Tekneyi gördüğümde ufak bir şok geçirdim. Eski olacağını biliyordum ama bu kadar harap halde olabileceğini tahmin etmemiştim. Teknenin içinde her yer her yerde. Çıfıtçı pazarı gibi. Motor değişiyor, kolay değil ama peki ya tuvalet. Kapısı bile bir tahtanın üstünde duruyor. Yapılacak işler kervanından bugün şansıma boya düştü. Pek severim boya yapmayı. Duyunca atladım zaten. Teknenin ahşapları kötü durumda olduğu için herhangi bir yağmurda ya da dalgada içeriye fazlasıyla su giriyor. Bu nedenle tüm eşyaların özellikle uyku tulumu ve elektroniklerin kuru tutulması, mümkünse dry bagde saklanması gerekiyor. Bu durumu az da olsa önleyebilmek için güverteye kanvas kumaş germişler. Biz de bunu boyadık. Yalnız ben düzgün olsun yaptığım iş kendini göstersin diye uğraşırken, biraz fazla boya kullanmışım. Boya azalınca, kıç kısmın en çok kullanılan kısımlarına daha az boya kullandım. Neyse yine de güzel oldu. Yarın açılıyoruz. Heyecan dorukta. Özellikle Emre. Yiyecek listesinin yapılması gerekiyor. Önce böyle bir sorumluluğu almaya çekinmiştim ama bazen istemediğin işleri yapmak durumunda kalabiliyorsun. 1 ay boyunca hiç tanımadığın 5 kişinin ne yiyeceğine ve ne kadar yiyeceğine kadar vermek ayrı bir sorumluluk, miktarı ne az ne de 30 günden fazla olmayacak şekilde ayarlamak ayrı bir sorumluluk, bir de domates, avakado gibi erken bozulan gıdaların miktarını doğru ayarlamak ayrı bir sorumluluk. Rupert çok fazla kaşınıyor. Umarım bulaşıcı bir hastalığı yoktur. Bugün suya düşünce kendimi nasıl bağlayacağımı ve halatların nasıl toplanacağını öğrendim. Halatları benim bildiğim sistemden daha farklı ama yine benzer bir şekilde toplanmasını istiyor Simon. Herkes aynı şekilde toplarsa, gecenin bir yarısı karanlıkta açmak zorunda kalınca kimse zorlanmaz diyor. Mantıklı. Kendimi biraz kötü hissettiğim için tekneden erken ayrıldım. İşleri biraz yarım bırakmışım gibi oldu ama yarın açılacaksak bugün iyice dinlenmem lazım. Hasta olmak istemiyorum. Gece neredeyse hiç uyuyamadım. Boğazlarım acıyor. Uykumda nefes alamıyorum. Kaptana söylesem fena olmaz ama benim yüzümden işleyişin durmasını da, zayıf halka olmayı da istemiyorum. Emre biraz durumdan endişeli. Söyleyelim diyor, karşı çıkıyorum. Gece yarısı aklıma gelip hazırladığım excel tablosu ile hesap epey kolaylaştı. Geriye alışverişin yapılması ve tekneye taşıma kısmı kaldı. Biz alışverişi yaparken, Oz ve Simon teknenin kalan işlerini halledecekler ve bu akşam yola çıkacağız. Bu akşam yola çıkamazsak, gelen hava dalgası sebebiyle yolculuk cumartesi ya da pazara kalacak. Rupert kaşınmasının sebebini cilt kuruluğu olarak söyledi, bana pek öyle gelmedi ama doktor olmadığım için de bir şey iddia edemem. Dediğine güvenmek zorundayım. Alışveriş tahmin ettiğimden daha uzun ve yorucu oldu. Emre'nin alışveriş listesini müdüre verip göstermesi ile, yanımıza birer tane yardımcı tahsis edildi. Neyden ne kadar olacağını söylediğimizde, hem reyonlar arasında ararken vakit kaybı yaşamadık hem de doğru miktarların toplanmasına yardımcı oldular. Zaten 400 litre suyu tek başımıza kasaya kadar bile taşımamız mümkün değildi. Üstüne bir de marketin kamyonunun bize tahsis edilmesi ve tekneye kadar tüm yiyecekleri taşımaları da cabası oldu. Fiyatta makul tuttu. Tekilasından, fındık fıstığına kadar herşey kişi başı 150 dolar. Tüm yiyecekler teknenin üstüne konduğunda sancak tarafının neredeyse tamamını boydan boya kapladı. Yerleşecek mi diye düşünürken, nasıl olduğunu anlamadığım bir şekilde onlar da halloldu. Marina tam bir mezarlık gibi. Ölmek üzere olan yürüteçle ya da bastonla yürüyebilen adamlar ve kaniş köpekleri ya da genç sevgilileri birlikte teknenin içerisinde yaşıyorlar ama hiç açılmıyorlar. Hatta o kadar ki, teknelerin sağı solu saksı çiçekleri ile dolu. Dün teknedeki ilk gecemdi. Erkenden yattım. Bir önceki gece hiç uyumamış olmamdan dolayı, erken yatmak ve dinlenmek istedim. Nefes almak yine zordu. Rahatsızlığımdan mı yoksa baş aşağı yatmış olmaktan dolayı mı bilmiyorum 1 gibi uyandım. Başım çok ağrıyordu. Baş aşağı yattığım için beynime kan mı toplandı acaba? Çok da fazla bir açı farkı yoktu halbuki, 5 decere filan. Kafamdaki buff mı sıktı yoksa bilmiyorum. Güzel kısım ise, yeni aldığım uyku tulumu oldukça sıcak tutuyormuş. Dün aldığımız konservelerin etiketlerini çıkartıp, üzerlerine ne olduklarını yazmıştı Oz. Rutubet ve ıslanma ihtimalinden dolayı, seyir sırasında etiketler parçalanırsa bir daha asla konservenin içerisinde ne olduğunu bilemeyiz. Şansımıza açınca domateste çıkabilir, bezelye de. Konservelerin yanı sıra tüm yiyecekleri yelkenli içerisinde sağa sola yığmıştık ama düzenli bir şekilde yerleştirilmesi gerekiyordu. Konserveler çok olduğu için her birine kolayca erişilebilecek şekilde yerleştirdim. Taze gıdalar hamaklara asıldı. Yerleştirme işinin güzel kısmı neyin nerede olduğunu çok iyi şekilde biliyorum. Dezvantajı ise benden başka kimsenin bilmemesi. Herhangi bir şeye ihtiyaçları olduğunda sürekli bana seslenmesinler diye, raflarda neler olduğuna dair etiketler hazırlayıp onları yapıştırdım. Günün en keyifli işi ise eski kilitlerin yağlanması oldu. Gres yağı ile oynamak pis olduğu kadar zevkliymiş. Tam bir meditasyon gibi. Uzun zamandır fokların seslerini duyuyordum ama yakından görememiştim. İnsandan uzak, insanların da girişinin olmadığı bir alanda dolaşıyorlar ama sesleri limana kadar geliyordu. Seslerini her duyduğumda yakından görebilme arzusu ile yanıp tutuşuyordum. Derken nasıl olduğunu anlamadığım bir anda koca gövdesi ile zıplayıp kendisi iskelenin üstüne atıverdi bir fok. Anın tadını çıkartmak yerine fotoğraf makinesini almaya tekneye koştum. Döndüğümde iskelenin yanındaki teknenin kaniş köpeği havlayıp foku kaçırmış, fok şaşkın gözlerle suyun içerisinden foka bakıyordu. Keşke kalıp biraz daha izleseydim. Seyir sırasında başka fok görür müyüz bilmiyorum ama göç mevsiminden dolayı bir çok balina göreceğimizi umuyorum. Sabah şiddetli ishal ve mide bulantısı ile uyandım. Sabah 8 de kustuğumda dün gece 8de yediğim akşam yemeği hala midemdi. Sindirilmemiş. 12 saat boyunca yemeğin midede kalması normal mi? Ardından saat 10 gibi tekrar istifra ettim ve hala akşamki yemekleri çıkartıyordum. Çıkartacak daha fazla bir şey kalmayınca güverte ile teknenin ahşap gövdesinin arasında yalıtımı sağlayan silikon gibi maddenin sökülmesine yardımcı oldum. Yalıtımı güçlendirmek için bu maddeyi temizleyip, yenisi ile doldurmamız gerekiyor. Zaten yalıtımın güçlü olmadığı ahşapların durumdan dolayı ortada. Çalışırken, kendimi kötü hissetmeye başlasam da elimden geldiğince devam ettim. Ben zayıf kız olmak istemiyorum ve bu işi başarmak istiyorum. Enerjimin son damlasına kadar kullanmaya niyetliyim. Durumu farkeden Emre beni yürüyüşe çıkarttı. Elektrolitlerin su kayıplarını önlemekte ne kadar yardımcı olduğunu acı bir tecrübe ile Hindistan'da dizanteri olduğumda öğrenmiştim. Neyse ki şimdi oldukça modern bir ülkede Meksika'dayım. Üçüncü istifrada ise artık dün geceden daha fazla yemek kalmamış, elektrolitleri çıkartıyordum. Eh neyse en azından çilek tadı geliyor artık ağzıma. Emre'nin bunun bir takım işi olduğu, herkesin her işi yapmak zorunda olmadığı, herkesin yeteneklerine göre ön plana çıkacağı, kimseye bir şey ispatlamak zorunda olmadığım, iyileşene kadar dinlenmem gerektiği gibi telkinlerinden öte, oturduğumuz kafede tüm kaslarımın tamamı titremeye, ve üşümeye başladığımda gidip dinlemem gerektiğini anladım. Kamaranın kapısının tam yanında motor tamiratı yapılması, egsoz değişimi olmasına rağmen hiç rahatsızlık duymadan uyudum. Tüm kaslarım ağrıyordu. Sadece ishale karşı bir ilaç aldım. Uyudum, uyudum, uyudum. Akşam yemeği için kalktığımda kendimi biraz daha iyi hissediyordum. Oz bana gizli tarifinden ilaç hazırlamış. Ondan içtim bol bol. Paracetemol almak istemedim. Kapsamlı sağlık sigortası yaptırmıştım onu aradım. Önce tamam doktor ayarlıyoruz dediler. Sonra ikinci bir telefon geldi, seyahatiniz 92 günü aşmış kapsam dışındasınız dediler. İyi de ben bu sigortayı 6 aylık yaptırdım. Baştan uyarın madem. 92 günü geçtikten sonra Türkiye'ye girip çıkmam gerekiyormuş ki, sigorta yeniden aktif olsun. Çok sinirlendim. Böyle geri zekalıca bir şey olabilir mi? Dünya turuna çıkanlar ne yapıyor. Sabah çok daha iyi uyandım. Burnum hala tıkalı ama kendimi daha iyi hissediyorum. Tüm gün dinlendim. Marinayı kapamışlar. Fırtınadan dolayı. Çıkışlar yasak. Oz muhteşem bir balık köri yaptı ama midem almadı. Yediğim iki lokmayı da kustum. Halbuki çok lezzetliydi. Keşke yiyebilseydim. Akşam yemeği esnasında acil durum vakalarını ve vardiyaları biraz konuştuk. Acil durum seneryosundan öte korku filmi senaryosu gibiler. İlk kural ne yaparsan yap suya düşme. En önemli şey bu. Acil durum ve yelkenliyi terk etmemiz halinde ilk alınacaklar mineral kaybını önlemek için elektrolitler, sular, enerji vermesi için atıştırmalıklar ve tabii ki en önemli şey pasaportlar. Pasaportları Simon'a teslim ettik. Tiger Cage'de saklayacak. Acil durum halinde aramak durumda kalmadan hemen alıp çıkabileceğiz. Vardiyalar biraz zor olacak, gündüz vardiyası 4 saat çalışma 4 saat dinlenme. Gece vardiyası ise 3 saat çalışma 3 saat dinlenme. Boş olduğunuzda dinlenebildiğiniz kadar dinlenin diyor Simon. Çalışırken ki, enerji ve konsantrasyon her şeyden önemli. Simon sürekli ayakta ve bir şeylerle ilgileniyor olacak, Emre ve Oz ise vardiya lideri. Bu bağlamda ben ya vardiyada Emre ile olacaktım ya da Oz ile. Emre ile daha önceki seyirlerde yaşadığımız ufak vakalardan dolayı hem birlikte vardiya tutmamanın daha mantıklı olacağına hem de birlikte vardiya tuttuğumuzda ekiple kaynaşamayacağımıza kanaat getirdik. Ayrıca yaşlı Oz'dan öğreneceğim çok fazla şey var. 1 ay boyunca aynı teknede olsak da, çok az görüşebileceğiz. Gecenin en keyifli konusu ise, yandaki teknede yaşayan adamın Rupert'a sizin yelkenlide iş niye bitmiyor demesi oldu. Marinada yaşamalarına rağmen o kadar uzaklar ki, denizden ve tekneden. Gece yağmur bastırdı. Kaldığımız kamaradaki yatağın üstünden su akıtıyor. Ben de çözüm olarak plastik torbalar yapıştırdım, sular içerisine