In deze studie werd dit model getest in een cohort van patiënten die systematische biopten, MRI-gerichte biopten of beide ondergingen.Patiënten met prostaatkanker (PCa) kunnen geselecteerd worden voor zenuwsparende robotgeassisteerde radicale prostatectomie (RARP) middels voorspellingsmodellen voor extraprostatische extensie (EPE). In 2019 hebben Soeterik et al. een  H. Veerman, M.W. Heymans, P.J. van Leeuwen, A.N. Vis en H.G. van der PoelNederlands Kanker Instituut – Antoni van Leeuwenhoek, Amsterdameasy-to-use voorspellingsmodel met MRI-tumorstadium ontwikkeld en extern gevalideerd voor zijdespecifieke EPE. In deze studie werd dit model getest in een cohort van patiënten die systematische biopten, MRI-gerichte biopten of beide ondergingen.Patiënten met prostaatkanker (PCa) kunnen geselecteerd worden voor zenuwsparende robotgeassisteerde radicale prostatectomie (RARP) middels voorspellingsmodellen voor extraprostatische extensie (EPE). In 2019 hebben Soeterik et al. een area under the curve (AUC), calibration-in-the-large en calibratiecurves.Een prospectief verzameld cohort van 1170 opeenvolgende patiënten die RARP ondergingen in twee hoogvolumecentra tussen 2018 en augustus 2021 werd retrospectief onderzocht. Alle patiënten ondergingen een MRI-scan voor de operatie. De diagnose PCa werd gesteld met systematische biopten, MRI-targeted biopten of beide. Met het Soeterik-nomogram werd de zijdespecifieke kans op EPE berekend voor elke prostaathelft met complete data . Modeldiscriminatie en -kalibratie werden onderzocht middels de Pathologische EPE werd vastgesteld in 30% van de prostaathelften. De gemiddelde voorspelde kans op EPE was ook 30%. De onderscheidende waarde van het model was goed ). De voorspelde kans kwam goed overeen met het geobserveerde percentage van EPE met een intercept van -0,02 en een helling van 1,053. Er was onderschatting van het geobserveerde percentage EPE vanaf een voorspelde kans van 70%. De klinische consequentie van deze onderschatting is discutabel aangezien zenuwsparende chirurgie doorgaans wordt afgeraden bij deze drempelwaarde in verband met de kans op positieve snijvlakken. Zie figuur Het Soeterik-nomogram heeft een goede fit op een grote groep Nederlandse patiënten. Het nomogram kan binnen Nederland goed gebruikt worden om patiënten te selecteren voor zenuwsparende prostatectomie.D. Meijer, A.N. Vis, M.J. Roberts, P.M. van de Ven, H.G. van der Poel, M.L. Donswijk, T.N. Boellaard, I.G. Schoots, D.E. Oprea-Lager en P.J. van LeeuwenAmsterdam Universitair Medische Centra, locatie VUmc, AmsterdamHet preoperatief voorspellen van de kans op pelviene lymfe-kliermetastasen (pN1-ziekte) is cruciaal om patiënten te selecteren die in aanmerking komen voor een uitgebreide pelviene lymfeklierdissectie (ePLND), ten tijde van de radicale prostatectomie (RALP). Het doel van deze studie was een nieuw prognostisch model te ontwikkelen om de kans op pN1-ziekte te voorspellen bij patiënten met gelokaliseerd prostaatkanker, bestaande uit klinische en histologische parameters, alsmede de uitkomsten van preoperatieve beeldvormende technieken, zoals de MRI- en de PSMA PET-scan.area under the curve (AUC). Deze werd vergeleken met de prognostische waarde van bestaande nomogrammen, zoals het MSKCC- en het Briganti-nomogram.Alle 680 patiënten die een PSMA PET- en MRI-scan ondergingen, voorafgaand aan de RALP met ePLND werden geïncludeerd. Door middel van een logistische regressieanalyse werd een prognostisch model ontwikkeld. De voorspellende waarde van dit nieuwe nomogram werd onderzocht met behulp van de In totaal hadden 175/680 patiënten (26%) pelviene lymfekliermetastasen bij histopathologische evaluatie. Het nieuwe nomogram bestond uit de initiële PSA-waarde, radiologisch T-stadium op MRI, hoogste biopsie Grade Group (GG), biopsietechniek (MRI-targeted versus systematisch), percentage systematische biopten met klinisch significant prostaatkanker (GG ≥ 2) en bevindingen op de PSMA PET-scan. De AUC voor het voorspellen van pN-ziekte was 0,80  met het nieuwe model, vergeleken met 0,69 met zowel het MSKCC-nomogram en het Briganti-nomogram. Zie figuur Het nieuwe nomogram voor het voorspellen van pN1-ziekte is ontwikkeld in patiënten met gelokaliseerd prostaatkanker, en bestaat uit klinische en histologische parameters, aangevuld met de resultaten van de MRI-scan en de PSMA PET-scan. Het nieuwe nomogram blijkt superieur aan alle bestaande nomogrammen en zorgt voor het (terecht) nalaten van een pelviene lymfeklierdissectie bij een substantieel deel van de patiënten.A.P. Lambregts, A.J. Nieuwhof-Leppink, A.J. Klijn en R.P.J. SchroederUniversitair Medisch Centrum Utrecht, UtrechtEen overactieve blaas met urine-incontinentie bij kinderen heeft een grote impact op de dagelijkse activiteiten en kwaliteit van leven. In sommige gevallen reageert een overactieve blaas niet op urotherapie en anticholinergica. Vanwege de succesvolle uitkomsten bij de behandeling van een neurogene blaas, bieden intravesicale botulinetoxineinjecties een mogelijke oplossing bij kinderen die ongevoelig zijn voor therapie. In deze studie analyseren we de uitkomsten van botulinetoxine-injecties op blaasvolume en incontinentie bij kinderen met een overactieve blaas.Van 50 kinderen die waren gediagnosticeerd met een uitbehandelde niet-neurogene overactieve blaas die botulinetoxine-injecties ontvingen werden de dossiers retrospectief geanalyseerd. Het functionele blaasvolume wordt uitgedrukt als percentage van de verwachte blaascapaciteit voor de leeftijd. Respons wordt beschreven als verbetering in urge-incontinentie na botulinetoxine-injecties. Er werd een multivariate analyse uitgevoerd om voorspellers aan te tonen voor de respons.p = 0,000). 72% van de kinderen liet een verbetering in urinecontinentie zien op de korte termijn en 46% op de lange termijn (> 6 maanden). Het mannelijk geslacht en een klein uitgangsblaasvolume voorspelden een goede uitkomst op continentie op de lange termijn. De meest voorkomende complicatie was een urineweginfectie, die optrad bij zes kinderen (12%). Zie figuur Er werden 50 kinderen geïncludeerd met een mediane leeftijd 9,9 jaar met een man-vrouwratio van 1:4. Op de korte termijn (< 6 maanden) werd een significante groei van het functionele blaasvolume gezien met een mediaan van 52,9 naar 70%  op dag 6-10 na behandeling werd een non-inferieure marge van 10% gekozen. De studie was geregistreerd in Trialregister.nl (NTR6449).Een dubbelblind gerandomiseerde, placebogecontroleerde studie werd uitgevoerd in 15 Nederlandse ziekenhuizen. Volwassen vrouwen ontvingen 2-5 dagen empirische intraveneuze antibiotica voor een Na inclusie van 97 patiënten tussen 2017 en 2020, eindigde de studie voortijdig vanwege de COVID-19-pandemie. 50% van de patiënten hadden een bacteriemie. De primaire uitkomstmaat werd bereikt bij 36/48 patiënten in de fosfomycinegroep en 30/46 patiënten in de ciprofloxacinegroep. Secundaire uitkomstmaten waren microbiologische genezing (negatieve urinekweek) op dag 6-10, klinische genezing op dag 30-35 en bijwerkingen van de therapie. Zie figuur 4.1.E. coli bij vrouwen. Fosfomycinegebruik was geassocieerd met meer gastro-intestinale bijwerkingen.Fosfomycine is non-inferieur aan ciprofloxacine voor de uitbehandeling van gecompliceerde urineweginfecties met L.P.W. Witte, M.T. Forss, K. Bolsunovskyi, T.P. Kilpeläinen, Y. Lee, Y. Aoki, S. Gudjonsson, F. Hervé, P. Järvinen, S. Malde, J. Sairanen, L. Sander, G.H. Guyatt en K.A.O. TikkinenOndanks de hoge incidentie van hydroceles bij volwassenen, hebben urologische beroepsverenigingen geen formele richtlijnen voor de behandeling hiervan. Ons doel was om internationale praktijkvariatie in de behandeling van een hydrocele bij volwassenen in kaart te brengen. Postoperatieve complicaties komen vaak voor na hydrocelectomie en recidieven komen vaak voor na aspiratie (met of zonder sclerotherapie).We hebben een internationaal onderzoek uitgevoerd naar de behandeling van een hydrocele onder urologen in België, Denemarken, Finland, IJsland, Japan en Nederland van september 2020 tot december 2020. We identificeerden urologen uit de registers van de landelijke urologische beroepsverenigingen en selecteerden willekeurig 170 urologen en urologen in opleiding uit elk deelnemend land . Behalve in Finland  en Japan (postenquête), vulden alle deelnemers een e-mailenquête in.Van de 864 gecontacteerde urologen deden er 437 (51%) mee. Van de respondenten was 28% vrouw en 19% uroloog in opleiding en had 52% zowel hydrocelectomieën, als aspiraties uitgevoerd. In België (83%), Denemarken (55%) en Nederland (75%), voerden urologen het vaakst hydrocelectomieën uit, terwijl in Finland (84%), Japan (61%) en IJsland (91%) de meeste urologen zowel hydrocelectomieën als aspiraties uitvoerden. Urologen gaven de voorkeur aan een hydrocelectomie voor een grote hydrocele (80% vs. 38% voor kleine), jongere patiënten (67% voor patiënten < 50 jaar vs. 42% voor 70 jaar of meer), patiënten met weinig of geen comorbiditeit (65% vs. 24% voor patiënten met multipele comorbiditeit) en patiënten zonder bloedverdunners (55% vs. 37% voor patiënten met bloedverdunners). Zie figuur We vonden een grote variatie in de klinische praktijk met betrekking tot de behandeling van een hydrocele bij volwassenen binnen en tussen landen. Toekomstige studies en richtlijnen zijn nodig om deze variatie te verminderen en de behandeling van een hydrocele te standaardiseren wereldwijd.T. van Doeveren, B.K. Somani en S.M. HaenselFranciscus Gasthuis, RotterdamPediatric Urology 2021 voorziet in adviezen, maar er blijven veel onduidelijke elementen bestaan over diagnostiek en behandeling. Om navolging van de richtlijn in kaart te brengen en internationale routines te vergelijken, werd een online vragenlijst afgenomen.Torsio testis is een acute diagnose en de meest voorkomende oorzaak van irreversibele testiculaire ischemie bij kinderen en adolescenten. Snelle diagnostiek en een juiste behandeling kan blijvende schade voorkomen. De EAU richtlijn respondenten). De vragenlijst bestond uit 18 vragen over diagnostiek, therapie en demografie en werd ingeleid met een casus.De online vragenlijst werd via de NVU en een internationaal netwerk verspreid onder urologen en a(n)ios  en 30,4% controleert dit met echo-Doppler. Torsio testis wordt door 76,5% van de respondenten gezien als een indicatie voor spoedchirurgie; 57% verricht een Winkelmann-plastiek. Fixatie van de getordeerde testis wordt door 77,2% verricht, waarbij 29,4% aangeeft de contralaterale testis alleen te fixeren bij een bewezen torsie. Opvallend is dat 28,0% van de Nederlandse respondenten een torsio testis niet als spoedoperatie behandelt, tegen slechts 12,4% internationaal. Verder blijkt 31,4% van de Nederlandse respondenten de testis niet te fixeren; tegenover 3,4% van de buitenlandse urologen. Zie tabel 6.1.De respondenten volgen in de diagnostiek en behandeling van torsio testis meestal de EAU-richtlijn. Wel blijkt er sprake van uiteenlopende meningen over manuele detorsie, gebruik van echografie in de diagnostiek, de timing van operatie en het fixeren van de contralaterale testis. Gezien het belang van de juiste behandeling is het belangrijk om de richtlijn op sommige punten aan te passen en uit te breiden, en deze vervolgens zo goed mogelijk op te volgen voor een eensgezind beleid.B.J. Bos, N.A.M. van Merode, M.S. Steffens en L.P.W. Witte Isala Ziekenhuis, ZwolleEr zijn verschillende behandelopties voor mannen met klachten van een chronische urineresidu (CUR). Wij hebben in kaart gebracht welke behandelingen patiënten ondergingen en wat de gerelateerde complicaties waren.single-center, retrospectieve studie werden alle mannen geïncludeerd met klachten van een niet-neurogeen CUR van > 150 ml gedurende ten minste vier maanden tussen 2014 en 1 september 2020.Voor deze Curatieve behandeling. Van de 50 patiënten die met een curatieve intentie werden behandeld, kreeg 1 patiënt SNM en 49 patiënten (28%) prostaatdesobstructie. Hierna kon 33% stoppen met katheteriseren . Palliatieve behandeling. Als eerste behandelstap werd gekozen voor CIC, CAD, SPC of watchful waiting (WW) in respectievelijk 20, 74, 6 en 0% van de gevallen. Als definitieve behandeling werd gekozen voor CIC, CAD, SPC en WW in respectievelijk 31, 21, 35 en 13% van de gevallen. Patiënten ondergingen een mediaan van drie behandelstappen (range 1-18) tot de definitieve behandeling werd bereikt. Complicaties. Katheterisatie geeft significant meer kans op een urineweginfectie  en macroscopische hematurie  dan WW  jaar. Het mediane residu na mictie was 158  ml. De gemiddelde IPSS was 17 ± 8 en de IPSS-QoL was 3 ± 1,5. De mediane follow-up was 68 (1-319) maanden waarin acht (1-51) ziekenhuiscontacten plaatsvonden. α-blokkers en 5-α-reductaseremmers werden gebruikt door 67 en 38% van de mannen. Katheterisatie bij CUR kan gepaard gaan met complicaties. Een geselecteerde groep patiënten met een CUR zou voordeel kunnen hebben van een prostaatdesobstructie en daardoor kunnen stoppen met katheteriseren.A.J. Seinen, R. Elburg, L.M. Hollegien, M.H. Blanker en L.P.W. WitteIsala Ziekenhuis, ZwolleIn de dagelijkse praktijk kunnen de effectiviteit en de tolerantie van behandelingen voor overactieve blaas (OAB) per patiënt verschillen. Daarnaast duurt het vaak weken tot maanden voordat het effect van een behandeling kan worden beoordeeld. Dit leidt niet tot een snelle vermindering van klachten, maar juist tot een verminderde kwaliteit van leven en extra kosten. Het doel van dit onderzoek was inzicht te krijgen in de behandelingen die patiënten met OAB ondergaan, van diagnose tot uiteindelijke behandeling.single-center, retrospectieve cohortstudie van vrouwelijke patiënten, < 18 jaar, met de diagnose OAB. De inclusieperiode liep van 1 januari 2014 en 30 september 2016. De follow-up eindigde wanneer een patiënt een bevredigend behandeleffect ondervond en geen verdere behandeling nodig had, of op 1 januari 2020. De keuze voor een behandeling werd gemaakt door de patiënt en de uroloog samen. Het aantal, de volgorde en de