Portekiz'e gidenlerin ağzından düşürmediği Pastel de Nata nedir? Nasıl hazırlanır? Tarifi sadece 4 kişi tarafından biliniyorsa, nasıl Portekiz'in dört bir yanında satılıyor gibi sorulara yanıt arayacağımız bir yazıya hoşgeldiniz.... Porto seyahatim boyunca löp löp yediğim ve utanmadan her birini instagram hikayelerimde paylaştığım pastel de natayı fiziksel olarak tarif etmem gerekirse, dışı çıtır milföy, içi de yumurtalı ve sütlü hafif bir muhallebiden oluşan minik tart diyebilirim. Fırında pişen muhallebinin üstü yanıp karamelize olduğu için, ilk bakışta minik sütlaçlara benzetebilirsiniz. Rivayete göre Jeronimos Manastırı'ndaki keşişler bu muhteşem tatlıları yapan ve satan ilk kişilerdi. Rahipler, giysiler ve kumaşları beyazlatmak, şarapları ise berraklaştırmak için yumurta akı kullanırlarmış. Tabii tüm bu süreçte artan yumurta sarılarını ziyan etmemek için pasteis de natayı yaratmışlar. İnternette arama yaptığınızda ya da Portekiz'de pastane sırasında ikisini de duyacaksınız. Çünkü pasteis de nata, pastel de natanın çoğul halidir. Yani bir tane sipariş edecekseniz pastel de nata, birden çok sipariş edecekseniz pasteis de nata demeniz gerekiyor ama şakır şakır Portekizce konuşmayan insanlar olarak çok da kafaya takılacak bir durum olduğunu düşünmüyorum. Porto'da geçirdiğim süre boyunca kaç tane alırsam alayım pastel de nata dedim ve kimse de "Aman yanlış söyledi, pis cahil hahahaha" diye bir tepkide bulunmadı. Pasteis de nata, yapan yerden yere farklılık gösterdiği için kendi damak tadınıza uygun olanı aramanızı tavsiye ediyorum. Sıcakken daha lezzetli olduğu için sirkülasyonu yüksek bir yerden almakta fayda var. Benim en sevdiğim nokta Fabrica de Nata oldu. Bunun yanı sıra Fabrica de Belem, Majestic Cafe gibi popüler noktaların her birinde tadına bakmak, kendinize uygun olanı bulmanızı sağlayacaktır. Öncelikle ve öncelikle kesinlikle sıcak ve taze olmalı. Pastel de natanın üzerine tarçın ya da pudra şekeri dökebilir ya da sade olarak tüketebilirsiniz. Ben sadece yemeyi daha çok sevdim. Tabii yine damak tadı olayı. Ben yavaş gezmekten hoşlandığım için 4 gün kalmaya tercih ettim. Görülecek yerleri tak tak tak görüp şehir bitiren ve skora koşanlar 1 ya da 2 günde gezebilir.


Karnaval diyince aklımıza ilk olarak Rio ya da Venedik geliyor ancak çok daha yakınımızda kutlanan onlar kadar büyük ve eğlenceli bir festival daha var, Patras Apokries Karnavalı. Patras Apokries Karnavalı aslında 2500 yıllık pagan kökenleri olan baharın gelişinin kutlandığı bir karnavaldır. Günümüzde ise, Yunanistann'da Ortodox öğretideki 40 günlük Paskalya orucuna başlanmadan önce yapılan son festivaldir. Bu festivalin ertesi günü Temiz Pazartesi olarak adlandırılır ve orucun ilk günüdür. Patra Festivali tek bir günlük aktivite değil. Eğlenceler yarışmalar 1 ay boyunca sürüyor. Aslında 4 haftasonu süren bir eğlence diyebilirim. En büyük eğlence ise son haftasonu gerçekleşiyor. Festival süresince, hazine bulma oyunları, havafişek gösterileri, konserler, yarışmalar, kral heykelini yakma ve çocuklar için özel geçit törenleri gibi bir çok etkinlik var. Yani halktan her kesimin, tüm yaş gruplarının ve gelen turistlerin de dahil olduğu bir etkinlik. Bu hazırlıkların hepsi tam 1 sene sürüyor. Bu sene Patra Festivalinin en büyük töreni korona salgını yüzünden iptal edildi. Festival iptal edildiğinde Yunanistan'da henüz 3 adet vaka vardı ancak İtalya'da durumlar kötüydü. Patra Festivali'ne de İtalya'dan pek çok kişi geldiği için büyük risk oluşturacaktı. İtalya ile sınırlar kapatılmadı ancak festival iptal edildi. Festivalin iptali halkta büyük bir hayal kırıklığı yarattı. Aylar öncesinden yapılan rezervasyonlar, hazırlanan kostümler, çocuklara kostüm giymeyeceklerini söylemek ve muhteşem bir sokak partisinin yasaklanması can sıktı. Halk biz ne olursa olsun kutluyoruz diye itiraz etti. Hükümet ise hapisle tehdit etti. En az Türkler ve İtalyanlar kadar bana bir şey olmazcı Yunanlar, cumartesi günü kostümlerini giyip, heykelleri ile geçit töreni yapmaya kalktılar. Bunu gören polis ekipleri, kostümlü ekibi durdurmaya çalıştı ve evlerine dağılmalarını istedi. Sokakta yürümek de mi yasak diye itiraz eden ekibin eve dönmeye niyeti olmadığını anlayan polisler, "Eh madem gitmiyorsunuz, biz size eşlik edelim" diyerek ekibe eskortluk yaptı. Bunun ardından Pazar günü tüm katılımcılar kostümlerini giyip sokağa döküldüler. Patras Apokries Karnavalı geçit töreni eksiksiz bir şekilde gerçekleşti. 4 kilometrelik yol boyunca, insanlar kostümler içerisinde dans edip eğlendiler. Caddeye bakan apartmanlarda oturanlar, beğendikleri ekiplere çikolatalar attılar. Geçit töreninin ardından tüm mekanlar ağzına kadar doldu. Mekanlar hoparlörlerini sokağa taşıyıp mekana giremeyenler için müzik yayını yapmaya başladılar. Tüm şehir bir sokak partisine dönüştü. Normalde gerçekleşen havai fişek gösterisi ve kral heykeli yakma seromonisi belediyenin inisiyatifinde olduğu için gerçekleşmedi. Yine de herkes çok eğlendi. Patra Festivali'ne giderken kostüm giymek zorunlu değil ama herkesin kostümlü olduğu bir ortamda gündelik kıyafetle olmak absürt değil ama ben neden giymedim ki diye hayıflanabilirsiniz. Kostüm Türkiye'de çok pahalı ise, Yunanistan'dan da temin edebilirsiniz. Her şehirde rahatlıkla bulabileceğiniz bir japon pazarı zinciri olan Jumbo'dan ekonomik olarak kostüm temin edebilirsiniz. Ben sadece bir adet boynuz ve bir adet pelerin aldım. Evdeki kendi kıyafetlerim ile kombinleyerek, ucuza kapattım. Seneye profesyonel bir kostümle katılmayı planlıyorum. Patra Karnavalı dini takvime göre ayarlandığı için her sene tarihi değişiyor. Temiz pazartesiden önceki haftasonu ya da Paskalya Bayramı'ndan 40 gün öncesi olarak düşünebilirsiniz. 2021 Yılın Patra Apokries Karnavalı 17 Ocak ile 14 Mart tarihleri arasında kutlanacak. Karnavalın en coşkulu zamanını 13-14 Mart olarak düşünebilirsiniz. Planlarınızı buna göre yapın. Patra'da festival süresince konaklama epeyce pahalı oluyor çünkü tüm Yunanistan buraya akın ediyor. Eğer Patra'da bütçenize uygun bir konaklama seçeneği bulamadıysanız, komşu sahil kasabalarında daha ekonomik konaklama seçenekleri olduğunu hatırlatmak isterim. Yalnız şunu unutmayın, bu kasabalarda arabanız olduğu sürece konaklamanız rahat olacaktır. Çünkü Yunanlar festival ve bayram zamanlarında aman çok turist var ben ek otobüs koyayım kafasında değiller. Festival zamanı çalışmak yerine eğlenmeyi tercih ederler. Ben Nafpaktos'ta kaldım. Nafpaktos mesafe olarak çok yakın olsa da, karşı kıyıda yer alan bir kasaba ve köprü ile geçip gitmek gerekiyor. Rio köprü ücreti de, araçlar için 13.50 avro. Taksi ücretine ilave olarak bir de köprü ücreti ödemek durumunda kaldık. Lokasyonu ayarlarken konumu dikkatli seçmekte fayda var. Apokries Festivali sadece Patra'ya özel bir festival değil ancak en büyük festival Patra'da kutlanıyor. Atina'da bazı ufak eğlenceler yapılıyor ama bir festival denemez. İkinci büyük festival ise İskeçe'de gerçekleşiyor. Haftasonu için Türkiye'den arabayla İskeçe'ye giden gelen çok oluyor. Hatta Sakız Adası'nda da bazı kutlamaların gerçekleştiğini okudum, İzmirdekilere benden söylemesi. Patra Apokries Karnavalı'nı kesinlikle kaçırmamanızı tavsiye ediyorum. Tarihten bu yana Patra Apokries Karnavalı'ndan görüntüleri sizin için aşağıda bırakıyorum.


Yeni bir şehire gittiğimde turistik alanların dışına çıkmaya ve halkın arasına karışmaya bayılırım. Bangkok'un ilginç yerlerini araştırırken bu türbe vari yer ile karşılaştım. Bulması gerçekten çok zor oldu. Swiss otelin bahçesinin derinliklerinde yer alan bu Penis Shrine çoğu kişi tarafından bilinmiyor. Hatta o kadar gizli saklı bir köşedeki bahçede dolaşırken Swiss otel çalışanları gelip bize eşlik ettiler. Şimdi nedir bu penisler topluluğu bir arada derseniz bir nevi bereket tanrısı gibi birşey olarak adlandırılabilir. Çocuğu olmayan insanlar buraya gelip adak adıyorlar çiçek bırakıyorlar.. Duaları gerçekleşip çocukları olduğunda ise bir penis heykeli getirip bırakıyorlar.. Penis sayısının çokluğundan varsayımla işe yaradığını düşünebiliriz. Çok komikmiş valla. ilk defa duydum böyle bi yeri. çok güldüm..


PepsiCo'nun patetesin cipse dönusme hikayesine dinlemek icin davet edildigimde hayir diyemedim. Bloggerlar icin muhtesem 2 gun planlayan PepsiCo ile ilk gun kahvaltının ardından tanışma fırsatı bulduk. Ha PepsiCo'yu zaten biliyoruz diye düşünebilirsiniz ancak biz PepsiCo'nun sürdürülebilir ve organik tarıma desteklerini, ekilen patateslerin tüm süreçlerini detaylı olarak dinleme şansını yakaladık. Toplumsal sürdürülebilirlik, eğitime destek, CO2 salımının azaltılması, cipslerdeki tuz yağ oranının azaltılması, su kullanım verimliliği PepsiCo nun en önem verdigi toplumsal ve sosyal sorumluluk konuları arasında yer alıyor. Ilk gun ekiple tanışma toplantısının ardından Aydın Şefin PepsiCo ürünleri ile hazırladıgı yemekler ile ziyafet çektik. Bu kısmın detaylı anlatımını etkinliğe katılan diger yeme icme konusunda uzman arkadaslara bırakıyorum. Yemek konusunda iyi ya da kötü hiçbir eleştiri yapabilecek düzeyde olmadıgım icin sadece lezzetli olduklarını belirtip geçeceğim. Yemeğin ardından hadi bakalım bu sefer siz yapın biz tadalım diyen Aydın Şef in denetiminde gruplar halinde kendi dipsoslarımızı hazırladık. Arkadaşların hazırladığı soslar nedense çok güzel olurken benimki pek birşeye benzemedi. Burada da birkez daha yemek olayından pek anlamadığım tasdiklenmiş oldu. Yapamam ama yapılanı yemek konusunda üstüme yoktur. Hep beraber yaptığımız Kapadokya turu ise eğlencenin tuzu biberi oldu. Etkinliğin en keyifli kısmı ise finaliydi.. PATATES HASADI!!!!!! Organik olarak üretilen patatesler toplandıktan sonra önce soğuk hava deposuna sonra da fabrikaya gönderilip cips haline geliyor. Şuan yediğiniz cipsleri ben toplamış olabilirim.


Tulum'un yakınlarında ama aslında bir o kadar da uzağında bir balıkçı köyü Punta Allen. Unesco Dünya Tarihi Mirası listesindeki Si'an Kaan doğal parkının içerisinde yer alan, turizmden nasibini henüz almamış küçük bir yerleşim. Bazen insanın canı kimsenin olmadığı yerlere gitmek, Windows arka planındaki ada gibi bir yerde bir başına olmak ister. Tulum'un turistik atmosferinden sıkılan baş kahramanınız, kendisini Punta Allen'e atmaya karar verir. Yalnız şöyle bir sıkıntı vardır; mesafe 40km olmasına rağmen mevsimine göre gidiş süresi 2-4 saat arasındadır. Toplu taşıma bulunmamaktadır. İki seçenek vardır, bir tur botuna 100 USD ödemek ya da otostop ile gitmek. O yöne giden yoğun bir trafik olmadığı için uzun bekleme süresini göze almak gerekir. Bir de cangılda jaguar olduğuna yönelik bilgiler dolaşır ve üstüne üstlük Mart 2016'da reddite Punta Allen yolunda jaguar resmi düşmüştü. Ufak bir tereddüt, biraz araştırma, kemiklerim jaguara kurban olsun diyerek çıkar yola. Ne demişler hızlı yaşa, genç öl. 20dk sonunda Punta Allen yönüne giden bir pikap aldı. 10km geride bırakırım dedi. Oh ne ala. Yerleştim arkaya, tıngır mıngır bisikletlilerden biraz daha hızlıca gitmeye başladık. Doğal parkın girişinde durduk. Ben İspanyolca bilmesem de abinin, el kol ve hal tavırlarından dediği her kelimeyi anlıyormuş gibiyim. Buradan sonrası turistlere paralı dedi. Bir adam geldi kişi başı 31 M$ aldı, doğal parka giriş için. Bileğime yapıştırdığı kağıtta da, hangi kanun dolayısıyla bu paranın alındığına dair bir ibare yer alıyordu. Neyse demekten başka yapacak bir şey yok. Yabancısın bir kere. Asfaltsız yol mevsimsel olarak bozuk, çok bozuk ya da çoooook bozuk olarak sınıflandırılıyor. Yağmur döneminde yolda yarı beline kadar suya girmiş insanları görmek mümkün. Ben sanırım sadece bozuk dönemine denk geldim. Yine şanslıyım. Pikabın arkasında çukurlara gire çıka kaba etlerim ağrısa da, Punta Allen'e gidişimin heyecanı, jaguar görebilme ihtimalim ve manzaranın güzelliği karşısında dert edeceğim son şey haline geldi. Bizi alan abi o kadar tatlıydı ki, manzaralı yerlerde timsahları, manta rayleri gösterdi. Yolun daha da bozulacağı noktada da, sırtına koyduğu matı alıp bize verdi. Popomuz rahat etsin diye. Köye 10km kala, içi elvermedi sanırım, köye kadar bırakayım ben sizi dedi. Bırakmasa muhtemelen güneşin altında koca sırt çantaları ile 10km yürümek epey yorardı. Istakoz satışı ile geçinen bir köye gelip, yemeden dönmek olmazdı. 20cm civarındaki pişmiş bir ıstakozun fiyatı 300 M$ yani şuan itibariyle 50tl. Seyahatimin en lüks yemeğini, en salaş mekanında yemem ise tam bir ironi. Punta Allen'de beni şaşırtan diğer bir nokta ise, köyün var olan kilisesinin yanı sıra Yehova Şahitleri'ne ait bir kilise daha olması ve cumartesi gecesi içinin tamamen dolu olmasıydı. Mayaların Hristiyanlıktan önceki inanışlarında bir cennet ya da cehennem kavramı yok. Enerjilerin biçim değiştirdiğine ve reenkarnasyona inanıyorlarken, çok farklı bir temele oturtulmuş bir inanca geçişte zorlanmışlar. Eski dünyadan göç eden Avrupalıların zorlamalarına karşı kendi inançlarını yitirmeyip, gizliden gizliye devam etmişler. Maya popülasyonun yoğun olduğu bu alanda artık herhangi bir zorunluluk ya da baskı olmamasına rağmen Hristiyanlığı yoğun bir şekilde görmekti beni şaşırtan. Punta Allen'de kaldığım iki gün boyunca yaşadığım en büyük aksiyon, gecenin bir yarısı çadırın üstüne düşen taze Hindistan cevizini (kurunun yaklaşık 2 katı) kampın çılgın köpeği saldırdı sanıp, çığlık atmam oldu. Bir de hindistan cevizi suda yüzer mi yüzmez mi merak edip, bilimsel test yaptım. Geri kalan zamanda ise vaktimi yerel yemeklerin lezzetlerine bakıp, hamakta sallanarak ve kitap okuyarak geçirdim. Bir de gece ışık kirliliği olmadığı için uygulama ihtiyacı duymadan tüm yıldızları görebildim. Hayatım boyunca hiç bir yerde bu kadar çok yıldız görmemiştim. Dönüş yolu ise gelişe göre daha zorlu oldu. Toplam 2 saat boyunca yolun kenarında araç bekledim ve 2 saatin sonunda geçen 6. araç ile dönebildim. Gitmeye kesinlikle değer ama yolu göze alıp karar vermek gerek.