dolsun diye. Kısmen başarılı oldu. Uyumadan önce yaptıklarım çok başarılı oldu ama diğerlerini uykumun ortasında kalkıp yaptığım için üstüme akmaya devam etti. Saçlarım çok ıslandı. Hasta olmasam umursamam da, daha fazla hastalanmak istemiyorum daha tam iyileşememişken. Emre'nin yattığı taraf kuru. Emre'yi defalarca uyandırmaya çalıştım. Alkolden dolayı uyanmadı. Suların içinde kaldım. Evrak işleri sürüyor. Liman kapalı olduğu için ofistekiler de çalışmıyor. Pazar günü de çıkamayabilirmişiz, işler yetişmese. İşler biraz sıkıcı bir hal almaya başladı. Simon araya birilerini sokmaya çalışıyor. Açılmaya 2 gün kala 18.02.2017 Fok geldi.... Burnum hala tıkalı ama kendimi daha iyi hissediyorum. Limanın kapalı olması biraz işime geldi. Hastalığı üstümden attım. Yan teknedeki Fransız ve başka bir teknede kalan İtalyan Gerardo ile muhabbet ettiğimde yelkenlide otopilot olmadığını öğrendiklerinde ve vardiya ile dümen tutacağımızı anlattığımda küçük bir şok yaşadılar. Radar var mı radar diye sorduklarında ise kalp krizi geçirmesinler diye, bazı elektronik aletler var dedim ama radar olmadığını söylemedim. Deli işi, bu iş yapılır mı filan diyip durdular. Herhangi bir endişem yok. Korkmuyorum. Yarın açılacağımız için bugün çıkıp elde kalan tüm pesoları harcamaya niyetlendik. Rupert, Emre ve ben kahve içmeye gittik. Kahveleri Rupert ısmarlayınca, pesolarla ne yapacağımızı şaşırdık. Sonunda Meksika'ya geldiğimizden beri aradığımız moka potu bulamasak da, french press aldık. Kahve sorunu da çözüldüğüne göre, artık açılabiliriz. Bugün Simon yeni halatların ucunu nasıl dikeceğimi, piyan dikişini öğretti. Bugünlerde pek kullanılmıyor, herkes halatın ucunu yakıyor ama ben hem piyan dikişini hem de ucunu aynı anda ucunu yakmayı tercih ediyorum dedi. Keyifliydi. Tam boş zaman aktivitesi. Teknenin içinde canın mı sıkıldı, ucu dikilmemiş bir halat mı var, al takıl. Bugün teknenin yanına fok geldi. Teknenin kenarındaki küçük balıkları avlamaya çalışıyordu. 10-15 dakika boyunca teknenin yanında yüzdü durdu. Elimden geldiğinde kameraya kaydetmeye çalıştım, bir noktada göz göze geldik ve sanırım benden biraz rahatsız oldu. Sonra bir daha da gözükmedi. Dün yasal olarak Meksika'dan çıkışımız yapılmış. Ayın 17si itibariyle Meksika dışında gözüküyoruz ama tabii hala Meksika içerisinde dolanıp duruyoruz. Yarın liman açılırsa, çıkış yapabileceğiz. Kerosen eksiğimizden dolayı Simon biraz endişeli. Ne kadar arasak tarasak da, bir türlü kerosen bulamadık. Ocak eski tip olduğu için kerosen ile çalışıyor ve eğer yolda biterse, yemek pişirme ihtimalimiz kalmayacak. Walmarta kerosen ve gres bakmaya giderken, Gerardo ile karşılaştık. Bizi aracıyla kendisinin götürebileceğini söyledi. Yağmurda o kadar iyi oldu ki. Bildiği tüm dükkanlara bizi götürdü ama keroseni bir türlü bulamadık. Ofisinin yanında bildiği bir yer olduğunu, saat itibariyle o an kapalı olduğunu ama yarın ofisine gittiğinde bizim için alabileceğini söyledi. Limanda durmaktan çok sıkıldım ama kerosen için bir gün beklemeye daha razı olabilirim. Akşam yemeğinde konu döndü dolaştı köpek balıklarına geldi. Yanından geçeceğimiz Guadalupe adası köpek balıkları ile meşhurmuş. Bazı köpek balıkları teknenin altında günlerce gözükmeden bizimle birlikte seyahat edip, sonra günlük güneşlik bir yerde yüzmeye karar verdiğimizde küçük bir ısırık alabilirmiş. Gözlerimi büyüterek dinlediğimde, korkma diyorlar. Bazen ciddi mi söylüyorlar, benimle dalga mı geçiyorlar anlamıyorum. Sabah yağmur ile uyandım. Akşam yeniden düzenlediğim torbalar ile gece ıslanmadık. Torbaların bir kısmı dolmuş, boşaltmak gerek. Şimdiye kadar okuduklarınız seyir öncesi hazırlıklardı. Yelkenli seyirde başımdan geçenlerin genel özetine, seyir günlüklerine aşağıdaki linkten erişebilirsiniz.


Beni deniz tutuyormuş. Açıldıktan yarım saat sonra feci bir şekilde midem bulanmaya başladı. Önce makineden gelen koku sanmıştım. Değilmiş. Tüm gün kusmak ve uyumaktan başka bir şey yapamadım. Teknenin güvertesinde biraz daha iyi hissediyorum. Şu an düşünüyorum gerçekten bir deliliğe mi kalktım diye. Olsun yine de güzel bir delilik. İlk vardiyayı Emre ve Rupert aldı. Kötü olduğum için sanki normalden çok çalıştılar gibi geldi. Çünkü vardiya öncesi yine dümende onlar vardı. Emre'ye sorduğumda önce şakayla karışık evete yakın bir yanıt verdi, sonra böyle bir şey istemeyeceğim için yapmayacağına dair bir yanıt. Kayırma istemediğimin farkında olması güzel. Görevli olduğum ilk vardiya 18-21. Simon dilersem daha fazla dinlenebileceğimi söyledi. Kusmaktan başka hiçbir şey yapamasam da vardiya saatinde yerimde olmak istedim. Hem vücudumun düzene alışması için hem de sorumluluklarımın bilincinde olduğumu göstermek için. Gece vardiyasında (12- 03) biraz daha iyi hissettim kendimi. En azından dümen tutabildim. Dümen tutmak tahmin ettiğimden daha keyifliymiş, özellikle gece. Geceleri insanların hata payı daha çok diyorlar ama açık havada her şey çok net gözüküyor gibi geldi bana. Özellikle yıldızların altında. Dümen tutmadığım zamanda gözcülük yapmak beni zorluyor. Çok uykum geliyor. Göz kapaklarımı açık tutmak bile imkansızlaşıyor. Sanırım işin sırrı yiyip içmekte ama onun için önümde biraz zaman var. Şuan yeme fikri bile midemi bulandırmaya yetiyor. Sabah vardiyasında (06-10) bir nebze daha iyi uyandım. En azından artık kusmuyorum ve bir başarı hikayesi olarak yarım elma yiyebildim. Güvertede iki tane kalamar bulduk. Akşamki dalgalarla gelmiş olmalılar. Denize attık, neden yemedim anlamadım. Vardiya sırasında Amerikan savaş gemisi tatbikat yapacaklarını ve ateş açacaklarını anons etti. Simon'ın sakin tavrı beni benden aldı, aynı zamanda da güven verdi. Gemiyi göremesekte neden etrafta olduğumuza dair irtibata geçmedi? Lokasyonu kontrol ettikten sonra epey uzakta olduğumuzu söyledi. Güzeeel!!!! Simon ve Oz çok iyi dümen tuttuğumu söylüyorlar. Nedense ben de becerebildiğimi hissediyorum ama içimdeki eski beyaz yakalı iltifata alışık değil. Motive etmek için mi söylüyorlar diye düşünmekten kendimi alamıyorum. Umarım İngiliz ve Avustralyalı denizcilerin beyaz yaka saçmalıklarıyla işi yoktur. Ben hariç herkes yunus ve balina gördüğünden bahsedip duruyordu, sonunda ben de gördüm. Dümen tutarken gelen şiddetli su sesi ile kafamı iskeleden yana çevirdiğimde 100 metre ötede hoplayıp zıplayan koca cüsseleri gördüğümde heyecandan yerimden zıpladım. O kadar büyük vücutları ile akrobasik hareketler yapıp ilerleyişlerini izlemek keyifliydi. Sabahtan kavança atıp, camadan vurmuştuk. 14-18 vardiyasının değişiminden kısa bir süre sonra asimetrik balonu taşıyan makara direkten koptu. Uyumaya aşağı inen çocukları apar topar yukarı çağırıp şekilden şekile giren balonu topladık. Yerine küçücük bir yelken taktık. Balondan sonra o kadar küçük yelken o kadar komik durdu ki... Simon bir kaç saat dinlendikten sonra ben dümendeyken teknenin direğine çıktı. Dengesizleşen teknenin dümenini tutmak zor, Simon'ı dengede tutmak daha zor. Çıkarken çektiği selfieler ile biraz rahatlayınca, daha iyi hissettim. Bir sıkıntı olmadan halletti. Balon olmamasına rağmen yine de oldukça hızlı gidiyoruz, bir ara 12.9 knota ulaştık. Ortalama ise 7 civarı. Böyle gidersek beklediğimizden daha hızlı varacağız. Yemek yiyemezken, yemek hazırlamak tam bir işkence. Tadına bakmadan hazırlayabileceğim en hızlı şeyi yapıp geçiyorum. Çocuklar kendilerine göre sosla lezzetlendiriyorlar. Bugün ilerleme kaydedip toplam 1 elma ve 2 adet bisküvi yedim. Hava güneye indikçe güzelleşeceğine kötüleşiyor. Dalgalar giderek büyüyor, 4 metreye ulaştılar. Belki okyanus için hala büyük değiller ama benim için büyük. Gece vardiyasında dümen tutmadığımda gözlerimi açmak zorlaştı. Üzerine bir de halisünasyonlar eklendi. Rüya değil net bir şekilde gözlerim açıkken gördüm, Emre'nin geldiğini ona bir şey verdiğimi ve ardından film efekti gibi transparanlaşıp silikleştiğini ve yok olduğunu. İnsan uykusuzken halisünasyon görür diyorlar ama benimki sanırım açlıktan. Tekneyi dengelemek için arkasına 20 metre halat sarkıttık. Hem arkadan gelen dalganın şeklini bozup, üzerimize kırılmasını engelliyor, hem de dalgaların için de daha düz gitmesini sağlıyor. Balonu çıkartıp yerine yine o küçük yelkeni taktık, bunları yaparken Rupert'ın boşladığı halat yeni ve kaygandı. Bir anda ne olduğunu anlamadan iki parmağının arasını yardı. Eli kötü oldu. İyi ki eldiven almışız. Ekipman önemli. Benden başka kimsede çizme yok. Emre'nin ayakları tamamen ıslandı. Üşütecek diye korkuyorum. Hastayken hiç çekilmiyor. Yumurtaların tazeliğini koruması için her gün ters yüz etmemiz gerekiyor. Tabii bunu takip edebilmek için bir takvim hazırladım. Çeviren tik atacak. Gece seyirinde tekneyi dengelemek için arkaya atacağımız halata yöneldiğimde Simon seslendi, sana bir şey göstermek istiyorum diye. Halatı eller misin diye sordu. Halatı ellemekten tabii ki çekinecek değilim ama gecenin karanlığında böyle bir şey istemesi acayip geldi. Meraktan elledim ve halata dokunmamla birlikte yakamozlar parladı, halat ışıl ışıl oldu. Kafamı denize çevirdim ve tekne değdikçe ışıldayan başkalarını gördüm. Bu kadar küçük bir canlının insanı bu kadar heyecanlandırması inanılmaz. Hava kötüleşiyor. Deniz kabarıyor. Simon denizin bu kadar kabarmış olmasına anlam veremiyor. Tekne dengesizleşti. Üzerimize kırılan dalgalarla gelen su içeriye doluyor. Uyurken içeriye bir anda o kadar çok su girdi ve aynı anda tekne o kadar çok yattı ki, battığımızdan emin olarak uyandım. Uyku sersemi gözlerimi açmak zor geldiğinden, birinin bana seslenmesini bekledim. Bir yandan da acaba giyinebilecek vaktim olur mu diye düşünüyordum. Ne seslenen oldu, ne gelen giden. Uyumaya devam ettim, ıslak olarak. İlk günlerde hazırladığım plastik torbalar artık içeri giren suya engel olamıyor. Başka bir çözüm bulmak gerek, ıslak uyumak hiç hoş değil. Islak uyku tulumu ile uyumaya çalışınca sinirlerim iyice bozuldu. Açlığa dayanabilirim, uykusuzluğa da ama uyuyacağım iki saatte kuru ve sıcak olmak istiyorum. Moraller düşüyor. Moralimin bozuk olduğunu gören Emre, sırayla kullandığımız yatağa küçük bir çadır inşaa etti. Daha önce paketleyip kaldırdığımız kuru uyku tulumunu da çıkarınca muhteşem bir yatak oldu. Sıcak bir uyku için çıldırıyorum. Sabah dalgalar 10 metreyi buluyordu. Dalga dert değil de, ıslaklıktan hoşlanmıyorum. Zaten şu teknede tek lüksüm kuru olmak. Bugün nutellalı ekmek mideme elmadan sonra giren ikinci şey olmayı başardı. Rupert'ın eli kötü gözüküyor. Güzelce temizlemesi ve sarması gerek, aksi taktirde enfeksiyon kapabilir. Bu da hiç hoş olmaz. Tuzdan dolayı cildim yanmaya başladı. 