldığımız hostelin çalışanları anlam veremediğim bir tedirginlik ile bizi otele götürüyorlar. Otele varmamızla birlikte otel hakkında söylenenler iyice anlamsızlaşıyor. Yeşillikler içerisinde gayet güzel bir otel, birbirinden şirin gözüken gönüllüler ve tatlı bir patron. Erinda'yı gayet içim rahat bir şekilde otele bırakırken, otelin sahibi Ajam'a başka gönüllüye ihtiyacınız var mı diye laf arasında soruyorum. Ajam çok memnun olurum diyince, ertesi gün başlamak üzere sözleşiyorum. Taksiyle kaldığım hostele geri dönerken, bizi getiren arkadaş benim de orada çalışmaya başlayacağımı duyunca acayip bir bakış atıyor. Eeeh diyip, geçiyorum. Ertesi gün toplu taşıma olmadığı için bir taksi ile otele doğru yola koyuluyorum. Bu taksi şoföründe de otelin ismini duyunca bir huzursuzluk hissediliyor. Orada mı kalacaksın diyor. Hayır çalışacağım dediğimde, bence vazgeç orası güzel değil diyor. Otelin aslında hayaletli olduğunu anlatmaya başlıyor ve kesinlikle kalmamam gerektiğini ilave ediyor. Ben hayaletlere inanmam diyorum. Israrla olduğunu anlatmaya çalışıyor. Sen gördün mü diye soruyorum. Cevap net, hayır. O zaman bana bir şey ispatlamaya çalışma lütfen. Yeni bir maceraya doğru adım attığımı hissediyorum. Halk arasında hayaletli olduğuna inanılan, değil çalışmak kapısının önünden bile geçmek istemedikleri bir otele gönüllü olarak çalışmaya gidiyorum. 1 hafta kalmaya niyetlenip, 22 gün kaldığım, maymunların uyurken odaya girdiği, düzenlediğim partiler nedeniyle Dubaili bir iş adamında iş teklifi aldığım, camdan geçerek ölüm tehlikesi atlattığım bu otelde hayaletin izini aramaya kararlıyım. Gözlerim o hayaleti her daim arıyor olacak. Belki uslu bir çocuk olursam, ben de bir gün hayaleti görebilirim.


Amsterdam'da en çok eğlendiğimiz yer. Giriş 15euro eğer Iamsterdam kartınız varsa 11.5 euro. Girdiğinizde size bir tane bileklik ve bu bilekliğin üzerinde iki tane boncuk veriyorlar. Bu boncuklarla ücretsiz bira alabilirsiniz ya da yarışmalara katılabilirsiniz. Amsterdam'ın göbeğindeki eski bira fabrikasını gezerken, bir yandan da biranın nasıl üretildiğini öğreniyor, bir yandan da geçmişten günümüze gelen değişiklikleri görebiliyorsunuz. Fabrikanın her bölümünde genç ve sizin tüm sorularınıza güleryüzle yanıt veren bir çalışan bulunuyor. Bir bölümde size biranın nasıl içilmesi gerektiğini ve en lezzetli biranın nasıl doldurulacağının anlatıldığı çok eğlenceli bir eğitime katılabiliyorsunuz. Ücretsiz oyunlar oynayabilir, ya da barda arkadaşlarınızla takılabilirsiniz. İçeride en az 2.5 3 saat vakit geçirdik. O yüzden kapanma saatine yakın zamanda giriş yapmamanızı öneririm. Bir de hediye olarak üstüne adınızı yazdırabileceğiniz şişe bira ya da cam bardaklar alabilirsiniz. Anlattığım heryeri unutun. Orası burası falan filan. Bir müze için harcanmış en iyi 11.5 euro. İzmir'deki bira fabrikalarının gidip Heineken Experience' tan birşeyler kapmaları lazım. Biranın nasıl yapıldığından başlayan öykü, bira nasıl doldurulur? a kadar soluk kesici bir şekilde anlatılıyor. Uygulamalar, 6d sinema... 2-3 saat nasıl geçti hiç anlamayacaksınız. Gerçekten isminin hakkını veriyor Heineken Experience. Bu arada bilekliğinizdeki boncukları iyi değerlendirin. İki boncukla 2 bira alıp sonra aa onu yapsaydım, aa bunu yapsaydım demeyin. Benden söylemesi. Sonra eve sertifikasız dönebilirsiniz. Ne sertifikası mı? Orasıda süpriz olsun.... Yeri gelmişken Roel'e de selamlar diyelim.


Pamukkale Hierapolisi, eski çağlara dönebilecek olsam yaşamak isteyeceğim şehirlerden birisi olurdu. Kente giriş için tercih edilecek en iyi kapı, travertenlerin bittiği noktadaki... Bu kapının tercih edilmesi halinde travertenleri yavaş yavaş tırmandıktan sonra kente ulaşılıyor. Tabi ki mevsime göre kapı tercihi yapılması daha faydalı olacaktır. Hierapolis hemen travertenlerin başladığı noktada yer alıyor. Hatta travertenlerin içerisindeki bir alanda Hierapolis'e ait yapılar bulunuyor. Birbirinden kesin çizgiler ile ayrılamayacak iki harika.. M. S. 200'lü yıllarda inşaa edilmiş olan kent, Efes Antik kenti kadar geniş bir alana yayılmış olsa da kazıların hepsi henüz tamamlanmadığı için gün ışığında çıkartılan yapılar birbirine çok uzak noktalarda yer alıyor. Yapılar arasında yürürken travertenlerin yakınındaki ağaçlık alanlara uğrayıp dinlenilebilir. Tiyatro, tapınak ve mezarlar dikkat çeken yapılar arasında. Hierapolis ve yakın çevredeki kazılardan çıkanlar Hierapolis müzesinde sergileniyor. Müze içerisinde en çok ilgimi çekenler ise topraktan yapılmış kevgir, ütü, Triton Heykeli ve gözyaşı şişeleri. Grek Tiyatrosu tipinde yamaca yaslanmış ve tüm mimari malzemesi ile korunabilmiş bir yapıdır. Triton mitolojide denizlerin haberci tanrısıdır Bir insanın gövdesine ve bir balığın kuyruğuna sahiptir. Pamukkale'de deniz olmamasına rağmen neden böyle bir tanrının heykelini yaptıkları da insanı merak içerisinde bırakan sorulardan biridir. Gözyaşı şişeleri, ölen kişinin arkasından gözyaşlarını biriktirip onunla birlikte gömmek için kullanılırmış. Daha fazla fotoğraf için lütfen facebook sayfamızı ziyaret edin.


Meksika'nın Oaxaca eyaletinde yer alan Hierve El Agua, Pamukkale'nin benzeri bir jeolojik yapı. Hierve El Agua 'ya giderken iki adet küçük köyden geçiyoruz. Birbiriyle kavgalı bu iki köy. Sebebi de Hierve El Agua 'nın gelirini paylaşamamaları. Bu köylerden bir tanesi Hierve el Agua 'nın tam yanında, diğeri de oraya giden yol üzerinde. İlk başta Hierve el Agua 'nın giriş ücreti olan 10 peso'yu devlet yardım amacıyla oradaki köy halkına veriyormuş, zaman içerisinde diğer köy bu duruma içlenmiş. Gelen turistler bizim köyün içerisinden geçiyorlar, paranın yarısı bizim hakkımız demişler. Tabii ki kimse kabul etmemiş. Bunlarda madem öyle biz de yolu kapatırız demişler ve kimsenin yoldan geçmesine izin vermemişler. 2 yıl boyunca hiç kimse Hierve el Agua 'yı ziyaret edememiş, arka taraftaki uzun yolu kullanmadıkları sürece. 2 yılın sonunda devlet duruma el koymuş. Giriş ücretini 25 pesoya yükseltip, iki köy arasında paylaştırmaya başlamış. İlk başta herkes durumdan memnunmuş ancak arıza çıkartan köy halkı bir süre sonra paranın eşit dağıtılmadığını düşünmeye başlamış çünkü giren çıkan sayısını kontrol edemiyorlarmış. Bu sebeple Hierve el Agua'ya giden yol üzerine bir tane daha geçiş noktası inşaa etmişler ve her geçenden 10 peso geçiş ücreti alıyorlar. Bu sayede hem kaç kişi geçtiğini tespit edip, Hierve el Agua'nın gelirinin eşit paylaştırıldığından emin oluyorlar hem de ekstra 10 peso gelir elde ediyorlar. Velhasıl kelam, bundan birkaç sene önce 10 peso olan giriş ücreti toplamda 35 pesoya gelmiş oldu. Çok zorlu olmayan ve yaklaşık 1 saat süren patikayı adımlarken, Hierve el Agua 'nın tarih içerisindeki kullanım şekillerine dair bir sürü hikaye dinleme fırsatımız oldu. Hierve el Agua 'nın sularının ne yönde kullanıldığına dair tartışmalar uzun yıllar boyunca süregelmiş. En büyük iddia, eski çağlarda tarım arazilerini sulama için kullandığı imiş. Bir bilim adamı ise bu iddiaya karşı çıkmış ve kanıtlamak için de suyun akış yönü birkaç kez değiştirilerek aşağıdaki tarım arazilerinin sulaması yapılmış. Meksikalılar için büyük önem arz eden mısırın yetiştirilmesinde, bu su kullanılınca tarladaki tüm mısırlar taşlaşmış, arazi ekim yapılamaz hale gelmiş. Hierve el Agua 'nın altında yer alan tuzun satıldığı ve ticaret ile geçim sağlandığı yönündeki teori ise yapılan deneyin ardından güç kazanmış. Hierve el Agua 'nın etrafında turlarken oluşumun ne kadar yüksek ve büyük olduğu anlaşılıyor. Taşlaşmış şelalenin en altından yukarıya doğru kafamı kaldırdığımda insanoğlu olarak doğa karşısında acizliğimizi fark etmemek işten bile değil. Gelmeden önce Pamukkale'nin yanına bile yaklaşamaz diye düşünürken, geldikten sonra fikrim değişti. Çok etkilendim. Pamukkale'de Hierve el Agua'da birer kalsiyum oluşumu. Hierve el Agua'da Pamukkale kadar çok havuz bulunmuyor. Yanlış saymadıysam 3 tane ve bu havuzlar insanlar tarafından inşaa edilmiş. Hierve el Agua'nın suları yemyeşil iken, Pamukkale bembeyaz. Hierve el Agua'nın havuzlarında tıpa var. Her yıl suları temizlemek için iki kez boşaltılıyor. Pamukkale adının hakkını vererek bembeyaz olmayı sürdürüyor. Hierve el Agua ise mineral farklılıklarından dolayı içerisinde farklı renkleri barındırıyor. Pamukkale enine doğru büyürken, Hierve el Agua dikine doğru büyümüş. Pamukkale'nin suları büyümeyi sürdürmek ve aynı zamanda varolanları korumak amacı ile bazı dönemlerde yön değiştiriliyor. Oaxaca şehir merkezinden Mitla yönüne giden collectivolara bindikten sonra, Mitla'da Hierve el Agua'ya giden ikinci bir dolmuşa binerek ulaşılabilir. Ya da şehir merkezinden tur satın alınabilir. İki versiyon da yaklaşık aynı ücrete geliyor. Arada maksimum 50 pesoluk bir fark olabilir. -ki eki bitişik olacaktı.