duur van de aangeboden behandelstappen werden geanalyseerd.Het betrof een Er werden 120 patiënten geïncludeerd. De aangeboden behandelingen en de volgorde van behandelingen is weergeven in figuur De meeste patiënten proberen ten minste twee behandelingen voordat ze een bevredigende verlichting van OAB ervaren. Evaluaties van de behandeling vergen tijd, omdat de duur tot therapeutisch effect verschilt per patiënt en per behandeling. Onze bevindingen kunnen helpen bij het scheppen van reële verwachtingen voor patiënten bij het zoeken naar een behandeling voor OAB.D. Meijer, R.M. Mohede, W.S.C. Eppinga, B.G.L. Vanneste, P. Meijnen, O.W.M. Meijer, L.A. Daniels, R.C.N. van den Bergh, A.P. Lont, R.H. Ettema, F.H.K. Oudshoorn, P.J. van Leeuwen, H.G. van der Poel, M.L. Donswijk, D.E. Oprea-Lager, E.E. Schaake en A.N. VisAmsterdam Universitair Medisch Centrum, AmsterdamDe prostaatspecifiek membraanantigeen (PSMA) PET/CT heeft zijn diagnostische waarde voor het beter detecteren van ziektelokalisaties van prostaatkanker bij patiënten met een biochemisch recidief (BCR) na robotgeassisteerde radicale prostatectomie (RALP) inmiddels ruimschoots bewezen. De patiëntselectie die op dit moment nog lokale salvagebehandeling ondergaat, zoals salvage radiatietherapie (SRT), is daarmee ook veranderd. Hypothetisch gezien zouden patiënten die PSMA-geleide SRT ondergaan mogelijk betere oncologische uitkomsten hebben dan patiënten die ‘blinde’ SRT ondergaan. Het doel van deze studie was dan ook om de oncologische uitkomsten na SRT te vergelijken tussen patiënten die wel, en patiënten die geen PSMA PET/CT-scan hebben ondergaan voor BCR-prostaatkanker.case-control matching toegepast.Om deze oncologische uitkomsten te vergelijken tussen beide groepen, werd een historisch non-PSMA-cohort (2010-2015) vergeleken met een PSMA-cohort (2016-2020). Alle patiënten ondergingen SRT zonder hormonale therapie. De primaire uitkomstmaat was biochemische progressie een jaar na SRT, gedefinieerd als een PSA-waarde van 0,2 ng/ml of hoger boven de nadir na SRT. Om de uitkomsten beter te kunnen vergelijken, werd p = 0,018).Van de 610 patiënten die werden geïncludeerd in deze studie, bleven er na het matchen nog 106 over in elk cohort, met een mediane PSA-waarde ten tijde van SRT van 0,3 ng/ml. In totaal hadden 30/212 patiënten (14%) biochemische progressie van de ziekte, een jaar na SRT. In het historisch cohort was dit 20% (21/106 patiënten) vergeleken met 8% (9/106 patiënten) in het PSMA-cohort  komen voor bij 60% van de patiënten. Het optimale behandelschema om blaaskrampen te voorkomen is onbekend.transverse abdominis plane (TAP)-blok, met clonidine of ketamine, of een penisblok, of perivesicale infiltraties, en/of periurethrale infiltraties met ropivacaïne 20 ml 0,25%. De groepsgrootte (n = 42) was gepowered op 50% reductie van blaaskrampincidentie. Middels logistische regressie en linear mixed models werden verschillen tussen de blaaskrampincidentie (ja/nee), ernst  en algehele pijn  op de verkoeverkamer onderzocht.Er werd een prospectieve cohortanalyse uitgevoerd. Patiënten met bioptbewezen prostaatkanker, die waren behandeld met RARP tussen januari 2017 en april 2020 werden geïncludeerd. Combinaties werden vergeleken van algehele anesthesie en een p = 0,001). Ten opzichte van het baselineprotocol werd een lagere incidentie van blaaskrampen gevonden in de groep met TAP-blok en perivesicale injecties  en de groep met TAP-blok en periurethrale injecties . Er werden geen significante verschillen gevonden tussen alle protocollen met perivesicale en/of periurethrale injecties. Wanneer alle protocollen met perivesicale en/of periurethrale injecties werden vergeleken met alle protocollen zonder deze injecties, werd een reductie van 23% van de blaaskramp in de eerdere groep gevonden  Er werden geen verschillen in pijnscore gevonden tussen de protocollen. Zie figuur 391 patiënten werden onderzocht in acht opeenvolgende cohorten. Een combinatie van TAP-blok, perivesicale en periurethrale injecties leidde tot de laagste incidentie van blaaskramp en vergeleken met het baselineprotocol (TAP-blok) leidde deze combinatie tot een daling van 49%  beelden verbeteren het begrip van de precieze locatie van de tumor in de prostaat ten opzicht van tweedimensionale beelden. Deze studie onderzocht of op MRI gebaseerde 3D-prostaatmodellen de preoperatieve planning van zenuwsparing (ZS) bij robotgeassisteerde radicale prostatectomie (RARP) beïnvloeden.Van 20 patiënten met bioptbewezen, gelokaliseerd prostaatkanker (< cT3b) die een RARP hadden ondergaan werden 3D-modellen gemaakt. Een uro-radioloog teken-de de PC, het kapsel, de urethra en vesicula seminales in op axiale T2-gewogen 3 Tesla MRI-coupes. Hiervan werden virtuele en 3D-geprinte modellen gemaakt. Zeven RARP-urologen schatten de mate van mogelijke circumferentiële ZS per prostaathelft (0-6) in op basis van MRI, virtuele en 3D-prints. Een relevant verschil in planning tussen MRI en de 3D-modellen werd gedefinieerd als een verschil van ≥ 3. Middels de intraclass correlatiecoefficiënt (ICC) werd de overeenstemming in geschatte ZS tussen urologen onderzocht. Tevens werd de locatie van de indexlaesie (grootste laesie of hoogste Gleason-score) en de locatie van mogelijke extraprostatische extensie (EPE) volgens radiologische intekening vergeleken met het pathologieverslag. Zie figuur Een relevant verschil in planning van ZS werd gevonden in 70/280 (25%) van de gevallen tussen MRI en virtuele 3D-modellen en in 73/280 (26%) van de gevallen tussen MRI en 3D-prints. De overeenstemming tussen urologen in geschatte ZS was hoger met de 3D-modellen dan met MRI ; ICC virtuele modellen 0,52 ; ICC 3D-prints 0,58 ). De locatie van de indexlaesie van de 3D-modellen en het radicale prostatectomiepreparaat kwam overeen bij 19/20 (95%) van de patiënten. De locatie van EPE kwam overeen bij 7/7 (100%) patiënten.3D-modellen zorgen voor beter inzicht in de tumorlokalisatie en planning van zenuwsparing bij RARP. De 3D-modellen veranderen de zenuwsparing in 1/4 van de gevallen en zorgen voor een hogere overeenstemming tussen urologen.D.J.H. Baas, W. Vreuls, V. Gorden, B. van Uijthoven, M. Wouters, J.P.M. Sedelaar, H.J.E.J. Vrijhof, R.J. Hoekstra, M.A.J. van Zanten, F. Mange, J.P.A. van Basten en D.M. SomfordCanisius Wilhelmina Ziekenhuis, NijmegenRadicale resectie bij mannen die een robotgeassisteerde radicale prostatectomie (RARP) ondergaan, is essentieel om het risico op een recidief te minimaliseren. Behoud van de neurovasculaire bundels (NVB) geeft een grotere kans op positieve snijvlakken, maar vergroot de kans op behoud van erectiele functie. In enkele centra wordt intraoperatieve beoordeling van de snijvlakken middels vriescoupe (NeuroSAFE) aangeboden. Het doel van dit onderzoek was te evalueren of intraoperatieve snijvlakbeoordeling middels confocale lasermicroscopie (CLM) een geschikt alternatief is voor NeuroSAFE.Tussen mei en augustus 21 werden 20 NeuroSAFE-patiënten gelijktijdig geëvalueerd middels CLM. De Histolog®-scanner werd gebruikt  om prostaatweefsel te scannen. Na de prostatectomie werden aan de posterolaterale zijde van de prostaat twee kapjes gesneden, na bewerking gescand met de Histolog®-scanner en beoordeeld op beeldkwaliteit door een getrainde pathologielaborant. Vervolgens werden de kapjes in 4-6 lamellen gesneden en ook gescand. De lamellen werden vervolgens geïnkt en verder verwerkt voor NeuroSAFE volgens protocol. De snijvlakken in vriescoupes werden als positief of negatief beoordeeld door een uro-patholoog. De CLM-beelden werden beoordeeld door één getrainde uropatholoog.Er werden 40 kapjes geanalyseerd. Drie patiënten hadden extracapsulaire extensie op MRI. Zes patiënten hadden een enkelzijdig positief snijvlak volgens NeuroSAFE. Vier van de zes NeuroSAFE-positieve patiënten waren ook positief bij CLM-beoordeling. Bij één patiënt kon het CLM-beeld niet worden beoordeeld vanwege cauterisatie-effect. Bij de andere patiënt was het prostaatweefsel niet volledig gescand. De mediane proceduretijd voor NeuroSAFE bedroeg 45 minuten en voor CLM 22 minuten.CLM is een veelbelovende techniek voor intraoperatieve snijvlakbeoordeling. Een gerandomiseerde studie is nodig om de niet-inferioriteit ten opzichte van intraoperatieve vriescoupes vast te stellen en om het langetermijneffect op de oncologische resultaten te evalueren.J.M. Moll, W.J. Teubel, S.E. Erkens, A. Jozefzoon-Agai, N.F. Dits, A. van Rijswijk, W.M. van Weerden en G.W. Jenster Franciscus Gasthuis & Vlietland, RotterdamMaximale androgeenblokkade (MAB) met eerstegeneratie antiandrogenen  geeft bij uitgezaaid prostaatcarcinoom (PC) slechts een minimale winst ten opzichte van androgeendeprivatie (ADT) alleen. Tweedegeneratie antiandrogenen  tonen wel een klinisch betekenisvolle meerwaarde. In deze studie hebben wij vier hormoongevoelige PC-modellen onderworpen aan ADT of MAB met eerste of tweedegeneratie antiandrogeen om verschillen in het ontstaan van CRPC en het biologisch gedrag bij progressie te bestuderen.n = 10) of MAB met bicalutamide (n = 10), flutamide (n = 10) of RD162 (n = 5), een analogon van enzalutamide en apalutamide. Karakterisering van CRPC-cellijnen vond plaats met behulp van AR-groeirespons door middel van blootstelling aan een titratiereeks androgeen met of zonder antiandrogenen en qPCR voor kritieke genen in de cascades van AR, AR-V7, hormoonproductie, glucocorticoïdreceptor, EMT en WNT.4 AR positieve cellijnen  werden na verdeling over individuele kweekbakken blootgesteld aan ADT . De AR groeirespons van CRPC verschilde per originele cellijn: VCaP was sterk AR-responsief, DuCaP was AR-hypersensitief, PC346C was zwak AR-responsief en LAPC4 was AR-onafhankelijk. Gestratificeerd naar originele cellijn, was er geen verschil in AR-groeirespons tussen CRPC na ADT of MAB. Expressie van SNAI1 en WNT5A is hoger bij onbehandelde PC346C en stijgt in de andere modellen bij het ontstaan van CRPC. In LAPC4 gaat de AR-cascade verloren.Het ontstaan van een CRPC-lijn verschilde per cellijn: VCaP 19/35, DuCaP 15/35, PC346C 34/35, LAPC4 15/35, Zowel de eigenschappen van de primaire tumor als het gebruik van tweedegeneratie antiandrogenen zijn bepalend voor de kans op het ontstaan en het biologisch gedrag van CRPC. Resistentie tegen bicalutamide en flutamide ontstaat makkelijker dan tegen RD162. Er zijn echter geen verschillen gemeten in biologisch gedrag tussen ADT en MAB.O.P.J. Vrooman en M.R. van BalkenRijnstate ziekenhuis ArnhemDe behandeling van benigne prostaathyperplasie met transprostatische implantaten is tot op heden veelal onder algehele anesthesie of sedatie toegepast. Met de toegenomen druk op OK-faciliteiten en om de behandeling maximaal minimaal invasief te maken, onderzochten we of deze behandeling ook onder lokale anesthesie goed kon worden uitgevoerd.Numeric Rating Scale (NRS) met range 0-10 de pijnscore gemeten. Alle mannen die behandeld werden tot 20 april 2021 werden daarnaast geïncludeerd ter analyse van de verbetering ten aanzien van de initiële mictieklachten, zodat de resultaten na drie maanden follow-up beschikbaar waren. De behandelde mannen werden terug gezien na zes weken en drie maanden met een IPSS/QoL-score.Alle mannen die werden behandeld tussen 3 november 2020 en 1 juni 2021 werden geïncludeerd ter analyse van hun pijnbeleving tijdens de ingreep onder lokale anesthesie uitgevoerd in dagopname. Premedicatie betrof ciprofloxacine (500 mg), paracetamol (1000 mg), naproxen (250 mg) en midazolam 7,5 mg (< 70 jaar) of 3,75 mg (> 70 jaar). 20 minuten voor de start van de behandeling werd gekoelde (4 °C) chloorhexidine/lidocaïne gel (22 ml) ingebracht en met een penisklem werd de urethra afgesloten. Na afloop van iedere behandeling werd met behulp van een Er werden 29 mannen behandeld. De leeftijd bedroeg 69,0 jr. ± 9,5 (mean ± SD). Het prostaatvolume bedroeg 37 ± 9,8 ml. Het aantal gebruikte implantaten was 3,1 ± 1,0. Bij vier mannen (14%) werd een katheter geplaatst na de procedure, 27 van de 29 mannen (93%) gingen dezelfde dag naar huis, twee bleven langer vanwege hematurie. De NRS van de 29 mannen bedroeg 3,8 . De verbetering van de IPSS-scores en toename van de QoL toonden ook onder lokale anesthesie een significante verbetering. Zie tabel Ondanks dat er nog sprake is van een leercurve blijkt dat het goed mogelijk is om transprostatische implantaten te plaatsen onder lokale anesthesie. Dit maakt de kosten lager zonder dat dit ten koste gaat van de kwaliteit van de behandeling en er wordt minder gebruikgemaakt van schaarse operatiekamer en/of sedatiecapaciteit.J. Bosveld, P.A. Hornung, A.J. Klijn en R.P.J. Schroeder Universitair Medisch Centrum Utrecht, UtrechtPhimosis is een aandoening van de voorhuid waarbij de voorhuid niet teruggetrokken kan worden. Bij de geboorte is dit een fysiologisch verschijnsel, maar op latere leeftijd kan phimosis pathologisch zijn. Traditioneel is besnijdenis, na topicaal corticosteroïdgebruik, de operationele behandeling van eerste keuze. De laatste jaren is er in verschillende landen een toenemende weerstand tegen het besnijden van kinderen. Bijgevolg is een toenemende tendens om in de plaats daarvan een preputiumplastiek uit te voeren. De huidige literatuur geeft geen uitsluitsel over welke operatieve benadering de voorkeur verdient. Daarom wordt in deze studie gekeken naar de langetermijneffecten van een preputiumplastiek bij kinderen met phimosis.dorsal slit. Kinderen die waren gediagnosticeerd met hypospadie of een begraven penis, evenals patiënten met een eerdere voorhuidoperatie werden geëxcludeerd. Het primaire resultaat van de preputiumplastiek was positief wanneer de voorhuid maanden na de operatie teruggetrokken kon worden.Een retrospectieve cohortstudie werd uitgevoerd bij jongens jonger dan 18 jaar met phimosis, die in ons ziekenhuis een preputiumplastiek ondergingen tussen 1 januari 2011 en 1 januari 2020. De uitgevoerde preputiumplastiektechnieken bestonden uit een meervoudige Z-plastiek, een (meervoudige) Y-V-plastiek en een (meervoudige) In totaal werden 176 patiënten in onze studie opgenomen. Er waren 40 patiënten met klachten van (recidiverende) balanitis. 