2 gündür yanıyor. Islak mendiil ve makyaj temizleyicisi ile temizleyip, nemlendirici ve güneş kremi sürüyorum. Umarım işe yarar. Oz'un asıl adı Mark. Avustralyalı olduğu için adama Oz demişler ve öyle kalmış. Halbuki ben ellerinden maharet akan bu adama, Oz büyücüsü kadar yetenekli olduğu için OZ diyorlar sanmıştım. Bence yine de benim versiyonum daha çok yakışıyor, yaşlı Oz'a. Simon hava nasıl olursa olsun çıplak ayak dolaşıyor. Sanki ayakkabının varlığından haberi yok gibi. Bu tavrıyla biraz hobbitlere benzetiyorum ama hobbitlerin yanında Galdalf gibi kalacak bir adamı hobbite benzetmek tam bir ironi. Üşümüyor musun diye sorduğumda memleketinde lakabının "Simon no shoes" olduğunu söyledi. Kafanı serin ayağını sıcak tut lafı bu adam için geçerli değil sanırım, zira kafasında hep bir bere var ama ayaklar hep çıplak. Kuru ve güzel bir uykunun ardından gece 3 vardiyasına çıkmak tam bir işkence gibi. Simon, Oz'un gelmesine gerek yok demiş, ah aynı şeyi bana da söylese ya. Simon'ın eşliğinde vardiya keyifli bir hal aldı. Osmanlı tarihinden Türk politikasına kadar geniş bir yelpazede bilgi sahibi. Muhabbeti çok keyifli ve bilgili bir adam. Bana kaplumbağaların göç mevsiminde beraber hareket ettiklerini ve uyurken kendilerini akıntıya bıraktıklarını anlattı. Bir gün yüzlerce kaplumbağa uyurken tekne ile geçerken, uyandıklarını ve aynı anda suyun altına daldıklarına şahit olduğunu anlattı. Kaplumbağaların göç mevsimi ne zaman bilmiyorum ama böyle bir şeye şahit olmayı bir de balinaları tekrar görmeyi çok isterim. Hala seyir fenerleri yanmadan seyir yapmaktan pek mutlu değilim. Kabul ediyorum günde belki 1 en fazla 2 gemi ile karşılaşıyoruz, onları da görünce yakıyoruz fenerleri ama yine de risk. Otopilotsuz bir teknede vardiya da, dümen tutmak da gerçekten denizciliğin ne kadar zorlu olduğunu anlatıyor. Gerçi eskiler teknede kadın uğursuzluk getirir derler ama onun sebebi başka yaşanmışlıklar olabilir. Havanın sakinlemesiyle yelken basacağımızı duyan ben küçük bir hayal kırıklığı yaşadım, çünkü vardiya bitiminde diğerlerini be Oz'un çayını bitirmesini beklemem gerekiyor. Halbuki 4 saatlik mola bitiminde deliksiz bir uyku için sabırsızlanıyordum. Yelken basmayı beklerken Emre ile görüşecek vakit doğdu. 1.5 saatin sonunda Oz'un çay keyfi bitince yelkenleri sorduğumda, fikir değiştireceklerini diğer vardiyada basılacağını söylediler. Uyku yine yalan oldu. Neyse Emreyle 1 saat geçirebildiğim için durumdan şikayetçi değilim. Halisünasyonlar kesildi. Bunda nutellalı ekmeğin mi, seyir fenerlerinin mi daha büyük etkisi var bilemiyorum. Şu 5 günlük seyirden anladığım tek şey varsa, doğaya saygılı olacaksın. Doğayı değiştirmeye değil, onunla bütünleşmeye çalışacaksın. Aksi takdirde var olamazsın. Güneşin açması, kuru uyku tulumu ve küçülen dalgalar ile moral düzeliyor. Hala yorgunluk var. Güzel bir uykuya ihtiyacım var. Dümen tutarken ikram edilen portakalın kabuğunu denize attıktan iki saniye sonra Poseidon'un tükürürcesine tam olduğum noktaya sırılsıklam eden bir dalga göndermesiyle kahkahalara boğuldum. Sanki attığım kabuğu kafama geri fırlatır gibiydi. Su bitti. Tatlı suyumuz kalmadı, halbuki ben tasarruf etmek için mümkün olduğunca az kullanıyordum, meğer depo delikmiş. Bilseydim rahat rahat kullanırdım. Ellerim, tırnaklarım pis. Temizlik için sadece antibakteriyel jel ve ıslak mendil var. Sabah erken saatlerde elf gözlerim uzaklarda uçak balıkları gördü ve ardından da tuna mı yunus mu olduğuna emin olamadığım başka balıklar. Şeklen yunusa benzeseler de, boyut olarak tuna kadarlar. Üstümde feci bir yorgunluk var. Ekip tamamen yorgun. Gündüzleri 4 saat çalışıp, 4 saat dinlenmek, gece ise bunun 3 olması vücudu çok yoruyor. Ekibe katılması beklenen diğer eleman da gelmiş olsaydı, şu an 4 saat çalışıp, 8 saat dinleniyor olacaktır. Her şey daha farklı olacaktı. Rüzgar kesti, motoru çalıştırdık. Eğer yeniden rüzgar çıkmazsa, harcadığımız yakıtı almak için Acopulco'ya girmemiz gerekecek. Öyle olursa belki de hayalini kurduğum pizzalarını yeme şansını yakalarım. Hayal kurarken canım her türlü yemeği istiyor da, iş gerçekten yemeye gelince hala elmadan fazlasını midem almıyor. Bugün haşlanmış bir patatesin yarısını yedim sanırım. Sonra da denize geri bıraktım. Gece yakamozları kirletecekmişim gibi hissedip, ağzıma gelenleri tutmaya çalışıp sonunda yine istifra etmem acayip hissiyatlar uyandırdı zihnimde. Rüzgar bir durup bir canlanıyor. Dave dedikleri balonu indirip, yerine başka bir balon bastık ama balon o kadar büyüktü ki direği esnetince, direk kırılmasın diye indirip yeniden davei bastık. Aynı anda 11 yelken basılabilen bu teknede balonun direği zorlamasından ne kadar devasa olduğu kolayca hayal edilebilir. Tüm gün motor üstünde çalışıp yorulan yaşlı Oz'u gözleri ve ağzı yarı açık halde yatakta dümdüz uzanmış halde bulduğumda bir an öldüğünü düşündüm. Ölürse ne yapmak gerekir acaba? Muhtemelen en yakın limana gidip, cesedi göstermek gerekir. Ama Oz'a sorsak eminim denize atın gitsin der. Plastik ve yağ atıklarını kenara ayırıp, organikleri denize sallıyoruz. Camları ve tenekelerin de denize atıldığını görünce küçük bir şok yaşadım. Marpol'e göre belirli bölgeler dışında cam ve teneke denize atılabiliyormuş. Olur mu canım öyle şey. Ne kadar saçma! Simon herkes için sırayla gece 3-6 nöbetini tuttu ve dün gece sıra bana geldi. Bu da hem gece 12'den sabah 10'a kadar uyumam hem de Emre ile birlikte uyumam anlamına geliyor. Uyku sadece bana değil tüm ekibe o kadar iyi geldi ki;herkes canlandı, tazelendi. Hatta öğle saatinde Simon'ın hazırladığı muhteşem ispanyol omletini de yiyebilince dünyadaki en mutlu insan oldum. YAŞASIN YEMEK YEMEK! Rüzgar dolayısıyla bir yelkenle bir motorla seyir alıp duruyoruz. Motor sesiyle uyumak dert değil de, sıcaklığı kamarayı yakıp kavuruyor. Motorun harcadığı yakıta göre limanlardan birine uğrayacağız. Simon Meksika'dakilerden birine girmeye niyetli, bense Nikaragua hayali kuruyorum. Keşke Nikaragua'da iki gün limanda kalsak da, şu hayalini kurduğum ülkeyi ucundan görebilsem. Hava ziyadesiyle ısındı, dalga kalmadı. Gündüzleri şort tshirt ve can yeleksiz dolaşır hale geldik. Oz bumbaya konan kuşlara "Mexican immigrants" lakabını taktı. Matrak adam şu Oz! Şimdiye kadar okuduklarınız seyir öncesi hazırlıklardı. Yelkenli seyirde başımdan geçenlerin genel özetine, seyir günlüklerinin birinci ve üçüncü bölümüne linkten erişebilirsiniz.


Havaların güzelleşmesi ile birlikte canlanan ekipte tatil havası oluşmaya başladı. Artık enerjimizi dalgalarla boğuşmak yerine acaba bugün hangi yemeği yapsak, çayı kaçta içsek gibi büyük dertler edindik. Dört erkekle beraber aynı tuvaleti kullanmak sıkıntı olduğu için elimi ilk attığım iş tuvalet temizliği oldu. Su kalmadığı için elimizi anti-bakteriyel jelle yıkadığımızdan nedense bir türlü tam temiz hissedemiyorum. İdrar yolları enfeksiyonu gibi bir rahatsızlık özellikle teknede beni çok korkutuyor. Denizden çektiğim su ve klorak ile temizlediğim tuvalet sanırım on yıllardır bu kadar temiz olmamıştı. Simon'da ekibi boş tutmamak adına hem denizcilik dersleri vermeye hem de keyifli ufak işler yaptırmaya devam ediyor. Bugünkü konumuz kasa dikişi oldu. Atılan herhangi bir bağdan daha fazla yük kaldırdığı için bazı özel noktalarda bu dikiş tercih ediliyor. Piyan dikişi kadar keyifli olmasa da bilgi bilgidir. Sanırım alabileceğim en iyi yelken kursunu, Simon'dan ücretsiz olarak alıyorum. Ne demişler alanda ustadan öğrenmek gibisi yok. Günün ortasında hava kapan motor epey uğraştırdı. Beni değil tabii. Ben ise ortalarda ayak altında dolaşmamak adına gölge bir yer bulup kitap okumayı tercih ettim. Biraz nispet yapar gibi oldu ama napalım. Uzunca bir süre uğraştıktan sonra anlaşıldı ki günlük depoda dizel ve benzin karışmış, ortaya çıkan şeyde motoru durdurmuş. Sorun çözüldü. Arıza esnasında rüzgarda olmadığından dümdüz okyanusun ortasında sürüklendik bir süre. Hava o kadar sıcak ve durgundu ki, ana yelkenden gelen gıcırtı sesleri sanki Teksas'ta çölün ortasında hiç esmeyen bir kasabada sandalyesinde sallanıp umutsuzca bir şeyler olmasını bekleyen bir yaşlı gibiydi bizim huysuz Anne Marie. Orion'ın kuşağındaki yıldızlardan birisini sadece gözleri çok iyi olanlar görürmüş. Öyle ki, o yıldızı çıplak gözle görebileni okçu yaparlarmış Antik Roma'da. Merakla bekledim geceyi ve gördü elf gözlerim kayıp yıldızı. Roma'da okçu değil ama belki bir amazon savaşçısıyımdır geçmiş hayatımda kim bilir. Gece en ufak bir esintinin yaratacağı heyecan için ölüyoruz, Oz'la. Öyle monotonlaştı ki dümen tutmak ve gözcülük yapmak, kim dümen tutacak diye atışıyoruz. Canı sıkıldığında beni dümenden kaldırıp yerime geçti ve beni teknenin ardından akıp giden büyülü bir nehir gibi gözüken yakamoz nehrini izlemem için kıç tarafa gönderdi. Gün doğumu ile birlikte gelen yunusları görünce bayram sabahı baş ucunda kırmızı rugan pabuç bulan 5 yaşındaki bir kız çocuğu kadar mutlu oldum. Meksika'nın bıdık yunusları her gün bizimle oynamaya gelir oldular. İnsanoğlunun ırklarına yaptığı işkenceleri hatırladıkça hala nasıl oluyor da, kendilerini insana göstermektençekinmiyorlar hayret ediyorum. Bilmiyorlar mı?! Bence kesinlikle her şeyin farkındalar. İlk günlerdeki çekingenlik kırıldığından olsa gerek, kendimi ve isteklerimi daha net ifade etmeye başlayınca Oz bana evil queen lakabını taktı. Halbuki tek istediğim yediği elmanın yarısıydı. Aile büyükleri meyve yerken soyup dilimleyip vermez mi diğerlerine? Yiyince elmanın yarısı, kölelerinin yiyeceklerine de göz dikiyorsun diyerek dalga geçti benimle yaşlı adam. Marinada