Rakomelo, rakı ve bal kelimelerinin birleşmesiyle oluşmuş ballı rakı anlamına gelen içecektir. Rakı, bal ve tarçın, karanfil, zencefil gibi çeşitli baharatların biraraya gelmesi ile oluşuyor. İçine atılan baharatlar ve miktarlı lezzette farklılık yarattığı için her gittiğiniz yerde farklı bir lezzet ile karşılaşıyorsunuz. Shot bardaklarında servis ediliyor. Çok tatlı olduğu için içimi kolay ama aynı zamanda alkol oranı yüksek. Sıcak servis edildiği için soğuk havalarda içinizi ısıtıyor. Yunan halkı arasında bu içkinin şifalı olduğuna inanılıyor. Eğer üşüttüğünüzde bu ballı rakıyı içerseniz ertesi gün iyileşeceğinize inanılıyor. Rakomelo Tarifi Rakı Bal Tercihe göre tarçın, karanfil, zencefil 3 ölçek rakı, 1ölçek bal ve tercih edilen baharatlar bir kabın içerisine alınıp, çok kısık ateşte ısıtılmaya başlanır. İstenilen ısıya geldiğinde süzülüp, shot bardaklarında servis edilir. İnternetten yaptığım araştırmaya göre şişelenmiş hazır halde bulunuyor ama satılan hiçbir market bulamadım. Genellikle insanlar kendi ağız tatlarına göre hazırlamayı tercih ediyorlar. Türk rakısı ile hazırlamayı deneyeceğiz ancak rakomeloda, rakının o yoğun anason kokusunu hiçbir zaman almadık o nedenle başarılı olup olmayacağımız konusunda emin değilim.


Red Light.. Red Light.. Işıkların ortasında, kıpır kıpır canlı kadınlar camekanların arkasında müşterilerini bekliyorlar, gelen giden çok ama içlerinde barındırdığı hüzünlü hikayeler ve gözlerinin içinde gördükleriniz ise yüreğinizi burkar. Şehrin ortasında bir utanç kaynağı.. ilk bakışta belkide gözünüze çok güzel, çok modern gözükebilir. Ama orada çalışan daha doğrusu çalışmak zorunda bırakılan kadınların durumunu düşündükçe çok büyük bir turizm ve gelir kaynağı olmasına rağmen neden halkın Red Light'ın kapatılmasına dair baskı yaptığını anlayabiliyorsunuz. Red Light kapatılmıyor, sadece şehir dışına taşınıyor, bir nevi unutturulmak isteniyor ya da göz önünden kaldırılıyor. Hiçbir şey değişmeyecek işin aslı.. Gidip gördüğünüzde neler göreceksiniz: Camekanların arkasında kadınlar, envai çeşit sex shoplar, birbirinden ünlü clublar ve bunların aralarında yer alan coffee shoplar. Diğer detayları ise C anlatsın.. Eveeeet geldik en can alıcı yere. "Arkadaş ne işiniz vardıda o kadar gezilcek yer varken Amsterdam'a gittiniz? Nerden esti Amsterdam?" sorularının cevabına. Durum böyle olunca tabi çok büyük beklentiler ve hayal gücüyle gittik Red Light District'e. Coffee shoplar harika söylenecek söz yok. Her türlü mantar, ot ne ararsanız var. Hatta sokak aralarına girdikçe 10 dakikada bir yanınıza bir torbacı bile geliyor coffee shoplar size yetmezse. Adım başı sex shop. Hatta outletleri bile var =) Yanlız 1-2 gün geçirdikten sonra anlıyorsunuz ki aslında Red Light Hollandalıların çok fazla bulunduğu biryer değil. Özellikle mesai saatleri bittikten sonra Red Light'ta Hollandalı kalmıyor gibi birşey. Bunun nedenini ev sahibimizden öğreniyoruz. Çoğu burayı utanç kaynağı olarak görüyor. Coffee shoplara yada mağzalara lafları yok ama kadınların çoğu dünyanın heryerinde olduğu gibi buralarda da zorla çalıştırılıyor. Aslında bu sadece Amsterdam'ın değil dünyanın neresinde olursa olsun büyük bir utanç kaynağı.


Rembrant'ın evi mutlaka görülmesi gereken yerler arasında.. Rijks Museum'da Rembrant ın eserlerini görüp geldikten sonra Rembrant'ın evini ziyaret etmek, mekanı daha etkileyici bir hale sokuyor. Girişte verdikleri audio rehber ücretsiz almayı unutmayın. Her tablo ya da her cisim hakkında sağında solunda bulunan numaralar ve elinizdeki cihaz sayesinde ekstra bilgi sahibi olabilirsiniz. Bizim şansımıza Rembrant'ın metal ile baskı tekniğini baştan sona nasıl yaptığını anlatan ve uygulamalı olarak gösteren, ikinci olarakta eski dönemlerde yağlı boyaların nasıl yapıldığını gösteren sergiler vardı. Sergi dediğime bakmayın şov kelimesi daha uygun olur. O konuda uzman kişiler tarafından özel olarak anlatılıyordu. Evde benim en çok ilgimi çeken bölüm Rembrant'ın iflasına sebep olacak kadar para harcayıp dünyanın farklı köşelerinden getirttiği eşyalardı. Bunların içinde mercanlar, Roma imparatorlarının heykelleri ve dev bir kaplumbağa kabuğundan kalkan vardı. Eğer sanat ilginizi çekiyorsa kaçırmayın..


Eserleri inceleme hızınıza ve ilgi oranınıza göre 2 saat ile 2 gün içinde bitirebileceğiniz müze.. Belki 2 gün abartı olur ama tüm eserleri tek tek incelemeye kalkarsanız 1 gününüzü harcayabilirsiniz. Rijks museum'a gidene kadar Rembrant'ın eserleri benim için kasveti, karanlığı çağrıştıran soğuk sevimsiz tablolardı.. Yakından görünce birer şaheser olduklarını anladım. Işığın ve gölgenin kullanılışı, gözlerdeki canlılık, tabloların gerçekçiliğini tarif etmek mümkün değil.. O kadar canli duruyorki portreler, o dönemin 3D teknolojisi bu olsa gerek diye düşünmeden edemedim.. Rijksmuseum'da tabiki sadece Rembrant'ın tabloları bulunmuyor, Dutch Masters olarak sayılan ressamların eserleri, heykeller, çiniler ve dünyanın ilk bebek evi de orada yer alıyor. Bebek evi, Avercamp'ın Winter tablosu, Rembrant'ın Night Watch adlı eseri en beğendiklerim oldu.. Avercamp'ın Winter tablosundaki insanları dikkatlice incelerseniz, ağaca işeyen bir adam, çatıda birbirine sarılmış çift gibi detayları gördüğünüzde ressamın ne kadar esprili birisi olduğunu da farkediyorsunuz. Rijksmuseum hakkında anlatılabilecek o kadar çok şey varki, hangi sırayla neyi anlatmam gerektiğini bilemiyorum. Siz en iyisi kendiniz görün.. Gitmeden önce internetten yaptığımız araştırmalardan sonra gider yarım saat kadar kalıp tablolara bakar çıkarız diye planlamıştım kafamda. Hatta Heineken ve Van Gogh müzesine yakın olmasa belkide gitmeyiz diye düşündüm bir yerdi. Sonuç: Kolumdan tutulup hadi Heineken kapanacak yetişelim sesleriyle zarla zorla çıkartıldım. Sanırım sadece Rembrant'ın Night Watch tablosunun önünde 15-20 dakika kaldık. Bizim heykele put gözüyle baktığımız dönemlerde Avrupa'da sanatın bu denli geliştiğini görmek insanda değişik ve karmaşık bir hayıflanma duygusu uyandırıyor.