62 van alle patiënten hadden een ernstige phimosis. 21 van hen werden gediagnosticeerd met lichen sclerose. 139 patiënten waren primair behandeld met topische corticosteroïden. Het resultaat van de preputiumplastiek was positief bij 163 patiënten (93%). Twee patiënten ontwikkelden wonddehiscentie en één patiënt kreeg een infectie na de uitgevoerde plastiek. Van de 13 patiënten (7%) met een negatieve uitkomst werd in acht gevallen een circumcisie verricht en in vier gevallen nogmaals een preputiumplastiek uitgevoerd.Preputiumplastiek is een haalbare operatieve behandeloptie bij pathologische phimosis.A. van Uitert, E.C.J. van de Wiel, J. Ramjith, J. Deinum, H.J.L.M. Timmers, J.A. Witjes, L.J. Schultze Kool en J.F. Langenhuijsen Radboudumc, Nijmegen2 is. Om de patiëntselectie verder te verbeteren, hebben we een preoperatief nomogram ontwikkeld om de operatieduur en complexiteit te voorspellen bij patiënten die een indicatie hebben voor PRA.Posterieure retroperitoneale adrenalectomie (PRA) heeft meerdere voordelen ten opzichte van de transabdominale laparoscopische benadering op het gebied van operatieduur, bloedverlies, postoperatieve pijn en herstel. Het kan echter een technisch uitdagende procedure zijn. Volgens de internationale consensus komen patiënten in aanmerking voor PRA als ze geopereerd moeten worden aan een goedaardige bijniertumor ≤ 7 cm en hun BMI < 35 kg/m2 was. De primaire uitkomstmaat was operatieduur als surrogaat voor chirurgische complexiteit. Door middel van 10 variabelen werd een predictiemodel gemaakt. Vervolgens werd door mid del van best-subsets regressieanalyse het beste één-variabeletot zeven-variabelenmodel gezocht.Alle patiënten die een unilaterale PRA hebben ondergaan tussen februari 2011 en maart 2020 zijn geïncludeerd in de studie. Patiënten kwamen in aanmerking voor PRA als ze geopereerd moesten worden aan een goedaardige bijniertumor van ≤ 7 cm en de BMI < 35 kg/m2 van 38,6. In dit model werden geslacht, feochromocytoom, BMI en peri-nefrisch vet meegenomen, alle significante voorspellers voor de operatieduur.Er werden 215 patiënten geïncludeerd, met een gemiddelde leeftijd van 52 jaar en een gemiddelde tumorgrootte van 2,4 cm. Na de best-subsets regressieanalyse werd het vier-variabelenmodel geselecteerd en gekalibreerd, die de beste balans liet zien tussen voorspellende kracht en toepasbaarheid met een ROm de preoperatieve patiëntselectie voor PRA te verbeteren, hebben we een vier-variabelennomogram ontwikkeld om de operatieduur te voorspellen. Als het nomogram een langere operatieduur voorspelt en dus een complexere operatie, zou de transabdominale benadering overwogen moeten worden, aangezien deze meer werkruimte geeft. Tevens kan het nomogram gebruikt worden voor trainingsdoeleinden om patiënten te selecteren met gunstige kenmerken voor urologen die PRA willen leren.S.M.H. Einerhand, N. van Dijk, J. van Dorp, J.M. de Feijter, M.L. van Montfoort, M.W. van de Kamp, T.N. Boellaard, K. Hendricksen, M.S. van der Heijden en B.W.G. van Rhijn Antoni van Leeuwenhoek – Nederlands Kanker Instituut, AmsterdamDe slechte uitkomsten van patiënten met stadium III-urotheelcarcinoom (d.w.z. cT3-4aN0M0 of cT1-4N+M0 UC), zelfs na neoadjuvante/inductie chemotherapie (NAIC), tonen het belang van effectievere systemische behandeling. We vergeleken de effectiviteit van NAIC met combinatie-immuuntherapie (ICI) bij patiënten die in ons instituut werden behandeld in 2018 en 2019.n = 24) of gemcitabine-carboplatin. Uitkomsten waren complete pathologische respons , complete pathologische downstaging , progressievrije overleving  en overleving.Data van patiënten die waren behandeld met NAIC werden verzameld uit onze prospectieve database. Patiënten die niet in aanmerking kwamen voor cisplatine of dit weigerden, werden behandeld met ICI (ipilimumab-nivolumab) in de NABUCCO-studie  of gemcitabine-carboplatin (n = 10). Patiënt- en tumorkarakteristieken – onder andere leeftijd, Charlson Comorbidity Index, ASA-score en nierfunctie – verschilden niet significant tussen de behandelgroepen. NAIC werd bij 11 patiënten (13%) vroegtijdig afgebroken vanwege progressie (n = 6) of toxiciteit (n = 5). ICI werd bij zes patiënten (25%) na twee cycli afgebroken vanwege toxiciteit . Na NAIC ondergingen patiënten chirurgie  of chemoradiatie  en konden zeven patiënten (10%) geen consoliderende behandeling ondergaan vanwege progressie (n = 5) of toxiciteit (n = 2). Na ICI ondergingen alle patiënten chirurgie. Na chirurgie (n = 74) werd pCR door respectievelijk 11 (22%) NAIC- en 11 (48%) ICI-patiënten bereikt . pCD werd door respectievelijk 17 (35%) NAIC- en 14 (58%) ICI-patiënten bereikt . Patiënten die waren behandeld met NAIC kregen vaker progressie . Mediane (IQR) follow-up was 26 (20-32) maanden. In het gehele cohort (n = 107) was ICI geassocieerd met betere PFS  en overleving . Zie figuur NAIC bestond uit een cisplatinegebaseerd regime  om prostaatvolume te bepalen vergeleken met een prostatectomiepreparaat.Het gebruik van multiparametrische MRI en Een prospectieve studie met patiënten die MRI en TRUS hadden ondergaan alvorens een robotgeassisteerde prostatectomie tussen januari 2020 en mei 2021 in Nederland. Prostaatmetingen werden verkregen door TRUS en MRI met de ellipsoïde formule. Resultaten werden vergeleken met het prostaat preparaat. Maximale interval tussen MRI, TRUS en prostatectomie was 6 maanden.concordance correlation coefficient (CCC) van 0,81 en 0,83. Regressieanalyse en Bland-Altman-analyse toonden acceptabele accuraatheid vergeleken met het prostaatpreparaat: R2 = 0,83 voor TRUS en R2 = 0,77 voor MRI. Metingen waren accurater in kleinere prostaten < 50 g: 31,2 cc (TRUS), 32,4 cc (MRI) en 40,9 g (preparaat) met 97% (TRUS) en 90% (MRI) van de metingen binnen 20 cc afwijking van het preparaat. Voor grotere prostaten, ≥ 50 g, waren gemiddelden 62,2 cc (TRUS), 67,8 cc (MRI) en 79,6 g (preparaat). Accuraatheid was minder met 58% (TRUS) en 69% (MRI) binnen 20 cc afwijking van het prostaatgewicht.214 patiënten werden geïncludeerd met een gemiddelde leeftijd van 66,2 jaar. Het gemiddelde prostaatvolume werd onderschat met zowel TRUS  als MRI  vergeleken met het prostaatpreparaat . Dit resulteerde in een 22% onderschatting en 16% onderschatting voor respectievelijk TRUS en MRI. Correlatie was goed met een Pearsons correlatiecoëfficiënt van 0,91 (TRUS) en 0,88 (MRI) en een Prostaatvolume gemeten door MRI en TRUS hebben vergelijkbare uitkomsten en een acceptabele voorspelling van het prostaatvolume. Zowel TRUS als MRI toonde onderschattingen van het prostaatvolume. MRI-metingen waren dichter bij het daadwerkelijke prostaatvolume, echter, het verschil met TRUS was klein. Beide modaliteiten kunnen ingezet worden en toegespitst worden op de voorkeur van de arts, beschikbaarheid en het lokale protocol of de voorkeur.H.A. de Barros, M.L. Donswijk, M.N. van Oosterom, J.J.M.A. Hendrikx, F.W.B. van Leeuwen, H.G. van der Poel en P.J. van Leeuwen Antoni van Leeuwenhoek, Amsterdam, Prostaatkankernetwerk NederlandOp prostaatspecifieke membraanantigeen (PSMA) gebaseerde radiogeleide chirurgie (RGC) is een veelbelovende techniek voor de detectie van prostaatkanker (PK)-laesies tijdens open salvagechirurgie. Toepassing van RGC bij robotgeassisteerde PK-chirurgie vraagt echter om nieuwe technologie. Doel van dit onderzoek was te evalueren of de geminiaturiseerde DROP-IN-gammaprobe robotgeassisteerde PSMA-RGC mogelijk maakt bij mannen met een recidief PK.99mTechnetium-gelabeld PSMA ligand (99mTc-PSMA-I&S). Primair werd de haalbaarheid van robotgeassisteerde PSMA-RGC onderzocht. Ook vond vergelijking van radioactiviteitmetingen en histologie plaats. Het PSA-gehalte werd 6-8 weken na chirurgie bepaald.In dit eerste prospectieve, in vivo haalbaarheidsonderzoek naar robotgeassisteerde RGC bij recidiverend PK werden 20 patiënten met ≤ 2 PK-recidieven in het kleine bekken  op PSMA PET/CT geïncludeerd (NCT03857113). Robotgeassisteerde PSMA-RGC met de DROP-IN-probe vond plaats 19-23 uur na intraveneuze toediening van een Ten tijde van chirurgie bedroeg de mediane leeftijd 68 jaar (IQR 66-72) en was het mediane PSA 1,02 ng/ml . Met behulp van de DROP-IN-probe konden 19 van de 21 (90%) preoperatief geïdentificeerde laesies robotgeassisteerd gereseceerd worden met een mediane operatieduur van 128 min (IQR 103-157). Op laesieniveau bedroeg de sensitiviteit van PSMA-RGC 86% en de specificiteit 100%. Een PSA-daling > 50% en een PSA < 0,2 ng/ml werd waargenomen bij respectievelijk 12 van de 18 (67%) en drie van de 18 (17%) patiënten. Zie figuur De DROP-IN-probe maakt robotgeassisteerde PSMA-RGC mogelijk. Middels deze procedure kunnen PK-laesies zeer specifiek gedetecteerd en gereseceerd worden.J.A. van der Leun, R.P.J. Schroeder, G. Tsachouridis, L. Hermsen en E. de BruijnWilhelmina Kinderziekenhuis, Utrechtclean intermittent catheterisation (CIC), antimuscarinica en antibioticaprofylaxe is dan geïndiceerd. Momenteel is het onbekend hoeveel patiënten met SBO langdurige CIC nodig hebben. Het doel van deze studie was om dit aantal te identificeren. Daarnaast worden eventuele voorspellende factoren onderzocht.Spina bifida occulta (SBO) is een aangeboren aandoening van de wervelkolom waarbij het neurale weefsel alleen bedekt is met huid. De ernst van urologische symptomen is hierbij zeer heterogeen. Het slechtste scenario is een neurogene blaas met detrusor-sfincterdyssynergie, wat kan leiden tot nier schade. Preventieve behandeling middels Deze retrospectieve cohortstudie evalueert alle SBO-patiënten die waren behandeld in het Wilhelmina Kinderziekenhuis tussen 1990 en 2020. Inclusiecriteria waren: minderjarige (0-18) SBO-patiënten met minstens vier jaar follow-up. Alle patiënten van wie gegevens over de diagnose, de uitkomst of de initiële behandeling ontbraken, werden geëxcludeerd. Patiënten werden verdeeld in twee groepen op basis van de primaire uitkomst: wel of geen gebruik van CIC aan het eind van de follow-up. Baselinekenmerken en data van drie UDO’s werden uit het elektronisch medisch dossier verzameld en vergeleken. Analyse werd uitgevoerd met gebruik van de chi-kwadraattoets, de Fisher-exact-, de Mann-Whitney-U- of de T-test.Er werden 36 patiënten geïncludeerd. De mediane (IQR) leeftijd bij diagnose was 2,00  maanden. De mediane (IQR) follow-up was 13,4  jaar. Aan het einde van de follow-up gebruikten 13 patiënten  CIC. Van de patiënten die geen CIC gebruikten, waren 11 patiënten  nooit begonnen en 12 patienten  gestopt. Op baseline waren er geen significante verschillen tussen de groepen. Het tweede UDO, bij een mediane (IQR) leeftijd van 29,27  maanden, toonde een significant hoger mediaan postmictie residuvolume in de CIC-groep: 72,00 ml  vs. 11,00 ml .Ten minste een derde van alle SBO-patiënten heeft langdurige CIC-behandeling nodig. Daarnaast is er een significant hoger postmictieresidu in de CIC-groep.J.G. Heetman, P.D. Polm, T.F.W. Soeterik, J. Lavalaye, P.E.F. Stijns, L. Wever, H.H.E. van Melick en R.C.N. van den BerghSt. Antonius Ziekenhuis, Nieuwegeinactive surveillance (AS) blijft een uitdaging. Bij het gebruik van de huidige klinische parameters zoals MRI en gerichte biopten vindt er in 30-40% van de gevallen Gleason-upgrading plaats na prostatectomie. Het gebruik van 68GA-PSMA-PET/CT kan mogelijk lokale informatie toevoegen op moleculair niveau, en zo mogelijk de risico-inschatting verbeteren.Patiëntselectie voor 68Ga-PSMA-PET/CT. Er werden aanvullende biopten afgenomen bij een PSMA-laesie (SUVmax > 4) indien die eerder niet zichtbaar was op de MRI en/of niet was gesampled met de systematische en/of gerichte biopten. De studie is gepowered om een upgrading van 10% te detecteren. Hiervoor zijn 141 patiënten nodig.De prospectieve cohortstudie PASPoRT  includeert patiënten met een diagnose prostaatkanker < 6 maanden met een indicatie voor AS. Alle deelnemers hebben een mpMRI ondergaan en vervolgens zijn er systematische en bij een zichtbare laesie, gericht biopten afgenomen. Vervolgens kregen alle patiënten een max is 4,60. Aanvullende biopten werden bij 25 patiënten (29%) afgenomen. Van deze patiënten werden er 9 (10%) geüpgraded . De gemiddelde SUVmax van de geüpgrade groep is 7,81 en 5 patiënten hadden een PIRADS 1 of 2 op de mpMRI. In een multivariabele regressieanalyse zijn de SUVmax  en een lage PIRADS-score  geassocieerd met Gleason-upgrading. PSA, prostaatvolume en prostaatdensity hebben geen significant verband. In deze groep zijn op de PSMA PET/CT-scan geen metastasen gevonden.Tot nu toe zijn er 86 patiënten geïncludeerd. De gemiddelde leeftijd is 67 jaar en het gemiddelde PSA is 6,66. Van alle patiënten hadden 17 (20%) een cT2 bij toucher en 5 (6%) een ISUP GG2. De gemiddelde SUVOnze voorlopige resultaten laten zien dat de toevoeging van PSMA-PET/CT, met aanvullende biopten van eerder niet zichtbare laesies, in potentie een toegevoegde waarde heeft bij patiënten met laagtot gemiddeld-risico prostaatkanker die eerder al een mpMRI hebben gehad, met name bij patiënten bij wie op de MRI geen afwijking zichtbaar was.L. Cools Paulino Pereira, A. Kums, P.M. Hennus en J. Beck Diakonessenhuis, UtrechtHoewel eerder is aangetoond dat het plaatsen van stents voorafgaand aan een ureterorenoscopie veilig is met weinig complicaties, wordt plaatsing geassocieerd met postoperatieve gecompliceerde urineweginfecties. Eerdere studies hebben de correlatie onderzocht tussen preoperatief geplaatste dubbel-J-stents en toename van bacteriële kolonisatie en bacteriurie; de associatie met toename van postoperatieve gecompliceerde urineweg-infecties blijft echter onduidelijk. Het doel van deze studie is te onderzoeken of preoperatieve dubbel-J-stents en de verblijfsduur van deze stents de kans op postoperatieve gecompliceerde urineweginfecties vergroten.Deze retrospectieve studie vond plaats in een ziekenhuis in Nederland. Alle volwassen patiënten die een ureterorenoscopie ondergingen in 2019 kwamen in aanmerking voor inclusie. Een deel van deze patiënten kreeg preoperatief een dubbel-J-stent, die vervolgens werd verwijderd of vervangen tijdens ureterorenoscopie. Gegevens over patiënten, verblijfsduur van de stents en de aanwezigheid van gecompliceerde urineweginfecties werden verzameld. Potentiële risicofactoren werden geëvalueerd middels univariate en multivariate logistische regressiemodellen.p = 0,034). Echter, multivariate logistische regressieanalyse toonde identieke risicofactoren aan voor beide groepen, namelijk: vrouwelijk geslacht, preoperatieve positieve urinekweken en recidief van urolithiasis.83 van de 195 geïncludeerde patiënten hadden preoperatief een dubbel-J-stent gekregen. 