olduğumuz her gün bisikletiyle taze kek almaya giden bu adam, tavada yaptığım keki yedikten sonra Panama'da ayrılmamam Antigua'ya kadar devam etmem konusunda ısrarlara başladı. Antigua kulağa hoş gelse de, uçak biletinin maliyetini düşününce net bir hayır çıkıyor insanın ağzından. Havaların güzelleşmesiyle herkes daha güzel yemekler yapmaya başladı. Ne de olsa tekne yalpa yapmıyor eskisi kadar. Simon yapılan güzel yemekleri ufak bir yarışmaya dönüştürmeye niyetli. Kekin üstüne Oz'un yaptığı muhteşem humus ile sanırım hedefine ulaştı. Gece 10 gibi kavança atmak için önce balonu indirdik, ardından sereni söktük yerinden, engel olmasın yelkene diye. Bu süreçte yanlış bir şey yapmış gibi hissettim, bir şey demese de Simon gergindi. Uykusu bölündüğü için belki de. Yıkanacak bulaşıkların olduğu kovanın içine yıllardır kullandığım çakımı koydum yıkansın diye. Rupert dikkat etmemiş, düşürmüş suya. Çok üzüldü. Defalarca özür diledi. Kendi çakısını vermek istedi. Giden gitti artık. Ne ağlarım arkasından, ne de üzerim başkasını bir çakı için. Hatıra olsun benden Pasifik'e. Elf gözlerim gece hemen en ufak ışığı bile görüyor, seyir fenerlerini açabilmek için. Motorla gittiğimiz şu son gecelerde kapalı olmasının bir anlamı yok ama Oz göremiyorum diyip kapatıyor etrafta gemi olmadıkça. Çıkarmıyorum sesimi yaşlı adama yorulmasın gözleri diye ama tarıyorum usulca tüm okyanusu ve üzerindeki ışıkları. Yakıt hesaplarındaki hata anlaşılınca, Panama'ya kadar yakıt yetmeyeceği için Acapulco'ya yöneldik. Aslında buradan Kosta Rika'ya iki günlük bir yelken seyiri bile yapsak yetecek tüm yakıt ama rüzgar çıkmazda dımdızlak kalırsak okyanusun ortasında diye korkuyor Simon. Yetişmesi gereken çocukları, bir regata ve işi var. Hedefimiz hemen yakıt alıp çıkmak limanda kalmadan ama evrak işi çıkarsa eğer uzar kalışımız. İşte o zaman bir pizza, bir kadeh şarap ve sıcak bir duş... Heveslenme o kadar deseler de, biliyorum şanslıyım. Saat 16.30 gibi vardık Acopulco'ya. Yanaştık hemen Pemex'e. Dedim ya hemen alıp çıkıcaz, vakit kaybetmemek lazım. Kapalı istasyon dedi güvenlik görevlisi. Meğer saat 18.30 imiş. Ensenada ile 2 saat fark var Acapulco arasında. Bizim saatler Ensenada'ya göre ayarlı. Hiç düşünmedik saatin geç olabileceğini. Yarın sabah 8 dedi görevli. Biz Ensenada'dan çıkarken pasaportlara Meksika'dan çıkış damgası vurdurduk. Kalırsak bir gece daha tekrar giriş yapmamız kişi başı 25$ vize ücreti vermemiz gerekecek. Konuştu Simon liman müdürü ile, gece burada kalıyoruz sabah istasyon açılır açılmaz yakıt alıp ayrılıyoruz. Marina oldukça lüks bir yere benziyor. Yüzme havuzu ve restaurantından belli oluyor. Önce rom içip kutluyoruz varışımızı. Sonra kendimi duşa atıyorum. Kalıyorum dakikalarca altında sıcak suyun. Üstüme cicilerimi giyip hazırlanıyorum dışarı çıkmaya. Bu gece o pizza yenecek. Rupert ve Emre ile atıyoruz kendimizi pizzacıya. Önce bir sersemlik ve sersemliğin getirdiği sessizlik. Ardından içilen şarap ile dökülüyor kelimeler ağızlardan. Bizim yaşlı Oz korkutmuş Rupert'ı yolculuğun tehlikeleri hakkında ve bu seyirde hayatta kalma şansımız %50 demiş. Fifti fifti yani. Hazır ol demiş ölme ihtimaline. Teknenin kondisyonundan ötürü risk var ama o kadar kötü değil durum tabii ki. Ayrıca can kurtarma botu, gps ve bir sürü alet edevat var. Alem adam bu Oz. Rupert'tan hoşlanmadığının farkındayım ama sebebini anlayamadım. Simon'ın dünkü kızgınlığı da Rupert'a imiş aslında. Halinden tavırlarından anlaşılıyor. Ama bir yandan ikisi de profesyonel olarak devam ediyor işe. Meğer bizim Oz, tarihin en önemli base jumperlarından birisiymiş. Mark Scott diye aratınca vikipedia'da sayfa çıkıyor adına. 20-25 sene önce yapmış en önemli atlayışını. Rupert sorduğunda yanıt vermemiş. Kapatmış konuyu. Kesin uyuzluğuna yapmıştır. Böyle enteresan bir yer tekne, kimin ne olduğunu ne yaptığını neden kaçtığını asla bilemezsin. Tehlikeleriyle meşhur Acapulco sokakları normal bir yere benziyor, hiç turistin olmadığı, polis arabalarının sokaklarda normalden fazla cirit attığı. Uyuşturucu kartellerinin benimle işi olmaz ama hissediliyor gerginliği sokaklarda, marinanın 30cm kalınlığındaki çelik kapısından, evleri çevreleyen çelik telli yüksek duvarlardan. Dün manevra sırasında arıza yapan motor yüzünden su aldı tekne. Egzoz kutusu iyi kaynak yapılmadığı için su almış içeri. Ya çıkartılacak ve bundan sonra motor durdurulmadan önce kuru çalıştırılıp öyle kapatılacak ya da kaynakçı bulunacak. Kutunun çıkartılmasına karar veriliyor ve tekne saati ile 04.30 Acopulco saati ile 06.30'da yattığım yatağın dibinde başlıyor metal kesme sesleri. Uyuyorum inatla, derin derin. Uyumalıyım ki vardiya esnasında dinç olayım. Yorgunluktan dolayı gece dışarı çıkamayan Simon ve Oz'a jest olsun diye elmalı kek yapıyorum. Acopulco'nun suyu oldukça temiz olsa gerek. Marina'da yakıt istasyonunun olduğu alanda gördüğüm balıklar insanların akvaryuma koymask istediği, sadece tropiklerde dalış yapınca görülen cinsten. Hepsi renk renk desen desen. Kimi çizgili, kimi puantiyeli. Simon eğer marina evrak işi çıkartırsa ve vakit kaybedersek diye korkuyordu. Ofise gittiğinde pek bir şey sormamışlar. Lüks marinaların avantajı bu. Fazlasıyla zengin insanlarla uğraştıkları için çok soru sormadan işleri hallediyorlar. Karşılığında ise yüksek ücret ödüyorsun. Gecelik 140$ bağlanma ücreti Meksika için fazlasıyla yüksek. Marinanın sadece duşundan faydalandığımızı düşünürsek, hayatımın en pahalı duşunu almış oldum. Marinadan ayrılır ayrılmaz okyanusun maviliklerinde önce balinalar selamlıyor bizi, sonra da vatozlar. Sudan çıkıp, uçmak istercesine kanat çırpıyorlar. Suyun bu denli üstüne çıkabildiklerini bilmiyordum. Ben dümende etrafıma bakındığım için 1-2 saniye süren bu gösteriyi izleme şansı elde ettim. Diğerleri ise yelkenle uğraştıkları için sadece benim hayret çığlıklarımı duyabildiler. Acopulco'da hava durumunu kontrol ettiğimizde fark ettik ki, fırtınadan iki gün uzaklıktayız. Yaşlı Anne Marie, 40 knot rüzgarın ve 10 metreyi bulan dalgaların ortasında kalacak. Birinden biri olsa neyse derdik ama ikisi birden çok zor gelecek Anne Marie'nin 105 yaşındaki yaşlı bedenine. O yüzden olabildiğince fırtınanın etrafından dolaşmaya karar verdik ve hazırlıklara başladık. Tüm kuru eşyalar plastik torbalara girdi ve uyku tulumlarımızı korumak için yatağın iki yanından sızan suları sintineye aktaracak şekilde plastik çöp torbaları çekildi. En zoru da, ana yelkenin ucundaki ek direk söküldü ve güverteye indirildi. Sıcak altında yanarken, fırtına hazırlıkları yapınca acaba kamera şakası mı diye sorguluyor insan. Havanın sıcaklığı nedeniyle çamaşır yıkama vakti diyoruz. Giriyor çamaşırlar kovaya, akıyor tüm kirler okyanusa. Çamaşır yıkanacağını görünce hızlıca dümeni Rupert'a bırakıyorum, kamera kaydı için ve sağlam bir fırça yiyorum Emre'den. Dümen devretme prosedürüne uymadığım ve yaratabileceği tehlikeler konusunda. Susuyorum. Haklısın diyorum. Ama hiç öyle bir prosedür hatırlamıyorum. Güya uzun uzun anlatmışlarmış.. Ben neden hatırlamıyorum. Haklı olduğu için pek bir şey de diyemiyorum. Yutuyorum ağzıma gelenleri. Yüzüm düşüyor. Seyir defteri Acapulco saatine göre doldurulduğu için saatleri 2 saat ileri alıyoruz. Acapulco'ya girmeden önce düşüp kolunu boydan boya yaran Rupert bugün de ayağına sıcak su döküp kendini haşlamayı başardı. İstisnasız her gün kendini yaralamayı başaran bu adama yılın şaşkını ödülünü törenle sunuyorum. Seyir defterini dolduran Emre'nin barometreye bir kere vurup yön değiştiren okun verdiği yeni değeri yazdığını fark ediyorum. Her şey gibi barometre de antika. Meğer uzun zamandır yanlış veri ile doldurmuşum defteri. Niye kimse benimle paylaşmıyor böyle ince detayları. Balık olta ucunu balık yağına batırıp denize salma fikri ile ilk kez balık yakalıyoruz bugün. Birbiri ardına 3 tuna. Üçüncüyü ben çekiyorum denizden. Çırpına çırpına geliyor suyun üstünde. Alınca balığı güverteye ağzına zarar vermeden usulca çıkarmaya çalışıyorum kancayı, sanki acı çekmesine sebep olan ben değilmişim gibi. Kovaya bırakıp görmezlikten geliyorum. Unutmak kolay ne de olsa. Oz kafasını kesip iç organlarını çıkartmam gerektiğini söylüyor. İşten kaçmamak için yapmaya girişiyorum söylenenleri. Çırpınmıyor artık tuna ama canlı hala. Ya yorulmuş ya pes etmiş. Bakıyor koca gözleriyle bana. İçim acıya acıya ayırıyorum kafasını vücudundan. Her yer kan doluyor. Benim vahşetimin eseri. Ben Tuğçe Makarnacı, defalarca izledim hayvan öldürülüşünü her birinde kötü oldum ama tabağa konan şeyi yedim yıllarca. Bir süre olmuştu et ve tavuk yemeyi bırakmam. Balıkla bir bağım olmadığı için yemesi kolaydı. Artık değil. O canı aldıktan sonra balık yemek hiç kolay olmayacak. Kendim öldüremeyeceğim hayvanı yemem, benim için de kimsenin öldürmesini istemem. Böyle kötü bir hissiyatı sırf ben yaşamak istemiyorum diye başkasına da yaşatamam. Sanırım pesketeryanlık buraya kadarmış. Bu akşam fırtınaya gireceğimiz için ana yelkeni indirip yerine fırtına yelkenini açtık. Dayanıklı bir kumaştan yapılan bu yelken, rüzgar sörfü yelkeninden az daha büyük. Oz'la geceler ya tamamen sessiz ya da şen şakrak geçiyor. Reankarne olup yeniden dünyaya gelsen ne olursun soruma inek yanıtı veren bu adamla hangi konuyu ciddi ciddi tartışabilirim ki. Laf arasında yaşadığı hayattan çok memnun olduğunu ama atlayışlarla ilgili olarak çok fazla konuşmak istemediğini çünkü geçmişte yaşayan bir adam olmaktansa, anın tadını çıkaran bir adam olmayı tercih ettiğini söyledi. Seviyorum bu herifin hayata karşı duruşunu, bakışını. Bazen dalıp gittiğinde düşüncelere, iletişim kurmak zor oluyor bu akşamki gibi. Yine seyir fenerleri kapalı ilerliyoruz ama artık sahile oldukça yakınız, fazlasıyla balıkçı var. Her bir gösterdiğim ışık için yok o balıkçı, yok o uzakta, yok bu bizimle aynı yöne gidiyor dediğinden fazlasıyla gerginim. Bir de motor sesinde değişiklik olduğunda yine bir şey yok diyince iyice gerildim. Eeee tamam da neden ses değişti? Yaklaşık yarım saat sonra dalıp gittiği diyarlardan çıkageldiğinde teknik açıklama da beraberinde geldi. Dalgaların büyümesi ve