Hindistan aynı gün içerisinde hem hayatın en mutlu anlarını yaşatan hem de hüngür hüngür ağlamaya sebep olan bir yer ve buraya ilk kez ayak basıldığında şok yaşamamak mümkün değil, ancak aşağıdaki maddelere göz gezdirmek en azından ilk darbeyi hafif atlatmaya yardımcı olacaktır. Trafiği göz önünde bulundurun! Hindistan'a indikten sonra ilk yapılan şey muhtemelen bir taksi ya da rickshawa binip otele geçmek olacaktır. Hindistan'daki trafiği tarif etmek pek mümkün değil. Tam anlamıyla bir kaos! 3 şeritli yolda 5 araç ve bir kısım inek olması muhtemelden öte bir realite. Bitmek bilmeyen bir gürültü, korna sesi ve kalabalık daha önce hiç yaşamadığımız bir tecrübe. 10 dakikalık yolu 50dk da almaya hazır olun. Havalimanına giderken biletinizin çıktısını alın. Havalimanı girişinde askeri görevliler pasaport ve bilet kontrolü yapıyor. Biletini ibraz edemeyenleri içeri almıyorlardı. Ben telefonumda elektronik biletim olmasına rağmen bilet Türkçe olduğu için sıkıntı yaşadım. Bu gibi durumlarda ikna kabiliyetinizi kullanmanız gerekebilir. Paranızı bozdururken güvenirliğine emin olduğunuz döviz bürolarından bozdurun. Tüm paranızı aynı anda bozdurmayın. Planlarınızı esnek tutun! Hindistan'da zaman dünyanın geri kalanından daha farklı işliyor. Bugün ölecekmiş gibi yaşıyorlar, saatler hep şimdiyi gösteriyor. Hızlı çabuk gibi kavramlar orada işlemiyor. Birazdan dedikleri şey 5 saat sonra da olabilir, iki gün sonra da. Bu nedenle planlarınızı esnek tutun, biletlerinizi arada uzun bekleme süreleri olacak şekilde alın. Trenle yolculuk edin! Trenle yolculuk Hindistan'a, kültüre ve hayata dair birçok şeyi çok kısa bir sürede algılamanıza yardımcı olacaktır. Hindistan'a gitmeden önce bilinmesi gerekenler arasında sağlık ve hijyen koşulları en çok konuşulanlar arasında geliyor. Hastalanacaksınız!!! Hastalanmaya hazır olun. Bundan kurtulmak ihtimaliniz yok. Gitmeden önce mutlaka kapsamı geniş bir seyahat sigortası yaptırın. Aşı yaptırın! İki aydan uzun seyahat edecekseniz, seyahat sağlığı merkezinden randevu alıp ücretsiz aşılarınızı yaptırın ve seyahat sağlığı konusunda bilgilenin. Uluslararası aşı karnenizi almayı ve yaptıracağınız aşıları bu karneye işletmeyi unutmayın. Yanınıza ilaç alın! Seyahatten önce doktorunuzla görüşüp varsa kronik rahatsızlıklarınızın ilaçlarını yanınıza alın. İlave olarak mide, ishal hapı ve elektrolit alın. Hindistan cevizi suyu için! Seyahatiniz esnasında yeme içme ile sıkıntı yaşadığınız halde Hindistan cevizi suyu içmeye özen gösterin. Hindistan cevizi suyu yapısı itibariyle vücudun kaybettiği mineral ve elektrolitleri geri kazanmanıza yardımcı olacaktır. Yemeği sağ el ile yiyin! Bir çok Hint restoranında çatal bıçak bulunmaz ya da istenmediği sürece gelmez. Eğer yemeği eliniz ile yiyeceksiniz, sol elinizi kesinlikle değdirmeden sağ eliniz ile yiyin. Bir çok Asya ülkesinde olduğu gibi Hintliler de sol ellerini taharat için kullandıklarından yemekleri sağ el ile tüketiyorlar. İlk başta zor gelse de solak olmama rağmen, ben de sağ el ile yemeyi öğrendim. Şişe su için! Sokak yemeği tüketin tavsiyesinden sonra ironik gözüken bir tavsiye olsa da, bu konu cidden önemli. Sudan ciddi hastalıkların bulaşması çok yaygın. O nedenle sadece şişe su tüketin. Hangi sudan yapıldığını bilmediğiniz buzları tüketmekten uzak durun. Emin olun o buzlar şişe sudan yapılmıyor. Alıştığınız temizlik standartlarının dışına çıkın! Odanızda duş varsa mutlu olun. Tuvaletlere tam teçhizatlı gidin. Eğer temiz değillerse, işletme sahibi ile boş yere kavga etmeyin. Belki de temizdir, ama siz öyle algılamıyorsunuzdur. Hindistan'a gitmeden önce bilinmesi gerekenler arasında bir de pazarlık var. Pazarlık yapmaktan çekinmeyin! Alışveriş yapacağınız zaman pazarlık yapma ya onda bir fiyattan başlayın. Fiyat konusunda ısrarcı olun. İyi olduğunu düşündüğünüz fiyatta buluşun. İzleneceksiniz! Hintlilerin kültürlerinden ve yaşam koşullarından dolayı kişisel alanları birbirine geçmiş durumda ve sizin şahsınıza ait bir alan olduğu fikrini anlamakta zorlanıyorlar. Sizin için saygısızlık olan bir şey onlar için çok doğal. Toplu taşıma aracı ile yolculuk yaptığınızda yolculuk ne kadar sürerse sürsün, gözler üzerinizden ayrılmayacaktır ya da size çok yakın duracaklardır. Bunları görmemeyi öğrenmelisiniz. Turist tuzaklarını öğrenin. Her bölgenin kendine özgü turist tuzakları var. Benim başıma gelmez demeyin, gitmeden önce mutlaka öğrenin. Tanımadığınız insanlardan hediye almayın. Aldığınız hediye sonunda karşılığında para ödemek zorunda kalacağınız bir kandırmacaya dönüşebilir. Tanımadığınız ve talep etmediğiniz halde size yardımcı olmayı teklif eden ve aşırı dostane tavırlarla yaklaşan insanlardan uzak durun. Avrupa'dan geldiniz turist olduğunuz ya da beyaz olduğunuz için insanlar bitmek bilmeyen bir miktarda paranız olduğunu düşünecekler. Adeta yürüyen bir ATM imişsiniz gibi davranacaklar. Omuzlarınızı örtün! Hindistan'da omuzların açık olması hoş karşılamıyor. Bu nedenle sürekli bir şal ile kapatın ya da uzun kollu kıyafetler giyin. Mümkün olduğunca muhafazakar giyinmeye özen gösterin. Tapınaklarda ya da evlere girerken ayakkabıları çıkartın! Bahçenin girişinde ya da merdivenlerin başında diğer insanların ayakkabıları bıraktığı yerde bırakın. Eğer sizden başka kimse yoksa bile uyarılara dikkat edin. Din adamlarına saygısızlık etmeyin! Hindistan'da din mevzusu epey karışık, birçok din, yüzlerce Tanrı ve bunlara bağlı din adamları var. Din adamı ya da kutsal olduğuna şüphelendiğiniz birisine karşı saygısızlık etmekten kaçının. Fiziksel temas kurmayın. Son olarak eğer garip bir şeyler olduğundan şüpheleniyorsanız, bilin ki olmuştur. Hindistan gezilecek yerleri aşağıdaki linkten okuyabilirsiniz.. Hindistan'a gitmeden önce bilinmesi gerekenler yazısı ile ilgili olarak Hindistan severlerden çok tepki aldım. Ne kadar kötü yazmışsın, Hindistan'ı böyle tanıtma, "Hindistan'a gitmek isteyenleri soğutuyorsun" gibi şeyler söylendi hep. Hindistan benim en sevdiğim ikinci seyahat destinasyonu ama bazı şeyleri de olduğu gibi aktarmak gerekiyor. Seyahat etmenin moda haline geldiği günümüzde insanlar bir gezgin / blogger / seyyah artık her ne haltsa, ondan olmak için Hindistan'a gidiyorlar. Hazırlıksız gidip, sıkıştıkları anda çözüm üretmek yerine tecrübeli insanları darlıyorlar. Herkesin hazırlıklı olması adına bu yazının bu şekilde olması gerekiyor. Kimseye toz pembe bir Hindistan anlatacak değilim. Hindistan'a gitmek isteyenler ne göreceklerini ve yapacaklarını bilsinler. Çok merak ettiğim ettiğim BİR ÜLKEYDİ. SANIRIM ARTIK GİTMEK İSTEMİYORUM. BU KADAR RİSKE DEĞMEZ. Hindistan mutlaka görülmesi gereken bir ülke, oraya gidip aynı dönmeniz mümkün değil, değişik bir aura ve enerji, herkese kattığı değer ise farklı oluyor. bir de tecavuz konusunda bayagi rahat ulke. Çok güzel bir yazı olmus, her ne kadar arada insanları burayı mutlaka görün desenizde. 18 ekimde başlayacak 10 günlük bir seyahat planım var. Bu kadar kalabalık ve temiz olmayan bir ülkeye giderken, tavsiyelere çok ihtiyacımız var. Her birine kulak asmaya çalışacağım.. Umarım seyahatiniz çok keyifli ve güzel geçmiştir. İnsanlar size niye zarar versinler? Hem erkek arkadaşınız da oradaysa keyifli bir seyahat olabilir.