Roma, eski Romalılar tarafından "Ebedi Şehir" olarak adlandırıldı, çünkü dünyanın geri kalanında ne olursa olsun, Roma şehrinin her zaman ayakta kalacağına inanıyorlardı. Şehir merkezini görkemli anıtlarla doldurdular. Şehri yürüyerek keşfetmek, size tarihi bir yolculuk yaptığınız hissini yaşatacaktır. Yüzyıllar boyunca gelişen, süslenen, birbirinden görkemli eserlerle donatılan bu şehirde yani Roma'da gezilecek yerler neresi merak ediyorsanız, yavaşça sayfayı aşağıya doğru kaydırıp okumaya devam edebilirsiniz. Lonely Planet Roma'yı elime aldığımda ilk düşündüğüm şey şu oldu. Koskoca bir rehber kitap ve sadece Roma için. Normalde Lonely Planet seyahat kitapları bir ya da bir kaç ülkeyi kapsayacak şekilde yazılır ancak Roma'da gezilecek yerler o kadar çok ve yapılacak o kadar çok şey var ki Roma için tek bir kitap basılmış. Benim aklımdan bu düşünceler geçerken kitabın ilk sayfalarında şu yazıyordu. Roma'ya 3-4 günlüğüne mi geldiniz, arkanıza yaslanın ve en çok görmek istediğiniz yerleri seçin. Bütün Roma'yı 3-4 günde dolaşmaya kalmayın, dolaşamazsınız. Göremediğiniz yerleri diğer gelişlerinize saklayın. Bence bu Roma hakkında verilebilecek en önemli bilgidir. - Roma'daki çoğu mağaza pazartesiden cumartesiye, 09:00-13:30 ve 15:30-19:30 saatleri arasında açıktır. Ana caddelerde bulunan dükkanlar öğle yemeğinde kapanmaz ve kapanış saatleri biraz daha geçtir. - Roma'daki en popüler turistik mekanların çoğu açık havadadır. Yani büyük bir kısmına ücret ödemeden de ziyaret edebilirsiniz. Roma açık hava müzesi tabirini tam olarak hak eden bir şehir. - Roma'daki belli başlı müzeler ve sanat galerileri sabah 8:30 ile akşam 7:30 arasında açık. Bazılarına rezervasyon yapmadan girilemiyor. Ziyaret etmek istediğiniz müzeler hakkında ön bilgi almanızda fayda var. - Roma'nın en soğuk ayları Ocak ve Şubat aylarıdır. Bu iki ay boyunca hava oldukça soğuk. Geceleri sıcaklık sıfırın altına düşebilir. Aynı zamanda Roma'nın en ucuz olduğu dönemlerdir. - Temmuz, ortalama sıcaklık 25 , Ağustos ayı biraz daha sıcak. Yüksek nem nedeniyle, bu aylarda şehri ziyaret edilmesi tavsiye edilmez ama İstanbul ve İzmir gibi yüksek nemli şehirlerden gelen ziyaretçilerin bu sıcaklıkta sıkıntı yaşayacağını sanmıyorum. Ağustos ayında birçok Romalı iki haftalığına tatile çıkar ve birçok dükkan kapanır. - Roma'yı ziyaret edecek en iyi zamanın ilk bahar ve sonbahar olduğu vurgulanır ancak bu dönemlerin yüksek sezon olduğunu ve otel fiyatlarının daha yüksek olduğunu unutmayın. - Roma yıl boyunca sıkıntısız olarak ziyaret edilebilecek bir şehir. - Roma'ya gidebilmek için geçerli bir schengen vizesine sahip olmanız gerekiyor. Roma'da ulaşım oldukça kolay ve zahmetsiz. Google maps üzerinden gitmek istediğiniz yeri işaretlediğinizde size toplu taşıma gitmenin yolunu anlatıyor. Bir kaç kere daha uzun yoldan götürdüğü oldu ama en azından yolu biliyor. Roma'da ulaşım hakkında daha detaylı bilgi için lütfen bu yazıyı tıklayın. Roma'da gezilecek yerler say say bitmez ama ben en popüler olanları sıralıyorum. Zaten seyahatiniz 3-4 günden fazla değilse, bunlardan daha fazlasını görmeniz imkansız. Ha çok gaza gelir görürseniz bile canınıza ayaklarınıza yazık. Kolezyum, Roman Forum, Aşk Çeşmesi, Piazza Navona, Vatikan, St. Peter Bazilikası, Sistine Şapeli, İspanyol merdivenleri, Pantheon, Trastevere, Galleria Borghese, Campo de Fiori, Pigneto, Castel Sant'Angelo, Roma'da gezilecek yerler içerisinde başlıcaları diyebilirim. Saymış olduklarımın her biri sizin tarzınıza zevkinize uymayabilir. Siz arzu ettiklerinizi listeleyip, zamanınızı ona göre ayarlayabilirsiniz. Kolezyum Roma'nın ana sembolüdür. Kolezyum, 188 metre uzunluğunda, 156 metre genişliğinde ve 57 metre yüksekliğindedir ve Roma'nın en büyük amfitiyatrosudur. Kolezyum 50.000'den fazla insanın gösterilerin tadını çıkarması için inşaa edildi. Egzotik hayvanların sergilenmesi, mahkumların infazı, savaşların yeniden canlandırılması ve gladyatör dövüşleri Roma halkını yıllarca eğlendirdi. Kolezyum 500 yıldan fazla bir süredir aktif oldu. Tarihte kaydedilen son oyunlar 6. yüzyılda gerçekleşti. 6. yüzyıldan beri Kolezyum yağma, deprem ve hatta bombalamalara maruz kaldı ama hayatta kalmayı başardı. Günümüzde, Kolezyum, Roma'nın en turistik alanıdır. Her yıl 6 milyon turist ziyaret ediyor. 7 Temmuz 2007'de Kolezyum, Modern Dünyanın Yedi Harikası'ndan biri oldu., Kolezyum'un uzun kuyruğunda sıra beklemek istemiyorsanız, Roma Pass alıp direk olarak girebilirsiniz. Roma Pass'in detaylarını öğrenmek için buraya tıklayın. Roma'nın en çok fotoğraf çekilen yeri Kolezyum mu yoksa Aşk Çeşmesi mi diye sorarsanız, inanın buna yanıt veremem. Başa baş gittikleri kesin... Roma'da gezilecek yerlerin başında gelen Aşk Çeşmesi günün hemen her saati giderseniz kalabalık. Ne fotoğraf çektirmeye, ne dilek dilemeye fırsatınız olmayabilir. Açık havada ve turistik alanın ortasında yer aldığı için sık sık önünden geçtiğim Aşk Çeşmesi'ne bir sabah erkenden ilk iş kimse yokken, bir de gece gidip nispeten boş saatlerini yakaladım. Gitmediyseniz bile televizyonda ya da internette mutlaka Aşk Çeşmesi'nin başında durup arkaya doğru bozukluk atan bir çok kişi görmüşsünüzdür. Efsane aslında 1954 yılında çekilen Three Coins in the Fountain filmine dayanıyor. Arkanız dönük olarak, - bir tane bozukluk atarsanız Roma'ya geri döneceksiniz - iki tane bozukluk atarsanız bir İtalyan'a aşık olacaksınız - üç tane bozukluk atarsanız da tanıştığınız kişi ile evleneceksiniz deniyor. Trastevere'nin dar Arnavut kaldırımlı sokaklarında yapılan bir gezinti, mütevazı ortaçağ kiliseleri, en sıradışı nesnelere sahip küçük dükkanları ile Trastevere'de Roma mahalle kültürünü derinlemesine hissedeceksiniz. Trastevere, Roma'da yemek yemek için en iyi alanlardan biridir, özellikle gece ve akşam yemeği öncesi sokaklarında yürüyüş yapmak için çok keyifli. En geleneksel barları arayan ziyaretçiler de, modern ve yenilikçi mekanları tercih edenler de Trastevere'de istediklerini bulabilir. Galleria Borghese, dünyanın en iyi müzelerinden biridir. Özellikle İtalya'ya kadar gelip dünyanın en ünlü ressamlarından biri olan Caravaggio'nun eserlerini görmeden dönmeyin. Bu müze oldukça popüler olduğu için önceden rezervasyon yapılması zorunludur. Bilet rezervasyonu online veya telefonla yapılabilir. Biletlerin satılmadığından emin olmak için birkaç gün önceden rezervasyon yapmanızı öneririz. Benim gibi gelip kapıdan dönmeyin. Muhtemelen Roma'da geçen tüm filmlerde en azından bir kez gözükmüşlüğü olan çiçeklerle, mis kokulu sabunlar, çeşitli peynirlerle bezeli açık hava pazarı işte burası. Burası eskiden at pazarıyken bir dönemde de toplu idamlara ev sahipliği yapmıştır. Campo de 'Fiori şu anda şehrin en sevilen bölgelerinden biri. 1869'dan bu yana, her pazartesiden cumartesiye çiçek, meyve ve sebzeleriyle ünlü pazara ev sahipliği yapmaktadır. Gün batımının ardından bölge, restoranlar, kokteyl ve teras barlar ile Roma'nın en uğrak yerlerinden biri haline geliyor. İspanyol Merdivenleri Piazza di Spagna ile Trinita dei Monti Kilisesi'ni birbirine bağlar. On sekizinci yüzyılın başında inşa edildi. Roma'nın en ünlü yerlerinden biridir. Merdivenler turistler arasında oturup dinlenmek ve Piazza di Spagna manzarasının tadını çıkarmak için popülerdir. Pantheon Antik Roma'dan bugüne kadar en iyi korunmuş yapıdır. Binanın içine adım attığınızda M. S. 126 yılında inşaa edildiğine hayret edeceksiniz. Dışarıdan baktığınızda sütunlar ile dizdörtgen bir yapı gibi gözüküyor ama içeriye girince koskocaman bir kubbe sizi selamlıyor. Panteon'un iç kısmında çok sayıda İtalyan kralının mezarı ve çok sayıda sanat eseri bulunur. Pantheon'da gömülü en önemli kişi Rönesans mimarı ve ressamı Raphael'dir. Pantheon'a girişler ücretsiz. Roma'da gezilecek yerler içerisine Pantheon'u mutlaka alın. Ege Başaran'ın deyimiyle "Roma'nın serseri ruhlu çocuğu" Pigneto, Romalı gençler burada ne yapıyor merak edenler ve turistik alandan çıkıp keyifli vakit geçirmek isteyenler için... Mahallede bir çok mural, sanatçı, kafe, restaurant, bar bulunuyor. Eskiden banliyö iken şu an şehrin en serseri, en hip, en dövmeli insanlarının uğrak yeri. Roma'ya gelip benim gibi Roma'nın büyüsüne kapılmadıysanız ve kendinizi rahat hissedeceğiniz bir yer arıyorsanız, Pigneto doğru adres. Dışarıdan bakıldığında çok mütavazi olan Castel Sant'Angelo'nun içindeki ihtişam insanın dilini yutturacak cinsten. Geniş bir silah koleksiyonunun yanı sıra, Rönesans dönemine ait mükemmel bir şekilde korunmuş fresklerle süslenmiş Papa odaları göreceksiniz. Teras Roma'nın en iyi manzaralarından birine sahip. Hem nehri hem Vatikan'ı görüyor. Güzel bir manzara ya da Roma fotoğrafı için kaçırmayın. Hatta Roma'da çekebileceğiniz en iyi instagram fotoğrafı noktası burası olabilir. Palazzo Zucari Roma'da gezilecek yerler listesinde bulabileceğiniz türden bir yer değil. Yola çıktığım ilk günden itibaren bir şehire adım attığımda oradaki ilginç yerleri araştırırım. Hatta bir kere Penis Tapınağı'na bile gitmiştim. Her neyse, Roma'da ilginç yerleri araştırırken karşıma bu kapı çıktı. Bu kapı İspanyol Merdivenleri'ne oldukça yakın. Gitmişken bir uğrayın derim. Senede bir defa mümkün olduğunca ekonomik ve zaman yönünden seyahata çıkarım. Çıkmadan önce sizin gibi ilgili gezi bloglarından rehberlik için takip ederim. Roma sonbahar gibi rotam olarak gözüküyor. Yazınız da önceden gitmek isteyenler için iyi bir rehber niteliğinde bence 🙂 Tebrik ederim. Çocukluk hayalim olan İtalya seyahatini koronavirüs salgınından 2-3 sene önce gerçekleştirebildiğim için kendimi şanslı hissediyorum. Ama tekrar gitme fırsatı bulduğumda bu yazıdan mutlaka faydalanacağım.


Roma'da gezilecek yerler ile ilgili ufak ufak araştırmalara başladıysanız, karşınıza Roma şehir kartı ya da Roma müze kartı olarak isimlendirebileceğimiz kartlar çıkmıştır. Peki bu kartlar gerçekten gerekli mi, tasarruf ettirir mi ve hangi kartı almak gerekir soruları aklınızı karıştırabilir ve bunun olması da oldukça normal. Siz hangi kartı seçmek için düşünmeye başlamadan önce, ne kadar zamanınız olduğuna ve bu süre zarfında nereleri görmek istediğinize karar verin. Eğer iki ya da daha fazla müze ya da antik kent gezecekseniz kart almanız yüksek ihtimalle mantıklı olacak ama sadece tek bir yer göreceğim diyorsanız hesaplamakta fayda var. Şunu da lütfen unutmayın, Roma'da yapılacak görülecek çok fazla şey var, o nedenle görmek istediğiniz her şeyi tek sefere sığdırmaya çalışmayın. Roma'nın en bilinen iki müze ve şehir kartı Omnia Vatican & Rome, Roma Pass'tir. Bu iki kart aslında birbirine çok benzer ancak bir kaç ufak noktada ayrılıyor. Temel olarak bu kartlar, - ücretsiz toplu ulaşım - ücretsiz ya da indirimli müze girişi - müze sırası ve kuyruklarında öne geçiş hakkı vermektedir. Roma müze kartlarının her birini ve sağladıkları avantajları aşağıda tek tek açıkladım. Bu, sınırlı bir süre içinde en çok yer görmek isteyen, uzun bilet sıralarında beklemekten ve vakit kaybetmekten hoşlanmayan, Vatikan'ı görmek isteyen ve şehir içi gezi otobüslerine binip şehri görmek isteyen turistler için idealdir. İlk bakışta pahalı bir kart olarak görünebilir, ancak Roma'da sınırlı bir zamanınız varsa ve en ünlü turistik yerleri ziyaret etmeyi planlıyorsanız, bu kart size çok fazla zaman kazandırabilir ve tasarruf sağlar. 3 günlük bir karttır ve 3 gün boyunca ücretsiz şehir ulaşımına ve diğer avantajlara da sahip olursunuz. - Vatikan Müzeleri ve Sistine Şapeli'ne ücretsiz giriş - Kolezyum, Roma Forumu ve Palatine Tepesi, Capitoline Müzeleri, Borghese Galerisi ve Castel Sant'Angelo Ulusal Müzesi gibi Roma'nın ilgi çekici yerleri - Aziz Petrus Bazilikası, Sistine Şapeli ve Kolezyum'a hızlı Giriş - Roma Cristiana şehir otobüsü ücretsiz ve sınırsız kullanım hakkı - Roma'nın toplu taşıma sistemine sınırsız erişim için ücretsiz seyahat kartı - Roma'da 30'dan fazla turistik mekan ve müzeye indirimli giriş - Ücretsiz rehber ve detaylı harita Roma resmi müze kartı Roma Pass'tir ve resmi makamlar tarafından hazırlanmıştır. Bu kart, bütçesi düşük olup müze ziyaret etmek isteyen turistler için idealdir. Kart online olarak ya da turizm ofislerinden satın alınabilir. Bu kartın 48 saatlik ve 72 saatlik olmak üzere iki versiyonu vardır. 48 saatlik olanda ücretsiz bir müze, 72 saatlik olanda ise ücretsiz olarak iki müze girişi verilmektedir. Bunun yanı sıra 45'den fazla müze ve ilgi çekici yerlere de indirimli giriş hakkı kazanırsınız. Bu kartın en önemli farkı ise Vatikan, Vatikan müzeleri ve St. Peter'e giriş hakkı vermemesidir. Sadece Roma'yı görmek isteyenler tercih edebilir. - 1 ya da 2 müze girişi (48 saat / 72 saat) - Ücretsiz toplu taşıma (48 saat / 72 saat) - Müzelere ve arkeolojik alanlara indirimli bilet - Sergilere, etkinliklere indirimli bilet - Şehir içi tur otobüslerine % 15 indirim


Roma'da gezilecek yerler arasında ulaşım nasıl olur diye hiç dertlenmeyin, toplu taşıma sistemi çok çeşitli ve kullanıcı dostu. Bir turist olarak Roma'ya gittiğiniz buradan şuraya nasıl gideceğim derdi hiç yaşamıyorsunuz. Google haritaları açıp gitmek istediğiniz yere toplu taşıma seçeneklerini kontrol ettiğinizde durağından dakikasına kadar doğru bilgi veriyor. Eğer Roma pass aldıysanız Roma'da ulaşım için kullanacağınız kartınız da var demektir. Almadıysanız toplu taşımada kullanmak üzere turistler için özel tasarlanmış kartları da tercih edebilirsiniz. Tek binişlik bilet aktive edilmesinden itibaren 75 dakika süre boyunca geçerlidir. Metro, otobüsler, tramvaylar ve şehir içi trenler arasında sınırsız transfer imkanı sağlar. Yani otobüsten inip, tramvaya aktarma yapabilirsiniz. Sadece metroya giriş yaptıktan sonra çıkıp yeniden metroya dönmenize izin vermiyor. Bilet ücreti 1,50 . Gündüz biletini günlük bilet olarak tercüme etmek isterdim ama gündüz bileti aktive edildiği andan itibaren aynı gün gece yarısına kadar sınırsız toplu taşıma imkanı sağlar. Yani 24 saat gibi düşünmeyin. Gündüz bileti ücreti 6 . Üç günlük turist bileti, ziyaretçilere ilk aktive edildiği andan itibaren üç gün boyunca toplu taşıma araçlarını sınırsız kullanma imkanı veriyor. Fiyatı 16,50 . Üç günlük bilet ile aynı mantıktadır. Sadece üç yerine yedi gün geçerlidir. Bu biletin ücreti ise 24 . Roma'da daha uzun süre kalmayı planlıyorsanız, yıllık ve aylık seyahat kartları da var ama ben ihtiyaç duymadığım için bunları araştırmadım. - Metro - Otobüsler - Tramvay - Roma Lido, Roma Viterbo ve Roma Pantano trenleri - Trenitalia Bölge trenleri. Toplu taşıma biletleri, herhangi bir metro istasyonunda, marketlerdeki veya gazete bayilerindeki otomatlardan satın alınabilir. SMS ile bilet almanın da bir yolu var, ancak bir İtalyan telefon numaranız yoksa, bu seçenek çok kullanışlı olmayabilir. Çok faydalı ve güzel bilgilerle dolu içerikler paylaştığınız için teşekkür ederim. Özetle;Dünya gözümüzde büyüttüğümüzden çok daha küçük ve görecek çok şey var. Teşekkürler emeğinize sağlık. internette bulduğum en faydalı bilgileri sayfanızda buldum. Private ulaşım isteyenler için su iki siteyi ekleyebilirsiniz hem ekonomik hem güvenilir. http://www. romeairporttransport. com/ ve http://www. romeairportshuttle. com/ Umarım arkadaşlar için bu bilgiler yararlı olur.


yer. Planımız sabahtan yola çıkmak olsa da bir türlü hazırlanamayan arkadaşlar ve bitmek bilmeyen kahvaltı sofrası ile evden çıkışımız neredeyse 11:00'i buluyor. Sonradan çok pişman oldum tek başıma erkenden yola düşmediğim için. Xylokastro'dan Nafplio'ya ulaşabilmek için önce Kiato'dan sonra da Istmos'tan aktarma yapıyoruz. Yakın yer derken gün içinde gidip dönmeyi planlıyorum konaklamak istemiyorum çünkü tüm paramı Meteora için saklıyorum. Yol söylenenden uzun sürüyor ve varışımız 15:00'i buluyor ve sürpriiiiiiz!!! Hoşgeldiniz Yunanistan'a... Bilindiği üzere tüm ülke 14:00'te Siesta'ya başlıyor. Merakla ziyaret etmek istediğim, hakkında muhteşem şeyler duyduğum 999 basamak ile tırmanılan Palamidi Kalesi ise 15:00'te kapanıyormuş. Şansımı denemek için yukarı kadar çıkıyorum ama malesef 🙁 Ben de tarihi yüzlerce binanın arasında yer alan çarşının ve keyfini çıkartmak için dolaşmaya başlıyorum. guzel sozlerınız ıcın cok tesekkurler. sıte bir sure once blogspottan wordprese tasındıgı ıcın gozumuzden kacan seyler olabiliyor. haber verdiginiz icin cok tesekkurler. ben bu yazıdakıleri hemen guncelledım ancak digerlerinin kontrolu ve duzeltılmesı bıraz vakıt alacaktır.