denizdeki değişikliklerden dolayı motorun suyla teması farklılaşmış. O yüzden seste değişiklik normalmiş. Hah işte bana en baştan böyle açıklamalarla gelin. Zaten fırtına gidiyoruz. Fırtınadan dolayı açıkta dalgalar büyüdüğü için elimizden geldiğince kıyıdan dolaşmaya çalışıyoruz. Rüzgardan kaçışımız yok bari dalga ile mücadele etmeyelim. Sabahtan dümene geçmeye cesaret edemedim, o yüzden çok yoruldu ama öğleden sonra yaparım ben bu işi diyerek geçiyorum dümene. Hava sıcak, rüzgar 30 knot. Altımda şort, üstümde yağmurluk. Poseidon dalgaları yolladığında artık bizimle şakalaşmıyor. Her bir dalga başımdan aşağı dökülüyor, yağmurluk fayda etmiyor. Olsun hava sıcak, su sıcak ya keyfim yerinde. Üşümediğim sürece problem yok. Vardiyanın ortasına doğru açıklara gidiyoruz, dalgalar büyüyor. Rotayı belirlemek skipperın yani Simon'ın işi ama Oz'da vardiya lideri olduğu için değişiklik yapma hakkına sahip. Adrenalin bağımlısı bu adam mı sürüklüyor bizi açığa yoksa rota gerçekten mi öyleydi emin değilim. Simon yukarı gelir gelmez rotayı kıyıya çeviriyor. Fırtınadan en az etkileneceğimiz yere. Fırtına yüzünden su girebilecek en ufak bir delik bile galiba, haliyle hava da giremiyor. Motor çalışıyor. Alt taraf cehennem sıcağı yaşıyor. Güvertedekiler serin, ıslak ama mutlu. Adeta bir cennet cehennem tasfiri gibi. Yukarıda melekler, yerin altında cehennem azabı çeken günahkarlar, sıcak o kadar yoğun ki nefes alabilmek için kafalar dışarı çıkmak zorunda. Fırtınadan çıktıktan sonra dave basılmak isteniyor. Rüzgar nispeten hafifledi ama hala fazlasıyla kuvvetli. Emre ve ben vincin etrafına dolayıp asılıyoruz halata. Vinç geri kaçırıyor, kayıp gidiyor elimizden halat. Son anda bir darbe indiriyor Emre'nin eline. Galiba o an kırıldı parmağı. Cengaverler atıyorlar beni bir kenara, biz yaparız diyorlar. Ortalık curcuna herkes halatı yakalamaya çalışıyor. Oz yakalıyor sonunda ancak kendi vücudunun etrafına sarıp yerde yatarak tutabiliyor. Yeniden sarılıyor halat vince, vinç yine taşımıyor yükü, Emre'nin parmakları sıkışıyor vinçle halat arasına. Acıyla çığlık atıyor, o çığlık attıkça benim içim acıyor. İzliyorum sadece uzaktan. Buz getireyim diye düşünüyorum, buzdolabı yok ki teknede. Bakıyorum öylece. Gitmek istiyorum yanına ama gidemiyorum. Canı acırken yaralı vahşi bir kurt gibi kimseyi yanına yaklaştırmadığını, yaklaşanı da pişman ettiğini öğreneli çok oldu. Parmakları kırıldı mı, incindi mi, kaçı sıkıştı bilemiyorum o an. Sesleniyor aşağıdan, yardım eder misin diye. Parmaklara yapılacak bir şey yok. Kırık değil gibi ama eminde değiliz. Eklemlerde sıkıntı yok. Yaralarını temizliyorum, halatın parçaladığı koluna bandaj sarıp, ağrı kesici veriyorum. Normalde hiç ilaç almazken, ağrı kesiciyi kabul ettiğine göre canı çok yanıyor olmalı. En yakın hastane 2 gün mesafede. Parmakları kopmadığı için şanslıyız. Havaya bakınca dünkü fırtınadan eser göremiyor insan. Güneş yakıyor cildimi. Güneş kremi sürmeyi akıl edemiyorum bir önceki günden ötürü. Oturunca dümende 3 saat, omuzlarım yanıyor. Kötü değil neyse ki. Söktüğümüz ek direk yeniden yerine takılacak. Hiç hoşlanmıyorum şu işten. 2.5 3 saat civarı sürüyor. Emre'nin parmakları kötü ama hala bir şeyler yapmaya çalışıyor. Atışıyoruz bu yüzden. İş yapmadan duramayanlardan. O yüzden şu güzel havada dümen tutturmak en iyisi. Bir şey yapacaksa illa bari dümen tutsun. Halat çekmesinden iyidir. Ara ara elini sağa sola çarpıyor hafifçe, acıdan kıvranıyor ardından. Dün parmakları kırılınca yanına gitmeyip, öyle uzaktan izleyişime bozulmuş. Anlatıyorum neden gitmediğimi, o an anlatıyor ben gitmeyince neler hissettiğini... Parmaklarını kontrol ediyorum tek tek. İki parmak sıkıntılı. Ellerini kapatamıyor. Şimdiye kadar okuduklarınız seyir öncesi hazırlıklardı. Yelkenli seyirde başımdan geçenlerin genel özetine ve seyir günlüklerinin birinci ve ikinci bölümüne aşağıdaki linklerden erişebilirsiniz.


105 yaşında restorasyon gereken antika bir yelkenli ile okyanus aşılır mı? Yelkenli seyir ile Meksika'dan Panama'ya oradan da İngiltere'ye kadar gidilir mi? Yaptım ama nasıl oldu, bir de bana sorun.. Hiç aklımda yoktu, Meksika'dan yelkenli ile ayrılmak. Kolombiya'ya kadar karadan tüm Orta Amerika ülkelerine gire çıka seyahat ederim diye planlıyordum. Bir anda yükseldi Emre'nin sevinç çığlığı, www. crewskeers. net adresinde 105 yaşında ahşap bir teknenin yardıma ihtiyacı olduğunu ve yetişebileceğimiz tarihlerde Meksika Ensenada limanında olacağını öğrenince. Pek hevesli değildim ilk duyduğumda.. Dedim ya planlarım vardı. Nikaragua'yı görecektim daha. Meksika'da 4 ay geçirmiş olmam, Nikaragua'yı unuttuğum anlamına gelmiyordu. Nikaragua için gelmiştim ben Orta Amerika'ya ve görmeden ayrılmayacaktım. Emre, Anne Marie isimli yelkenliye başvuru yapacağını söyledi. Tamam dedim. Ne de olsa, beraber 3 ay seyahat edip sonra yolları ayırmaya karar vermiştik, zaten 3 aydan fazlasını da geçirmiştik. Yolları ayırmanın tam vaktiydi. Tamam dedim ben de Nikaragua'ya doğru giderim işte. Teknenin de bir blogu varmış, onu gönderdi. Meraktan baktım işte. Aklıma düştü birden yelkenli seyir fikri. Hem de 105 yaşında antika bir yelkenli tekne. Komple tik. Her şey manuel. Ne oto-pilot var, ne buzdolabı. Meksika Ensenada'dan Pasifik kıyılarından Panama'ya kadar inecek, kanalı geçecek. Kanalı da geçen tanıdığım kimse yok. Bir Emre var ama o da kaptan, sayılmaz, işi o. Yelkenli 1911'de İngiltere'de dönemin Danimarka başbakanı Baron O. Reedtz-Thott için özel olarak üretilmiş, yat yarışlarına katılsın diye. Danimarka prensesinin ismi verilmiş Anne Marie. Danimarka kralı da katılmış yarışlara. Artık teknede ne hayatlar yaşandı, ne hayaller kuruldu bilinmez. İki dünya savaşı atlatmış Avrupa'da hala dimdik ayakta.. İçim kıpırdandı, ya ben de mi gitsem dedim. Derken Simon'la konuştuk ama umutsuzum. Ne yapsın adam beni teknede. Tamam eski çalıştığım şirketin yelken kulübü ile bir kaç yarışa katıldım, Ege kıyılarında yelkenli seyir de yaptım ama koskoca Pasifik ile aynı şey değil ki! Başvurdum böyle bir macera kaçmaz diye. Atlantik geçişi aklımda vardı ama böyle zorlu bir yolculuğu hiç hayal etmemiştim. İnsan hayatında kaç kez böyle bir deneyim yaşar diye şansımı denedim. Bir kaç gün sonra Simon'dan bir e-posta geldi, ekibe kabul edildiğimize dair. Tarihler ayarlandı. Hazırlıklar yapılacak. Ekipman sponsorum Kutupayısı aslında ama ben çok uzaktaydım ve zaman sıkıntısı vardı. İhtiyaçları minimum derecede listeleyip, alışverişe koyuldum. Her ne kadar tropiklere doğru bir yolculuk olacaksa da, Meksika'nın kuzeyi soğuk, okyanus daha soğuk. O nedenle kaliteli bir tulum ve su geçirmez ceket gerecekti. Tropiklerdeki fırtınalar için ise sahip olduğum Marmot yağmurluk ve polar yeterli. Bir de güvertede giymeye uygun deniz ayakkabısı, çizme ve uyku tulumu gerekliydi. Simon'ın elinde fazla tulum ve ceket varmış, onlar o şekilde halloldu. Denizcilik ekipmanları satan dükkanlarda çizmelerin fiyatlarına şöyle bir baktım, fiyatlar uçmuş sanki yelkenli teknenin kendisini satacak. Ben de arayıp tarayıp bir tane bahçıvan çizmesi ile yaklaşık 30TL'ye sorunu çözdüm. Uyku tulumunu da Amerika'ya elektronik geçişi için geçmişken hallettim. Konuştuğumuz tarihte Ensenada limanına vardık. Anne Marie ve ekibi bizden önce gelmiş, yolda ölen motoru değiştiriyorlardı. Tabii benim içim kıpır kıpır. Bir heyecanlar bastı. Acaba ekip nasıl, anlaşabilecek miyim, yolculuğun altından kalkabilecek miyim gibi kafada binbir sorular dolaşıyor. Ekip beş kişiden oluşuyor. Benim dışındakiler Simon, Rupert, Oz ve Emre. Simon 40'larında bir İngiliz. İngiliz bir lordun özel yat kaptanı ve ahşap bot meraklısı. Rupert 50'lerinde eski bilgi işlem çalışanı bir İngiliz. Oz ise 65 yaşında tam bir adrenalin bağımlısı, eski base jumper, wikipediada adı geçen cinsten. Emre'de yelken sevdalısı bir tanker kaptanı. Tek kadın benim tabii. Neyse ekiple bir kaç gün geçirince baktım hepsi tatlış, tamam dedim bunlarla 1 ay geçer. Oz ve Simon motor değişimine odaklanmışken, bana da teknede yapılacak ilk iş olarak güverteyi boyamak düştü. Zaten pek severim, boya badana işlerini, cuk oturdu. Biraz boyayı fazla harcamış olabilirim ama o benim işi düzgün yapma isteğimden kaynaklandı. Ardından biraz temel yelken eğitimi ve temel bağları öğrendim. Sonrasında ise en kazık yerden geldi. En istemediğim iş başıma kaldı. Kumanya hesabı... 5 kişinin bir ay sürecek yolculuk boyunca neler yiyeceğini, ne kadar yiyeceğinin kararını vermek hesabını yapmak ben Emre ve Rupert'a kaldı. Böyle büyük bir sorumluluk almak istemiyordum. Buzdolabı olsa dert değil. Ama buzdolabı yokken, "taze gıdalardan hangisi dayanır hangisi çabuk çürür, alınan miktar kaç günde tüketilir" bunlar hep ince düşünülmesi gereken şeyler. Görevin verildiği ilk gün stresten işin altından kalkamadım ve "internette vardır hesap yapan bir program yaaaa" diyip ortalıktan sıvıştım. İnternette öyle de bir şey bulamadım. Gece uykularım kaçtı nasıl yapacağım diye ama yöntemi buldum. 