Hindistan 'ın zengini çok zengin, fakiri çok fakir diye anlatılır ya.. İşte Delhi'ye adım attığımda tam olarak bununla karşılaşacağımı düşünmemiştim. O güne kadar Hindistan 'da sokakta yatmak zorunda kalmış, tacize uğramış, pasaportunu kaptırıp geri almış birisi olarak başıma gelen en güzel şey Elena ve Sid ile karşılaşmak oldu. Elena 3 yılını Türkiye'de İngilizce öğretmenliği yaparak geçirmiş bir Rus, Sid ise zengin olduğunu sonradan öğrendiğim ailesine resti çekmiş, istemiyorum sizin paranızı diyip biriktirdiği 3 kuruşla seyahat eden bir Hintli.. Rajastan'da karşılaştığım Sid ve Elena ile birlikte maceradan maceraya atılmak, Hindistan seyahatini aşırı keyifli bir hale getiriyordu. Sid, bizden ayrılıp Delhi'ye arkadaşının doğum gününü kutlamaya gitmiş, biz ise Rajastan seyahatimizi tamamlayıp Delhi'de Sid ile sonrasında buluşma kararı almıştık. Delhi'de kalacak yer olup olmadığını sorduğumda Sid arkadaşı Manu'nun evinde kalabileceğimi söylemişti. Metro istasyonundan beni arabayla almaya geldiklerinde küçük bir şok yaşadım. Otostop harici bir arabaya binmeyeli 5 ayı geçmişti. Yolda bir ara Sid, Manu'nun babasının general olduğunu ve evlerinin kapısında iki silahlı askerin nöbet tuttuğunu, onları gördüğümde korkmamı söyledi. Ben neden bilmiyorum ama söylediklerini pek ciddiye almadım. Evin kapısına vardığımızda gerçekten kapılar nöbet tutan iki asker tarafından açıldı ve koskocaman bir bahçe içerisindeki müstakil ev gözüktü. Askerleri görünce bir tedirginlik aldı beni. Ne de olsa askeri bir binaya giriyordum ve istediğim gibi girip çıkabilecek miydim emin değilim. Bar mı film mi tekliflerine yorgun olduğum için film diye cevap verdim. Hindistan 'da olduğum için kafamda Bollywood filmi izleme fikri canlanmışken, Manu bana Nuri Bilge Ceylan filmi izlemek ister misin diye sordu. Nuri Bilge mi?! Şaka mı bu? Hintli bir Nuri Bilge fanatiği ile tanışacağımı hiç düşünmemiştim. Israrlı teklifini ısrarlı bir şekilde red ettikten sonra, adını bile hatırlamadığım saçma sapan bir filme kanaat getirdik ve ben yorgunluktan 5. dakikada uyuyakaldım. Sabah uyandıktan bir süre sonra Sid saate baktı ve dedi ki, Tuğçe birazdan 3 hizmetçi gelecek, birisi çay isteyip istemediğimizi soracak, başka bir tanesi odayı toplayacak diğeri ise çamaşırları yıkacak. Manu'da bir yandan utanıp sıkılıyor, bir şekillere giriyor. Yok artık diyip yine inanmadım. Bir süre sonra Manu'nun babası olduğunu düşündüğüm bir adam geldi, bize selam verdi, Hintçe bir şeyler konuştular ve gitti. Yine aynı adam 5 dakika sonrasında elinde çay tepsisi ile karşımda belirdi. İki hafta önce sokakta yatarken, o an birisi bana çay servis ediyordu. Noluyor ya?! Derken diğer iki hizmetçi adam da geldi ve odayı toplamaya başladılar. Çaylarımızı yudumlayıp olayın şokunu atmaya çalışırken, Manu bana Türk politikası hakkında sorular sormaya başladı. Önce Recep Tayyip Erdoğan dedi. Tamam dedim adını bilebilir. Sonra AKP dedi. Evet diye düşündüm, politika ile ilgili ise parti adını da biliyordur. Ardından Feto ve RTE arasındaki çekişmenin detayları, göz altına alınan gazeteciler ile ilgili sorular sormaya başladı. Bu arada tarih Mart 2015. Daha ortada darbe filan yok. Nasıl bilebilirsin bu kadar detaylı diye sorduğumda, Hindistan 'ın başkanı Modi'nin 4 yıl geriden takip ederek birebir RTE'nin politik duruşunu sergilediğini, o nedenle Türk politikasını çok dikkatli bir şekilde takip ettiklerini anlattı.


Sabah 9.35 te konsoloslukla görüşme var. Erkenden kalkıp yine tuttuk İstiklal'in yolunu. Şans o ki metrodan iner inmez gözümüze tarihi tramvay takıldı orda durakta duruyor. Hemen atladık. 9.20 konsolosluktayız. İçeri alındım bekleme salonuna bekliyorum. Tabi benden öncekilerinde görüşmelerine de kulak misafiri oluyorum. O dakikaya kadar herşey normal gidiyordu. Heyecan falan yoktu. Ne zaman turistik 10 numaraya görüşmeye dediler bir heyecandır başladı. Neyseki ilk 1-2 sorudan sonra ne heyecan ne bişi kalmadı. İyi geçtiğini kanaatindeyim ama sonuçlar cuma belli olacak. Yine bir bekleyiş. C'nin Hollanda konsolosluğundaki randevusunu fırsat bilip, hemen istiklal'in ara sokaklarına daldım. Ona konsolosluk tarafından absürt sorular sorulurken, ben bir kafede oturmak yerine biraz dolaşmak istedim. Rotam belirsizdi. Ara sokaklarda çok güzel evler ve tarihi yapılar vardı. Gözüme hangi sokak güzel gözükürse, oraya giriyordum. Hollanda konsolosluğunun yanından aşağıya doğru inip, İtalyan konsolosluğunun önünden geçip, eski cumbalı evlerin olduğu bir sokaktan, cezayir sokağa, oradadan da Galatasaray Hamamı'nın önünden çiçek pasajına vararak rotayı tamamladım. Anlatılacak pek birşey yok. Sanırım fotoğraflar yeterli olacaktır. İyi geçtiğini kanaatindeyim ama sonuçlar cuma belli olacak. Yine bir bekleyiş. C'nin Hollanda konsolosluğundaki randevusunu fırsat bilip, hemen istiklal'in ara sokaklarına daldım. Ona konsolosluk tarafından absürt sorular sorulurken, ben bir kafede oturmak yerine biraz dolaşmak istedim. Rotam belirsizdi. Ara sokaklarda çok güzel evler ve tarihi yapılar vardı. Gözüme hangi sokak güzel gözükürse, oraya giriyordum. Hollanda konsolosluğunun yanından aşağıya doğru inip, İtalyan konsolosluğunun önünden geçip, eski cumbalı evlerin olduğu bir sokaktan, cezayir sokağa, oradadan da Galatasaray Hamamı'nın önünden çiçek pasajına vararak rotayı tamamladım. Anlatılacak pek birşey yok. Sanırım fotoğraflar yeterli olacaktır. Çok güzel anılarınızın geçtiğine eminiz.. Ne kadar şanslısınız, en güzel vakitlerinde oradaymışsınız.