Son anda karar vererek gidiyoruz çiftliğe. Demet mesajında çiftliğin biraz kalabalık olduğunu söylüyor. Bayramda neresi kalabalık değil ki zaten? Çiftliğe vardığımızda ortalıkta kimse yok. Demet ile sabah ki konuşmamızda dereye gideceklerini söylemişti. Belli ki çiftlikteki herkes derenin keyfini çıkarıyor. Merakla mekanı keşfe çıkıyorum. Girişin solunda koca bir tütün tarlası, onun ardından gelen bostan, upuzun uzanan yeşil alan, hobbit evleri, sadece 3-4 çadırın bulunduğu çadır alanı, üzeri seramikler ile süslenmiş taş fırın ve kuş sesleri insana daha ilk andan "Buradan ayrılmak istemiyorum" dedirtiyor. Demet ve Emre uzun süre şehirden kaçıp köye yerleşme hayalleri kurarken, bunu sadece hayalde bırakmayıp eyleme geçiren ender insanlardan. Kendileri için kurdukları evde, şu an Türkiye'nin bir çok yerinden ve hatta yurtdışından misafirlerini ağırlıyorlar. Bungalov, hobbit evleri ve ortak alanın bir çok yerinde sanatçı dokunuşu anında hissediliyor. Günlük olarak kullanılan bir çok seramik kendi ellerinden çıkmış. Demet kış aylarında Hıdırlar köyü'ndeki kadınlara seramik kursu veriyor. Bir çok kadın için bir kaçış noktası yaratmış. Kadınların kendilerine ait zaman geçirme ve hobi edinmelerinde katkısı çok büyük. İlk başlarda fayans kursu olarak anlaşılmış olsa da, şu an kurstan çok güzel seramik eserler çıkıyor. Demet'in elleri sadece seramik konusunda değil yemek konusunda da çok yetenekli. Kaldığımız süre boyunca, tadına baktığımız yemekler ve içeçekler çok lezzetliydi. Demet'in kendi eliyle yaptığı Bailey's favorimdi ama kendi elleriyle hazırladıkları bira ve şaraplara da haksızlık etmek istemiyorum. Bizim orada olduğumuz dönemde misafirler de minimalist yaşam tarzını benimsemiş, hoş sohbet insanlardı. Mesela MCK. Adam misafir olarak gide gele demirbaş olmuş artık. Öyle ki, çadır kurmakla uğraşmayalım diye kendi misafirlerini ağırladığı çadırı bize tahsis etti. MCK'nın da gelip dönmeyesi var ama çoğumuz gibi bazı mecburiyetlerden dönüyor o da. Hani demiş ya şair, Her şeyi, herkesi bırakıp gitme isteği. Öyle "yanına almak istediği üç şey" falan yok. Hani kendimizden razıyız diyelim, öteki de olmuyor. Yani her şeyi yüzüstü bırakmak göze alınmıyor. Bir yanımız "kalk gidelim", öbür yanımız "otur" diyor. İş, güç, sorumluluk, çoluk çocuk, aile,


Çam ormanları ile bezeli dağların ortasında apartmanların olmadığı, tüm şehrin tek ya da çift katlı renkli koloniyel mimari ile inşaa edilmiş binalardan oluştuğu, kahve ve kakao kokusu yükselen sokaklarında müzisyenlerin, ressamların cirit attığı, romantik solcuların ve gezginlerin bir araya toplandığı, her bir köşesinde farklı bir etkinlik olan bir kasaba hayal edin. İşte orası San Cristobal de las Casas. Meksika'nın Chiapas eyaletinin kültür başkenti. Hatta tüm Meksika'nın kültür başkenti bile olabilir. San Cristobal de las Casas öyle bir yer ki insanı içine çekiyor. Görecek bir sürü yer, yapacak bir sürü şey, katılacak bir sürü etkinlik var ama ben San Cristobal'de geçirdiğim 10 gün boyunca yaptıklarımdan, gördüklerimden çok şehrin enerjisini ve tanıştığım insanların güzelliğini hatırlıyorum. Maalesef bunları yazı ile aktarabilmem mümkün değil, o yüzden ben San Cristobal'de yapılacakların kısa bir listesini yazayım. Siz de şehirdeki atmosferi kendiniz keşfedin. San Cristobal'de güvenlik konusunda hiçbir sıkıntı yaşamazsınız. Meksika'da yaşayan bir çok yabancı burada yaşamayı tercih ediyor. Sadece dikkat etmeniz gereken tek şey San Cristobal ve Palenque arasında geçişte kestirme yolu değil, ado buslerin kullandığı uzun yoldan gitmenizi öneririm. San Cristobal'e yeni geldiniz, nerede ne var bilmiyorsunuz ve yeni insanlarla mı tanışmak istiyorsunuz? Bu tur tam bunun için tasarlanmış. Yerel bir rehber eşliğinde ücretsiz olarak şehri geziyorsunuz. Katılım için bir gün önceden haber vermeniz yeterli. Tur sonunda rehbere bahşiş verirseniz çok mutlu olurlar. San Cristobal'in etrafı dağlar ve doğal parklar ile çevrili. Bu doğal parkların içerisine kurulmuş zipline hatları mevcut. Dağların birinden diğerine çok da kısa olmayan ama hızlı ve maceralı geçişler için zipline çok eğlenceli.. Ekipman gerektiren bir etkinlik olduğu için ben tur tercih ettim, çok da memnun kaldım. Özellikle zipline hatları arasındaki yolu muhteşem hikayeleri ile şenlendiren rehberimiz Juen çok tatlıydı. Ziplinedan çok keyif alınca aynı firma ile trekking turuna katılmaya karar verdim. Tatlı rehberimiz Juen bu sefer önce yerel içki fabrikasına oradan bizi güzel bir trekking rotası ile Mamut Mağarasına iple iniş yaptırdı, ardından köy yolunu takip ederek yürüyüşümüzü sonlandırdık. Mamut mağarası çok fazla doğal güzelliği olan bir mağara değil. Tursuz olarak dolmuş ve biraz yürüyüş ya da taksi ile de gidip gezmek de mümkün. Benim tur tercih etmemdeki sebep iple inişi tecrübe etmekti. Gerçek Meksika'yı görmek için mutlaka yerel pazara gitmenizi tavsiye ediyorum. Canlı tavuk satan teyzeler, 1 liraya avokadolar, yerel Meksika yemekleri, yerel giysiler hepsi bir arada. Meksika'nın en acayip yeri biraz vahşi biraz suratsız. Köye gittiğinizde kiliseyi mutlaka görürsünüz zaten. Sakın kilisede fotoğraf çekmeye kalkmayın dayak yersiniz. Gerçek anlamda! Bir de hapishanedekilere bakabilirsiniz ama onlarla konuşmayın ve yiyecek vermeyin. 90lı yıllarda ayaklanan ve bağımsızlığını ilan eden Zapatistaların karargahını ziyaret etmek yaşayışlarını görmek mümkün. Bunun için Oventic kasabasına gitmek gerekiyor. Sabah erken saatte gidenlerin karargahı görme ihtimali daha yüksek, aksi takdirde gezdirmeyebiliyorlar. Tabii orasının özerk bir devlet olduğunu, Meksika'da olsanız da aslında Meksika olmadığınızı hatırlatayım. Canları isterse karargaha almayabilirler. Girişiniz tamamen şansınıza bağlı. Kanyona tursuz gitmek mümkün ama tursuz gidenlerin tecrübesi turla gidenlerle aynı rakama geldiği. Turlar süreyi uzatmak için bazı mekanlarda fazla tutuyorlar, o yüzden tursuz gitmek tercih edilebilir. Gereksiz bir yer. Mayaların bitkiler ile nasıl tedavi yöntemleri uyguladığını gösteriyor ama tüm bilgiler İspanyolca. Elinize tutuşturdukları bir tane İngilizce dosyaları var, orda ufak ufak bilgiler var ama yeterli değil. Bir de doğum videosu var dönen, ne dediğini anlamasanız da mutlaka izleyin çok ilginç. Biz oradayken ölmeye yakın ve aşırı derecede acı çektiği belli olan yaşlı bir teyzeyi getirdiler tedavi için. Kadın acıdan ağlıyordu. Resmi olmayan şekilde burada hala tedavi uyguluyorlar. Şehrin hastag # şekilde konumlanmış dört adet sokağı araç trafiğine kapatılmış ve bu sokaklar üzerinde barlar, kafeler, restaurantlar, mağazalar dolu. Hayat bu 4 sokakta desem yeridir. Arnavut kaldırımlı bu sokaklarda yürüyüp yeni mekanlar keşfetmenin keyfini çıkarın. İsmini hatırlamıyorum ama cuma ve cumartesileri muhteşem jazz yapan bir mekan vardı, zaten sokakta yürürken sesini mutlaka duyarsınız. San Cristobal'de mutlaka gerçekleşen bir etkinlik vardır. Şehirin tüm etkinliklerini takip edebileceğiniz tek bir internet sitesi yok Kafelerden ya da hostellerden bunları öğrenebilirsiniz. Sergiler, yoga, müzik, dans her türlü etkinliği düşük ücrete ya da ücretsiz olarak bulabilirsiniz. Genel olarak yeme içme konusunda tavsiye vermekten hoşlanmıyorum ancak bunu anlatmadan geçmeyeceğim. San Cristobal de las Casas'ta tapas ve şarap servis eden bir ev var. İsmi La Vina de Bacco. Ev yapımı şaraplarını mutlaka denemelisiniz, kadeh fiyatları 40-50 peso civarında. Biz oradayken bu şarap evinin onuncu yıl kutlamasına denk geldik ve tüm gece boyunca bir kadeh ev şarabı ve tapası 10 pesoya (2 lira civarı) verdiler. Tüm kasaba orada sarhoş oldu desem yeridir. Tavsiye edeceğim yegane yer burasıdır, gerisini zaten bulursunuz. San Cristobal'de couchsurfing yapmak çok kolay. Hosteller ise dilediğiniz bütçeye göre var. Oteller de aynı şekilde. Ben hem couchsurfing ile hem de Puerta Vieja Hostelde kalmıştım. Hayatımda kaldığım en iyi hostellerden biri olduğunu söyleyebilirim. İçeride o kadar çok şey oluyor ki, insan hiç dışarıya çıkmadan günler geçirebilir. Eğer dormda kalacaksanız en üst katta, dört tarafı da camlı olan odayı tercih edin. Fiyatlara kahvaltı dahil, sabahları tatlı veya tuzlu sevenler için iki çeşit ve doyurucu kahvaltı çıkıyor, dilediğinizi tercih edebiliyorsunuz. Haftanın bir ya da iki akşamı ücretsiz kokteyl veriyorlar. Bar her gece açık. Projeksiyonlu güzel bir sinema odası var, dilediğiniz filmi seçip izleyebilirsiniz ve haftanın mutlaka bir kaç gecesi sadece hostelde kalanlar için keyifli etkinlikler düzenleniyor. Bambaşka bir sabaha dönüştürdü bu paylaşım beni.


Bu bölgenin tarihine ve ortama küçük bir göz atalım önce. 90larda haberleri okuyacak yaşta iseniz mutlaka duymuşsunuzdur Meksika ve Zapatista hareketini. İşte burası 90lı yıllarda hükümete karşı ayaklanan ve uzun süren silahlı çatışmalar sonunda kendi özerkliğini alan Zapatistaların elinde olan bölgenin içerisinde kalıyor. Zapatistalar özerkliği alınca Meksika hükümeti o alandan kısmen çekildi. Hastane okul gibi hizmetleri sağlıyor ama polis asker gibi hizmetleri sağlamıyor. Zaten Zapatistalar da istemiyor. Dünya basınında fazlaca yer almış Zapatista hareketinin ve çatışmaların daha fazla dikkat çekmemesi için ve ayrıca Meksika'nın en fakir eyaleti olan Chiapas'ın Meksika devletine herhangi bir getirisi olmadığı için o bölgesi kendi hallerine bırakmış durumdalar. Ne olursa olsun halk kendi içinde hallediyor. Meksika'nın en önemli antik kentlerinden biri olan Palenque ile Chiapas eyaletinin göz bebeği San Cristobal de las Casas kasabası arasındaki yol araç ile 4 saat civarında. Ancak bölgede devlet varlık göstermediği için bu dağ Banditolar tarafından tutulmuş durumda ve yoldan geçen araçları durdurup kontrol ediyorlar. Bir çok turist bu noktada üzerlerindeki değerli eşyaları bırakmak durumunda kalmış. O nedenle turistleri taşıyan araçların otobüslerin hepsi yolu uzatıp bu dağın etrafından dolanarak yolu 10 saate uzatıyor. Banditolar bazen de sadece canları istedikleri için bu yolu kapatabiliyorlar. İşte o zaman hiçliğin ortasında bir yolda kalıveriyorsun ne yapacağını bilmeden. Meksika'da geçirdiğim 2. ayın ardından muhteşem özgüvenim ile o bölgeye gittiğimde "ne olacak yaa" diye tepki verdiğimi hatırlıyorum. Bu noktada ciddi olarak uzun yolu tercih etmek güvenlik açısından çok önemli. Kestirme yoldan gitmek elbet mümkün ama kesinlikle tavsiye edilmiyor. Özellikle hava karardıktan sonra hiçbir koşulda o yola girilmemesi gerektiğinin altı çiziliyor. Holger Franz Hagenbusch ve Krzysztof Chmielewski'nin ölüm haberi hakkında daha fazla detay için İspanyolca bilenler bu linki İngilizce bilenler ise bu linki okuyabilir. Gördüğüm tüm haberleri okudum ve şahsi kanaatim bu ölümlerin talihsiz birer kaza olmaktan çok daha uzak oldukları. Umarım ne Meksika'da ne bizim ülkemizde ne de dünyanın hiçbir yerinde böyle bir olay tekrar yaşanmaz. San Cristobal'in yakınında ömrümde gördüğüm en acayip yer olan Chamula hakkında bilgi almak için ise bu yazıyı okuyabilirsiniz.