41,5% van alle patienten was vrouw; de mediane leeftijd was 56 jaar oud (IQR 38-67). 16,9% van de patiënten met een stent werd gediagnosticeerd met een postoperatieve gecompliceerde urineweginfectie, in vergelijking tot 7,1% in de groep zonder preoperatieve stent  of niersparende chirurgie voor urotheelcarcinoom van de hogere urinewegen (UTUC) wordt gebaseerd op preoperatieve factoren, zoals spontane en selectieve urinecytologie en tumorgrootte. Literatuur over de voorspellende waarde hiervan is echter beperkt. Deze studie onderzoekt of deze variabelen bruikbaar zijn om de histologische uitkomst na nefro-ureterectomie te voorspellen en om te beoordelen of er vaker gekozen kan worden voor niersparende chirurgie.Alle patiënten die een RNU ondergingen voor UTUC tussen 2010 tot 2020 werden geïncludeerd. De urinecytologie werd geclassificeerd als benigne (TPS ≤ 3) of maligne (TPS 4 of 5) en vergeleken met de histologische bevindingen van de RNU, zijnde laaggradig (graad 1 en 2a) en hooggradig (graad 2b en 3) en stadiëring .Van de 100 geïncludeerde RNU-preparaten bleek 65% hooggradig en 46% spierinvasief. Maligne cytologie had een sensitiviteit en specificiteit voor hooggradig UTUC van respectievelijk 60 en 69% en voor spierinvasief UTUC van 67 en 65%. De positief en negatief voorspellende waarde was resp. 78 en 48% voor hooggradig UTUC en 62 en 70% voor spierinvasief UTUC. De gemiddelde tumorgrootte was 4,2 cm bij patiënten met een hooggradige UTUC en 3,6 cm bij een laaggradige UTUC. Een grotere tumor (per centimeter) had een odds ratio van 1,35  voor hooggradig UTUC en 1,16  voor spierinvasief UTUC.European Association of Urology worden mogelijk kansen gemist om meer patiënten niersparend te behandelen. Deze data kan een argument zijn om in selecte gevallen toch te kiezen voor niersparende behandeling, ondanks de aanwezigheid van hooggradige cytologie of een tumor > 2 cm.Urinecytologie heeft een matige voorspellende waarde voor gradering en invasiviteit van UTUC. Bij patiënten met maligne cytologie was in 40% van de gevallen sprake van een laaggradig UTUC en in 33% van niet-spierinvasief UTUC. Tumorgrootte was geassocieerd met tumorgradering, maar niet met tumorstadiëring. Met de huidige criteria van de A.M.T.J. Heemels, M.R. van Balken, P.C. Weijerman, R. Koot, B. Hendrikx en B.K. KroonRijnstate Ziekenhuis, ArnhemSinds 2014 worden patiënten met peniskanker in ons ziekenhuis behandeld vanuit het streven zorg waar mogelijk dichtbij de patiënt te organiseren. Een essentieel onderdeel van deze behandeling is de schildwachtklierbiopsie. Hierbij kunnen occulte metastasen in cN0-liezen worden opgespoord. Het doel van deze studie was om de resultaten van de schildwachtklierbiopsie in ons ziekenhuis te evalueren.Vanaf 2014 tot 2021 werden 94 opeenvolgende patiënten met een hoog stadium (> T1aG1) peniscarcinoom prospectief in deze studie geïncludeerd. De gemiddelde leeftijd was 71 jaar (41-99). 88 patiënten hadden beiderzijds klinisch onverdachte liezen (cN0). Zes patiënten hadden enkelzijdig een onverdachte lies en contralateraal een klierpositieve lies (cN1). Schildwachtklierbiopsie werd verricht in de 182 onverdachte liezen. Behandeling van de primaire tumor werd voorafgaand of in dezelfde sessie verricht. Preoperatief werd een lymfoscintigram gemaakt na injectie met 99mTechnetium-nanoclloïd rondom de tumor of het litteken. De schildwachtklier werd intraoperatief geïdentificeerd met behulp van een blauwe speurstof en een gammaprobe. Alleen bij een tumorpositieve schildwachtklier werd later een liesklierdissectie uitgevoerd.De mediane follow-up was 23 maanden (2-81). Lymfoscintigrafie visualiseerde ten minste 1 schildwachtklier bij 93 patiënten (99% detectie). Er werden 219 schildwachtklieren gevisualiseerd en 238 verwijderd. De schildwachtklier bleek positief bij 13 patiënten (15 liezen). Complicaties  traden op bij 19% (18/94) van de geopereerde patiënten. Bij één patiënt werd na een negatieve schildwachtklierprocedure een tumorpositieve klier in de lies aangetroffen na een follow-up van vijf jaar. Dit resulteerde in een foutnegatief percentage van 7% (1/14). Dit is lager dan gerapporteerd wordt in de literatuur .Schildwachtklierbiopsie bij peniskanker in ons ziekenhuis verloopt succesvol en is veilig: het detectiepercentage is hoog, de sensitiviteit is hoog en de morbiditeit is acceptabel.M. Huijben, M.T.W.T. Lock, V.F. de Kemp, L.M.O. de Kort en H.M.K. van BredaUniversitair Medisch Centrum UtrechtSubfertiliteit bij mannen is een veel voorkomend en wereldwijd probleem. Clomifeencitraat (CC) is een selectieve oestrogeenreceptorblokker en kan de spermakwaliteit verbeteren door de hormoonsynthese en spermatogenese te stimuleren. Er is gebrek aan bewijs over de werkzaamheid van CC als therapie voor mannelijke subfertiliteit. Het doel van deze studie was de effectiviteit en veiligheid van CC voor subfertiele mannen te onderzoeken.single-center studie zijn mannen die met CC werden behandeld vanwege subfertiliteit retrospectief geanalyseerd. De primaire uitkomst was verandering in semenparameters. Secundaire uitkomstenmaten waren evaluatie van totaal testosteron (TT), luteïniserend hormoon (LH) en follikelstimulerend hormoon (FSH), zwangerschap, hemoglobine (Hb), hematocriet (Ht), prostaat specifiek antigeen (PSA), bijwerkingen, potentiele voorspellers voor biochemische en/of klinische respons.In deze p < 0,05). Er waren geen veranderingen in Hb, Ht en PSA tijdens de behandeling. Bij 8% van de patiënten traden milde bijwerkingen op tijdens CC-behandeling . Laagnormaal FSH vóór CC-behandeling was voorspellend voor semenverbetering tijdens behandeling.In totaal werden 52 subfertiele mannen behandeld met CC. Bij 6/52 patiënten vermeldde de anamnese testosterongebruik of misbruik (2 op medische indicatie). Bij 13/46 patiënten (28%) zonder testosterongebruik in de voorgeschiedenis was er sprake van een verbetering van zaadcelconcentratie, bij 22 patiënten (48%) van de totale zaadcelmotiliteit en bij 20 patiënten (43%) een verbetering van de VCM (volume x progressieve concentratie x motiliteit). Bij 7/13 patiënten met verbetering in spermaconcentratie (54%) kwam een zwangerschap tot stand (spontaan of met behulp van inseminatie). Bij alle zes mannen met testosterongebruik in de voorgeschiedenis trad een verbetering van semenkwaliteit op. TT-, FSH- en LH-waarden stegen tijdens behandeling  is een alternatieve Er is gebrek aan studies over het gebruik van CC voor mannen met hypogonadisme. Het doel van deze retrospectieve studie was om de effectiviteit en veiligheid van CC voor hypogonadale mannen te evalueren.single-center studie werden mannen die werden behandeld met CC voor hypogonadisme retrospectief geevalueerd. De primaire uitkomst waren hormonale parameters, inclusief totaal testosteron (TT), vrij testosteron (FT), luteïniserend hormoon (LH) en follikelstimulerend hormoon (FSH). Secundaire uitkomstmaten waren hypogonadale symptomen, metabole en lipidenparameters, hemoglobine (Hb), hematocriet (Ht), prostaatspecifiek antigeen (PSA), bijwerkingen en mogelijke voorspellers voor de biochemische en/of klinische respons.In deze In totaal werden 153 hypogonadale mannen behandeld met CC. De mediane behandelduur was 10 maanden (range 1-96). De gemiddelde TT-, FT-, LH- en FSH-waarden stegen tijdens de behandeling. TT steeg van 9 naar 16 nmol/l , waarbij slechts beperkte informatie bekend is over de impact van de leercurve op perioperatieve uitkomsten. In deze studie werden de resultaten sinds de introductie van de RARC in ons ziekenhuis geëvalueerd.Alle patiënten die tussen februari 2014 en april 2021 een RARC voor blaaskanker ondergingen, werden geïncludeerd. Patiënten ondergingen een in opzet intracorporele urinedeviatie (ICUD) en werden geopereerd door in totaal vier urologen. Primaire uitkomstmaten waren de 30- en 90-dagen-mortaliteit (30dM/90dM), heropnamepercentage (30dH/90dH) en complicatiepercentage volgens Clavien-Dindo (30dC/90dC). Secundaire uitkomstmaten waren snijvlakstatus, operatieduur (OT), bloedverlies (EBL), opnameduur (LoS) en ziektespecifieke overleving (DSS).177 patiënten werden geïncludeerd. De 30dM en 90dM was 1,1% en 5,1%. Het percentage complicaties > 2 volgens Clavien-Dindo was 24,3% zowel na 30 als 90 dagen. De 30dH en 90dH was 22,6% en 23,7%, met minder heropnames in 2019 en 2020. 12 van de 173 ICUD’s moesten worden geconverteerd. Na 2019 werd deze conversie niet meer gezien. Positief snijvlakpercentage was 2,6%. Het mediaan EBL was 400 ml (IQR 250-700), mediane OT was 450 min (IQR 411-490), mediane LoS was 9 dagen (IQR 7-12) en mediane lymfeklieropbrengst was 15 (IQR 11-21). DSS was 31,6% bij een mediane follow-up van 20 maanden. Er werd een afname gezien van de mediane OT van 520 naar 420 minuten. Overige secundaire uitkomstmaten verbeterden minimaal of bleven gelijk bij het doorlopen van de leercurve.De oncologische en perioperatieve resultaten van RARC zijn grotendeels in lijn met de resultaten van grote open radicale cystectomieseries. De 30dC, maar niet de 90dC, lijkt wat hoger te zijn. Verder is de operatieduur langer in vergelijking met de open radicale cystectomie, maar deze nam wel af tijdens de studieperiode. Een evidente impact van de leercurve op de resultaten anders dan operatieduur werd niet geobjectiveerd.A.E. van der West, D. van de Kerkhof, E.L. Koldewijn en T.J.N. HermansCatharina Ziekenhuis, EindhovenDe urine-MCM5-analyse (ADXBLADDER) zou kunnen worden ingezet in de follow-up van het niet-spierinvasief urotheelcelcarcinoom van de blaas (NMIBC). Wij delen de eerste resultaten uit onze praktijk aangaande patiënten in de follow-up van hooggradig (HG) NMIBC.Gedurende zes maanden zijn in één centrum 43 patiënten in de follow-up van HG NMIBC geselecteerd middels controle van spreekuren. Patiënten werden geïncludeerd binnen de eerste drie jaar follow-up. Behandelbeleid werd enkel gebaseerd op cystoscopie én cytologisch urineonderzoek. Er werd extra urine verzameld voor de ADX-BLADDER-test. Bij klinische verdenking op een recidief werd zo nodig een transurethrale resectie tumor (TURT) verricht. Exclusiecriteria waren een katheterisatie en/of urineweginfectie binnen twee weken voor de ADXBLADDER-test.n = 7), pT1HG (n = 26), CIS (n = 6) en CIS + pTa/1HG (n = 4). Bij 34 patiënten werd een re-TURT verricht . Alle patiënten kregen een adjuvante behandeling middels chemospoelingen (n = 4), BCG-spoelingen (n = 31) of BCG- en chemospoelingen (n = 8). De gemiddelde follow-up na diagnose was 14 maanden. 10 patiënten hadden een positieve ADXBLADDER, waarvan twee klinisch de verdenking hadden op een recidief blaastumor (positief-voorspellende waarde 20%). Hierbij was er een verdenking op persisterend CIS bij cystoscopie en positieve urinecytologie (TPS 5). Omdat er geen klinische consequenties waren, werd er geen TURT verricht (= limitatie). 33 patiënten hadden een negatieve ADXBLADDER, waarvan er drie klinisch de verdenking hadden op een recidief blaastumor. Echter, TURT toonde geen carcinoom (negatief-voorspellende waarde 100%). Het lage recidiefpercentage in dit specifieke HG NIMBC-cohort beperkt echter vooralsnog de power van de voorspellende waarden. Zie tabel De primaire pathologie bestond uit: pTaHG (In dit cohortonderzoek had 77% (33/43) van de cystoscopieën gereduceerd kunnen worden middels ADXBLADDER. De beperkte power noodzaakt echter tot verdere validatie in een groter HG NMIBC-cohort.B.K. Kroon, M.R. van Balken en H.M. KroonRijnstate ArnhemIn 2016 en 2019 is onderzoek verricht naar de levensverwachting van algemeen chirurgen in Nederland. Deze bleek duidelijk lager dan de gemiddelde levensverwachting van andere hoogopgeleide Nederlanders en ook lager dan die van de gemiddelde Nederlandse medisch-specialist. In deze studie onderzoeken we de levensverwachting van de Nederlandse uroloog.Via de NVU werden geboorte- en sterftedata opgevraagd.De gemiddelde sterfteleeftijd werd berekend. Daarnaast werd de gemiddelde sterfteleeftijd berekend van urologen die hun pensioengerechtelijke leeftijd haalden. Deze cijfers zijn vergeleken met de online beschikbare cijfers van het CBS en verstrekte cijfers van de SPMS.n = 44) werden gemiddeld 81,3 jaar oud . De levensverwachting van de Nederlandse uroloog is 5,1 jaar korten dan van de gemiddelde Nederlandse man . In vergelijking met de hoger opgeleide Nederlandse man is de levensverwachting van de Nederlandse uroloog 9,1 jaar korter  en 6,1 jaar korter dan van de hoger opgeleide man die de leeftijd van 65 bereikt heeft . Urologen worden zelfs nog minder oud dan chirurgen: 75,1 vs. 78,1. Gepensioneerde urologen worden gemiddeld 6,6 jaar minder oud dan hun gepensioneerde collega medisch-specialisten . Verdere uitsplitsing van de cijfers per medisch specialisme werd door de SPMS niet verstrekt.Sinds 2010 worden sterftecijfers door de NVU bijgehouden. Op basis van 58 overleden urologen was de gemiddelde levensduur 75,1 jaar . De urologen die hun pensioen haalden (De levensverwachting van Nederlandse urologen is duidelijk lager dan die van andere Nederlanders, hoogopgeleide Nederlanders en medisch-specialisten in het algemeen. Urologen zijn dus net als algemeen chirurgen weinig duurzame medisch-specialisten. Een vervolgstap stap naar mogelijke oorzaken en uiteindelijk verbetering van deze verontrustende uitkomsten zou een vergelijkbare analyse per specialisme zijn om de levensverwachting voor elk specialisme in kaart te brengen.