Iamsterdam City Card, ön ödemeli bir geçiş ve indirim kartıdır. Yani toplu taşımadan, Amsterdam'ın en ünlü müzelerine kadar ücretsiz ya da indirimli olarak hem de sıra beklemeden giriş yapmanızı sağlayan bir kart. Hollanda müzecilik konusunda kendisini fazlasıyla geliştirmiş bir ülkedir. Aklınıza hayalinize gelebilecek her şeyin müzesini burada bulabilirsiniz. Bizim ülkemizde ve çoğu Avrupa ülkesinde turizm ofislerinde ücretsiz rehberler ve şehir haritaları verilmektedir. Amsterdam ise bunu ticarete dökülmüş. Bunun yerine Amsterdam city card dedikleri kartı icat etmişler. - belli başlı müzelere ücretsiz giriş, - kimilerine %25 indirimli giriş, - ilk okuttuğunuz andan itibaren geçerli ücretsiz toplu taşıma kartı, - bir adet kanal turu, - bazı restaurant/kafe/barlarda indirim sağlamaktadır. Bu kartın yanında harita verilmemektedir. 2,5 euro ödeyerek bir harita alabilirsiniz. Eğer 2.5 euro ödemek istemezseniz, kaldığınız otelin ya da herhangi bir otelin lobisine gittiğinizde size ücretsiz bir harita vereceklerdir. Fakat bu haritalar tahmin edebileceğiniz gibi aynı kalitede olmuyor. IAmsterdam'ın hazırladığı haritayı almanızı tavsiye ederim çünkü çoğu zaman günü kurtarıyor. Harita öyle güzel bir şekilde dizayn edilmişki, bulunduğunuz noktadan geçen toplu taşıma araçlarını ve bunların hangi rotayı izlediklerini görebilirsiniz. Zaten elinizde de ücretsiz toplu taşıma kartı olduğu için bir müzeden diğerine giderken vakit kaybetmezsiniz. IAmsterdam Card fazlasıyla, parasını çıkartıyor. Müzelere tek tek girmeye kalkarsanız, karta ödeyeceğiniz paranın çok üstünde bir para ödersiniz. IAmsterdam Card fazlasıyla, parasını çıkartıyor. Müzelere tek tek girmeye kalkarsanız, karta ödeyeceğiniz paranın çok üstünde bir para ödersiniz. Yine de kartı satın almadan önce, kaldığınız süre zarfında kaç müze gezebileceğinizi ve kartın maliyetini karşılaştırmayı unutmayın. Mutlaka kar zarar tespiti yapın. Ben 2012 yılında gittiğimde 3 günlük kart ücreti 59 avro idi. Bu yazı Mart 2020'de güncellenmiştir. Daha ileri bir tarihte okuyorsanız, ücretsiz giriş yapılan müzeleri ve kart ücretini lütfen gitmeden kontrol edin.


çalınıyor. İlerliyorum o yöne doğru. Bir ayin sürüyor tapınağın bir bölümünde, dikkatimi ilk çeken şey insanların ya siyah ya da beyaz giymiş olmaları. Özel bir ayine benziyor. Usulca ayakkabılarımı çıkarıp içeriye giriyorum ve farkediyorum ki bir cenaze törenindeyim. Gözler bana çevriliyor, utanıyorum. Hemen fotoğraf makinemi çantama sokuyorum. Biraz izliyorum ayakta ama farkındayım böyle olmayacak. İzlemek istiyorum; merak ediyorum çünkü neler olduğunu, olacağını. Üzerimdeki beyaz tshirtten cesaret alarak gidip en arka sırada bir yaşlı kadının yanına oturuyorum. Gülümsüyor bana, içtenliğini gözlerinin ışıltısından anlayabiliyorum. Ne yaparlarsa aynılarını yapıyorum bende elimden geldiğince. Sadece tekrarladıkları sözleri tekrarlamıyorum saçma birşey söylerim diye. Ön sıralarda insanlar birbirlerini dürtüyor, beni işaret ediyorlar. Gülüşüyorlar. Hatta dönüp fotoğrafımı çekiyorlar. Bu cenazede ağlayan kimse yok. Ağıt yakan ayılan bayılan kimse yok. Yanımdaki teyze birşey diyor anlamıyorum, yüzümü okşuyor, gülümsememi istiyor. Grubun yüzü dışarıya doğru bakıyor. Tabut arkada. Sıranın en önünde kırmızı bir sandalyede oturan bir adam ve arkasında kadın var. Aile büyükleri imiş. Geri kalan herkes yerde. Yan tarafta monklar yanyana oturuyor ve ilahi söylüyor. Biraz ötelerinde de bir müzik orkestrası var. İlahiler okunuyor bir süre. Sonra tapınakta görevli bir adam tepsi tepsi yiyecek getiriyor. Bizdeki ekmeği öpmek gibi aile büyüğü olan adam dörder kere tepsileri başa getirip götürüyor. Tanrıya sunuyorlar. Bu esnada arkadaki grupta herkes eliyle yanındaki ya da önündeki kişilere dokunuyor. Bir nevi döngü gibi birşey oluşuyor, herkes birbiriyle bağlanmış durumda. Görevli birşey diyor herkes tabuta doğru dönüyor. Bana da birşeyler işaret ediyor anlamıyorum. Ayaklanıyorum. Gitsem mi kalsam mı bilemiyorum. Şaşkınım. Yine gülüşmeler. Yanında oturduğum o yaşlı kadın geliyor, bana yanını gösteriyor. Yine yanyana oturuyoruz. Bu sefer sıranın en önündeyim. Aile büyükleri sandalyeleriyle grubun önüne yerleşiyor. Az önce yapılan herşey yüzler tabuta dönük olarak tekrarlanıyor. Bu sefer ölen kişinin ruhuna sunuluyor yiyecekler. En son farklı olarak bir tek tütsü veriyorlar elimize. Onları kaldırıp indiriyoruz başımıza ve yemek arası veriliyor. Bu arada hemen gelip tanışıyorlar benimle. Bugünkü ayin sadece aile mensuplarına özel bir ayinmiş. Dışarıdan davetsiz kimse katılamazmış. Ben öyle patavatsızca gidip oturduğumda, ölen 92 yaşındaki kadının ruhunun benim içimde olduğuna ve bu sayede onların yanına geldiğine inanıyorlar. Tüylerim diken diken.. Geldiğim için çok mutlu olduklarını söylüyorlar. Bizde olsa dalga mı geçiyorsun sen diye sopayla kovalarlar. Akşam yemeğine davet ediyorlar. Hep beraber sofraya oturuyoruz. Masada ne varsa ağzıma sokuşturuyorlar. Tüm ilgi üzerimde. Tüm gözlerin içi gülüyor. Ağzımdan çıkan her kelimeyi dikkatle dinliyorlar. Napıyorsun, nerden geliyorsun, nereye gidiyorsun gibi klasik sorular geliyor. Anlatıyorum bende. Tek başıma seyahat ettiğimi duyunca şaşkınlıklarını gizleyemiyorlar. Hemen telefon numaraları alınıp veriliyor. Başın sıkışırsa ara mutlaka diyorlar. Bu arada bir adam geliyor yanıma, elinde milli piyango biletleri. İki tane çektiriyor bana. Tüm aileye milli piyango bileti dağıtıyor. Ne güzel bir adet.. Ya çıkarsa diyip saklıyorum hemen 🙂 Ben de hemen hayaller başlıyor. Ooooo acaba kaç ay daha seyahat ederim bu parayla. Yoksa yatırım yapsam da, ömür boyu mu seyahat etsem filan.. Klasik hayaller işte. Törende yanına oturduğum teyze öteki masadan bana laf atıyor. Bana koca bulsun diyormuş. Tamam diyip fotoğrafını çektiğimde bu sefer o utanıyor. Ayinin 3. günüymüş. Ertesi günde defin töreni varmış. Daha büyük bir tören olacak müsait olursan gel diyorlar. Ertesi gün için şelale programım var. Yemişim şelalesini bir daha nasıl böyle birşey yaşayabilirim diyip ertesi güne sözleşiyorum. Güzel yazı eline sağlık. Ben de dünya turuma Tayland'dan başlamıştım. Otostopla Asya kıtasını gezecektim fakat Türkiye'ye geri dönmek zorunda kaldım uzun hikaye. Bana da dua eder misin yarım kalan dünya turuma çıkmak istiyorum. İlham verici harika bir yazı olmuş. Teşekkürler.


Bir gün önceden sözleştiğim gibi saat 15:00'te aynı tapınağa gidiyorum. Beni Aim ve Ping karşılıyor. Ping 7 yaşında dünyalar tatlısı bir kız. Asyalılar has bir çekingenlik onda da var. Birkaç fotoğrafını çekiyorum hoşuna gidiyor. Tapınağın çatısını gösterip burdan çok güzel gözüküyor çeksene diyor. Çekiyorum beğenmiyor. Al sen çek o zaman diyip makineyi eline veriyorum. Babası fotoğrafiıymış belli ki alışık makinelere. Güzel fotoğraflar çekiyor benim için. Kullandığım fotoğrafların bir kısmı ona ait. Bussy geliyor elinde kırmızı bir iple. Kötülüklerden korunmak için sakla bunu diyor. Bende koluma bağlıyorum. Tören başlamak üzere. Herkes yerini alıyor. Bu sefer davetlilerin arasında oturuyorum dışarıdaki sandalyelerde. Aile üyeleri içeride kadınlar ve erkekler karşılıklı birer sır halinde yanyana oturuyorlar. Monklar ve orkestrada bir yanda. Tören başlıyor. Monklar yine ilahi ya da dua okuyorlar. Ayıramıyorum tam olarak. Ardından davetliler merdivenlerde içeriye girmeden dua ediyorlar sonra içeriye giriyoruz orada dua ediliyor tütsüler yakılıyor. Altın varaklı kağıtlar yakılıyor ve aynı süreç aile üyeleri tarafından tekrarlanıyor. Ardından bazı isimler okunuyor ve aile büyükleri bu kişilere zarf içinde para takdim ediyor. Varlıklarını yakınlar ile paylaşmanın bir yolu imiş. Tabut tapınağın ortasına taşınıyor üzerine topraktan bir sürahi konuyor. Monklar dua ediyor. Tapınak görevlisi çekiçle tabuta o altın varaklı kağıtlardan çakıyor. Monk geliyor. O da aynı noktalara birer çivi çaktıktan sonra çekiçle sürahiye vuruyor. Sürahi yere düşüyor kırılıyor içindeki su etrafa dökülüyor. Tabut küçük bir tapınak görünümündeki cenaze arabasına taşınıyor. Bizlerde arabalara doluşup mezarlığa gidiyoruz. Mezarlıkta tabut cenaze arabasından indirilip mezara yerleştiriliyor. Ceset tabuttan çıkartılmıyor. Herkese içinde sim olan varaklı kağıtlar dağıtılıyor monkların duasının ardından sırayla mezarın başına gidip bu simleri ve birer avuç toprak atıyoruz. Aile üyeleri davetlilere üzerinde horoz resmi olan birer kase hediye ediyor. 5 ay boyunca taşıyamacağımı biliyorum bu yüzden almak istiyorum ama ısrar ediyorlar. Sokak hayvanları için mama kabı olarak kullanmak üzere alıyorum bende. Hayırlı bir işe vesile olsun diye. Sokaklardaki hayvanlar çok zayıf. Aile üyeleri mezarın başına geçip dua ediyorlar. Tepsi tepsi yemekler yine geliyor üçer kere kaldırılıp indiriliyorlar. Bir kere buda bir ker dharma ve bir kere de monklar için. Aile üyelerine birer kırmızı kumaş dağıtılıyor tapınak görevlilerinden biri içerisinde çakıl toprak pirinç ve bozuk para bulunan karışımı avuç avuç üzerlerine fırlatıyor. Toz toprak içerisinde kalıyorlar. Yere düşen pirinç taneleri ve bozuk paraları bu kumaşın içerisine toplayıp saklıyorlar. Pirinç taneleri devam eden hayatı bozuk paralar ise bereketi simgeliyor. Son olarak tabutun üstü kapatılıyor ve veda ediyorum içimdeki yabancıya. Artık tek başımayım yola devam edebilirim..