Meksika'nın en kendine has şehirlerinden bir tanesi San Cristobal de Las Casas'ta zipline alternatif etkinliklerin başında geliyor. Zipline için Parque El Encuentro doğal parkına adım atmamızla birlikte bizi 7 yaşındaki Juanita selamlıyor, yerlere serdiği çam yaprakları ile. Tzotzil halkının inanışına göre; her evin kapısında hoşgeldiniz yazan paspaslar olduğu gibi, ormanında girişinde otlar ve çam yaprakları olur misafirlerini karşılamak için. Aynı kiliselerinde yerlere serdikleri gibi. Ormana girmemizle birlikte hikayelerin ve eski inanışların içerisinde yerimizi alıyoruz. Patikalara varmadan önce, oldukça geniş bir kamp alanından geçiyoruz. Çoğunlukla yerel halkın tatillerinde kullandığı bir kamp alanı, yerlerinde tek bir izmarit, tek bir gazoz kapağı bile olmayan bir kamp alanı. Bu kadar eğitimden mahrum kalmış bir halk, aynı zamanda nasıl bu kadar çevreye duyarlı olabilir diye düşünüyorum. Soruyorum Juen'e nasıl oluyor diye. "Tzotzil halkı eğer ormana saygısızlık ederlerse ya da herhangi bir zarar verirlerse cezalandırılacaklarına inanıyorlar, bu nedenle gitmeden önce tüm çöplerini topluyorlar" diyor. Hatta ormana girmeden önce, ormanın koruyucusu Juanita'dan izin istiyorlar. Eğer izin almadan girerlerse, ormanda başlarına herhangi bir kaza gelebilirmiş. Ben izin almadım girerken ama Juanita'nın beni anlayacağını düşünüyorum. Patikanın bittiği noktada ilk zipline hattına ulaşıyoruz. Aklımda Juanita, karşımda 50m yükseklikte bir halat. Heyecanla atlıyorum. Ne olup bittiğini anlayamadan karşıya varıyorum bile. Diğer hatta doğru ilerliyoruz usul usul. Üzerimdeki uyuşukluk gitmiş, yükselen bir heyecan var vücudumda. Hikayenin bitmesinden az bir süre sonra ikinci hatta varıyoruz. Bu sefer son derece hazırım. Neyle karşılacağımı biliyorum ve manzaranın keyfini çıkartmak istiyorum. Öncekine göre daha kısa bir hat olsa da, daha çok keyif alıyorum. Juanita'nın hikayesini dinledikten sonra acaba başka nasıl hikayeler var diye merak ediyorum. Daha çok duymak ve bilmek istiyorum. Juen bu sefer ormanın güzelliğinden dolayı ruhlarımızın bir parçasının ormanda kaldığını ve çıkarken adımızı bağırıp, ruhumuzu geri çağırmamız gerektiğini söylüyor. Aksi takdirde, Juanita'nın yerini alabilirmişiz. Üçüncü hattın ardından kısa bir yürüyüş ile parkur sonuna varıyoruz. Heyecanla neler hissettiğimizi tartışırken adımı seslenip ruhumu geri çağırmayı unutuyorum. Juanita kadar saf olmadığım için, yerini alamam nasıl olsa, varsın ruhumun da bir parçası ormanda kalsın. Eğlenceli bir aktivite olmuş 🙂 Bol gezmeler! Tuğçe sen tur rehberliği yapsan hem gezer hem para kazanırdın. Ama bilindik tur şekli değil, 8 veya 10 kişilik butik turlar. Dünyayı 36.000 tl ye 13 ay gezen 2 mühendis bunu işi yapıyordu en son.


San Juan de Chamula kasabası, San Cristobal de las Casas'a 15 dakika mesafede enteresan dini ritüellere ev sahipliği yapan, biraz da gergin bir halka sahip bir kasaba. San Juan de Chamula kasabası ve kilisesi bugüne kadar hayatımda gördüğüm en acayip yerler listesinde kesinlikle en üst sıralarda yer alıyor. Gitmeden önce karşılaşacağım şeylere dair bir çok duyum almış olsam da, acaba biraz abartılıyor mu diye düşünmekten kendimi alamıyordum. Bembeyaz olan bu kilisenin kapıları, mavi ve yeşile boyanmış üzerileri ise çiçek desenleri ile süslenmiş. Bahçenin ortasında yemyeşil desenli bir haç var. Kilisenin tepesinden aşağıya kadar inen rengarenk bayraklar rüzgarla uçuşup duruyor. Böyle bir manzaranın karşısında çok şirin bir yere geldiğimi düşünüyordum. Taa ki içeri adım atana kadar. Bu Chamulalılar biraz enteresan insanlar. Hayatın getirdikleri ve yaşam koşulları yüzünden midir bilinmez ama yüzleri hiç gülmez olmuş. Biraz da agresiflik var kanda. Yabancıları sevmezler ama paraya da hayır demezler. O nedenle yabancılar için kiliseye giriş ücreti 125 peso. San Juan de Chamula için ilk duyduğum şey kilisede fotoğraf çekmenin yasak olduğu ve bu yasağa uyulmadığı taktirde telefonun kırılabileceği ya da dayak yenilebileceği olmuştu. İçeride fotoğraf çekmek yasak. Gizlice çekmeyi denemek bile risk. Kesfetmek. com 'dan İskender risk severim dedi ve içeri girerken gizlice birkaç foto çekti ve farkedildi. Görevlilerden bir tanesi gelip fotoğrafları silmesini istedi. Çektin çekmedim derken ortam birden fazlasıyla gerginleşti ve fotoları silmediği taktirde telefonu kırmak ile tehdit ettiler ve vücut dillerinden yapacaklarına da emindim. Bir şekilde konuyu kapattık ama kilise içerisinde olduğumuz süre boyunca gözler hep üstümüzdeydi. Chamulalıların inanışı Katalolik ile Paganizm arası karışık birşey. Kilise bildiğimiz kiliselerden farklı. Oturacak bank ve İsa yok içeride. Yerler tamamen çam yaprakları ile kaplı. Zipline hikayesinde anlattığım gibi ormandaki çam yapraklarının evin girişindeki gibi bir karşılama paspası olduğuna inanıyorlar. Eski inanışları ile Katalolik Hristiyanlık birleştirdikleri için kilisenin yerlerini çam yaprakları ile kaplamışlar. Bir de Chamulalılar sadece bir Tanrı'ya dua etmiyorlar. Meleklere, azizlere de dua edebiliyorlar ve hepsini kendi arkadaşları gibi görüyorlar. O nedenle kilisenin ortasında yere iki sıra mum yakmış, bu mumların arkasında bir şişe Coca Cola, bir şişe Corona ve bir de canlı tavuk ile dua eden birilerini görüyorsunuz. Dua ettikleri şeyi arkadaşları olarak gördükleri için getirdikleri kola ve birayı bir kendileri içiyorlar bir de karşılarındakine ikram ediyorlar. Tavuk ise nazar için. Eğer nazar değdiğine inanıyorlarsa, canlı tavuğun boynunu döndürüp kilisenin orta yerinde öldürüveriyorlar. Bu kilise, aslında hiçbir Hristiyan mezhebine ait değil. Teoride Katolik olarak geçseler de, hiçbir Hristiyan burada dua etmiyor ve Vatikan'da bu kiliseyi kabul etmiyor. Sanırım içeride İsa'ya dair hiçbir şey en ufak bir tasvir, bir heykel, bir gravür bulunmaması bunun en büyük sebeplerinden birisi olsa gerek. Ayrıca o gazozları içip geğirince içlerindeki kötü ruhların çıktığına inanırlarmış..


ile birlikte bir nevi vaftiz töreni düzenlenmiş ve beyaza boyanmış. Kule ismini de buradan almış. Zamanla beyaz boyaların dökülmesi ile kule eski rengine kavuşmuş. Pazartesi hariç haftanın her günü turistler tarafından ücretsiz olarak ziyaret edilebiliyor. İçerisinde her katta Selanik tarihini anlatan mektuplar, belgeler, barkovizyonlar gösterileri bulunuyor. Kulenin en üst katında şehir manzarısına hakim bir teras ve cafe var. Buradan çektiğim fotoğrafları arkadaşlarıma gösterdiğimde pek ilgilenmemişlerdi ve ben de açıkçası biraz bozulmuştum. Nedenini ise daha sonra farkettim, Selanik'in İzmir'e benzerliğinden ötürü Cumhuriyet Meydanı'ndan çektiğim fotoğrafları gösterdiğimi düşünmüşler..


Güzel kahvaltımızın ardından, Sığacık Marina'ya ismini veren Teos Antik Kenti'ni ziyaret etmek için yola düştük. Nasıl gidilir kısımlarını bana sormayın, hatırlamıyorum. Teos Antik Kenti, antik kent denilince akla gelen büyüklükte değil. Giriş kapısı, güvenlik gibi bir şey de yok. Zeytinliklerin arasında tarihi eserler deformasyona açık bir şekilde duruyor. Kentin M. Ö. 1000li yıllarda yapıldığı biliniyor, tabi daha sonra savaşlar filan derken yıkım gelmiş. Yolunuzun üstündeyse gidip görün derim, ama sadece Teos'u görmek için Sığacık'a kadar gidip gidilmeyeceği tartışılır. Ne kadar tahrip ettiğinin farkında olmadan masumca yemek arayan yavru keçi.. Biz Teos Antik Kenti'ni ziyaret ettikten sonra şimdi ismini unuttuğum ama Seferihisar'ın çok meşhur olan koylarından birine yüzmeye gittik. Ama o da ne! Koydaki otopark dolmuş taşıyor, insanlar neredeyse 1km boyunca yol kenarına parketmişler araçlarını. Sahildeki kalabalığı siz düşünün. Biz de yol kenarında park edip, sahile indik. Hep anlatırlardı ne kadar çok rüzgar estiğini ama ben hiç inanmazdım, insanların çok fazla abarttıklarını düşünürdüm. O sıcak yaz gününde hem soğuktan, hem de rüzgarın sizi haşlarcasına fırlattığı kumlardan korunmak için havluya sarınmak zorunda kaldım. Kalabalık ve rüzgardan dolayı denize girilmeyeceğine karar verdikten sonra başka bir koy arama girişimlerinde bulunduk. Yakınlarda başka bir koy daha varmış ama o da hem kalabalık hem de suyu berrak değilmiş. Biz de maceraya atılmaya ve varsa kimsenin bilmediği koylar bulmaya karar verdik. Iphone'dan googlemap i açıp, yolun olmadığı yerlerde neler olabileceğini tartışmaya başladık. C ile keşif esnasında yolun bittiği bir noktaya geldik. Daha ileride ne ev, ne yerleşim ne de yol vardı. Arabayı park ettik ve önümüzde bir patika bulunduğunu fark ettik. Aaa bu patika nereye gidiyor derken, bir de baktık çok zor inilen ama harika gözüken max 10 kişinin sığacağı ve aşağıda kimsenin olmadığı bir koy gördük. Apar topar aşağıya indik, mutluluktan uçabilirdim.. O sıcakta o kadar berrak bir su ve kimsenin olmadığı sakin bir yer bulabilmek bir mucizeydi. Yalnız kimse olmadığı için, şezlong, şemsiye, su, yiyecek vb ihtiyaçları karşılamak mümkün değil. 2-3 saat kalıp eğlendikten ve sessizliğin tadını çıkardıktan sonra sıcaktan başımıza güneş geçmemesi için, aynı zamanda acıktığımız için gitmeye karar verdik. Koyu hüzünlü şekilde arkamızda bırakıp, eve doğru yola koyulduk. Meşhurdur İzmir'de haftasonu kaçamakları. Cuma cumartesiden Çeşme'ye Kuşadası'na kaçmak yada günü birlik ayakları denize sokup gelmek. Sevmeyiz haftasonu mesailerini. 3 kuruş eksik olsun keyfimiz olsundur. Pazar günleri Gül Sokak'ta mağaza kalmaz açık. Ehlikeyfizdir velhasıl. Rotamız önce pazarda kahvaltı, ardından Teos antik kent kalıntıları ve son olarakta deniz ve güneşin tadı. Kahvaltı için tercihimiz puf böreği ve sarma. Kalem gibi sarılmış der ya hani eskiler aynen öyle sarmalar. Bohça gibi değil, makine sarması hiç değil, tam olması gerektiği gibi. Ne lapa ne diri tam kararında almış ateşi. Karınlar şişip sıra gelince gezip görmeye atlıyoruz arabamıza doğru 2. durak olan Teos antik kentine. Antik kent dediysem bir Efes, Behram beklemeyin tabi. Ufak bir yer. Tabelalarını hep görüpte neresiymiş burası deyip, sonunda fırsatınız oluğunda uğrayıp bir hatıra fotoğrafı çektiğiniz yerler arasında. Kazılarıda yarım kalmış yanlış bilmiyorsam. Karnımızı doyurup tarihte yolculuğumuzu da tamamladıktan sonra en nihayetinde sıra geliyor deniz ve güneşe. Denize girebileceğiniz yerler arasında Ekmeksiz Plajı ve Akkum sahili bulunuyor. Her ikisi de mavi bayraklı olmasına rağmen daha önce giden arkadaşlarımıza güvenerek Ekmeksiz Plajını tercih etmemeye karar veriyoruz. Diğer yerlerde de gerek kalabalık gerek rüzgar sebebiyle malesef denize giremeyince araştırmacı gezginler olarak başlıyoruz boş bir koy aramaya. Biraz şans biraz 'aaa bu yol nereye gidiyor acaba?' birazda Iphone yardımıyla yolun sonuna geliyoruz. Evet gerçek anlamda yolun bittiği daha ileriye gidilemeyen bir yer. Arabadan inip etrafımıza bakınınca ufacık bir plaj görüyoruz. Arabada hızlı bir üst değiştirme operasyonunun ardından 5 dakika içinde kendimizi kimsenin olmadığı masmavi suların içinde buluyoruz. Tabi her güzelliğin bir sonu gibi bu gününde sonu geliyor ve eve dönüş biraz yorgun ama keyif dolu.


Nereye gitsek diye düşünürken, twitterdan Ezgi Yasemin'in Claros demesiyle başladı herşey. Çok yoğun çalışma temposunda olduğum bir dönemdi. Cmt pazar dahil günde 13 saat. Yetişmesi gereken işler var ama merakta ağır basıyor bir yandan. Biraz onun anlattıkları, biraz internet üzerinden araştırma yaptıktan sonra düştük yollara. Sular altındaki antik kent görüntüsüyle cezbediyor insanı. Kehanet merkeziymiş eskiden, belki de şifalı olduğu düşünülüyordur suların. O dönemde var olan 12 İon kentinden farklı bir statüye sahipmiş Claros. Bilicilik merkezi olduğu için kutsal bir mekan olarak sayılıyormuş. Erkek kahinler aracılığı ile hizmet veriliyormuş ve bu kahinler her sene değişiyormuş. Soru sorulduğunda, kutsal sayılan sudan biraz içip, transa geçiyor ve biraz anlaşılmayan şiirsel bir dil ile cevap veriyorlarmış. Kaynaklara göre, bu kentin yazıtları arasında geleceğe dair bir kehanet bulunmadığı söylenir ancak Büyük İskender'e İzmir'i kurmasını söyleyen de yine Clarostaki kahinlerdendir. Claros aslında yol üzerinde bir yer olmasına rağmen reklamı olmaması sebebiyle bilinen bir yer değil. Ahmetbeyli plajına 2-3 km uzaklıkta enginar bahçelerinin yanında çok mütevazi bir yer. Maalesef ki kentin çoğu bölümü kaynaktan gelen ve bu sene biraz fazla yağan yağmur nedeni ile sular altında. Yine de suların altındaki kalıntıları net bir şekilde görmek mümkün. Bunun yanında hemen girişte tabelalarda kazılar sırasında çekilen şehrin kuru halinin fotoğrafları da bulunmakta. Eğer hala gitmediyseniz ve yolunuz bir şekilde Ahmetbeyli tarafından geçiyorsa çok az zamanınızı ayırarak gezebilir ve tarihini okuyabilirsiniz.