PMCID: PMC4162138
PMID: 25221644
DOI: 10.18632/genesandcancer.24
This article has been corrected: The authors agree that Figure


Scientific Reports 10.1038/s41598-021-89861-6, published online 18 May 2021Correction to: f) legend,The original version of this Article contained an error in the Figure 3 (f) OCR vs ECAR from the mitochondrial stress test assay. Squares: SW948; Circles: SW116.”“(now reads:f) OCR vs ECAR from the mitochondrial stress test assay. Squares: SW1116; Circles: SW948.”“(The original Article has been corrected.


Acta Cryst. (2007), E63, m2536.Corrigendum to  et al. , four imidazole H atoms are missing in the refinement.<!?tpb=20pt>In the article by Li  The revised crystal data, data collection and structure refinement details are summarized in Table 1The structure of chloridotetrakis(imidazole)copper(II) chloride, reported in the article by Li  al. 2007, has bee10.1107/S2056989021002267/me6126sup1.cifCrystal structure: contains datablock(s) I, global. DOI: 10.1107/S2056989021002267/me6126Isup2.hklStructure factors: contains datablock(s) I. DOI: 2066475CCDC reference:  crystallographic information; 3D view; checkCIF reportAdditional supporting information:


Anoplophora Hope, 1839 (Coleoptera: Cerambycidae: Lamiinae: Lamiini) includes 47 species (without subspecies) occurring in East, South and Southeast Asia. Amongst them, 38 species are known from CHINA. Members of this genus are familiar to Chinese people with a widely-used common name: “星天牛 [starry longhorn beetle]”. Anoplophora species have great economic importance, attacking and damaging numerous hardwood trees and some coniferous trees.The genus Anoplophorahuangjianbinisp. n. (Coleoptera: Cerambycidae: Lamiinae: Lamiini) is described from Fujian and Guangxi, CHINA. Diagnostic characters of the new species are illustrated and comparison with closely-related congeners is provided.A new species of starry longhorn beetle,  Anoplophora Hope, 1839 (Coleoptera: Cerambycidae: Lamiinae: Lamiini) can be separated from allied genera by a combination of the following characters: female sternite VII with lateral notches approximately at the level where the ventral apodeme of sternite VIII attaches; mesotergum consisting of two overlapping plates (as in Monochamus and Eupromus), but overlap evenly and broadly convex laterally, with small notches extending laterally anterior to the base of scutellum; antennal scape with small to large apical cicatrix; and pronotum with posteromedial callus in most species (Anoplophora (Coleoptera: Cerambycidae)” by Anoplophora. Anoplophorasiderea Bi, Chen & Ohbayashi, 2020, A.fanjingensis Yang, Yang & Tian, 2020 and A.puxian Wang & He, 2021 are the latest three species contributing to the genus  presented us with a pair of specimens from Fujian, CHINA, which were identified as an unkown species of Anoplophora. Later, more specimens of this species were available to us from different sources, including those from Guangxi, CHINA. Herein, we describe and illustrate it under the name of Anoplophorahuangjianbinisp. n. Therefore, the number of the Anoplophora species from CHINA comes to 39 (without subspecies) (The genus  species . Since the genus . Shortlyspecies) . ImportaSpecimens were relaxed and softened in a HH-2 digital homoeothermic water bath at 44.4℃ for 14 hours, then transferred to distilled water to clean, observe and dissect. In order to examine the genitalia, the abdomen was detached and treated with a 10% solution of potassium hydroxide (KOH) for 12 hours, then transferred to distilled water to remove the remaining KOH and stop any further bleaching. After examination, the body parts were mounted on a glass slide with Euparal Mounting Medium for future studies. Habitus images were taken using a Canon 50D DSLR with a Canon EF 100 mm f/2.8L IS USM lens and a Canon MT-24EX Macro Twin Lite Flash was used as the light source. Images of the morphological details were taken using a Canon macro photo lens MP-E 65 mm on a Canon 5DsR. Images of the same specimen/structure at different focal planes were combined using Zerene Stacker 1.04 stacking software. Adobe Photoshop CS6 was used for post-processing. The terminology adopted in this paper for external features of the body and genitalia follows CCZC: collection of Chao Zhou, Chengdu, CHINA; CLGS: Collection of Liang Guo, Sanming, CHINA; CLHC: Collection of Li He, Chengdu, CHINA; CJBH: Collection of Jian-Bin Huang, Nanping, CHINA; CPYL: Collection of Peng-Yu Liu, Nanping, CHINA; CTLH: Collection of Tian-Long He, Huainan, CHINA; MYNU: insect collection of Mianyang Normal University, Mianyang, CHINA.The material examined for this study is deposited in the following institutional and private collections: Anoplophorachiangi Hua & Zhang, 1991. CHINA: 1♂. CHINA: 1♂1♀, Yunnan, Honghe Hani & Yi Autonomous Prefecture, Lvchun County, Huanglianshan National Nature Reserve [黄连山国家级自然保护区], alt. 1850 m, VI.2019, Tian-Long He leg. (CTLH); 1♀, Yunnan, Xishuangbanna Dai Autonomous Prefecture, Mengla County [勐腊县], alt. 1200 m, VIII.2020, Zhong-Xiong Fu leg. (CLHC); 1♀, ditto except alt. 800 m, Yi Li leg. (CLHC); 1♂, Yunnan, Baoshan City, Tengchong, Yunfeng mountain [云峰山], alt. 971 m, 15.VII.2021, Chen-Yan Jin leg. (CLHC); 3♀♀, Guangxi, Fangchenggang City, Shangsi County, Shiwandashan National Forest Park [十万大山国家森林公园], VI.2021, local people leg. (CLHC); LAOS: 1♂. Anoplophoraimitator. CHINA: 1♂. CHINA: 1♂.The following material was studied for comparison: : 1♂Fig. D, Guizhoantennal length: length between the base and the apex of antenna; body length: length between the head vertex and the elytral apex along the mid-line; elytral length: length between the basal border and the apex of elytra along suture; head length: length between the anterior apex of clypeus and the posterior margin of occiput along the midline; head width: widest part of head (including eyes); humeral width: width across elytral humeri; pronotal length: length of the pronotum along the mid-line; pronotal apical width: width across the apical margin of pronotum; pronotal basal width: width across the basal margin of pronotum; pronotal maximum width: widest part of pronotum .Measurement criteria in millimetres (mm) are as follows: Wang & He, 2021sp. n.C8622FE1-9F27-5969-9896-860DA13036655DF3AD6C-7A89-487E-9684-DFF86E318C61Type status:Holotype. Occurrence: recordedBy: Jian-Bin Huang; individualCount: 1; sex: male; Location: country: CHINA; stateProvince: Fujian; verbatimLocality: Sanming City, Sha County, Luoboding [三明市沙县锣钹顶]; verbatimElevation: 1360 m; verbatimLatitude: N26.25843°; verbatimLongitude: E117.73736°; Event: year: 2018; month: 7; Record Level: institutionCode: MYNUType status:Paratype. Occurrence: recordedBy: Jian-Bin Huang; individualCount: 1; sex: female; Location: country: CHINA; stateProvince: Fujian; verbatimLocality: Sanming City, Sha County, Luoboding [三明市沙县锣钹顶]; verbatimElevation: 1360 m; verbatimLatitude: N26.25843°; verbatimLongitude: E117.73736°; Event: year: 2018; month: 7; Record Level: institutionCode: MYNUType status:Paratype. Occurrence: recordedBy: Yong Li; individualCount: 1; sex: male; Location: country: CHINA; stateProvince: Fujian; verbatimLocality: Sanming City, Sha County, Luoboding [三明市沙县锣钹顶]; verbatimElevation: 1360 m; verbatimLatitude: N26.25843°; verbatimLongitude: E117.73736°; Event: year: 2018; month: 7; Record Level: collectionCode: CJBHType status:Paratype. Occurrence: recordedBy: Liang Guo; individualCount: 1; sex: female; Location: country: CHINA; stateProvince: Fujian; verbatimLocality: Sanming City, Tianbaoyan Nature Reserve [三明市天宝岩自然保护区]; verbatimElevation: 1100 m; Event: year: 2015; month: 6; day: 19; Record Level: collectionCode: CLGSType status:Paratype. Occurrence: recordedBy: Jian-Bin Huang; individualCount: 1; sex: male; Location: country: CHINA; stateProvince: Fujian; verbatimLocality: Ningde City, Gutian County, Shitashan [宁德市古田县石塔山]; verbatimElevation: 1340 m; verbatimLatitude: N26.84247°; verbatimLongitude: E118.63524°; Event: year: 2020; month: 7; day: 9; Record Level: collectionCode: CJBHType status:Paratype. Occurrence: recordedBy: Peng-Yu Liu; individualCount: 1; sex: male; Location: country: CHINA; stateProvince: Fujian; verbatimLocality: Ningde City, Gutian County [宁德市古田县]; verbatimElevation: 1550 m; Event: year: 2021; month: 7; day: 18; Record Level: collectionCode: CPYLType status:Paratype. Occurrence: recordedBy: Jian-Bin Huang; individualCount: 1; sex: female; Location: country: CHINA; stateProvince: Fujian; verbatimLocality: Quanzhou City, Daiyun Mountain, hiking trail [泉州市戴云山登山步道]; verbatimElevation: 1520 m; Event: year: 2021; month: 7; day: 4; Record Level: collectionCode: CLHCType status:Paratype. Occurrence: recordedBy: local people; individualCount: 1; sex: male; Location: country: CHINA; stateProvince: Guangxi; verbatimLocality: Nanning City, Wuming County, Damingshan [南宁市武鸣县大明山]; verbatimElevation: 1600 m; Event: year: 2005; month: 7; Record Level: collectionCode: CJBHType status:Paratype. Occurrence: recordedBy: local people; individualCount: 1; sex: male; Location: country: CHINA; stateProvince: Guangxi; verbatimLocality: Laibin City, Jinxiu County, Changtong Township, Daojiang Village, Pingbantun [来宾市金秀县长垌乡道江村平办屯]; verbatimElevation: 1375 m; verbatimLatitude: N24.09509°; verbatimLongitude: E110.18344°; Event: year: 2015; month: 7; day: 8; Record Level: collectionID: CLHCType status:Paratype. Occurrence: recordedBy: Chun-Fu Feng; individualCount: 1; sex: female; Location: country: CHINA; stateProvince: Guangxi; verbatimLocality: Laibin City, Jinxiu County, Changtong Township [来宾市金秀县长垌乡]; Event: year: 2020; month: 5; Record Level: collectionCode: CCZCType status:Paratype. Occurrence: recordedBy: local people; individualCount: 1; sex: female; Location: country: CHINA; stateProvince: Guangxi; verbatimLocality: Laibin City, Jinxiu County, Shengtangshan [来宾市金秀县圣堂山]; verbatimElevation: 1500 m; Event: year: 2018; month: 7; Record Level: collectionCode: CJBHType status:Paratype. Occurrence: recordedBy: Huang-Shun Xi; individualCount: 1; sex: male; Location: country: CHINA; stateProvince: Guangxi; verbatimLocality: Laibin City, Jinxiu County, Dayaoshan Mountain [来宾市金秀县大瑶山]; verbatimElevation: 1350 m; Event: year: 2018; month: 7; day: 2; Record Level: collectionCode: CTLHHolotype male. Body 28.6 mm long, widest just after elytral humeri (10.8 mm). Length of different body parts (mm): head (3.3), antenna (54.5), pronotum (5.1), elytra (20.4); width: head (5.9), pronotal apex (6.2), pronotal base (6.6), elytral humeri (10.1).Habitus . Due to the condition of different specimens, whitish or white pubescence or maculae may be distinct, vague or absent.Female paratypes. Body 34.8–35.6 mm long, widest just after elytral humeri (13.8 mm). Length of different body parts : head (3.9), antenna (56.1), pronotum (6.2), elytra (25.3); width: head (7.3), pronotal apex (7.6), pronotal base (8.2), elytral humeri (13.3). Antennomeres with length ratio from base to tip: 5.24 – 1.00 – 6.78 – 5.88 – 5.02 – 4.39 – 4.35 – 4.11 – 3.84 – 3.66 – 5.24.Similar to male in general appearance, but distinct by the following characters: body much larger Fig. C and D; Anoplophorahuangjianbinisp. n. is similar to A.imitator     by the granules (or granulation) lacking on the anterior part of elytra  much larger/longer and more dense on pronotum, elytra, metasternum and abdominal sternites III–VII; besides, it also has large maculae around gena and frons and on mesepisternum (absent in A.huangjianbinisp. n.). Moreover, the new species is distinguished from its congeneric species by a combination of the following characters: abdominal tergite VII almost simply rounded at posterior margin  Fig. A, A.eleg88) Fig. B, A.simi00) Fig. C, A.chia991 Fig. D and A.sgin Fig. A; sternigin Fig. B; spiculgin Fig. F; mediangin Fig. A short, gin Fig. A and B.The new species is dedicated to the collector of most type specimens, Mr. Jian-Bin Huang , an enthusiastic amateur entomologist. The name is a noun in the genitive case. “剑斌星天牛 (Pinyin: Jian Bin Xing Tian Niu)” is proposed for the Chinese common name of this new species.CHINA .Habitat with broad-leaved mixed forest at Luoboding (Fujian) is shown in Fig.