İstifamı verdim, restimi çektim. Artık beyaz yakali hayata veda ediyorum... Günlerce partiler düzenlendi gidişimin şerefine.. İlk uzun süreli seyahatim olacak. Tek kadın 6 ay boyunca, dilini kültürünü bilmediğim ülkelerde seyahat edeceğim. Yaparım ben n'olcak, deliyim çünkü.. Bangkok'a adım atmamla birlikte yolculuk başladı. Couchsurfing'den ev sahibimle buluşuyorum. Turkiye'de belki adımımı atmayacağım bir mahallede oturuyor. Arabayla gitmemize rağmen üzerimde hafif bir tedirginlik var. Eve varıyoruz. ev sahibimin sesi kısık, konuşamıyor. Yazarak anlaşıyoruz. Geç vardığım için dışarda geçirebileceğim sadece bir kaç saat var. Hiçbir araştırma yapmadan geldim, en ufak bir fikrim yok nereye gidilir. Bana hemen kısa bir yol tarifi veriyor ve evden gönderiyor. Gidiyorum dediği yere, yanlış mı geldim diye düşünüyorum. Heryer alışveriş merkezi. Daha ilk günden alışveriş merkezi görmek istemiyorum ki.. Ben lokal yaşamı, hadi hiç olmadı bir iki tapinak müze göreyim istiyorum. Deli gibi kilometrelerce sağa sola yürüyorum ama etrafta otel ve alışveriş merkezinden başka birşey yok. Hayal kırıklığı ile eve dönüyorum. Hava karanlık, metro ile ev arasında yürüdüğüm mesafede kaç adet 3. sınıf pavyon var bilmiyorum. Biraz ürkek biraz meraklı gözlerle içerilere bakıyorum. Pek ilginç birşey göremiyorum. Eve variıyorum, ev sahibim beni karşılıyor. Din ve felsefe üzerine kısık sesine rağmen muhabbet etmeye çalışıyoruz. Dini gorüşleri daha da rahatsız hissetmeme neden oluyor. Önyargılı olma Tuğçe, önyargılı olma diyorum ama oldum olası inancı kuvvetli insanlarla dünya görüşüm pek tutmamıştır. Kafamda binbir düşünce... 3 gün öncesinde insanların girmek için kapısında kuyruk olduğu bir firmada, Türkiye'nin en güzel şehirlerinden birinde calışıyordum. Herşeyi tüm imkanları gelen tüm teklifleri elimin tersi ile ittim. Müdürümle yaptığımız son konuşma geliyor aklıma.. Şuan yapayalnız hissediyorum ama yanımda kimse yok. Tüm arkadaşlarım orada kaldı. Okumuştum diğer insanların seyahatlerinin ilk günü yaşadıkları korku ve yalnızlık hissini ama bana olmaz sanıyordum. Geri dönsem?! "Denemeden dönme Tuğçe" diyorum sonra kendime. Daha hiçbir şey görmedin. Hiçbir şeyi tecrübe etmedin. Biraz süre ver kendine, baktın olmuyor o zaman dönersin. Gezgin bir arkadaşımdan mesaj geliyor o anda. Naptın, nerdesin, vardın mı diye soruyor. Onunla yazışmaya başlıyorum. Korkularımdan bahsediyorum, beni rahatlatıyor. Olur öyle ilk gün gerginlik diyor. Biraz duruluyorum, uykum geliyor, uyuyorum. Ertesi sabah gerginlik devam ediyor. Atıyorum kendimi sokağa, dolaşıyorum. Her adımda, her yeni yüzde, her lokmada, yeni yerler görme, keşfetme tutkusu sarıyor yeniden. Her geçen saniyede kendimi daha da iyi hissediyorum.. 6 aylık seyahatimin üzerinden 1 ay geçmisken, bugün dönup baktığımda görüyorum ki; aslında hayatımın en iyi kararlarından birisiymiş gitmek. Korkular ise sadece kendi zihnimizde yarattığımız engeller ve bize dayatılan kalıplardan ibaret..


Meksika'nın gizli köşelerinden Holbox adası, Cancun ve Tulum'un canlılığına sahip değil belki ama denizi ve plajları ile sırt çantalı turistleri ve balayı çiftlerini kendine çekiyor. Meksika gezilecek yerler listesinde belki de adını göremeyeceğiniz Isla Holbox doğallık arayanlar için mükemmel bir yer. Holbox adasının fotoğraflarını gördüğümde aklım gitmişti. Bembeyaz kumlar, turkuaz sular, flamingolar, ahşap bungalovlar... Sanki huzurun fotoğrafı gibiydi. Hırsızlı, maceralı bir otobüs ve feribot yolculuğunun ardından ayak bastığım adada asfalt ya da beton yol olmadığını fark ettiğimde ne kadar korunmuş bir yere ayak bastığımı fark etmiştim. Adada tüm yollar bembeyaz kumlardan oluşuyor, o yüzden adada çıplak ayak, kalın tekerlekli bisiklet ya da golf arabaları ile dolaşılıyor. Ada daha çok günümüz hippieleri ve bir kısım da balayı çifti tarafından mesken tutulmuş durumda. Ada doğal güzellik olarak Maldivler ya da Seyşelleri andırsa da, lüks seviyesinde geri kalmış. İyi ki de kalmış. Ada resmen bize kalmış, hippielere. niz turkuazın elli tonunu barındırıyor. Evler, binalar birbirinden güzel ve canlı renklerle, muraller ile süslenmiş durumda. En önemli Meksika geleneği siesta unutulmamış, her köşe hamaklar ile dolu. Isla Holbox'un simgesi nedir diye sorsanız, hamak, hindistan cevizi, çıplak ayaklar ve salaş barlar diye yanıtlarım. Ada doğallığından ödün vermediği için canlı çeşitliliği de üst durumda. Kano, tekne ile hatta yürüyerek flamingoların, kaplumbağaların, balina köpek balıklarının, timsahların ve diğer bir çok türün yanına ulaşmak mümkün. Canlı çeşitliliğinin fazlalılığı aynı zamanda sivrisineklerin bol olduğunu anlamına da geliyor. Vücuduma kimyasal sürmekten hoşlanmayan bir insan olduğum için genellikle sivrisinek kovucu kullanmam ama Isla Holbox'taki sivrisinekler tahmammül edilecek gibi değil. Adaya ayak bastığım ilk yarım saatte bunu acı bir şekilde anladım ve hemen açık ilk marketi bulup bir tane aldım. Resepsiyonun açılmasını beklerken tanıştığım bir Avusturyalı bir kız ise sivrisineklere daha fazla dayanamayacağını söyleyip arkasına bakmadan kaçtı. Emre'de yaptığımız kano turunda sivrisineklerin çok olduğunu bölgeye girince epey ısırılmıştı. Tabii sivrisineklerin sayısı da yine dönemsel olarak değişiyor. Isla Holbox'taki en yoğun sezon balina köpek balığı ve flamingoların adayı ziyaret ettiği tarihe denk geliyor. - Holbox adasında ATM var ama çoğu zaman elektrik kesintileri ya da arızalar nedeniyle çalışmıyor. Arıza olduğu zaman anakaradan tamir ekibinin gelmesi vakit alabiliyor. O nedenle adaya giderken harcayacağınız kadar parayı yanınıza alın. - Isla Holbox'da sivrisinek oldukça fazla. Sayısı dönemsel olarak değişiyor. Yanınızda mutlaka ama mutlaka sivrisinek kovucu bulundurun ve çevreye duyarlı olanlardan almayın. Çevreye duyarlı olanlar maalesef burada yeterli olmuyor. Sivrisinek koruyucu kullansanız bile sırtınız bu hale gelebilir. Mesela beni sokmadılar. hahhaaahah - Adada arıtma sistemi bulunmuyor bu yüzden çevreye duyarlı şampuan, sabun ve deterjan kullanın. - Isla Holbox'a giden yolda gece otobüslerinde hırsızlık çok yaygın. Benim çantam öndeki koltuğun altından çalınmıştı. Gitmeden Meksika'da hırsızlık yazısına göz atmanızı öneririm. Holbox adasına giden uçaklar mevcut ama rakamlar oldukça yüksek. Merida ve Cancun'dan her gün kalkan otobüsler ile Chiquila'ya oradan da feribot ile Holbox'a ulaşabilirsiniz. Bileti alırken fiyata feribot ücretinin dahil olup olmadığını sormayı unutmayın. Kano ile mangrov ormanlarında turlayabilir bu esnada hem flamingoları hem timsahları görebilirsiniz. Balina köpek balığı dalışı yapabilirsiniz. Adına kanmayın çok uysal hayvanlar, zaten plankton ile besleniyorlar. Sadece biraz büyükler. Kum bisikleti ile adayı turlayabilir, flamingoları görebilirisiniz. En güzeli hiç bir şey yapmadan sadece kumsalda ya da hamakta yatabilirsiniz. Holbox'ta hem bungalovlar, hem lüks oteller hem de hosteller var. Tüm tercihlere yönelik seçenekler mevcut ama adada konaklama imkanı sınırlı olduğu için rezervasyonu mutlaka gelmeden yaptırın. Sahilde ya da hamakta uyumak gibi bir fikir ile yola çıkmayın. Sivrisinekler yüzünden mümkün değil. Maldivler seviyesinde otel arıyorsanız buraya sakın gelmeyin. Adada olduğum dönemde Hostel Tribu'da kaldım. Şimdiye kadar kaldığım hosteller içerisinde ilk üçte yer alır. Kesinlikle tavsiye ediyorum. Hem ortamı çok güzel hem de mutfağı. Ada biraz pahalı olduğu için mutfak önemli. Ben oradayken adada başka hostel yoktu ama sanırım şimdi bir kaç tane daha açılmış.