Bayram ziyareti esnasında birden karşıma çıktı Pamukkale. Eeeh bu kadar yol gelmişken ziyaret etmeden olmazdı. İzmir'de yaşamama ve yakın yerler arasında yer almasına rağmen ilgimi çekmemişti daha önce. Gezmeye başladığım ilk andan itibaren çok büyük haksızlık ettiğimi fark ettim. Travertenlere ilk adım attığımda sanki bu sıcakta bir kayak parkına gelmişim gibi hissettim. Her yer bembeyaz pamuk gibi.. Travertenlerin bozulduğu artık beyaz olmadığı gibi söylemler aklımda kaldığı için o beyazlık karşısında şaşkınlık geçirdim. Travertenlerin yapısının bozulmasındaki en önemli faktörlerden biri olan otelin kapatılması ve yeniden özen gösterilmeye başlanması ile eski beyazlığına kavuşmaya başlamış. Hala yer yer deformasyonlar göze çarpmıyor değil. Pamukkale travertenleri ve hierapolisi aynı alanda yer alıyor. 3 farklı giriş kapısı bulunuyor. En keyifli yol, doğrudan travertenlere açılan.. Bu kapı, diğerlerine göre daha küçük ve daha uzun bilet sırası oluyor. Müze kart ile girişler ücretsiz ancak kart okuyucu sistemi olmadığı için ücretsiz biletinizi almak için yine de sıraya girmeniz gerekiyor. Tüm bu sıkıntılara rağmen, bu yoldan yukarı çıkmanın keyfine değer. Travertenlerdeki sular kontrollü olarak akıtılmaktadır. Su verilmeyen bölgelerde gezmek ise yasak. Görevliler düdükleri ile uyarıda bulunuyorlar. Yani her gittiğinizde farklı bir bölgesini gezme şansı yakalıyorsunuz. Yerli ve yabancı turistlerden ilgi yoğun. Yalnız herkes gerekli hassasiyete sahip değil. Girişte bilgilendirilme yapılmalı. Travertenler sudaki kalsiyum karbonatların çökelmesi ile oluşuyor. Ziyaretçilerin havuzlarda dolaşması, çöken kalkerlerin sertleşemeden dağılmasına sebep oluyor. Yumuşak olan alanlarda çok fazla dolaşılmaması, kalkerlerin vücuda sürülmemesi gerekiyor. Suların şilafı olduğuna inanan insanlar bile var. Kalsiyum karbonatları maske gibi suratlarına vücutlarına süren, hatta şişeye doldurup götüren kişiler mevcut. Bu gereksiz hareketler suların berraklığını kaybetmesine, o muhteşem berrak görüntüden mahrum kalınmasına ve en önemlisi travertenlerin çok çabuk deforme olmasına neden oluyor. Travertenlerin en üstüne varıldığında serin ağaçlık bir alan karşılıyor sıcaktan bunalanları. İster dinlenilebilir, ister Pamukkale Hierapolisi, Hierapolis Müzesi ya da antik havuz ziyaret edilebilir. Daha fazla fotoğraf için lütfen facebook sayfamızı ziyaret edin.


Maraş'ın göbeğinde, kültürünün ve insanının tüm güzelliklerini yansıtan bir mahalle, Suriye mahallesi. Maraş'ın doğal güzellikleri ve gezilip görülecek yerleri bitmez ama bir yer vardı ki turistik olmamasına rağmen beni içine çekti. Farklı bir kültürün, komşularımızın gelip yerleştiği bir mahalle. Yaygın adıyla Suriye mahallesi. Suriye'den ülkemize göçmek zorunda kalan bir kısım hayatlarını idame ettirebilmek için dükkanlar açmışlar. Berberler, restaurantlar, tatlıcılar, marketler aklınıza gelebilecek herşey. İhtiyaç duyulabilecek her şey. Bir mahalle boyutuna ulaşmış artık. Hem de tam şehrin göbeğinde, öyle kenarda kıyıda da kalmamış. Yurtdışına çıkınca görürüz ya Çin mahalleleri, Hint mahalleleri. Sanki bulunduğunuz ülkede değil de, mahallenin adını alan ülkede gibi hissedersiniz. Onun gibi işte. Tanıştığım Suriyelilerin çoğu Türkçeyi yarım yamalak konuşuyor. Dil ve iletişim konusunda sıkıntı yaşamamıza rağmen çok misafirperver davrandılar. Her dükkanda bir şeyler ikram ettiler. Kimi çay, kimi baklava, kimi kahve. Boynumuzda koca koca kameralarda gezdiğimizden heralde bize turist muamelesi yaptılar. Muhabbet esnasında diğerlerine göre daha çok Türkçe bilen bir tanesi Güneş'e sen Türkçeyi iyi sökmüşsün dedi. Güneş'in yüzüne ilk önce bir şaşkınlık ifadesi oturdu, sonra kocaman bir gülümseme. Babam Adanalı adam İzmirli, doğma büyüme Türküm ben, asıl sen iyi sökmüşsün diyince kahkahalar ardı ardına patladı. Yaklaşık 2-3 senedir Türkiye'de yaşayanların çoğu oldukça iyi Türkçe konuşuyor. Kimisi hiç öğrenmemiş. Eh biraz yetenek, biraz ihtiyaç meselesi diyelim.. Mahalle içinde ilerlerken aslında ne zamandır adam gibi falafel yemiyorum diye aklımdan geçiriyordum ama hem saatin geç olması, hem falafelciye denk gelmemem hem de Maraşlıların misafirperverliğinden ötürü haddinden fazla yemiş olmam ile başka bir bahara kaldı. Yemek demişken, İzmir'de de Maraş'ta da Suriye restaurantlarını, yemeklerin lezzetini anlata anlata bitiremiyorlar. İzmir civarında varsa bildiğiniz güzel falafel yapan bir yer ya da illa şunu ye dediğiniz bir yemek ve restaurant, adres konum gönderirseniz çok sevinirim. Maraş hakkında daha fazla yazı okumak isterseniz, aşağıdaki yazıya da göz atabilirsiniz.


Zirve Dağcılık Uşak ekibinden Taşyaran vadisi ve Ulubey Kanyonu'nu ziyaret için davet aldığımda dünyanın en acayip yerlerini göreceğimi düşünmemiştim. Programı inceleyip, ufak bir araştırmanın ardından gördüğüm fotoğrafların gerçekliğine ve bu muhteşem yer yüzü şekillerinin Türkiye'de, evime 2,5 saatlik mesafede yer alıyor olmasına rağmen, hiç duymamış olmama şaşırdım. Nasıl olur da, bu harika yerler bilinmez, tanıtılmaz.. Etkinlik Uşak Üniversitesi ve Zirve Dağcılık'ın işbirliği ile gerçekleştirildi. Etkinlik aslında sadece üniversitelerin dağcılık klüplerine açıktı, ben de blogger kontenjanından katılma fırsatı buldum. Hepsi birbirinden enerjik öğrencilerle buluştuktan sonra, Kula yönüne doğru yola çıkıyoruz. Kısa bir yolculuk ile Gediz Nehri'nin üzerindeki tarihi Çatalköprü'ye varıyoruz. Köprünün sağından solundan, önünden arkasından sayısız fotoğraf çekiyorum. Her bir açıdan farklı gözüküyor. Köprü hemen yanı başındaki köyün ana yola ulaşımını ve bizim gibi doğaseverlerin kanyona ulaşımını sağlıyor. Köprünün güzelliğine gözlerimiz alıştıktan sonra, köylülere selam verip, kuzuları sevip kanyona doğru ilerliyoruz. Bizim geleceğimizi duydukları ve birlikte yürüyüş yapmak istedikleri için köyden 4 kişilik bir aile bize eşlik ediyorlar. Kanyonun tehlikesiz kısımlarına kadar gelip, sonra geri dönecekler. Kayaların kayganlığı ve her dönemecin birbirine benzemesi nedeniyle rehbersiz dolaşmak oldukça tehlikeli. Bizim 4 adet rehberimiz olmasına rağmen, kalabalık olmamız dolayısıyla, UMKE'de bize eşlik ediyor. Biz kanyonun keyfini çıkarırken, onlar bizim için ağır çantalarında sedye ve diğer medikal ekipmanları taşıyorlardı. Suların aşırdığı kanyonda her köşede birbirinden yumuşak, yuvarlak hatlı kayalar ve oyuklar var. Suyun kudretini, bu yumuşaklık karşısında hissetmemek mümkün değil. Tabii sadece su tek başına yapmamış tüm bu güzellikleri, içerisinde taşıdığı çakıllar ve taşların çarpmaları ile oyulmuş bu şekilde. Kayaların alttan yukarıya doğru renk değişimi de ayrı bir güzellik katmış vadiye. Vadinin içlerine doğru ilerleyince bir baba oğul ile karşılaşıyoruz. Balık tutmaya gelmişler, şaşırıyorum yine. Var mı balık burada diyorum, çok yok ama çıkıyor arada alabalık diyorlar. Rastgele diyip ayrılıyorum yanlarından, çok da rahatsızlık vermeden. Vadinin içerilerine doğru attığımız her adımda arkada kalıyorlar, keyifli bir şekilde.. Vadiyi ziyaret etmek isteyenler için not : Henüz trekking rotaları açılmadığı için tek başınıza girmeniz tehlikeli olabilir. Rehberlik için Zirve Dağcılık Uşak ekibi ile irtibata geçebilirsiniz, her türlü konuda yardımcı olacaklardır.


Haftasonu D ile kız kıza keyif yapmak için Bodrum'a gittiğimizi duyan arkadaşların Bergamot siparişi üzerine sanki başka bir yerde satılmıyormuş gibi almak için Gümüşlük'e gitmeye karar verdik. Güvercinlik yakınlarındaki Adabükü mevkisinde konakladığımızı düşünürsek, epey bir yol demek oluyor. Su kabakları ile süslü yolun sonunda Gümüşlük'e vardık. Şirin bir sahil kasabası ancak çok kalabalık olduğunu belirtmem gerek ve o kadar çok tekne var ki, karşıdaki adaların manzarasını çekebilmek mümkün değil. Tavşan Adası üzerindeki kalıntılarını ziyaret edebilmek için deniz içerisinden diz boyunu pek geçmeyen eski bir geçidin üstünden yürümek gerekiyor. Benim keyifle D'nin de ayaklarına taşların battığı iddiasıyla söylenerek yürüdüğü bu yolun sonunda ünlü Tavşan Adası'na vardık ve varır varmaz karşımıza çıkan tabela ile tüm hayallerim suya düştü. Bir yanda adaya girişin yasak olduğunu belirten bu tabela, bir yanda antik şehrin merdivenlerinin davetkar görüntüsü beni ikilemde bıraktı. D'nin baskılarıyla yasaklı alana girmedim. Eee madem birşey göremedik bari okuyalım da tarihçesi neymiş bir öğrenelim dememle, Myndos Antik Kenti'ne dair açıklamada bulunan hiçbir levha olmadığını da fark etmek tam bir hayal kırıklığı oldu.


- Güler yüzlü olun ve teşekkür edin. Yerel halk çok güleryüzlü. Bu nedenle land of smiles deniliyor. - Burada hijyen çok acayip bir konu. Temiz desem değil pis desem değil. - Yanınızda tuvalet kağıdı taşımayı ihmal etmeyin. Havalimanı dışında tuvaletlerde tuvalet kağıdı ve sabun gördüyseniz ya çok lüks bir yerdesiniz demektir ya da o işletme bir yabancı tarafından işletiliyordur. - Bazı tuvaletlere ayakkabı ile giremiyorsunuz ayakkabıları çıkarıp onların verdikleri tuvalet terliklerini giymeniz gerek ama aynı zamanda o tuvalette tuvalet kağıdı ve sabun bulamıyorsunuz. - Tapınaklara ve evlere girerken ayakkabınızı çıkartın. Gireceğiniz dükkanın önünde de terlik ya da ayakkabı görürseniz, oraya da girişte ayakkabılarınızı çıkartın. - Masaj ah masaj... Doğru masaj salonuna gittiğinize emin olun. Bir kere doğru kişiye masaj yaptırdıktan sonra Thai masajının bağımlısı olacaksınız. - Tapınaklara girerken dizlerinizden yukarısının ve omuzlarınızın kapalı olduğuna emin olun. Yanınızda bulunduracağınız bir şal çok iş görecektir. - Yabancılar için ambulanslar ücretsiz hizmet veriyor. Hastaneler ise çok uygun fiyatlı ve gelişmiş. Herhangi bir operasyon için Türkiye'den kalkıp Tayland'a gitmek daha ekonomik olabilir. - Tuktuk ve taksi arasında bir seçim yapmanız gerekiyorsa, taksimetreyi açtırabiliyorsanız taksiyi tercih edin. Daha ekonomik oluyor ama tuktukun eğlencesi ile kıyaslanamaz. - Trafik sol şeritten akıyor. Bize göre ters.. Karşıdan karşıya geçerken hem sola hem sağa bakmakta fayda var zira şoförleri pek bir çılgın. - Toplu taşımalarda klimamı çalıştırıyorlar yoksa buzhanemi işletiyorlar emin değilim. Her daim bir gömlek ya da hırka iş görür. Sıcakta terleyip toplu taşımaya bindiğinizde hasta olmamak işten değil. - Kola gibi bir içecek sipariş ettiğinizde buz ile servis edilecektir, sipariş vermeden önce buzsuz istediğinizi vurgulayın çünkü buzları çeşme suyundan yapılıyor. Buz nedeniyle ishal olmak istemezsiniz. - Deniz mahsulü seviyorsanız kesinlikle doğru ülkedesiniz. Kilo almamaya dikkat edin. - Yürürken yemek yemek çok büyük kabalık. Turistik alanlarda yerel halk duruma alışık olsa da turistik alanın dışına çıktığınızda yapmayın. Ayrıca mısırı koçanından yemekte çok büyük kabalık. Bu nedenle haşlanmış mısırın tanelerini kesip satıyorlar. - Otobüsler trenler her daim gecikebilir. Lokal biriyle buluşacaksanız büyük ihtimalle size söylediği saatten yarım saat geç gelecektir. - Kral ve ailesi hakkında konuşmaktan kaçının. Konuşma açılırsa da saygılı olun. - Eğer çok güzel Taylandlı bir kadın görürseniz, kadın olmadığına emin olabilirsiniz. - Muson sezonunda bazı adalara ulaşım yok. Seyahatinizi buna göre planlayın. - Egzotik meyveleri ve meyve sularını deneyin. Bağımlı olabilirsiniz, şimdiden uyarayım. - Tayland'a girerken vize almanıza gerek yok ancak çıkış için bilet göstermeniz gerekiyor. - Tayland dalış eğitimini alabileceğiniz ucuz ülkeler arasındadır. Su altı güzelliklerinden bahsetmeye gerek bile yok. - Tayland'da alışık olmadığımız türden kültürel yerler göreceğinize emin olabilirsiniz. Mesela Penis türbesi.. - Ve son olarak Tayland tek kadın seyahat için en keyifli ve güvenli ülkelerden bir tanesi.. Şehrin aromatik kokusu, örümcek ağı gibi caddeleri saran elektrik telleri, egzotik hayvanlarla zaman geçirebileceğiniz tesisler, müslüman adası, taibox, masmavi denizi bembeyaz kumları, yalanın ne olduğunu bilmeyen yerel halkı, pazarlık yapmayı bilmiyorsanız kazıklanacağınız bir ülke... Ülkenin geçim kaynağı turizm o yüzden satılan ürünlere 2 kat fiyat çekebiliyorlar bizim için yine ucuz fakat pazarlık şart..