Scientific Reports 10.1038/srep41564, published online 27 January 2017Correction to: Pantoea alhagisp. nov’The Article contains an error in the Discussion section under subheading ‘Description of T (=CCTCC M 2016052T=KCTC 52262T), was isolated from surface-sterilized leaves of Alhagi sparsifolia collected from Taklamakan Desert in Xinjiang Uyghur Autonomous Region, north-west China. The 16S rRNA, ATP synthase beta subunit (atpD), DNA gyrase B subunit (gyrB), initiation translation factor 2 (infB) and RNA polymerase beta subunit (rpoB) gene sequences of strain LTYR-11ZT have been deposited in GenBank/EMBL/DDBJ under the accession numbers KX494924-KX494928, respectively.’‘The type strain, LTYR-11Zshould read:T (=CCTCC AB 2019082T=KCTC 52262T), was isolated from surface-sterilized leaves of Alhagi sparsifolia collected from Taklamakan Desert in Xinjiang Uyghur Autonomous Region, north-west China. The 16S rRNA, ATP synthase beta subunit (atpD), DNA gyrase B subunit (gyrB), initiation translation factor 2 (infB) and RNA polymerase beta subunit (rpoB) gene sequences of strain LTYR-11ZT have been deposited in GenBank/EMBL/DDBJ under the accession numbers KX494924-KX494928, respectively.’‘The type strain, LTYR-11Z


The correct name is: Emil F. Kendziorra. The correct citation is: Gillett CR, Brame T, Kendziorra EF (2021) Comprehensive survey of United States internet users’ sentiments towards cryopreservation. PLoS ONE 16(1): e0244980.


Non-Coding RNA was able to maintain its standards for the high quality of its published papers. Thanks to the contribution of our reviewers, in 2021, the median time to first decision was 15 days and the median time to publication was 37 days. The editors would like to extend their gratitude and recognition to the following reviewers for their precious time and dedication, regardless of whether the papers they reviewed were finally published:Abhishek DeyLei ShiAlan DombkowskiLeonard LipovichAlessandro SammarcoLetizia PittoAlex De LencastreLin HuangAlexey NikulinLorenzo FarinaAlfonso M. CayotaLuca AgnelliAndré GerberLuca Lo PiccoloAndrea CaporaliLucia NatarelliAngel Vizoso-VázquezLuke SelthAnisha GuptaMai HazekawaAnna RiesterMarco GaviraghiAntoine M. DujonMargarida Gama-CarvalhoAntonio MusioMaria DuhagonAria BaniahmadMaria Elizabeth Rossi Da SilvaArijita SarkarMaria HondeleArjen E. Van’t HofMaria SundvallArturo López CastelMarina CristoderoAssam El-OstaMartin SztachoBabu V. SajeshMartina KirchnerBei ChengMartina RossiBodhisattwa BanerjeeMatthias S. LeisegangByron BaronMatus SykoraCameron BrackenMd. Motiar RahmanCecilia BattistelliMichael TellierCelia Fernández RubioMichele De BortoliCesar Lopez-CamarilloMohammed L. AbbaCharles Bou-NaderMunekazu YamakuchiChristine HappelNatalia SimionescuChristopher HellenNicholas DelihasChristos K. KontosNicolas CasadeiChristos PapaneophytouNicoletta BianchiClaudia KutterNithyananda ThorenoorCristian TaccioliOliver MühlemannDaniela GradiaOvidiu SirbuDavid C. ZappullaPablo SmircichDavid LeavesleyPanagiotis AlexiouDeepanjan PaulPaola OstanoEdoardo BertoliniPatricia Mirella ScarduaElena López-JiménezPavel IvanovErica ScottPeter BaiEstanis NavarroPraveen AranyEsteban OrellanaPrzemysław NucFederico Dajas-BailadorQinyu SunFrancisco J. EnguitaRajneesh SrivastavaFranck MartinRobert WeinzierlGaetano SantulliRocio T. Martinez NunezGianpiero Di LevaRoland KlassenGiulia MatacchioneRui FuGiuseppe PalmieriRussell HamiltonGiuseppina E. GriecoRyuya FukunagaGrasiele SausenSabyasachi DashGunter MeisterSamuel Pushparaj Robert JeyasinghHelen VincentSamuela PasqualiHenrik NielsenSatya KotaHiroji AibaSébastien PfefferHisashi MeraShahrokh GhobadlooHua-Sheng ChiuShizuka UchidaHui LiShu-Ling TzengIlaria GuerrieroSilvia LeeIzabella Slezak-ProchazkaSimon ConnJan NovákSimon RaynerJarmila HnilicováSimona ZaamiJens HahneStefan Ernst SeemannJianhua WangStefano CagninJiao Jiao LiStephan BernhartJijun HuangStephan HamperlJoanna Sztuba-SolinskaSuba RajendrenJoanna WilliamsSumit MukherjeeJoe ChihadeTadashi YoshidaJosé AndradeTanja KunejJuan José González-PlazaVasiliki TsigkouKatherine McJunkinXucheng HouKathrin TyryshkinYork MarahrensKausik ChakrabartiYoshihiro TaguchiLasse LindahlRigorous peer-reviews are the basis of high-quality academic publishing. Thanks to the great efforts of our reviewers,


Correction to:BMC Genomics22, 618 (2021)https://doi.org/10.1186/s12864-021-07909-3Following publication of the original article , it was The correct versions of Fig. Additional file 1: Table S1. IEI Candidate Genes without Filter.Additional file 2: Table S2. IEI Candidate Genes with high (>.9) pLI Filter.Additional file 3: Table S3. IEI Candidate Genes with Average in all Immune Cells > 0 TPM Filter.Additional file 4: Table S4. IEI Candidate Genes with Average in B Cells > 1 TPM Filter.Additional file 5: Table S5. IEI Candidate Genes with Average in DCs > 1 TPM Filter.Additional file 6: Table S6. IEI Candidate Genes with Average in Myeloid Cells > 1 TPM Filter.Additional file 7: Table S7. IEI Candidate Genes with Average in NK Cells > 1 TPM Filter.Additional file 8: Table S8. IEI Candidate Genes with Average in T Cells > 1 TPM Filter.