Cancun'un coşkulu gece hayatından ve lüks yaşamından kendini soyutlamak isteyenlerin kaçış noktası haline gelen Isla Mujeres adası, bundan yaklaşık 3000 yıl kadar önce Mayalar zamanında ay, bereket, sağlık ve mutluluk tanrıçası Ixchel'e adanmış. Ixchel için adanın güney ucuna inşa edilen tapınak o kadar büyük ve yüksekmiş ki aynı zamanda denizcilerin yolunu bulması için deniz feneri olarak da kullanılmış. Ada 1517'de Francisco Fernandez de Cordoba tarafından keşfedilene kadar tapınak olarak kullanılmaya devam etmiş. Bir efsaneye göre o dönemde adanın tek sakinleri kendisini Tanrıça Ixchel'e adamış bir rahibe ve onun kadın müritleriymiş. Bundan mıdır yoksa ada içerisinde Ixchel'in çok sayıda kilden heykelinin bulunmasından mıdır bilinmez, ada Isla Mujeres İspanyolca anlamı ile kadınlar adası adını almış. Artık adanın her yerinde kadın heykelleri yer almasa da Meksika'nın genelindeki duvar sanatları ve dans kültürü burada da kendini yoğun bir şekilde gösteriyor. Sokak aralarında yürürken, birbirinden güzel duvar resimleri ve dans edip eğlenen insanlarla karşılamak adanın büyüleyiciliği bir kat daha arttırıyor. Ada sakinleri turistlere karşı oldukça sıcakkanlı ve yardımseverler ve bugünlerde geçimlerini genel olarak balıkçılık ya da dalıştan sağlıyorlar. Ada sualtı zenginliği ile dikkatleri üzerine çekiyor. Sahilleri, resifleri, Ilık ve temiz suyu, engin deniz canlısı çeşitliliği ile şnorkel ve tüplü dalış için güzel bir ortam sunuyor. Bu göz alıcı güzelliği görmek için Cancun'dan ve civardan gelen şnorkel ve dalış turları tekneleri gün içerisinde sahili yoğun bir şekilde dolduruyorlar. Bu yoğunluk ile birlikte sualtı canlılığını korumak daha büyük bir önem kazanıyor. Resifleri korumakla yükümlü yetkililer, resiflerin zarar görmeye başladığını fark ettiklerinde acı bir gerçek ile karşılaşıyorlar. Resifler, turistlerin en yoğun olarak uğradığı alan Manchones resifleri, dalış yapanlar ve tekne çapaları nedeniyle en büyük zararı görüyor. Bu nedenle de turistleri özel olarak yerleştirilmiş mercanların olduğu bir alana yönlendirip Manchones resiflerinden uzaklaştıracak bir alanda dalış yaptırmak için bir proje geliştirmeye karar veriyorlar. Araştırmalar sonucunda hem bir heykeltraş hem de bir dalış eğitmeni İngiliz Jason deCaires Taylor ile karşılaşıyorlar. Taylor iki farklı bakış açısını bir araya getirerek sualtındaki heykeller projesini gerçekleştiriyor. Bu proje sadece sualtına yerleştirilecek güzel heykellerden ibaret olmayacak aynı zamanda heykellerin yapımında kullanılan özel malzeme sayesinde sualtı yaşamına uyum sağlayacak, ilerleyen zamanlarda deniz canlılarına birer yuva haline gelecek bir proje haline geliyor. Toplam 5 yıl süren çalışma ile 487'si Taylor'a kalanları da 5 Meksikalı sanatçıya ait olan toplam 500 adet heykel suya indirilmiş. Taylor'ın eserleri ile yaratılan müze toplamda 12 galeriden oluşuyor. Galeriler şnorkel ve dalış yapanlara hitap ettiği için 4 ve 8m'lik iki farklı derinliğe yerleştirilmişler. Taylor bu projeye The Silent Evolution adını vermiş. Projesindeki heykeller, insanların çevreleri ile hem pozitif hem de negatif şekilde nasıl iletişim kurduklarını gösteriyor. İnsanların doğayla iç içe yaşayabildiğini gösterdiği gibi aynı zamanda insanoğlunun doğaya nasıl zarar verdiğini de güzel bir şekilde yansıtıyor. Heykellerin her biri etrafını nasıl gördüğü yüzlerindeki ifadeler ile yansıtıyorlar. Heykeller aynı zamanda Taylor'ın yakınında yaşadığı balıkçı kasabasındaki bireylerden esinlenerek yapılmış. Her bir heykelin kendine ait bir karakteristiği ve hikayesi var. Heykellerin suya indirildikleri 2010 yılından bu yana geçen süre de keskin hatlarını kaybetmiş ve deniz yaşamının birer parçası haline gelmeye başlamışlar bile. Cancun'a yolu düşenler bu sessiz evrimi gözlemlemek için adaya yarım saatlik bir feribot seferi ile ulaşabilir.