Tayland, Türk vatandaşlarından vize istemeyen güzel ülkelerden bir tanesi ancak buna karşılık olarak girişte sıkıntı yaşamamak adına dikkat edilmesi gereken bazı noktalar var. Tayland vizesi hakkında bilmeniz gerekenleri ve başıma gelenleri aktarıyorum. Tayland'a havayolu ile giriş yapıldığında 1 ay, kara ya da deniz yolu ile giriş yapıldığında 15gün ülkede kalınabiliniyor. Tayland geldiğiniz gibi gideceğinizden emin olmak için dönüş biletinizi ya da başka bir ülkeye devam biletinizi ibraz etmenizi ister. Bunun yanı sıra otel rezervasyonları ve maddi durumunuzu gösteren hesap çizelgesi gibi belgeleriniz yanınızda olması da fayda sağlayacaktır. Bu kadar basit! Ben Asya turuna çıktığım ve Tayland'dan sonra hangi ülkeye geçeceğimi de tam olarak bilemediğim için ne dönüş bileti ne de devam bileti aldım. Türk aklı hemen kurnazlığa çalışır malum bir havayolundan dönüş bileti alıp çıktısını aldıktan sonra iptal ettirdim. Bilet yanımda soran olursa göstereceğim pasaport kontrolünde.. Ama sorun şu ki checkin yaptırdığım anda daha Türkiye'deyken checkin görevlisi bileti ibraz etmemi istedi gösterdikten sonra da e ticket numarasından kontrol ettiğinde öyle bir bilet olmadığını ve beni uçağa alamayacağını söyledi. Durumu anlatmama rağmen ikna olmadı en azından bir devam bileti istedi veee bunu 40dk içerisinde halletmem gerekiyordu. Ben yurtdışına çıktığım için hattı mı kontorlüye çevirdim ve internet paketi vs hiçbirşey almadım. sadece konuşma dakikası vardı. Hemen ev arkadaşımı aradım. Sağolsun bana Kuala Lumpur'a bir bilet aldı ve booking numarasını gönderdi. Ben o numara ile gittiğimde Çelebi'de çalışan görevli bunu da kabul etmedi illa bir ticket numarası görmek istedi. İkna kabiliyetim yüksektir ama bu sefer başarılı olamadım, ne yaptımsa kadın ikna olmadı. Ben de kontuarın kapanmasına 5 dakika kaldığı için biletim yanmasın diye ötelemek durumunda kaldım. 50euro cezası var. Emirates biletleme ofisindeki abla çok anlayışlı ve yardımcı idi. Biletimi 2 gün sonrasına alıp herhangi bir sıkıntının yaşanmasına karşı ücreti geldiğinde ödersin dedi. Apar topar arkadaşıma gittim. Nasıl olsa acelem yok diye rahatım. Şu arkadaşa gitme mevzusu da biraz olaylı oldu ama onu şimdi karıştırmayayım. Airasia'dan aldığım bileti inceliyorum yok, e ticket numarası diye birşey yok. Sitede şöyle bir ibare vardı biletinizi en erke 14gün kala bastırabilirsiniz. Ben bileti 1 ay sonrasına aldım, ee bu durumda bastırıp e ticket numarasına erişemiyorum. Hadi dedim bileti 14 oncesine çekeyim. Bir de onun içi değişiklik parası ödedim. Bileti bastırdım. O da ne! Bilette e ticket numarası yok. Sadece o gün Çelebide çalışan kadına gösterdiğim booking numarası var. Şok şok şok. Sonrada öğrendim ki meğersem bazı havayolları booking numarası ile çalışıyormuş. Ah be kadın madem bilmiyorsun neden ısrar ediyorsun. Neyse bunlar benim için hep tecrübe işte.. Uçuş günüm geldiğinde önce Emirates ofisine gidip durumu anlattım. Onlar benim biletime not düşüp Kuala Lumpur uçuşumun fotokopisini aldılar. Sonra da kontuara gittim. Başka bir Çelebi görevlisi bileti gördüğünde hiçbir sıkıntı çıkartmayıp beni uçuşa kabul etti. Demekki neymiş o booking numarası ile de uçulabiliyormuş. Tam teçhizatlı olarak Tayland'a indim ve tüm sorulara hazırlıklıyım. Pasaport kontrolündeki görevli tek bir soru sormadan 30gün geçerli vize damgasını bastı.


Bu metni 18 yaş altındaki bireylerin okuması tavsiye edilmez. Meksika'da tesadüfler üzerine çok bilinen bir tekila markasının Türkiye ve Ortadoğu pazarlama müdürü ile tanıştım. Kendisi bir Türk ve tabii ki boş durmadım ve tekilaya dair ne varsa öğrendim. Tekila nedir ve tekila nasıl içilir merak edenler buyursun. İspanyolların Meksika'yı kolonileştirdikleri dönemde ortaya küçük bir problem çıkmış. Alkol! İspanya'dan bira taşımaya kalktıklarında bozulması, şarabın ise çok pahalıya gelmesi sebebiyle bu probleme bir çözüm aramaya kalkmışlar, ve yerli halkın bu durumla nasıl başa çıktığını araştırmışlar. Meksikalıların kendi ürettikleri Pulque'yi denemişler ama hem lezzet olarak hoşlarına gitmemiş hem de düşük alkol oranı dolayısıyla çok fazla tüketilmesi gerektiğinden tercih etmemişler. Ben olsam ben de içmezdim zira Pulque beyaz, koyu kıvamlı hafif balgamımsı bir içki. Evlat olsa sevilmez, o derece. İspanyollar da destilasyon sürecine hakim bir millet olarak, Pulque'yi distile edip, yeni bir içki üretmeyi denemişler ve sonuçtan da oldukça memnun kalmışlar. Pulque distile edildikten sonra ortaya çıkan içkiye ise Mezcal denmiş. Şu an tabii ki süreçler oldukça gelişmiş, Mezcal üretimi sıfırdan yapılıyor, Pulque'ye gerek yok. Meksika çok büyük bir ülke ve her bölgenin Mezcal'i de farklı tip agave bitkisinden ve ilave içeriklerden üretiliyor, o yüzden her mezcalin kendine has bir aroması ve tadı var. Sadece Tequila şehrinde üretilen mezcal mavi agaveden üretilmiş ve muhteşem aroması sebebiyle meşhur olmuş. Aslında tekila bir mezcal iken yaptığı ün ile mezcalin önüne geçmiş ve kendi adı ile anılmaya başlamış. Tekila bir mezcaldir ama her mezcal bir tekila değildir. Meksika'da tekilaya adete bir viski imişçesine saygı duyulur ve yavaş yavaş tadı çıkarılarak içilir. Meksika'da tequila bölgeye göre farklı servis edilir. Kimi zaman tuzlu bardakta yanına limon ile, kimi zaman ise yanına bir bardak hafif acılı domates suyu ile. Bir yudum tekiladan bir yudum domates suyundan içilir, kesinlikle shot yapılmaz. Domates suyu gelmese de shot yapılmaz. Ne olursa olsun TEKİLA SHOT YAPILMAZ. Türkiye'de tequila olarak satılan içeceklerin en meşhur olanlarına kadar büyük bir çoğunluğu tequila aromalı alkollü içeceklerdir. İçince ağzın burunun ve boğazın yanmasından dolayı bir tat alınmaz, alınan tat da bir şeye benzemez. Türkiye'de shot olarak içilirken, Meksika'da ise shot bardağında yudumlanarak içilir. Meksika'da tekilanın bir lezzeti vardır, içene acı değil keyif verir. Olmeca %51 oranında tekila içerir, bu nedenle de tekila adı altında satılır. Bir çok kokteylin içerisinde tekila var ve bunların en popüler olanları; Tekila Sunrise, Margarita, Paloma, Long Island Iced Tea ve Frosty Bulldog Margarita. Frosty Bulldog Margarita içimi en keyifli ve eğlencelilerinden bir tanesi. Tarifini merak edenler için videosu burada. Ballı Yunan rakısı Rakomelo hakkındaki yazımı okumak için aşağıdaki linke tıklayabilirsiniz. Olmeca Tezın dışındakiler maalesef dandik oluyor. Yerine göre shot yapmayı ya da yavaş yavaş içmeyi de seviyorum. Tuz limon ikilisine alternatif olarak tarçın portakal önerebilirim. Biz Kuşadası'nda Turunç ve limon tuzuyla seviyoruz. Sokaklardaki ağaçlarda turunç her mevsim bol bulunduğu için olsa gerek..!! Hem ekşi hem acı için: ekşi için; bir bardağa bütün limon sıktım. Bardak yarıya yakın doldu. Ekşili limondan almış olmamla, acı için ise; acılı şalgam suyuyla bardağı tamamladım. Bir yudum alınca, bir yudum da, hazırladığım acılı ekşili içecekden aldım. Çok güzel oldu. Telif hakkım saklı kalması kaydıyla yazıyorum: çok güzel oldu. Evde denedim, beni çarpmadı. Saygılar.


masajın kalitesi ve süresi düşük. Eli yüzü düzgün temiz pak görünen fiyatların ne çok düşük ne çok yüksek olduğu (1 saatlik klasik Thai masajı için 200baht) bir masaj salonu görürseniz yüksek ihtimalle doğru adrestesiniz. Hele ki klasik Thai masajı istediğinizde içerde sizi soymaya çalışmıyorlarsa, doğru yerde olduğunuza emin olabilirsiniz. Thai masajı bayağı adam döver gibi icra edilen bir tür olduğundan, pijamaya benzer kıyafetler verip onları giymenizi istiyorlar. Alt kısımı giymek epey kafa karıştırıcı. Ben ilk seferde ters giydiğim için iplerini bağlamayı beceremediğim için üzerimden düşen masaj kıyafetine masörümle birlikte epey gülmüştük. Ardından çalışan kadınlardan biri gelip bana nasıl giymem gerektiğini göstermişti. Thai masajı epey yorucu ve zorlayıcı. Eğer sırtınızda, belinizde ya da vücudunuzun herhangi bir yerinde bir sıkıntı varsa ya aroma therapy gibi bir masaj türü tercih etmek ya da bunu masörünüze/masozünüze önceden söylemek gerekiyor. İlk Thai masajımın ilk 5 dakikası boyunca ne olduğunu ve gerçekten masaj mı yaptıklarını ve neden üzerime basıp itip kaktıklarını sorguladım. Bir saatlik bu ilginç masajın sonunda ise pelte kıvamında ve gayet mutlu idim.


Mudanya'ya yaklaşık 10 km mesafede yer alan şirin mi şirin bu kasabanın ismi Tirilye yani Zeytinbağı. Eski bir Rum köyü olan Tirilye zeytinleri ve zeytinyağları ile meşhur. Aynı zamanda kısmen korunmuş olan eski Rum evleri ile çok güzel sokaklara sahip. Kısmen bir ege kasabasını andırsa da, Egede ki kadar çok ve çeşitli balık restaurantları ve uzun sahil şeridine sahip değil. Tirilye'de yapılacak en güzel şey bence eski sokakların içerisinde kaybolmak ya da güzel zeytinlerin tadına bakmak.. Tirilye'de konaklamak için birçok seçenek mevcut, uygun fiyatlı olarak bu şirin kasabada konaklayabilirsiniz. Birde kelime doğrulamayı kaldırırsan daha rahat yorum yapılabilir.


Tohum Takas Şenliği'ne dair olumlu ve olumsuz anlatılacak pek çok şey var ancak kimseyi sıkmadan kısa kısa notlar geçmek istiyorum. - Doğa Derneği, TEMA, Ürkmez Doğayı Koruma Derneği gibi çeşitli dernekler GDO'lu gıdalara karşı tepki göstermek ve halkı bilinçlendirmek için bir araya geldi. Greenpeace gibi büyük bir kurumun katılım göstermemesi ise düşündürücüydü.. - Dernekler dışında, Ege Üniversitesi Ebru Topluluğu, Ege Üniversitesi Karikatür topluluğu da stand açmıştı. - Küçük çocuklar GDO'lu gıdalara karşı tepkilerini göstermek için ellerinde dövizlerle yürüyüş yaptılar. - Yerel halkın kendi yetiştirdiği ürünlerin bulunduğu stantlar tarhanalar, zeytinyağları, sabunlar, ev yapımı reçeller, likörler ve ikinci el eşyalar ile doluydu. - Sinek Sekiz Yayınevi'nin açmış olduğu stant ve sergideki kitapları büyük ilgi gördü. Sempatik çalışanlarının buna katkısı yadsınamaz bir gerçek. - Sinek Sekiz'den satınaldığımız kitap çok kısa bir sürede kargo ile elimize ulaştı. Keyifle okuyoruz. - Beklenin altında katılım gerçekleştiğini düşünüyoruz. - Takas edilen tohumların çok çeşitli olduğu söylenemez bu GDO'suz tohum sıkıntısı çektiğimizi mi yoksa, gerekli özenin gösterilmediğini anlatıyor bilemiyorum. - Doğa Derneği gönüllüleri hem gelenlerin bilgilendirilmesi konusunda çok ilgiliydi hem de çok hoş sohbetlerdi. Uzunca bir vaktimizi orada geçirdik diyebiliriz. - Paneller, konuşmalar ve söyleşiler plandakine uygun yürüdü diyemeyiz.. Organizasyon biraz sıkıntılıydı ama tüm aksaklıklara rağmen, dikkat çekebilmek adına gerekli bir etkinlik olduğunu düşünüyorum. - Tabiiki olmazsa olmaz Efelerimiz de boy gösterdi.