Correction to: BMC Biology 20, 1–20 (2021)https://doi.org/10.1186/s12915-021-01206-xThe original article contained minor errors in Figs. 1 and 3 which have both since been corrected.


Abstract, Results, final sentence: This sentence, which previously read:“Sport-specific lighter weighted bat swings and swing-specific isometrics resulted in improved subsequent competition weight bat swing velocities, ranging from ~ 1.3–3.3%; ES = 0.16–0.57.”should read:“Sport-specific lighter weighted bat swings and swing-specific isometrics resulted in improved subsequent competition weight bat swing velocities, ranging from ~ 1.3–4.9%; ES = 0.16–0.57.”The original article has been corrected.


Following publication of the original article , two typOriginal formula 6: Correct formula 6: Original formula 19: Correct formula 19: The original article  has been


Erratum zu:Hautarzt 202210.1007/s00105-022-04954-1Im Originalbeitrag war Tab. 10 %.Die Filterkonzentration von Tris-biphenyl Triazine (nano) (TBPT) mEk ist Die korrigierte Tabelle finden Sie im Folgenden.Der Originalbeitrag wurde korrigiert.


Scientific Reportshttps://doi.org/10.1038/s41598-021-04610-z, published online 11 January 2022Correction to: The original version of this Article contained an error in Funding information.“The RELICO study has been sponsored by Menarini Hellas S.A.”now reads:“The SLEPICO study has been sponsored by Menarini Hellas S.A.”The original Article has been corrected.


Erick H. Turner  notes th


Enterobacter sakazakii is an opportunistic pathogen that can cause infections such as necrotizing enterocolitis, bacteraemia, meningitis and brain abscess/lesions. When the species was defined in 1980, 15 biogroups were described and it was suggested that these could represent multiple species. In this study the taxonomic relationship of strains described as E. sakazakii was further investigated.E. sakazakii were divided into separate groups on the basis of f-AFLP fingerprints, ribopatterns and full-length 16S rRNA gene sequences. DNA-DNA hybridizations revealed five genomospecies. The phenotypic profiles of the genomospecies were determined and biochemical markers identified.Strains identified as E. sakazakii and proposes a reclassification of these organisms.This study clarifies the taxonomy of  Enterobacter sakazakii was defined as a new species in 1980 by Farmer et al , adaptor: 5'-CTC GTA GAC TGC GTA CC-3'; 3'-CTG ACG CAT GGT TAA-5'. Restriction enzyme: Taq I [tetracutter], adaptor: 5'-GAC GAT GAG TCC TGA C-3'; 3'-TAC TCA GGA CTG GC-5'. Selective amplification of the restriction fragments was performed using the following primer combination: E01: 5'-GAC TGC GTA CCA ATT CA-3'; T01: 5'-CGA TGA GTC CTG ACC GAA-3'.DNA was prepared using the method of Gevers et al . PurifieAmplicons were separated according to their length on a high resolution polyacrylamide gel using a DNA sequencer (ABI 377) and visualized by the 5'-end labelling of the 6-bp cutter with the fluorescent dye FAM. The resulting electrophoretic patterns were tracked and normalized using the GeneScan 3.1 software . Normalized tables of peaks, containing fragments of 50 to 536 base pairs, were transferred into the BioNumerics™ 4.5 software . For numerical analysis, data intervals were delineated between the 75- and 500-bp bands of the internal size standard. Clustering of the BioNumerics™ 4.5 software generated AFLP™ DNA fingerprint patterns was performed using the Dice coefficient and the UPGMA algorithm with an optimization of 0% and position tolerance of 0.2%.EcoR1 restriction enzyme. Riboprint patterns were downloaded to Bionumerics v.4.5, a UPGMA dendogram was constructed using a DICE coefficient with an optimization of 1% and a position tolerance of 1.5%.Ribotyping was performed using the automated RiboPrinter™ Microbial Characterization System . Isolates were grown on TSA  and prepared according to standard procedures  using th2O. PCR-ready DNA was prepared by washing 10 μl of the concentrated culture with 200 μl H2O and resuspending the pellet in 50 μl Prepman Ultra (Applied Biosystems). The cells were heated at 99°C for 10 min. Ribosomal 16S rRNA gene was amplified from 1 μl of PCR-ready DNA using the high-fidelity polymerase PrimeStar (Takara) and the primers P0 and P6 in the presence of betaine: 3 min at 95°C; 30 cycles of 30 sec at 95°C, 30 sec at 56°C, 2 min at 72°C; 5 min at 72°C. P0 – 5'-AGA GTT TGA TCC TGG CTC AG-3'; P6 – 5'-GTA CGG CTA CCT TGT TAC GA-3'. The PCR was carried out in 3 × 15 μl, which were subsequently pooled. After purification the amplified fragments were sequenced using the primers P0 and P6. Some templates produced a double sequence close to the P0 site, these were sequenced using another primer that binds in the reverse orientation to a conserved region in the middle of the 16S region (095P: 5'-TAC GGC GTG GAC TAC CAG-3'). The new reactions produced a double sequence less than 80 bases from the end of the PCR fragment (P0 site). Additional sequences were downloaded from EMBL database.16S rRNA gene sequencing was performed by Fasteris SA, Switzerland. Isolates were grown 18 h in 5 ml BHI at 37°C and 1 ml centrifuged at 13,000 g for 5 min, the pellet was washed with 1 ml HFull-length 16S rRNA gene sequences (> 1300 bases) were added to an ARB alignment of about 28,000 small-subunit rRNA sequences by using the alignment tool ARB_EDIT of the ARB program package . AlignmeEF059844], ATCC 29004 [GenBank: EF059868], ATCC 29544T [GenBank: EF059843], ATCC 51329 [GenBank: EF059845], CDC 1716-77 [GenBank: EF059883], CDC 3128-77 [GenBank: EF059882], CDC 3523-75 [GenBank: EF059875], CDC 5960-70 [GenBank: EF059874], E265 [GenBank: AY803191], E266 [GenBank: AY803190], E269 [GenBank: EF059819], E271 [GenBank: EF059820], E272 [GenBank: EF059821], E274 [GenBank: EF059822], E280 [GenBank: EF059823], E283 [GenBank: EF059824], E292 [GenBank: EF059825], E302 [GenBank: EF059826], E309 [GenBank: EF059827], E314 [GenBank: EF059828], E328 [GenBank: EF059829], E393 [GenBank: AY752941], E413 [GenBank: EF059830], E423 [GenBank: EF059831], E429 [GenBank: EF059832], E436 [GenBank: EF059833], E440 [GenBank: EF059834], E444 [GenBank: EF059835], E450 [GenBank: EF059836], E456 [GenBank: EF059837], E465 [GenBank: EF059839], E468 [GenBank: AY752942], E488 [GenBank: EF059840], E531 [GenBank: EF059842], E604 [GenBank: EF059846], E607 [GenBank: EF059847], E609 [GenBank: EF059848], E616 [GenBank: EF059849], E620 [GenBank: EF059850], E621 [GenBank: EF059851], E622 [GenBank: EF059852], E624 [GenBank: EF059853], E625 [GenBank: EF059854], E626 [GenBank: EF059855], E627 [GenBank: EF059856], E632 [GenBank: EF059857], E639 [GenBank: EF059858], E644 [GenBank: EF059859], E676 [GenBank: EF059860], E680 [GenBank: EF059861], E681 [GenBank: EF059862], E688 [GenBank: EF059863], E694 [GenBank: EF059864], E717 [GenBank: EF059865], E739 [GenBank: EF059867], E757 [GenBank: EF059869], E761 [GenBank: EF059870], E768 [GenBank: EF059871], E769 [GenBank: EF059872], E775 [GenBank: EF059873], E814 [GenBank: EF059880], E872 [GenBank: EF059884], E883 [GenBank: EF059886], E888 [GenBank: EF059887], E890 [GenBank: EF059888], E895 [GenBank: EF059889], E904 [GenBank: EF059890], CFS237 LMG 23823 [GenBank: EF059892], LMG 23824 [GenBank: EF059841], E464 LMG 23825 [GenBank: EF059838], CDC 1058-77 LMG 23826 [GenBank: EF059881], 3032 LMG 23827 [GenBank: EF059891], M609 [GenBank: EF059885], NCTC 8155 [GenBank: EF059866], NCTC 9238 [GenBank: EF059876], NCTC 9529 [GenBank: EF059877], NCTC 9844 [GenBank: EF059878], NCTC 9846 [GenBank: EF059879], z1084 [GenBank: AY803192], z759 [GenBank: AY752939], z858 [GenBank: AY752936], z954 [GenBank: AY752938], zES11 [GenBank: AY803187], zES4 [GenBank: AY803186], zESVO7 [GenBank: AY803189].The accession numbers of the 16S rRNA genes included in this study are as follows: ATCC 12868 [GenBank: CI performed the biochemical profiling and collated the data. AL and RS analyzed the 16S rRNA gene sequences. NM and SF performed the statistical analysis of the phenotypic data. EB and JM performed the Ribotyping and analysis. IC is responsible for the f-AFLP analysis at the BCCM/LMG Bacteria Collection, where the AFLP analyses were performed. HJ managed the project and edited the manuscript. All authors contributed to the text and read and approved the final manuscript.E. sakazakii biogroups.Description of Click here for file


Life maintains high quality standards for its published papers. In 2017, a total of 51 papers were published in the journal. Thanks to the cooperation of our reviewers, the median time to first decision was 21 days and the median time to publication was 51 days. The editors would like to express their sincere gratitude to the following reviewers for their time and dedication in 2017:Peer review is an essential part in the publication process, ensuring that Aaron EngelhartLiam M. LongoAaron S. BurtonLinda McGownAdam KunLisa SteinAddy ProssLoren WilliamsAlexander BolshoyLuc JaegerAna CrnkovicLukasz DziewitAndre BrackMarc TesseraAndrés de la EscosuraMarc T. FacciottiAndrew J. SurmanMarie-Christine, MaurelArmen MulkidjanianMarkus RalserArturo BecerraMartha A. GroverBalázs KönnyűMassimo Di GiulioBarry SavilleMatthew PasekBonnie BaxterMatthew PownerBrian J. CaffertyMichael BlaberBrian R. FrancisMichael HechtCarl DevitoMichael RussellCarl TrindleMichael SchweizerChandra WickramasingheMichele FioreCharles LiottaMike Dyall-SmithCharles Jr. CarterMikhail M. Vorob’evChristian MayerMin GuoChristoph A. WeberMV JoseChristophe LavelleNam-Joon ChoChunliang LiuNediljko BudisaConstantinos StathopoulosNiles LehmanCynthia M. MortonNils HolmDave SpeijerNobuhiko SuematsuDavid PennyPasquale StanoDavid S. RossPatrick O’DonoghueDennis GörlichPaul ClarkeDiego Luis GonzalezPaul HiggsDino MorasPeter StrazewskiDuncan ForganPeter UnrauEliana Beltrán-PardoPeter WaldeElias ChatzitheodoridisPeter R. WillsEmanuele ZonaroRafal M. WieczorekEnver Cagri IzguRaffaele SaladinoFalcinelli StefanoRainer MerklFengjie SunRalf MöllerFilipa L. SousaRichard EgelFilippo CascheraRichard P. FahlmanGabriel ZentnerRob M. De GraafGeoff WildRobert PascalGeorge FoxRobert Root-BernsteinGeorgy KarevRomeu GuimaraesGreg SpringsteenRosanna del GaudioGregory FournierRussell F. DoolittleHarold S. BernhardtSandra PizzarelloHelen HansmaSatoshi AkanumaHervé SeligmannSheref MansyHodaka FujiiShin-ichi YokoboriHubert Dominique BeckerSimone GianneriniHussein KaddourSolveig TosiHyman HartmanSreejith RamakrishnanIgor ShuryakStefan FoxJack T. O’Malley-JamesStuart BartlettJason RaymondSzymon WasikJiann-Ruey HongTakahiro HohsakaJiri ŠponerTetsuo KushiroJoanne K. HobbsTetsushi SakumaJohn YinThomas GeorgelinJordi PiñeroThomas SimonsonJuan Manuel García-RuizThomas C. BoothbyKaren BellThomas M. OrlandoKelly SheppardTony JiaKenji IkeharaUlrich MullerKenneth A. DillVeronica VaidaKensaku SakamotoWilliam BainsKepa Ruiz-MirazoWilliam H. McClainKoichiro MatsunoYoshihiro FurukawaKumar Saurabh SinghYu-Fen ZhaoKunio KawamuraA.V. KorotayevLeonardo Sorci


Nature Communications8 Article number:14193 ; DOI: 10.1038/ncomms14193 (2017); Published 01312017; Updated 04062017This Article contains errors in


Scientific Reports6: Article number: 3605510.1038/srep36055; published online: 11032016; updated: 12192016This Article contains an error in the legend of Table 1.“Values indicate absolute log2-FC.”should read:“Values indicate absolute fold-change.”


Scientific Reports4: Article number: 7621; 10.1038/srep07621 published online: 12232014; updated: 06012017.This article was originally published under a CC BY-NC-SA 4.0 license, but has now been made available under a CC BY 4.0 license. The PDF and HTML versions of the paper have been modified accordingly.