4'te kalkıp bir excel tablosu hazırladım ve artık hangisinden ne kadar almam gerektiğini biliyordum. Simon ile ilk görüşmemde her işi yapabilecek misin, altından kalkabilecek misin gibi sorular sormuştu. Ben de merak etme, verdiğin tüm görevleri yerine getiririm demiştim. Bu nedenle iş bölümünde herkesin eşit olacağını en başından beri biliyordum. Zaten bunu istiyordum da. Ekip 5 kişi olduğu için iki grup olarak vardiya tutacaktık. Simon skipper, her şeyden sorumlu. Emre ve Oz vardiya lideri. Rupert ve ben ise fasülye 🙂 Dediler ki, Emre ile çift olarak mı vardiya tutmak istersiniz yoksa ayrı ayrı mı. Biraz ekiple daha kolay kaynaşalım diye ayrı tutmaya karar verdik. İyi ki de öyle olmuş. Benim ekip arkadaşım Oz, dünyanın en fırlama, en geyik adamı çıktı. Çok eğlendim. Oto-pilot yok dedim ya.. Haliyle 7-24 sürekli birinin dümende olması gerekiyor. Bir yandan pusulaya bak, diğer yandan sağdan soldan ya da arkadan gelen dalgayı hesaplamak ilk başta zordu. Sonra öğreniyor insan. İlk hafta dümen tutarken sürekli yanımda birisi vardı, tek kalmayayım yardıma ihtiyacım olursa diye, sonra ben öğrenince kimse gelmez oldu. Gelselerdi de iki muhabbet etseydik ya.. Neyse.. Gündüz dümende 3 saate kadar zorlanabiliyor ama gece 1 saatten sonra insanın dikkati dağılıyor, maksimum 2 saate kadar dayanabiliyorum ama gece dümen tutmanın keyfi de ayrı. Hiçbir ışık yok sadece yıldızlar. Yemekleri de, vardiyadakiler hazırladı. Ben dümen tutarsam, Oz yemek yaptı. Hem de ne güzel yaptı. Adam elleriyle yaptığı her şeyi bu kadar mı güzel yapar ya.. Seyir ne kadar zorlu geçtiyse o kadar da keyifliydi. Yaşamadığımız sıkıntı kalmadı. Motor bozuldu, o tamir edildi. Bir kere yelken yırtıldı, o tamir edildi. Başka bir gün yelken söküldü dikişlerinden, ben diktim. Bahaneyle yelken dikişini de öğrenmiş oldum. Arkadan gelen dalgaların üzerimize kırılmasını engellemek için koca kalın bir halat saldık, teknenin kıç tarafından. Eski bir denizcilik tekniğiymiş. Görmediğim şey kalmadı. Rupert her gün kendisini bir şekilde yaralamayı başardı. Bir insan bu kadar mı sakar olur yahu. Bir gün düştü kolunu bacağını yardıysa, ertesi gün üzerine çay döktü, sonraki gün yine kendini yaktı. Alışmıştım artık Rupert'ın kendini yaralamasına bir şekilde ama Emre'nin başına gelen fenaydı. Rüzgarın çok şiddetli olduğu bir anda balon yelkeni açmaya çalışırken, Emre ile birlikte tutmaya çalıştığımız yelken halatı bir anda elimizden kaçtı. Bir şekilde yeniden tuttuk, Oz ve Emre vince sardılar halatı ama vinç arızalıydı. Normalde etrafına sardığında tutması ve geri kaçırmaması gereken vinç, ters yöne döndü ve Emre'nin parmakları sıkıştı, haliyle de kırıldı. Ne yapacağımı bilemedim. Buz getireyim desem nerde, buzdolabı yok. Kırılan parmağa yapılabilecek ilk yardım tekniği ne ki? En yakın hastane iki gün mesafede. Kaldı tabii öyle. Neyse ki parmakların uç tarafında idi kırık. Kırık diyorum ama bu benim çıkarımım. Hastane filan görmedik. Ardından gelen günlerde Emre parmaklarını açıp kapatmakta oldukça zorluk çekti, zaten davul gibi de şiştiler. Halat tutmak ne mümkün. Sanırım tek kazasız ayrılan benim tekneden. Yalpada yemek yapmaya çalışırken, bıçakla yere düşmem hariç.. Onu da sıyrıksız atlattığım için kazadan saymıyorum, ama tırstım. En büyük zorluk tabii ki uykusuzluk oldu. Yoğun bir tempoda, fiziki çalışmanın üstüne uyku alamamak biraz motivasyonumu düşürdü. Hele ki teknenin güvertesindeki ahşapların aralarının açık olması nedeniyle her dalgada, kamaraya giren su ile sürekli tuzlu olmak, ve ıslak uyku tulumu ile uyumaya çalışmak. O noktada ne işim var burada sorusu kafamda dolaşmadı dersem yalan olur. Sanki hiç yelkenli tekne ile seyir yapmamışım gibi deniz tuttu. İlk hafta sadece kustum ve hiçbir şey yiyemedim. Günü yarım elma ile kapatırsam kendimi şanslı sayıyordum ama bu vardiyadan kaçmak için bir bahane değildi. Dümeni tutarken midem bulanırsa, Oz'a seslenip iki dakika mola isteyip, kustuktan sonra dümeni geri alıyordum. Hahahaha.. Keşke videosu olsa da paylaşabilsem. Buzdolabının yokluğu ile tropik sıcaklarında bir bardak soğuk su içememek ise ayrıca koydu. Yalpada yemek yapmaya çalışmak ise başka dertti. Doğradığım her şeyin sürekli olarak yere düşmesi, zeminin kayganlaşması filan üstüne tuz biber serpti. Ben zorluklardan çok fazla yakınmayı sevmem ama teknenin teknolojisizliği itibariyle yaşananları da anlatmam gerekiyor. Şunu da çok net söyleyebilirim ki bu zorluklar olmasaydı, bu kadar iyi bir yelken eğitimi almış olmazdım. Bu zorluklar sayesinde öğrendim, bu zorlukları çözdükçe keyif aldım. 30 knot fırtınada dümen tutmak, Poseidon'un tükürürcesine üzerime dalgalarını göndermesi ve adrenalin.. İşte buna bayıldım. Daha önce dümen tutmamış bir insan olarak, fırtınaya girip, sağsalim çıkabilmek, başardığımı hissetmek tam bir motivasyon kaynağı oldu benim için. Fırtınasız günlerde ise yelkenli tekne ile birlikte yüzen yunuslar, göç eden balinalar, suyun üzerine sıçrayan vatozlar, Pasifik'in o eşsiz gün batımları ve samanyolu... Samanyolunu görmek, her gece orionun kayıp yıldızına bakmak bu seyiri unutulmaz kıldı benim için. Normalde yaşadıklarımı biraz hikayeleştirmeyi seviyorum ancak bu 30 günlük deneyimi hikayeye dönüştürmek ya da özetlemek mümkün değil, çünkü her gün ayrı bir macera yaşadım. Bir kaç gün içerisinde teknede tuttuğum günlükleri parça parça yayınlayacağım. Panama kanalı geçisini ise ayrıca yazacağım. Merak edenler oradan takip edebilir. Güzel bir şey başardın Tuğçe'cim, her deniz sevdalısının hayatta birkez isteyeceği cinsten hem de... Geriye baktığında böyle güzel hatırlayabilmek, anlatabilmekse katlıyordur eminim yaşadığın keyfi.. Evladım ne işin o koca denizlerde annen le beraber çeşit çeşit makarnalar yapmak, çay içmek tv karş çiyit çitlemek, belkide sevdiğinle evlenip çoluk çoçuğa karışmak varken. Akıllı olunuz lütfen yahu.. Tebrik ederim çok keyif alarak okudum yaşadığın ve paylaştığın deneyimlerin çok güzel. Paylaşımın için çok teşekkür ederim.... Olanları çok iyi anlatmışsın....


Atina'da gezilecek yerler neler, nerede kalınır, ne zaman gidilir sorularını merak ediyorsanız, Atina seyahati hazırlığı içinde olmanız yüksek bir ihtimal. Ege'nin karşı kıyısının başketi Atina'da 2 sene kadar yaşadım ve hakkını vererek gezdiğimi de düşünüyorum. Sevgili Atinalıların da iznini alarak hazırladığım Klasik Atina Gezi Rehberi 'ne hoşgeldiniz. Bir de hazırlanmakta olan Alternatif Atina Gezi Rehberi yazısı var, not edin kaçırmayın. Atina küçük şehir haftasonu gitsen yeter, maksimum 4 gün ayırsanız yeter sonra sıkılırsınız diyenlere kanmayın. Atina'da gezilecek yerler oldukça fazla. O yüzden hani hali hazırda gezmek görmek istediklerinizi harita üzerinde işaretleyip, ona göre hareket ederseniz vakit kazanabilirsiniz ya da hiç işaretlemeyip sokaklarda kaybolmanın keyfini de çıkarabilirsiniz. Atina'da gezilecek yerler denince akla ilk gelen yerleri Akropolis veya Parthenon Tanığı, Akropolis Müzesi, Monastraki, Syntagma asker töreni, Atina Ulusal Parkı ya da diğer adı ile Milli Park, Plaka, Atina Ulusal Arkeoloji müzesi olarak sayabilirim. Atina'da görülmesi gereken yerler listelerinde yer almayan ama yine de kıymetli yerleri ise, Exarchia, Psyri, Anafiotika, Little Kook, Filopappou Tepesi, Agora, Panathinaiko Stadyumu diğer adıyla Kalimarmaro, Zappion, Akademi Binası, Agora Antik Kenti, Keramikos Antik Kenti olarak sayabilirim. Atina'yı gezmenin en iyi yöntemlerinden bir tanesi yürüyüş turlarına katılmak. Ücretli ve ücretsiz bir çok yürüyüş turu bulunuyor. Benim tercihim ücretsizlerden yana. Bunlara dair detaylı bilgiye Atina'da ücretsiz yürüyüş turları rehberinden ulaşabilirsiniz. Atina gezi rehberi hatta sadece Atina diye internet üzerinden bir arama yaptığınızda ilk olarak Akropolis fotoğrafı ile karşılaşırsınız. İzmir diyince akla saat kulesi, Roma diyince Kolezyum, Atina diyince de Akropol akla geliyor. Akropolis aslında kayalık ve yüksek alanın tamamıdır. Akropolis fotoğraflarında yer alan tapınağın ismi ise Partenon'dur. Akropolis'in ücretsiz olduğu günler, kapalı olduğu günler, çalışma saatleri, bilet fiyatları, gitmeden önce bilinmesi gerekenler gibi bilgiler için daha önce detaylı bir şekilde hazırladığım Akropolis ve Partenon yazısını okumanızı tavsiye ederim. Akropolis antik kenti ile Akropolis müzesi birbirinden farklıdır. Eğer Akropolis'te ne olduğunu öğrenmek, oradan çıkan eserleri görmek, eski halini anlamak ve hissetmek istiyorsanız önce uğramanız gereken yer kesinlikle Akropolis Müzesi olmalıdır. Akropolis Müzesi dönem hakkında detaylı ve kapsamlı bilgiyi anlamanızı sağlıyor. Burayı ziyaret ettikten sonra Akropolis'e çıkınca insan daha bir etkileniyor. Müze için ayrılması gereken süre 2-4 saat arasında. Monastraki eninde sonunda geçeceğiniz bir meydanın adı. O insan kalabalığının arasında kafanızı kaldırdığınızda karşılaştığınız Akropolis manzarası ile oldukça etkileyici. Burası hediyelik eşyaların olduğu Plaka, barlar ve tavernalar, Syntagma Meydanı'na açılan Ermou caddesine ve metroyada erişim sağlayacağınız bir nokta. Syntagma meydanı Atina'nın tam olarak merkezinde yer alıyor. Tarihte halk tarafından yapılan eylemler, kutlamalar hep burada gerçekleştirilmiş. Bunun en önemli sebeplerinden bir tanesi meydanın tam karşısında eski saray bugünkü parlamento binasının yer almasıdır. Parlamento Binası'nın önünde meşhur asker değişim töreni yapılır. Eğer Pazar günü şehirde olmayacaksanız üzülmenize gerek yok. Tören her saat başı gerçekleşiyor. Pazar günü özel olarak askerler kostümlerini giyiyor, cadde kapatılıyor ve bando ekibininde katılımı ile büyük bir tören gerçekleşiyor. Diğer günler ve saatlerde ise görece daha küçük bir değişim töreni gerçekleşiyor ve küçük olması ilgi çekici olmadığı anlamına gelmiyor. Solda ve sağda kıpırdamadan duran askerler hiçbir koşulda hareket etmemek üzerine eğitilmişler. Başlarındaki komutan yarım saat aralıkla yanlarına gidip üniformalarını düzeltiyormuş gibi yaparken gizlice iyi olup olmadıklarına dair sorular sorar. Askerler de kimsenin anlamayacağı şekilde göz kırparak evet ya da hayır yanıtlarını iletirler. Askerlerin ayakkabılarının üzerinde hassas ve narin bağımsızlık ağacını sembolize eden bir ponpon bulunur. Bu ponponun altında ise gizli keskin bir bıçak vardır. Eğer ki birisi bağımsızlığımızı tehdit eder ve zarar vermeye kalkarsa kendisi zarar görür anlamında. Bu ayakkabıların bir çifti 3 kilo ağırlığındadır, tabanı ve üst tarafı metalden yapılmıştır. Günlük yaşamda askerler tarafından kullanılan bir ayakkabı değildir. Atina tarihi, kültür ve gece hayatı için ilginç bir yer olsa da, kimse Atina'nın beton bir şehir olduğu gerçeğine itiraz edemez. Atina Ulusal Parkı, Atina'nın tam kalbinde dünyanın dört bir yanından 500'den fazla bitki ve ağaç ile süslenmiş 160.000 metrekarelik alan yazın sıcağında nefes almanızı ve yürüyüş yapmanızı sağlayacak. Kral Otto bu bahçeyi karısı Amelia için Friedrich Schimdt'e dizayn ettirmiştir. Eskiden sadece kraliçenin ve kankalarının dolaşabildiği bahçeyi gezerken, insan ne kocalar var be yaaaaa demekten kendini alıkoyamıyor. Bahçede patikalar arasında dolaşırken, çardaklar, küçük bir gölet, bir minik hayvanat bahçesi ve dinlenme alanları ile