Şimdi diyceksiniz ki bu da yazılır mı? Zaten Türkiye'nin yarısı orda yaşıyor neresi meraklandırıcı bu yazının. Bende şöyle diycem bu gezi bir çok ilk içeren bir yazı. Neyse herşey bir cumartesi gecesi Ali'nin başının altından çıktı. Bütün gece Amsterdam'dan bahsedince tabi eşeğin aklına karpuz kabuğunu soktu. O dakikadan itibaren bizde acaba gidermiyiz kurtlanması başlamışken birde baktık 2 gün sonra gitmeye karar vermişiz. İşte ilklerde tam burda başladı. İlk Avrupa seyahati, ilk schengen, ilk kez birlikte yurt dışı ve ilk kez birlikte uçak seyahati. Belgeler hazırlandı, biletler alındı ve ver elini İstanbul. İstanbul'a gidiş amacımız Hollanda vizesi almak. Kalınacak süre 1 hafta ve bu sürede C, İstanbul'u çok iyi bilmediği için en turistik yerler gezilecek. Uçak 17:10'daydı ama 1 saat rötarla ancak havalanabildik. 1 saatin sonunda Atatürk hava limanına inmemizle İstanbul maceramızda resmen başlamış oldu. Uçaktan indik, toplu taşıma araçlarını kullanıcaz ama Kentkartımız pardon İstanbul Kartımız yok. Gelmeden önce okumuştum, 2 saat içinde İstanbul Kartla aktarma yapabiliniyormuş. Pek bi sevinmiştim. Hemen birer İstanbul kart edindik. Çok sevinçliyiz. İlk aktarmayı yaptık o da ne kart yine para aldı. Sorunca öğrendimki İzmir'de ki gibi aktarmalar ücretsiz değilmiş. 1 lira aldı. Birde burda tüm toplu taşıma araçlarının ücretleri birbirinden farklı. Akıl sır erdiremedim. Pazar sabahı bu sabah yağmur var İstanbul'da şarkısıyla uyandık. Ne yapalım nereye gidelim derken rotamızı Forum İstanbul'daki Decathlon'a çevirdik. İzmir'deki o küçücük av ve doğa sporları dükkanlarından sonra Decathlon gözüme inanılmaz büyük ve çok çeşitli geldi. İçinde dalgıç giysilerinden okçuluğa kadar her türlü malzemeyi bulabileceğiniz bir yer. Fakat marka takıntınız varsa gitmeden önce sitelerinden hangi markaları sattıklarına bir göz atarsanız iyi olur. Çünkü malesef her marka içeride mevcut değil. O kadar büyük yerden kimbilir neler aldılar dediğinizi duyar gibiyim. Malesef paramızı Amsterdam'a saklamak için çok fazla alış veriş yapmadık.(2 adet mikrofiber havlu,1 adet t-shirt ve 1 adet te uzun kollu body) Öğlen yemeği için Kırkpınar adında bir restaurantta mola verdik ve eğer yolunuz düşerse edirne ciğerini kesinlikle denemenizi öneririm. Tabi İstanbul'a kadar gelmişken gitmeden olmaz diyerek bu sefer rotamızı İstiklal'e çevirdik. Bir düzine toplu taşıma aracından sonra İstiklal'e ulaştık ve o kadar yüyüşün ardından 1-2 kadeh iyi gider dedik. Bu arada hazır yolumuzun üzeriyken St. Antoine Kilisesi'ne de uğradık. İlk kez canlı canlı org sesi duydum ve inanılmaz bir sesti. Televizyondaki sesle alakasız ve insanın içine işleyen bir ses. Kilise çıkışı Montreal. Asmalımescit de ve yine tavsiye edeceğim yerlerden birisi. Özellikle benim gibi shot severler için biçilmiş kaftan. Sabah başlayan yağmur, 1 hafta sürecek yağmurun habercisi.. Sabah eski dostlarla güzel bir kahvaltının ardından, hem ihtiyaçlarımızı almak hem de aradan çıkarmış olmak için Forum İstanbul'a ve Decathlon'a gidelim dedik. Decathlon, uygun fiyata her türlü ikinci kalite spor malzemeleri satan bir mağaza. Eğer bilindik markaları arıyorsanız boşuna uğramayın. Bence yine de ihtiyacınız olan birkaç ürün bulabilirsiniz. İstanbul'da sanırım en sevmediğim alanlar AVM'ler. Alan darlığından mıdır yoksa hava koşullarından mıdır bilmiyorum ama şöyle üstü açık havadar bir yer göremedim. Bir tek Kanyon var sanırım oraya da ben gitmedim. İzmir'de yaşadığım için Forum İstanbul denilince sandım ki, geniş bir alana yayılmış, tek katlı, üstü açık bir alan. Gidince bir de gördümki karşımda süt kutusu gibi bir bina bana bakıyor. Tam bir hayal kırıklığı.. İçerisi tıklım tıkış. Fast food alanında oturacak masa yok. Herkes birileri kalksın diye insanların gözlerinin içine bakıyor. Neyse ki memleketimin en sevdiğim yemeklerinden birini, Edirne Ciğerini, gayet güzel pişiren bir restaurantta yiyince keyfim yerine geldi. Gidelim birer bira içelim kendimize gelelim dedik. Rota İstiklal. C'yi mümkün olan en farklı yollardan götürmeye çalışıyorum ki, beni orayı götürmedim, ben oraya gitmedim demesin. Tünel'i kullanarak İstiklal'le çıktık. C, şokta. O sanıyormuş ki tünelin içerisinde nostaljik tramvay gibi birşeyle yolculuk edecek. Ona da bineriz diyip, dikkatini dağıtmak için St. Antoine kilisesine girdik. St. Antoine her zamanki gibi çok etkileyici, bir de org sesi buna eklenince, tüylerim diken diken oldu. St. Antoine 1600 lerde geçirdiği yangından sonra yeniden 1906 da şuanki konumunda inşaasına başlanmış. St. Antoine'ın avlusuna bakan tarihi binalarda, orada çalışanlar oturuyor. İçten içe kıskanmıyor değilim. Biz avluda dolaşırken, görevlilerden birisi bir turist grubunu Peder'in yaşadığı evin yanındaki merdivenlerden kilisenin başka bir girişi olduğunu düşündüğüm bir yere yönlendirdi. Bizde gitmeye niyetlendik ama malesef durdurulduk. L İlerleyen günlerde de oraya inmeye çalıştım ama çabalarım sonuçsuz kaldı. Hala orada ne oldugunu merak ediyorum. Şansını bulunca yine deneyeceğim. Napalım ne edelim derken, Öznel ile Emrullah bildikleri güzel biryer olduğunu söylediler. Asmalımescite doğru yollandık. Sokaklardaki masalar kaldırılmış. Montreal diye bir mekana gittik. Burasının özelliği yaklaşık 30 çeşit farklı shot seçeneğine sahip olması. Fındıklı, ananaslı, cappucinolu, frenk üzümlü vs. Benim favorim fındıklı. Her ne kadar shotlar çok etkili olmasa da ortam çok hoş. Fiyatlarda uygun. ve işte bir ilk daha t'yle ilk kez İstanbul'da yanlız dolaşıyoruz =) Daha önce de gelmemize rağmen hiç başbaşa dolaşmamıştık. Sanmayınki romantik İstanbul turu atıyoruz. Hava yağmurlu ve idata'dan Hollanda vize başvurusu yapmaya gidiyoruz. Mecidiyeköy'den atladık metroya Taksim meydanından çıktık metrodan. En yakın simitçiden hemen bi çatal. Meşur dedi kız arkadaş. Şimdi nedir çatal. İzmirli arkadaşlarıma anlatıyorum bilenler hemen bilmişlik taslamasın. Bizim pastanelerdeki tuzlu çörekotlu kuru pastanın büyük boyu. Ama hemen söliyim Taksim deki meşhur. İstanbul'un her yerinden alınmıyor. Tecrübeyle sabittir. Yeri gelince onuda anlatıcam. Neyse yemek deyince yine konuyu sapıttım =) idata diyordum. Gittik sabahtan başvurumuzu yaptık. Sanırım kişisel olarakta başvurulabiliyormuş konsolosluğa ama biz idatayı tercih ettik ve pişman olmadık. Çok güler yüzlüler ve yardım severler. İlk schengen başvurumu yaptığım için bi de yarın konsoloslukla görüşmem için bana randevu verdiler. Başvuru bitti sıra gezip İstanbul'u görmede ama bi sorun var ki hava sağnak yağışlı. Tabi bizim gibi dağcıları kötü hava şartları etkilemez dedik attık pançoları üzerimize. İstiklal Caddesini bir baştan bir başa geçtik. Bizi gören herkes biraz acayip baktı pançolardan ama önemli değil. Biz aldırmadan sağnak yağmurda yürümeye devam ettik. Müzik aletleri satan yerlerin camekanlarına bakıp şöyle bi zillere davullara iç geçirdikten sonra Galata Kulesi. Eee oraya gitmişken tepeden bakmamak olmaz. Türklere 5,5TL yabancılara 11 TL kişi başı. Tepeden bir göz attık İstanbul'a. Nefes kesici bir manzara. Galata kulesinde 2 tur attıktan sonra aşağı indik ve Karaköy'e doğru yürümeye devam ettik. Karaköyde doğa sporları malzemeleri satan dükkanları gezdikten sonra Galata köprüsüne yöneldik. Tam köprüyü bitirmemize 5-10 metre kala inanılmaz bir yağmur bastırdı ve bizde kapağı Eminönü'ndeki balık ekmekçilere attık. Tabiki tamamen yağmurdan yoksa benim balık ekmek yemek gibi hiçbir niyetim yoktu =). Yağmur yavaşlayınca bunu fırsat bilerek yine düştük yollara. Yeni Camii'nin yanından geçerken simitçileri görünce yine aklıma çatal fikri düştü. İşte tam o zaman Taksim çatalının diğer yerlerdeki çatallardan farklı olduğunu anladım. Acı tecrübe. Neyse. Sirkeci garına uğradık çünkü dün gördüğümüz turist informationdan harida ve biraz bilgi almak istedik. Malesef Türkiye'de türkçe 'guide' olmadığı için İngilizcelerini ve haritalarımızı aldık. Tam yürümeye devam edecekken yağmurun tekrar bastırmasıyla bizde programımızı malesef yarıda kesmek zorunda kaldık. Gerçi biraz yorgunlukta baş göstermedi değil ama orasını karıştırmayın 🙂 Tramvay, Füniküler ve metro 3lüsünün ardından ancak Mecidiyeköy'e dönerek güne son verdik. Heyecan büyük çünkü yarın konsoloslukta görüşme. Sabah erkenden kalktık, apar topar idata'ya gidiyoruz. Öğleden sonra çok kalabalık oluyormuş, bizde işlemlerimizi sabahtan halledelim dedik. Aslında Hollanda Konsolosluğu şahsi başvuruda kabul ediyor ama idata ile işlemler daha hızlı yürüyor diye duymuştum. Riske atmayalım dedik. Sadece 1 haftamız var İstanbul'da. C, ilk schengen başvurusu olduğu için mülakata katılacak. Umarım cumaya kadar mülakata çağırırlar. Bir daha İzmir'den buraya dönmek zorunda kalmayalım. Neyse başvuruyu yaptık evrakları teslim ettik. idata, C'ye yarına randevu verdi. Yaşasın. Pasaportlarıda cuma teslim edecekler. Hiç bu kadar çabuk hallolucağını düşünmemiştim. Harbiyeden taksime doğru yürüdük. Taksime kadar gelmişken, Taksim Çatalı yemeden olmaz. Benim tuzlularla aram çok iyi değildir ama eminim C sevecek. Hemen aldık bir tane. Bayıldı. Yalnız önemli bir husus, Taksim Çatalı meşhur. Taksimden başka bir yerde yerseniz aynı lezzeti alamazsınız. İlerleyen bölümlerde C'nin çatal ile ilgili acı tecrübelerini okuyabilirsiniz J Ben kaç kere tembihledim ama dinlemedi. İstiklal'den yollandık. Hedef : Galata Kulesi. Şansımıza yağmur bastırdı. Sağanak yağmur altında salına salına yürümeye başladık. O kadar gelmişken St. Antoine'da yeniden şansımızı deneyelim dedik gizli kapı için. Ama ne mümkün, o bölümde tadilat çalışması var ve görünürde de en az 5 işçi. Bir dahaki sefere diyip, Galata Kulesine doğru yürüyoruz. Yol üstündeki, müzik aleti satan mağazaların vitrinlerine bakıp iç geçiriyoruz. Yola devam.. Biz sağa sola mağazaların vitrinlerine bakınırken, birden muhteşem görüntüsüyle Galata Kulesi çıkıyor karşımıza. Günlerden pzt. Tüm müzelerin kapalı olduğunu biliyoruz. Acaba açıkmıdır şansımızı bir deneyelim derken, Galata Kulesi'nin özel bir işletmeye kiralandığını öğreniyoruz ve evet açık. Malesef en üst kata çıkmak için asansör kullanmak zorundasınız. Merdivenleri kullanmaya izin yok. Halbuki, ne kadar güzel olurdu merdivenlerden çıkmak. Restorasyon konusunda biraz başarısız olduğunu söylemeden geçemeyeceğim. Kafe ve restauranttaki çervelerin hepsi pvc ve çift cam. Ayrıca kulenin ortasında son teknoloji ile çalışan ve tarihi yapıya hiçbir uyum sağlamayan bir asansör bulunuyor. Kulenin en üst katı kafe olarak bir kat altı ise restaurant olarak kullanılıyor. Kafede oturup birşeyler içerken manzaranın tadını çıkartıyım derseniz bu imkansız. Çünkü herkes manzarayı seyretmek ve foto çekmek için balkona çıkıyor. Balkondaki insanlar ve kalabalıktan ötürü hiçbirşey göremiyorsunuz. Balkondaki, manzara ise nefes kesici. Tarihi yarımada olarak adlandırılan bölgenin neredeyse tamamını, halici, boğazı ve leventteki gökdelenleri dahi görebiliyorsunuz. Profesyonel bir makinem olmadığı için bir kez daha üzüldüm. Hiçbir detayı kaçırmamak için balkonda 2 kere tur attık. Sağanak yağmur ve rüzgar yüzünden çok fazla kalamadık; buz kesmek üzereydik. Karaköy'e doğru yollandık. Yolumuz uzun, daha Eminönü'ne Sirkeci'ye gidilecek. Yağmur altında Galata Köprü'sünü yürüyerek geçmek çok keyifli idi ama yağmurun şiddeti sağanaktanda öteye geçince Eminönü'nde bir balık ekmekçiye sığınmak zorunda kaldık. C, boş durur mu, tabiki orda da hemen bir yarım ekmek yedi. Ayıp olmasın diye! J Yağmur dinince, yürümeye devam. Yol üstünde simitçiye rastladık. C, bir tanede çatal yemek istedi. Ben uyarımı yapmıştım, meşhur olan Taksim Çatalı burası Eminönü diyerek ama dinleyen kim. Tabiki sonuç hüsran. Bir müsibet, bin nasihattan iyidir demiş atalarımız. Biraz ıslandığımızdan birazda o civarı daha önceden dolaştığımız için, çok vakit kaybetmeyip, Sirkeci garının yanındaki turist ofisinden C için bir İstanbul haritası bir de şehir rehberi alıp eve dönmeye karar verdik. Evde rahat rahat rehberi inceleyip, yeni bir rota belirleyebiliriz.