Scientific Reports7:205; doi:10.1038/s41598-017-00324-3; Article published online 16 March 2017This Article contains an error in Figure 5, where ‘T1 (true negative)’ should read:“Country reports LOWER ecological status & model predicts LOWER ecological status”.The correct Figure 5 appears below as Figure


Nucleic Acids Res (2015) 43 (6): 2993–3011. doi:10.1093/nar/gkv162The Authors wish to apologise for an error in Figure


Scientific Reports6: Article number: 34023; 10.1038/srep34023 published online: 09302016; updated: 06212017.k should read k.This Article contains typographical errors, where all instances of \bm


Scientific Reports4: Article number: 5703; 10.1038/srep05703 published online: 07162014; updated: 01312017.This article was originally published under a CC BY-NC-SA 4.0 license, but has now been made available under a CC BY 4.0 license. The PDF and HTML versions of the paper have been modified accordingly.


Scientific Reports6: Article number: 2285810.1038/srep22858; published online: 03092016; updated: 02132017L) and right (θR) angles are incorrectly defined. The correct This Article contains errors in


Scientific Reports6: Article number: 23473; 10.1038/srep23473 published online: 04012016; updated: 12142016.In this Article, the legend of Figure 5 is incorrect:a) BlCel5B in the crystallographic and closed configuration; (b) Bacillus halodurans Cel5B (BhCel5B) (PDB id: 4V2X) (c) Piromyces rhizinflata GH5 endoglucanase (PDB id: 3AYR); (d) Clostridium cellulolyticum GH5 endoglucanase (PDB id: 1EDG); (e) Clostridium cellulovorans GH5 endoglucanase (PDB id: 3NDY); (f) Bacteroides ovatus GH5 xyloglucanase (PDB id: 3ZMR); (g) Paenibacillus pabuli GH5 xyloglucanase (PDB id: 2JEP); (h) Prevotella bryantii GH5 endoglucanase (PDB id: 3VDH); (i) Ruminiclostridium thermocellum multifunctional GH5 cellulase, xylanase and mannase (PDB id: 4IM4); (j) Bacteroidetes bacterium AC2a endocellulase (PDB id: 4YHE). BlCel5B in the crystallographic and closed configuration; (b) Bacillus halodurans Cel5B (BhCel5B) (PDB id: 4V2X) (c) Piromyces rhizinflata GH5 endoglucanase (PDB id: 3AYR); (d) Clostridium cellulolyticum GH5 endoglucanase (PDB id: 1EDG); (e) Clostridium cellulovorans GH5 endoglucanase (PDB id: 3NDY); (f) Bacteroides ovatus GH5 xyloglucanase (PDB id: 3ZMR); (g) Paenibacillus pabuli GH5 xyloglucanase (PDB id: 2JEP); (h) Prevotella bryantii GH5 endoglucanase (PDB id: 3VDH); (i) Ruminiclostridium thermocellum multifunctional GH5 cellulase, xylanase and mannase (PDB id: 4IM4); (j) Bacteroidetes bacterium AC2a endocellulase (PDB id: 4YHE).(


Scientific Reports6: Article number: 2818610.1038/srep28186; published online: 06242016; updated: 09222016D (micromolar)’ is incorrectly given as ‘KD (millimolar)’. The correct Figure 10D appears below as This Article contains an error in Figure 10D, where the y-axis ‘K


The correct name is: C. Raina MacIntyre. The correct citation is: Bui CM, Gardner L, MacIntyre CR, Sarkar S (2017) Influenza A H5N1 and H7N9 in China: A spatial risk analysis. PLoS ONE 12(4): e0174980.


In the original publication  two authThe original article was updated to rectify these errors.Incorrect author name 1:Stephanie Combs.Correct author name 1:Stephanie E. Combs.Incorrect author name 2:Andra Krauze.Correct author name 2:Andra V. Krauze.


Nature Communications5: Article number: 3359; DOI: 10.1038/ncomms4359 (2014); Published: 02282014; Updated: 04202017This Article was originally published under a CC BY-NC-ND 3.0 license, but has now been made available under a CC BY 4.0 license. The PDF and HTML versions of the paper have been modified accordingly.


Scientific Reports 10.1038/s41598-017-02143-y, published online 18 May 2017Correction to: This Article contains typographical errors in the Supplementary Information file.In Equation S1,should read:In Equation S8,should read:In Equation S13,should read:And finally,‘By using equation (S5), Should read:‘By using equation (S5),


Scientific Reports6: Article number: 35462; 10.1038/srep35462 published online: 11202016; updated: 03222017.This Article contains errors in Figure 5B where the CFU values for T0 and T1 are incorrect. The correct Figure 5B appears below as


Scientific Reports7: Article number: 4596110.1038/srep45961; published online: 04122017; updated: 03092017This Article contains a typographical error in the Methods section under subheading ‘Data Availability. Associated Article’,“Protocol Exchange doi: 1038/Protex.2017.039 (2017)”.should read:“Protocol Exchange doi: 10.1038/protex.2017.039”.


MRI revealed unilateral basal ganglia and brainstem lesions . Eightee1 . A heter


Scientific Data4:170078 doi: 10.1038/sdata.2017.78 (2017); Published 20 June 2017; Updated 17 April 2018.


Int J Epidemiol, 2016, doi: https://doi.org/10.1093/ije/dyw233First published online: 5 November 2016, A funding statement was missing for author David Stuckler. The funding statement should have included “DS is funded by ERC HRES 313590.”


Correction to:Translational Psychiatry (2017) 7, e1164; doi:10.1038/tp.2017.142; published online 4 July 2017The ninth author’s name was presented incorrectly. It should appear as J Quevedo.


Virus-triggered effects were associated with an enhanced activation of CD4+ T helper cells and CD8+ cytotoxic T lymphocytes and augmented cytokine expression. By contrast, (iii) IL-10R neutralization during chronic TMEV-infection was not associated with enhanced peripheral immunopathology but an increased CD3+ T cell influx in the spinal cord. IL-10R neutralization causes a breakdown in peripheral immune tolerance in genetically predisposed mice, which leads to immune-mediated colitis, resembling inflammatory bowel disease. Hyperactive immune state following IL-10R blockade is enhanced by central nervous system-restricted viral infection in a disease phase-dependent manner.Theiler´s murine encephalomyelitis virus (TMEV)-infection is a widely used animal model for studying demyelinating disorders, including multiple sclerosis (MS). The immunosuppressive cytokine Interleukin (IL)-10 counteracts hyperactive immune responses and critically controls immune homeostasis in infectious and autoimmune disorders. In order to investigate the effect of signaling via Interleukin-10 receptor (IL-10R) in infectious neurological diseases, TMEV-infected SJL mice were treated with IL-10R blocking antibody (Ab) in the acute and chronic phase of the disease. The findings demonstrate that (i) Ab-mediated IL-10 neutralization leads to progressive colitis with a reduction in Foxp3 Briefly® performance tests for quantifying motor coordination deficits were performed by two examiners  in a non-blinded manner as previously described  and group “IL10R↓late/TMEV” [experiment II]). TMEV = Theiler´s murine encephalomyelitis virus; dpi = days post infection; IL = interleukin; TNF = tumor necrosis factor; TGF = transmissible growth factor; INF = interferon; Foxp3 = forkhead box P3 protein; MBP = myelin basic protein; np-NF = non-phosphorylated neurofilament; gMFI = geometric mean of fluorescence intensity; ND = not determined; units: 1 = rounds per minute; 2 = points (semiquantitative scoring); 3 = gram; 4 = number of labelled cells in the spinal cord; 5 = percentage [%] of MBP-unstained (demyelinated) area; 6 = number of labelled axons in the spinal cord; 7 = copy numbers; 8 = percentage [%] of labelled cells. Table D. Summary of data obtained from animals receiving TMEV-infection and intraperitoneal application of IgG1-specific isotype control (group “isotypeearly/TMEV” [experiment I] and group “isotypelate/TMEV” [experiment II]). TMEV = Theiler´s murine encephalomyelitis virus; dpi = days post infection; IL = interleukin; TNF = tumor necrosis factor; TGF = transmissible growth factor; INF = interferon; Foxp3 = forkhead box P3 protein; MBP = myelin basic protein; np-NF = non-phosphorylated neurofilament; gMFI = geometric mean of fluorescence intensity; ND = not determined; units: 1 = rounds per minute; 2 = points (semiquantitative scoring); 3 = gram; 4 = number of labelled cells in the cord; 5 = percentage [%] of MBP-unstained (demyelinated) area; 6 = number of labelled axons in the spinal cord; 7 = copy numbers; 8 = percentage [%] of labelled cells. Table E. Summary of data obtained from animals receiving mock-infection and intraperitoneal application of anti-IL-10R antibody (group “isotypeearly/mock” [experiment I] and group “isotypelate/mock” [experiment II]). TMEV = Theiler´s murine encephalomyelitis virus; dpi = days post infection; IL = interleukin; TNF = tumor necrosis factor; TGF = transmissible growth factor; INF = interferon; Foxp3 = forkhead box P3 protein; MBP = myelin basic protein; np-NF = non-phosphorylated neurofilament; gMFI = geometric mean of fluorescence intensity;ND = not determined; units: 1 = rounds per minute; 2 = points (semiquantitative scoring); 3 = gram; 4 = number of labelled cells/axons in the spinal cord; 5 = percentage [%] of MBP-unstained (demyelinated) area; 6 = copy numbers; 7 = percentage [%] of labelled cells. experiment II: effects of IL-10R blockade during chronic Theiler’s murine encephalomyelitis.Table F. Summary of statistical analyses of  arrow = significant up(↑)- or downregulation (↓) in TMEV-infected SJL mice receiving anti-IL-10R Ab compared with mice receiving IgG1 specific isotype control in the chronic phase of the disease; administration of Ab or isotype control respectively was performed at 35 and 42 dpi; * bold p-values = significant difference between both groups, p ≤ 0.05, determined by Wilcoxon´s rank sum-tests. TMEV = Theiler´s murine encephalomyelitis virus; dpi = days post infection; IL = interleukin; TNF = tumor necrosis factor; TGF = transmissible growth factor; INF = interferon; Foxp3 = forkhead box P3 protein; MBP = myelin basic protein; np-NF = non-phosphorylated neurofilament; gMFI = geometric mean of fluorescence intensity; ND = not determined. experiment II: effects of chronic Theiler’s murine encephalomyelitis virus infection upon IL-10R blockade.Table G. Summary of statistical analyses of  arrows = significant up-regulation (↑) or down-regulation (↓) in infected SJL mice receiving IL-10R Ab compared to non-infected mice receiving anti-IL-10R Ab during the chronic infection phase (35 and 42 dpi); * bold p-values display significant differences between both groups (p ≤ 0.05) determined by Wilcoxon´s rank sum-tests. TMEV = Theiler´s murine encephalomyelitis virus; dpi = days post infection; Foxp3 = forkhead box P3 protein; MBP = myelin basic protein; np-NF = non-phosphorylated neurofilament; gMFI = geometric mean of fluorescence intensity. experiment III: effects of IL-10R blockade in non-infected animals.Table H. Summary of statistical analyses of  arrow = significant up(↑)- or downregulation (↓) in SJL mice receiving anti-IL-10R Ab compared with mice receiving IgG1 specific isotype only; administration of Ab or isotype control, respectively, was performed at day 0, 7 and 14; * bold p-values = significant difference between both groups, p ≤ 0.05, determined by Wilcoxon´s rank sum-tests. Foxp3 = Iba-1 = ionized calcium binding adaptor molecule 1; forkhead box P3 protein; gMFI = geometric mean of fluorescence intensity. Table I. Summary of data obtained from non-infected animals receiving intraperitoneal application of anti-IL10R Ab . * given are median values (minimum and maximum); gMFI = geometric mean of fluorescence intensity; units: 1 = points (semiquantitative scoring); 2 = number of labelled cells in the lamina propria per high power field, 3 = percentage [%] of labelled cells. Table J. Summary of data obtained from non-infected animals receiving intraperitoneal application of IgG1-specific isotype control . * given are median values (minimum and maximum); gMFI = geometric mean of fluorescence intensity; units: 1 = points (semiquantitative scoring); 2 = number of labelled cells in the lamina propria per high power field; 3 = percentage [%] of labelled cells.(DOC)Click here for additional data file.


Scientific Reports7: Article number: 4261610.1038/srep42616; published online: 02172017; updated: 05092017This Article contains errors in Figure 7. The correct Figure 7 appears below as


Scientific Reports5: Article number: 937810.1038/srep09378; published online: 03232015; updated: 12092016This acknowledgments section in this Article is incomplete:“This work was supported by National Science Centre (project grant no. UMO-2011/01/B/NZ1/03686 and N N301 668540)”.should read:“This work was supported by National Science Centre (project grant no. UMO-2011/01/B/NZ1/03686 and N N301 668540). Marta Moskot was funded by National Science Centre project grant no. UMO-2014/12/T/NZ2/00538”.


Nature Communications6: Article number: 7021; DOI: 10.1038/ncomms8021 (2015); Published 04242015; Updated 02072017This Article was originally published under a CC BY-NC-ND 4.0 license, but has now been made available under a CC BY 4.0 license. The PDF and HTML versions of the paper have been modified accordingly.


Scientific Reports6: Article number: 21788; 10.1038/srep21788 published online: 02232016; updated: 09132017.Bi (eV/K)’ should read ‘Bi (meV/K)’.This Article contains an error in Table 1, where ‘


Scientific Reports6: Article number: 31896; 10.1038/srep31896 published online: 07222016; updated: 07272017.This Article contains errors. In the ‘Thermal Stability: Non-Ambient X-ray Diffraction’ section, under subheading ‘Thermodynamic stability: Knudsen effusion mass spectrometry and Knudsen effusion mass loss’,3, MAPbBr3 and MAPbI3, respectively”.“The resulting values of should read:3, MAPbBr3 and MAPbI3, respectively”.“The resulting values of In Equation (13),“should read:“In Equation (14),“should read:“In Equation (15),“should read:“