karşılaşabilirsiniz. Belki güzel bir piknik de yaparsınız. Plaka şüphesiz dar sokakları, sevimli neoklasik binaları, küçük kafeleri, geleneksel tavernaları, hediyelik eşya dükkanları ve hemen hemen her köşesindeki antik kalıntıları ile Atina'nın en güzel mahallelerinden biridir. Plaka, Atina'nın merkezinde, Akropolis tepesinin hemen altında. Atina'nın geri kalanından tamamen farklı bir havaya sahiptir. Çok turistik ve popüler olsa da, dar sokaklarında gezinmek oldukça keyifli. Arkeolojiye meraklı olan olmayan herkesin ilgisini çekeceğini düşünüyorum. Neolitik dönemden geç Antik Çağ'a döneme kadar uzanan 11.000'den fazla eser müzede sergileniyor. Müzenin hikayesini çok ilginç bulduğum için paylaşmak istiyorum. Müze 1866-1889 yılları arasında inşaa ediliyor ve ismi Atina Merkez Müzesi oluyor. İlk olarak Atina ve çevresinde tarih öncesi çağlardan Geç Antik Çağ'a kadar uzanan çok sayıda eser sergileniyor. Daha sonraki yıllarda ise ülkenin bir çok bölgesinden eserler ile koleksiyon zenginleşiyor. İkinci Dünya Savaşı sırasında müzedeki eserler Alman birliklerinin yağmalamasını önlemek için ahşap kutulara yerleştiriliyor ve gömülüyor. Savaş bittikten sonra 1945 yılında eserler toprak altından çıkarılarak yeniden sergilenmeye başlanıyor. Atina'nın anarşist semtidir Exarchia. Farzı misal olarak söylemiyorum, gerçek anlamda anarşist. Exarchia, öğrencilere, göçmenlere, farklı ekonomik sınıflardan Yunan ailelerine, evsizlere, uyuşturucu satıcılarına, şık restoranlara, kafelere, bilgisayar dükkanlarına, müthiş müzik aleti dükkanlarından, ikinci el kitapçılara, butiklere, kulüplere, barlara ev sahipliği yapıyor. Polis, aşırı durumlar dışında gerçekten Exarchia'ya girmiyor çünkü mahallede olmaları hoş karşılanmıyor ve girmeleri sorun yaratıyor. Muhteşem muraller görmek, sanatçılar ile tanışmak, biraz galeri gezmek biraz güzel kafelerde takılabileceğiniz aynı zamanda sokaklardaki sidik kokusundan burnunuzu tıkacayacağınız sizi ikilemler arasında bırakacak bir semt. Exarchia'ya gidenler mahalle sakinlerinin gezi parkı eylemlerine selam çaktığı ve eylemler sırasında hayatını kaybeden Berkin Elvan anısına hazırladıkları duvara uğramayı unutmasın.... Atina gezi rehberi içinde olmazsa olmazlardan bir mekan. Hani Atina'yı ziyaret eden kişilerin instagram hesaplarında sanki bir Yunan adasında çekilmiş gibi güzel duran fotoğraflar görürsünüz ya, işte o mahalle Anafiotika. Atina'da geçirdiğim 1.5 senelik zaman dilimine rağmen hala adını söylemekte zorlandığım Anafiotika, Atina'nın mutlaka görülmesi gereken yerlerinden birisi. Hem Plaka'nın hemen üstünde yer alması hem de kendine has havası bir çok kişiyi buraya çekiyor. Mahallenin dar sokakları arasında dolaşırken bazen kaybolacakmışsınız gibi hissetseniz de endişelenmeyin. Yokuş aşağı attığınız her adım ile çıkışa bir adım daha yaklaşacaksınız. Atina'da mutlaka görülmesi gereken bir yer varsa o da Atina Akademisi'dir. Acropolis'ten kat be kat daha etkileyici olan bu yapı turistler tarafından göz ardı edilmekte. Atina akademisi Yunanistan'ın tarihteki ilk kralı Otto tarafından inşaa ettirilmiştir. Otto bu binaya çok büyük bir özen göstermiş ve bina büyük inceliklerle tasarlanmıştır. Binaya giden merdivenlerdeki heykeller solda filozof Plato ve sağda hocası Sokrates bulunuyor. Biz Sokrates'i Platon'un kitapları sayesinde tanıyoruz. O nedenle heykellere baktığımızda platonu elinde kalem tutarken, Sokrates'i ise düşünürken görüyoruz. Akademinin solunda ve sağında yer alan sütunların üzerinde ise Atina şehrine ismini veren savaş, bilgelik ve eğitim tanrıçası Athena'yı ve sanatın tanrısı Apollo'yu görüyoruz. Binanın girişinde tepe yer alan heykeller ise Tanrıça Athena'nın doğumu anlatmaktadır. En ortada tanrıların tanrısı Zeus, solunda Zeus'un kafasından doğan Athena bulunmaktadır. Tanrıça Athena'nın en sevdiği hayvan baykuştur. Bu yüzden baykuş bilgeliği ve eğitimi simgeler. Akademinin etrafına baktığınızda bir sürü baykuş göreceksiniz. Bu hem Tanrıçanın hem de Atina şehrinin simgesidir. Yunan başkentinin en önemli yerlerinden biri olan Antik Agora, Akropolis'in kuzeybatısında, Thission ve Monastiraki mahalleleri arasında yer alıyor. Antik kalıntılar ve bol yeşillikli geniş bir alan olan Antik Agora, antik dönemde Atina'nın merkezi, siyasi toplantıların ve meclislerin gerçekleştirileceği yerdi. Roma Agorası, Akropolis'in kuzey tarafında yer alır ve Monastiraki'deki metro istasyonuna çok yakındır. Aslında, asfalt bir yolla Thissio'daki Antik Agora'ya bağlanır. Antik Agora, Pers istilasında zarar görünce Romalılar yeni bir agora inşaa ettiler. Roma Stadyumu, Panathenaic Stadyumu veya Kallimarmaro olarak bilinir. Herodes Atticus caddesinin sonunda, Olympian Zeus tapınağı, Hadrian Kemeri ve Akropolis'e yürüme mesafesinde bulunan bu inanılmaz stadyumdan bahsediyorum. Bu muhteşem stadyum, antik çağda, şehrin koruyucusu tanrıça Athena'yı onurlandırmak için düzenlenen ünlü Panathenaic Oyunlarına ev sahipliği yapmak için inşa edilmiştir. İlk başta, stadyumun koltukları ahşap idi ancak ilerleyen dönemlerde bu muhteşem mermerle ile yenilenmiştir. Zappion binası, Olimpiyat Oyunlarını modern dünyaya geri getiren bu büyük adama bir övgüdür. 1896 Olimpiyat oyunları için resmi Olimpiyat köyü rolünü oynayan ve eskrim etkinliklerine ev sahipliği yapan Zappeion binası bugün halka açık sergiler, şarap tadımı, ticaret fuarları, iş toplantıları ve kültürel etkinlikler için kullanılmaktadır. Binanın yuvarlak mimarisi içeriye girince insanı oldukça etkiyor. Yakınlardayken görülmesi gereken yerlerden bir tanesi. Keramikos Arkeoloji Müzesi, Keramikos mezarlığının bulunduğu antik alanın hemen yanında, Ermou Caddesi'nin sonuna doğru yer almaktadır. Yaklaşık 40.000 metrekarelik bir alana sahip antik mezarlıkta, cenaze sütunları, vazolar ve heykeller gibi buluntular yer alıyor. Özellikle seramik tutkunlarının görmesi gereken bir yer. Tamam tamam daha spesifik olmam gerekirse, Thissio, Monastraki, Syntagma, Plaka, Pysri, Makrygianni, Koukaki, Kolonaki. Daha uzaklara gitmek isterseniz, Nea Symirni, Pire, Glyfada. Daha detaylı bilgi için Atina'da nerede kalınır yazıma bakabilsiniz. Atina'yı eğer canlı haliyle görmek istiyorsanız yaz dışında herhangi bir ayda gitmenizi tavsiye ederim. Yaz aylarında hem sıcakların basması hem de Atinalıların 2 ay civarında bir tatile çıkması ile şehir canlılığını yitiyor ve lokal mekanların hepsi kapanıyor. O nedenle sonbahar ve ilkbahar aylarında daha keyifli olacaktır. Bir de yılbaşı kutlamak için tercih edebileceğiniz en ekonomik Avrupa başkentlerinden bir tanesi. Daha detaylı bilgi için Atina'ya ne zaman gidilir yazıma bakabilirsiniz. Şehir içi ulaşımda otobüs ve metro tercih edebilirsiniz. Turistler için hazırlanmış içerisinde havalimanı transferinin de bulunduğu 3 günlük sınırsız ulaşım biletini 20 euroya, havalimanı transferi içermeyen 5 gün sınırsız bileti 8.20 euroya ya da 24 saat geçerli bileti 4.10 euroya alıp kullanabilirsiniz. Otobüs ve metrolarda biletsiz yakalanmanız halinde çok büyük cezalarla karşılaşırsınız. Taksi için ise Beat kullanabilirsiniz. Uygulamayı indirdiğiniz yine taksimetre açan bir taksi geliyor ancak genellikle taksilerin fiziki durumu daha iyi ve İngilizce bilmeyen şoförle karşılaşmanız düşük ihtimal. Birkaç blogda Atina'nın pahalı olduğuna dair yorumlara denk geldim. Direkt olarak söyleyebilirim ki, Atina ucuz bir şehir. En turistik alanda yemek yiyip içseniz bile diğer Avrupa ülkelerine göre oldukça uygun fiyatları var. Şu mutlaka aklınızda kalsın, Yunanistan'daki porsiyonlar büyük, hatta Türkiye'dekinin iki katı diyebilirim. O yüzden yemekleri sipariş ederken, az söylemeye özen gösterin. Bir tavernada gelecek olan 1 salata ve 2 ila 3 meze, 2 kişiyi rahatlıkla doyuracak boyutta. Yeme içme esnasında ne kadar kalabalık olursanız, o kadar az ücret öderseniz. Take away mevzusunu da atlamayalım. Bir mekanda oturup kahve içmeniz ile o kahveyi karton bardakta alıp ayrılmanız arasında fiyat farkı oluyor. Oturup içtiğinizde daha fazla, alıp gittiğinizde daha az ücret öderseniz. Sevdiğim bir kokteyl barında oturduğumda kokteyl 7 avro iken, alıp gittiğimde 5 avro ödediğimi biliyorum. Akropol manzaralı bir roofbarda 50lik bira fiyatı 4 avro civarında. Turistik alanın dışında bir bara gittiğinizde ise, draft 2.20 şişe 2.50 civarında. Atina'da herhangi bir bara ya da restauranta oturduğunuzda su ücretsiz olarak gelir. Yok ben şişe su istiyorum derseniz, ücreti hanenize yazılır. Eğer çeşme suyu içerim derseniz, bunu garsona direk belirtebilirsiniz, çekinmeyiniz. 35 yıl önce ailemle gittiğimiz bir gezide günübirlik bir gemi turuna katılmıştık. Pire'ye yakın 3 Adayı kapsayan bir geziydi. Patra'ya gidip oradan feribot ile geçebilirsiniz. Oo çok güzel bir rehber olmuş. Teşekkürler.


Üniversiteyi Ege'de okuyanlar bilir Yeşil Köşk 'ü ya da işi kampüse düşmüş olanlar. Öğrencilerin ve akademisyenlerin vazgeçilmezlerinden biridir. Kışları tarihi köşkün odalarında, yazları ise bahçede heybetli ağaçların altında oturma, arkadaşlarla muhabbet etme ve en güzeli kampüs içinde alkolün serbest olduğu bir alanda keyif yapma şansı yakalarız. Ne anılarım vardır o köşkte ve bahçesinde. Hatta tutkumuz o kadar büyüktür ki, İzmir'in o bunaltıcı Ağustos gecelerinde bahçesindeki çimenlerde arkadaşlar ile birlikte oturup, gözyüzündeki yıldızları seyredip sabahladığımız olmuştur. Sadece biz değil, tüm öğrencilerin yaşanmışlıkları vardır burada. Böyle düşünürdüm hep ama daha eskisini düşünmek gelmezdi aklıma. Halbuki yılların köşkü, vaktinde restorasyon çalışmaları tamamlanıp Ege Üniversite'sine verilmiş. Kim bilir daha ne hayatlar yaşandı orada. Köşk'ün içerisinde de tarihini anlatan bir bilgilendirme mevcut değil, nedense aklıma araştırmakta gelmemiş. Geçen aylarda İzmir Turizm Fuarı'nda Bornova'yı tanıtan bir katalog geçti elime. Bir çırpıda okuyuverdim merakla. Tüm bilgi bir paragraftan ibaret. Kim bilir belki bir gün eski kaynaklarda daha detaylı bir şey ile karşılaşılır. O zamana kadar bizim için gizemini korumaya devam edecek.. Yaşar Ürük'ün Adım Adım Bornova ve Çevresi Eserinden alıntıdır.