Sefamız bitince, salına salına Beşiktaş'a inip oradan Taksim'e geçtik. O dükkan senin, bu dükkan benim gezmeye başlamadan önce Ara Kafe'ye gidip mükemmel makarnalarından yedik. İzmir'de de olsa da yesek. Ara Kafe, Ara Güler'in kafesiymiş. Arada gelir, oturur biraz surat asarmış. Mekana başka sanatçılar da zaman zaman geliyor. Hatta mekanın fotoğraflarını çekmeye çalışırken, kadraja giren kişinin ünlü olduğunu, fotoğraf çektiğim için bana dik dik bakınca anladım. Ben mekanı çekmeye çalışıyordum ama o üstüne alındı.. Üniversite ekibiyle buluşma vakti gelince, daha önceden de gitmiş ve hayran kaldığımız shot bar Montreal'e çevirdik rotamızı. Grupta herkes sadece 2-3 kişiyi tanıyordu. Her gelen bir arkadaşını getirmiş ancak bu kadar keyifli insanlar bir araya gelebilirdi. Üniversite döneminde M'nin evinde verilen partilerdeki gibiydi. Gece boyunca, "sen kimdin", "kimi tanıyordun", "nerden geldin" gibi sorular sürekli devam etti. Sanırım bugün bile herkesin bir iki kişi hakkında kafasında soru işareti kalmıştır. Uzun zamandır bu kadar keyifli bir gece geçirmemiştim. Herkes çok doğal ve eğlenceliydi. Umarım bir sonraki seferde bu kadar keyifli geçer. bumerangdeneyimgunlerinde Batum gezisinden bahsediliyordu bende o yuzden kendimi senin yazılarını okurken buldum..


Çalıştığım şirkette staj yapan Alman bir arkadaşın haftasonu kimilerine göre İzmir'in gettosu sayılan Kadifekale'yi ziyaret edeceğini duyunca, ben de geliyorum demeden duramadım. Ne zamandır beklediğim bir fırsat önümde duruyordu. İzmir'de yaşayan birisine Kadifekale'ye gitmek istiyorum dediğim anda aldığım tepkiler ve kimseyi birlikte gitmeye ikna edememiş olmamdı belki böyle balıklama atlamama sebep oldu. Arkadaşlarla araç kiralamamı önerdiler. Şöyle bir baktım Vivi'ye İzmir Adnan Menderes havalimanı araç kiralama seçenekleri terste kalacaktı. Kısa bir araştırmadan sonra Konak'tan 33 numara ile kalenin önünde inip ziyaret ettikten sonra, oradan da aşağıya sallanıp Agora'ya varmayı planlamıştım, ta ki sabah kahvaltısında yıllarını kalede geçirmiş bir arkadaşla konuştuktan sonra.. Kale içerisinin oldukça güvenli olduğunu hiçbir sıkıntı yaşamayacağımızı ancak Çimentepe tarafından inmememizi özellikle tavsiye edince, C'nin de Kadifekale fobisi yüzünden yaşadığı gerginlik ve stresi göz önüne alarak otobüsle gidip dönmenin daha iyi olacağına karar verdim. Maike ile buluştuktan sonra Bahri Baba parkından 33'e atlayıp çok kısa bir sürede vardık. Otobüsten inince kısa bir yürüyüş ile Kale içine vardık. Kadifekale'ye girer girmez, çeşitli ürünler satan tezgahlar, bir bilgilendirme bürosu ve güler yüzlü bir görevli ile karşılaştık. Kendisinden gezilecek yerlerin bilgisini aldıktan sonra etrafta dolaşmaya başladık. Tahmin ettiğimden çok daha büyük ve ağaçlı bir alan. Restorasyon çalışmaları hala devam ediyor. Surların bazı yerleri restore edilmiş ancak sarnıç ve şapelde yüksek oranda deformasyon mevcut. Hava sisli olduğu için Urla, Salihli, Foça, ve büyük Atatürk mozelesinin görülebildiği dillere destan o manzaranın tadını çıkartma şansımız olmadı ancak kafeteryada kısa bir süreliğine dinlenip, çay içtik. Kafeteryanın dekorasyonuna ve bulunduğu yere bayıldım. Kitap okumak ve kalabalıktan kaçmak için ideal.. Sizce de Kadifekale bize yanlış tanıtılmamış mı? Fikirlerinizi çok merak ediyorum. İzmirlilerden çok turistlerin ziyaret ettiği bir alan haline gelmiş. Ya orada ne yapıcaz mantığı ya da birşey olur korkusuyla terk edilmiş.. Şimdiler de ise restorasyon çalışmaları ile canlandırılmaya çalışılıyor. Bunu söylemem iyi mi kötü mü bilmiyorum ama siteyi yeni keşfettim. Ve bu kadar geç keşfettiğime de üzüldüm. Bir İzmirli olarak gözüm hemen İzmir postlarına kaydı.. Güzel anlatmışsın.. Bu da benim İzmir postlarımdan biri.. Dikili'den.. Çandarlı'nın komşusu..


Bu sabah C'nin telefonu ile uyandım.. "Kalk dışarda kar var" diyordu. Önce umursamadım bir İzmir'li için karın ifade ettiği şey ile Çorlu'lu için çok farklı oluyor.. İzmirli için kar dağların tepesindeki beyazlıklardır ya da bizim kırağı diye adlandırdığımız oluşum.. Hatta İzmirliler kar ile karla karışık yağmur arasındaki farkı bilmezler... İzmirliler araba camlarında birikmiş kar zerrecikleri ile kartopu oynarlar. Neyseki C benim bu konudaki düşüncelerimi çok iyi bildiği için "Gerçekten mi!" diyerek yataktan fırladım, perdeyi açtım.. Uzun zamandır görmediğim bir manzara ile karşı karşıyaydım. Lapa lapa kar yağıyor. Bahçede henüz birşey tutmamış ama yağıyor zaten yeni başlamış yağmaya.. En son 2004'te yağmıştı kar İzmir'e. Sorarsanız benim için hala kar topu oynanacak kıvamda değil ama insanlar çılgınlar gibi oynamaya başladılar bile.. Şuan yağan karın görüntüsü beni eski günlere götürdü, içim bir acayip, çocukluktan bir gün gibi.. Leğenle yokuşlardan aşağı kaydığımız günler geldi aklıma, karların içerisinde yuvarlandığımız zamanlar ya da okula giderken külotlu çorabımdan içeri giren kar yüzünden bacaklarımın mosmor olduğu günler.. Güzel bir jest oldu bugün..


Fındıklı'daki merdivenlerin ardından tüm yurtta başlayan merdiven boyama sevdası, İzmir'e de sıçradı. İlk olarak Karataş'taki merdivenler boyandı, hem de çok güzel boyandı kocaman bir barış işareti ile üzerinde. Ardından Özkanlar Bölge Metro'nun merdivenleri boyandı ama sanki olmamış, yarım kalmış izlenimi uyandırıyor. Bu akşamda Kıbrıs Şehitleri'ndeki dönerciler sokağının boyanacağını söyleniyor. Bakalım ne olacak.. Karataş'taki merdivenlerin fotoğrafını çekebilmek için öncelikle sıraya girmek gerekiyor.. Talep yoğun.. Gitmek isterseniz merdivenler ise Karataş Hamamı ile Asansör arasında.. Konak Pier'i gördünüz mü ? ORASI DA ÇOK HOŞ OLMUŞ!