Bodrum barlar sokağında yıllar önünden geçip, bir kez bile uğramadığım kütüphanenin kapısını bu kez ittirip içeri bir göz attım. Daha kapıyı aralar aralamaz Türk kütüphanelerinin o kasvetli havasıyla burada karşılaşmayacağımı hissettim. Çok hoş dekore edilmiş, insanda içeri girme ve kitapları kurcalama isteği uyandıran kütüphane, bence Türkiye'nin en şirin kütüphanesi.. Zemin katta süreli yayınlar ve okumak için deniz manzaralı şirin bir salon, ve idari bölümler, ikinci katta diğer yayınların tamamı bulunuyor. Giriş kapısının hemen sağındaki koridora girip üst kata çıkınca ise çocuklar için ayrılmış özel bölüm yer alıyor. Burada hem çocuk yayınları, hem çocukların boyutlarına uygun olarak ayarlanmış okuma alanları hem de satranç masası bulunuyor. Kalabalıktan ve sıcaktan bunalıp kendimi attığım bu mekanda, ilgimi çeken fotoğrafçılık kitaplarını biraz karıştırıp sessizce ayrıldım. Fotoğraf makinem yanımda olmadığı için telefon ile çekim yaptım. Bazı fotoğraflar o nedenle kaliteli değil. Gerçekten çok şirin bir yere benziyor. Bizi böyle güzel yerlerle tanıştırdığınız için teşekkürler.


27 gezgin arkadaşla birlikte gerçekleştirdiğimiz Trakayadazaman turunun başlangıcı idi. Evet başlangıç 🙂 Çorlulu bir birey olarak seyahatlerimde belki de tek kadın seyahatin en güvenli bölgelerinden olup hep geri plana attığım Trakya'ya, farklı bir açıdan bakacağımın ilk işareti oldu bu uçuş. Önce atlayışı gerçekleştireceğimiz tepede durduk. Sporcuları ve hazırlıklarını izledik. Demek böyle oluyormuş diyip manzaranın keyfini çıkardıktan sonra, aç karınlarımızı doyurmak Tekirdağ köftesi yemek için koşturarak aşağıya indik. Hiçbirimizin sabrı yoktu zira. Köfte ekmekler fazlasıyla büyük olduğu için köftelerini yiyip ekmeklerini bıraktım. . Hah ne diyordum atlayış değil mi?! Kendimi hemen ilk atlayış yapacak gruplardan birisine yazdırdım. Böyle bir deneyimi ilk yaşayanlardan olmak için can atıyordum. Hocalar ekipmanları hazırlarken, ben de hem kamp alanını inceleyip hem de yavru köpüşlerle vakit geçirdim. Hocalar isimlerimizi seslendiğinde ise hemen minibüse doluşup, tepeye çıktık. Malesef çekim yapmaya uygun kameram olmadığından ve telefonumuda cebim olmadığı için taşımaya cesaret edemediğimden size janjanlı selfieler sunamayacağım. Göstereceklerim tamamen hissiyatlarım. Hoop en başta ne demiştim. Huzur! Kalp atışlarım bir an bile hızlanmadı aksine yavaşlamış bile olabilir. Saatlerce havada öyle asılı kalıp, manzarayı seyredebilirdim. Öyle düşüşte olduğumuzu filan hiç hissetmedim. Eğer yere yaklaştığımızı algılamıyor olsam havada asılı kaldık sanabilirdim. Tarif edilemez bir dinginlik ve huzur vardı üzerimde. Dinginken ben normalde susmayan çenem kapanır. Konuşasım gelmez. Bu da sadece yelkenlideyken, yoldayken ya da sevgiyle uyutulduğumda olur. Ha çok kişi der zaten seyahatteydin. Öyle değil işte. 4 günlük yol, yol değil benim için. Yol diyince çekip gideceksin, bir kaç ay gelmeyeceksin. Herşeyin değiştiğini bilecek ama hiçbişeyin değişmediğini umut edeceksin. Umut! Başarmak için en büyük destekçi. Umutlarınla birlikte paraşütle Uçmakdere'den atlayıp Rishikesh'de ineceksin. Bir daha da asla dönmeyeceksin! Derken bir uyarı "İnerken koş Tuğçe aynı kalkıştaki gibi sakın durma". Usulca bir süzülüş. Koşar bir kaç adım ve yine başladığım yerdeyim. Merhaba dünya ben geri geldim!


Belgrad'da gönüllü usulü hizmet veren Belgrade Walking Tours ekibi ile ücretsiz Belgrad turu yapma şansı yakalayabilirsiniz. Çok genç ve hiperaktif çalışanlardan oluşan ekip ile yaptığınız tur esnasında sıkılmayacağınızı garanti edebilirim. Ekip ücretsiz turların yanı sıra neredeyse maliyetine düzenlediği Komunist Tur, Underground secrets of Belgrad, Pub Crawl Party tour ile de Belgrad'ı, tarihini ve kültürünü tanımanıza yardımcı olmaktadır. Ben bu turlar içerisinden çoğu kişinin en az ilgisini çektiği Komunist Tur'a katıldım ve Yugoslavya'nın kuruluşu, İkinci dünya savaşı, Tito ve ülkelerin bağımsızlıklarını ilan edişleri hakkındab ilgi edindim. Rehberimiz çok sıcak kanlı ve konu hakkında detaylı bilgiye sahip, özellikle Bosna Sırbistan savaşı esnasında olanları iki tarafından gözünden de anlatan bir hatundu. Ben bu turlar içerisinden çoğu kişinin en az ilgisini çektiği Komunist Tur'a katıldım ve Yugoslavya'nın kuruluşu, İkinci dünya savaşı, Tito ve ülkelerin bağımsızlıklarını ilan edişleri hakkındab ilgi edindim. Rehberimiz çok sıcak kanlı ve konu hakkında detaylı bilgiye sahip, özellikle Bosna Sırbistan savaşı esnasında olanları iki tarafından gözünden de anlatan bir hatundu. Biz Türklere enteresan gelen nokta ise tur esnasındaki tüm masraflarımızı kendisi ödedi ve bizden tur ücretlerini tur sonunda topladı, üzerine bir de verdiğimiz paraları saymadan aldı. Biz tabii kendi içimizde oooo bunlar fena kazıklanır yorumları yapmaktan kendimizi alamadık. Bu grup gerçekten harika bir iş çıkartıyor. Belgradlı öğrenciler tarafından kurulan grup hiç bir karşılık veya çıkar beklemeden şehirlerini yabancılara tanıtmak için çalışıyorlar. Çok iyi yapmışsın tura katılarak, gidilen yeri yerlisinden öğrenmek kadar güzeli olamaz. Güzel bir organizasyon olmuş. Teşekkürler paylaşım için.


Uşak Ulubey Kanyonu dünyanın en uzun ikinci kanyonu, yani Amerika'daki o meşhur Büyük Kanyon'dan sonra en uzun kanyon. Türkiye'de böyle muhteşem bir doğa oluşumunun duyulmamış olması çok acı. İzmir'de yaşamama ve evime 2,5 saatlik mesafede yer almasına rağmen bugüne kadar görmemiş hatta duymamış olmak benim ayıbı mı, yoksa bunun tanıtımının yeterince yapılmamış olması devletimizin ayıbı mı tartışılır.. Uşaklılar ve Ulubey belediyesi tanıtım için kendileri adım atmaya başlamışlar. Vardığım anda paylaştığım ilk fotoğraftan itibaren Uşaklılar mesaj yağdırmaya başladılar. Oraya da gitmelisin, burayı mutlaka görmelisin diye. Ama bir şey daha vardı parmak bastıkları, Ulubey Kanyonu'nda akan Dokuzsele nehrinin ne kadar kirli olduğu. Bahsedilen şey nehire kontrolsüzce bırakılan kimyasallardı. Peki nasıl oluyor da sanayi firmaları, fabrikalar, özellikle deri fabrikaları bu kadar rahat bir şekilde kimyasal atıkları salıyorlar nehire? Bir kısmı arıtma tesisi hiç yaptırmıyor, bir kısmı yaptırıyor ama çalıştırmıyor. Denetlemeler yetersiz, cezalar caydırıcı değil. Nehir haddinden fazla kirlenmiş, şuan kendi haline bırakılsa ancak 600 yıl sonra kendi kendini temizleyebilir durumda. Bu nehir Uşak'tan geçiyor, Denizli'den geçiyor, sonra bizim denizlerimize, balıklarımıza, tarlalarımıza ulaşıyor. Biz tüketiyoruz tüm bunları. Sağlıklı yaşamı ile ünlenmiş Ege'de, bizler yiyoruz yine bu kimyasalları. Uşak Ulubey Kanyonu dünyanın en uzun ikinci kanyonu, yani Amerika'daki o meşhur Büyük Kanyon'dan sonra en uzun kanyon. Türkiye'de böyle muhteşem bir doğa oluşumunun duyulmamış olması çok acı. İzmir'de yaşamama ve evime 2,5 saatlik mesafede yer almasına rağmen bugüne kadar görmemiş hatta duymamış olmak benim ayıbı mı, yoksa bunun tanıtımının yeterince yapılmamış olması devletimizin ayıbı mı tartışılır..


Van Gogh Müzesi, Amsterdam'a gidince görülecek yerlerin en başında yer alıyor. O kadar yol gidince insanın bir Van Gogh Müzesi'ne uğrayıp Van Gogh'un tablolarını, bir de Rijksmuseum'a uğrayıp Rembrant'ın tablolarını görmesi şart. Van Gogh'un resimleri her zaman beni büyülemiştir. Kullandığı renkler, tarzı... Onun tablolarına bakarken başka bir dünyanın içerisine dalıyorum.. Bu yüzden Van Gogh müzesi benim için olmazsa olmaz yerlerden birisiydi. İçerisi cıvıl cıvıl.. Sezon sonu olmasına rağmen oldukça kalabalıktı. Okullar on on beşli gruplar halinde dolaşıyor içerisini, 4 yaşında çocuklar bile vardı ama rahatsız olmuyorsunuz hiç, gürültü patırtı yapmıyorlar. 4 katlı koskocaman bir bina.. En alt katta ilk resimlerinden başlayarak, üst katlarda doğru olgunluk resimlerine doğru ilerliyorsunuz. Bir yandan hayatıyla ilgili ilginç kesitler okuyor bir yandan da tablolarını inceliyorsunuz. Van Gogh'un beğenmediği bir resminin üzerine başka bir resim yaptığı bilinir, duymuşsunuzdur. İşte o tabloyu ve altındaki resmi burada görebilirsiniz. Benim en ilgimi çeken kısmı Japon sanatından etkilenip, o tarzda yaptığı çalışmaların sergilendiği bölümdü. Tabloları gerçekte görmek apayrı bir his.. Hiç öyle fotoğraflardan, kitaplardan, internetten göründüğü gibi değil.. Görünce diyorsun ki, bu adam gerçekten bu işte usta. O zaman anlıyorsunuz neden eserlerinin milyon dolarlara alıcı bulduğunu, sorgulamıyorsunuz. Öyle bir kaptırmışım ki kendimi Van Gogh'un hayatını parça parça duvarlardan okumaya, öyle bir dalmışım ki onun dünyasına öldüğü kısımda gözümden yaşlar süzülmeye başladı. Tabi, yanımdaki arkadaşın "Hahaha, yeni mi öğrendin öldüğünü?" diye espri yapması gerçekten çok tatlıydı. Söyleyecek sözüm yok. Müzeye girdikten sonra sesli rehber almayı unutmayın sakın. Hediyelik eşya dükkanı çoooook güzeeeeeel.. Kendimi kaybettim resmen, 45 dakika mı 1 saat mi harcadım bilmiyorum. Beğendiğiniz ne varsa oradan alın, ben bunları dışarıda görmüştüm zaten ordan daha ucuza alırım demeyin. Sonra benim gibi çok üzülürsünüz çünkü dışarıdakiler aynı kalitede değiller. Van Gogh ile Rijksmuseum arasında ortada kaldırılan Iamsterdam yazısının hemen karşısında müzelerde satılan hediyeliklerin satıldığı ayrı bir dükkan var, bir tek orada belki bulabilirsiniz.


Bangkok'da görülmesi gereken 10 yer arasında yer alan Wat Arun manastırı turistlerin en gözde mekanlarından. Muhteşem mimarisi ve manzarası ile gözleri kamaştıran manastır Chao Phraya nehrinin üzerinde yer alıyor. Wat Arun'a ulaşmak için Taksin'den bota biniyorum. Kısa bir nehir turunun ardından işte buradayım. Geniş bir alana yayılan manastırın bahçesinde ve çevresinde daha küçük manastırlar, dinlenme, yeme içme ve hediyelik eşya standları mevcut. Manastırlara girebilmek için belirli kılık kıyafet yönetmeliğine uymak gerekiyor. Kısaca tarif etmek gerekirse camiye gider gibi gitmek gerek; dizler gözükmeyecek, kollar ve omuzlar örtülü olacak, ayakkabılar çıkacak. Neyse ki yanımda arkadaşımın hediye ettiği şal varki her yere rahatça girebiliyorum. Yanında olmayanlar için sıkıntı yok satan ya da kiralayan standlar mevcut. Manastırın kendinden çokça söz ettiren merdivenlerini çıkmak zor, inmek ise ölümüne korkunç. Bir an inmesem burda ne kadar idare edebilirim diye düşünmedim değil. Manastırın kendisi bir harika ama ben her zamanki gibi gizli saklı köşelere girmeye bayılıyorum. Bahçeden çıkıp arka sokaklara daldığımda monkların yaşadıkları bir alana ulaşıyorum. Çok az ingilizce bilen genç bir monk adayı ile sohbet ederken tahta yılanla beni korkutmaya çalışan arkadaşının elinden yılanı kapıp onlara doğrulttuğumda sanırım sempatilerini kazanmış olacağım ki meraklı bakışlarla süzdüğüm avluya beni davet ettiler. Aaa ne değişik bir yer diye oraya buraya soktuğum burnumu gören bir monk beni dışarı attı. Meğersem yasak bölgeymiş. Halbuki ben davetleydim ama özür dileyerek çıktım.


Waterlooplein Markt Amsterdam'ın bit pazarı. Rembrant'ın evinin hemen arka sokağında.. Tam olarak tarif etmek gerekirse, hani annenizin atmayıp sakladığı evin büyük bi kısmını kaplayan hiçbir işe yaramayan ama lazım olunca yenisine para verdiğinizde üzüldüğünüz keşke atmasaydım dediğiniz ıvır zıvır herşey burada satılıyor. Giderken annenizin evindekileri toplasanız orada çok güzel bir stant açabilirsiniz. İşe yarayan şeylerde yok değil. İzmir Kızlarağası Hanında 80-100 tlye satılan etnik pantolonların daha kalitesini 7 euroya aldım. Resmen içimdeki toplayıcı uyandı, herşey ucuz olduğu için işime yaramayan, gereksiz ne varsa alıp saklamak istedim. Kesinlikle bizede böyle bir pazar lazım. Hurda, eski, yeni, 2. el, 1. el ne ararsan var. İnsanı eskilere götüren bir yer. Çocukken oynadığınız ama şu an nerde olduğu hakkında hiç bir bilginizin olmadığı oyuncağınızdan babanızın kaybolan çakısına kadar envayi çeşit ıvır zıvırla dolu. Kurulduğu yeri de görseniz Amsterdam'ın en işlek yerlerinden birisinde Waterlooplein Markt. Rembrant'ın evine gitmişken orayada uğrarsınız artık.