Karadeniz'e hiç gidememiş ancak ölümüne merak eden bir kişi olarak Batum seyahatini kaçıramazdım. Batum seyahati haberini okuduğumda, işte benim için süper bir fırsat diye düşündüm. C'nin 10 Temmuz'da Kastomonu'ya seyahat edeceğini göz önünde bulundurunca, kazanma ihtimaline karşı Batum'a benim gitmem gerektiğine dair lobi çalışmalarına hemen başladım.. Kabul edildiğimizin haberi gelince ne kadar sevindiğimi anlatamam. Sonunda yeşile doyacağım bir kente gidecektim.. Programa göre ilk 2 gün şehir merkezi, tarihi kesimler dolaşılacaktı. Ancak son gün şelaleler, dereler, köprüler ve şarap evinden oluşan program tam olarak bana hitap ediyordu. İkinci gün Botanik bahçesine gittiğimizde, doğru kentte olduğumu anladım. Benim kadar doğanın içinde yer almayı seven bir insan, ancak bu kadar kendini evinde hissedebilirdi. Batum Botanik bahçesi dünyanın en büyük 2. botanik bahçesi.. 5 kıtadan gelen bitkilere ev sahipliği yapıyor. Daha önce görmeye fırsat bulamadığınız çeşitli bitkiler, ağaçlar ve bunların yanı sıra her köşe başında yer alan güzel ortancalar fotoğraf çekimleri için uğrak noktalar arasında. Batum botanik bahçesi o kadar büyük ki içerisinde golf arabaları ile dolaşılıyor. Dileyenler yürüyebilir ama bir gün içerisinde bitmeyebilir. Biz bir kısmını araç, kalan bir kısmını ise yürüyerek dolaştık. Dolaşırken en çok dikkatimi çeken şeylerden birisi, botanik bahçesinin içerisindeki birbirinden farklı evler ve burada yaşayan aileler oldu. Burada yaşayan halka, isterlerse daha iyi koşullara sahip farklı bir ev sunuluyor ancak çoğu evlerinin çok fazla bakıma ihtiyacı olmasına rağmen gitmeyi kabul etmemiş. Ben olsam ben de aynı kararı verirdim. O kuş sesleri, mükemmel deniz ve dağ manzarası ve yeşilliklerin içerisinden ayrılmayı kabul edecek birisi olduğunu sanmıyorum. Huzur dolu bir yer.. Bahçedeki en güzel noktalardan birisi, dere üzerine devrilen bir ağacın oluşturduğu doğal köprüydü. Fotoğraf çekimi için sıraya girmeniz gerekebilir. Zira biz kısa bir süre bekledik. Son gün Sarp sınır kapısını ziyaretimizin ardından Batum yoluna doğru ismini tam olarak bilmediğim bir şelaleye uğradık. Yanında aydınlanma patikası gibi bir şeyler yazıyordu ancak o sırada fotoğraf çekimi için şelalenin bulunduğu yolun karşısına geçip, şelalenin denize döküldüğü yere ulaşmaya çalıştığım için anlatılanları pek dinleyemedim. Eminim Ali, Gökçen ya da Rahat Yazar dinlemiştir. Her gülün bir dikeni vardır ya, patikadan geçerken bacaklarıma değenler otlarda bunun cefasıydı. Bacaklarıma değdiği anca, güçlü bir yanma ve kaşınma hissi yaratan otlar, 2-3 saat boyunca bacaklarımda kızarıklıklar oluşmasına sebep oldu. Hassas bünyeye sahip kişilerin sanırım Karadeniz'de biraz daha dikkatli olmaları gerekiyor. Ardından en çok merak ettiğim yerlerden birisi olan Makhuntseti köprüsünü ve şelalesini ziyaret ettik. Köprü eski zamanlarda yapılmış, nolur tarih sormayın hatırlamıyorum. Restorasyonu ise 2008 yılında gerçekleştirilmiş. Köprünün yakınında bir ev, üzerinde sizi karşılayan sevimli köpekler var. Akan derenin, kaynağı nereden geliyor diye merak edip biraz daha ilerleyip, Makhuntseti şelalesine geçiyoruz. Şu ana kadar görmüş olduğum en güzel şelale sanırım buydu. Ege bölgesi iklimden ötürü bu kadar yoğun su debisine sahip çok fazla şelaleye sahip değil.


Seyahat esnasında karşılaştığımız ilginç karelerden biri ise Yunan Mevlüdü olarak adlandırdığım dini törendi. Esasen bu törene verilen ismin ne olduğu konusunda bir bilgim yok ancak bizim mevlüdlere benziyordu. Bereket duası gibi birşey okuduğunu tahmin ediyorum papazın. Elimden geldiğince tarif etmeye çalışacağım manzarayı.. Karditsa'da yeni açılan bir kahve dükkanı, önünde kokteyl için dizilmiş masalar ve kalabalık.. Birden papazlar geliyor, Yunanca birşeyler söyledi anlamadık. Ardından tören başladı, ellerinde bir demet nane etrafa savura savura kitaptan birşeyler okudular. Kalabalık herşeyi bıraktı, papazları dinlemeye koyuldu. Bir yandan da töreni çeken bir kameraman vardı, ben de ekiptenmiş gibi araya sıkışıp fotoğraf çekmeye koyuldum.. işte fotoğraflar.. Seyahat esnasında karşılaştığımız ilginç karelerden biri ise Yunan Mevlüdü olarak adlandırdığım dini törendi. Esasen bu törene verilen ismin ne olduğu konusunda bir bilgim yok ancak bizim mevlüdlere benziyordu. Bereket duası gibi birşey okuduğunu tahmin ediyorum papazın. Elimden geldiğince tarif etmeye çalışacağım manzarayı..


Yunanistan'da bir iş mi buldunuz? Hayırlısı olsun. İşin en zor kısmını halletmişsiniz. Şimdi ise sadece gerekli evrakları toplayarak Yunanistan çalışma vizesi almak kaldı. Yunanistan çalışma vizesi için hangi evraklar gerekir, başvuru nereye yapılır gibi sorularınızın yanıtını bu yazıda bulabilirsiniz. Çalışma vizesi alacak kişiler bunu şahsi başvuru ile yapmalıdır. Turistik vizeleri VFS'ye paslamış olan konsolosluk, çalışma vizesi için şahsi başvuru kabul etmektedir. Çalışma vizesi için başvurular her hafta çarşamba günü yapılır ve pasaportlar cuma günü iade edilir. Çarşamba günü başvuru yapabilmek için mutlaka Yunanistan başkonsolosluğu'ndan randevu almak gerekiyor. Yunanistan çalışma vizesi ücreti 180 avrodur. - Başvuru formu - Geçerli pasaport (Schengen vize reddi ya da Kıbrıs giriş damgası bulunmayan en az 6 ay geçerliği olan bir pasaport) - Kimlik fotokopisi - Geçerli ve eski pasaportların damga ve vize olan tüm sayfalarının fotokopileri - 2 adet biyometrik fotoğraf - Adli sicil kaydı - Tam tekmil vukuatlı nüfus kayıt örneği - Geçmişe dönük adres bilgi formu (Nüfus müdürlüğünden Eğer son 6 ay içerisinde adres değişikliği varsa) - Şirket ile yaptığınız çalışma sözleşmesi - Avrupa ülkeleri için en az 6 ay geçerli seyahat sağlık sigortası - Sağlık raporu - Uçak bileti rezervasyonu Bağlı olduğunuz konsolosluğu arayarak randevu alabilirsiniz. Randevunuzu aldınız, konsolosluğa gittiniz, ne oluyor. Sizi içeri aldıktan sonra bir koltuğa oturuyorlar. Camlı bölmenin ardındaki konsolosluk görevlisi sizden belgelerinizi isteyecek. Belgeleri aldıktan sonra fazla varsa iade, eksik varsa talep edecek. Daha sonra kamera ile bir fotoğrafınızı çekecek. En sonunda da elinize bir hesap numarası tutuşturup, vize ücreti olan 180 avronun TL karşılığı olan ücreti yatırmanızı isteyecek. Bankaya ücreti yatırdıktan sonra dekontu getirip konsolosluğa bırakacaksınız ve pasaportunuzu teslim almak için cuma gününü bekleyeceksiniz. Vize ücretini yatırdığınızı belgeleyen dekontun üzerinde isminizin ve pasaport numaranızın mutlaka yazması gerekiyor. Çalışma vizesi aldığınızda vizenizin geçerli olduğu süre boyunca AB üye ülkelerinde vizesiz olarak seyahat edebilirsiniz. Yunanistan gezilecek yerler yazılarını ve Yunanistan'a göç eden Caner'in hikayesini okumak isterseniz. Aşağıdaki linklere tıklayabilirsiniz. Ne güzel bir blogunuz var. Sevdiğiniz, ilgi alanınızın olduğu bir blog tutmuşsunuz. Harikasınız!


Yunanistan'a gitmeden önce bilinmesi gerekenler ve dikkat edilmesi gerekenler neler? Bu listeyi Yunanistan'da yaşadığım deneyimlere bağlı olarak hazırladım. Yaşadığım problemler bazen eğlenceli olsa da bazen de sinir bozucu olabildi. Bu nedenle Yunanistan gezisi öncesinde aşağıdaki maddeleri aklınızın bir köşesinde tutmanızda fayda var. - Yunanistan'da otobüs ve tren seferleri her zaman rötarlı olabilir ya da internet sitesinde yazan saatteki sefer kalkmış olabilir. Plan yapmadan önce mutlaka bilet satış noktasına gidip, danışmanızda fayda var. - Yunanistan'da resmi çalışma saatleri 07:00 14:00'tür. Resmi devlet dairesinde işiniz varsa, bu saatten önce halletmeniz gerekiyor. Büyük şehirlerdeki hastanelerde durum biraz daha farklı olabiliyor ama küçük kasabalarda dikkat etmeniz gerek. - Saat 14:00'te siesta başlar ve 17:00'de biter. 17:00'den sonra alışveriş yapmayı planladığınız dükkanın açılacağının bir garantisi yoktur. Tamamen sahibine bağlı olarak açılabilir ya da açılmayabilir. - Yunanlar gece yaşayan bir millet oldukları için siesta saatlerinde gerçekten uyurlar. O yüzden bu süre zarfında sessiz olmanız gerek yoksa sinirli insanlar ile karşılaşabilirsiniz. - Pazar günleri her yer kapalı.. Her yer kapalı derken, mübalağa yapmıyorum, Carrefour gibi süper marketler bile kapalı.. - Resmi tatillerde hiçbir ulaşım aracı bulamayabilirsiniz.. Özellikle 1 Mayıs'ta tren, otobüs hatta metro gibi ulaşım araçları bile çalışmaz. - Yunanistan'a en kolay ulaşım yolu uçaktır. İpsala sınır kapısından geçişler dönemin yoğunluğuna göre 1 saat ile 3,5 saat arasında değişebilir. - Müzeler, Türk kuru ile düşününce pahalı sayılabilir ama Avrupa standartlarına göre kabul edilebilir. Kış aylarında seyahat edecekler seyahat planlarını yaparken ayın ilk pazar gününe denk getirsin. 1 Kasım 31 Mart arası her ayın ilk Pazar günü müzelerin büyük çoğunluğu ücretsiz. Bunun yanı sıra 6 Mart, 18 Nisan, 18 Mayıs, 5 Haziran, Eylül'ün son haftası ve 27 Eylül'de de müzeler ücretsizdir. Day) - Turistik yerlerde, İngilizce bilen birini bulmakta sıkıntı yaşamazsınız ancak kırsal alanlarda genellikle İngilizce bilenler daha genç kişiler oluyor. - Turistik yerler her zaman pahalıdır. Özellikle turist olduğunuz için çok yüksek fiyatlar ile karşılaşacaksınız. Pazarlık yapmaktan hiç çekinmeyin, pazarlıkla aynı ürünü yarı fiyatına alabilirsiniz. - Herhangi bir cafeye gittiğinizde mevsim ne olursa olsun, kahve istediğinizde özellikle sıcak olmasını belirtmezseniz buzlu kahve gelir. - Havalimanında ya da tren istasyonlarında bulunan kilitli dolaplara her zaman güvenmeyin, bazen çalışmayabiliyorlar. Güvenlik açısından bir sıkıntısı yok ancak bozuk olabiliyor. - Misafirperverlik konusunda Yunan halkının üstüne yok gibidir. Türk misafirperverliğinin üstünde diyebilirim. Sadece yabancı olduğunuz ve yol sorduğunuz için sizi arabalarıyla gideceğiniz yere kadar bırakabilir, ya da akşam yemeğine evlerine davet edebilirler. Yunanistan'da gezilecek yerler ile ilgili bilgileri aşağıdaki linkten okuyabilirsiniz.. Keyifli bir yazı olmuş. Yunanistan hakkında daha detaylı bilgi almak isterseni http://www. komsudaneoluyor. net sayfasını ziyaret etmenizi tavsiye ederim. Şu an Rodos tan dönüyorum. Ancak özellikle pazarlıkla ilgili söylediklerinize katılmıyorum. Adama 3 adet şovalye heykeli alacağım, indirim yapar mısınız dedim. Arkasını döndü gitti. Yalnız küçük esnafın bile kendilerinin kampanya şeklinde anlık indirim yaptıklarını çok gördüm. Ciddi indirimlerle.


Xylokastro Yunanistan'ın Corinth bölgesinde küçük bir sahil kasabası. Atina'dan 2 saatlik bir yolculuk ile ulaşabilinen Xylokastro, birçok antik kente yakınlığı, sahili, küçük ormanı ve önemlisi ise insanların sıcakkanlılığı ile dikkat çekiyor. Sokaklarında dolaşırken kendinizi yabancı bir ülkeden çok sanki Ege'de bir sahil kasabasında dolaşıyormuş gibi hissediyorsunuz. Burada geçirdiğim bir aylık süre zarfında Yunan ve Türk kültürlerinin benzerliklerini bir kez daha anlamış oldum. Şehir merkezinde her türlü ihtiyacınızı karşılayabilecek dükkanlar bulmanız mümkün. Yalnız siesta saatlerinde dükkanlar kapanmaktadır ve genellikle siesta bittikten sonra da açılmıyorlar. Bu sebeple işlerinizi öğlen 2 ye kadar bitirmenizde fayda var. Cuma günleri pazar kuruluyor. Marketlerden biraz daha ucuza ürün bulabilirsiniz. Deniz çok berrak ve güzel bir renge sahip. Yaz aylarında tekne turları olduğunu tahmin ediyorum. Sahil şeridi boyunca uzanan orman çok güzel bir yürüyüş parkuru sunuyor. 18. yy'da bölge çam ormanı ile kaplı iken şu an sadece çamlık diyebileceğimiz 2.5 km uzunluğunda bir ormana sahip. Bu ormanın çalışanları ise başta Türkiye olmak üzere Avrupa'nın farklı köşelerinden gelen gönüllüler. Avrupa Gönüllülük Hizmeti ile gelen gönüllülerin, ormanın ve sahil şeridinin korunması, ağaçların bakımı gibi hizmetleri karşılığında; konaklama, cep harçlığı, yol ve vize masrafları karşılanmaktadır.